ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ ΣΤΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ», 18-19/6/2015, ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα επιχειρήσω να επικεντρώσω την προσοχή σας στην εμπειρία διαγραφής του χρέους ιδίως κρατών της Λατινικής Αμερικής, καθώς και σε κάποια συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν. Τα συμπεράσματα αυτά πιθανότατα θα αποδειχθούν χρήσιμα για τη δική μας προσπάθεια.

ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ;

Το πρώτο που διακρίνει κανείς μελετώντας την ιστορική εμπειρία είναι ότι η διαγραφή χρέους δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Δεν αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση. Αντίθετα, συναντιέται συχνά στην ιστορία, παλαιότερη και πρόσφατη, της αμερικανικής ηπείρου. Το Μεξικό, η Κούβα, η Κόστα Ρίκα, το Περού, η Παραγουάη, η Βραζιλία, η Βολιβία, το Εκουαδόρ, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα αλλά και οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς διαγράψει μονομερώς χρέη.

Επομένως, αν σε αυτή την εμπειρία προσθέσει κανείς την εμπειρία άλλων κρατών του πλανήτη και μάλιστα ευρωπαϊκών, τότε γίνεται ολοφάνερο ότι η διαγραφή του χρέους δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο.

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ;

Το δεύτερο που έχει σημασία να σημειωθεί είναι το είδος των κυβερνήσεων που προχωρούν σε μονομερή διαγραφή του χρέους. Εδώ διακρίνονται κατά βάση δύο κατηγορίες.

Η πρώτη είναι επαναστατικές κυβερνήσεις, όπως αυτή της Κούβας μετά το 1959. Η Κούβα μάλιστα ανέλαβε διεθνείς πρωτοβουλίες προκειμένου να συνενώσει σε ένα κίνημα λαών και κυβερνήσεων υπέρ της διαγραφής του χρέους των εξαρτημένων και υφιστάμενων την καταλήστευση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις χωρών. Ήδη από το 1985 ο Φιδέλ Κάστρο καλούσε σε μια τέτοια συστράτευση των χωρών της Λ. Αμερικής αλλά και ευρύτερα του τρίτου κόσμου. Οι προσπάθειες βρήκαν ανταπόκριση στους λαούς αλλά και σε ένα μέρος των κυβερνήσεων, εκτός από εκείνες που ήταν υπό την απόλυτη επιρροή της Ουάσιγκτον.

Το 1986 η κυβέρνηση της Κούβας σταμάτησε την αποπληρωμή του χρέους στο λεγόμενο Κλαμπ του Παρισιού. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη οι οποίες δεν κατέληξαν πουθενά. Η Κούβα δεν έχει πληρώσει τα χρέη της αποικιοκρατίας. Πριν λίγα χρόνια διέγραψε χρέος 85 δισ δολαρίων προς τη Ρωσία. Η Ρωσία δεν αντέδρασε αρνητικά. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ενδιαφέρεται να αναπτύξει τις οικονομικές σχέσεις με την Κούβα και ότι αντιλαμβάνεται πως έχει να κάνει με μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη, Κουβανική Δημοκρατία.

Η δεύτερη κατηγορία είναι κυβερνήσεις μεταρρυθμιστικές, μεγαλύτερου ή μικρότερου βάθους. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση του Μεξικού σταμάτησε να πληρώνει το χρέος της πιεζόμενη από την επαναστατική εξέγερση των αγροτών υπό τον Εμιλιάνο Ζαπάτα. Ανάμεσα στα 1914 και 1942 οι διάφορες κυβερνήσεις του Μεξικού κατέβαλαν μόνο απολύτως συμβολικά ποσά στους δανειστές. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις οι οποίες διάρκεσαν 20 ολόκληρα χρόνια. Στο τέλος αυτής της διαδρομής, η προοδευτική κυβέρνηση του Λάσαρο Καρδένας ανάγκασε τους πιστωτές όχι μόνο να δεχτούν τη διαγραφή του χρέους κατά 80% αλλά επέβαλε και την εθνικοποίηση των επιχειρήσεών τους που λυμαίνονταν το πετρέλαιο και το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας.

Στη δεκαετία του 1930 και άλλες κυβερνήσεις, όπως αυτές της Βραζιλίας, της Βολιβίας και του Εκουαδόρ διέκοψαν την αποπληρωμή του χρέους για κάποιες δεκαετίες ή το περιέκοψαν κατά 30% (Βραζιλία). Κατά τη δεκαετία του 1930, συνολικά 14 κυβερνήσεις διέκοψαν την αποπληρωμή του χρέους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το 1985 η μετριοπαθής μεταρρυθμιστική κυβέρνηση του Άλαν Γκαρσία στο Περού περιόρισε την αποπληρωμή του χρέους στο 10% των εισοδημάτων της χώρας από τις εξαγωγές. Οι ΗΠΑ σύντομα αποσταθεροποίησαν την κυβέρνηση, παρότι δεν είχε προβεί σε διαγραφή του χρέους. Να επισημάνω την αντίφαση, καθώς οι ίδιες οι ΗΠΑ, για άλλους λόγους, είχαν συμφωνήσει το 1953, η Γερμανία να αποπληρώνει το χρέος της μόνο ως το 5% των εσόδων της από εξαγωγές.

Οι πιο πρόσφατες περιπτώσεις είναι αυτές της Αργεντινής, του Εκουαδόρ και της Παραγουάης. Η λύση που επέλεξε η Αργεντινή ήταν συναινετική. Ήρθε σε συμφωνία με την πλειοψηφία των δανειστών. Περιέκοψε μεν το χρέος αλλά υιοθέτησε ρήτρες ευνοϊκές για τους δανειστές. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που βρήκε σύντομα το πρόβλημα του χρέους ξανά μπροστά της. Το 2008 μάλιστα, η πρόεδρος Κριστίνα Κίρσνερ δήλωσε πως η Αργεντινή θα αποπληρώσει αναδρομικά τα χρέη της προς το Κλαμπ του Παρισιού.

Σε πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, η κυβέρνηση Κορέα στο Εκουαδόρ προέβη σε μερική, μονομερή διαγραφή του χρέους. Παρά τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης, που έφτασαν μέχρι το πραξικόπημα, η κυβέρνηση Κορέα τα κατάφερε. Επιπλέον, αυτό καθόλου δεν δημιούργησε πρόβλημα στη χώρα αυτή να έχει πρόσβαση στη δανειοδότηση μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών. Και μάλιστα, τα επιτόκια που πέτυχε ήταν πιο χαμηλά από εκείνα της Αργεντινής και της Βενεζουέλας (7% έναντι 12 και 15% αντίστοιχα).

Η Παραγουάη το 2005 διακήρυξε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την άρνηση της χώρας να αποπληρώσει το χρέος. Έχουν περάσει δέκα χρόνια και η Παραγουάη δεν πληρώνει το χρέος, ούτε κάποια κύρωση της έχει επιβληθεί.

Υπήρξαν και σπανιότερες περιπτώσεις κατά τις οποίες η διαγραφή χρέους έγινε με πρωτοβουλία των ΗΠΑ για λόγους γεωπολιτικούς. Στην Ευρώπη γνωρίζουμε την περίπτωση της Γερμανίας του 1953. Στη Λ. Αμερική το 1922 η νέα κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα δεν αναγνώρισε τα χρέη των προηγούμενων κυβερνήσεων προς τη Βρετανία και προς βρετανικές και καναδικές τράπεζες. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ (ο γνωστός δικαστής Ταφτ) έκρινε ότι η πράξη αυτή ήταν ορθή και νόμιμη. Μην ξεχνάμε ότι παρόμοια αντιμετώπιση επιφύλαξαν οι ΗΠΑ για την Πολωνία το 1991 προκειμένου να την εντάξουν πλήρως στο γεωπολιτικό τους μπλοκ.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ

Εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι η μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, η παύση αποπληρωμής του είναι ένα συχνό φαινόμενο και στη Λ. Αμερική. Το βάθος της λύσης εξαρτάται κυρίως (όχι μόνο) από το βαθμό ριζοσπαστισμού των κυβερνήσεων: η λύση του Εκουαδόρ είναι προσφορότερη της Αργεντινής, της Κούβας προσφορότερη του Εκουαδόρ.

Οι αντιδράσεις των δανειστών είναι αναμενόμενες. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν. Όσο πιο σθεναρά αντιμετωπίζει μια κυβέρνηση τους δανειστές, τόσο αυτοί έχουν περιορισμένες δυνατότητες. Αν η αποσταθεροποίηση της απείθαρχης κυβέρνησης δεν πετύχει, αναδιπλώνονται για να μην χάσουν εντελώς την πρόσβαση στην αγορά της χώρας αυτής.

Άρα, ζήτημα κλειδί είναι η αποφασιστικότητα μιας κυβέρνησης και ιδίως του λαού, η στήριξή της στο λαϊκό κίνημα και ο θαρραλέος αναπροσανατολισμός της εξωτερικής και οικονομικής της πολιτικής. Όσο κανείς μένει εντός του πλέγματος οικονομικών σχέσεων που έχουν χαράξει οι δανειστές, δεν μπορεί να βρει ισχυρά στηρίγματα αλλού, σε άλλες χώρες. Και αντίστροφα: όταν μια κυβέρνηση εξέρχεται των ορίων που της έχουν χαράξει οι δανειστές, τρίτες χώρες μπορεί να προστρέξουν (για το δικό τους βέβαια συμφέρον) να συμβάλλουν.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ;

Τίθεται τέλος ένα άλλο ερώτημα: γιατί οι χώρες που διέγραψαν το χρέος τους, βρέθηκαν μετά από κάποια χρόνια πάλι στην ίδια θέση; Η διαγραφή του χρέους, για να είναι αποτελεσματική πρέπει να συνοδεύεται από μια δέσμη μέτρων που αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες του. Δηλαδή, πρέπει να προάγουν την παραγωγική, φιλολαϊκή ανασυγκρότηση της χώρας, την απαλλαγή της από την εξάρτηση και την καταλήστευση από το ξένο και εγχώριο μεγάλο κεφάλαιο, την αλλαγή της ανισότιμης θέσης της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

*Πηγή: kordatos.org

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Tης ΝΤΙΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ*

«Βλέπω αγωνία, αλλά δεν πρέπει. Ηρεμία, χαμογέλα» λέει ο κύριος Ιμπραήμ καθώς σπρώχνει το καρότσι με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ με αντάλλαγμα λίγα κέρματα.

Λένε πως δεν φοβάται μόνο όποιος δεν έχει τίποτα να χάσει. Χτες, που η Ελλάδα κρεμόταν για άλλη μια φορά από τα χείλη των Ευρωπαίων ηγετών, υπήρχαν άνθρωποι που δεν άνοιξαν στιγμή την τηλεόρασή τους, δεν πόσταραν το παραμικρό σχόλιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν αντάλλαξαν απόψεις με τους φίλους τους, δεν στάθηκαν στην ουρά του ΑΤΜ, δεν αγόρασαν έξτρα προμήθειες για το σπίτι.

Είναι εκείνοι που δεν τους φοβίζει καθόλου το δίλημμα ευρώ ή δραχμή και δεν τους τρομοκρατεί το Grexit. Είναι εκείνοι που δεν βλέπει κανένα τηλεοπτικό κανάλι.

Μέχρι να εφαρμοστεί η τραπεζική αργία και η κυβέρνηση να επιτρέψει τη δωρεάν μετακίνηση των ανέργων, η Παναγιώτα περπατούσε καθημερινά περίπου έξι χιλιόμετρα για να εξασφαλίσει φαγητό για την οικογένειά της.Αλλοτε στα συσσίτια της Εκκλησίας κι άλλοτε από τις δομές αλληλεγγύης, η Παναγιώτα τέσσερα χρόνια τώρα δίνει μια μάχη άνιση με την πείνα, το κρύο και το σκοτάδι.

Το σπίτι της δεν έχει ρεύμα κι έτσι το πλύσιμο, το μαγείρεμα, το σκούπισμα γίνονται σε συνθήκες που θυμίζουν την προπολεμική Ελλάδα.

Η Παναγιώτα δεν έχει πια καμία αγωνία για τις διαπραγματεύσεις που γίνονται στις Βρυξέλλες. «Η Ευρώπη μάς έφερε σ' αυτό το μαύρο χάλι. Τα πρώτα χρόνια ντρεπόμουν, πίστευα πως εγώ φταίω για όλα, ότι φταίω που έμεινα άνεργη, ότι φταίω που δεν καταφέρνω να ταΐσω τα παιδιά μου. Τώρα καταλαβαίνω ότι για κάποιους κυρίους κι εγώ και τα παιδιά μου είμαστε απλώς αριθμοί, δεν τους αφορά η ζωή μας», λέει η Παναγιώτα.

«Αυτοί είχαν ένα συγκεκριμένο σχέδιο για την Ελλάδα που εξυπηρετούσε τα δικά τους συμφέροντα και να πάμε στα τσακίδια οι άνθρωποι. Δεν ξέρω τι θα κάνει ο πρωθυπουργός τελικά, αλλά του ζητώ ένα πράγμα: τουλάχιστον εκείνος να δει ότι είμαστε άνθρωποι και να κάνει το καλύτερο».

«Ολοι μιλάνε για το καλό μας, όλοι κόπτονται για εμάς. Οι εκβιαστές θέλουν το καλό μας... ας γελάσω». Ο κύριος Ιορδάνης ζει στα δυτικά της Αθήνας, στις περιοχές που έδωσαν τα μεγαλύτερα ποσοστά στο «Οχι». «Βλέπω τα ρεπορτάζ στα ΑΤΜ των καναλιών και μου έρχεται να σπάσω την τηλεόραση. Βλέπω αυτό το καθημερινό μελόδραμα και μου έρχεται να ουρλιάξω. Μας μιλάνε για αναξιοπρέπεια στις ουρές, ότι ταπεινωνόμαστε».

«Να σας πω εγώ τι είναι ταπείνωση: να αυτοκτονούν άνθρωποι από απελπισία, να έρχεται το τέλος του μήνα και να σκέφτεσαι ποιον από όλους τους λογαριασμούς να πληρώσεις γιατί δεν φτάνουν, να κρύβεσαι από τον διαχειριστή της πολυκατοικίας γιατί δεν έχεις για τα κοινόχρηστα, να κρύβεσαι από τον σπιτονοικοκύρη, να είσαι 50 χρονών και να απλώνεις το χέρι για να σου δώσει χαρτζιλίκι η γριά μάνα σου. Αυτό είναι ταπείνωση. Ο πρωθυπουργός να σκεφτεί τους άνεργους, τους ανασφάλιστους, τους φτωχούς – μ' αυτό το κριτήριο να αποφασίσει. Τι να το κάνουμε αν η Ελλάδα παραμένει στο κλαμπ των ισχυρών και οι Ελληνες πεθαίνουν;»

«Βλέπω αγωνία, αλλά δεν πρέπει. Ηρεμία, χαμογέλα». Ο κύριος Ιμπραήμ απλώνει στο πρόσωπό του ένα τεράστιο χαμόγελο, καθώς σπρώχνει το καρότσι με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ. Εδώ και τρία χρόνια κάθε μέρα κάνει αυτή τη μικρή εξυπηρέτηση για τις κυρίες και τους κυρίους που ψωνίζουν εδώ και σε αντάλλαγμα κρατάει τα κέρματα που βάζουν οι πελάτες για να ξεκλειδώσουν το καρότσι. Περπάτησε από το Αφγανιστάν μέχρι τα τουρκικά σύνορα κι από εκεί πέρασε με βάρκα στην Ελλάδα.

«Τίποτα χειρότερο δεν υπάρχει από τον πόλεμο. Μη φοβάστε, θα τα καταφέρετε. Εχετε ωραία χώρα, είστε ωραίοι άνθρωποι. Οσο είστε όλοι ζωντανοί, τα παιδιά σας είναι υγιή, έχετε ένα σπίτι και δεν πέφτουν βόμβες πάνω στο κεφάλι σας. Εμένα η ζωή μου δεν θα αλλάξει, άλλαξε μια φορά για πάντα. Μη φοβάσαι, ωραία κυρία, δες εμένα και πάρε δύναμη. Πάντα οι άνθρωποι τα καταφέρνουν».

Ενα νεαρό ζευγάρι Ρομά όχι πάνω από 20 χρονών σέρνει καταϊδρωμένο κάτω από τη γέφυρα στο «Καραϊσκάκης» ανάποδα από το ρεύμα κυκλοφορίας (μια και στο σημείο δεν υπάρχει αντίθετο ρεύμα) ένα καροτσάκι φορτωμένο παλιοσίδερα. Ο άντρας χαμογελά. Του λείπουν πολλά από τα δόντια του μια και ο οδοντίατρος δεν είναι μέσα στις δυνατότητες των περισσότερων Ρομά.

Η κοπέλα σπρώχνει το καρότσι. Η ανηφόρα τούς κόβει την ανάσα. «Εχεις πάει στρατό;» ρωτάμε τον άντρα. «Βέβαια», απαντά με καμάρι ο νεαρός κι η κοπέλα χαμογελά. Λιωμένοι στον ιδρώτα και οι δυο, δεν έχουν καμιά αγωνία για... το μέλλον των διαπραγματεύσεων. Ετσι κι αλλιώς, ζουν στο περιθώριο μιας κοινωνίας που τους αποκαλεί γύφτους και τους γυρνά την πλάτη.

«Κουράστηκα πια να υπολογίζω πιθανότητες, να αναλογίζομαι ρίσκα, να μετράω ζημιές. Ας γίνει ό,τι γίνει». Ο Δημήτρης είναι 31 χρόνων. Παρ' όλο που ήταν από εκείνους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ που ήθελαν με κάθε κόστος μια συμφωνία, τώρα πια δηλώνει βαθιά προβληματισμένος. «Η Ευρώπη που εγώ πίστευα και ανατράφηκα με τις αρχές της και τα ιδανικά της δεν υπάρχει πια. Είναι εμφανές. Φοβάμαι να βγούμε εκτός, αλλά κι εντός δεν έχουμε μέλλον».

«Εμεινα τρία χρόνια άνεργος λόγω κρίσης. Οσο καθόμουν στις ουρές του ΟΑΕΔ, όσο έστελνα αριστερά και δεξιά βιογραφικά, όσο έμενα κλεισμένος σπίτι μου και στη μοναξιά μου γιατί δεν είχα φράγκο να πάω πουθενά, δεν αμφισβήτησα ποτέ τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Ωστόσο, αν είναι να περάσω όλη μου τη ζωή έτσι, είμαι έτοιμος για ένα ρίσκο.Δεν καταδέχτηκα να βγάζω χρήματα κάθε μέρα από το ΑΤΜ, τι πρόκειται να σώσω αν έχω 200 ευρώ παραπάνω; Ούτε έτρεξα στο σούπερ μάρκετ για προμήθειες. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Τι νόημα έχει πια να τρομοκρατούμαστε; Εκτός Ευρώπης θα χάσουμε πολλά, θα είναι δύσκολα για πολύ καιρό. Αλλά μπορεί να είναι κι ένα νέο ξεκίνημα».

*Πηγή: efsyn.gr

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2015

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Έσπασε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κάτω από το βάρος των αφόρητων πιέσεων των Γερμανών. Ετοιμάζεται να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία με τους δανειστές, τους οποίους εκλιπαρεί γονατιστός για… τρίτο Μνημόνιο! Ζήτησε και πήρε από το λαό ένα παρήφανο και αγέρωχο «Όχι» με ποσοστό 63,1%. Το «πούλησε» όμως ο πρωθυπουργός πριν καν περάσει μια βδομάδα! Διαχειρίστηκε το «Όχι» του λαού λες και είχε νικήσει το… «Ναι»! Τώρα το μόνο που απομένει να κάνει ο Τσίπρας είναι να βάλει στην κυβέρνησή του και τον… Σταύρο Θεοδωράκη του Ποταμιού, τον οποίο οι Γερμανοί θέλουν σφοδρότατα να τον αντικαταστήσει στην πρωθυπουργία!

Δεκαεπτά βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν να εξουσιοδοτήσουν τον πρωθυπουργό να υπογράψει συμφωνία στη βάση της κατάπτυστης πρότασης της κυβέρνησης, η οποία εξαναγκάστηκε να υποβάλει ως δήθεν… δικές της (!) προτάσεις τους όρους των… Γερμανών! Από τους 71 παραπάνω βουλευτές, 2 είπαν «Όχι», 8 δήλωσαν παρόντες και απείχαν από την ψηφοφορία. Η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου και οι δύο υπουργοί Παναγιώτης Λαφαζάνης και Δημήτρης Στρατούλης είναι οι πιο αξιοσημείωτες περιπτώσεις που δήλωσαν «παρών», αρνούμενοι να εξουσιοδοτήσουν την κυβέρνηση να προωθήσει συμφωνία στη βάση της απαράδεκτης από κάθε άποψη πρότασης που υπέβαλε. Το μνημονιακό στρατόπεδο (Ν.Δ., Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) έδωσε προθυμότατα τη συγκατάθεσή του, χαιρετίζοντας την προσχώρηση της κυβέρνησης Τσίπρα στις τάξεις τους με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να πάρει με… 251(!) ψήφους την εξουσιοδότηση που ζητούσε. Μόνο οι 17 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι βουλευτές του ΚΚΕ και οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, από διαφορετικά σκοπιά οι βουλευτές του κάθε κόμματος, συναπάρτισαν τους 49 βουλευτές που αντιστάθηκαν να αποδεχθούν ως δήθεν «ελληνική» πρόταση τους όρους και τις απαιτήσεις των Γερμανών – 32 «Όχι», 8 «παρών» και 9 αποχές.

Η στάση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα προκαλεί τεράστια ζημιά. Όχι μόνο στον ίδιο προσωπικά και στον ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα που θα ήταν δική τους υπόθεση. Βλάπτει η στάση του Τσίπρα συνολικά την αξιοπιστία της Αριστεράς στη λαϊκή συνείδηση. Την εμφανίζει καλύτερα περίπτωση ως δύναμη πολιτικά ανίκανη να εκπληρώσει τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις της απέναντι στον ελληνικό λαό. Όσο και αν οι άλλες δυνάμεις της Αριστεράς σωστά υπογραμμίζουν τις διαφορές τους από τον ΣΥΡΙΖΑ, η ουσία είναι πως στη συνείδηση του λαού ενσταλάζεται σταδιακά η αντίληψη ως «και οι αριστεροί, σαν τους άλλους είναι. Δώσε τους εξουσία και πάρε τους την ψυχή!». Ξανάρχεται δηλαδή στην επιφάνεια η ολέθρια στάση του ΚΚΕ το 1989, όταν από κοινού με το ρεύμα που μετεξελίχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ (τότε είχε μετονομαστεί προσωρινά σε ΕΑΡ, εγκαταλείποντας την ονομασία ΚΚΕ εσωτερικού), είχε συνεργαστεί με τη Δεξιά. Αρχικά με την απεχθέστατη ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, σχηματίζοντας την κυβέρνηση Τζαννετάκη (δήθεν για να δικάσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου) και στη συνέχεια και με τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ σχηματίζοντας την κυβέρνηση Ζολώτα! Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, ουδέποτε το ΚΚΕ προσέγγισε τα ποσοστά που είχε πριν συμμετάσχει στις κατάπτυστες αυτές κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, για τις οποίες ουδέποτε έκανε αυτοκριτική σε επίπεδο συνεδρίου ή κεντρικής επιτροπής. Περιμένει πρώτα να πεθάνουν από γεράματα όλοι οι πρωταγωνιστές και κατόπιν να κάνει μια υποκριτική αυτοκριτική, η οποία δεν θα έχει απολύτως καμιά πρακτική πολιτική σημασία.

Ουδέποτε η Αριστερά συνήλθε από τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα στη συνείδηση του λαού μας. Δεν το γράφουμε όμως αυτό επειδή μας έπιασε… νοσταλγία για το παρελθόν και τα μοιραία λάθη της Αριστεράς και του ΚΚΕ, αλλά επειδή νέα συμφορά απειλεί την Αριστερά, μια καταστροφή που θα απειλήσει την ίδια της την ύπαρξη. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράψει τελικά το τρίτο Μνημόνιο, για το οποίο γονυπετής ικετεύει τους Γερμανούς ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, θα εδραιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων ότι οι αριστεροί στην εξουσία είναι σαν τους δεξιούς και τους πασόκους, ανεξάρτητα αν οι ίδιοι οι αριστεροί ισχυρίζονται ότι έχουν μεταξύ τους διαφορές, πράγμα το οποίο φυσικά είναι αληθέστατο, αλλά αδιάφορο για τον κόσμο. Πρώτο Μνημόνιο το 2010 με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεύτερο Μνημόνιο με πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά το 2012 και τρίτο Μνημόνιο το 2015 με πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα, αυτό θα μείνει στη συνείδηση του λαού μας. Σε τι διαφέρουν επομένως το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ; Το Κέντρο, η Δεξιά, η Αριστερά;

Εκτός από τους 17 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που διαφώνησαν και αρνήθηκαν με τον έναν ή τον άλλο ή τον τρίτο τρόπο να στηρίξουν την κατάπτυστη επιλογή Τσίπρα να μετατρέψει το «Όχι» του λαού σε «Ναι» της κυβέρνησης στους όρους των Γερμανών, συνέβη και κάτι άλλο, αρκετά σημαντικό. Δεκαπέντε, ναι 15, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψαν κείμενο με το οποίο δηλώνουν ότι ψήφισαν «Ναι» στη Βουλή αναγκαστικά! Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτοί οι αριστεροί βουλευτές θα ψηφίσουν «Ναι» και στη σίγουρα επαίσχυντη συμφωνία, όταν αυτή θα έρθει στη Βουλή, με όλες τις προσθήκες που επίτηδες θα κάνουν οι Γερμανοί για να εξευτελίσουν εντελώς τον Αλέξη Τσίπρα.

Το Βερολίνο δεν ξεχνά ποτέ. Αν ο Αλέξης Τσίπρας νομίζει ότι επειδή προσκύνησε τους Γερμανούς, αυτοί θα τον αφήσουν στην εξουσία, είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος. Το γράφουμε και το ξαναγράφουμε ότι θα τον ανατρέψουν οπωσδήποτε οι Γερμανοί τον Τσίπρα. Θα τον έχουν γελοιοποιήσει όμως πρώτα ώστε να φύγει περιφρονημένος από τον ελληνικό λαό, ξεφτιλισμένος, όχι σαν το παληκάρι που αντιστάθηκε στους Γερμαναράδες, αλλά ως αυτός που τελικά υπέκυψε στο συσχετισμό δυνάμεων.

*Δημοσιεύθηκε στον ΠΡΙΝ το Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Του ΘΑΝΑΣΗ ΠΕΤΡΑΚΟΥ*

Μια σειρά βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ των οποίων και οι δύο υπουργοί, αρνήθηκαν να δώσουν θετική ψήφο στη Βουλή για την «πρόταση» που κατέθεσε η κυβέρνηση στους «θεσμούς», θεωρώντας ότι η πρόταση αυτή συνιστά ένα νέο μνημόνιο επιζήμιο για τον τόπο.

Επίσης 15 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπερψήφισαν μεν την πρόταση, τόνισαν όμως ότι αυτό το κάνουν για να μην βρεθεί αφορμή να αξιοποιηθεί η στάση τους, προκειμένου να τεθεί θέμα δεδηλωμένης προς την κυβέρνηση. Επεσήμαναν όμως ότι το «ναι» δεν μπορεί να καταγραφεί ως «ναι» σε μέτρα λιτότητας και νεοφιλελεύθερης κατεδάφισης.

Σύσσωμη, σχεδόν, η διαπλεκόμενη μιντιοκρατία, ξεσηκώθηκε κατά αυτών των βουλευτών και της ψήφου τους, παίρνοντας παραδόξως υπό την υποκριτική «προστασία» της την κυβέρνηση(!), παρ’ ότι η κυβερνητική πρόταση συγκέντρωσε τον εντυπωσιακότατο αριθμό των 251 θετικών ψήφων, με τη συνδρομή της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού.

Βασικό μοτίβο των «αγανακτούντων» της μιντιακής διαπλοκής ήταν και είναι ότι η δήθεν «ανταρσία» στον ΣΥΡΙΖΑ στερεί από τον τελευταίο τη δεδηλωμένη ή πιο απλά ότι οι «αντάρτες» θέτουν σε δοκιμασία τη στήριξη και την πορεία της κυβέρνησης.

Κατ’ αρχάς τα περί «δεδηλωμένης» δεν ευσταθούν ούτε νομικά ούτε πολύ περισσότερο πολιτικά.

Η κυβερνητική πλειοψηφία για να αμφισβητηθεί, απαιτείται να υπάρξει πρόταση μομφής εναντίον της και να υπερψηφισθεί ή να απολέσει η κυβέρνηση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μετά από πρόταση εμπιστοσύνης που θα προκαλέσει η ίδια. Τίποτα από τα δύο δεν συνέβη κατά την ψηφοφορία τα ξημερώματα του Σαββάτου, 11 Ιουλίου. Η ψηφοφορία δεν αφορούσε καθόλου την ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, αλλά μια συγκεκριμένη εξουσιοδότηση επί μιας πρότασης για διαπραγμάτευση με τους «θεσμούς». Κρίσιμη και σημαντικότατη η «πρόταση», αλλά όχι πρόταση μορφής ή εμπιστοσύνης.

Πέραν αυτού, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που δεν ψήφισαν και πολύ περισσότερο οι υπουργοί της κυβέρνησης, δεν έθεσαν διά της ψήφου τους θέμα άρσης της εμπιστοσύνης ή μη στήριξής τους στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Αντίθετα, με ρητές δηλώσεις τους, περιττές άλλωστε, τόνισαν αυτή τους τη στήριξη προς την κυβέρνηση, της οποίας η παρουσία στις δοσμένες συνθήκες συνιστά το καλύτερο δυνατό πολιτικό πλαίσιο για την όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματική εξυπήρετηση αυτή την περιόδο των οικονομικών συμφερόντων του τόπου και του λαού. Θα έλεγα μάλιστα ότι η στήριξη αυτών των βουλευτών προς την κυβέρνηση όχι μόνο είναι αναμφισβήτητη, ανεξάρτητα της ψήφου τους στη συγκεκριμένη ψηφοφορία, αλλά και ότι είναι πολύ πιο θερμή, πιο αγωνιστική, πιο βαθιά και αναντικατάστατη απ' όσο κάποιων άλλων που όψιμα κόπτονται για την κυβέρνηση και του πρωθυπουργού της.

Γιατί, λοιπόν, οι όψιμοι μιντιακοί «προστάτες» της κυβέρνησης στρέφονται κατά όσων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησαν, τάχα, το πρωί του Σαββάτου στη Βουλή την κυβερνητική «δεδηλωμένη»;

Όχι, προφανώς για να «προστατέψουν» τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του από τον Λαφαζάνη και τον Στρατούλη!!! Αυτό που επιδιώκουν, αντιθέτως, είναι να εκθέσουν την κυβέρνηση για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους γνωστές σκοπιμότητες και επιδιώξεις ελέγχου της πολιτικής πορείας της χώρας.

Θα τα καταφέρουν ή επιτέλους θα σπάσουν τα μούτρα τους;

Θέλουμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα συμβεί το δεύτερο!

* Ο Θανάσης Πετράκος είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr