Η δράση για τα άμεσα προβλήματα, η επεξεργασία ενός ρεαλιστικού και διεκδικητικού προγραμματικού πλαισίου και η κατάκτηση σχέσεων εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλες τις δυνάμεις είναι οι τρεις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος, ενός Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη που θα είναι διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία και θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Αυτός ήταν ο άξονας της παρέμβασης του Βασίλη Καλαματιανού στην πολιτική εκδήλωση που διοργάνωσε η συντακτική επιτροπή του KOMMON στις 11 Νοέμβρη στην αίθουσα Αντωνιάδου της ΑΣΟΕΕ.

Στην εκδήλωση, που συντόνισε ο πανεπιστημιακός (και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Μαρξιστικών Ερευνών) Γιώργος Μανιάτης, μίλησαν ο Θανάσης Σκαμνάκης (από τη συντακτική επιτροπή του ΚΟΜΜΟΝ), ο Βασίλης Καλαματιανός (πρώην μέλος ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ), ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (επικεφαλής της ΛΑΕ) και ο Αγγελος Χάγιος (στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Με αρκετή καθυστέρηση, ο Εργατικός Αγώνας παρουσιάζει σήμερα την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση. Δημοσιεύουμε τη γραπτή παρέμβαση του Βασίλη Καλαματιανού αλλά και το βίντεο όλης της συζήτησης.

Η μεγάλη προσπάθεια θα ξεκινήσει από την εργατική τάξη

Επιτρέψτε μου, πριν αναφερθώ στα προβλήματα, που βάζει το υπό συζήτηση θέμα, να κάνω κάτι που δεν συνηθίζω, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι αναγκαίο. Είναι αναγκαίο, γιατί σήμερα δεν εκφράζω, όπως γινόταν για δεκάδες χρόνια, τις θέσεις του ΚΚΕ.

Γνωρίζετε τη δημόσια πολιτική μου διαφοροποίηση με το άρθρο για το Δημοψήφισμα. Αυτό πέρα από προσωπική στάση αρχών ήταν και μία ενέργεια υπεράσπισης της τιμής και της ιστορίας του ΚΚΕ και του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Αυτή η διαφοροποίηση ολοκληρώθηκε στη συνέχεια και τώρα συμπορεύομαι-συνοδοιπορώ με την Κίνηση Κομουνιστών-Εργατικός Αγώνας

Αγαπητοί σύντροφοι.

Είναι πολύ καλή η πρωτοβουλία για τη σημερινή συνάντηση και εκδήλωση, θάναι χρήσιμο να ακολουθήσουν και άλλες με διάφορες μορφές και περιεχόμενο.

Θεωρώ ταυτόχρονα σημαντικό και ως ένα βαθμό απαραίτητο να καταθέσει ο καθένας τη σκέψη του, ευθέως και με σαφήνεια, τι πάμε να κάνουμε, για να δούμε το πώς. Βεβαίως και παραταξιακές φιλοδοξίες και επιδιώξεις θα υπάρχουν, αλλά αν π.χ. στόχος είναι τις 50 χιλιάδες ψήφους να τις κάνουμε 80 ή το 2,90% να γίνει 3,5% ή 4% , ή πως θα μοιράζονται αυτά τα ποσοστά μαζί με το ΚΚΕ δηλαδή το 9%-10%, λέω με σαφήνεια ότι αυτό είναι λάθος, δεν μας ενδιαφέρει. Να σημειώσω ακόμη ότι οι εκλογές δεν προηγούνται, έπονται και είναι καταγραφή άλλων δραστηριοτήτων.

Τα 5 χρόνια οικονομικής κρίσης και τα μνημόνια, το ένα συνέχεια του άλλου, εντείνουν την επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού, οδηγούν σε πρωτόγνωρα άσχημες καταστάσεις ανεργίας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Αυτή η κατάσταση έχει δημιουργήσει νέα πολιτικά χαρακτηριστικά και είμαστε υποχρεωμένοι να τα προσεγγίσουμε, αν θέλουμε να εκτιμήσουμε το διαμορφούμενο συσχετισμό των ταξικών και πολιτικών δυνάμεων.

Υπάρχει πλήρης ιδεολογική και πολιτική στήριξη της αστικής τάξηςαπό το σύνολο των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και δυνάμεων. Την ίδια περίοδο τμήματά της αποκομίζουν τεράστια οφέλη και καλύτερες προοπτικές. Ας δούμε σε κοινωνικό επίπεδο.

Κατά προσέγγιση, αλλά βάσιμα, μπορούμε να πούμε, ένα 10% θησαυρίζει, άλλο ένα 10% βελτιώνει τη θέση του, άρα ένα 20% κερδίζει και στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις και μέσα, και έχουν πολλά, αυτή την κατάσταση, την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ και στην ΕΕ , την πολύμορφη επίθεση στο λαό, όχι μόνο οικονομική αλλά και ιδεολογική και πολιτική στο όνομα ανάγκης εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεων.

Έχει επίσημα καταγραφεί ότι ένα 40% του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας και κάτω, σε καταστάσεις εξαθλίωσης.

Απομένει ένα 40% κρίσιμο ποσοστό, χάνει, μειώνονται τα οικονομικά του αλλά ταλαντεύεται, σχετικά με την προοπτική, υπερασπίζονται και μαχητικά, συντεχνιακά κεκτημένα και κατακτήσεις χρόνων.

Είναι κρίσιμο όχι μόνο σαν ποσοστό που διεκδικείται και επιδιώκει να προσεταιριστεί η άρχουσα τάξη αλλά και γιατί η ένταξή του σ’ ένα πλατύ μέτωπο πάλης θα διαμορφώσει άλλα δεδομένα και ποιοτικά.

Επόμενο είναι κρίσιμο ζήτημα ή επεξεργασία αιτημάτων και στόχων που να ενώνουν και να οδηγούν στην κοινή δράση.

Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο , είναι όμως απαραίτητο, χρειάζεται ασφαλώς μεγάλη, συνεχής και επίμονη ιδεολογικό-πολιτική διαφώτιση, να ξεπερνιέται το «εγώ» και να προωθείται το «εμείς». Ασφαλώς θα υπάρχει και το ιδιαίτερο και η διεκδίκησή του.

Η μεγάλη προσπάθεια πρέπει να ξεκινήσει από την εργατική τάξη. Ως πότε θα γίνονται για το ίδιο πρόβλημα την ίδια ημέρα και ώρα 5-6 διαφορετικές εργατικές συγκεντρώσεις;

Για να ξεπερασθούν οι δυσκολίες που βάζει η εργατική αριστοκρατία και ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, που εκφράζεται κυρίως από την ΓΣΕΕ, απαιτείται η ενότητα δράσης των άλλων δυνάμεων.

Σε πολιτικό επίπεδο η κατάσταση δεν είναι καλύτερη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα το Σεπτέμβρη καταγράφηκε βέβαια το θετικό ότι τα παλαιά κυβερνητικά κόμματα δεν ανακάμπτουν. Ωστόσο, το πέρασμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με το στρατόπεδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου της χώρας, του ευρωπαϊκού και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η εκλογική του επιτυχία και ο σχηματισμός κυβέρνησης που υλοποιεί τα αντιλαϊκά μέτρα του μνημονίου, που συμφώνησε, έχουν μετατοπίσει το πολιτικό σκηνικό σε πιο συντηρητική κατεύθυνση.

Για την Κομμουνιστική Αριστερά στο σύνολό της είναι πολύ άσχημο, δε φτάνει το 10% του εκλογικού σώματος.

Ταυτόχρονα πρέπει με θάρρος και στα πλαίσια μιας απαραίτητης αυτοκριτικής να διαπιστώσουμε ότι είναι αποτέλεσμα σοβαρών αδυναμιών στο επίπεδο της ιδεολογίας, της επεξεργασίας στρατηγικής με βάση το επίπεδο ανάπτυξης της χώρας, στα πλαίσια της ΕΕ και της ανάλογης τακτικής.

Όταν αγνοείται, υποβαθμίζεται ή παρακάμπτεται η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση της χώρας, όταν διαχέονται αντιλήψεις ότι μπορεί να αλλάξει ο χαρακτήρας της ΕΕ ή να μετατοπίζεται χρονικά η διαμόρφωση κινήματος για αποδέσμευση τώρα, τότε δεν μπορεί να υπάρχουν άλλα αποτελέσματα.

Έχω αναφέρει δημόσια, για ανακατατάξεις και την ανάγκη να αλλάξουν θέσεις, σκέψεις και πρακτικές, κυρίως οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά. Σήμερα οφείλω να διευκρινίσω ότι οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά αυτό που ονομάζουμε Κομμουνιστική Αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι και τη ΛΑΕ, ανεξάρτητα μεγέθους.

Για το Μέτωπο. Γίνεται πολλή κουβέντα και μια ευρύτερη απαίτηση για δημιουργία Μετώπου. Από πολλούς κατανοείται με απλουστευτικό τρόπο, σαν εκλογική συνεργασία. Η προώθηση αυτού του στόχου είναι αναγκαία, αλλά καθόλου απλή. Υπάρχουν δυνάμεις που το θέλουν υπό την ηγεμονία τους ή χωρίς ένα επεξεργασμένο πρόγραμμα επιστημονικά τεκμηριωμένο, κοινής αποδοχής με αρχή μέση και τέλος. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ξεκινώντας τη δράση για τα άμεσα προβλήματα, δουλεύοντας και ζυμώνοντας το προγραμματικό πλαίσιο, δημιουργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης, μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία ενός πλατιού Εργατικού Λαϊκού Κινήματος Κοινωνικοπολιτικού Μετώπου, ανθρώπων με ελεύθερη σκέψη, διεκδικητικό, μαχητικό, με αγωνιστική πειθαρχία, που θα ανοίγει δρόμους για ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές. Κίνημα καθοδηγούμενο και όχι διοικούμενο, μόνο με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να αναπτυχθεί, διαφορετικά δεν θα υπάρξει. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Η επικίνδυνη ανάδυση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, δε σχετίζεται μόνο με τις εξελίξεις στο προσφυγικό και τον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας». Έχει ιστορικό βάθος και σταθμούς. Δεν είναι ανεξάρτητη από τις μεταβολές στην ευρύτερη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, αλλά  και τις επιδιώξεις των κυρίαρχων αστικών ρευμάτων.

Μετά την αντιφασιστική νίκη στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το φασιστικό ρεύμα,  στην προσπάθεια ανασυγκρότησής του έβρισκε μπροστά του δύο μεγάλα αγκάθια. Το πρώτο σχετιζόταν με τον δοσιλογισμό, δηλαδή την ανοιχτή συνεργασία των φασιστών σε κάθε χώρα με τους εισβολείς της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας.  Το δεύτερο εμπόδιο ήταν το στίγμα του ολοκαυτώματος.

Το ρεύμα του ‘’ιστορικού αναθεωρητισμού’’, συνδέθηκε σε μεγάλο βαθμό με την προσπάθεια εξάλειψης  αυτών των στιγμάτων. Πάνω από μισό αιώνα ο αστικός κόσμος και όχι μόνο η ακροδεξιά, μέσα από την από-ενοχοποίηση του ναζισμού και των ναζιστών και με στόχο την επαν-ενσωμάτωσή τους στην πολιτική ζωή, επιδιώκει να στεριώσει αυτό που εισπράττουμε σήμερα ως ‘’θεωρία των δύο άκρων’’ ή δίδυμη καταγγελία  των ‘’εγκλημάτων ναζισμού και κομμουνισμού’’ ή ‘’του Χίτλερ και του Στάλιν’’. Τα αστικά κόμματα αποκτούν έτσι,  ένα απεχθή μεν,  αλλά καθόλα χρήσιμο σύμμαχο.

Τα φασιστικά ρεύματα έχουν ωστόσο  και αυτοτελή  προτάγματα. Οι υπερ-συντηρητικές αναζητήσεις  για  ισχυρή εξουσία και «έθνος φρούριο» έναντι του «εκφυλισμού της δημοκρατίας» και των εξωτερικών κινδύνων,  κλειστή κοινωνία έναντι όλων των απειλών και  καθαρή ταυτότητα ως προϋπόθεση συνοχής, αναβίωναν ιδιαίτερα στο μεταίχμιο των μεγάλων οικονομικών και πολιτικών αλλαγών.

Το τρίπτυχο ‘’μετανάστευση, ανασφάλεια, ανεργία’’, ήταν πάντα η βασική τροφή της άκρας δεξιάς. Η ατζέντα αυτή ωστόσο εξελίσσεται και επεκτείνεται σε  θέματα όπως η καταδίκη της διαφθοράς και των πολιτικών γενικά, η ανάγκη να μπει τέρμα στην παρακμή των αξιών, η διαφύλαξη της εθνικής πολιτισμικής ταυτότητας, η απόρριψη της παγκοσμιοποίησης.

Ειδικά, μετά την δεκαετία του 1970, διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο.

Οι   ρυθμοί ανάπτυξης  του καπιταλιστικού κόσμου επιβραδύνονται,  δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες ζώνες ανεργίας, αλλά και ανασφαλούς ή μισής  μίζερης εργασίας. Στο φόντο της αντιδραστικής απάντησης στην κρίση, τα μικροαστικά στρώματα κατακρημνίζονται χωρίς να προλεταριοποιούνται, ωθούμενα κυριολεκτικά στο βυθό.

Οι θεσμοί της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, απογυμνώνονται από το περίβλημα του αδέκαστου διαχειριστή και φανερώνουν μια εικόνα διαφθοράς, στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων σε κάθε χώρα.

Η αναπτυσσόμενη διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, καθώς και οι περιφερειακές καπιταλιστικές ολοκληρώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, δυναμιτίζουν το ρόλο της πλειονότητας των εθνικών κρατών, περιορίζοντας ταυτόχρονα τα πεδία της έστω δυνητικής λαϊκής επίδρασης στην πορεία τους.

Η πολυδιάσπαση της εργατικής τάξης, μαζί με την συντριβή των μικροαστικών στρωμάτων και των αγροτικών πληθυσμών, διαλύει τις παλιές ταυτότητες.  Το μήνυμα, βοηθούσης και της αστικής προπαγανδιστικής μηχανής που συμπληρώνει τεχνητά και ότι ακόμη δεν έχει επιτευχθεί υλικά, είναι σαφές:  «Δεν ανήκεις σε μια τάξη, δεν έχεις ταξικά αδέλφια. Δεν υπάρχει πολιτική οικογένεια, πολιτικό ρεύμα που να σε αντιπροσωπεύει, ειδικά από άποψη προοπτικής. Και δεν υπάρχει σύστημα αξιών και ιδεών με κανονικότητες και «νόμους» που να μπορεί να συγκροτήσει μια άλλη αφήγηση, ένα άλλο δρόμο, μια άλλη ζωή με ένα διαφορετικό και ανθρώπινο νόημα».

Είναι το πλέον κατάλληλο έδαφος για  την επιστροφή σε συντηρητικές  εκδοχές του «ανήκειν». Υπερτιμάται  ή ένταξη σε ένα έθνος κράτος. Ή ακόμη πιο περιοριστικά η ένταξη σε μια περιοχή  ή σε διαφορετικές  εθνότητες στο πλαίσιο κυρίαρχων κρατών.

Με ανάλογο τρόπο φουντώνει ο θρησκευτικός ριζοσπαστισμός, που κάθε άλλο παρά περιορίζεται στον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και η  καταφυγή στον προστατευτικό θεσμό της οικογένειας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αριστερά στην Ευρώπη, αντί να θέσει στο κέντρο της προσοχής της την ενότητα της εργατικής τάξης, μέσα από μια ανάπλαση μορφών οργάνωσης, στόχων και πρακτικών διεκδίκησης, συγκρότησης συλλογικού πολιτισμού, διάβασε τη νέα πραγματικότητα ανάποδα: ‘’Δεν υπάρχει εργατική τάξη ή στο βαθμό που υπάρχει πρέπει κυρίως να δούμε το ζήτημα των συμμαχιών της με άλλα στρώματα’’. Αντί του προτάγματος της κομμουνιστικής ενοποίησης της ανθρωπότητας σε απελευθερωτική βάση, διεκδίκησε να αποδείξει την διαχειριστική της ικανότητα στο παρόν σύστημα.

Ταυτόχρονα, όταν όλη η Ευρώπη ορίζεται εργασιακά από μια οδηγία Μπολκεστάιν ή όταν οι προϋπολογισμοί των κρατών και συνεπώς και άρα οι συντάξεις και οι δαπάνες για δαπάνες και υγεία, καθορίζονται από την ΕΕ, συμμέτοχος ποιας δημοκρατίας είναι ένας πολίτης; Και όμως!  Η  κυρίαρχη αριστερά  δεν βρέθηκε απέναντι σε αυτά. Αντίθετα, αποκτούσε όλο και περισσότερο μια ευρωκεντρική διάσταση, υπερασπιστική της ολοκλήρωσης, που την βάφτιζε ‘’αντικειμενικά προοδευτική’’, τρέχοντας παράλληλα να συμπληρώνει τις κυβερνήσεις που θα εφάρμοζαν με παραλλαγές τις αντιδραστικές πολιτικές της. 

Δόθηκε έτσι  χώρος στην ακροδεξιά ρητορεία. Αξίζει κανείς να παρακολουθήσει την εξέλιξη του πολιτικού λόγου του Εθνικού Μετώπου  της Λεπέν: ‘’Υπάρχουν όντως σήμερα στη Γαλλία δύο στρατόπεδα, εκείνο της κατοχής και το δικό μας της απελευθέρωσης’’, έγραφε ένα κάλεσμα  του 2002 προς  τους εργάτες αναφερόμενο στην άθλια πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Γαλλική αριστερά όμως (και όχι μόνο), απλώς κοιμόταν….

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 13/12/15

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Την οργισμένη αντίδραση της Ρωσίας προκάλεσε η πρωτοβουλία των Αμερικάνων να αλλάξουν ένα θεμελιώδες άρθρο του καταστατικού του ΔΝΤ, βάσει του οποίου ως τώρα ο διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός διέκοπτε με τη μία τη χρηματοδότηση σε μία χώρα αν σταματούσε να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της απέναντι σε επίσημους πιστωτές (δηλαδή κράτη και οργανισμούς σε αντιδιαστολή με τους ιδιώτες πιστωτές). Ο συγκεκριμένος όρος έθετε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των πιστωτών απαγορεύοντας επί της ουσίας την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που διακρατούν κράτη ή θεσμοί.

Σε αυτό το πλαίσιο, το γενναίο κούρεμα των ελληνικών ομολόγων τον Μάρτιο του 2012 δε συνοδεύτηκε από κούρεμα των ομολόγων ή των χρεών της ΕΚΤ, του ΔΝΤ και των κρατών μελών της ευρωζώνης.

Η απόφαση του ΔΝΤ ωστόσο, όπως ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο Τύπου του, Τζέρεμι Ράις, στην πράξη δεν αφορά όλα τα κράτη αλλά μόνο ένα, τη …Ρωσία! Η αλλαγή του καταστατικού του ΔΝΤ ήρθε να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χρηματοδότησης της Ουκρανίας μετά την πολιτικά υποκινούμενη απόφασή του Κιέβου να αρνηθεί την αποπληρωμή του χρέους ύψους 3 δισ. δολ. που είχε αναλάβει από τη Ρωσία το Δεκέμβριο του 2012 ο πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς λίγο πριν ξεσπάσει το φασιστικό κίνημα του Μεϊντάν κι ενώ η μάχη της Μόσχας να αποτρέψει την υπαγωγή της Ουκρανίας στην ΕΕ βρισκόταν στο αποκορύφωμά της. Γι’ αυτό το λόγο δάνεισε την Ουκρανία με προνομιακό επιτόκιο ύψους 5%, όταν στην πράξη η χώρα ήταν εκτός αγορών. (Αν είχε βγει ή την είχαν βγάλει είναι άλλο θέμα…)

Η απόφαση του πρωθυπουργού Αρσένι Γιατσενούκ να μη δεχθεί τη διευθέτηση που πρότεινε η Μόσχα για 3ετή αποπληρωμή και να συμπεριλαμβάνει το ρωσικό δάνειο στα χρέη που επέβαλε 20% κούρεμα και 4ετή επιμήκυνση της λήξης τους, δεν εντάσσεται σε μια συνολική απόφαση μονομερούς – κυριαρχικής παύσης πληρωμών, που θα άξιζε αναγνώρισης, ακόμη κι αν ζημιωνόταν η Ρωσία. Μάρτυρας, το γεγονός ότι το πρόσφατο δάνειο των ΗΠΑ, παρότι δεν ήταν διακρατικό καθώς δόθηκε μέσω της USAID, ούτε που διανοήθηκε το Κίεβο να το κουρέψει. Πρόκειται επομένως για μια πράξη εκδικητική, υπαγορευμένη από την Ουάσινγκτον, που έρχεται να τιμωρήσει τη Ρωσία για την βοήθεια που παρείχε στο προηγούμενο καθεστώς και τη στήριξη που προσφέρει σήμερα στις ρωσόφωνες ανατολικές επαρχίες.

Η απόφαση αυτή ωστόσο του ΔΝΤ καταρρακώνει παραπέρα το κύρος του, που ούτως ή άλλως βρίσκεται στα Τάρταρα, καθώς αποδεικνύει ότι είναι μακρύ χέρι των Αμερικανών, που ως αποστολή του δεν έχει μόνο να διευκολύνει την επίθεση του κεφαλαίου. Στόχος του επίσης είναι να υπηρετεί και να προάγει τα αμερικανικά συμφέροντα στο πλαίσιο του παγκόσμιου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

*Πηγή: prin.gr

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2015