Από τους Σάββα Ρομπόλη και Βασίλη Μπέτση

Η κρίση του κεϊνσιανού μοντέλου, κατά τη δεκαετία του 1970, οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής αναβίωσε τη νεοφιλελεύθερη αντίληψη ανατροπής της ρύθμισης και της συλλογικότητας σε όφελος της απορρύθμισης και της ατομικότητας, θεωρώντας ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο «των απελευθερωμένων κυρίαρχων χρηματοπιστωτικών αγορών και των αποκλεισμένων κοινωνιών», η ευρωπαϊκή και η ελληνική οικονομία θα αξιοποιήσουν αποδοτικότερα τις νέες καινοτομίες και τεχνολογίες (πληροφοριακά συστήματα παραγωγής, αυτοματισμός, ρομποτική κ.λπ.) στην παραγωγική διαδικασία και θα βελτιώσουν σημαντικά τα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα.

Έτσι, οι ασκούμενες πολιτικές, εμπνεόμενες από τη νεοφιλελεύθερη αυτή αντίληψη μετατροπής της έννοιας της εργασίας από «δημιουργική δραστηριότητα του ανθρώπου» σε «ατομική επαγγελματική δραστηριότητα», χαρακτηρίζονται από την παθητική προσαρμογή της εργασίας και του κράτους-πρόνοιας στις νέες τεχνολογικές και παραγωγικές εξελίξεις, με το επιχείρημα ότι η σταθεροποίηση και η ανάπτυξη της οικονομίας επιτυγχάνεται με την αποσταθεροποίηση, την ευελιξία και την εξατομίκευση της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης και των εργασιακών σχέσεων, καθώς και με τη μεταμόρφωση του κράτους-πρόνοιας σε κράτος-φιλανθρωπίας.

Στο πλαίσιο αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οργανώνεται και θεσμοθετείται σταδιακά η ιδιωτική διαχείριση των κοινωνικών πόρων και η ατομική ευθύνη της ασφάλισης κινδύνων καθώς και η συρρίκνωση της κοινωνικής λειτουργίας της δημοκρατίας.

Πράγματι, κατά την περίοδο αυτήν οι ασφαλιστικές παρεμβάσεις (παραμετρικές αλλαγές) των κρατών-μελών, κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο, κατευθύνονται, κυρίως, στη μεταβίβαση σημαντικών βαρών στους ασφαλισμένους, τους συνταξιούχους και τις νέες γενεές καθώς και στην αλλαγή του κοινωνικού χαρακτήρα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, με τη μετατόπιση του συστημικού κέντρου βάρους της από ένα σύστημα κοινωνικής και διαγενεακής αλληλεγγύης (διανεμητικό) σε ένα εξατομικευμένο σύστημα ultra-κεφαλαιοποιητικό (βασική σύνταξη, ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα νοητής κεφαλαιοποίησης - ατομικοί λογαριασμοί ή ατομικές μερίδες).

Ετσι, συντελείται η ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών κινδύνων σε όρους ατομικότητας και χρησιμότητας και όχι σε όρους συλλογικότητας-κοινωνικότητας καθώς και ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των Ευρωπαίων και των Ελλήνων πολιτών στο παρόν και στο μέλλον.

Στην κατεύθυνση αυτήν, χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το σουηδικό συνταξιοδοτικό μοντέλο, το οποίο από το 1994 μεταμορφώθηκε (K.G. Scherman, 2003) σε ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης με μη εγγυημένες παροχές (σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης), δεδομένου ότι ο χρηματοοικονομικός και ο δημογραφικός κίνδυνος καθώς και η επίδραση της μείωσης του επιπέδου της παραγωγικότητας της εργασίας επιρρίπτονται εξ ολοκλήρου στον ασφαλισμένο, ο οποίος υπόκεινται στον κίνδυνο των χρηματαγορών και των κεφαλαιαγορών.

Με άλλα λόγια, η μελλοντική χρηματοοικονομική του ισορροπία βασίζεται σε ό,τι αφορά την αναλογική σύνταξη που χρηματοδοτείται από τις εισφορές σε έναν αυτόματο σταθεροποιητή, ο οποίος συνίσταται στη μείωση των παροχών (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) και στην αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Παράλληλα, χορηγείται ένα κατώτατο επίπεδο σύνταξης (βασική σύνταξη) στο όριο της φτώχειας, η οποία χρηματοδοτείται από τη φορολογία.

Η μη εγγύηση του επιπέδου των παροχών και η αβεβαιότητα που εμπεριέχει για τον ασφαλισμένο οφείλονται στο γεγονός ότι με το σύστημα της νοητής κεφαλαιοποίησης (ατομικοί λογαριασμοί ή ατομικές μερίδες) ο ίδιος ο ασφαλισμένος ατομικά αναλαμβάνει τους κινδύνους των οικονομικών κύκλων, με αποτέλεσμα κατά το έτος της συνταξιοδότησής του το κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί στον ατομικό του λογαριασμό από τις εισφορές του να είναι μικρότερο από το ποσό που έχει εισφέρει! Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αυτόματος σταθεροποιητής παρακρατεί τις υπερβάλλουσες εισφορές των ασφαλισμένων (όπως σε περιπτώσεις οικονομικής ανάπτυξης) για τη χρηματοδότηση έκτακτων καταστάσεων του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος, όπως είναι π.χ. το φαινόμενο του baby-booming.

Με άλλα λόγια, το σύστημα της νοητής κεφαλαιοποίησης «ιδιωτικοποιεί» το όφελος και κοινωνικοποιεί το κόστος. Τα σοβαρά αυτά προβλήματα του σουηδικού συνταξιοδοτικού μοντέλου, που εμφανίστηκαν από την πρώτη δεκαετία της εφαρμογής του, έχουν προκαλέσει σοβαρές συζητήσεις στη διεθνή βιβλιογραφία αλλά και μεταξύ των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων της χώρας, δεδομένου ότι το συγκεκριμένο σύστημα της νοητής κεφαλαιοποίησης επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στη χρηματοοικονομική του σταθερότητα, αδιαφορώντας παντελώς για την εγγύηση και την επάρκεια των συνταξιοδοτικών του παροχών, οι οποίες είναι αδύνατον να υπολογιστούν, γιατί με τη λειτουργία του αυτόματου σταθεροποιητή (συσσώρευση κεφαλαίου με βάση τις εισφορές και ρήτρα μηδενικού ελλείμματος) είναι εξ αντικειμένου αβέβαιο να προσδιοριστούν.

Με αφετηρία τα δεδομένα αυτά αποδεικνύεται ότι το σουηδικό συνταξιοδοτικό μοντέλο δεν αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για να εφαρμοστεί σε άλλες χώρες στην Ευρώπη ή σε άλλες ηπείρους, στις οποίες δεν υιοθετήθηκε, παρά τις προσπάθειες νεοσυντηρητικών δυνάμεων, παρά μόνο στη Χιλή και στις Βαλτικές χώρες, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η γήρανση του πληθυσμού, η διαγενεακή σύγκρουση, οι ανισότητες και η μη αλληλέγγυα λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης.

Ακριβώς για τους λόγους αυτούς, τα κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα στην Ευρώπη και την Ελλάδα απαιτείται να διατηρήσουν τον αναδιανεμητικό τους χαρακτήρα με καθορισμένο επίπεδο παροχών, ανασχεδιάζοντας έναν νέο χάρτη κοινωνικής προστασίας, που θα εξασφαλίζει με την ευθύνη της κοινωνικοασφαλιστικής πολιτικής την αλληλεγγύη των γενεών, την εγγύηση των συνταξιοδοτικών παροχών και την αντιμετώπιση της γήρανσης του πληθυσμού με την εκπόνηση και υλοποίηση μιας ολοκληρωμένης δημογραφικής πολιτικής.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αυτόματος σταθεροποιητής του αναδιανεμητικού συστήματος είναι το επίπεδο της απασχόλησης, της παραγωγικότητας της εργασίας, της ανάπτυξης και της συνεπαγόμενης εξισορρόπησης της γήρανσης του πληθυσμού.

Πηγή: efsyn.gr

Οκτώ χώρες βομβαρδίζουν τη Συρία για το... καλό της!

Γράφει ο Δάνης Παπαβασιλείου

Τελικά, όλοι ζητούν να έχουν λόγο για το μέλλον της Συρίας, πλην του μόνου που το δικαιούται, του λαού της.

Αυτή τη στιγμή, η Συρία βομβαρδίζεται από οκτώ χώρες: Τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Βρετανία, τη Γαλλία, την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και την… Αυστραλία.

Στα λόγια οι επίδοξοι «σωτήρες» της πολύπαθης χώρας έχουν ως κοινό στόχο τους «τζιχαντιστές» του Ισλαμικού Κράτους. Στην πράξη φροντίζουν να εξασφαλίσουν για λογαριασμό τους (και για λογαριασμό άλλων) μια καλή θέση στο τραπέζι της μοιρασιάς της «Νέας Μέσης Ανατολής», όπου θα προσφερθούν ως λεία όχι μόνο η Συρία, αλλά και πολλές ακόμα χώρες αυτής της περιοχής.

Στο επίκεντρο της διαμάχης μεταξύ των «σωτήρων» της Συρίας βρίσκεται η τύχη του προέδρου της χώρας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχες χώρες κατηγορούν η Ρωσία ότι πρωτίστως ενδιαφέρεται για το σύμμαχο της, τον Άσαντ, και χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τους «τζιχαντιστές» για να πλήξει κυρίως τους Σύρους «αντικαθεστωτικούς».

Αντιστοίχως, η Ρωσία κατηγορεί τις ΗΠΑ (και τους άλλους), ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η ανατροπή του Άσαντ και η εγκαθίδρυση στη Δαμασκό ενός καθεστώτος προσαρμοσμένου στις απαιτήσεις και τους σχεδιασμούς τους.

ΗΠΑ και «σύμμαχοι»

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και έξι σύμμαχοί της κάλεσαν την Παρασκευή τη Ρωσία να σταματήσει τις επιθέσεις κατά της συριακής αντιπολίτευσης και κατά αμάχων, ενώ εξέφρασαν τη «βαθύτατη ανησυχία» τους για την αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία.

Σε κοινό ανακοινωθέν τους, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία και Βρετανία επέκριναν τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές, κατηγορώντας τη Ρωσία ότι δεν έχει ως στόχο το Ισλαμικό Κράτος.

«Αυτές οι στρατιωτικές πράξεις αποτελούν περαιτέρω κλιμάκωση και θα πυροδοτήσουν περισσότερο εξτρεμισμό και ριζοσπαστικοποίηση» αναφέρουν στην ανακοίνωση.

Σε συνάντηση που είχαν η Άνγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, στο πλαίσιο των συνομιλιών στο Παρίσι για την Ουκρανία, αναφέρθηκαν και στο θέμα της Συρίας, παρ” όλο που όπως είπε ο Γάλλος πρόεδρος δεν έγινε σύνδεση της κρίσης στην Ουκρανία με την κρίση στη Συρία.

Ο Ολάντ σημείωσε ότι είπε στον Ρώσο πρόεδρο ότι οι αεροπορικές επιδρομές στη Συρία θα πρέπει να έχουν ως στόχο το Ισλαμικό Κράτος και μόνο αυτό.

Από την πλευρά της, η Γερμανίδα καγκελάριος σημείωσε ότι χρειάζεται μία ευρεία ομάδα χωρών για να αντιμετωπιστεί η κρίση στη Συρία.

Η Ρωσία επιμένει

Το πρακτορείο ειδήσεων Interfax, επικαλούμενο αξιωματούχο του ρωσικού υπουργείου Αμυνας, ανέφερε ότι η ρωσική Πολεμική Αεροπορία κατέστρεψε την Παρασκευή κέντρο στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισλαμικού Κράτους και αποθήκη όπλων.

Η Ρωσία ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε την Παρασκευή 14 πτήσεις στη Συρία και έξι αεροπορικές επιδρομές κατά στόχων του Ισλαμικού Κράτους.

Μιλώντας την Πέμπτη στο γαλλικό ραδιόφωνο, ο Αλεξέι Πουσκόφ, πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της ρωσικής Δούμας, δήλωσε πως η αεροπορική εκστρατεία μπορεί να διαρκέσει τρεις με τέσσερις μήνες, αναγνωρίζοντας πάντως πως «υπάρχει πάντα ο κίνδυνος εγκλωβισμού».

Αργότερα πάντως δήλωσε ότι τα λόγια του παρερμηνεύτηκαν και η διάρκεια της επιχείρησης θα καθοριστεί από το στρατιωτικό επιτελεί βάσει της κατάστασης επί του πεδίου.

Ο Αλεξέι Πουσκόφ απέκρουσε παράλληλα την κριτική της Δύσης.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρίνουν τη Ρωσία “για απουσία επιλεκτικότητας στους στόχους μας” στη Συρία. Λοιπόν τι τους εμπόδισε να επιλέξουν τους στοχούς στόχους για έναν ολόκληρο χρόνο αντί απλά να βομβαρδίζουν άσκοπα την έρημο;» ανέφερε σε σχόλιο στο Twitter…

Συριακή κυβέρνηση: «Χωρίς εμάς, δεν κάνετε τίποτα…»

Στέλνοντας μήνυμα προς τη Δύση, ο Σύρος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε την Παρασκευή από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ότι οι πολιτικές διαπραγματεύσεις και οι αεροπορικές επιδρομές δεν θα έχουν αποτέλεσμα, εάν δεν υπάρξει συντονισμός με τη συριακή κυβέρνηση.

Χώρες της Δύσης -κυρίως η Γαλλία- ζητούν να ενταθεί η μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, αλλά χωρίς τη συμμετοχή του καθεστώτος Άσαντ.

«Η τρομοκρατία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από αέρος και όλες οι προηγούμενες επιχειρήσεις για να αντιμετωπιστεί έχουν εξυπηρετήσει μόνο στην εξάπλωση και το ξέσπασμά της» είπε ο Ουαλίντ αλ-Μουάλεμ.

«Οι αεροπορικές επιδρομές είναι άχρηστες εκτός και εάν πραγματοποιηθούν σε συνεργασία με τον συριακό στρατό, τη μόνη δύναμη στη Συρία που πολεμά κατά της τρομοκρατίας» σημείωσε.

Κανείς δεν πρέπει να θεωρήσει ότι μετά από όλες αυτές τις θυσίες για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, θα επιτύχουν μέσω των πολιτικών ότι δεν μπορούσαν να κερδίσουν στο έδαφος, σημείωσε και πρόσθεσε: «Κανείς να μη θεωρήσει ότι θα επιτύχει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ό,τι δεν επιτεύχθηκε στο έδαφος».

Πηγή: imerodromos.gr

Λέγεται ότι στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει την Μάργκαρετ Θάτσερ ποιο θεωρεί το μεγαλύτερο επίτευγμα της πολιτικής της καριέρας. Η γηραιά Σιδηρά Κυρία του νεοφιλελευθερισμού είχε χαμογελάσει αχνά και είχε απαντήσει χωρίς περιστροφές: «Ο Τόνι Μπλερ». Θεωρώ ότι μετά και από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ όπως αυτές αναπτύχθηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα στην εμφάνισή του στη Βουλή, παρόμοια απάντηση θα μπορούσαν να δώσουν δύο τουλάχιστον πρόσωπα, η Ανγκελα Μέρκελ και ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφερόμενα, με τη σειρά τους στον πρωθυπουργό.

Ο πάλαι ποτέ πρω­θυ­πουρ­γός της Πρώ­της Φοράς Αρι­στε­ράς απο­δεί­χθη­κε από βή­μα­τος τη ς Βου­λής ο κα­λύ­τε­ρος μα­θη­τής των εγ­χώ­ριων και των ξένων ηγέ­τι­δων πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών τά­ξε­ων και συμ­φε­ρό­ντων, πε­τώ­ντας ορι­στι­κά στον κά­λα­θο των αχρή­στων κάθε τι παλιό, το οποίο θα θύ­μι­ζε τον ρι­ζο­σπα­στι­κό, εναλ­λα­κτι­κό, ρη­ξι­κέ­λευ­θο χα­ρα­κτή­ρα της πο­λι­τι­κής πρό­τα­σης της Αρι­στε­ράς – που βέ­βαια πια δεν κα­τοι­κεί στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός χωρίς και αυτός να κα­τα­φεύ­γει σε πε­ρι­στρο­φές δή­λω­σε ρητά και προ­γραμ­μα­τι­κά ότι θα είναι κάθε λέξη, όχι από το Σύ­νταγ­μα της χώρας, όπως είχε πει τον τόσο κο­ντι­νό και τόσο μα­κρι­νό πε­ρα­σμέ­νο χει­μώ­να, αλλά από το Μνη­μό­νιο 3 και ότι για του­λά­χι­στον 20 μήνες, το πρό­γραμ­μα της κυ­βέρ­νη­σης του είναι το Μνη­μό­νιο και μόνο αυτό – που πια δεν είναι ένα πρό­γραμ­μα που επι­βλή­θη­κε με… εκ­βια­σμούς και απει­λές ή ξένο προς την κουλ­τού­ρα του πρω­θυ­πουρ­γού, αλλά απλώς έχει κά­ποια «δύ­σκο­λα ση­μεία», όπως τρεις φορές επα­νέ­λα­βε ίσως για να μην ξε­χά­σου­με την απέλ­πι­δα προ­σπά­θεια του απο­τυ­χη­μέ­νου μα­κι­γιάζ. Τό­νι­σε, επί­σης τρεις ή τέσ­σε­ρις φορές ότι κάθε σκέψη, κάθε πρό­τα­ση ή κάθε άλλη δήθεν «πα­ράλ­λη­λη» διευ­θέ­τη­ση θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νει την ώρα που η χώρα θα δρέ­ψει τους καρ­πούς της ανά­πτυ­ξης, της επι­στρο­φής της αξιο­πι­στί­ας, της εμπι­στο­σύ­νης των αγο­ρών και άλλα τέ­τοια όμορ­φα και ει­δυλ­λια­κά, που βέ­βαια γνω­ρί­ζου­με όλοι με τι ακρι­βώς ισού­νται και ερ­μη­νεύ­ο­νται στον κα­θη­με­ρι­νό, υπαρ­κτό και γήινο κόσμο μας : Ανερ­γία, φτώ­χεια, ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, διά­λυ­ση του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, υπο­βάθ­μι­ση της ζωής, εξου­θέ­νω­ση των υπο­τε­λών τά­ξε­ων. Με απλά λόγια, το… πα­ράλ­λη­λο πρό­γραμ­μα, το έφαγε η… αξιο­πι­στία προς τις αγο­ρές και τις γνω­στές κυ­βερ­νή­σεις και τα κέ­ντρα απο­φά­σε­ων στην Ευ­ρώ­πη αλλά και την άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού.

Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, κατά τη γνώμη μου, δύο ση­μεία από την ομι­λία του, η ανα­φο­ρά που είχαν προ­α­ναγ­γεί­λει μετά βαΐων και κλά­δων και τα συ­στη­μι­κά Μέσα Μα­ζι­κής Ενη­μέ­ρω­σης για το ΦΠΑ στην ιδιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση και η απο­στρο­φή του για «κάτι σαν Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας» για την Κοι­νω­νι­κή Αλ­λη­λεγ­γύη. Ως προς το πρώτο, η ανα­στο­λή του μέ­τρου αφορά όπως ο ίδιος ομο­λό­γη­σε έμ­με­σα, μόνο την εί­σπρα­ξη του και μόνο έως την ψή­φι­ση του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού – στον οποίο προ­φα­νώς τα προσ­δο­κώ­με­να έσοδα από το μέτρο έχουν συ­μπε­ρι­λη­φθεί κα­νο­νι­κά και… με το γράμ­μα του Μνη­μο­νί­ου! Η από­πει­ρα του πρω­θυ­πουρ­γού να ψελ­λί­σει κάτι περί ισο­δύ­να­μου, το οποίο πα­ρα­μέ­νει αό­ρα­το, άφα­ντο και ανή­κου­στο για τον απλό πο­λί­τη και ακρο­α­τή, αντι­με­τώ­πι­σε τις ει­ρω­νεί­ες ακόμη και της κατά τα άλλα σφό­δρα ένο­χης για τόσα μύρια αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Αυτή είναι η κα­τά­ντια του Αλέξη Τσί­πρα και της συ­γκυ­βέρ­νη­σης του – η χλεύη για τα αό­ρα­τα, ανή­κου­στα και όντως ανύ­παρ­κτα ισο­δύ­να­μα, οι ει­ρω­νεί­ες και οι λοι­δο­ρί­ες από την πιο διε­φθαρ­μέ­νη, υπαλ­λη­λι­κή , αλλά απο­λύ­τως τα­ξι­κά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νη  αντι­πο­λί­τευ­ση που μπο­ρού­σε να του τύχει. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως εκεί­νο που πρέ­πει να συ­γκρα­τή­σου­με είναι ότι τα έσοδα από τον εν λόγω ΦΠΑ , αλλά και κάθε άλλο μέτρο του Μνη­μο­νί­ου 3, έχουν εντα­χθεί κα­νο­νι­κά, ξα­να­γρά­φω, στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και κάθε πι­θα­νό ή απί­θα­νο ισο­δύ­να­μο - που ίσως και βλέ­που­με αν και εφό­σον προ­κύ­ψει – θα έχει αντί­στοι­χα βαρύ έμ­με­σο ή άμεσο ει­σπρα­κτι­κό χα­ρα­κτή­ρα για τα γνω­στά θύ­μα­τα της τσι­μπί­δας του Μνη­μο­νί­ου.

Από την άλλη πλευ­ρά, η απο­στρο­φή για το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Κοι­νω­νι­κής Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, στα θε­με­λιώ­δη πρό­τυ­πα μά­λι­στα του ν.4320/2015, θα έλεγα ότι είναι μια εξαι­ρε­τι­κά ανη­συ­χη­τι­κή αν και εύ­κο­λα προ­βλέ­ψι­μη εξέ­λι­ξη στην πο­λι­τι­κή πο­ρεία του Αλέξη Τσί­πρα, προ­σω­πι­κά, και της συ­γκυ­βέρ­νη­σής του, συ­νο­λι­κά. Και αυτό γιατί ο με­τα­βα­τι­κός και ανα­κου­φι­στι­κός χα­ρα­κτή­ρας των μέ­τρων του ν.4320/2015 είχαν και υπο­τί­θε­ται ότι έχουν ακόμη, έναν επεί­γο­ντα, άμεσο και κυ­ρί­ως προ­σω­ρι­νό ρόλο, έως ότου πάλι υπο­τί­θε­ται απο­κα­τα­στα­θεί το κρά­τος κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης και το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, ως προς τους πό­ρους, τις δομές και κυ­ρί­ως τις νο­μι­μο­ποι­η­τι­κές βά­σεις ύπαρ­ξης του – ερ­γα­σία και κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση. Αν ο Τσί­πρας εντέ­λει προ­σα­να­το­λί­ζε­ται σε ένα ελά­χι­στο κρά­τος φι­λαν­θρω­πί­ας και πα­ρο­χών σε μορφή αντί­δω­ρου, τότε συ­νά­γε­ται ότι απο­δέ­χε­ται πλή­ρως μέσα σε όλα τα άλλα, και την αέναη ύπαρ­ξη από εδώ και μπρος μιας δι­χο­το­μη­μέ­νης και δι­συ­πό­στα­της κοι­νω­νί­ας – αν μπο­ρεί να την ονο­μά­σει κα­νείς έτσι : Από τη μία, τα χον­δρι­κά 2/3 του πλη­θυ­σμού που θα έχουν ακόμη κά­ποιου εί­δους πρό­σω­πο και πα­ρου­σία επει­δή θα είναι οι πέ­νη­τες της υπο­α­πα­σχό­λη­σης και της στα­δια­κής φθο­ράς. Από την άλλη, το χον­δρι­κά και σή­με­ρα απο­λύ­τως υπαρ­κτό 1/3 του πλη­θυ­σμού που δεν θα έχει στον ήλιο του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού μοίρα και θα πε­ρι­μέ­νει την καλή προ­αί­ρε­ση του – πώς το εί­πα­με; «κάτι σαν το ΕΣΥ» - Σύ­στη­μα Κοι­νω­νι­κής Αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Για την κα­τα­κλεί­δα του πρω­θυ­πουρ­γού και τη δέ­σμευ­ση του για τη συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση, προ­τι­μώ να επι­φυ­λα­χθώ έως ότου ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία. Και αυτό γιατί όπως οι πα­ροι­κού­ντες την Ιε­ρου­σα­λήμ του Μα­ξί­μου γνω­ρί­ζουν άτυ­πος σύμ­βου­λος του πρω­θυ­πουρ­γού για το θέμα αυτό δεν είναι άλλος από τον ένοι­κο του δι­πλα­νού κτη­ρί­ου της Ηρώ­δου Ατ­τι­κού… Και όπως επί­σης μπο­ρεί κα­νείς να δει με μια απλή ανα­ζή­τη­ση στο Δια­δί­κτυο, ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος ήταν ο εμπνευ­στής και ο συ­ντά­κτης της πρό­τα­σης της συ­νταγ­μα­τι­κής ανα­θε­ώ­ρη­σης της ΝΔ, όπως αυτή κα­τα­τέ­θη­κε από τον Αντώ­νη Σα­μα­ρά πέ­ρυ­σι τέ­τοια εποχή. Και όπως κα­νέ­νας αντι­λαμ­βά­νε­ται, εκεί δύ­σκο­λα θα βρει ανα­φο­ρές σε «μορ­φές λαϊ­κής πα­ρέμ­βα­σης που εμπλου­τί­ζουν τη Δη­μο­κρα­τία» - το απο­λύ­τως αντί­θε­το, θα έγρα­φα.

Ποιο επο­μέ­νως το συ­μπέ­ρα­σμα; Οι προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις πί­στης στο Μνη­μό­νιο 3 και την ίδια συ­ντα­γή κοι­νω­νι­κής κα­τα­στρο­φής προ­οιω­νί­ζο­νται τα χει­ρό­τε­ρα. Στο χέρι των κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς είναι η συ­γκυ­βέρ­νη­ση αυτή να έχει πολύ δύ­σκο­λο και γιατί όχι και σύ­ντο­μο, πο­λι­τι­κό και κοι­νω­νι­κό βίο –γιατί κοι­νο­βου­λευ­τι­κά η σύν­θε­ση είναι εξαι­ρε­τι­κά ευ­νοϊ­κή για αυτήν, πέρα από το απο­τέ­λε­σμα της τε­λι­κής κα­τα­μέ­τρη­σης στην ψήφο εμπι­στο­σύ­νης. Και βέ­βαια η μο­νό­το­νη επα­νά­λη­ψη για την… εξά­ντλη­ση της τε­τρα­ε­τί­ας (!) μόνο θυ­μη­δία μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει. Τη σχε­τι­κή δυ­σπι­στία την έβλε­πε κα­νείς και στα βλέμ­μα­τα των βου­λευ­τών της συ­γκυ­βέρ­νη­σης όταν η κά­με­ρα τους συ­μπε­ρι­λάμ­βα­νε στο κάδρο της.

πηγη: rproject.gr

Ένα νέο … «μείγμα οικονομικής πολιτικής» ζητά το «ψήφισμα στήριξης στους Έλληνες εργαζόμενους» του συνεδρίου της γραφειοκρατικής και ευρωλάγνας Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, μετά προφανώς από παραίνεση της ΓΣΕΕ η οποία είναι μέλος της.

Όπως μας ενημέρωσε η ΓΣΕΕ, «η ΣΕΣ στο δισέλιδο ψήφισμά της απαιτεί από την Ελληνική κυβέρνηση και τους θεσμούς να εφαρμόσουν στην Ελλάδα ένα νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής, που θα ανατρέπει τις οικονομικά και κοινωνικά καταστροφικές απαιτήσεις των μνημονίων, ενώ δεσμεύεται μαζί με τις οργανώσεις μέλη της, να ασκήσει τη μέγιστη δυνατή πίεση για την επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου».

Ως βασικός στόχος αυτής της δέσμευσης της ΣΕΣ είναι η «απαίτηση αποκατάστασης της δέουσας συνδικαλιστικής εκπροσώπησης στις δομές του κοινωνικού διαλόγου (Ευρωπαϊκή ΟΚΕ και άλλοι θεσμοί κοινωνικού διαλόγου)»!

Τόσο η ΣΕΣ όσο και η ΓΣΕΕ δεν αμφισβητούν ούτε κατ’ ελάχιστο την αντεργατική γραμμή των μνημονίων, ούτε φυσικά την ανάγκη αποπληρωμής του ληστρικού χρέους σε ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Το «διαφορετικό μείγμα πολιτικής» αφορά τη «στήριξη των επενδύσεων» και όχι την ανατροπή βέβαια του προγράμματος λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της διάλυσης του ασφαλιστικού και την αμφισβήτηση της φυλακής του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, κανένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής δεν μπορεί να υπάρξει εντός των σημερινών αστικών πλαισίων και αυτό αποδείχτηκε περίτρανα από την οδυνηρή ήττα της γραμμής ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα που κατέληξε στο τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο.

Για αυτό το μάχιμο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, δεν έχει ανάγκη από την «αλληλεγγύη» των γραφειοκρατών της ΣΕΣ, οι οποίοι αυτό που έχουν μάθει είναι οι διαλογισμοί με τους Γιουνκέρ και Σία σε χλιδάτους συνεδριακούς χώρους πολυτελών ξενοδοχείων της Ευρώπης κι όχι βέβαια ο ανυποχώρητος ταξικός αγώνας για τα εργατικά δικαιώματα στους χώρους δουλειάς.

ΔΣ

πηγη: pandiera.gr