Του ΓΙΑΝΝΗ ΦΩΤΙΑΔΗ**

Είναι εντυπωσιακό ότι μόνο η πολύ μικρή ομάδα της «Κομμουνιστικής Τάσης του ΣΥΡΙΖΑ» έχει ζητήσει αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μάλιστα ο Α. Τσίπρας έχει προκαλέσει ανοικτά (σε στυλ «όποιος τολμά») όποιον θέλει να θέσει θέμα ηγεσίας. Μάλιστα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας επιμένουν ότι θέμα ηγεσίας δεν τίθεται, ενώ την ίδια στάση τηρεί και ο ίδιος ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Αλήθεια τι άλλο πρέπει να συμβεί ώστε να τεθεί θέμα ηγεσίας; Και εδώ θα αναφερθώ στην ηθική διάσταση του ζητήματος και όχι στην πολιτική που θέτει η Κομμουνιστική Τάση. Και η ηθική στάση είναι αυτή: Μετά από μια τόσο μεγάλη αποτυχία, ο ηγέτης που έχει την μεγάλη ευθύνη της αποτυχίας οφείλει να υποβάλλει την παραίτηση του χωρίς δικαιολογίες, υποσημειώσεις και αστερίσκους, αποδεικνύοντας ότι η ηθική στάση υπερτερεί της επιθυμίας για εξουσία. Και γιατί είναι αυτή η ηθική στάση; Διότι στην κοινωνική ζωή η ανάληψη ευθύνης για πράξεις, λάθη και παραλείψεις που έχουν μεγάλη σημασία στο κοινωνικό σώμα είναι απαραίτητος όρος ώστε αυτή να μην καταλήγει στην επικράτηση της δύναμης. Της στυγνής δύναμης της εξουσίας. Και φτάνουμε στο σημείο ο Α. Τσίπρας να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει άλλος που θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα και γι’ αυτό προφανώς δεν θέλει να παραιτηθεί. Πρόκειται όμως για τον ορισμό της αλαζονείας: Το αν υπάρχει άλλος καλύτερος από αυτόν έπρεπε να αφήσει να το κρίνουν οι άλλοι (τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω), αφού ο ίδιος έχει πρώτα παραιτηθεί ώστε να δείξει ότι αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη της πολιτικής κατάστασης και για να μην δίνει λαβή στη σκέψη ότι θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μηχανισμούς εξουσίας προκειμένου να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία.

Βέβαια δεν φταίει μόνο ο Τσίπρας. Όπως είπα δεν μιλάει σχεδόν κανείς; Πως γίνεται όμως και οι ριζοσπάστες του ΣΥΡΙΖΑ να σιωπούν; Η εξήγηση που δίνωση κ είναι αυτή: Τα στελέχη, για παράδειγμα, της Αριστερής Πλατφόρμας δεν βάζουν θέμα παραίτησης του Α. Τσίπρα με βάάποιους πολιτικούς υπολογισμούς ή, για να πούμε το ίδιο πράγμα και διαφορετικά, με βάση κάποιους πολιτικούς φόβους. Παίρνουν δηλαδή υπόψη τους το γεγονός ότι ο Α. Τσίπρας απολαμβάνει, ακόμη, σημαντικής δημοφιλίας και φοβούνται να συγκρουσθούν με αυτό το λαϊκό αίσθημα. Έτσι όμως βάζουν τους πολιτικούς υπολογισμούς πάνω από την ηθική στάση.

Ο Α. Τσίπρας έρχεται και μας λέει: «Κανείς δεν είναι αλάνθαστος και βέβαια και εγώ έχω κάνει λάθη». Αυτή η διατύπωση βέβαια υποβαθμίζει τα λάθη του, εννοώντας λάθη του συρμού. Και στη συνέχεια ζητά να κυβερνά σαν ο καλύτερος διαχειριστής της συνεχιζόμενης ταπείνωσης και εξαθλίωσης των πολιτών. Αυτή είναι η λογική του Ηγεμόνα. Το ανθρώπινο, το πολύ ανθρώπινο θα ήταν να απαιτήσει από τον εαυτό του να αποσυρθεί, τουλάχιστον για ένα διάστημα, για να μπορέσει να συλλογισθεί βαθιά πάνω στις κρίσιμες αποφάσεις του που οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ και στις συνεπαγόμενες ευθύνες του, μακριά από τους καταναγκασμούς και την τυφλότητα που η εξουσία επιβάλλει στους υπηρέτες και τους αρχιερείς της. Να συλλογισθεί και να πονέσει επίσης βαθιά, για την κατάληξη των πραγμάτων, ακόμη και αν τελικά συμπέραινε ότι ο ίδιος ήταν αλάνθαστος. Αλλά αυτό θα ήταν το ανθρώπινο, το πολύ ανθρώπινο και όχι το ηγεμονικό. Και σαν τύπος Ηγεμόνα, ο Α. Τσίπρας γίνεται μοιραία και καταχραστής. Όχι βέβαια χρηματικού κεφαλαίου, αλλά πολιτικού κεφαλαίου. Καταχραστής εξουσίας.

Θα επαναλάβω, όμως, μεγαλώνοντας τώρα κατά πολύ το πλαίσιο, ότι δεν έχει την αποκλειστική ευθύνη:

Η Αριστερά έχει μακρά παράδοση στην πολιτική μη ηθικότητα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα είχε επικρατήσει, με στυγνό τρόπο, η άποψη ότι ηθικό είναι ότι συμφέρει το κόμμα ή στις πιο οραματικές στιγμές, στις απαρχές κυρίως, ότι συμφέρει την επανάσταση, κάτι που οδήγησε σε μεγάλα εγκλήματα. Στις μέρες μας και μετά την παταγώδη αποτυχία του κομμουνιστικού κινήματος, καθώς και του κομματικού προτύπου, έχει υπάρξει μια άμβλυνση στην εκφορά αυτού του δόγματος, αλλά μόνο στην εκφορά. Στην ουσία συνεχίζει η παράδοση που θέλει την ηθική στάση να υποτάσσεται στους πολιτικούς υπολογισμούς. Και τα εγκλήματα συνεχίζονται, αλλά είναι πολλά μικρά και μη αιματηρά. Επομένως, από αυτή την άποψη, ο Α. Τσίπρας συνεχίζει, απλώς, την αριστερή παράδοση. Και οι αριστεροί πολίτες έχουν μεγάλη ευθύνη που επιτρέπουν στις ηγεσίες τους να είναι τόσο συστημικές ώστε να ακολουθούν τον γενικό κανόνα του συστήματος, όπως τον είχε συμπεράνει ο Λένιν: «Στην πολιτική, ηθική δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο σκοπιμότητα».

Με τα παραπάνω δεν προτείνω την επιστροφή σε μια κλειστή και τυραννική ηθικότητα. Ωστόσο ζητώ από την αντισυστημική πολιτική να τιμήσει την μεγάλη σημασία και την αυτονομία του ηθικού στοιχείου. Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που στην ανθρώπινη πορεία διαμορφώθηκε στον ανθρώπινο εγκέφαλο «ηθική περιοχή». Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες πρόσφατες έρευνες νευροεπιστημόνων «οι υψηλότερες ικανότητες στην ηθική συλλογιστική σχετίζονται και με περισσότερη φαιά ουσία στις περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη σύνθετη κοινωνική συμπεριφορά, τη λήψη αποφάσεων και τη διαχείριση συγκρούσεων σε σχέση όχι μόνο με εκείνους που υστερούν αλλά και με εκείνους που βρίσκονται στον μέσο όρο στον «ηθικό» τομέα» (ερευνητές Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια).

Τελικά ζητώ ο κάθε αριστερός πολίτης να βγάλει περισσότερο συστηματικά την Αντιγόνη που έχει μέσα του απέναντι σε κάθε αριστερή εξουσία. Και εδώ έχουμε μιαν άλλη πονεμένη ιστορία: Για την αριστερά καταδικαστέα είναι μόνο η εξουσία των καπιταλιστών, στις καθαρά οικονομικές σχέσεις. Αντίθετα η εξουσία των πολιτικών ελίτ της αριστεράς είναι, σε γενικές γραμμές, στο απυρόβλητο. Τις συνέπειες αυτής της τυφλότητας τις είδαμε, για μιαν ακόμη φορά, καθαρά. Επομένως, η αποκατάσταση της αυτονομίας του ηθικού στοιχείου περνά, σε ότι αφορά την αριστερά, από συγκεκριμένες πολιτικές προϋποθέσεις: Τον δραστικό περιορισμό της εξουσίας των αριστερών πολιτικών ελίτ και ταυτόχρονα την δραστική αύξηση της ισχύος του μεμονωμένου μέλους της αριστερής ή αντισυστημικής πολιτικής οντότητας.

Η νέα αυτή κρίση στην αριστερά θα μπορούσε να έχει ευλογημένο αποτέλεσμα αν γινόταν η απαρχή μιας πραγματικά και όχι κατ’ ευφημισμό, νέας πορείας. Στην πορεία αυτή πρέπει να εγκαταλειφθούν ολέθριες αριστερές παραδόσεις που τελικά λειτουργούν προς όφελος του ευρύτερου συστήματος στο οποίο εντάσσω και τους κομματικούς μηχανισμούς και τις ελίτ της αριστεράς. Είναι το Αριστερό Ρεύμα έτοιμο για μια τέτοια, πραγματικά θεμελιώδη, απόσχιση; Γιατί κατά τη γνώμη μου το Αριστερό Ρεύμα είναι αφενός μεν αυτή τη στιγμή η μόνη υπολογίσιμη οργανωμένη δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς, αφετέρου το παραπάνω είδος απόσχισης είναι το μόνο είδος απόσχισης που πραγματικά θα μπορούσε να γράψει ιστορία. Και δεν προϋποθέτει απαραίτητα τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ.  

*Ο Γιάννης Φωτιάδης είναι Οικονομολόγος και μέλος του τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

** Είναι αυτονόητο ότι οι σκέψεις και προτάσεις του κειμένου είναι προσωπικές

Kυριακή 2 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ REAL.GR (4/8) ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΣΚΟΥΡΗ

Ερώτηση: Οι βουλευτές της Αριστερής Πλατφόρμας θα ψηφίσουν νέο, τρίτο, Μνημόνιο κ. Λαφαζάνη;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η ρητή και σαφέστατη προγραμματική θέση του ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει τα υπάρχοντα μνημόνια και να ακολουθήσει μια αντιμνημονιακή δημοκρατική και προοδευτική πορεία με μια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, χωρίς ομηρίες και κηδεμονίες, δεν αφορά μόνο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που έχουν αναφορά στην «Αριστερή Πλατφόρμα» αλλά όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αγωνισθούν μέχρι την ύστατη στιγμή για να μην υπογράψει η κυβέρνηση ένα νέο τρίτο μνημόνιο, ενώ αν υπογραφεί θα πρέπει όλοι οι βουλευτές της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μας να σταθμίσουν τη στάση τους, εκτιμώντας τις ευθύνες τους και τις δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει απέναντι στον ελληνικό λαό. Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά, όπως έκανα και με τα προαπαιτούμενα μέτρα, δεν πρόκειται να ψηφίσω ένα νέο μνημόνιο, το οποίο ξέρω ότι θα συνεχίσει να καταστρέφει τον τόπο μας και να πονάει το λαό μας.

Ερώτηση: Αν, όμως, η κυβέρνηση ψηφίσει νέο Μνημόνιο και αρχίσει να το εφαρμόζει, πώς θα της δίνετε στήριξη και ψήφο εμπιστοσύνης; Δεν είναι αντίφαση;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Όπως επανειλημμένα έχω πει στηρίζουμε την κυβέρνηση για να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Δεν την στηρίζουμε για να εγκρίνει και να εφαρμόζει μνημόνια. Δεν ψηφίζουμε μνημόνια και δεν προσφέρουμε στήριξη στην εφαρμογή τους και στην εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών. Αγωνισθήκαμε και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με τη μέγιστη συνέπεια για μια νέα αντιμνημονιακή προοδευτική πορεία της χώρας. Επιμένουμε στο περήφανο πατριωτικό και λαϊκό «όχι» του δημοψηφίσματος της 5ης του Ιούλη και θα επιμείνουμε μέχρι τέλους και μέχρι τη δικαίωσή του.

Ερώτηση: Ο πρωθυπουργός έθεσε μεταξύ άλλων και το ερώτημα εάν θα πρέπει η αριστερά να εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση επειδή δεν έφερε μια καλύτερη συμφωνία. Ήθελα το σχόλιό σας…

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Η υπογραφή μια νέας μνημονιακής συμφωνίας δεν ήταν αναγκαστικός μονόδρομος για την κυβέρνηση. Το δίλημμα μνημονιακή συμφωνία ή υποχρεωτική εγκατάλειψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλαστό δίλημμα, το οποίο θέτουν εκβιαστικά οι νεοαποικιοκράτες πιστωτές μας. Η Ελλάδα διέθετε εναλλακτική λύση και όφειλε να είχε προετοιμαστεί πολιτικά για μια τέτοια εναλλακτική εκδοχή, που σήμαινε ρήξη με τα συμφέροντα του εγχώριου οικονομικού κατεστημένου, βαθιά και δίκαιη αναδιανομή εισοδημάτων σε βάρος του μεγάλου πλούτου, εθνικοποίηση των τραπεζών με προσανατολισμό την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και αν χρειαζόταν, την συντεταγμένη έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη.

Ερώτηση: Εκτιμάτε ότι με τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ θα έπρεπε να αναθεωρήσει την έως τώρα στρατηγική των συμμαχιών;

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Το ΚΚΕ ακολουθεί μια βαθιά λαθεμένη στρατηγική, η οποία, δυστυχώς, επιδεινώνεται. Ήταν μέγα λάθος η θέση του ΚΚΕ στο πρόσφατο δημοψήφισμα, όπως είναι αξιοπερίεργη η θέση του τώρα για το ευρώ. Εν πάσει περιπτώσει και ανεξάρτητα απ’ αυτά, σήμερα είναι όσο ποτέ αναγκαία η συνεργασία και η συμπαράταξη όλων των προοδευτικών δυνάμεων στη βάση ενός ριζοσπαστικού αντιμνημονιακού προγράμματος κοινωνικής αλλαγής. Προσωπικά δεν θα πάψω να τονίζω ότι το ΚΚΕ έχει ιστορική ευθύνη να συμβάλει για ένα μέτωπο σε αυτή την κατεύθυνση, αντί να θεωρεί ότι μεγαλύτερος αντίπαλος, αν όχι και «εχθρός», είναι οι αριστερές δυνάμεις με τις πλέον συγκλίνουσες απόψεις.

Ερώτηση: Τα ανοίγματα της θητείας σας στη Μόσχα θα πρέπει να συνεχιστούν από το διάδοχό σας; Και πού θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα

ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Οι ελληνορωσικές σχέσεις και η όσο το δυνατόν ευρύτερη και ουσιαστικότερη ανάπτυξή τους σε όλους τους τομείς και ειδικότερα στον τομέα της ενέργειας, έχουν τεράστια και στρατηγική σημασία για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ανάγκη σήμερα όσο ποτέ από μια ανεξάρτητη και πολυδιάστατη πολιτική διεθνών ενεργειακών, οικονομικών και πολιτικών σχέσεων. Η Ελλάδα πρέπει να πάψει να θεωρείται ευρωατλαντικό «οικόπεδο» και «νεοαποικιακό» παράρτημα της γερμανικής ευρωζώνης. Επί της θητείας μου στο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης δεν έγιναν απλώς ανοίγματα στη Ρωσία. Πήγαμε πολύ πιο πέρα και συνυπέγραψα στην Αγία Πετρούπολη με τον Υπουργό Ενέργειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας μια στρατηγική συμφωνία που έβαζε τα θεμέλια για την κατασκευή και διαχείριση σε ισότιμη βάση 50-50 και με ρωσική αποκλειστικά χρηματοδότηση, ενός μεγάλου αγωγού με ρώσικο φυσικό αέριο, που θα διέρχεται από το ελληνικό έδαφος με κατεύθυνση την Ευρώπη. Το έργο αυτό έχει τεράστια σημασία και τα οφέλη της Ελλάδας από την ολοκλήρωσή του θα είναι πρωτοφανώς εξαιρετικά. Μιλάμε για μεγάλα οφέλη οικονομικά, ενεργειακά, πολιτικά, γεωστρατηγικά. Το έργο του αγωγού νομίζω ότι θα πρέπει να παραμείνει, ανεξάρτητα της απομάκρυνσής μου από την κυβέρνηση, έργο πρώτης και άμεσης εθνικής προτεραιότητας και να καταστεί η ναυαρχίδα για την στρατηγική και σε βάθος ανάπτυξη των ελληνορωσικών σχέσεων. Αυτό συνιστά ύψιστο εθνικό συμφέρον, ιδιαίτερα τις πολύ δύσκολες στιγμές που διανύουμε.

Τρίτη 4 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΜΑΡΚΟΥ ΛΑΔΗ

Η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής (μπλοκ των λεγόμενων ''προεδρικών'' και των λεγόμενων ''53'') τάχθηκε υπέρ της πρότασης του Αλ. Τσίπρα για Έκτακτο Συνέδριο (απαιτείται εκλογή εξαρχής νέων συνέδρων) το Σεπτέμβριο και στην πραγματικότητα από τον Οκτώβρη και βάλε, μιας και οι διαδικασίες προετοιμασίας και προσυνεδριακών συνελεύσεων χρειάζονται χρόνο.

 Η ίδια αυτή πλειοψηφία απέρριψε, έτσι, την πρόταση της «Αριστερής Πλατφόρμας» και άλλων μελών της ΚΕ, διεξαχθεί άμεσα Διαρκές Συνέδριο, το οποίο είναι δυνατό να συγκληθεί άμεσα αφού οι σύνεδροι αυτού του σώματος είναι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του προηγουμένου Ιδρυτικού Συνεδρίου του κόμματος και το οποίο Διαρκές Συνέδριο θα είχε σκοπό να συζητήσει και να εξετάσει τη διαπραγματευτική πορεία και την επικείμενη μνημονιακή συμφωνία που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Το ίδιο αυτό Διαρκές Συνέδριο, ως εκ της καταστατικής και δημοκρατικής του δέσμευσης σε ένα πρόγραμμα κατάργησης των μνημονίων θα όφειλε, εφόσον συγκαλούνταν , να απορρίψει κάθε δυνατότητα σύναψης από τον ΣΥΡΙΖΑ μιας νέας μνημονιακής συμφωνίας λιτότητας, απορρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων.

Δυστυχώς, η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής με την ψήφο της και την τελική της απόφαση, έλυσε τα χέρια της κυβέρνησης και συγκεκριμένα μιας μικρής ομάδας που διευθύνει τις διαπραγματεύσεις, να χειριστεί ερήμην του κόμματος και εν λευκώ τις διαπραγματεύσεις με την τερατόικα και τη σύναψη μιας νέας μνημονιακής συμφωνίας, η οποία, όπως όλα δείχνουν θα είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Όσο κι αν μοιάζει παράδοξο και ιστορικά πρωτοφανές, η πλειοψηφία των μελών της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ απαλλοτρίωσε το ρόλο των μελών της και ευρύτερα του κόμματος να εμπλακούν στις διαδικασίες και την απόφαση επί του κρισιμότερου θέματος που αφορά όχι μόνο το κόμμα και την ταυτότητα του αλλά και τον ίδιο τον τόπο και το μέλλον του: τη σύναψη ή όχι ενός νέου μνημονίου και των χαρακτηριστικών του !!!

Η σύγκληση Εκτάκτου Συνεδρίου από το Σεπτέμβρη και βάλε, όταν η νέα μνημονιακή συμφωνία και οι όροι της θα έχουν επισφραγιστεί, συνιστά παρωδία, κοροϊδία και περιφρόνηση κάθε έννοιας δημοκρατίας και συλλογικών λειτουργιών.

Αν το νέο μνημόνιο έχει συνομολογηθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και στους «18» της ευρωζώνης, αν αυτό έχει εγκριθεί (με τις ψήφους και της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού) από την ελληνική Βουλή αλλά και από τα κοινοβούλια των άλλων χωρών της ευρωζώνης, είναι προφανές ότι είναι αδύνατον, πλέον , να το θέσει υπό αμφισβήτηση ή και να το ακυρώσει το Έκτακτο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι σύνεδροι του Έκτάκτου Συνεδρίου θα λειτουργήσουν κάτω από τη μπότα ενός ωμού εκβιασμού και τη διαμόρφωση σκληρών τετελεσμένων.

Αν, όμως, οι σύνεδροι του Εκτάκτου Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκβιαστούν και να βαρύνουν πάνω τους τα τετελεσμένα , δεν μπορεί να συμβεί το ίδιο και δεν θα συμβεί με την κοινωνία.

Ένας ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα έχει καταργήσει , όπως είχε υποσχεθεί, τα δύο προηγούμενα μνημόνια αλλά και θα φέρνει στις πλάτες του και ένα «δικό του» τρίτο μνημόνιο, θα βρει απέναντι του μια έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια και πελώριες κοινωνικές αντιδράσεις.

Το Έκτακτο Συνέδριο μπορεί να υφαρπάξει μια προσωρινή και τραυματική κομματική «νομιμοποίηση» με τη συμβολή κάποιων στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και την κοινοβουλευτική του ομάδα που πατάνε σε πολλές βάρκες, αλλά δεν θα μπορέσει να νομιμοποιήσει το νέο μνημόνιο στα μάτια του ελληνικού λαού που ψήφισε «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα και διεκδικεί αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.

Το «ΟΧΙ» δεν συμβαδίζει με μνημόνια, παλιά και νέα. Η δυναμική του πατριωτικού και βαθύτατα λαϊκού «ΟΧΙ» δεν μπορεί να ανακοπεί. Θα συνεχισθεί μέχρι τέλους. Μέχρι την τελική νίκη !

ΜΑΡΚΟΣ ΛΑΔΗΣ

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΡΗΞΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΗ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ

Της ΕΦΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗ

Η υποτέλεια, διαχρονικά, δυστυχώς, αποτελούσε δεύτερη φύση στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους.

Η κυρίαρχη ολιγαρχία αυτού του τόπου είχε πάντα δύο χαρακτηριστικά: τον ληστρικό πλουτισμό μέσω της απομύζησης του κράτους και έναν έκδηλο και βαθύ «ραγιαδισμό» απέναντι στην ξένη προστασία, την οποία αναζητούσε ως μέσο για την εξουσία της.

Σε κάθε κρίσιμη ιστορική φάση όπου οι εργαζόμενοι και ο λαός έβγαιναν απειλητικά στο αγωνιστικό προσκήνιο, με αιτήματα τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική δικαιοσύνη, η ελληνική ολιγαρχία του πλούτου, στη δεσποτική οροφή του ελληνικού καπιταλισμού, διέσωζε την ληστρική εξουσία της βασισμένη στην ξένη πολιτική, οικονομική και ορισμένες φορές τη στρατιωτική επέμβαση ή την απειλή στρατιωτικής επέμβασης.

Αυτήν την κατάσταση της ωμής ξένης πολιτικής και οικονομικής ιμπεριαλιστικής επέμβασης γνωρίζει με τον πιο ακραίο και τον πλέον τραγικό τρόπο η μνημονιακή Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, βιώνοντας ανοιχτά με τη μορφή της τρόικας, τώρα τερατόικας, την ξένη κηδεμονία προκειμένου να διασωθεί ένα «ολιγαρχικό» σύστημα και να μετασχηματισθεί με τον πιο άγριο νεοφιλελεύθερο-αντικοινωνικό τρόπο, και με το ταυτόχρονο ξεπούλημα της χώρας.

Η ξένη μνημονιακή κηδεμονία σε βάρος της χώρας,αυτήν την περίοδο, πρωτοφανής σε μορφή και περιεχόμενο, μόνο με απροκάλυπτη μετατροπή της χώρας μας σε αποικία ή σε χώρα υπό οικονομική κατοχήμπορεί να παρομοιασθεί .

Η παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη είναι το πιο ανοιχτό «υπερόπλο» εκβιασμού με μέσο τον οικονομικό και τραπεζικό στραγγαλισμό, προκειμένου η κυρίαρχη τάξη της Ελλάδας να νομιμοποιεί τη νεοαποικιοκρατική κατοχή του τόπου και οι «θεσμικοί» της εταίροι να ληστεύουν ανενόχλητοι τη χώρα μας και το λαό μας.

Το ευρώ, δεν είναι απλώς ένα ενιαίο νόμισμα των «19», είναι επιλογή ένταξης στο Γερμανικό «ιμπέριουμ» υπό την ατλαντική πολιτικο-στρατιωτική ομπρέλα.

Το ευρώ δεν είναι απλώς νόμισμα αλλά κυρίως εργαλείο για την προώθηση μιας οικονομικής επιλογής παράδοσης και κατάπνιξης κάθε έννοιας ανεξαρτησίας της χώρας, με την ιστορικά βαθύτερη μέχρι τώρα καθυπόταξη της Ελλάδας στο υπό Γερμανική διεύθυνση γραφειοκρατικό κατεστημένο της ΕΕ.

Σήμερα όσο ποτέ η απαλλαγή μας από την ξένη ιμπεριαλιστική μνημονιακή κηδεμονία και η κατάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας γίνονται όροι διεξόδου από την παρούσα κρίση. Όροι ανόρθωσης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Το ευρώ δεν διασφαλίζει τη σχετικά ισότιμη συμμετοχή της χώρας μας σε μια ευρύτερη νομισματική ζώνη. Το ευρώ αντίθετα ναρκοθετεί και καταστρέφει τη δημοκρατία, ενώ υποστηρίζει ευθέως και ενισχύει την Γερμανική ηγεμονία.

Το ευρώ είναι συνώνυμο των μνημονίων και όσο περισσότερο γίνεται για τη χώρα μνημονιακό νόμισμα και για την ευρωζώνη νόμισμα ταυτισμένο με το νεοφιλελευθερίσμό και τη λιτότητα, τόσο γίνεται όλο και πιο ασύμβατο και ασυμβίβαστο με την εθνική μας ανεξαρτησία και κυριαρχία.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι ευρώ ή εθνικό νόμισμα.

Το πραγματικό δίλημμα είναι μια χώρα «αποικιοκρατικό παράρτημα» του ευρωατλαντισμού, πράγμα που αντιπροσωπεύει η Ελλάδα της ευρωζώνης ή μια χώρα που θα κατακτήσει για πρώτη φορά την ανεξαρτησία της για μια νέα ακηδεμόνευτη πολυδιάστατη πολιτική οικονομικής ανάπτυξης και διεθνών σχέσεων, πράγμα που προϋποθέτει την αμφισβήτηση της ευρωζώνης και σχεδιασμένη πορεία προς το εθνικό νόμισμα.

Το πραγματικό δίλημμα, επίσης, είναι : Συνέχιση της παράδοσης της χώρας σε μια κρατικοδίαιτη ολιγαρχία του πλούτου και το χρηματιστικό κεφάλαιο, με όλο και περισσότερη την ξένη πολυεθνική άλωση της οικονομίας. 'Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της χώρας με ισχυρό σύγχρονο δημόσιο τομέα, με αποτελεσματική συνεταιριστική αγροτικοκτηνοτροφική παραγωγή, με την οργανωμένη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, με την αναβάθμιση της παιδείας, των σύγχρονων επιστημονικών – τεχνολογικών τομέων και του πολιτισμού,που προϋποθέτουν εθνικό νόμισμα και εθνική νομισματική κυριαρχία για την ανάκτηση ρευστότητας στην οικονομία και την σχετική προστασία της.

Το δίλημμα ευρώ ή εθνικό νόμισμα δεν είναι πρωτογενές. Είναι παράγωγο του διλήμματος εθνική κυριαρχία ή αιώνια όλο και βαθύτερη μνημονιακή υποτέλεια. Παράγωγο του διλήμματος μιας οικονομίας υπό πλήρη ξένο δεσποτικό και ολιγαρχικό έλεγχο στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης απορρύθμισης ή μιας οικονομίας που ακολουθεί ένα νέο παραγωγικό πρότυπο με επίκεντρο τις δυνάμεις της εργασίας, την καινοτομία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Η τελική επιλογή του εθνικού νομίσματος είναι απλώς το απαραίτητο μέσο για τους μεγάλους εθνικούς και κοινωνικούς στόχους που έχουμε μπροστά μας.

Κυριακή 2 Αυγούστου 2015

πηγη: iskra.gr