Μπορεί η κυβέρνηση με πανηγυρικούς τόνους να επισημαίνει την επίτευξη αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης, ωστόσο η πραγματικότητα άλλα αποδεικνύει.

Δημήτρης Κωστάκος

Μπορεί η κυβέρνηση με πανηγυρικούς τόνους να επισημαίνει την επίτευξη αυξημένων ρυθμών ανάπτυξης και την αποτελεσματικότητα των προσπαθειών για την αντιμετώπιση της φτώχειας, ωστόσο, η πραγματικότητα άλλα αποδεικνύει…

Κι αν η κυβέρνηση ακολουθεί φανατικά την τακτική, “μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει την πολιτική”, τελικά αυτό που μένει από τις γεμάτες χρυσόσκονη κυβερνητικές εξαγγελίες, είναι η πικρή διαπίστωση ότι αν κάποιο δημοσιονομικό μέγεθος αναπτύσσεται, αυτό είναι σίγουρα η φτώχεια.

Τα στοιχεία του Δελτίου Οικονομικών Εξελίξεων της ΓΣΕΕ, αποτυπώνουν την εισοδηματική καθίζηση των νοικοκυριών στην χώρα μας το 2020, πέραν του οικονομικού στραγγαλισμού στον οποίο υποβλήθηκαν την τελευταία δεκαετία των μνημονίων και μάλιστα χωρίς να συνυπολογίζεται το κύμα ανατιμήσεων που πλήττει την αγορά!

Το παζλ της εισοδηματικής απίσχνανσης, περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:

–Ένα στα δύο νοικοκυριά δεν μπορεί να καλύψει έκτακτες ανάγκες.

-Περισσότερα από τρία στα δέκα δυσκολεύονται με την κάλυψη πάγιων λογαριασμών.

-Αντίστοιχο ποσοστό εκφράζει γενική οικονομική αδυναμία.

-Περίπου το 17% των νοικοκυριών δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα έξοδα θέρμανσης.

-Το 12,5% δεν καταφέρνει κάθε δεύτερη μέρα να παρέχει διατροφή που να περιλαμβάνει κρέας, ψάρι, κοτόπουλο ή αντίστοιχης θρεπτικής αξίας λαχανικά, ενώ

-το 53% δεν μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά σε διακοπές μιας εβδομάδας.

• Mάλιστα, το 47% έλαβε δάνειο προκειμένου να καλύψει βασικές ανάγκες, οι οποίες κάθε μήνα υπερβαίνουν τον κατώτατο μισθό, με συνέπεια την αύξηση των φτωχών εργαζομένων.

Πιο αναλυτικά, το 15,9% των πολιτών άνω των 18 ετών, διαβιούσε το 2020 σε συνθήκες σοβαρής υλικής υστέρησης. Μόνο στο πεδίο των εργαζομένων για την ίδια περίοδο, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 11,7%, αυξημένο κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες από το 2017 και μετά. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ των 27 κρατών-μελών.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι το 2020 ένας στους δύο ανέργους (45,2%) και ένας στους τέσσερις οικονομικά μη ενεργούς (25,3%) κάτω των 65 ετών, βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχειας.

Τα στοιχεία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, δείχνουν ότι κατά την περσινή χρονιά αυξήθηκε στο 53,5%, από 49,2% που ήταν το 2019, το ποσοστό των νοικοκυριών που δηλώνουν ότι αδυνατούν να καλύψουν οικονομικά το κόστος μιας εβδομάδας διακοπών εκτός σπιτιού. Το αντίστοιχο ποσοστό στην Ευρωζώνη ήταν 26,2%.

Επίσης, το 50,4% των νοικοκυριών δηλώνουν ότι δεν μπορούσαν να καλύψουν τις έκτακτες ανάγκες τους, το 36,5% δυσκολεύτηκε με την πληρωμή λογαριασμών (πχ δόση δανείου, ενοίκιο), ενώ το 35,5% εξέφρασε μεγάλη δυσκολία να τα βγάλει πέρα οικονομικά. Επίσης, το 16,7% των νοικοκυριών αντιμετώπισε πρόβλημα να κρατήσει το σπίτι ζεστό.

Σε σχέση με τη μέση μηνιαία δαπάνη των νοικοκυριών, τα στοιχεία του ΙΝΕ/ ΓΣΕΕ για το 2020, δείχνουν ότι τόσο για τα φτωχά, όσο και για τα μη φτωχά νοικοκυριά, αυτή υπερβαίνει τον κατώτατο μισθό. Έτσι διαπιστώνεται ότι η μέση μηνιαία δαπάνη των φτωχών νοικοκυριών αντιστοιχεί στο 88% του μισθού διαβίωσης. Αυτό σημαίνει ότι όσο ο κατώτατος μισθός βρίσκεται κάτω από το όριο της σχετικής και της απόλυτης φτώχειας, ενώ παράγονται και χαμηλόμισθες θέσεις εργασίας,  τόσο το ποσοστό ατόμων σε κίνδυνο φτώχειας θα παραμένει υψηλό. Τα άτομα αυτά θα αναγκάζονται να δανειστούν ή να αξιοποιήσουν τις καταθέσεις τους, γεγονός που τα καθιστά ακόμα πιο φτωχά.

Πρόβλημα εντοπίζεται επίσης και στην κάλυψη ενυπόθηκων δανείων. Με το 47% όσων έλαβαν κάποιας μορφής δάνειο να δηλώνει ότι το  έπραξε για να καλύψει ανάγκες διαβίωσης, φαίνεται ότι δυσκολία στην κάλυψή του έχει το 1/3 όλων των νοικοκυριών (φτωχά και μη φτωχά). Είναι χαρακτηριστικό ότι το 35% των νοικοκυριών και το 60% των φτωχών νοικοκυριών δεν είχε αποταμιεύσεις για  να στηρίξει το επίπεδο διαβίωσής του, σε περίπτωση που μείνει χωρίς εισόδημα. Το στοιχείο αυτό αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα αποταμίευσης. Φαίνεται ότι μόλις το 9% των φτωχών νοικοκυριών κατάφερε να αποταμιεύσει εντός του 2020, ποσοστό που ανέρχεται στο 37% όταν η αναφορά γίνεται για το σύνολο των νοικοκυριών.

Δημήτρης Κωστάκος

Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.

ΠΗΓΗ: kosmodromio.gr

Ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται συνεχώς μετά το 2010 και η απογραφή που θα διεξαχθεί σε λίγους μήνες θα το επιβεβαιώσει, καθώς πιθανότατα οι μόνιμοι κάτοικοι της χώρας μας στα τέλη του 2021 θα είναι κατά 450.000-500.000 λιγότεροι από αυτούς που απεγράφησαν τον Μάιο του 2011 (υπό την προϋπόθεση ότι η κάλυψη του πληθυσμού στις δυο αυτές απογραφές δεν θα διαφοροποιείται σημαντικά), σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση των καθηγητών από τα Πανεπιστήμια Πατρών και Θεσσαλίας, Βασίλη Παππά και Βύρωνα Κοτζαμάνη.

Τα τελευταία εννέα χρόνια (1/1/2011 -1/1/2020) με βάση τις εκτιμήσεις της ΕΛΣΤΑΤ ο μόνιμος πληθυσμός της χώρας μας, επισημαίνουν οι δυο ερευνητές, μειώθηκε κατά 3,7% (-405.000 άτομα). Οι τάσεις όμως σε περιφερειακό επίπεδο είναι μεικτές.

Η πλειοψηφία των νομών (39/51) είχε απώλειες και μια μειοψηφία μόνον (12/51) είχε κάποια κέρδη. Αν δε εξετάσουμε, την ίδια περίοδο, τα ποσοστά μεταβολής και όχι τα απόλυτα μεγέθη, διαπιστώνεται ότι τέσσερεις μόνον νομοί είχαν μια σημαντική αύξηση του πληθυσμού τους (>+6%, Δωδεκάνησα, Χίος, Λέσβος, Σάμος) ενώ οκτώ μια πολύ ήπια (<+3%). Στον αντίποδα, ανάμεσα στους 39 νομούς που έχουν απώλειες το 1/5 (8) είχαν σημαντικά αρνητικά ποσοστά μεταβολής (υψηλοτέρα του - 7%).

Οι νομοί με σημαντικά κέρδη αναφέρουν οι δυο ερευνητές είναι όλοι νησιά που «φιλοξενούν» κέντρα υποδοχής προσφύγων, ενώ αυτοί με σημαντικές απώλειες βρίσκονται όλοι στην ηπειρωτική ορεινή Ελλάδα.

Όσον αφορά το ισοζύγιο γεννήσεων - θανάτων, αυτό, σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν οι δυο ερευνητές, είναι αρνητικό την τελευταία εννεαετή περίοδο αγγίζοντας τις 223 χιλ. Ελάχιστοι νομοί διαφοροποιούνται, έχοντας περισσότερες γεννήσεις από θανάτους: τα Δωδεκάνησα, οι Κυκλάδες, η Ξάνθη, τα Χανιά, το Ηράκλειο και το Ρέθυμνο, το θετικό Φυσικό Ισοζύγιο των οποίων συσσωρευτικά όμως δεν υπερβαίνει τα 12.000 άτομα.

Από τους έξι αυτούς νομούς, μόνον τέσσερεις (Δωδεκάνησα, Ρέθυμνο, Χανιά και Ηράκλειο) είχαν αύξηση του πληθυσμού τους, ενώ στις Κυκλάδες και την Ξανθή ο πληθυσμός μειώθηκε ελαφρώς εξ αιτίας των αρνητικών Μεταναστευτικών τους Ισοζυγίων (περισσότεροι έξοδοι από εισόδους). Τα υψηλοτέρα αρνητικά Φυσικά Ισοζύγια σε απόλυτες τιμές καταγράφονται στην Αττική (σχεδόν -40 χιλ.), στον νομό Σερρών (σχεδόν -15 χιλ.) και στους νομούς, Φθιώτιδας, Μεσσηνίας, Αιτωλοακαρνανίας, Καρδίτσας, Ηλείας, Τρικάλων, Ευβοίας, Καβάλας, Έβρου, Πέλλας και Μαγνησίας (-8 έως - 6 χιλ.) συμβάλλοντας, αν και σε διαφοροποιημένο βαθμό, στην μείωση του πληθυσμού τους.

Από τα στοιχεία που επεξεργάστηκαν οι δυο καθηγητές στο πλαίσιο του χρηματοδοτούμενο από τον Ελληνικό Ίδρυμα Έρευνας και Καινοτομίας ερευνητικού προγράμματος «Δημογραφικά Προστάγματα στην Έρευνα και Πρακτική στην Ελλάδα», προκύπτει ότι 1 στους 3 νομούς που βρίσκονται όλοι στην ηπειρωτική χώρα (με εξαίρεση το Λασίθι) έχουν λιγότερες γεννήσεις από θανάτους (αρνητικά φυσικά ισοζύγια) και ταυτόχρονα, περισσότερες εξόδους από εισόδους (αρνητικά μεταναστευτικά ισοζύγια. Αντίθετα, 4 μόνον νομοί (τρεις στην Κρήτη + Δωδεκάνησα) έχουν θετικά Φυσικά Ισοζύγια και Μεταναστευτικά Ισοζύγια (και επομένως και μεγάλη αύξηση του πληθυσμού τους).

Οι υπόλοιποι 30 νομοί εντάσσονται σε κάποια από τις άλλες τρεις ομάδες. Η πρώτη συμπεριλαμβάνει δυο μόνον νομούς, την Ξάνθη και τις Κυκλάδες, που αν και έχουν περισσότερες γεννήσεις από θανάτους χάνουν πληθυσμό καθώς οι έξοδοι είναι περισσότερες από τις εισόδους. Στην δεύτερη ομάδα εντάσσονται 20 νομοί - όλοι στην ηπειρωτική Ελλάδα-, όπου αν και τα Μεταναστευτικά τους Ισοζύγια είναι θετικά, δεν επαρκούν να καλύψουν τις απώλειες των αρνητικών Φυσικών τους Ισοζυγίων, με αποτέλεσμα να έχουν μείωση του πληθυσμού τους.

Τέλος, η τελευταία ομάδα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς στους 8 νομούς που την αποτελούν (Βοιωτίας, Θεσπρωτίας, Λέσβου, Πιερίας, Σάμου, Φωκίδος, Χαλκιδικής και Χίου) το ισοζύγιο είσοδοι -έξοδοι είναι θετικό σε τέτοιο βαθμό που υπερκαλύπτει τις απώλειες που προκαλεί το γεγονός ότι έχουν περισσότερους θανάτους από γεννήσεις, με αποτέλεσμα να έχουν και αυτοί, αύξηση του πληθυσμού τους.

Συμπερασματικά, όπως δηλώνει στο Αθηναϊκό - Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Κοτζαμάνης, ι) στην μεταβολή του πληθυσμού καθοριστικό ρόλο παίζουν όχι μόνον τα Φυσικά (γεννήσεις- θάνατοι) αλλά και τα Μεταναστευτικά Ισοζύγια (είσοδοι-έξοδοι) και ιι) όπως τα Φ.Ι. τόσο σε επίπεδο χώρας όσο και σε επίπεδο νομών δεν πρόκειται να αλλάξουν πρόσημο (θα παραμείνουν δηλαδή και τα επόμενα χρόνια αρνητικά), αυτό που θα επηρεάσει όλο και περισσότερο τις δυο επόμενες δεκαετίες τις όποιες μεταβολές του πληθυσμού μας είναι η ζυγαριά είσοδοι-έξοδοι. Σε εθνικό δε επίπεδο, ακόμη και αν η ζυγαριά αυτή στο μέλλον γίνει από αρνητική μηδενική (όσοι δηλ. θα εγκαταλείψουν την Ελλάδα άλλοι τόσοι θα εγκατασταθούν σε αυτήν), μετά από 20 χρόνια θα είμαστε σχεδόν κατά ένα εκατομμύριο λιγότεροι από ό,τι σήμερα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - efsyn.gr

Οργανωμένο σχέδιο φαίνεται πως υπήρχε πίσω από τις πρόσφατες φασιστικές επιθέσεις, με την ακροδεξιά οργάνωση «Ιερό Τάγμα» να προχωρά σε έμμεση ανάληψη της ευθύνης.

Συγκεκριμένα, σε ανάρτησή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η ακροδεξιά ομάδα παραχέται έμμεσα τις καταγγελίες που κάνουν λόγο για εμπλοκή της στα βίαια επεισόδια, ζητώντας ειρωνικά από τα προφίλ των αντιφασιστών να κάνουν tag στο εξής το προφίλ της στις αναρτήσεις τους.

Ενημερώνουμε και τους Συντρόφους ότι είμαστε και στο Twitter την επόμενη φορά θέλουμε tag ? https://t.co/1PAhuRJY7c

— IERO TAGMA ?? (@ierotagma) September 29, 2021

Είχαν προηγηθεί καταγγελίες που παρουσίαζαν την οργάνωση ταυτόχρονων επιθέσεων, καθώς σε κάλεσμα για συγκέντρωση της εν λόγω ομάδας στις 8 το πρωί της Τετάρτης στο δημαρχείο του Ευόσμου  αναφέρεται πως «Έλληνες εθνικιστές στέκονται στο πλευρό των μαθητών του ΕΠΑΛ Σταυρούπολης που αντιστέκονται κατά του μαρξισμού και του ανθελληνισμού στο σχολείο τους».

Στη συζήτηση κάτω από την ανάρτηση, χρήστες από τον ακροδεξιό χώρο γράφουν στην οργάνωση «να είστε 8 στο σχολείο, θα πέσει λογικά πολύ ξυλίκι, ελάτε νωρίς θα χρειαστούμε βοήθεια». «Θα μπορούσατε να στείλετε κάνα δύο άτομα για να δούνε τις κινήσεις των άλλων για να έχετε μια ευρύτερη εικόνα της κατάστασης», γράφει άλλος χρήστης με την σελίδα της ακροδεξιάς οργάνωσης  να απαντά «μην ανησυχείς φίλε μου, ξέρουμε και τους παρακολουθούμε».

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ ????? pic.twitter.com/DD7T1v7Adc

— IERO TAGMA ?? (@ierotagma) September 29, 2021

 

ΠΗΓΗ: thepressproject.gr

ΚΩΣΤΑΣ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ (ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ)

Ένα στιγμιότυπο από το παρελθόν θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς: Την 40ή επέτειο του τέλους του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου,  ο τότε καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας  Χέλμουτ Κολ και ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν οργάνωσαν μια συνάντηση βετεράνων αμερικανών και γερμανών στρατιωτικών, του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέσα στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Bitburg και πλάι στους τάφους των Waffen-SS. Αυτή η γιορτή αδελφοποίησης παρουσία των Ρέιγκαν και Κολ αυτό το σφίξιμο των χεριών όλων με όλους μπροστά στους τάφους των SS μπορεί βάσιμα και ορθολογικά να θεωρηθεί ως μια έμμεση ιστορική αποκατάσταση όσων κατά τη μεταπολεμική περίοδο είχαν χαρακτηριστεί και κατηγοριοποιηθεί ως εγκληματίες πολέμου.

Δεν άργησε να επιβεβαιωθεί με τον πιο περίτρανο τρόπο πως η συγκεκριμένη επέτειος αποσκοπούσε στην αποκάθαρση του βιολογικού φυλετισμού του ναζισμού της Γερμανίας και την αφετηρία για την αναθεώρηση της στάσης του καπιταλιστικού κόσμου απέναντι στο φασισμό και στα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν και διαμορφώσαν τον κόσμο πριν και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με παρρησία, αμέσως μετά την παρλάτα των εορτασμών ο Χέλμουτ Κολ ανάγγειλε την ανέγερση ενός μνημείου στη Βόννη για τα «θύματα του πολέμου και της τυραννίας» χωρίς βέβαια να υπάρχει διάκριση μεταξύ θυτών και θυμάτων. Επιπλέον κατέθεσε και τα σχέδια για τη δημιουργία δύο νέων ιστορικών μουσείων, στη Βόννη και στο τότε Δυτικό Βερολίνο, τα οποία θα εξέφραζαν τη «δυτικογερμανική άποψη» για τη γερμανική ιστορία και θα καθοδηγούνταν από την πρόθεση της «ενίσχυσης της εθνικής συνείδησης» των Γερμανών. (Debatte: Der Historikerstreit https://docupedia.de/zg/Historikerstreit)

Έτσι ξεκινά η αναθεώρηση του γερμανικού ναζιστικού παρελθόντος και των βιομηχανικών εγκλημάτων του. Με τους πρωταγωνιστές των φρικαλεοτήτων να διεκδικούν το ρόλο του θύματος!

Και η αφετηρία αυτή γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καταστεί δυνατή η επανένταξη της Γερμανίας (όπου πολλοί φασίστες κλίθηκαν να προσφέρουν τις γνώσεις τους στην αντιμετώπισης του κομουνισμού) στην ιστορική δυτική κανονικότητα.

Και ποιος ήταν ο τρόπος;

Πρώτον: η ουδετεροποίηση του φασισμού ακολουθώντας μια επιχειρηματολογική στρατηγική ιστορικών «συγκρίσεων» και «συμψηφισμών» π.χ:  Γαλλική Επανάσταση, Ιερά Εξέταση, Σταυροφορίες, Ναπολεόντιοι πόλεμοι, κ.α. Δηλαδή αφού στην ιστορία εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κάνουν οι πάντες γιατί τα εγκλήματα των φασιστών να τα θεωρήσουμε ως κάτι το ιδιαίτερο;

Δεύτερον: η ταύτιση της Σοβιετικής Ένωσης με την φασιστική Γερμανία. Η λυδία λίθο του δυτικού συνασπισμού. Τότε είναι που ο κομμουνισμός παίρνει συγκεκριμένη μορφή ως δόγμα της «ανθρωπότητας με ασιατικό βαρβαρικό μανδύα» που είχε βρει τους «φυσικούς εκπροσώπους του στο πρόσωπο των Εβραίων», σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο και ιστορικό Ερνστ Νόλτε. Ταυτόχρονα για τον Νόλτε η βιολογικοποίηση της πολιτικής του φασισμού που οδήγησε σε δολοφονικές πρακτικές κατά κατώτερων φυλετικά ανθρώπων, δεν είναι παρά «κακές» και «περισσότερο ανορθολογικές» αντιγραφές του κομμουνιστικού πρότυπου, ενώ η ναζιστική εξόντωση των Εβραίων δεν αποτελεί παρά ένα «δευτερογενές έγκλημα». Στην πραγματικότητα μεγάλο κομμάτι της δυτικής διανόησης προσπαθεί να αναγάγει τα γερμανικά φασιστικά εγκλήματα σε εξωευρωπαϊκές αιτίες και χωρίς ιδεολογικοπολιτικές παραδόσεις στην γηραιά ήπειρο. Ο φόβος, λένε, που προκάλεσε η οκτωβριανή επανάσταση στην αστική Ευρώπη γέννησε τις συνθήκες για την άνοδο του φασισμού…

Όσο αφορά στο γιατί οι φασίστες στραφήκαν εναντίων των Εβραίων είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί χωρίς τον Ερνστ Νόλτε:

«Το Άουσβιτς δεν προέκυψε κατά κύριο λόγο από τον παραδεδομένο αντισημιτισμό και στον πυρήνα του δεν ήταν απλώς ‘γενοκτονία’, αλλά ήταν πάνω απ’ όλα μια γεννημένη από το φόβο αντίδραση απέναντι στις διαδικασίες εξοντώσεων της ρωσικής επανάστασης».(E. Nolte:Zwischen Geschichtslegende und Revisionismus?», σ. 32 http://la.utexas.edu/users/arens/swaffar/texts/Historikerstreit.pdf)

Ο αναθεωρητισμός (με εκφραστές εκτός τον Νολτε τους Paul Rassinier, Robert Faurisson , Roger Garaudy, David Irving κ.α) στοχεύει, μέσα από την αυθαίρετη ανάπλαση της ιστορίας, και την ανακατασκευή αδιαμφισβήτητων ιστορικών γεγονότων, στην εργαλειακή κατασκευή ενός θετικού, αποδεκτού, κοινού ευρωπαϊκού παρελθόντος και σε μια κοινωνική πραγματικότητα που προσπαθεί να διαμορφώσει προς μια ορισμένη κατεύθυνση: στην ταύτιση κομουνισμού και φασισμού.

– Στη Δημοκρατία της Τσεχίας ο ποινικός κώδικας προβλέπει ειδικό αδίκημα για άτομο που απαρνείται δημοσία, αμφισβητεί, εγκρίνει ή προσπαθεί να δικαιολογήσει την ναζιστική ή την κομμουνιστική γενοκτονία ή άλλα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχτηκαν από το ναζιστικό ή το κομμουνιστικό καθεστώς.

– Στην Πολωνία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια και ατεκμηρίωτη απάρνηση ναζιστικών εγκλημάτων, κομμουνιστικών εγκλημάτων και άλλων εγκλημάτων κατά της ειρήνης και της ανθρωπότητας ή εγκλημάτων πολέμου.

– Στην Ουγγαρία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια απάρνηση, η αμφισβήτηση ή η απαξίωση της γενοκτονίας και άλλων εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διαπράχτηκαν από εθνοσοσιαλιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα.

– Στη Λιθουανία αποτελεί ποινικό αδίκημα η δημόσια συγγνώμη, η απάρνηση ή η απαξίωση της σημασίας διεθνών εγκλημάτων και εγκλημάτων που διαπράχτηκαν από την ΕΣΣΔ ή τη ναζιστική Γερμανία σε βάρος της Λιθουανικής Δημοκρατίας ή κατοίκων της.

Στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση το εγκριθέν ψήφισμα 1481 του 2006 του Συμβουλίου της Ευρώπης, υποστηρίζει «την ανάγκη για διεθνή καταδίκη των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων» (Need for international condemnation of crimes of totalitarian communist regimes http://assembly.coe.int/nw/xml/xref/xref-xml2html-en.asp?fileid=17403&lang=en

Τίποτα, ούτε λέξη για τον φασισμό!

Άλλωστε όπως ήδη είδαμε ο φασισμός αποτελεί απλά ένα εφήμερο απλό επεισόδιο στην ιστορία των δυτικών ευρωπαϊκών πολιτισμών. Μια παρένθεση, μια παρεξήγηση, όχι ένα δομικό συστατικό του καπιταλισμού. (Κάθε φορά που μια εργατική απειλή φάνταζε ορατή για τις κυρίαρχες τάξεις, αυτές χρησιμοποιούσαν την εθνική ιδεολογία για να την καταστείλουν).

Για να δώσει μια επίφαση αληθοφάνειας σε αυτό το ιδεολόγημα η Ε.Ε προώθησε την ιδέα μιας «κοινής μνήμης» ξεκινώντας από τον Ιούνιο του 2008 με την διεθνή διάσκεψη της Πράγας με θέμα “Ευρωπαϊκή συνείδηση και Κομμουνισμός” την διάσκεψη “Ευρώπη – 70 χρόνια μετά το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ”, που διοργανώθηκε τον Οκτώβριο 2009 από τα Βαλτικά κράτη υπό την αιγίδα του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, επίσης, την διάσκεψη για τα “Εγκλήματα του Κομμουνισμού” που διοργανώθηκε τον Φεβρουάριο 2010 από το Ίδρυμα Μελετών(!) των ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Στα μέσα μαζικής επικοινωνίας εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα ένας «αφελής» λόγος που, έχοντας εξασφαλισμένη την απήχηση του, προέβαινε υποτίθεται σε αυτονόητους παραλληλισμούς μεταξύ φασισμού-κομμουνισμού. Αυτή η θεωρία των δυο άκρων που υποτίθεται ότι τρέφεται από το δημοκρατικό πάθος της Ευρώπης στοχεύει στην εκ των υστέρων καταγγελία των «εγκλημάτων του κομουνισμού-ολοκληρωτισμού». Όμως αυτό που τελικά προωθεί είναι η ουδετεροποίηση και η απάλειψη του φασισμού από τα ιστορικά συμφραζόμενα και μια καταγγελία που αντλεί επιχειρήματα από τον εύκολο και εκ του ασφαλούς αντικομμουνισμό, τον οποίο κανένας δεν φοβάται πια να στρέψει ενάντια στο νεκρό πλέον κορμί της ΕΣΣΔ.

Ωστόσο η καιροσκοπική αναθεωρητική κολυμπήθρα, που επέτρεψε όχι μόνο την ουδετεροποίηση αλλά και την σταδιακή απάλειψη του φασισμού και των εγκληματικών του στοιχείων από την ιστορία της Ευρώπης, άνοιξε τον δρόμο σε ιδεολογίες που σχετίζονται με τον εθνικισμό, και σε κυβερνήσεις και κόμματα που προσάρμοσαν στο πολιτικό τους πρόγραμμα στοιχεία της άκρας δεξιάς.

Τα κόμματα αυτά επιθυμούν όχι μόνο πολιτική συνεργασία αλλά και κυβερνητική συνεργασία με νέο-λαϊκίστικα ακροδεξιά μορφώματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κυβέρνηση στην Ελλάδα, του προέδρου της Ν.Δ, Κυριάκου Μητσοτάκη που έχει στις τάξεις της στελέχη τα οποία διαχρονικά έχουν συνδεθεί με ορμαθό αντισοσιαλιστικών διακηρύξεων, φυλετικών εμμονών και με μοτίβα ρατσιστικά, αντισημιτικά και μισαλλόδοξα. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδεολογικής σύγκλησης είναι οι ακροδεξιές ομάδες και οι πολιτικές θέσεις τους να μην εμφανίζονται ως ακραίες. Έχουμε δηλαδή μια υπολανθάνουσα νομιμοποίηση των βίαιων απόψεων της νεοφασιστικής ακροδεξιάς.

Στο πνεύμα των νέων καιρώνη φασιστική ιδεολογία είναι παρούσα, ισχυρή με κοινωνικό έρεισμα και θρησκευτικά περιβεβλημένη. Στρέφεται κατά του «συστήματος» για να προσδώσει χαρακτήρα αντικομματισμού, κλητεύει σε βία, και έχει ως ιδεολογικά στοιχεία την ξενοφοβία, την εβραιοφοβία, την ισλαμοφοβία, την ομοφοβία,  τον αντιεμβολιασμό, τις θεωρίες συνομωσίας κ.α

Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν έχει επίγνωση των ελλιπέστατων βασικών γνώσεων νεότερης και σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, πόσο μάλλον για τις αναθεωρητικές διαστρεβλώσεις, τις αποσιωπήσεις τους άκριτους ή ανιστόρητους συμψηφισμούς (π.χ. των δύο «άκρων») και την διαμάχη γύρω από τη δημόσια χρήση της ιστορίας. Αλλά έτσι κι αλλιώς στην εποχή των τηλεοπτικών reality showsτης τηλεοπτικής αμφίδρομης βλακείας ποιος νοιάζεται για τέτοια θέματα και ποιος να ζητήσει την γνώμη μας;

Η έρευνα, η μάθηση, η γνώση κατάντησαν αφηρημένες δυνατότητες χωρίς την παραμικρή απήχηση στην καθημερινή ζωή. Οδυνηρά εύστοχα περίγραψε, με αφορμή γεγονότα από το 1ο και 2ο ΕΠΑΛ Θεσσαλονίκης, την κατάσταση η εξαιρετική συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου στον λογαριασμό της στο Faceboοk: «[…]Είμαστε λάθος και εις βάρος μιας νεολαίας με πλαστικά ινδάλματα ως πρότυπα, το χρήμα και τη δημοσιότητα ως αυτοσκοπό, τη βία και τον εκχυδαισμό ως ευ ζην, την ατομοκρατία εις αντικατάστση του κοινοτικού βίου, την επιβολή του δυνατοτέρου αντί της αλληλεγγύης. […]Αρωγός σε όλα τούτα τα εκπαιδευτικά πειράματα της αγραμματοσύνης, της επιδερμικής μάθησης, της μη εμβάθυνσης σε ιδέες και οράματα, οι μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στην κατάργηση της Παιδείας και την αντικατάστασή της με μια στερεότυπη εκπαίδευση που θα ετοιμάζει τις βίδες της μηχανής. Όλα τούτα μαζί με τη φτώχεια και την ανεργία οδηγούν στην αγριότητα».

Η ανθρώπινη χειραφέτηση, η γνώση, είναι επικίνδυνη για την εξουσία, πολλώ δε μάλλον όταν πολλά από τα κοινωνικά κεκτημένα αρχίζουν να εξαφανίζονται από την κοινωνία, η χειραγώγηση του πληθυσμού κρίνεται απαραίτητη. Με τα κατάλληλα μέσα, η προσωπικότητα διαβρώνεται και αντικαθίσταται από πεποιθήσεις που οδηγούν τα άτομα στο να υπακούουν σε διαπλεκόμενες μισαλλόδοξες έννοιες όπως εθνικισμός, ρατσισμός κ.α. δημιουργώντας νέα καρκινώµατα στον κοινωνικό ιστό που απειλούν την διαφωτιστική σκέψη, τις ελευθερίες και τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Όλα δείχνουν πως η εκκόλαψή του φασιστικού φιδιού συνεχίζεται όπως και το κυβερνητικό «πλυντήριο» της καταδίκης της βίας από «όπου κι αν προέρχεται» και της θεωρίας των δυο άκρων, ένα ξεκάθαρα φασιστικό ιδεολόγημα για να μην καταδικαστεί απερίφραστα ο φασισμός.

Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να δημιουργήθηκαν πυρήνες φασιστών οπλισμένων με στιλέτα και σιδερογροθιές μέσα σε σχολικά συγκροτήματα και μέχρι σήμερα να μην έχει κανείς κληθεί, ούτε από το υπουργείο παιδείας ούτε από το διδακτικό προσωπικό του σχολείου, να λογοδοτήσει;

Προσοχή λοιπόν γιατί τίποτα έστω και με άλλες ιδεολογικές συνθέσεις και πρακτικές, δεν αποκλείεται. Ο φασισμός ενδημεί στην εύκολα μεταβαλλόμενη κοινωνία μας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr