Η πρόθεση των ευρωηγεσιών είναι να επεκτείνουν και να μονιμοποιήσουν την πολιτική της σκληρής λιτότητας. Παρότι η παράταση και μεγέθυνση της κρίσης, που ξεκίνησε το 2008, αποδεικνύει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει οδηγήσει σε πλήρες αδιέξοδο, οι κυρίαρχες τάξεις, και οι διεθνείς θεσμοί στην υπηρεσία τους, δεν γνωρίζουν, ούτε αναζητούν άλλες απαντήσεις.

Ο Βάι­ντμαν, επι­κε­φα­λής της Μπού­ντε­σμπανκ, προ­α­ναγ­γέλ­λει, με άρθρο του στη γαλ­λι­κή «Le Monde», μια νέα Συν­θή­κη, για ένα «Μά­α­στριχ plus» που θα ενι­σχύ­σει τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πει­θαρ­χία στην ΕΕ. Τα θέ­μα­τα της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, λέει, δεν θα μπο­ρούν να είναι πλέον ζη­τή­μα­τα που θα κα­θο­ρί­ζο­νται σε επί­πε­δο κρα­τών-με­λών (όπου επι­βιώ­νουν οι πα­λιο­μο­δί­τι­κες συ­νή­θειες της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας), ούτε καν σε επί­πε­δο Κο­μι­σιόν (όπου μπο­ρούν –έστω στρε­βλά– να φτά­νουν οι πιέ­σεις των λαϊ­κών τά­ξε­ων πάνω σε εκλεγ­μέ­νους αξιω­μα­τού­χους): θα πρέ­πει να ανα­τε­θούν σε μια ευ­ρω­παϊ­κή «ανε­ξάρ­τη­τη αρχή» –που θα ορί­ζουν οι τρα­πε­ζί­τες για λο­γα­ρια­σμό του συ­νό­λου των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων– και που θα έχει την εξου­σία να επι­βάλ­λει κυ­ρώ­σεις και μέτρα, ανε­ξάρ­τη­τα από τη γνώμη των κυ­βερ­νή­σε­ων και των λαών. Ο χει­ρι­σμός της «ελ­λη­νι­κής κρί­σης» από τον Σόι­μπλε και τον Ντάι­σελ­μπλουμ γί­νε­ται τώρα «μο­ντέ­λο» και αφορά ολο­φά­νε­ρα τους λαούς όλης της Ηπεί­ρου, ακόμα και με­γά­λων οι­κο­νο­μι­κά δυ­νά­με­ων όπως η Γαλ­λία και η Ιτα­λία.

Η ΕΕ του κε­φα­λαί­ου επι­στρέ­φει στις συ­νή­θειες του «πα­λαιού κα­θε­στώ­τος», στην εποχή πριν τις με­γά­λες δη­μο­κρα­τι­κές επα­να­στά­σεις, στην εποχή όπου οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις απαι­τού­σαν να κα­θο­ρί­ζουν τα πάντα, ελέω... της κυ­ριαρ­χί­ας τους.

Κα­θό­λου τυ­χαία, αυτή η αντι­δη­μο­κρα­τι­κή κα­τρα­κύ­λα δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στα ζη­τή­μα­τα της οι­κο­νο­μί­ας. Στον 21ο αιώνα, μπρο­στά στις «πόρ­τες» της Ευ­ρώ­πης χύ­νε­ται μα­ζι­κά το αίμα αθώων αν­θρώ­πων. Η άποψη της Κο­μι­σιόν να συ­νε­χί­ζει την πο­λι­τι­κή «απο­τρο­πής» των με­τα­να­στών, να οχυ­ρώ­νει τα χερ­σαία σύ­νο­ρα και να βομ­βαρ­δί­ζει τα –τάχα– δου­λε­μπο­ρι­κά πλοία που τους με­τα­φέ­ρουν, ωθεί χι­λιά­δες και χι­λιά­δες απελ­πι­σμέ­νους αν­θρώ­πους να επι­χει­ρούν να δια­σχί­σουν τη Με­σό­γειο με λα­στι­χέ­νιες «βάρ­κες» και «σα­πιο­κάι­κα». Ο «μέσος Ευ­ρω­παί­ος» εξοι­κειώ­νε­ται με το γε­γο­νός ότι οι θά­λασ­σες ξε­βρά­ζουν διαρ­κώς πτώ­μα­τα και πνιγ­μέ­να παι­διά. Και είναι συ­γκλο­νι­στι­κό, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν έχει κα­τορ­θώ­σει, μέσα στους 9 μήνες που βρί­σκε­ται στην εξου­σία, να δώσει ούτε στο θέμα αυτό ένα δια­φο­ρε­τι­κό «δείγ­μα γρα­φής», να κάνει κάτι πα­ρα­πά­νω από ό,τι κάνει ο (σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρος) Ρέν­τσι στην Ιτα­λία ή ο (δε­ξιός) Ραχόι στην Ισπα­νία.

Το σκάν­δα­λο της Volkswagen ήρθε να ολο­κλη­ρώ­σει την ει­κό­να. Οι αρ­χιε­ρείς του γερ­μα­νι­κού, του «ηθι­κού κα­πι­τα­λι­σμού», δεν δί­στα­σαν να εγκλη­μα­τή­σουν για να διευ­ρύ­νουν τα κέρδη τους: τα «πει­ραγ­μέ­να» λο­γι­σμι­κά έκρυ­βαν τα δη­λη­τή­ρια που εξέ­πε­μπαν οι Ντί­ζελ κι­νη­τή­ρες των αυ­το­κι­νή­των που που­λού­σαν σε όλο τον πλα­νή­τη. Και δεν υπάρ­χει καμία αμ­φι­βο­λία ότι το «μάρ­μα­ρο» από την κρίση στην αυ­το­κι­νη­το­βιο­μη­χα­νία, μετά τις απο­κα­λύ­ψεις για την WV, θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν οι Γερ­μα­νοί, αλλά και οι Τσέ­χοι, οι Ούγ­γροι και οι Ισπα­νοί, ερ­γά­τες σε αυτή...

Η απλη­στία του κε­φα­λαί­ου έχει απλώ­σει μια κυ­ριο­λε­κτι­κά μαύρη νύχτα πάνω στην Ευ­ρώ­πη. Κά­νο­ντας ανα­γκαίο και επί­και­ρο έναν ερ­γα­τι­κό και λαϊκό ξε­ση­κω­μό ηπει­ρω­τι­κής κλί­μα­κας. Που θα συν­δέ­ει την πάλη ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα με την πάλη για την ανά­κτη­ση των βα­σι­κών δη­μο­κρα­τι­κών δι­καιω­μά­των και ελευ­θε­ριών.

Η απο­γο­ή­τευ­ση που έσπει­ρε η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, με την άτα­κτη υπο­χώ­ρη­σή της στις 13 Ιούλη, θα είναι προ­σω­ρι­νή. Ο «λαός» της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των στην Ευ­ρώ­πη θα πιά­σει ξανά το νήμα της ανα­τρο­πής.

πηγη: rproject.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Ηταν κάποτε, λέει, αριστερός ο κ. Ρουπακιάς. Δηλαδή τι αριστερός; έριχνε αριστερές κλωτσιές ή πυροβολούσε με το αριστερό χέρι; Πλην όμως, έτσι για την οικονομία της συζήτησης, ας δεχθούμε ότι ο άνθρωπος αυτός υπήρξε αριστερός. Ως αριστερός δεν δολοφόνησε κανέναν, δολοφόνησε όταν έγινεφασίστας.

Και επ’ αυτού, δύο ακόμα παρατηρήσεις: οι φασίστες της Χρυσής Αυγής έχουν τη λεβεντιά του σκώληκος εις ό,τι αφορά την ιδεολογία τους, την απαρνούνται. Ο αγκυλωτός σταυρός στον ώμο του κ. Κασιδιάρη είναι η προσευχή μιας Ουρσουλίνας στον άγιο Μερακλή τον Καβαλάρη.

Αυτός ο υπόκοσμος, που θεωρεί υπανθρώπους όποιους ανθρώπους γουστάρει, έχει σχέση με το «αίμα», αλλά καμιά σχέση με την «τιμή», εκτός κι αν πρόκειται για την «τιμή» του Πακιστανού, που του παίρνει ο φασίστας για προστασία και νταβατζιλίκι το μισό μεροκάματο.

Αλλά, εκτός από άτιμοι είναι και ηλίθιοι, όπως απέδειξε ο κ.Μιχαλολιάκος, όταν ανέλαβε την «πολιτική ευθύνη» για τον φόνο (για να πετάξει «παλικαρίσια» την ποινική ευθύνη πάνω στον κ. Ρουπακιά), χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι γενίκευε την ευθύνη της Χρυσής Αυγής για το έγκλημα του μέλους της. Προσπαθώντας να γλιτώσει το τομάρι του, ο αρχηγός «έδινε» τον σταυρωτή «κανονικά και με τον νόμο», χωρίς να καταλαβαίνει ότι έτσι νομιμοποιούσε ο ίδιος τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης - με ηθικόν αυτουργό για κάθε πράξη της τον εαυτόν του.

Η δεύτερη παρατήρηση δεν έχει να κάνει με τους φασίστες, αλλά με τους ψηφοφόρους τους. Ποια άγνοια πλέον μπορούν να επικαλεσθούν; Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ότι οι Χρυσαυγίτες είναι ανελλλήνιστοι, αγράμματοι, θρασύδειλοι, επίγονοι των προδοτών που συνεργάσθηκαν με τους Ναζί, εκείνων που προσπάθησαν να διαμελίσουν την πατρίδα; Ομως, ερωτήματα όπως τα παραπάνω κι άλλα τέτοια ομοειδή, πλέον παρέλκουν. Αυτοί που ψήφισαν

στις τελευταίες εκλογές Χρυσή Αυγή ήξεραν τι ψήφισαν και ανέλαβαν έτσι κι αυτοί τις πολιτικές τους ευθύνες, δείχνοντας ότι δεν τους ενοχλεί ο φόνος και το αίμα, ο ρατσισμός και η μισανθρωπία, η αγραμματοσύνη και το ρουφιανιλίκι. Αθώοι του αίματος, όταν βλέπεις να χύνει το αίμα ο φονιάς, δεν υπάρχουν. Ούτε η βλακεία (να μη γνωρίζεις, φέρ’ ειπείν, ότι ο εθνικισμός έχει βλάψει πλειστάκις την πατρίδα) απαλλάσσει απ’ την ευθύνη του εκείνον που επικροτεί διά της ψήφου του τον εχθρό του. Διότι εχθρός του είναι ο προβατόσχημος λύκος. Ομοιος ομοίω αεί πελάζει, όταν ψηφίζει

τον αγκυλωτό σταυρό στον ώμο του κ. Κασιδιάρη.

Ομως, ας πάμε στα πιο σοβαρά - τα τζουτζεδιλίκια μας. Εν πρώτοις στο ΔΝΤ. Κι αυτοί σαν χρυσαυγίτες σφάζουν, αλλά ο φασισμός των σαλονιών το φχαριστιέται το σφάξιμο πιο σατανικά, πιο μπουρζουάδικα. Διότι την ίδια ώρα που μας σφάζουν

μας προειδοποιούν ότι το ΑΕΠ της χώρας θα υποχωρήσει κατά το 2016 γύρω στο 2,3% κι όχι στο 1,3% όπως (προ)υπολογίζει η κυβέρνηση Παππά - Φλαμπουράρη! Προσέτι, το ευγενές αυτό ταμείο των Τεράτων προβλέπει ότι η ανεργία στη χώρα μας θα φθάσει στο 26,8% το 2016 και στο 27,1% το 2017! Οχι, για τις αυτοκτονίες δεν κάνει καμία πρόβλεψη το ΔΝΤ, ούτε άλλωστε και η κυβέρνηση· για αυτό το θέμα «λιάζεται», φροντίζει για άλλα να ξεφτιλίζεται,

όπως ο κ. Κατρούγκαλος, όταν έλεγε ότι δεν θα πειραχθούν οι συντάξεις κάτω των 1.500 ευρώ (μεικτά). Μετά το κατέβασε στα 1.000 ευρώ (μεικτά). Μετά κατέβηκε κι άλλο στου κακού τη σκάλα, μιλώντας για «απείραχτες» συντάξεις των 1.000 ευρώ, πλην όμως και με την επικουρική μέσα! Ολο και πιο κάτω ο κ. Κατρούγκαλος,

κι ας τσίτωνε προς τα πάνω τα ποδαράκια του στις αναμνηστικές φωτογραφίες για να φανεί κι αυτός ότι βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ολο και πιο κάτω, στο επίπεδο των κομμένων αναπηρικών συντάξεων - θα

επρόκειτο για τζουτζεδιλίκι αν δεν έκλεβε απ’ τον κ. Κατρούγκαλο τη δόξα ο κ. Μιχελογιαννάκης. Οστις καμάρωνε σαν γύφτικο σκερπάνι λέγοντας ότι ουδείς απ’ τους φόρους που θα πληρώσουμε είναι του ΣΥΡΙΖΑ και ότι αυτό είναι είδηση! Εδώ η επιστήμη

σηκώνει τα χέρια ψηλά και το ενδεχόμενο μια κρύα μέρα να στηρίξει την κυβέρνηση Παππά - Μιχελογιαννάκη ο κ. Λεβέντης προβάλλει εδραίο.

…………………………………………………………

Λυπάμαι, κυρίες και κύριοι, λυπάμαι και για μένα, για τις δικές μου ευθύνες. Και η αυτοκριτική μου δεν είναι αρκετή για να με σώσει από τη δική μου στεναχώρια και τις δικές σας επικρίσεις. Φταίω κι εγώ

όταν ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης λέει με τον πιο ανέμελο τρόπο ότι οι φορολογικές αρχές θα μπουκάρουν σε επιχειρήσεις και σε σπίτια (αν ορισμένοι αυτοαπασχολούμενοι, συνήθως φτωχοδιάβολοι, έχουν την έδρα τους στα σπίτια τους), και μάλιστα ότι θα μπουκάρουν όποτε γουστάρουν, μέρα ή νύχτα! Νύχτα, κύριε,

μπούκαραν στα σπίτια τα Ες Ες. Και ίσως για αυτό επικαλεσθήκατε εξίσου ανέμελα το «γερμανικό παράδειγμα». Εκτός του ότι το γερμανικό πρότυπό σας έχει εξαιρέσει από Ζήμενς ως Φολκς Βάγκεν, η αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία δημαγωγείτε για μπουκαρίσματα και νύχτες δεν μπορεί να καλύψει την ανικανότητά σας για ορθολογική διοίκηση και επομένως ικανή να πατάξει τη φοροδιαφυγή. Να μπουκάρουν στο δικό σας σπίτι, κύριε. Κι όχι νααπειλείτε με έπαρση τους πολίτες,

την ίδια ώρα που σας ξεφτιλίζει πατόκορφα ο κάθε Μάαρτεν Φέρβεϊ. Και ιδού πώς: μιλούσε ο κ. Τσίπρας στη Βουλή κι έλεγε ότι θα παγώσει την επιβολή του ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση ως τα μέσα Νοεμβρίου (όχι του 2020, αλλά του τρέχοντος έτους), όταν θα κατατεθεί οριστικοποιημένος ο Προϋπολογισμός (ώσπου να αναθεωρηθεί εκ νέου). Επρόκειτο

για ένα συγκλονιστικό «πάγωμα», έως τη στιγμή που ο κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ έβαλε τις φωνές μέσα στο μυαλό του κ. Πρωθυπουργού και -ω του θαύματος- το όριο για να ληφθεί απόφαση επί του θέματος ήρθε πολύ πιο κοντά, ως την επόμενη Παρασκευή.

Οχι «ω του θαύματος», αλλά ω της υποτέλειας! Να κάνει ο κ. Πρωθυπουργός προγραμματικές δηλώσεις στη Βουλή, όσον κενές κι αν ήταν αυτές, κι αμ’ έπος να τον αδειάζει ο Υπερπρωθυπουργός, κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ - διά των κλητήρων του...

ΥΓ.: Το γερμανικό παράδειγμα για τα μπουκαρίσματα επικαλέσθηκε ο κ. Τρύφων Αλεξιάδης στη Βουλή, ενώ δεν είπε λέξη για τις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις ο κ. Τσίπρας. Περίλυπος,

περίλυπος εστίν έως θανάτου η ψυχή πολλών Ελλήνων επ’ εσχάτοις...

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΔΝΤ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟ GREXIT  

Ύφεση για φέτος αλλά και το 2016 προβλέπει για την Ελλάδα το ΔΝΤ . Το Ταμείο βλέπει αύξηση της ανεργίας στο 27,1%.  

Ανάπτυξη 2,4% προβλέπει το ΔΝΤ για την ελληνική οικονομία το... 2020, επαναλαμβάνοντας τις προβλέψεις που ενσωματώνονται στο μνημόνιο για ύφεση 2,3% φέτος και 1,3% το 2016 (σ.σ. όπως ακριβώς προβλέπεται στο προσχέδιο του προϋπολογισμού και στο μνημόνιο).  

Για το δ΄ τρίμηνο του 2015 προβλέπεται συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 5,4%.  

Στην έκθεση του ΔΝΤ απουσιάζουν οι ενδιάμεσες προβλέψεις για το 2017, 2018 και 2019, ενώ αναφορικά τον πληθωρισμό εκτιμάται ότι μετά από αποπληθωρισμό 0,4% φέτος η ελληνική οικονομία θα πετύχει το 2016 μηδενικό πληθωρισμό.  

Σε ό,τι αφορά την ανεργία προβλέπει αύξηση στο 27,1% το 2016, από 26,8% φέτος.  

Όσον αφορά για το Grexit το ΔΝΤ θεωρεί ότι ο ''κίνδυνος'', όπως τον ονομάζει για Grexit, υποχώρησε.  

Μεγάλη η επιτυχία, λοιπόν. Απεφεύχθη, προς το παρόν, το Grexit με τίμημα ύφεση 5,4% δ' τρίμηνο και νέα αύξηση της εφιαλτικής ανεργίας. Για να εξαφανισθεί τελείως το ο ''κίνδυνος'' του Grexit, καταλαβαίνεται τι πρέπει να γίνει: Να εξοντωθεί στην κυριολεξία ο λαός μας! Σώζουμε το ευρώ, εξαφανίζουμε την Ελλάδα!

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ         

Του  ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ*

Η συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στη Βουλή ήταν πολύ αποκαλυπτική τόσο για τις σκληρές μέρες που περιμένουν τον ελληνικό λαό τις αμέσως επόμενες εβδομάδες και μήνες, όσο και για την προφανή αδυναμία του συνόλου των πολιτικών κομμάτων να δώσουν οποιαδήποτε, έστω θολή ελπίδα- ή επίφαση ελπίδας- στους πολίτες.  

Από τις τοποθετήσεις του πρωθυπουργού και των υπουργών που θα διαχειριστούν τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, αναδύεται με σαφήνεια το σκηνικό της επόμενης περιόδου: ταχύτατη και απαρέγκλιτη εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου, με στόχο να πληγούν τώρα μαζί με τα πιο μεγάλα στρώματα και τα τμήματα εκείνα των λαϊκών στρωμάτων που κρατούν ακόμη, με πολύ κόπο, το κεφάλι τους πάνω από το όριο της ακραίας εξαθλίωσης. Αυτοί καλούνται να προσφέρουν τον κύριο όγκο των κονδυλίων που θα πάνε κατ’ ευθείαν στους δανειστές: μισθωτοί με ατομικό εισόδημα πάνω από 12.000 ευρώ, συνταξιούχοι με σύνταξη πάνω από 1.000 ευρώ, οι αγρότες σχεδόν στο σύνολό τους, οι εκπαιδευτικοί που θα δουν τους μισθούς τους να κόβονται και θα υποχρεωθούν να γίνουν εσωτερικοί μετανάστες ή να απολυθούν μέσω της «αξιολόγησης». Αποτελεί λαϊκισμό αντάξιο του Α. Παπανδρέου που μίλαγε για «ρετιρέ» να εμφανίζονται αυτά τα λαϊκά στρώματα ως δήθεν «προνομιούχοι» και η αφαίμαξή τους ως μέτρο «κοινωνικής δικαιοσύνης».  

Παράλληλα με αυτούς, ένα μεγάλο μέρος των πιο χτυπημένων, από την κρίση και τα Μνημόνια, λαϊκών στρωμάτων θα καταβαραθρωθούν ακόμη περισσότερο: συνταξιούχοι που θα πέσουν κάτω και από τα 300 ευρώ, εργαζόμενοι στη ζούγκλα του ιδιωτικού τομέα με μισθούς πείνας και ανασφάλιστη εργασία, άνθρωποι που δεν θα έχουν να πληρώσουν το πετρέλαιο θέρμανσης και πάει λέγοντας.  

Τα όποια μέτρα πρόνοιας για τα πιο εξαθλιωμένα στρώματα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα εξασφαλίσουν την απλή επιβίωση σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, που παραπέμπουν στα «πτωχοκομεία» προηγούμενων αιώνων. Η προεξοφλούμενη και από την ίδια την κυβέρνηση επιδείνωση της ύφεσης και μεγέθυνση της ανεργίας θα εξοστρακίζουν κάθε μέρα ακόμη περισσότερους ανθρώπους στη ζώνη του κοινωνικού λυκόφωτος.  

Αποκαλυπτική ήταν η συζήτηση στη Βουλή και για το μύθο των «ισοδυνάμων». Το αλαλούμ γύρω από ένα μεμονωμένο μέτρο, όπως ο ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση, μιλάει από μόνο του, με σειρά υπουργών να αναζητούν εναγωνίως «ισοδύναμα» ανάμεσα στα… εισιτήρια των μουσείων και το φόρο στα ακίνητα εξωτερικού! Και με τον Αλέξη Τσίπρα σχεδόν να εκλιπαρεί τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη να του βρει ισοδύναμα, είτε για τα φροντιστήρια, είτε για το απείρως μεγαλύτερο θέμα των συντάξεων.  

Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό το θέαμα ενός πρωθυπουργού που προέρχεται από τις τάξεις της Αριστεράς να ζητά σωσίβιο από τον αρχηγό της Δεξιάς. Επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας και οι συνεργάτες του αντιλαμβάνονται ότι με τα μέτρα που δρομολογούν θα έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τα πιο δυναμικά τμήματα της κοινωνικής βάσης που εξακολουθεί, έστω με κρύα καρδιά, να τους δίνει ψήφο ανοχής. Οι κοινωνικές και πολιτικές αναταράξεις εγγράφονται στην ημερήσια διάταξη. Γιαυτό ο πρωθυπουργός αναζητά από τώρα εφεδρείες, είτε στο ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ, με τα περί «αντι- νεοφιλελεύθερου μετώπου», είτε και στην ίδια τη Ν.Δ., με τα περί συναίνεσης για το χρέος.  

Στο ίδιο πνιγηρό αδιέξοδο εμφανίζονται εγκλωβισμένες οι ηγεσίες της εκ δεξιών αντιπολίτευσης. Μεϊμαράκης, Γεννηματά και Θεοδωράκης δεν θέλουν μεν να επωμιστούν το βάρος των καταιγιστικών, αντιλαϊκών μέτρων, αλλά και δεν μπορούν να αρθρώσουν πραγματικά αντιπολιτευτικό λόγο, εξ αιτίας των δεσμεύσεων που έχουν οι ίδιες αναλάβει, έναντι των Βρυξελλών και του Βερολίνου, επί τη βάσει του τρίτου Μνημονίου. Από εδώ και η κρίση ηγεσίας, φυσιογνωμίας και ταυτότητας, που διατρέχει και τους τρεις σχηματισμούς, έτσι που ώρες- ώρες να εμφανίζεται ως πιο σοβαρός, κοινός κοινοβουλευτικός τους εκπρόσωπος ο Βασίλης Λεβέντης!  

Δυστυχώς, και η μόνη αριστερή φωνή που ακούγεται σ’ αυτή τη Βουλή, το ΚΚΕ, αδυνατεί να εκφράσει μια μάχιμη, λαϊκή αντιπολίτευση. Για τον Δ. Κουτσούμπα, τόσο η αντίθεση «μνημόνιο- ανατροπή της λιτότητας» όσο και η αντίθεση «ευρώ- έξοδος από τη νομισματική φυλακή της Ε.Ε.» είναι ψευδεπίγραφες. Η μόνη αντίθεση, την οποία οφείλει να αναδεικνύει η Αριστερά, είναι «καπιταλισμός- σοσιαλισμός», αδιαφορώντας για τις άμεσες ανάγκες, αγωνίες και δυνατότητες των λαϊκών στρωμάτων.  

Με αυτά τα δεδομένα, η ελπίδα για μια άλλη πορεία δεν μπορεί να αναζητηθεί μέσα σ’αυτή τη Βουλή, αλλά έξω από αυτήν, και πρωταρχικά στη σφαίρα της λαϊκής αυτενέργειας, αυτοοργάνωσης και κινητοποίησης. Η Λαϊκή Ενότητα και όλες οι μαχόμενες και σκεπτόμενες αριστερές και λαϊκές δυνάμεις οφείλουν να στηρίξουν κάθε σκίρτημα αντίστασης, αγώνα και αλληλεγγύης, με ενιαιομετωπική διάθεση, μακριά από λογικές κομματικής χειραγώγησης και καπηλείας. Οφείλουν παράλληλα να επεξεργαστούν με πιο ουσιαστικό και πειστικό τρόπο την εναλλακτική, ριζοσπαστική πρόταση για την έξοδο από το μνημονιακό, ευρωζωνικό λαβύρινθο, πράγμα που αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να αποκτήσουν οι λαϊκές αντιστάσεις, που αναπόφευκτα θα αναπτυχθούν, πολιτική προοπτική και ορίζοντα νίκης.

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2015

ΠΗΓΗ: iskra.gr