του Paul Walsh

Δεξιοί διαδηλωτές ανεμίζουν γαλλικές και ισραηλινές σημαίες και υψώνουν πρόχειρα πανό με συνθήματα που αναφέρονται (στην καθαρότητα) του αίματος και του γερμανικού λαού. Απέναντί τους, πίσω από μεταλλικά κιγκλιδώματα, αντιφασίστες φωνάζουν: «Kein Mensch ist illegal! Bleiberecht überall!» «Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος! Δικαίωμα παραμονής για όλους!».

Μια ομάδα αστυνομικών και είκοσι μέτρα ασφάλτου χωρίζουν τις δύο πλευρές.

Βερολίνο, Νοέμβρης 2015

Εκείνοι που ζητούν άσυλο βρίσκουν μια διαιρεμένη Γερμανία. Η Willkommenskultur[1], η «φιλόξενη κουλτούρα», υποδέχτηκε το πρώτο κύμα των νεοεισερχομένων, καθώς πολλοί Γερμανοί άνοιξαν τα σπίτια τους στους πρόσφυγες σε μια ένδειξη εγκάρδιας αλληλεγγύης. Όμως, παράλληλα, σιγοκαίει μια φλόγα μισαλλοδοξίας που τροφοδοτείται από την άνοδο της άκρας δεξιάς, τους χειρισμούς της κυβέρνησης για την κατάσταση και τις εκπομπές των μέσων ενημέρωσης.

Καθώς οι διαιρέσεις βαθαίνουν, οι πολίτες ανησυχούν με την αύξηση των ακροδεξιών κινητοποιήσεων και την αδράνεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το πρόβλημα από τη ρίζα του.

Όμως, αυτή δεν είναι προσφυγική κρίση.

Η ακροδεξιά σε άνοδο

Η Pegida είναι ένα αρκτικόλεξο που σημαίνει Ευρωπαίοι Πατριώτες Ενάντια στην Ισλαμοποίηση της Δύσης (Patriotische Europäer Gegen die Islamisierung des Abendlandes). Είναι μια έννοια που κλιμακώνεται όπως το ξεκίνημα της Σίλικον Βάλεϊ[2] . Αν αλλάξετε το πρώτο γράμμα, έχετε τη Legida στη Λειψία, τη Bärgida στο Βερολίνο και το εύστοχο όνομα Thügida στη Θουριγγία. Στο Ντίσελντορφ έχετε τη Düdida, η οποία, σε περίπτωση που επαναληφθεί, φτιάχνει μια πιασάρικη μελωδία: Ντιντιντά-Ντινταντιντιντά.

Οι διαδηλώσεις της Pegida στην ανατολικογερμανική πόλη Δρέσδη κορυφώθηκαν στις αρχές του έτους όταν 25.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στις 12 Ιανουαρίου με πανό που έγραφαν «Χθες το Παρίσι, αύριο το Βερολίνο» αναφερόμενοι στις επιθέσεις κατά του Charlie Hebdo[3] . Αλλά μόλις εξαπλώθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες του ηγέτη της Λουτζ Μπάχμαν με μουστάκι όπως του Χίτλερ, η Pegida έχασε την ορμή της.

Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (Alternative für Deutschland ή AFD) είναι άλλος ένας ακροδεξιός υποψήφιος. Ο ηγέτης της, ο Μπγιορν Χόκε, υποσχέθηκε πρόσφατα «χίλια χρόνια Γερμανίας!» αν και παραμένει αδιευκρίνιστο πώς η προοπτική μιας χιλιετίας από οτιδήποτε θα μπορούσε να διεγείρει ένα ολόκληρο έθνος.

Η πιο ακραία ακροδεξιά ομάδα είναι το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα (Nationaldemokratische Partei Deutschlands ή NPD), το οποίο η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε χωρίς επιτυχία να το απαγορεύσει το 2003 και το 2011.

Αν και θεωρείται «μια απειλή για τη συνταγματική τάξη», το κόμμα, επειδή έχει έδρες στην τοπική κυβέρνηση, εισπράττει τα χρήματα των φορολογουμένων τα οποία του επιτρέπουν να οργανώνει και να διεξάγει, για παράδειγμα, ένα συνέδριο του κόμματος. Στις ΗΠΑ, το ισοδύναμο αυτής της ενέργειας θα ήταν αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρηματοδοτούσε την Κου Κλουξ Κλαν και της έδινε μια ζεστή φιλόξενη γωνιά για να ράβει τις κουκούλες της.

Αλλά αυτό δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση ρατσισμού.

Η εκήγηση για την άνοδο των δεξιών λαϊκιστών

Εμφανιζόμενη, κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ως ο απόβλητος του πολιτικού κατεστημένου που διασύρεται από τον Lügenpresse (τον «Τύπο που λέει ψέματα»), η Pegida κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς λαϊκίστικο σκηνικό γεμάτο μύθους, θεωρίες συνωμοσίας και παράνοια, αλλά με χαρακτηριστικά έντονου πατριωτισμού.

Αυτή η λαϊκίστικη διάθεση είναι μεταδοτική ακριβώς λόγω της απλότητας της: «εμείς ή αυτοί», «ο λαός εναντίον της ελίτ». Όταν οι υποστηρικτές της Pegida τραγουδούν το «Wir sind das Volk!» («Είμαστε ο λαός!», ένα δημοφιλές σύνθημα διαμαρτυρίας από την Ανατολική Γερμανία του 1980), ρίχνουν στάχτη στα μάτια της ελίτ.

Ο πολιτικός θεωρητικός Μπένχαμιν Αρντίτι[4] υποστηρίζει ότι οι λαϊκιστές μοιάζουν με έναν αγενή επισκέπτη σ’ ένα πάρτι που πίνει πάρα πολύ, φλερτάρει με τη γυναίκα σου, αλλά δεν δίνει δεκάρα για «όλες αυτές τις ανοησίες της πολιτικής ορθότητας» για την αλήθεια. Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στους αριστερούς λαϊκιστές και στους αντιπάλους τους: ένας «αγενής επισκέπτης» από τη δεξιά μπορεί να κάψει το σπίτι σας συθέμελα μετά την αποχώρησή του.

Σε όλη την Ευρώπη βλέπουμε ότι οι λαϊκιστικές ηγέτες δεν χρειάζεται να πάρουν την εξουσία για να αλλάξουν πολιτική. Το μόνο που χρειάζονται είναι να φέρουν την πολιτική προς το μέρος τους και να παρασύρουν όλους τους άλλους. Όπως σημειώνει ο Κας Μούντε[5], ειδικός σε θέματα ακροδεξιού λαϊκισμού:

«Δεν χρειάζεται να πείσουν τους ψηφοφόρους (να πάρουν) μια νέα πολιτική θέση. Πρέπει να τους προσελκύσουν με ένα νέο ζήτημα: (αυτό πρέπει να είναι) μακριά από τα κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, όπως η (μη)απασχόληση, και να στρέφεται προς τα κοινωνικοπολιτιστικά ζητήματα όπως η μετανάστευση».

Τα λαϊκίστικα ακροδεξιά κόμματα, όπως αυτά στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Σουηδία, την Ολλανδία και τη Γαλλία παρασύρουν τις κοινωνίες προς τα δεξιά, κλειδώνοντας την πολιτική σε ατελείωτες συζητήσεις σχετικά με την «ψυχή του έθνους» και αχρηστεύοντας την ικανότητα που απαιτείται για την αντιμετώπιση του προσφυγικού προβλήματος.

Ζούμε, επίσης, σε έναν κόσμο ο οποίος σε μεγάλο βαθμό έχει χάσει τη δημόσια εμπιστοσύνη στους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Δεν εμπιστευόμαστε τις ιστορίες που λένε, αλλά δεν έχουμε νέες ιστορίες για να τις αντικαταστήσουμε. Όπως παρατήρησε η Χάννα Αρέντ[6]: «Αν όλοι σας λένε διαρκώς ψέματα, το αποτέλεσμα δεν είναι ότι πιστεύετε τα ψέματα, αλλά ότι κανείς δεν πιστεύει σε τίποτα πια».

Αυτό είναι το γόνιμο έδαφος για τη μετάδοση του μηνύματος που απευθύνεται στους «εξωτερικούς εχθρούς» - κι εκείνο που μετατρέπεται σε δράση.

Αυτή τη χρονιά σε ολόκληρη τη Γερμανία υπήρξαν πάνω από 500 βίαιες επιθέσεις εναντίον προσφύγων και τόπων διαμονής των προσφύγων. Και η βία δεν περιορίζεται στους πρόσφυγες. Οι δημοσιογράφοι δέχθηκαν επιθέσεις και τους στάλθηκαν νεκρολογίες που περιείχαν τα δικά τους ονόματα. Τον Οκτώβριο, η πολιτικός από την Κολωνία Ενριέτε Ρέκερ μαχαιρώθηκε στο λαιμό από έναν οπαδό της ακροδεξιάς.

Αυτή δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση μίσους.

Κυβέρνηση και Τύπος

«Συνεχώς αλλάζουμε, ποτέ δεν μετακινούμαστε». Αυτή είναι η απάντηση της κυβέρνησης. Τον Σεπτέμβριο, η Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε ότι οι πύλες της Γερμανίας ήταν ανοικτές, σε αντίθεση με την Ουγγαρία, όπου απλώθηκαν συρματοπλέγματα με ξυράφια και ορθώθηκαν τείχη. Αυτή η πολιτική ανοικτών θυρών έχει προκαλέσει διασπάσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης συνασπισμού, ιδιαίτερα μεταξύ του CDU της Μέρκελ και του αδελφού κόμματος από τη νότια Γερμανία, του CSU, το οποίο θέλει πολύ αυστηρότερους ελέγχους.

Αλλά ο ισχυρισμός ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός της Γερμανίας είναι «φιλικός προς τους πρόσφυγες» είναι αμφίβολος, δεδομένης της ιστορίας του CDU/CSU σχετικά με την πολιτική για τους πρόσφυγες. Οι προτεινόμενες αλλαγές στο προσφυγικό δίκαιο σημαίνουν ότι οι πρόσφυγες θα πληρώνονται σε είδος, αντί για μετρητά, και εκείνοι που απορρίφθηκε η αίτηση τους για άσυλο και δεν εγκαταλείπουν οικειοθελώς τη Γερμανία θα υποστούν οικονομικές κυρώσεις. Η απαίτηση να πληρώσει πρόστιμο ένας πρόσφυγας που δεν έχει χρήματα, ή ακόμα και ένας πρόσφυγας με χρήματα, φαίνεται περίεργο, σα να τιμωρείς ένα ψάρι επειδή είναι βρεμένο.

Τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ δεν γλυτώνουν την κριτική. Για παράδειγμα, το BBC, το Reuters και ο Guardian διασπείρουν όλα την ίδια ιστορία, που προέρχεται από τη δεξιά γερμανική φυλλάδα Bild: ότι φέτος αναμένονται στη Γερμανία 1,5 εκατομμύριο αιτούντες άσυλο. Αλλά τα στοιχεία από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων δείχνουν ότι από τον Ιανουάριο ως τον Οκτώβριο του 2015 υπήρχαν μόνο 331.226 αρχικές αιτήσεις ασύλου, το 53% από αυτές ήταν από Σύριους.

Περιέργως, μόλις το «λαβράκι» της Bild, αναδημοσιεύθηκε από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, ο Γερμανός αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Γκέοργκ Στρόιτερ αρνήθηκε οποιαδήποτε γνώση της έκθεσης πάνω στην οποία η Bild βάσισε την ιστορία της, λέγοντας: «Κανείς δεν γνωρίζει αυτό το έγγραφο».

Αυτό δεν είναι προσφυγική κρίση. Είναι κρίση πληροφόρησης.

Οι οργανώσεις της βάσης καλύπτουν το κενό

Σε αυτό το περιβάλλον ανόδου της μισαλλοδοξίας και με το κράτος ανίκανο ή απρόθυμο να ασχοληθεί με το ζήτημα των προσφύγων, οι οργανώσεις της βάσης έχουν αναβαθμιστεί. Στο Μοαμπίτ[7] στο Δυτικό Βερολίνο, όπου βρίσκεται το κέντρο καταγραφής προσφύγων, βασιλεύει το χάος. Υπάρχουν ατελείωτες ουρές για την καταχώριση, έλλειψη ειδικευμένου προσωπικού για την εξυπηρέτηση των αιτούντων καθώς και έλλειψη ιατρικής περίθαλψης για τους ασθενείς.

Καθώς μεγαλώνει η απογοήτευση, ξεσπούν μάχες ανάμεσα στις διάφορες εθνοτικές ομάδες. Οι φρουροί ασφαλείας έχουν κατηγορηθεί ότι ξυλοκοπούν τους πρόσφυγες κι ένας φύλακας καταγράφηκε από κάμερα να φωνάζει πως οι αιτούντες άσυλο πρέπει να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κάποιοι κατηγορούν τις αρχές ότι προσποιούνται ανικανότητα για να αποθαρρύνουν νέες αφίξεις. Όπως το έθεσαν οι ίδιοι οι πρόσφυγες: «Πρώτα μας καλωσόρισαν, ύστερα (μας άφησαν) να παγώσουμε μέχρι θανάτου».

Οι εθελοντές που εργάζονται για το «Moabit hilft» («Το Μόαμπιτ βοηθάει») παρέχουν τροφή, ένδυση, ιατρική περίθαλψη, παρέχουν μεταφραστές και υποστήριξη στους εισερχόμενους πρόσφυγες, οι οποίοι μιλούν ελάχιστα ή καθόλου γερμανικά. Αυτούς τους πρόσφυγες που έχουν υποστεί μακρά, γεμάτα άγχος ταξίδια, συχνά ταξιδεύουν από υπερπλήρεις προσφυγικούς καταυλισμούς στον Λίβανο, την Ιορδανία, την Τουρκία ή το Ιράκ, χώρες που στεγάζουν την συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων από τη σύγκρουση της Συρίας.

Στις 17 Οκτωβρίου το «Moabit hilft» διοργάνωσε διαδήλωση για να υπογραμμίσει την αυξανόμενη ανικανότητα των αρχών του Βερολίνου, με τίτλο «Es reicht!» «Φτάνει πια!».

Εκατοντάδες Βερολινέζοι συγκεντρώθηκαν στην Alexanderplatz, κρατώντας αυτοσχέδιες πινακίδες με συνθήματα όπως: «Γερουσία του Βερολίνου: Κάνε τη δουλειά σου». Η εκπρόσωπος του «Moabit hilft» Ντιάνα Χένιγκες εξήγησε ότι το κέντρο προσφύγων δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τις υπάρχουσες ανεκτέλεστες περιπτώσεις, πόσο μάλλον να αναλάβει νέες περιπτώσεις. Χωρίς την υποστήριξη της οργάνωσης της, τα παιδιά κοιμούνται έξω στο πεζοδρόμιο. Ζωντανή μουσική από πρόσφυγες μουσικούς απλώθηκε στον αέρα και το μήνυμα της κοινότητας των προσφύγων ήταν σαφές: «δεν είμαστε εδώ για να παραπονεθούμε, θέλουμε απλά να ζήσουμε κάπου με ασφάλεια».

Επιπλέον, όσο σχηματίζονται ακροδεξιές ομάδες, η αντίσταση σε επίπεδο βάσης ενάντια στη μισαλλοδοξία έχει αυξηθεί. Όταν οι συμπαθούντες την Pegida στο Βερολίνο -με την επωνυμία Bärgida- άρχισαν να κάνουν πορείες, δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός τοπικών οργανώσεων Αντί- Bärgida για να της αντισταθεί.

Ο Μίκαελ Κοζίτσκι, εκτελεστικό μέλος της SAV (Σοσιαλιστικής Εναλλακτικής) και ένας από τους διοργανωτές της Αντί- Bärgida περιγράφει την αρχική αντίδραση στην Bärgida: «Οι άνθρωποι πίστευαν ότι ήταν μόλις λίγοι τρελοί, σχεδόν κανείς δεν τους είδε ως κίνδυνο».

«Η Bärgida άρχισε να κινείται γύρω από το Regierungsviertel[8], τη συνοικία της κυβέρνησης. Αργότερα βάδισαν προς το Κέντρο Καταγραφής Προσφύγων στο Μόαμπιτ του Δυτικού Βερολίνου», εξηγεί ο Μίκαελ. «Τότε ο κόσμος αποφάσισε να δράσει».

Αν και η Αντί- Bärgida διαδηλώνει ενάντια στην ακροδεξιά κάθε βδομάδα, η απάντηση από την παραδοσιακή αριστερά και τα συνδικάτα ήταν απογοητευτική. Ο Μίκαελ Κοζίτσκι δηλώνει: «Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουν τα συνδικάτα ότι πρέπει να δράσουμε εναντίον αυτής της ρατσιστικής απειλής. Τώρα καίνε τα σπίτια των προσφύγων, αλλά την επόμενη φορά θα είναι τα κτίρια των συνδικάτων».

Στην πατρίδα της Pegida, τη Δρέσδη, μια συμμαχία ομάδων υπό την επωνυμία «Nazifrei! Dresden stellt sich quer» («Ελεύθερη από Ναζί! Η Δρέσδη δεν έχει καμία ανοχή») από το 2009 οργανώνει την αντίσταση εναντίον των ακροδεξιών ομάδων. Ο Σίλβιο Λανγκ, εκπρόσωπος της «Nazifrei! Dresden stellt sich quer», λέει:

«Η Σαξονία δεν είναι Γερμανία. Είμαστε το δεξιό κόμμα της Γερμανίας και υπάρχει τρομοκρατία εδώ ενάντια σε όποιον δεν είναι “Γερμανός”. Δεν υπάρχει πλέον ασφάλεια για τους ανθρώπους που δεν ταιριάζουν με αυτές τις [ακροδεξιές] ιδεολογίες. Και η κατάσταση θα χειροτερέψει γιατι η αστυνομία, το δικαστικό σώμα, η κυβέρνηση, δεν καταλαβαίνουν το πρόβλημα και την προέλευσή του». Ο Σίλβιο προσθέτει: «Θα πρέπει να πολεμήσουμε τον ρατσισμό με ό, τι έχουμε».

Η προσφυγική κρίση κι «εμείς»

Αυτό το καλοκαίρι, παρακολουθούσαμε ζωντανά στην τηλεόραση τους πρόσφυγες να βαδίζουν σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο αναζητώντας άσυλο, ένα βιβλικό κύμα ανθρώπων, αλλά χωρίς χριστιανικό καλωσόρισμα. Η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν αργή, αποσπασματική, και απρόθυμη, με ορισμένα (κράτη) μέλη της ΕΕ να υψώνουν τείχη και απλώνουν συρματοπλέγματα με ξυράφια.

Το θέμα των προσφύγων χρησιμοποιείται από τις ακροδεξιές λαϊκίστικες ομάδες για να απεκτήσουν δύναμη και να επεκταθούν πέρα από τη μικρή βάση των υποστηρικτών τους, ιδιαίτερα στις λίγες χώρες που επιθυμούν να τους ανοίξουν τις πύλες τους, όπως η Σουηδία και η Γερμανία. Το θέμα χρησιμοποιείται επίσης από τις εγχώριες ελίτ για πολιτικούς σκοπούς.

Αλλά οι πολιτικοί ηγέτες κατανοούν τι συμβαίνει; Οδεύουμε προς μια διαιρεμένη Ευρώπη: εκείνους που θέλουν να βοηθήσουν, και εκείνους που θέλουν να μισούν, με την πλειοψηφία ανασφαλή και ανήσυχη. Οι από τη βάση πρωτοβουλίες των πολιτών δουλεύουν πάνω σ’ αυτούς τους διαχωρισμούς που αυξάνονται εξαιτίας της αποτυχίας της κυβέρνησης. Αλλά οι λαϊκές πρωτοβουλίες έχουν περιορισμένους πόρους και δε μπορούν να καταφέρουν πολλά.

Αυτή δεν είναι καθόλου μια προσφυγική κρίση. Είναι κρίση του ρατσισμού, του μίσους, της πληροφόρησης. Για τους Ευρωπαίους, είναι επίσης μια κρίση ταυτότητας. Όπως προειδοποιεί ο θεωρητικός Κας Μούντε: «Στην ουσία, η πολιτική για τους πρόσφυγες δεν αφορά τόσο το ποιοι είναι “αυτοί” όσο το ποιοι είμαστε “εμείς”».

Ίσως υπάρχει κάτι περισσότερο που χωρίζει τους μεν και τους δε από εμάς, από ό,τι χωρίζει εμάς από τους πρόσφυγες.

Ίσως δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε "εμείς" πια. Και αυτή είναι η πραγματική κρίση.

Ο Paul Walsh έχει μεταπτυχιακό τίτλο στις Ανατολικές Ευρωπαϊκές Σπουδές. Γράφει σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, τις οργανώσεις βάσης και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Πηγή: Roar magazine

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

[1] Ο όρος Willkommen Kultur (Φιλόξενη Κουλτούρα) αναφέρεται σε μια κίνηση που πρωτοεμφανίστηκε στην Αυστρία και εξαπλώθηκε στη Γερμανία και τις γύρω χώρες μετά την έξαρση της προσφυγικής κρίσης. Οι οπαδοί αυτής της κίνησης προσπαθούν κυρίως με εθελοντική προσφορά να βοηθήσουν στην ενσωμάτωση των προσφύγων στις τοπικές κοινωνίες.

[2] Η Σίλικον Βάλεϊ (Silicon Valley = «Κοιλάδα του πυριτίου») βρίσκεται στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο στη Βόρεια Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Ο όρος αρχικά αναφερόταν στον μεγάλο αριθμό των καινοτόμων εταιρειών σχεδίασης μικροκυκλωμάτων (με βάση το πυρίτιο) και τους κατασκευαστές που υπήρχαν στην περιοχή, αλλά τελικά κατέληξε να αναφέρεται σε όλες τις υψηλής τεχνολογίας επιχειρήσεις που εδρεύουν εκεί. Σήμερα γενικά χρησιμοποιείται ως μετωνύμιο για τον τομέα υψηλής τεχνολογίας, με εταιρείες που δραστηριοποιούνται στις τεχνολογίες της Πληροφορικής και των Επικοινωνιών.

Ως εκκίνηση της δημιουργίας της κοιλάδας θεωρείται η εγκατάσταση στην περιοχή της εταιρείας Hewlett Packard. Σημαντικοί παράγοντες που οδήγησαν στη μεγέθυνση των οικονομικών και λοιπών μεγεθών της περιοχής θεωρούνται «η γειτνίαση με πανεπιστήμια που παρείχαν τη συνεχή ροή λαμπρών και φιλόδοξων επιστημόνων, η συνεχώς αναβαθμιζόμενη τεχνική υποδομή, και η παροχή επαγγελματικών υπηρεσιών από λογιστές, δικηγόρους και επενδυτές υψηλού ρίσκου (venture capitalists)».

[3] Αναφέρεται στην τρομοκρατική επίθεση που πραγματοποιήθηκε στις 7/1/2015 στα γραφεία του γαλλικού σατυρικού περιοδικού Charlie Hebdo στο Παρίσι με 12 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν δύο αστυνομικοί και 4 γνωστοί Γάλλοι σκιτσογράφοι.

Το Charlie Hebdo είχε δεχτεί επίθεση με βόμβες μολότοφ το 2011, αφού είχε δημοσιεύσει στο εξώφυλλό του σατιρικό σκίτσο του Μωάμεθ. Μια μέρα πριν την επίθεση, υπήρξαν αναρτήσεις του περιοδικού σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης που ειρωνεύονταν τον Αμπου Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ηγέτη του «Ισλαμικού Κράτους».

[4] Ο Μπένχαμιν Αρντίτι είναι Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού (UNAM)

[5] Ο Cas Mudde είναι Ολλανδός πολιτικός επιστήμονας ο οποίος μελετά τον πολιτικό εξτρεμισμό και τον λαϊκισμό στην Ευρώπη.

[6] Η Χάνα Άρεντ (1906 - 1975) ήταν Γερμανοαμερικανίδα εβραϊκής καταγωγής πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος.

Γεννήθηκε από κοσμική Γερμανοεβραϊκή οικογένεια στην πόλη Λίντεν (Linden, κοντά στο Αννόβερο) και μεγάλωσε στο Καίνιξμπεργκ και στο Βερολίνο.

Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ υπό τον Μάρτιν Χάιντεγκερ με τον οποίο είχε μια μακροχρόνια και θυελλώδη ρομαντική ερωτική σχέση, για την οποία αργότερα τής ασκήθηκε κριτική εξαιτίας της υποστήριξης του Χάιντεγκερ προς το ναζιστικό κόμμα ενόσω ήταν πρύτανης στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.

Αργότερα μετέβη στην Χαϊδελβέργη όπου, υπό την επίβλεψη του υπαρξιστή φιλοσόφου Καρλ Γιάσπερς, συνέγραψε την διατριβή της σχετικά με την έννοια της αγάπης στην σκέψη του Αγίου Αυγουστίνου.

Παντρεύτηκε τον Γκύντερ Στερν, μετέπειτα γνωστό ως Günther Anders, το 1929 στο Βερολίνο (χώρισαν το 1937), και αργότερα τον μαρξιστή Heirich Blücher, ο οποίος υπήρξε για πολλά χρόνια σύντροφός της και επηρέασε καταλυτικά τον πολιτικό της στοχασμό.

Με την άνοδο του Ναζισμού κατέφυγε στη Γαλλία και, μετά την εισβολή των Γερμανών στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, όπου ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή διδασκαλία και την συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων.

Έγραψε πολλά έργα πολιτικής φιλοσοφίας σχετικά με τον ολοκληρωτισμό και τον αντισημιτισμό καθώς και μελέτες για το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, με γνωστότερο έργο το «The Origins of Totalitarianism» («Οι ρίζες του Ολοκληρωτισμού»).

[7] Το Moabit είναι μια περιοχή του Βερολίνου. Τα σύνορα του Moabit, ορίζονται από τρία κανάλια: το Σπρέε, το Βεστχάφεν και το κανάλι Βερολίνου-Σπαντάου. Το όνομα Moabit αναφέρεται επίσης στο Κεντρικό Ποινικό Δικαστήριο (Strafgericht) και το κέντρο κράτησης, το οποίο ασχολείται με όλες τις ποινικές υποθέσεις στο Βερολίνο.

[8] Ως «Regierungsviertel» (συνοικία της κυβέρνησης) στο Βερολίνο ορίζεται η περιοχή όπου έχουν την έδρα τους τα πιο σημαντικά θεσμικά όργανα της εκτελεστικής εξουσίας (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) και της νομοθετικής (Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας). Στο επίκεντρο του «πολιτικού κέντρου» της πρωτεύουσας είναι το Reichstag, η έδρα του γερμανικού κοινοβούλιού και το σύμπλεγμα του Spreebogen με την Ομοσπονδιακή Καγκελαρία και τα γραφεία των βουλευτών, τις αίθουσες συσκέψεων της Bundestag στο Paul Löbe House και στο Marie-Elisabeth Lueders-Haus του Βερολίνου.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Του ΣΤΑΘΗ*

Η χώρα αυτή δεν έχει κατορθώσει ακόμα να αποκτήσει Κτηματολόγιο, πάει όμως φορτσάτη για Περιουσιολόγιο,

ο Ριχάρδος. Αγοράζουμε τη ζωή σας ως κόσμημα κι όχι μόνον ως χρυσό…

Καλημέρα σας! Υπάρχουν και καλά νέα: σε κόσμημα εξελίσσεται η Λυρική Σκηνή,άμα τε και Εθνική Βιβλιοθήκη που οικοδομείται στο Φαληρικό Δέλτα με δαπάνες του Ιδρύματος Νιάρχου (όταν αναγγέλθηκε το έργο, η αφεντιά μου είχε επιφυλάξεις, Διαψεύσθηκα. Κι επιτέλους, από μια διάψευση καλή). Ελπίζω

να μη διαψευσθούν όμως οι ελπίδες όλων μας για σοβαρή και παραγωγική σχέση μεταξύ Αιγύπτου-Ελλάδος-Κύπρου και τη συναντίστοιχη ανακήρυξη των ΑΟΖ στην περιοχή. (Κι επ’ αυτού οι διαβεβαιώσεις Τσίπρα -προφανέστατα προς την Τουρκία- ότι αυτή η τριμερής συνεργασία δεν στρέφεται κατά των άλλων χωρών ήταν περιττές. Κανένα κυρίαρχο κράτος δεν δίνει λογαριασμό σε άλλα κράτη για την άσκηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων. Συνεπώς η -για μια ακόμα φορά- «κατευναστική» πολιτική νομιμοποιεί τους «τσαμπουκάδες» της Τουρκίας, μιας χώρας που απειλεί με casusbelliμια χώρα που, παρά ταύτα, της ανοίγει τον δρόμο για την Ευρωπαϊκή Ενωση, ανοίγοντας παγωμένα κεφάλαια των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της γείτονος.)

Θα μου πείτε: για ποια κυριαρχία μιλάς; η Ελλάς είναι προτεκτοράτο! Ναι, των Γερμανών. Και των Αμερικανών. Και της Cosco. Αλλά κάποια στιγμή να σβήσουμε το φως, για να μην ανέβει κι άλλος να χωθεί στο κρεβάτι. Πλην όμως,

μιλάμε ακόμα για καλά νέα -μην το χαλάμε!- όπως για την υποψηφιότητα της εκπαιδευτικού κυρίας Αγγελικής Παππά για το Παγκόσμιο Βραβείο Δασκάλου. Η κυρία Παππά μαθαίνει αγγλικά σε παιδάκια με μαθησιακές δυσκολίες (αντί να τα πνίγει στο Αιγαίο και να πάρει Νόμπελ Ειρήνης) και, αν κρίνω απ’ όσα λέει, το έχει πιάσει το πρόβλημα: «Η παιδεία είναι η λύση στην πολιτισμική και οικονομική κρίση που βιώνουμε». Βεβαίως, διότι η οικονομική κρίση είναι εργαλείο για την πολιτική μας κατάρρευση που εξελίσσεται απτόητη λόγω της πολιτισμικής μας υποχώρησης.

Με την ευκαιρία να σημειώσουμε ότι μέγα πλήθος Ελλήνων καλλιτεχνών και διανοουμένων έχει εκδηλωθεί πολιτικώς τα τελευταία χρόνια μόνον για να υπογράφει κείμενα συμπαράστασης στον κ. Λούκο, στον κ. Μπαλτά, τον κ. Λιάκο κι άλλους διακονούντες τα Πραιτώρια που οικονομούν τα Πρυτανεία. Και πέραν τούτου, ου! Ου,

και ποιος τώρα να ασχολείται με την ανεργία του Μήτσου, το μεροκάματο της Μαρίας και την αυτοκτονία του Θανάση. Επί παραδείγματι ο κ. Λούκος. Ελέγχεται για οικονομικές αμέλειες ή και ατασθαλίες (το δικαστήριο θα αποφασίσει) της τάξεως των 2.700.000 ευρώ (και χίλια να ήταν, το ίδιο θα ήταν). Κι όμως, σωρός Ελλήνων καλλιτεχνών υπογράφουν ένα κείμενο, ότι ο κ. Λούκος είναι ταλαντούχος κι επαρκής στη δουλειά του. Συνεπώς, δεν πρέπει

να ελεγχθεί, διότι ο κ. Λούκος είναι υπεράνω των νόμων. Οι νόμοι υπάρχουν για τις λαϊκάντζες κι όχι για την ανώτερη φυλή των εκλεκτών. Δεν πρόκειται καν για μια αριστοκρατική αντίληψη, αλλά μια απλώς χυδαία. Αριστοκρατική, απ’ την άλλη, είναι η αντίληψη του κ. Σ. Θεοδωράκη όταν, φέρ’ ειπείν, ζητάει «κυβέρνηση των αρίστων». Πολύ δημοκρατικό. Και ποιοι θα προσδιορίζουν τους «άριστους»; οι πεντακοσιομέδιμνοι;

Είπαμε όμως να μείνουμε στα καλά νέα. Τον κ. Λεβέντη. Οστις διαβεβαιώνει το Πανελλήνιο (και τον κ. Τσίπρα) ότι αν πάνε οι δυο τους αλά μπρατσέτο να δουν την κυρία Μέρκελ, τα προβλήματά μας θα εξαφανιστούν, οι μαγγανείες θα γίνουν αέρας κοπανιστός (που λέει και ο κ. Αλέκος Φλαμπουράρης) και ουδεμία στάμνα θα σπάσει.

Εν πρώτοις, να αποκαταστήσουμε την παροιμία. Η οποία έχει ως εξής: «πάει η στάμνα για νερό, πάει και δεν γυρίζει». Ετσι τη λέμε στον Πύργο, άρα έτσι είναι! Κατά τα άλλα, προς τι ο γόος και ο κοπετός; Ηδη απ’ το καλοκαίρι

ο κ. Τσακαλώτος (εκτός κι αν είναι κι αυτός «ύποπτος», καθώς λέει ο κ. Τσίπρας) με την υπογραφή του κάνει σε επιστολή του έκκληση στο ΔΝΤ να συνεχίσει τη συνεργασία του στο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης. «Ως εκ τούτου» γράφει ο κ. Τσακαλώτος προς το ΔΝΤ, «και κατ’ εφαρμογή της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015, σας ενημερώνουμε

ότι αιτούμεθα

μιας νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προσδοκούμε συνέχιση της συνεργασίας μας με το Ταμείο».

Προς τι λοιπόν οι λεονταρισμοί, οι στάμνες και οι πάταγοι; Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να τηρήσει τις υποσχέσεις της, ούτε για τα κόκκινα δάνεια, ούτε για το Ασφαλιστικό, ούτε για άλλα ζέοντα θέματα. Οχι τις πρώτες υποσχέσεις της, αυτές αναπαύονται εν μελαγχολία, αλλά ακόμα και τις έσχατες. Το

πράγμα το περιγράφει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας με τα λόγια και τις πράξεις του. Στην αρχή έλεγε ότι δεν θα δεχθεί την περικοπή ουδεμιάς σύνταξης. Στη συνέχεια το πετσόκοψε, λέγοντας ότι δεν θα δεχθεί την περικοπή καμμιάς κύριαςσύνταξης. Πάνε οι επικουρικές - σαν τη στάμνα στη βρύση. Ομως

του καταταλαιπωρημένου συνταξιούχου, είτε απ’ την επικουρική τού κόψεις είτε απ’ την κύρια, εισόδημα του κόβεις. Το χέρι τού κόβεις, το μάτι τού βγάζεις! Προς τι λοιπόν τα κόλπα, οι στάμνες, οι ψεύτικες (ακόμα και τώρα) υποσχέσεις; Τον θεωρείς από πάνω και χαζόν τον κατακρεουργημένον;

Ο κ. Τσίπρας υπέγραφε και μετέθετε στον χρόνο την εφαρμογή όσων υπέγραφε. Αγόραζε χρόνον - χρόνον πολύ λίγο, όπως απέδειξε η αλληλοδιάδοχη υπερψήφιση των προαπαιτουμένων. Τώρα έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι για την οριστική διευθέτηση των κόκκινων δανείων, του Ασφαλιστικού και ορισμένων επιμέρους θεμάτων, όπως του ΑΔΜΗΕ (που άπτεται του ευρύτερου καυτού θέματος των ιδιωτικοποιήσεων) . Για το Ασφαλιστικό φαίνεται ότι η κυβέρνηση θα πάρει παράταση (και θα σπάει στάμνες από Φλεβάρη). Για τα υπόλοιπα, όμως, η Τρόικα θέλει να (μας) καθαρίσει τώρα.

Οπως και να ’χει, «οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε διαλυθεί, αν εφάρμοζε τέτοια μέτρα», γράφει όλο και πιο συχνά ο διεθνής Τύπος, απηχώντας ένα όλο και μεγαλύτερο πολιτικό κι επιστημονικό φάσμα. Οχι όμως τις καθ’ ημάς μνημονιακές δυνάμεις. Ούτε τον ελληνικό λαό, «ο οποίος ήξερε τι ψήφιζε» καθώς λέει ο κ. Τσίπρας. Εμείς λοιπόν, πλην ορισμένων «υπόπτων», θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για όσα θέλουν, επειδή «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς»…

Με άλλα λόγια, δεν θα χρειασθεί να σπάσουμε στάμνες, αν ξέρουμε να κολλάμε μπρίκια.  

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ*

Οι αναλφάβητοι των κεφαλαιαγορών, ψώνισαν εύκολα το σύνθημα “κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη”. Δυστυχώς όμως έπρεπε να πονηρευτούν ότι σ’ αυτή την άδικη καπιταλιστική κοινωνία δεν υπάρχουν “δωρεάν γεύματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να λύσει τον γόρδιο δεσμό με μια πολύ αποτελεσματική λύση. Έδωσε τις τράπεζες κατευθείαν στα “ξένα χέρια” και πέρα από τα δάνεια, έδωσε μαζί και ένα μεγάλο κομμάτι της οικονομικής δραστηριότητας σε ανθρώπους που μέχρι πρότινος ονόμαζε “κοράκια” και κερδοσκόπους.

Κατά τη διαδικασία της πρόσφατης ανακεφαλαιοποίησης χάθηκαν πολλά λεφτά. Στην πραγματικότητα χάθηκαν σχεδόν όλα τα λεφτά που δανείστηκε ο Ελληνικός λαός για να διασώσει τις τράπεζες. Μιλάμε για περισσότερα από 40 δισ. στο σύνολό τους (26 δισ. ευρώ είχε βάλει το ΤΧΣ και άλλα 14 δις στις ανακεφαλαιοποιήσεις του ΤΤ, Αγροτικής, Probank κλπ). Σχεδόν 20 ΕΝΦΙΑ δηλαδή. Χάθηκε όμως και η προσδοκία να τα πάρουμε πίσω καθώς με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση, η συμμετοχή του δημοσίου στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών απομειώθηκε δραματικά. H αρχική πρόβλεψη ήταν από τα 26 να πάρουμε πίσω 16 δισ. ευρώ. Τώρα αν καταφέρουμε να πάρουμε 1 δισ. θα είμαστε ευχαριστημένοι.

Δεν έχει νόημα φυσικά να σχολιάσει κανείς τη θέση των Ελλήνων μικροεπενδυτών. Δεδομένης της συγκυρίας αλλά και των κανόνων που ακολουθήθηκαν στη διαδικασία, οι περισσότεροι αδυνατούσαν να υπερασπιστούν τις συμμετοχές τους, οι οποίες προηγουμένως απαξιώθηκαν πλήρως. Οι αυξήσεις των άλλοτε κραταιών τραπεζών έγιναν σε εξευτελιστικές τιμές. Η συνολική κεφαλαιοποίηση του τραπεζικού κλάδου βρίσκεται πέριξ του 1 δισ. ευρώ.

Με σχεδόν 5 δισ. ευρώ, νέοι επενδυτές απέκτησαν τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκωπτικά ότι οι τράπεζες δεν αξίζουν τίποτε, πρέπει να σκεφθείτε τι άλλο αγοράζουν. Αγοράζουν κατ’ αρχήν την προσδοκία ότι θα κερδίσουν τη μερίδα του λέοντος στην επερχόμενη ανάπτυξη, όταν και αν αυτή συμβεί. Οι Τράπεζες θα κληθούν να χρηματοδοτήσουν αυτή την ανάπτυξη, με το αζημίωτο, και βεβαίως “ελέγχοντας” τον τρόπο με τον οποίο θα συμβεί, χορηγώντας δάνεια.

Με τις περισσότερες ελληνικές επιχειρήσεις να βρίσκονται υπερδανεισμένες και σε δραματική οικονομική κατάσταση, η ρύθμιση των κόκκινων δανείων (87 δισ. ευρώ NPL’s ή 105 δισ. ευρώ μη εξυπηρετούμενη έκθεση ΝΡΕ), σημαίνει ουσιαστικά ότι οι τράπεζες, θα αποκτήσουν τον έλεγχο πάνω σε ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα. Επίσης θα παίξουν το ρόλο του ρυθμιστή για τον τρόπο με τον οποίο θα γίνουν οι αναδιαρθρώσεις επιχειρήσεων στους περισσότερους κλάδους της οικονομίας. Οι τράπεζες θα αποφασίσουν στο τέλος της ημέρας ποιες επιχειρήσεις θα συνεχίσουν να λειτουργούν και ποιες όχι. Αυτές θα πουλήσουν όποιες νομίζουν και αυτές θα ενισχύσουν όσες θεωρούν ότι έχουν προοπτικές.

Επιπλέον και μόνο στην περίπτωση της Εθνικής Τράπεζας που αποτιμήθηκε προ της αύξησης 70 εκατ. ευρώ περιλαμβάνεται η Finansbank, o Αστέρας, η Εθνική Ασφαλιστική, η Πανγαία, η NBGI και οι συμμετοχές στα Βαλκάνια. Κατ' ουσία οι αποτιμήσεις δεν αντικατοπτρίζουν ούτε το όνομα (Goodwill), την φήμη και πελατεία που έχουν οι τράπεζες.

Πιστεύετε ότι όλ’ αυτά δεν αξίζουν 5 δισ. ευρώ;

Κανείς δεν θέλει να πιστεύει ότι υπήρξε σκοπιμότητα, η άγνοια όμως βασικών κανόνων του παιχνιδιού, έφερε την Κυβέρνηση σε μια δυσχερέστατη θέση. Χωρίς καμία προετοιμασία και έχοντας αγνοήσει για μήνες τα σημάδια, οδηγήθηκε στα capital controls και εν συνεχεία βρέθηκε μπροστά σε ένα ακόμη αδιέξοδο. Η ανακεφαλαιοποίηση έπρεπε να γίνει εδώ και τώρα, άνευ όρων, έτσι και έγινε. Τώρα απομένει μόνο η επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος που θα μετατρέψει τα “όρνια” σε “λευκούς ιππότες” που ήρθαν να σώσουν τις τράπεζές μας. Σ’ αυτό η Κυβέρνηση είναι καλή δίχως αμφιβολία…

*Πηγή: news247

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Πρώτον: Τον Γενάρη του 2013, ο Αλ. Τσίπρας συναντήθηκε με την ηγεσία του ΔΝΤ στις ΗΠΑ και αμέσως μετά δήλωσε:

«(...) το ΔΝΤ κατανοεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το ελληνικό πρόγραμμα δεν βγαίνει δίχως γενναίο "κούρεμα" χρέους (...) Δεν ζητάμε να μας συμπαθήσουν στο Βερολίνο. Αναζητούμε συμμάχους, αλλά η πολιτική της Γερμανίας είναι καταστροφική. Εδώ (στις ΗΠΑ), μπορούμε να βρούμε συμμάχους για να αποτρέψουμε καταστροφικές πολιτικές».

Ήταν τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ.Τσίπρας «φλέρταραν» με το ΔΝΤ. Ήταν τότε που εμφάνιζαν το ΔΝΤ σαν τον… «καλύτερο φίλο του ανθρώπου». Ήταν τότε που ανάμεσα στη Σκύλλα (ΔΝΤ) και στη Χάρυβδη (ΕΕ) έκαναν επιλογή υπέρ της πρώτης.

Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Δεύτερον: Στις 12 Ιουλίου 2015, στην περίφημη συνεδρίαση των… «17 ωρών», όταν ο κ.Τσίπρας ξεπούλησε τα πάντα, ο πρωθυπουργός θέτοντας τον τόπο σε τροχιά τρίτου Μνημονίου, υπέγραψε τα εξής:

«Τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ που ζητούν χρηματοπιστωτική συνδρομή από τον ΕΜΣ αναμένεται να απευθύνουν, εφόσον είναι δυνατόν, ανάλογο αίτημα και στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου η Ευρωομάδα να συμφωνήσει σχετικά με νέο πρόγραμμα του ΕΜΣ. Επομένως, η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της στήριξης του ΔΝΤ (παρακολούθηση και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016».

Τα παραπάνω, η δέσμευση δηλαδή της κυβέρνησης Τσίπρα ότι θα ζητήσει την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα και πέραν του Μαρτίου του 2016 έγιναν νόμος του ελληνικού κράτους.

Ήταν στον νόμο 4334 με τίτλο «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Μ.Σ.)» (ΦΕΚ Α' 80/16-07-2015) που πέρασε από την ελληνική Βουλή - αυτολεξεί – η απόφαση της 12^ης Ιουλίου.

Ήταν εκεί που ο κ.Τσίπρας νομοθέτησε την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Αλήθεια, τότε δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Τρίτον: Ο κ.Τσίπρας, παραμονές του δημοψηφίσματος, έστειλε την περίφημη επιστολή προς τον Ντάισελμπλουμ και προς το Διοικητικό Συμβούλιο του ESM με την οποία αιτήθηκε νέο δάνειο – και στην ουσία νέο Μνημόνιο - για την Ελλάδα.

Στην επιστολή του ο κ.Τσίπρας τόνιζε ότι το αίτημά του υποβλήθηκε για να υπάρξει «στήριξη» της ελληνικής οικονομίας βάσει των όρων «της συνθήκης του ESM».

Μόνο που όποιος έχει διαβάσει έστω και… μισή φορά την συνθήκη του ESM γνωρίζει ότι δεν υπάρχει σελίδα της συγκεκριμένης συνθήκης που να μην μνημονεύεται ότι όποιος σπεύδει στην αγκαλιά του ESM καταλήγει, ταυτόχρονα, στα νύχια του ΔΝΤ.

Για παράδειγμα, τόσο στο προοίμιο όσο και στις διατάξεις της συνθήκης σύστασης του ESM αναφέρεται ότι: 

• «Ο ESM θα συνεργάζεται πολύ στενά με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για την παροχή οικονομικής βοήθειας. Σε κάθε περίπτωση, η ενεργός συμμετοχή του ΔΝΤ θα επιδιωχθεί, τόσο σε τεχνικό όσο και οικονομικό επίπεδο. Ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης που ζητά οικονομική ενίσχυση από τον ESM αναμένεται να απευθύνει ένα παρόμοιο αίτημα προς το ΔΝΤ»(προοίμιο, παράγραφος 6).

• Είναι τέτοια η σχέση του ESM με το ΔΝΤ σε βαθμό που ήδη από το προοίμιο της συνθήκης τα κράτη – μέλη της ΕΕ «αποδέχονται καθεστώς προνομιακού πιστωτή του ΔΝΤ πάνω από τον ESM» (προοίμιο, παράγραφος 10).

• Στο άρθρο 13 της συνθήκης αναφέρεται ότι η εκτίμηση επί του αιτήματος μιας χώρας να ενταχθεί στον ESM«διενεργείται από κοινού με το ΔΝΤ» (παράγραφος 1,β).

• Στη συνέχεια προστίθεται ότι «εάν εκδοθεί απόφαση, σύμφωνα με την παράγραφο 2, το συμβούλιο διοικητών αναθέτειστην Ευρωπαϊκή Επιτροπή - σε συνεργασία με την ΕΚΤ και εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ- να διαπραγματευτεί με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣΜνημόνιο Κατανόησης (ΜΚ)όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής» (παράγραφος 3).

• Πάλι στο άρθρο 13 σημειώνεται ότι «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή - όπου αυτό είναι δυνατόν από κοινού με το ΔΝΤ, και σε συνεργασία με την ΕΚΤ - είναι αρμόδια για την παρακολούθηση της συμμόρφωσης με τους όρους οικονομικής πολιτικής που συνδέονται με την οικονομική βοήθεια…» (παράγραφος 7).

• Στο άρθρο 33 τονίζεται με έμφαση: «Ο ESM δικαιούται, για την επέκταση των σκοπών του, να συνεργαστεί, εντός των όρων της παρούσας συνθήκης, με το ΔΝΤ…».

Αυτά ζήτησε ο κ.Τσίπρας. Αυτά υπέγραψε ο κ.Τσίπρας. Αυτά ψήφισε ο κ.Τσίπρας.

Κι όλα αυτά σημαίνουν την εσαεί παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Ερώτηση:

Όταν αιτείτο, όταν υπέγραφε κι όταν ψήφιζε, ο κ.Τσίπρας δεν ήξερε ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Όταν κατά την πρώτη 7μηνη διακυβέρνησή του ο κ.Τσίπρας μάζευε με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου όλα τα αποθεματικά από τα ταμεία των κρατικών φορέων για να πληρώνει τοκογλυφικά και δόσεις στο ΔΝΤ, δεν το ήξερε ότι το ΔΝΤ ήταν κακό πράγμα;

Όταν ο κ.Τσίπρας, πριν γίνει πρωθυπουργός και αφότου έγινε πρωθυπουργός, εμφάνιζε το ΔΝΤ σαν τον «αρωγό» της Ελλάδας στο θέμα του χρέους, όταν καθημερινά τα βαποράκια της «πρώτη φορά Αριστεράς» πουλούσαν την προπαγάνδα για το «καλό» ΔΝΤ έναντι του κακού Σόιμπλε, τότε που καλούσαν τον λαό ανάμεσα στην Σκύλλα του ΔΝΤ και στην Χάρυβδη της ΕΕ να εναποθέσει τις ελπίδες του στην… «νεράιδα» του ΔΝΤ, δεν το ήξεραν ότι το ΔΝΤ είναι κακό πράγμα;…

Και κάτι επιπλέον: Ακόμα κι αν το ΔΝΤ, για τους δικούς του λόγους και στο πλαίσιο των αντιθέσεων με τον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό, φύγει από την Ελλάδα, η χώρα μας, ο λαός μας, δεμένος στο άρμα των Μνημονίων του Γιούνκερ, της Κομισιόν και της εγχώριας χρηματιστικής ολιγαρχίας, θα περνάει καλά; Αυτό ισχυρίζεται ο «αριστερός» Τσίπρας;

Συμπέρασμα:

Κάθε φορά που νέα, σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα βρίσκονται προ των πυλών, η κυβέρνηση ανασύρει το παραμύθι της… «σκληρής διαπραγμάτευσης».

Κάθε φορά που τα έχει ξεπουλήσει όλα παριστάνει την «αντιστασιακή» στην προσπάθειά να αποκοιμίσει το λαό με αυταπάτες και με ψευδαισθήσεις.

Κάθε φορά που ξεφτιλίζει την έννοια «Αριστερά» μασκαρεύεται και κορδώνεται, υποδύεται την προστάτιδα των συμφερόντων του λαού για να κερδίσει χρόνο ώστε κατόπιν να σερβίρει σαν «τετελεσμένο γεγονός» και σαν προϊόν «σκληρής διαπραγμάτευσης», τι; Την ικανοποίηση των συμφερόντων των δυναστών του λαού!

Τέτοιο παραμύθι είναι και η «αντιΔΝΤ» στάση του κ.Τσίπρα. Ένα ακόμα.  

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2015