Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΛΑΚΑ*

Δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη η σύμπτωση: την ίδια στιγμή που οι ελληνικές κυριακάτικες εφημερίδες «έπαιζαν» σενάρια εκλογών οι Financial Times σε μακροσκελές τους ρεπορτάζ καλλιεργούσαν την ιδέα της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, η πίεση για στροφή στον «ρεαλισμό» κλιμακώνεται...

Τι ακριβώς σημαίνει αυτού του τύπου «ρεαλισμός» το γνωρίζει η ελληνική κοινωνία από τους προηγούμενους. Οι Παπανδρέου- Παπαδήμος- Σαμαράς- Βενιζέλος υπηρέτησαν άλλωστε με αυταπάρνηση τις «ρεαλιστικές» συνταγές του ΔΝΤ των Ευρωπαίων δανειστών και των εγχώριων λαμόγιων με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αυτόν ακριβώς τον «ρεαλισμό» ζητούν οι δανειστές και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα, πιο απλά λόγια, οι αξιοσέβαστοι εταίροι (και πάνω απ όλα δανειστές) δεν έχουν πάψει να ζητούν:

- Ξεπούλημα (όχι πώληση) Δημόσιας περιουσίας (υποδομών και πόρων)

- Εργασιακό μεσαίωνα

- Συνταξιοδοτικό Καιάδα

Για να επιτευχθεί η προσαρμογή της κυβέρνησης στη ρεαλιστική συνταγή οι δανειστές αξιοποιούν την εμπειρία του πεζοδρομίου: Οι κοινοί τοκογλύφοι σπάνε γόνατα και δάκτυλα. 0ι κύριοι των «θεσμών» προκαλούν ασφυξία ρευστότητας. Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των «εργαλείων» που χρησιμοποιούν οι κάθε λογής τοκογλύφοι είναι κατά κανόνα ο φόβος...

Στην προκειμένη (ελληνική) περίπτωση ο φόβος που δημιουργεί η πιστωτική ασφυξία συνοδεύεται από την «κομψή» και, όχι προς το παρόν, επίσημα διατυπωμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλή των εκλογών.

Οι εισηγήσεις που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων δέχεται ο πρωθυπουργός για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες έχουν ένα προφανή στόχο: Την εσωκομματική σιωπή έτσι ώστε η στροφή στον ρεαλισμό να πραγματοποιηθεί αναίμακτα. Σε περίπτωση δε που αυτή η απειλή δεν πιάσει, οι Financial Times έχουν ήδη θέσει στην κυκλοφορία το σενάριο της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία μιας ρεαλιστικής κυβέρνησης από τα λοιπά της αριστεράς και την υποστύλωσή της με τα πρόθυμα ξόανα του Ποταμιού και άλλων αδέσποτων πρόθυμων (από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) που το μόνο πολιτικό πιστοποιητικό που τους απέμεινε είναι ο γερμανοτσολιαδισμός...

Απέναντι στις ασφυκτικές πιέσεις και τα σχέδια που εξυφαίνονται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναζητά (μάταια) έναν έντιμο—για τη χώρα και την αξιοπρεπή πολιτική της επιβίωση- συμβιβασμό. Ωστόσο, οι δανειστές απαιτούν κάτι περισσότερο από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ: Να αυτο...ευνουχιστεί πετώντας από πάνω του κάθε τι που θυμίζει την αριστερή του φυσιογνωμία.

Ενδεχομένως, η «ρεαλιστική προσέγγιση» να είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να διασφαλίσει την εξουσία για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που ιδέες και ιδεολογίες καίγονται στο βωμό του ρεαλισμού...

 *Πηγή: topontiki.gr

Νίκος Μπογιόπουλος

Περάσαμε πολλές δεκαετίες σε αυτόν τον τόπο με τη Νέα Δημοκρατία να βυσσοδομεί πάνω στην έννοια «Δημοκρατία». Μέχρι που φτάσαμε «Δημοκρατία», ακόμα και αυτή η αστική Δημοκρατία, να νοείται από τη Νέα Δημοκρατία ως εκείνο το σύστημα της επιβολής του «μαύρου», των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, της απαγόρευσης συναθροίσεων, της πρόσδεσης του τόπου σε καθεστώς αέναης λιτότητας και της υπαγωγής της Ελλάδας σε καθεστώς Αγγλικού Δικαίου με τη μέθοδο των τροπολογιών της νύχτας (όποτε γινόταν κι αυτό)…

    Τα υπόλοιπα χρόνια της μεταπολίτευσης τα περάσαμε με το ΠΑΣΟΚ, το… «σοσιαλιστικό κίνημα», να βυσσοδομεί, να συκοφαντεί, να λερώνει την έννοια του σοσιαλισμού. Φτάσαμε στο σημείο, μετά από την αρχική φάση του «σοσιαλισμού» των «νέων τζακιών», να προσδένεται η Ελλάδα – στο όνομα του… σοσιαλισμού – στα ΔΝΤ, να καμώνεται το «σοσιαλισμό» η βρωμιά του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και να κλίνεται σε όλες τις πτώσεις ο όρος «σοσιαλισμός» από τα χείλη μιας από τις πιο ρυπαρές ομάδες μιζαδόρων που γνώρισε ποτέ ο τόπος.

    Τώρα ήρθε η ώρα της «Αριστεράς». Κατ’ αρχάς δικαίωμα του καθενός η ετερότητα και ο ατομικός αυτοπροσδιορισμός. Αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Μπορεί παντού στον κόσμο να επιδιώκεται η έννοια της «Αριστεράς» να κοντύνει στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Μπορεί να εμφανίζεται σαν «Αριστερός» τη μια ο Ντ’ Αλέμα και ο Μπλερ και την άλλη ο Σρέντερ μέχρι ο… Ομπάμα.  Μπορεί να θέλουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης οι θιασώτες του «τέλους της Ιστορίας» να παρουσιάσουν την «Αριστερά» ως μια… γεωγραφική εκδοχή που βάζει τα ρούχα της αλλιώς για να διαχειριστεί το καθεστώς της γύμνιας και της εκμετάλλευσης. 

    Αλλά – και σε αυτόν τον τόπο το γνωρίζουμε πολύ καλά λόγω της τεράστιας πολιτικής και ιστορικής παρακαταθήκης – η Αριστερά δεν είναι γεωγραφία. Είναι πολιτική ουσία. Αριστερά - εκείνη που έχει ανάγκη ο λαός – δεν ήταν ποτέ εκείνη που υπηρέτησε ή διαχειρίστηκε το σύστημα. Ήταν, είναι και θα είναι ο χώρος που έχει προοπτική την απελευθέρωση από το ζυγό της εκμετάλλευσης. Που δεν βαδίζει με πυξίδα το «άλλα λέω, άλλα εννοώ, άλλα πιστεύω κι άλλα κάνω». Η Αριστερά δεν είναι το ρεσιτάλ της αμφισημίας και της επικοινωνιακής φούσκας, δεν είναι φτιαγμένη για να κάνει – για παράδειγμα - επιτροπές λογιστικού ελέγχου του χρέους την ίδια ώρα που «αριστεροί» υπουργοί ανακοινώνουν ότι η Ελλάδα θα πληρώνει το παράνομο χρέος στο διηνεκές!

    Εν ολίγοις, η Αριστερά, επειδή η ταξική της τοποθέτηση είναι σαφής, ποτέ δεν ήταν «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ». Η Αριστερά θα είναι πάντα η δύναμη της ρήξης και της ανατροπής του άδικου και όχι των διευθετήσεων μαζί του. Κι αλίμονο αν επιτρέψουν οι Αριστεροί να καταγραφεί στη συνείδηση του λαού ότι η Αριστερά είναι «μία από τα ίδια».

    Για την περίπτωση που τα πράγματα οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι ορισμένοι επικαλούνται την «Αριστερά» για να κάνουν – τελικά – μια από τα ίδια, απαιτείται να παρθούν μέτρα από τώρα. Και το πρώτο και βασικό μέτρο είναι η υπεράσπιση αρχών και θέσεων. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς καμία ανοχή σε «εξυπνακισμούς».       

***    

   Αφορμή για τις παραπάνω παρατηρήσεις – που αν χρειαστεί  θα επανέλθουμε αναλυτικότερα – είναι μια συζήτηση που άνοιξε και συνεχίζεται με αφορμή τις τοποθετήσεις του υπουργού κ.Πανούση.

    Εκ προοιμίου δηλώνουμε ότι δεν ξέρουμε αν υπάρχει «Αριστερά του τίποτα», όπως λέει ο υπουργός κ. Γιάννης Πανούσης, ούτε τι πραγματικά εννοεί με αυτό τον όρο που έτυχε ευμενούς αποδοχής από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι. Δεν ξέρουμε, επίσης, αν υπάρχει και η «Αριστερά του κατιτίς» εκτός από την «Αριστερά του τίποτα». Αυτά ας τα βρούνε μεταξύ τους οι υπουργοί της κυβέρνησης.

    Είμαστε, όμως, απολύτως βέβαιοι ότι στην ιστορία του εργατικού κινήματος υπήρχε ανέκαθεν και συνεχίζει να υπάρχει η «Αριστερά του δήθεν»…

    Ορισμένα παραδείγματα:

    Πρώτον: Δυο μέρες μετά τα λεχθέντα του κ.Πανούση, ο οποίος χλεύασε τις θεωρίες περί «αριστερής Αστυνομίας», η Αστυνομία της οποίας προΐσταται πολιτικά – αυτή δηλαδή που κατά τον υπουργό της κυβέρνησης της Αριστεράς δεν είναι ούτε «Αριστερή» ούτε «Δεξιά» – εμφανίστηκε στις Σκουριές. Και τι έκανε; Επιτέθηκε με χημικά και δακρυγόνα στους… κατοίκους.

    Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η «Αριστερά του δήθεν», ή άλλως πως «η δήθεν Αριστερά», είναι τόσο «Αριστερά» ώστε με την ίδια ευκολία που πριν τις εκλογές κατηγορούσε (και σωστά) αυτούς που έκαναν πλάτες με ΜΑΤ και εισαγγελείς στους ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες στις Σκουριές, τώρα με την ίδια ευκολία συνεχίζει να κάνει πλάτες στους ίδιους κεφαλαιοκράτες και να επιβάλλει την «τάξη» εναντίον των κατοίκων με την μια και μόνη Αστυνομία που υπάρχει: Την Αστυνομία του συστήματος.

    Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το συμπέρασμα είναι ότι εφόσον η «Αριστερά» δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνική απελευθέρωση, εφόσον υπάρχει απλώς για να προσθέτει μερικούς κόκκους συμπάθειας στο σύστημα του κοινωνικού δαρβινισμού, εφόσον «Αριστερός» είναι κι εκείνος που υπηρετεί σαν αιώνιο και αμετάβλητο το σύστημα των κεφαλαιοκρατών, τότε ναι: Για αυτή την «Αριστερά» - την «δήθεν» - η Αστυνομία δεν έχει ούτε πολιτικό, ούτε ιδεολογικό, ούτε κοινωνικό πρόσημο.

    Για αυτή την «Αριστερά» - την «δήθεν» - που ποζάρει σαν ο καλύτερος διαχειριστής του συστήματος των κεφαλαιοκρατών, το μοναδικό αναγνωρισμένο πρόσημο και της Αστυνομίας, και του Στρατού και της Δικαιοσύνης και κάθε λογής εξουσίας και μηχανισμού εξουσίας σε αυτό το σύστημα είναι… η «ουδετερότητα».

    Αλλά πόσο «ουδέτερη», τάχα, είναι η άσκηση της λεγόμενης νόμιμης βίας από ένα σύστημα που έχει ως υπέρτατο νόμο του την καπιταλιστική ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση; Απλό: Η άσκηση αυτής της λεγόμενης νόμιμης βίας είναι τόσο «ουδέτερη», όσο… «αριστερός» μπορεί να είναι κι εκείνος που επικαλείται την «ουδετερότητά της»…

   Δεύτερον: Ο φίλτατος κ.Πανούσης το «χόντρυνε» λίγο και με τον στερεότυπο λόγο που συνηθίζεται από εκείνους που ό,τι και να κάνουν το παίζουν «αριστεροί» - δικαίωμά τους βέβαια – ζήτησε «ν' αφήσουμε στην μπάντα τα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, τα οποία συνήθως εκδίδουν άνθρωποι “χωρίς πρόσωπο”».

    Εμείς λοιπόν – με το πρόσωπό μας – θέλουμε να ρωτήσουμε: Όταν το ίδιο πρόσωπο που τώρα «σκίζει Μνημόνια» συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τσίπρα, είναι το ίδιο πρόσωπο που ως στέλεχος της ΔΗΜΑΡ στην τρικομματική υπό τον Σαμαρά ψήφιζε και εφάρμοζε Μνημόνια, τίθεται ζήτημα «αριστεροφροσύνης»;…  Και τότε «αριστερός» και τώρα «αριστερός», ο κ.Πανούσης;

    Απαντάμε: Κανένα θέμα «αριστεροφροσύνης» δεν τίθεται για το πρόσωπο του κ.Πανούση. Γιατί το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι πολιτικό. Και αφορά την «δήθεν Αριστερά». Εν συνόλω.  

ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά καλεί τους εργαζόμενους του Πειραιά σε μαζική καταδίκη και απομόνωση της Χρυσής Αυγής.

          Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη δολοφονία του Π. Φύσσα στο Κερατσίνι, τη δολοφονική επίθεση σε συνδικαλιστές του Συνδικάτου Μετάλλου στο Πέραμα, τις δεκάδες επιθέσεις κατά μεταναστών, μικροεπαγγελματιών, εργαζομένων.

          Η Χρυσή Αυγή είναι δύναμη του συστήματος της μεγαλοεργοδοσίας εναντίον του λαού και του λαϊκού κινήματος. Αποδείχτηκε ότι εκτελούσε εγκληματικές ενέργειες σε βάρος του εργατικού λαϊκού κινήματος. Αποκαλύφθηκαν οι διασυνδέσεις της μετά τμήματα του κρατικού μηχανισμού και των δυνάμεων καταστολής.

          Την ίδια στιγμή που ζητούσε στις Βουλή φοροαπαλαγές και προνόμια για εφοπλιστές και βιομηχάνους έφτιαχνε δουλεμπορικά γραφεία.

          Η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική, φασιστική οργάνωση, φορέας του εθνικοσοσιαλισμού, του ρατσισμού, «της ανωτερότητας της φυλής», του ακραίου εθνικισμού, του αντισημιτισμού καλλιεργεί το μίσος ανάμεσα στους λαούς.

          Είναι νοσταλγοί του Χίτλερ, που ματοκύλισε λαούς και ανθρωπότητα. Η πατρίδα μας είναι γεμάτη τόπους μαρτυρίας ολοκαυτωμάτων από τη ναζιστική φασιστική θηριωδία.

          Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να παρουσιαστεί ο ναζισμός σαν «μια άκομα ιδεολογία», ως «ένα ακόμα κοινοβουλευτικό κόμμα».

          Οι εργαζόμενοι, ο λαός δεν έχουμε κανένα συμφέρον από όσους λένε ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι ναζιστικό, φασιστικό δημιούργημα.

          Δεν έχουμε κανένα συμφέρον από όσους επιδίωκουν την εξίσωση της δράσης της Χρυσής Αυγής με την πάλη του εργατικού λαϊκού κινήματος, του φασισμού με τον κομμουνισμό.

          Αυτές οι θεωρίες είναι που οδήγησαν σε μέτρα καταστολής σε βάρος των αγώνων σε όλους τους κλάδους, στον τουρισμό, στους ναυτεργάτες, στη Χαλυβουργία, στα αγροτικά μπλόκα κ.α, την ίδια ώρα που η Χρυσή Αυγή εξαπέλυε εγκληματικές επιθέσεις σε βάρος μεταναστών και ελλήνων εργατών μένοντας στο απυρόβλητο από τα κρατικά όργανα.

          Καλούμε τα σωματεία μέλη μας και τους εργαζόμενους του Πειραιά σε επαγρύπνηση σε ετοιμότητα να καταδικάσουν και να απομονώσουν την Χρυσή Αυγή σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά.

          Να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις (το μέρος της συγκέντρωσης θα ανακοινωθεί αργότερα) στις 20 Απρίλη το πρωί, ημέρα που θα ξεκινάει η δίκη.

          Η μαζική πάλη του λαού και της νεολαίας είναι αυτή που μπορεί να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή και το σύστημα που τη γεννά.

Η Διοίκηση

Ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ

Η ημέρα ξημέρωσε λαμπρή, αλλά ήταν προσέτι πανηγυρική. Τα κανάλια που είχαν βοηθήσει τους Δυνατούς να εξαθλιώσουν τον λαό, μάζευαν σήμερα σε φιλανθρωπικές διοργανώσεις, κοινώς δράσεις, είδη πρώτης βοήθειας για τους εξαθλιωμένους - λαμπάδες, κονσέρβες, παιγνίδια δεύτερο χέρι, ρουχαλάκια και φάρμακα.

Οι φτωχοί έβγαζαν σέλφι με τους απαστράπτοντες δωρητές, τα παιδάκια τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο και τους έδιναν από μια σοκολάτα, ενώ ταυτοχρόνως συνεργεία της τηλεόρασης γύριζαν ρεπορτάζ για τις ένδοξες αυτές στιγμές των καναλιών, ώστε να τις προβάλλουν στα δελτία τους. Χαιρόταν όλη η πλάση. Πού και πού

η Φρουρά βούταγε κανένα παιδάκι και το εξαφάνιζε, αλλά αυτό ήταν για όλους μια λελογισμένη «παράπλευρη απώλεια». Πού πήγαιναν όμως -πού τα πήγαιναν- τα παιδάκια που εξαφανίζονταν; Αυτό ήταν ένα μυστήριο. Το οποίο κρατούσε δυο-τρεις μέρες κι έπειτα ξεθώριαζε μαζί με τη γιορτή, πόσω μάλλον καθώς άλλα σπουδαία γεγονότα ακολουθούσαν και με τη σειρά τους τραβούσαν την προσοχή του κοινού.

Με τα εξαφανισμένα παιδάκια συνέχιζαν να ασχολούνται μόνον κάτι ιδιότυποι τύποι, θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας, «ψεκασμένοι» (κατά την αργκώ της ελίτ) που ουδείς έπαιρνε στα σοβαρά. Ομως ακόμα και σ’ αυτούς τους παράξενους κύκλους των ερευνητών του παράδοξου οι γνώμες ήταν διχασμένες. Οι μισοί πίστευαν κι έλεγαν ότι τα παιδιά που χάνονται κάποια στιγμή θα επανεμφανισθούν και θα μας διηγηθούν τις ιστορίες τους. Οι υπόλοιποι, αντιθέτως, πίστευαν ότι η οικονομία του σύμπαντος δεν επιτρέπει να ερμηνεύονται αι βουλαί του.

Νομίζω ότι επ’ αυτού ο Μελβίλ (αν δεν κάνω λάθος) έφτιαξε μια ταινία με τον Αλαίν Ντελόν (για αυτό σίγουρα δεν κάνω λάθος) με τίτλο «Ο Σαμουράι», που στα σινεμά της εφηβικής μας εποχής, στη δεκαετία του ’70, παίχθηκε με τον τίτλο «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο».

Σ’ αυτό το φιλμ, ο ήρωας είχε έρθει από κάποια μαύρη τρύπα (φυλακή, ορφανοτροφείο η επαρχιακή πόλη του μεταπολέμου)· ζούσε σε ένα σπίτι στοιχειωμένο από ένα τραίνο που περνούσε δίπλα του και το τράνταζε συθέμελα· με μια οικοσκευή που μετρούσε μόνον ένα κρεβάτι και μια ντουλάπα. Μέσα στη ντουλάπα υπήρχαν όλα όσα χρειάζονταν, ώστε ο Σαμουράι να βγαίνει στην πιάτσα ντυμένος στην πένα, ενώ στην πραγματικότητα, εκτός απ’ το κρεβάτι του και μια κουβέρτα, δεν κατείχε τίποτα άλλο. Α, μόνον το όπλο του.

Ο «δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» είχε κακό τέλος κι έπεσε με το μακρύ μαύρο κομψό παλτό του, σαν να έπεφτε μέσα σε μια μαύρη τρύπα.

«Κανείς αποστάτης, απ’ τη μοίρα του, δεν γλιτώνει», λέγεται ότι λένε τ’ αφεντικά στις λέσχες τους, όταν σφραγίζουν τέτοιες ιστορίες με ένα παλιό ουίσκυ κι ένα ακριβό πούρο...