Του Γιάννη Καλαϊτζή

Του Μιχάλη Κουντούρη

Του Πέτρου Ζερβού

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ WIND

Συνάδελφοι,

Σας επισυνάπτουμε το ψήφισμα του Σωματείου μας σχετικά με το εργατικό ατύχημα στα ΕΛ.ΠΕ. Υπάρχει επείγουσα έκκληση για αίμα. Το όνομα του εργαζόμενου είναι Ντελιλάι Ραμαντάν του Ζάλο, νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Θριάσιου Νοσοκομείου και έχει ανάγκη από αίμα και πλάσμα. Οι εργαζόμενοι μπορούν να δώσουν αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο αναφέροντας τα στοιχεία του. Σωματεία και φορείς που διαθέτουν και μπορούν να προσφέρουν φιάλες αίματος, μπορούν να έρθουν σε επαφή με τη Μονάδα Αιμοδοσίας του νοσοκομείου στο τηλέφωνο 213.2028.737.

Σας καλούμε να συνδράμετε στην προσπάθεια αυτή.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛ.ΠΕ.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου κατά τη διάρκεια εργασιών σε μονάδα των ΕΛΠΕ σημειώθηκε έκρηξη και ακολούθησε πυρκαγιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά 6 εργαζόμενοι, οι 3 εκ των οποίων είναι σε κρίσιμη κατάσταση.

Άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες εργατικών ατυχημάτων που προκύπτουν από τη μη τήρηση κανόνων υγιεινής και ασφάλειας από τους εργοδότες με σκοπό την εκμηδένιση του κόστους. Αξίζει να τονιστεί και ο ρόλος των εργολαβιών που οι εταιρίες, όπως τα ΕΛΠΕ, χρησιμοποιούν επί μονίμου βάσεως για την εκτέλεση εργασιών από εργαζόμενους χωρίς εκπαίδευση και μέσα προστασίας, οι οποίοι εργάζονται πάνω από 12 ώρες σε άθλιες και άκρως επικίνδυνες εργασιακές συνθήκες.

Μπροστά στο κέρδος η ανθρώπινη ζωή είναι αμελητέα για τα αφεντικά ενώ το κράτος τους καλύπτει με κάθε τρόπο. Στα πλαίσια αυτής της λογικής ήταν και το εργατικό ατύχημα που συνέβη σήμερα, ως αποτέλεσμα της εγκληματικής ασυδοσίας των εργοδοτών αλλά και της ολιγωρίας των κρατικών μηχανισμών, οι οποίοι οφείλουν να ελέγχουν τους όρους και τις συνθήκες εργασίας και να επιβάλλουν την τήρηση των κανόνων.

Εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στους τραυματίες εργαζομένους στα ΕΛΠΕ και ευχόμαστε την ταχεία ανάρρωσή τους. Επίσης καταγγέλλουμε την εργοδοτική αυθαιρεσία και την κρατική αδράνεια που συντέλεσαν και συντελούν σε εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα και στηρίζουμε τους εργαζομένους των ΕΛΠΕ οι οποίοι ως απάντηση των παραπάνω προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις.

Το Διοικητικό Συμβούλιο
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Γράφει ο v.ariaditis

Σαν σήμερα πριν 110 χρόνια ήρθε στη ζωή ο Μάρκος Βαμβακάρης θεμελιωτής του Ρεμπέτικου και ακρογωνιαίος λίθος του λαϊκού μας τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 10 Μάιου το 1905 στην Άνω Χώρα της Σύρου από φτωχή οικογένεια καθολικών και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά του Δομένικου και της Ελπίδας Βαμβακάρη. Από μικρός αναγκάζεται να κάνει διάφορες δουλειές: (κλωστοϋφαντουργός ,εφημεριδοπώλης, οπωροπώλης, λούστρος) για να βιοποριστεί αυτός και η οικογένειά του. Το 1917 σε ηλικία 12 ετών λαθρεπιβάτης στο πλοίο της γραμμής φτάνει στον Πειραιά όπου για να επιβιώσει κάνει τις δουλειές του ανθρακεργάτη, του χαμάλη, του εκδορέα στα σφαγεία.

Έρχεται σε επαφή με τους τεκέδες, συναναστρέφεται τον κόσμο τους και μυείται στους κώδικες και στον τρόπο της ζωής τους. Εκεί συναρπάζεται από τον ήχο του μπουζουκιού και σε διάστημα έξι μηνών όπως λέει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του μαθαίνει το όργανο και αρχίζει να γράφει δικά του τραγούδια.

Το 1933, o Μάρκος Βαμβακάρης κυκλοφόρησε την πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» στην Odeon και το 1934 μαζί με το Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά και τον Στράτο Παγιουμτζή δημιουργούν την ξακουστή «Τετράδα του Πειραιά» της οποίας όλα τα μέλη έχουν μια εξέχουσα θέση στο ρεμπέτικο τραγούδι με πολλά γνωστά τραγούδια ο καθένας. Η θρυλική τετράς γίνεται γνωστή και η φήμη του Βαμβακάρη εδραιώνεται μεταξύ των ανθρώπων του ρεμπέτικου και των θαμώνων στα στέκια όπου παίζεται το είδος αυτό της λαϊκής μας μουσικής.

Το 1935 επισκέφτηκε την Σύρο ύστερα από είκοσι σχεδόν χρόνια για να παίξει σε μαγαζί της περιοχής και γράφει την «Φραγκοσυριανή»,το πιο γνωστό και πολυτραγουδισμένο του τραγούδι που θα γίνει επιτυχία εικοσιπέντε χρόνια αργότερα με την φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

To 1935 εγκαταλείπει τους τεκέδες και εμφανίζεται αποκλειστικά στα λαϊκά κέντρα, ενώ στην κομπανία έρχεται να προστεθεί και ο Κ. Σκαρβέλης. Η περίοδος αυτή είναι η πιο παραγωγική του και συνεργάζεται με μια σειρά μεγάλα ονόματα της εποχής όπως: Οι Γ. Παπαϊώάννου,Σ. Κερομύτης, Σ. Χασκίλ.Ρ. Αμπατζή Σ. Καρίβαλη.

«Αναρχικό» και κριτικό πνεύμα απέναντι στην κρατούσα κοινωνική και πολιτική τάξη της εποχής του, δεν θα διστάσει να τους συμπεριλάβει στα τραγούδια του με σκωπτικό και καταγγελτικό τρόπο για τα πεπραγμένα τους:

«Όσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν,
τους κυνηγάει ο λαός για τα καλά που κάνουν»

Κι άλλες φορές γέννημα θρέμμα των αδικημένων και των βασανισμένων της κοινωνίας που τέμνεται στα δύο, θα εξυμνήσει την φτωχολογιά από την οποία και προέρχεται :

«Κι εγώ φτωχός γεννήθηκα , τον κόσμο έχω γυρίσει,
μέσα απ τα φύλλα της καρδιάς κι εγώ έχω μαρτυρήσει»

Η μεταξική δικτατορία θέλοντας να χειραγωγήσει τα μουσικά πράγματα της εποχής και να τα προσαρμόσει στην «Εθνική Πολιτισμική Ταυτότητα» του καθεστώτος, επιβάλλει λογοκρισία στο είδος του τραγουδιού και κυνηγά τους δημιουργούς του. Τα βιώματα και η αναφορά στην παρέκκλιση που έχουν μέσα τα τραγούδια του Μάρκου : τεκέδες μαγκιά, ουσίες, γυναίκες, αλλά και η παθητική διαμαρτυρία απέναντι στην καθεστωτική καταπίεση κηρύσσονται παράνομες και «αλλότριες» συνήθειες και απαγορεύονται.

Από το 1940 και όλη την διάρκεια της κατοχής γράφει τραγούδια που αναφέρονται στην επιστράτευση και στα πολεμικά γεγονότα που δεν κυκλοφόρησαν ποτέ. Αυτή την εποχή επηρεασμένος από τις θηριωδίες των ναζιστών αλλά και την ηρωική αντίσταση του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ γράφει όπως μαρτυρά και ο ίδιος στις αφηγήσεις του τα τραγούδια: «Στην Κοκκινιά την κόκκινη» και το «Χαϊδάρι». Τα τραγούδια αυτά δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ αλλά οι στίχοι του δεύτερου διασώθηκαν από την δημοσίευση τους στο περιοδικό (Ελληνικό Τραγούδι τευχ, 24 1947) και θα γίνει γνωστό στο κοινό από το γιό του Στέλιο μετά την μεταπολίτευση.

«Τρέξε μανούλα να με δεις τρέξε για να με σώσεις
Κι απ το Χαϊδάρι μάνα μου να μ απελευθερώσεις»

To καθεστώς της 4ης Αυγούστου και η κατοχή συμβάλλουν αποκλειστικά στην ανέχεια και την φτώχεια που έχει περιπέσει και την οποία προσπαθεί να αντιμετωπίσει με περιοδείες με το μπουζούκι του ανά την Ελλάδα,. Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στην δισκογραφία αλλά το 1952 τα προβλήματα υγείας καθώς και η στροφή των εταιριών στους μουσικούς επηρεασμούς του Ανατολίτικου θα τον θέσουν στο περιθώριο. Εξαίρεση αποτελεί η συμβολή του Βασίλη Τσιτσάνη που σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της Coloumbia φέρνει ξανά τον Μάρκο στην επιφάνεια με την ηχογράφηση έξι νέων τραγούδιων καθώς και την επανεκτέλεση παλαιότερων με τη φωνή του Γ.Μπιθικώτση, της Κ. Γκρέη, και του Σ. Διονυσίου που θα συμβάλουν στo να επανέρθει από την αφάνεια ο δημιουργός και τα τραγούδια του. Είναι η εποχή που μπαίνουν οι βάσεις για την μετέπειτα αναβίωση του ρεμπέτικου τραγουδιού, και θα προλάβει να ζήσει συγκινητικές στιγμές από την αποδοχή του κόσμου στις επανεμφανίσεις του στο πάλκο στα μέσα της δεκαετίας του ΄60 με αποκορύφωμα την μεγάλη συναυλία στο «Κεντρικόν» που οργάνωσε ο «Σύλλογος Κρητικών Φοιτητών»

Κοινωνικό και βιωματικό το περιεχόμενο των τραγουδιών του Μάρκου και συνολικά του ρεμπέτικου τραγουδιού, αντλεί το περιεχόμενό του από την καθημερινότητα του κόσμου,που οι κοινωνικές αντιθέσεις έχουν θέσει στην περιφέρεια –περιθώριο του αστικού κόσμου και της κουλτούρας του. Τεκέδες, χασίσι, μάγκες με μπέσα και αξιοπρέπεια, βιοπορισμός , επαγγέλματα, καταγγελία της κοινωνικής αδικίας, αλλά και έρωτες,πάθη και προσδοκίες, που μέσα από την ανάμνηση των ήχων της παιδικής μνήμης, (των παραδοσιακών δημοτικών τραγουδιών και οργάνων) και «ντυμένα» με τη φόρμα του μπουζουκιού από την φαντασία και τα χρυσά δάχτυλα του Πατριάρχη του λαϊκού μας τραγουδιού Μάρκου Βαμβακάρη,αγγίζουν την καρδιά και τις αισθήσεις των καταπιεσμένων και απόκληρων των αστικών κέντρων, για να γίνουν η βάση ενός λαϊκού πολιτισμού με αντοχές και παρακαταθήκη για το μέλλον.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου

Για το θέμα της εσωκομματικής δημοκρατίας, έχουν γραφεί αρκετά και σημαντικά όπως η ανάλυση του Εργατικού Αγώνα για το νέο καταστατικό και πολλά άλλα. Θα προσθέσω και εγώ κάποιες σκέψεις και κάποιες εμπειρίες από την εφαρμογή της στην κομματική ζωή.

Πριν από αυτό πρέπει να τονιστεί το αυτονόητο: η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητη για την διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των μελών του κόμματος έτσι ώστε να αισθάνονται πρωταγωνιστές στο δικό τους κόμμα που παλεύει για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του ανθρώπου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ουσιαστική δημοκρατική συμμετοχή των μελών του.

Ο συγκεντρωτισμός για τον Λένιν δεν σημαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών και της ανεξαρτησίας των μελών του κόμματος και πειθαρχία για τον Λένιν δεν σημαίνει “κρύβουμε τις διαφορές που υπάρχουν στο κόμμα αλλά αντίθετα τις βάζουμε άφοβα για συζήτηση”.

Συμβαίνει όμως αυτό στην κομματική ζωή; Υλοποιείται δηλαδή η λενιστική έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας και του συγκεντρωτισμού; Σαφώς όχι.

Πρώτα-πρώτα, κάθε άποψη ή κριτική που διατυπώνεται προφορικά ή γραπτά χαρακτηρίζεται «εύκολα και απλά» ως πολεμική κατά του ΚΚΕ. Η ηγεσία βλέπει εχθρούς από παντού: από μέσα, από έξω. Όσοι εκφράζουν προβληματισμούς ονοματίζονται «όργανα του ταξικού εχθρού» που θέλουν να πλήξουν και να εξαφανίσουν το κόμμα της εργατικής τάξης που προβάλλει απειλητικά για το σύστημα.

Δεν αναγνωρίζεται καμμιά ανησυχία για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Ενός κόμματος που έπρεπε να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα πραγματικής δημοκρατίας και συντροφικών σχέσεων με κοινό όραμα την κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε ένα κόμμα που δεν θα είχαν θέση οι μηχανισμοί ή οι διαδικασίες που βάζουν στην άλλη όχθη όποιους προβληματίζονται και ανησυχούν. Ούτε κείνες που θεωρούν «υπερασπιστές του κόμματος» αυτούς που έχουν συμφωνήσει πριν ακόμα ακούσουν την εισήγηση, τις θέσεις ή τις προτάσεις και είναι οι ίδιοι που προηγούμενα είχαν και πάλι συμφωνήσει σε εκ διαμέτρου αντίθετη εισήγηση.

Η κινδυνολογία ότι «παραμονεύει ο εχθρός» -εσωτερικός ή εξωτερικός- είναι στην ημερήσια διάταξη. Στόχος η καλλιέργεια μιας ιδιότυπης ψυχολογίας και   ενίσχυσης των αντανακλαστικών αυτοσυντήρησης και επαγρύπνησης μπροστά στον κίνδυνο να χτυπηθεί το κόμμα ή να υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική.

Η ελεύθερη έκφραση γνώμης περιορίζεται στα διαδικαστικά και επιτρέπονται διαφωνίες σχετικά με… το πρόγραμμα εξορμήσεων και άλλων πρακτικών θεμάτων. Όμως, η αμφισβήτηση της ορθότητας της γραμμής ή της «σοφίας» των καθοδηγητικών οργάνων δημιουργεί υποψίες για «οπορτουνιστικές» λογικές. Τότε ακολουθείται η διαδικασία της στόχευσης μέχρι της οριστικής περιθωριοποίησης, αν στο μεταξύ δεν έχει προκύψει συμμόρφωση.

Τα καθοδηγητικά όργανα, από το γραφείο των ΚΟΒ μέχρι το πολιτικό γραφείο, έχουν αποφασιστεί πριν τις εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλείται το όργανο να ψηφίσει την πρόταση και συνήθως ψηφίζεται ατόφια γιατί η μη ψήφισή της ερμηνεύεται ως «έλλειψη εμπιστοσύνης» στην καθοδήγηση και οι λίγοι τολμηροί χάνονται μπροστά στους πολλούς που δεν θέλουν να μπουν σε περιπέτειες.

Ωστόσο, για την εκλογή αντιπροσώπων στο συνέδριο, υπάρχουν και άλλα «φίλτρα» όπως οι συνδιασκέψεις. Εκεί είναι πολύ δύσκολο να προταθεί κάποιος που δεν έχει δείξει στοιχεία πλήρους συμμόρφωσης με την εκάστοτε γραμμή.

Με την μέθοδο αυτή εκλέγεται η ΚΕ και μετά το Πολιτικό Γραφείο, όπως ακριβώς είχαν προαποφασιστεί. Δηλαδή μοιράζονται τα διάφορα πόστα από πριν και ακολουθούν οι δήθεν δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλούνται τα κομματικά μέλη “ελεύθερα” να ψηφίσουν την πρόταση του καθοδηγητικού οργάνου. Με τον ίδιο τρόπο περνάνε και οι υποψηφιότητες για τα μαζικά όργανα, τη βουλή κλπ. Μερικές φορές δεν τις βάζουν ούτε σ’ αυτή την τυπική διαδικασία, όπως έγινε σε κάποιες περιοχές στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα πολλά παραδείγματα.

Στο σημείο αυτό τίθενται πολλά ερωτήματα: “Αυτό το κόμμα θέλουμε;”, “Ποιους σκοπούς εξυπηρετεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας;”

Απάντηση υπάρχει: “Τους σκοπούς του μηχανισμού”.

Ισχυρό εργαλείο του μηχανισμού, είναι το νέο καταστατικό. Για το θέμα αυτό ο Εργατικός Αγώνας λέει: «Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που προέκυψε από το 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος, αφού αφαιρούνται σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο και νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης. Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας. Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία».

Όμως και το καταστατικό να είναι δημοκρατικό, η εσωκομματική δημοκρατία δεν μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από αυτό ή από το σύνολο των οργανωτικών λειτουργιών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία και αυτά, αλλά είναι αναγκαία επίσης η ανάπτυξη και η διατήρηση μιας δημοκρατικής λειτουργίας που βασίζεται στην ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση στην οποία τα μέλη του κόμματος ενθαρρύνονται να διατυπώνουν τις σκέψεις τους.

Ευθύνες υπάρχουν, έστω και περιορισμένης κλίμακας και στη στάση εκείνων των κομματικών μελών που αντιμετωπίζουν το θέμα του περιορισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας με παθητικότητα. Η παθητικότητα της βάσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι βοηθάει την ηγεσία να αποκτά τη συνήθεια να καθοδηγεί χωρίς αμφισβητήσεις.

Κλείνω με απόσπασμα από τον Λένιν για το θέμα αυτό:

«Ενότητα στη δράση, ελευθερία στη συζήτηση και την κριτική. Μόνο μια τέτοια πειθαρχία είναι αντάξια του δημοκρατικού κόμματος της πρωτοπορίας της τάξης». Και σε άλλο σημείο το «προλεταριάτο δεν αναγνωρίζει την ενότητα στη δράση χωρίς την ελεύθερη συζήτηση και κριτική».

πηγη: ergatikosagwnas.gr