Όπως συνηθίζει ο Αλ. Τσίπρας, προσπάθησε να απαντήσει σε μια εκρηκτική πολιτική συγκυρία με μια «θεαματική» τακτική-πολιτική κίνηση. 

Η κα­τά­θε­ση μομ­φής κατά της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη στη Βουλή έμοια­ζε να συ­γκε­ντρώ­νει όλα τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα που αγαπά ο πρό­ε­δρος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ: έστρε­φε τα φώτα της δη­μο­σιό­τη­τας (έστω προ­σω­ρι­νά) στον εαυτό του, ενώ υπο­χρέ­ω­νε τα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τός του σε άμεση ευ­θυ­γράμ­μι­ση με τον «αρ­χη­γό», πα­ρό­τι είναι γνω­στό ότι στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει ανοί­ξει μια χα­ο­τι­κή συ­ζή­τη­ση που αφορά τη συ­νο­λι­κή προ­ο­πτι­κή και τη φυ­σιο­γνω­μία του. 

Βέ­βαια, οι «θε­α­μα­τι­κές» τα­κτι­κές επι­λο­γές έχουν και κό­στος. Προ­σπα­θώ­ντας να δη­μιουρ­γή­σει «με­γά­λο γε­γο­νός» με την πρό­τα­ση μομ­φής, ο Τσί­πρας επέ­λε­γε ως προ­νο­μια­κό πεδίο αντι­πα­ρά­θε­σης τη… Βουλή και θυ­σί­α­ζε ευ­χα­ρί­στως όλο το πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο που έχει ανα­δεί­ξει η συ­γκυ­ρία: την κρίση που προ­κα­λεί η σύμ­πτω­ση της παν­δη­μί­ας, της ακρί­βειας και της απί­στευ­της δο­κι­μα­σί­ας του κό­σμου κατά το χιο­νιά της «Ελ­πί­δας». Σε πεί­σμα των πολ­λα­πλών υπο­συ­στη­μά­των του κα­θε­στω­τι­κού σταρ σύ­στεμ, ο κό­σμος έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να σκέ­φτε­ται πο­λι­τι­κά. Κα­τα­νο­εί ότι τα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζει είναι τα απο­τε­λέ­σμα­τα της πο­λι­τι­κής των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, της προ­τε­ραιό­τη­τας της κερ­δο­φο­ρί­ας των επι­χει­ρή­σε­ων, της διαρ­κούς πε­ρι­κο­πής των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών κ.ο.κ. Όμως διαι­σθά­νε­ται ταυ­τό­χρο­να ότι οι ου­σια­στι­κές απα­ντή­σεις προ­ϋ­πο­θέ­τουν σκλη­ρούς αγώ­νες κι ανα­τρο­πές, που ξε­περ­νούν ποιο­τι­κά τις λο­γο­διάρ­ροιες μέσα στο κοι­νο­βού­λιο. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, χωρίς να κα­τα­θέ­τει καμιά άμεση ή με­σο­πρό­θε­σμη πρό­τα­ση που να πεί­θει ότι είναι δια­τε­θει­μέ­νος να επι­χει­ρή­σει τέ­τοιες ανα­τρο­πές, πήγε στη Βουλή και ζή­τη­σε να φύγει η «κυ­βέρ­νη­ση των άχρη­στων» και να αντι­κα­τα­στα­θεί από μια συμ­μα­χι­κή «προ­ο­δευ­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση». Λες και μια συ­γκυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα-Αν­δρου­λά­κη θα έκανε κάτι ποιο­τι­κά δια­φο­ρε­τι­κό σε σχέση με την ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νη Ατ­τι­κή Οδό (που πα­ρέ­μει­νε ιδιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νη το 2015-19), ή με την ΤΡΑΙ­ΝΟ­ΣΕ (που ιδιω­τι­κο­ποι­ή­θη­κε το 2016), ή με τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες (που συ­νέ­χι­σαν να μειώ­νο­νται κατά την «πρώτη φορά Αρι­στε­ρά»), ή με τους θη­ριώ­δεις εξο­πλι­σμούς (που ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και ΚΙΝΑΛ ενέ­κρι­ναν στη Βουλή) κ.ο.κ.

Εκλο­γο­κε­ντρι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση

Αυτή η από­στα­ση ανά­με­σα στη «μορφή» της αντι­πα­ρά­θε­σης και στο πραγ­μα­τι­κό «πε­ριε­χό­με­νο» της πο­λι­τι­κής, ήταν βού­τυ­ρο στο ψωμί του Μη­τσο­τά­κη. «Πάντα τέ­τοια…» ευ­χή­θη­κε ει­ρω­νι­κά ο Μάκης Βο­ρί­δης από το βήμα της Βου­λής, υπο­δε­χό­με­νος την πρό­τα­ση μομ­φής της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Και όταν έσβη­σαν τα φώτα της τρι­ή­με­ρης συ­ζή­τη­σης στη Βουλή, πα­ρέ­μει­νε ως πο­λι­τι­κό απο­τέ­λε­σμα ένα ολο­στρόγ­γυ­λο μη­δε­νι­κό. Και μια υπό­μνη­ση της λαϊ­κής πα­ροι­μί­ας ότι «με πορ­δές δεν βά­φο­νται αυγά». 

Ο κύ­κλος των στε­λε­χών γύρω από τον Αλ. Τσί­πρα είναι πλέον ολο­κλη­ρω­τι­κά υπο­ταγ­μέ­νος στην ει­κό­να που φι­λο­τέ­χνη­σαν για τον εαυτό τους (μαζί με τους αυ­λο­κό­λα­κες του συ­στή­μα­τος) το 2015-19. Όταν κυ­βέρ­νη­σαν με την ανοχή της ντό­πιας κυ­ρί­αρ­χης τάξης και της τρόι­κας, επι­βάλ­λο­ντας το μνη­μό­νιο 3 και χα­ράσ­σο­ντας μια νέα διέ­ξο­δο για τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό. Ξε­χνούν όμως ότι ακόμα και η εκτί­να­ξή τους στο προ­σκή­νιο δεν κα­τα­σκευά­στη­κε από τέ­τοια υλικά. Την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά-Βε­νι­ζέ­λου ανέ­τρε­ψε ένα τε­ρά­στιο και πο­λύ­μορ­φο κύμα ερ­γα­τι­κών-λαϊ­κών αγώ­νων και όχι μια πε­ρί­τε­χνη εκλο­γι­κή τα­κτι­κή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ή κά­ποιες (ανα­πό­δει­κτες) ηγε­τι­κές αρε­τές του Αλ. Τσί­πρα. Τη σχέση του πο­λι­τι­κού ρεύ­μα­τος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με αυτό το κύμα αγώ­νων, φι­λο­τε­χνού­σε πε­ρισ­σό­τε­ρο η ει­κό­να του Μα­νώ­λη Γλέ­ζου κα­τα­πά­νω στη φυ­σού­να του Μα­τα­τζή κατά την πο­λιορ­κία της Βου­λής από τους εξα­γριω­μέ­νους δια­δη­λω­τές, παρά οι προ­γραμ­μα­τι­κές προ­ε­τοι­μα­σί­ες «ωρί­μαν­σης» του Γ. Δρα­γα­σά­κη, ή τα (κρυφά) «ανοίγ­μα­τα» του Αλ. Τσί­πρα προς την κα­ρα­μαν­λι­κή πτέ­ρυ­γα της ΝΔ…

Σή­με­ρα η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ούτε θέλει ούτε μπο­ρεί να εγκα­τα­στή­σει τέ­τοιες άμε­σες σχέ­σεις με τον κόσμο. Δεν προ­κρί­νει, δεν προ­τεί­νει, δεν θέλει να εμπνεύ­σει άμε­σες κι­νη­το­ποι­ή­σεις, σχε­δια­σμέ­νη κλι­μά­κω­σή τους, πο­λι­τι­κό σχέ­διο κυ­βερ­νη­τι­κής ανα­τρο­πής, μέσα στο οποίο να εντάσ­σε­ται η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δράση. Γι’ αυτό, παρά την προ­φα­νή καλ­πά­ζου­σα φθορά της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν προ­βά­λει «αυ­τό­μα­τα» ως πει­στι­κή (πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ως αρι­στε­ρή) εναλ­λα­κτι­κή λύση. Το βύ­θι­σμα της ηγε­τι­κής ομά­δας Τσί­πρα στην εκλο­γο­κε­ντρι­κή τα­κτι­κή, στη σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή του «προ­ο­δευ­τι­σμού», έχει από το 2019 επι­τρέ­ψει την ανα­σύ­ντα­ξη της επιρ­ρο­ής της ΝΔ. Όπως προει­δο­ποιούν οι τρέ­χου­σες δη­μο­σκο­πή­σεις, δια­τρέ­χει τον κίν­δυ­νο να επι­τρέ­ψει σή­με­ρα και την ανα­σύ­ντα­ξη του… ΠΑΣΟΚ. 

Αρ­χη­γο­κε­ντρι­κό κόμμα

Αυτή η πο­λι­τι­κή ει­κό­να έχει άμεση σχέση με τις εσω­τε­ρι­κές εξε­λί­ξεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Όποιος δια­θέ­τει ελά­χι­στη επαφή με την ιστο­ρία της Αρι­στε­ράς, αλλά ακόμα και με τη γε­νι­κή ιστο­ρία των πο­λι­τι­κών κι­νη­μά­των, κα­τα­νο­εί ότι μια αλ­λα­γή στην έν­νοια του μέ­λους είναι κομ­βι­κής ση­μα­σί­ας για ένα πο­λι­τι­κό κόμμα. Η πρό­τα­ση του Τσί­πρα για την «αυ­το­δί­καια» εγ­γρα­φή μελών στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μέσω μιας ηλε­κτρο­νι­κής αί­τη­σής τους προς ένα απρό­σω­πο «κέ­ντρο», οδη­γεί στην πλήρη κα­τάρ­γη­ση κάθε έν­νοιας συ­γκε­κρι­μέ­νων δι­καιω­μά­των/υπο­χρε­ώ­σε­ων των μελών, στην πλήρη κα­τάρ­γη­ση κάθε έν­νοιας συ­γκρό­τη­σης στις κομ­μα­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, οδη­γεί ευ­θέ­ως στο κόμμα οπα­δών/ψη­φο­φό­ρων. Σε αυτή τη βάση, η πρό­τα­ση για άμεση εκλο­γή του προ­έ­δρου (αλλά και της ΚΕ!) από το «λαό» του κόμ­μα­τος, εγκα­θι­στά ένα ανε­ξέ­λεγ­κτο αρ­χη­γο­κε­ντρι­κό μο­ντέ­λο λει­τουρ­γί­ας που, αντι­γρά­φο­ντας τα αστι­κά κόμ­μα­τα, θα είναι ικανό για την ανα­πα­ρα­γω­γή του αλλά απο­λύ­τως ανί­κα­νο για γε­νι­κευ­μέ­νη πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή μάχη.

Είναι ακραία υπο­κρι­σία η υπο­στή­ρι­ξη αυτών των προ­τά­σε­ων με τα επι­χει­ρή­μα­τα περί εσω­κομ­μα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας. Γιατί αυτή προ­ϋ­πο­θέ­τει ένα επί­πε­δο πο­λι­τι­κο-ορ­γα­νω­τι­κής συ­γκρό­τη­σης, απα­ραί­τη­το για να εντάσ­σο­νται οι άν­θρω­ποι των κοι­νω­νι­κών χώρων και των αγώ­νων, για να μπο­ρούν να ελέγ­χουν και να ελέγ­χο­νται, για να μπο­ρούν να διευ­ρύ­νουν την επιρ­ροή ενός σχε­δί­ου αλ­λα­γής του κό­σμου. 

Είναι επί­σης υπο­κρι­σία η σύν­δε­ση αυτών των προ­τά­σε­ων με τα ζη­τή­μα­τα «διεύ­ρυν­σης». Τα ΚΚ, αλλά και τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά κόμ­μα­τα, στην πε­ρί­ο­δο που λει­τουρ­γού­σαν ως ερ­γα­τι­κά-με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κά κόμ­μα­τα, δεν είχαν πρό­βλη­μα στο να απο­κτή­σουν εκα­τομ­μύ­ρια μέλη (πχ στην Ιτα­λία ή στη Γαλ­λία), πα­ρό­τι λει­τουρ­γού­σαν με ορ­γα­νω­τι­κά μο­ντέ­λα πολύ αυ­στη­ρό­τε­ρα από αυτά που προ­τί­θε­ται σή­με­ρα να ανε­χθεί ο Αλ. Τσί­πρας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, πα­ρό­τι κυ­βέρ­νη­σε και συ­γκέ­ντρω­σε με­γά­λα εκλο­γι­κά πο­σο­στά, πε­ριο­ρί­στη­κε σε λίγες χι­λιά­δες μέλη γιατί η ηγε­σία του δεν ανέ­χε­ται την ορ­γα­νω­μέ­νη σχέση με τα μέλη, δεν ανέ­χε­ται τη συ­γκρο­τη­μέ­νη ισχύ των κομ­μα­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, γιατί θέλει και επι­διώ­κει να δια­τη­ρή­σει για τον εαυτό της όλα τα δι­καιώ­μα­τα επί των κρί­σι­μων πο­λι­τι­κών απο­φά­σε­ων. Το νόημα της δη­μα­γω­γί­ας περί «αμε­σο­δη­μο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας» και περί «κόμ­μα­τος των μελών και όχι των μη­χα­νι­σμών» είναι ότι θέλει να αντι­κα­τα­στή­σει ακόμα και τα ελά­χι­στα όρια συ­γκρο­τη­μέ­νης κομ­μα­τι­κής λει­τουρ­γί­ας, με το δι­καί­ω­μα της ηγε­σί­ας να δια­μορ­φώ­νει ανε­ξέ­λεγ­κτα τις εκλο­γι­κές λί­στες ενός κόμ­μα­τος που, στα λόγια, θα συ­νε­χί­σει να αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­ται ως τμήμα μιας κά­ποιας «ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς». Ο Λε­ω­νί­δας Κύρ­κος στην εποχή της ίδρυ­σης της ΕΑΡ, όταν διέ­γρα­φε το «Κ» («Κ» ως κομ­μου­νι­σμός, αλλά και «Κ» ως κόμμα), θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως «αρι­στε­ρι­στής» σε σύ­γκρι­ση με τον ση­με­ρι­νό Αλ. Τσί­πρα. 

Οι αρι­στε­ροί άν­θρω­ποι που πα­ρα­μέ­νουν στο εσω­τε­ρι­κό του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, φτά­νουν μπρο­στά σε ένα ση­μείο χωρίς επι­στρο­φή: αν ανε­χθούν, έστω με μι­κρο-αλ­λα­γές, τον «κορμό» των ορ­γα­νω­τι­κών προ­τά­σε­ων του Τσί­πρα, δεν θα δι­καιού­νται στη συ­νέ­χεια να ελ­πί­ζουν σε κά­ποια θε­τι­κή «στρο­φή». Ανά­με­σά τους εξα­κο­λου­θούν να υπάρ­χουν κά­ποιοι «πα­λιοί» που ελ­πί­ζου­με ότι εξα­κο­λου­θούν να θυ­μού­νται ότι κά­ποια πράγ­μα­τα μέσα στην Αρι­στε­ρά θε­ω­ρού­νταν πά­ντο­τε ως «εν ου παι­κτοίς». 

Αν εντά­ξει κα­νείς αυτές τις προ­τά­σεις του Τσί­πρα μέσα στην πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία, τότε το νόημά τους γί­νε­ται σα­φέ­στε­ρο: Αφε­νός, εκ­φρά­ζουν μια αυ­τα­πά­τη: ότι η εκλο­γι­κή διεύ­ρυν­ση προς το «κέ­ντρο» θα διευ­κο­λύ­νει στις πι­θα­νό­τη­τες μιας νίκης επί του Μη­τσο­τά­κη. Όμως αφε­τέ­ρου, εκ­φρά­ζουν έναν κυ­νι­κό υπο­λο­γι­σμό: ότι στο έδα­φος μιας νέας εκλο­γι­κής ήττας, το κόμμα θα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει στα χέρια της υπάρ­χου­σας ηγε­τι­κής ομά­δας, ακυ­ρώ­νο­ντας κάθε πι­θα­νό­τη­τα αυ­το­κρι­τι­κής εξέ­τα­σης των αι­τιών μιας αδι­καιο­λό­γη­της πο­λι­τι­κής ήττας. Μόνο που η ζωή και η ιστο­ρία είναι συ­νή­θως σκλη­ρό­τε­ρες: Ας κοι­τά­ξει κα­νείς στη γει­το­νι­κή Ιτα­λία για να δει πού βρί­σκο­νται σή­με­ρα οι πρω­το­μά­στο­ρες «πει­ρα­μα­τι­σμών» σαν αυ­τούς που προ­ω­θεί ο Τσί­πρας και η παρέα του. 

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

πηγη: rproject.gr

Τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτό που συνεχώς ακούμε από τα κυβερνητικά στελέχη, όταν αναφέρονται στην αντιπολίτευση.

Η κυβέρνηση έθεσε από χθες 1 Φλεβάρη σε εφαρμογή τις διατάξεις του νόμου 4808/21 σχετικά με την υποχρέωση που αυτός προβλέπει για συμμόρφωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων και εγγραφής τους στο Γενικό Μητρώο Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Εργαζομένων (ΓΕΜΗΣΟΕ) και με τον τρόπο αυτό επιχειρεί την απροκάλυπτη υπονόμευσή τους στα συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων όπως είναι η συλλογική διαπραγμάτευση και η υπογραφή ΣΣΕ ενώ ταυτόχρονα επιβάλει την υποχρέωση ψηφιακών μέσων για την διεξαγωγή των εσωτερικών τους διαδικασιών.

Το αντιδραστικό τερατούργημα της κυβέρνησης δρομολογεί το ηλεκτρονικό φακέλωμα, το χτύπημα των εναπομεινάντων εργατικών δικαιωμάτων και βάζει πλώρη τα συνδικάτα να δηλώσουν υποταγή σε αυτόν τον εκτρωματικό και αντισυνδικαλιστικό νόμο.

Η κυβέρνηση στην προσπάθειά της να «στριμώξει» ακόμη περισσότερο κυρίως το αγωνιστικό σ.κ πρόσθεσε στο ΓΕΜΗΣΟΕ ότι τα συνδικάτα που δεν θα δηλώσουν συμμόρφωση και δεν θα εγγραφούν στο Μητρώο θα τους αφαιρείται και το δικαίωμα κήρυξης απεργίας!!!

Ο 4808/21 δεν είναι ένας ακόμη αντεργατικός νόμος στο οπλοστάσιο κυβέρνησης – κεφαλαίου, αποτελεί τομή και στρατηγικής σημασίας επιλογή στην επιδίωξή τους να εντείνουν την εκμετάλλευση των εργαζομένων, να συνθλίψουν την οργανωμένη πάλη και αντίσταση για να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική τους για την ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία των επιχειρήσεων!!

Αποδεικνύεται και επιβεβαιώνεται απόλυτα η εκτίμησή μας ότι η κυβέρνηση δεν ψήφισε αυτόν τον «εμβληματικό» νόμο για να μείνει αυτός στα χαρτιά!!

Είναι μεγάλες οι ευθύνες όλων εκείνων των συνδικαλιστικών δυνάμεων οι οποίες είτε προσχώρησαν στην κατεύθυνση της διαβούλευσης για τον «καλλωπισμό» του αντεργατικού νομοθετήματος, είτε έκαναν βήματα πίσω στον αγωνιστικό σχεδιασμό της 3 Ιούνη 2021 με αποτέλεσμα αυτός να πάει στην Βουλή και τελικά να ψηφιστεί!

Έστω και τώρα, έστω και αργά η υπόθεση του νόμου 4808/21 μπορεί να ανατραπεί και να καταργηθεί με την προϋπόθεση να οργανωθεί μια μαζική αντίσταση και πάλη για την μη εφαρμογή του και στην κατεύθυνση αυτή το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και οι εργαζόμενοι να τον καταστήσουν άχρηστο, για τα σκουπίδια και ταυτόχρονα να παλέψουν μέχρι το τέλος και για την τυπική κατάργησή του.

Η γραμμή που προτάσσει η πλειοψηφία στην ΓΣΕΕ είναι η νομική και συνταγματική αμφισβήτηση του νόμου έξω από την οργανωμένη συντονισμένη και μαζική πάλη των εργαζομένων.

Ο δρόμος αυτός θα οδηγήσει με βεβαιότητα στην εφαρμογή του αντεργατικού νόμου και μάλιστα με την σφραγίδα της θεσμικής δικαιοσύνης!

Η γραμμή αυτή όπως αναδεικνύεται είναι βαθιά ηττοπαθής, θέτει στο περιθώριο το κίνημα, τους εργαζόμενους και τους αναγκαίους αγώνες και οδηγεί με βεβαιότητα στην ήττα.

Στον ίδιο αυτό δρόμο πορεύεται και το ΕΚΑ καλλιεργώντας αυταπάτες για την προσβολή του νόμου στο ΣτΕ!

Οι αντεργατικοί νόμοι και πολύ περισσότερο ο 4808/21 δεν καταργούνται στις αίθουσες των δικαστηρίων αλλά με την σκληρή μαχητική σύγκρουση στον δρόμο των αγώνων!   

Οι δυνάμεις που έχουν αναφορά στα εργατικά προβλήματα και ανήκουν στο μπλοκ των αγωνιστικών δυνάμεων στο σ.κ πρέπει να αντλήσουν διδάγματα από την πορεία που η κάθε δύναμη ακολούθησε στην πάλη ενάντια στον νόμο Χατζηδάκη και κυρίως να αντιληφθούν ότι σήμερα επιβάλλεται περισσότερο από ποτέ να πρωτοστατήσουν με την δράση και τον αγώνα τους να μη εφαρμοστεί πουθενά και καμιά διάταξη του νόμου 4808/21 διότι έτσι μπαίνει ταφόπλακα στα εργατικά, συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Στην κατεύθυνση αυτή και έχοντας μπροστά την ενεργοποίηση των διατάξεων για το ΓΕΜΗΣΟΕ, επιβάλλεται να υπάρξει άμεσα ένας πανεργατικός ξεσηκωμός με στόχο την οργάνωση και κήρυξη πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας στην οποία το κεντρικό αίτημα θα είναι η κατάργηση αυτού του αντεργατικού νόμου!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στηρίζει την πρωτοβουλία Σωματείων – συνδικαλιστών – εργατικών συλλογικοτήτων που συσπειρώνονται στην «Πρωτοβουλία για την κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη 4808/21» καθώς και την συγκέντρωση που αυτή έχει ανακοινώσει για τις 12 Φλεβάρη στην πλατεία Κλαυθμώνος και την πορεία στην Βουλή.

Η συγκρότηση αυτής της πρωτοβουλίας, η ενίσχυση και η διεύρυνσή της αποτελεί ένα πρώτο θετικό βήμα στην γραμμή να μην εφαρμοστεί ο νόμος Χατζηδάκη καθώς και για την κατάργησή του.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Μικρής έντασης πρόκειται να είναι οι κινητοποιήσεις των αγροτών που θα ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες, και που πυροδοτήθηκαν από το μεγάλο κύμα ακρίβειας. Όπως εξηγεί στο TPP ο πρόεδρος του Συλλόγου Αδέσμευτων Αγροτών Βισαλτίας, Στέργιος Λίτος, «οι αγρότες πρόκειται να δουν τα τραγικά αποτελέσματα της ακρίβειας το επόμενο έτος, όπως ακριβώς συνέβη το 2009 με το πακέτο Χατζηδάκη. Προβλέπω ότι τότε θα κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις, διότι προτιμούν το θεραπεύειν και όχι το προλαμβάνειν». 

Την ίδια ώρα που ο Υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Άδωνις Γεωργιάδης, ασχολείται με όλα τα ζητήματα εκτός από αυτά που αφορούν τον τομέα του, η ακρίβεια έχει χτυπήσει αλύπητα και τον πρωτογενή τομέα. Το σιτάρι, από 18 λεπτά έχει εκτοξευθεί στα 30. Το καλαμπόκι από 16 ανέβηκε στα 26 και σήμερα έχει αγγίξει τα 30. Το βαμβάκι από 42 λεπτά κυμαίνεται πλέον από 72 έως και 80 λεπτά.

«Πουλήσαμε πανάκριβα και τα εφόδια είναι δυσβάσταχτα. Είχαμε αύξηση 120% στα λιπάσματα λόγου χάριν. Ένα λίπασμα 40 κιλά κόστιζε 20 ευρώ, ενώ τώρα κοστίζει 42. Φυσικά για όλα ευθύνεται η αύξηση των τιμών στην ενέργεια. Συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη. Μεγάλα ευρωπαϊκά εργοστάσια έχουν κλείσει διότι δεν συμφέρει να δραστηριοποιείται κανείς στις πρώτες ύλες», εξηγεί ο κ. Λίτος.

Παρά την κατάσταση, στους αγροτικούς συλλόγους κυριαρχεί ο εφησυχασμός. Παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε πως οι αγρότες επρόκειτο να προχωρήσουν σε μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας και μπλόκα, ο κ. Λίτος ξεκαθαρίζει ότι οι οι κινητοποιήσεις θα είναι τυπικές, μικρής έκτασης. Ο ίδιος, ερμηνεύοντας την κατάσταση αναφέρει πως οι αγρότες προτιμούν το «θεραπεύειν» και όχι το «προλαμβάνειν».

«Οι κινητοποιήσεις πρόκειται να κλιμακωθούν του χρόνου, όταν μας χτυπήσει την πόρτα η φορολογία. Αυτή τη στιγμή οι αγρότες, έπιασαν χρήμα στα χέρια τους. Ξεχνούν όμως ότι η φορολογία πάει μία χρονιά πίσω. Τόσο που θα φορολογηθούμε του χρόνου για τη φετινή χρονιά, θα είναι αδύνατον να βγουν τα μεροκάματα. Τη χρονιά που έρχεται, προβλέπω ότι θα κλείσουν σπίτια. Μου θυμίζει τη χρονιά του 2009 με το πακέτο Χατζηδάκη. Το 2008 είχαμε πουλήσει πανάκριβα. Το 2009 δεν αγόρασαν οι παραγωγοί ενώ ταυτόχρονα φορολογηθήκαμε για το 2008. Έτσι ξεκίνησαν οι μεγάλες κινητοποιήσεις μας με τα 540 εκατομμύρια ευρώ αποζημίωση που κερδίσαμε», τονίζει.

Η ακρίβεια ωστόσο δεν αποτυπώνεται μόνο στα αγροτικά προϊόντα. Οι αγρότες έχουν χτυπηθεί αλύπητα και από τις προσαυξήσεις στην ενέργεια. Μέχρι πρότινος, η κιλοβατώρα κοστολογούταν στα 15 ευρώ το στρέμμα και αν δεν ισχύσει η ρήτρα προσαρμογής, που όπως δεσμεύτηκε ο Πρωθυπουργός θα χρηματοδοτηθεί το 80%, τότε θα φτάσει να κοστίζει 32 ευρώ το στρέμμα.

«Παρά τις πρωθυπουργικές υποσχέσεις, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εγκρίνει μόνον το 50%. Το υπόλοιπό 30% έχει μείνει στον αέρα. Καθόλου μικρό ποσοστό δεδομένου ότι η αύξηση είναι τεράστια. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι η τιμή του πετρελαίου είναι εξίσου δυσβάσταχτη», αναφέρει.

Κλείνοντας, ο κ. Λίτος αναφέρεται στην κακοκαιρία που έπληξε την Κεντρική Ελλάδα. «Τα κηπευτικά στη Θήβα υπέστησαν μεγάλες καταστροφές από την παγωνιά. Ευτυχώς στην περιοχή μας δεν πληγήκαμε από την «Ελπίδα». Σκεφτείτε όμως ότι ακόμα δεν έχουμε ξεμπερδέψει με τις αποζημιώσεις των προηγούμενων κακοκαιριών. Στις 15 Φλεβάρη αναμένουμε να μας δοθούν και τα τελευταία χρήματα από τις αποζημιώσεις του παγετού του 2021».

πηγη: thepressproject.gr