ΤΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟ STAR  

του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ

Μη σας ξεγελούν οι μνημονιακοί νόμοι, τα φληναφήματα με τη Μέρκελ και τον Ολάντ, η παράδοση του Αιγαίου στο ΝΑΤΟ. Πέρα από όλα τα επιφαινόμενα, αυτή η μεγάλη καρδιά χτυπάει πάντα αριστερά. Κι αν χρειάστηκε να πέσει στο βούρκο της συνθηκολόγησης, το έκανε για καλό σκοπό, χωρίς να πάψει να κοιτάει τα άστρα. Αυτό ήταν σε χοντρές γραμμές το κεντρικό μήνυμα της συνέντευξης που παραχώρησε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο STAR και τον Νίκο Χατζηνικολάου. Μια συνέντευξη που απευθυνόταν λιγότερο στο ευρύ κοινό και περισσότερο στον πυρήνα των στελεχών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν μια προσπάθεια του πρωθυπουργού να ανεβάσει καταρρακωμένο το ηθικό του στρατεύματος και να αναστείλει τις τάσεις αποσυσπείρωσης, εν όψει των κρίσιμων νομοσχεδίων για το ασφαλιστικό και το φορολογικό, τα οποία, όπως ο ίδιος προανήγγειλε, θα εισαχθούν για ψήφιση στη Βουλή αυτό το μήνα.

Τα νέα που μας έφερε δεν ήταν, βέβαια, και τόσο ευχάριστα, καθώς διαβεβαίωσε για άλλη μια φορά τους δανειστές ότι θα εφαρμόσει μέχρι κεραίας τις μνημονιακές δεσμεύσεις του, συμπεριλαμβανομένης της περικοπής της συνολικής ασφαλιστικής δαπάνης κατά 1,8 δισ ευρώ. Αναζητώντας εναγωνίως να κλείσει, το συντομότερο δυνατό, την αξιολόγηση, ο πρωθυπουργός προανήγγειλε, ουσιαστικά, αναθεώρηση του σχεδίου Κατρούγκαλου... επί τα χείρω, ανοίγοντας το παράθυρο για μείωση των κύριων συντάξεων άνω των 1.200 ευρώ. Ωστόσο, τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να χάνουν την ελπίδα τους. Ακόμη τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, αλλά το Πάσχα θα φέρει την ποθητή σταθεροποίηση και ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, μας διαβεβαίωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Αμήν!

Τέλος πάντων, μπορεί στο οικονομικό πεδίο να μας έχετε υποτάξει, αλλά στο προσφυγικό, όλα κι όλα, δεν θα μας μετατρέψετε σε αποθήκη ψυχών, διεμήνυσε στους Ευρωπαίους εταίρους του ο πρωθυπουργός, απειλώντας ότι δεν θα διστάσει να ασκήσει βέτο στις επόμενες συνόδους κορυφής. Μόνο που δε μας είπε σε τι ακριβώς θα ασκήσει βέτο; Και γιατί δεν το άσκησε στην τελευταία σύνοδο κορυφής, όταν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη κάτι πολύ απτό και πολύ κρίσιμο για τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων- το σχέδιο συμβιβασμού με τον Κάμερον για να αποτραπεί το Brexit. Άλλωστε, οι Ευρωπαίοι έχουν διαπιστώσει στο πρόσφατο παρελθόν τι αξίζουν οι κόκκινες γραμμές και οι απειλές για βέτο από την πλευρά του Αλέξη Τσίπρα. Όσο για το ΝΑΤΟ, ε ναι, δεν είναι και τόσο αριστερό να το κουβαλάς στο Αιγαίο για να πνίγει τους πρόσφυγες, αλλά το έκανε για το συμφέρον της χώρας, για την Ελλάδα ρε γαμώτο, που θάλεγε και ο Πάνος Καμμένος.

Αλλά εκεί που άστραψε και βρόντηξε ο πρωθυπουργός ήταν όταν εκλήθη να απαντήσει στην καταγγελία Βαρουφάκη ότι επιθυμούσε να επικρατήσει το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα που ο ίδιος είχε αποφασίσει. Και στο ερώτημα ενός τηλεθεατή, που εξέφραζε την πικρία πάρα πολλών αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων, “με ποιο δικαίωμα μετέτρεψες το δικό μου ΟΧΙ σε ΝΑΙ, Αλέξη”; Εδώ ο πρωθυπουργός ήταν αποστομωτικός. Ο Βαρουφάκης είναι “ανόητος” και φταίω εγώ που τον έκανα υπουργό. Όσο για το άλλο, “πρέπει να τελειώνει αυτή η πλάκα, ότι εγώ μετέτρεψα το ΟΧΙ σε ΝΑΙ”! Πλάκα; Ναι, πλάκα! Γιατί όπως μας είπε ο Αλέξης Τσίπρας, πάλεψε με νύχια και με δόντια μέχρι το τέλος κι αν τελικά συνθηκολόγησε, τόκανε για την Ελλάδα, πάλι για την Ελλάδα και μόνο για την Ελλάδα, γιατί συνειδητοποίησε ότι δεν έχει το δικαίωμα “να παίξει τη χώρα στα ζάρια”. Δηλαδή, επί επτά μήνες έπαιζε τη χώρα στα ζάρια, μέχρι να το πάρει απόφαση να κόψει αυτή την κακή συνήθεια, αλλά κάλιο αργά, παρά ποτέ...

Αναπόφευκτα, η συζήτησε έφτασε και στο ψυχόδραμα Τσίπρα- Ψυχάρη- γάτας των Ιμαλαίων. “Μπορώ να συναντηθώ και με τον διάβολο, αλλά δεν πρόκειται να του παραδώσω την ψυχή μου”, μας διαβεβαίωσε ο πρωθυπουργός. Δεν απάντησε όμως γιατί χρειάστηκαν τέσσερις συναντήσεις για να εξηγήσει στον “διάβολο” ότι αυτή η αγνή ψυχή δεν είναι για πούλημα (σε αντίθεση με άλλα, υλικότερα κεφάλαια που διαθέτει αυτός ο τόπος) και γιατί έπρεπε και οι τέσσερις συναντήσεις να μείνουν κρυφές από την κοινή γνώμη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με άλλες συναντήσεις του με εκδότες και οικονομικούς παράγοντες. Όσο για τις στεντόρειες ιαχές του ότι “για θέματα ηθικής τάξης δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του”, όπως λέει η παροιμία... γάτος ερωτοτροπεί, γάτος σκούζει!

πηγη: iskra.gr

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΙ EUROGROUP ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ  

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΑΡΑΔΟΜΕΝΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ  

Προς μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή, όπου συμπυκνώνονται με εκρηκτικό τρόπο όλα τα μεγάλα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, βαδίζει η χώρα εν όψει της “Μαύρης Δευτέρας”, 7ης Μαρτίου. Την ημέρα αυτή συγκαλείται αφ' ενός μεν η σύνοδος κορυφής Ε.Ε.- Τουρκίας για το προσφυγικό, αφ' ετέρου δε το Eurogroup για την αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος. Και στα δύο μέτωπα, η κυβέρνηση Τσίπρα εμφανίζεται απολύτως παραδομένη, έχοντας αποδεχθεί επί της ουσίας τις αξιώσεις του ευρωσυστήματος και εξαντλεί τις προσπάθειές της στην ψυχολογική προετοιμασία του ελληνικόυ λαού για το βαρύτατο τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει.

Στο προσφυγικό, χαρακτηριστικές για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την κυβέρνηση Τσίπρα οι εταίροι της ήταν οι προκλητικές δηλώσεις του Σλοβάκου πρωθυπουργού Ρόμπερτ Φίτσο. Η Ελλάδα “ίσως πρέπει να θυσιαστεί για το καλό της Ε.Ε.” δήλωσε θρασύτατα ο κεντροευρωπαίος πολιτικός, για να προσθέσει: “Κύριε Τσίπρα, θα υπάρξει μόνο ένα hotspot και θα λέγεται Ελλάδα”!

Είναι φανερό ότι η Αυστρία και ο χώρες του Βίζεγκραντ, που επέβαλαν μονομερώς το κλείσιμο των ελληνικών συνόρων, κάνουν απλώς τη βρόμικη δουλειά για λογαριασμό της κ. Μέρκελ, τοποθετώντας την Ελλάδα ντε φάκτο εκτός Σέγκεν, στην ίδια μοίρα με την Τουρκία. Οι δύο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, προορίζονται για απέραντα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων επ'αόριστον, με αντάλλαγμα κάποια εκατομμύρια “ανθρωπιστικής βοήθειας”- γύρω στα 500 εκατομμύρια, σε βάθος τριετίας, που κι αυτά δεν θα δοθούν στην ελληνική κυβέρνηση, αλλά σε ΜΚΟ.

Αν ήθελαν η κ. Μέρκελ και οι λοιποί ισχυροί της Ε.Ε. θα μπορούσαν να “μαζέψουν” τους ηγέτες της Αυστρίας και της κεντρικής Ευρώπης και να επιβάλουν τα ανοιχτά σύνορα για τους πρόσφυγες. Όλοι θυμούνται πως, όταν η Ελλάδα βάδιζε προς το δημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου, ο κ. Γιόυνκερ, μιλώντας στο όνομα του ευρωιερατείου, δήλωσε προκλητικά ότι “δεν υπάρχει δημοκρατική επιλογή ενός λαού κόντρα στις ευρωπαϊκές συνθήκες”, για να ακολουθήσει ο στραγγαλισμός των τραπεζών και ο ωμός εκβιασμός των Ελλήνων. Αυτή τη φορά, που η νεκρανάσταση της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων μας κλείνει τα σύνορα και ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν κάνει δημοψήφισμα εναντίον της αναλογικής κατανομής των προσφύγων- κινήσεις που παραβιάζουν ωμά όχι μόνο ευρωπαϊκές συνθήκες, αλλά και στοιχειώδεις ανθρωπιστικές αρχές- ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Τουσκ και όλη η παρέα τους ποιούν την νήσσαν.

Αντί να απαντήσει δυναμικά, με αντίποινα εναντίον των μονομερών μέτρων και διεθνείς πρωτοβουλίες, σε επίπεδο Ε.Ε. και ΟΗΕ για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδεχθεί τα τετελεσμένα και προετοιμάζεται για τη διαχείρισή τους. Αυτό διαμηνύουν η δήλωση Κοτζιά στον ΣΚΑΪ ότι η χώρα μπορεί να αντέξει 150.000 πρόσφυγες και η τοποθέτηση Μουζάλα στην ΚΕΔΕ ότι οι πρόσφυγες θα εγκλωβιστούν για μεγάλο διάστημα στη χώρα. Αντί για αναλογική κατανομή των προσφύγων μεταξύ των χωρών- μελών της Ε.Ε. περνάμε τώρα σε πρόγραμμα αναλογικής κατανομής τους μεταξύ των... νομών της ελληνικής επικράτειας!

Όσο για το δεύτερο “Σταυρό” που κουβαλάει ο ελληνικός λαός, την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, η κυβέρνηση Τσίπρα είναι σαν να διαμηνύει “φέρτε ό,τι να είναι να το υπογράψω, για να κλείσει επιτέλους η αξιολόγηση”, ελπίζοντας σε κάποια ελάχιστη επιείκεια λόγω του προσφυγικού. Είναι πιθανό τη Δευτέρα, στο Eurogroup, να ανοίξει ο δρόμος για το κλείσιμο της αξιολόγησης- αν και δεν αποκλείεται αυτό να γίνει σε... δόσεις, με τμηματική εκταμίευση της δόσης, ανάλογα με την ψήφιση και εφαρμογή των μνημονιακών νόμων, κατά το “εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν”. Το τίμημα, όμως, θα είναι βαρύτατο. Ήδη, ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να προετοιμάζει το λαό για μειώσεις και κυρίων συντάξεων άνω των 1.200 ευρώ, για βαρειά αύξηση της φορολογίας σε εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ, ενώ στο λογαριασμό περιλαμβάνονται επίσης τα κόκκινα δάνεια και το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων.

Εν όψει της διπλής ταπείνωσης της χώρας και των νέων, εξοντωτικών μέτρων που περιμένουν τον ελληνικό λαό, αποκτά επείγοντα χαρακτήρα η ευρύτερη δυνατή λαϊκή κινητοποίηση και η μετωπική συσπείρωση των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων που δεν αποδέχονται τα τετελεσμένα. Γίνεται ηλίου φαεινότερον πλέον ότι δεν υπάρχει δρόμος κοινωνικής σωτηρίας και ανθρωπιστικής διαχείρισης του προσφυγικού προβλήματος μέσα στο ασφυκτικό περιβάλλον της υπαρκτής, αντιδραστικής και ξενοφοβικής Ε.Ε., που καταδικάζει την Ελλάδα στο ρόλο ενός οιονεί προτεκτοράτου, με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις από τη συμμετοχή της και χωρίς κανένα θετικό αντάλλαγμα από αυτήν.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η κυβέρνηση έπαιξε σε αυτή τη φάση όλα της τα χαρτιά τουλάχιστον στο επικοινωνιακό επίπεδο. Και οι αγρότες; Μια πρώτη «ακτινογραφία» του αγροτικού προβλήματος και της κατάστασης του αγροτικού κόσμου.

Οι αγροτικές κινητοποιήσεις παρουσιάζουν φθίνουσα πορεία τις τελευταίες μέρες με ορισμένα μπλόκα να διαλύονται ενώ άλλα συνεχίζουν τον αγώνα τους παρά τις απειλές για ποινικές κυρώσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση, με ανακοίνωση που μοίρασε στον Τύπο το απόγευμα της Παρασκευής, προχωρά σε μια κίνηση καλής θέλησης προς τους αγρότες με τη διαγραφή των αδικημάτων παρακώλυσης συγκοινωνιών που τους βαρύνουν.

Μια ακόμα μικρή «επιτυχία» της κυβέρνησης Τσίπρα; Ο χρόνος θα δείξει. Αυτός όμως είναι ο ρόλος της εκάστοτε κυβέρνησης; Να διχάζει, να καθησυχάζει, να υπόσχεται ότι θα ξανασυζητήσει το θέμα αργότερα και να αφήνει την καυτή πατάτα για τον επόμενο; Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση έπαιξε σε αυτή τη φάση όλα της τα χαρτιά τουλάχιστον στο επικοινωνιακό επίπεδο και απολαμβάνει τους όποιους καρπούς της αναλογούν.

Από την άλλη μεριά, οι αγρότες θεωρούν ότι κατάφεραν να πάρουν αυτά που ήθελαν ή όχι; Η απάντηση είναι περίπλοκη γιατί αφού ορισμένοι αποσύρθηκαν εξυπακούεται ότι ικανοποιήθηκαν τα αιτήματά τους, ενώ για να συνεχίζουν τον αγώνα τους άλλοι προφανώς και δεν έλαβαν αυτά που ζητούσαν. Τι είναι όμως αυτό που διαφοροποιεί τους μεν από τους δε; Δεν είναι όλοι εργάτες της γης με τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ανάγκες; Προφανώς και όχι και γι' αυτό ποτέ δεν κατέβασαν μια κοινή πρόταση απ' όλη την Ελλάδα στη διαπραγμάτευση με τον πρωθυπουργό.

Ας προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε (γιατί η ορθή απεικόνιση είναι πολύ πιο πολύπλοκη) την κατάσταση στον αγροτικό τομέα της χώρας μας.

Ο αγρότης

Καταρχάς, ο μέσος όρος ηλικίας του Έλληνα αγρότη είναι τα 57. Αρκετά μεγάλος για να μάθει νέα κόλπα από αυτά που τον γαλούχησαν τόσα χρόνια. Είναι στην πλειονότητά τους, οι τελευταίοι γιοι της οικογένειας του χωριού που δεν κατάφερε λόγω δυσκολιών να σπουδάσει όλα της τα παιδιά και «προίκισε» με τα χωράφια αυτόν ή αυτούς που έμειναν πίσω.

Το ότι δεν κατάφερε ούτε να επιμορφωθεί ποτέ στον γεωργικό τομέα είναι ακόμα μια δυσάρεστη εξέλιξη για τον ίδιο, αλλά και για το Κράτος που στήριξε τη γεωργική του παραγωγή σε αυτόν τον άνθρωπο. Έρμαιο της τύχης λοιπόν, της απόλυτης άγνοιας να καλλιεργεί και των δυσμενών καιρικών συνθηκών που του χαλούσαν συνεχώς τη σοδειά, ήταν φυσικό επακόλουθο να γίνει υποχείριο των πονηρών εμπόρων που κερδοσκοπούσαν στην πλάτη του και διαμόρφωσε μια προσωπικότητα του στυλ «όσα φάμε και όσα πιούμε».

Δεν αγάπησε ποτέ τη Γη που του κληροδότησαν οι πατεράδες και οι παππούδες του, γιατί έκανε αυτή τη δουλειά από ανάγκη και τη διαχειρίστηκε με τον χειρότερο τρόπο καθιστώντας τη πολλές φορές άχρηστη να αποδώσει. Χρησιμοποίησε ασύστολα τα λιπάσματα που του προμήθευαν οι έμποροι νομίζοντας μέσα στην άγνοιά του, πως όσα περισσότερα ρίξει τόσο καλύτερα, σπατάλησε το νερό χωρίς κανένα μέτρο και τότε άρχισαν και άλλα προβλήματα. Η παραγωγή του παρουσίαζε ευαισθησίες σε εχθρούς και ήταν η ώρα για να πάρουν το μερίδιό τους οι εταιρείες που προμηθεύουν φυτοπροστατευτικά προϊόντα, τα γνωστά σε όλους μας φυτοφάρμακα. Ο κόμπος έφτασε σύντομα στο χτένι γιατί ήταν φυσικό επακόλουθο αφού γινόταν χρήση ασύστολα χωρίς έλεγχο και υπό το δόγμα «όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά».

Το τελικό χτύπημα ήρθε όταν έγιναν πιο εύκολες οι εισαγωγές από τρίτες χώρες – αμφιβόλου ποιότητας και σαφώς εκτός προδιαγραφών, αλλά ποιος νοιάζεται; Ο "καημένος" ο αγρότης έπρεπε να αντιμετωπίσει πια το παγκόσμιο εμπόριο και να πείσει πως τα δικά του προϊόντα αν και ακριβότερα ήταν καλύτερα. Ήταν άραγε; Έμεινε στην άκρη να κοιτάζει το τραίνο να απομακρύνεται. Το είχε χάσει πια. Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να προβλέψεις τη μοίρα του...

Το κράτος

Αλλά πού ήταν το κράτος όλα αυτά τα χρόνια; Έλαμπε «δια της αφανείας του». Και για να μην παρεξηγηθώ και ορισμένοι μου πούνε ότι έδινε επιδοτήσεις και πάσχιζε να βοηθήσει την ελληνική παραγωγή, εξηγούμαι ακολούθως. Το Κράτος ποτέ δεν οργάνωσε τις εσωτερικές δομές εμπορίου που ήταν πιο βασική από οποιαδήποτε επιδότηση θα χορηγούσε. Έμεινε να κατηγορεί τους μεσάζοντες όταν η φωνή των αγροτών ακούστηκε πως τα προιόντα ξεκινούν με μικρή τιμή από το χωράφι και φτάνουν με τεράστια αύξηση στο τραπέζι της οικογένειας. Δε μας είπε ποτέ τι πρόγραμμα έχει για να εκμηδενίσει αυτό το φαινόμενο, ποτέ δεν πήρε θέση και για μια ακόμη φορά «έλαμψε...». Έλειπε όμως και οποιαδήποτε παρέμβαση από το εργατικό κίνημα, από την κοινωνία των πολιτών... Ο καθένας ήταν χαμένος στα δικά του.

Το κράτος παρότρυνε τους αγρότες να φτιάξουν συνεταιρισμούς τους οποίους όμως θέλησε να ελέγξει και τελικά (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) οι περισσότεροι μαράζωσαν και έκλεισαν. Εδώ στην επαρχία που ζω αυτό το λέμε: «να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι» δηλαδή να σου κάνω κάτι κακό για να σου κάνω κάτι καλό μετά. Ακόμα και όταν έγιναν προσπάθειες να φτιαχτούν δημοπρατήρια γεωργικών προϊόντων στα πρότυπα των χωρών του εξωτερικού η προσπάθεια δεν υποστηρίχθηκε και σήμερα η χώρα μας δεν διαθέτει κανένα. Είχε τόσο σημαντικά πράγματα που έπρεπε να κάνει και το μόνο που κατάφερε είναι να φέρει ένα καινούριο αυτοκίνητο σε ένα νησί χωρίς βενζινάδικο!

Πώς οργάνωσε το σοβαρό θέμα της άρδευσης των καλλιεργειών; Έλαμψε δια της αφανείας του ξανά. Ο κάθε αγρότης έκανε αυθαίρετα μια γεώτρηση αντλώντας νερό για τις ανάγκες της καλλιέργειάς του (φυσικά υπό το δόγμα του όσο πιο πολύ νερό τόσο καλύτερα), και δεν άργησαν να φανούν οι καταστροφικές συνέπειες αυτής της δράσης.

Ποια ήταν οι θέση του στο ευαίσθητο θέμα της κυκλοφορίας των αγροχημικών; Ξανά έλαμψε δια της αφανείας του. Οι εταιρείες παραγωγής μοίρασαν από μόνες τους την πίτα των πελατών τους και το κράτος απλά υπέγραφε την έγκριση κυκλοφορίας του τάδε φυτοφαρμάκου που του προσκόμιζαν. Παντελώς απόν από κάθε έλεγχο και κάθε είδους εκπαίδευση και ενημέρωση των παραγωγών στον ευαίσθητο τομέα της χρήσης των φυτοφαρμάκων στις καλλιέργειες, άφησε το τιμόνι στους τοπικούς έμπορους, γεωπόνους και στους πωλητές των εταιρειών που δήλωναν με έπαρση ότι οι "τάδε"καλλιέργειες και η "τάδε" περιοχή είναι δική τους! Ο κοσμάκης κάθε μέρα καταναλώνει προϊόντα γεμάτα φυτοφάρμακα τα οποία έχουν έγκριση, οπότε όλα καλά!

Μετανάστες

Αγροτική εργασία, άλλο ένα μεγάλο θέμα για γέλια και για κλάματα. Οι αγρότες βλέποντας την παραγωγή τους να μειώνεται έτρεξαν να μειώσουν το βασικό κόστος παραγωγής με διάφορα τεχνάσματα όπως η χρήση εξαθλιωμένων μεταναστών που θα εργάζονταν πρόθυμα στοιβαγμένοι σε ένα άθλιο κατάλυμα στην άκρη του χτήματος χωρίς τις βασικές υποδομές υγιεινής φέροντες και μολυσματικούς ιούς όπως η ηπατίτιδα και εργαζόμενοι σε ωράρια εξαντλητικά με αντάλλαγμα ένα πενιχρό αντίτιμο που πολλές φορές ούτε που το ελάμβαναν. Μόλις η συγκομιδή τελείωνε ο αγρότης καλούσε το τμήμα αλλοδαπών να συλλάβει και να απελάσει τους καταληψίες της γης του και έτσι δεν «προλάβαινε» να τους πληρώσει ποτέ.

Πονηρία σε όλο της το μεγαλείο, αφού ήξερε από την αρχή ότι δεν διέθεταν τα απαραίτητα έγγραφα για νόμιμη εργασία και διαμονή στη χώρα. Μπίζνες με τρικ. Πού ήταν το κράτος και ποιες οι ενέργειές του σε αυτό το θέμα; Να μη γίνω κουραστικός και απαντήσω το ίδιο. Οι τοπικοί αστυνομικοί σταθμοί εθελοτυφλούσαν και ας έβλεπαν καθημερινά τις παρελάσεις των εργατών προς και από το χωράφι. Όλοι το ίδιο έκαναν. Κάποιος αγρότης μού είχε πει γελώντας πως το Κράτος δεν μπορεί  να ελέγξει ούτε το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, πώς θα καταφέρει να ελέγξει τα ανοιχτά χωράφια;

Επιδοτήσεις

Αυτές οι επιδοτήσεις τελικά τι ήταν; Ήταν όλα τα άλλα εκτός από αυτό που έπρεπε. Ήταν εργαλείο μικροπολιτικής, ήταν η απίστευτη ευκαιρία για κομπίνες από πολιτικούς και λοιπούς, ήταν η ευκαιρία των τραπεζών που τις διαχειρίζονταν να τις παρακρατούν να καθυστερούν τις καταβολές τους για να καλύψουν λογιστικά κενά ή να κερδοσκοπήσουν. Ποια η θέση του Κράτους στο φαινόμενο αυτό; Απαντήστε μόνοι σας, τη μάθατε την απάντηση.

Οι σκανδαλώδεις διατάξεις επιδοτήσεων ορισμένων ομάδων με σκοπό την ψηφοθηρία και την αποκομιδή προσωπικών οφελών έδιναν και έπαιρναν. Όσοι λοιπόν εμπλέκονταν στο κύκλωμα αυτό τις χρησιμοποίησαν για όλους τους λόγους και σκοπούς εκτός από αυτόν για τον οποίο έπρεπε: την οργάνωση της αγροτικής παραγωγής με σκοπό την παραγωγή ποιοτικών προιόντων σε χαμηλότερο κόστος ώστε να είναι πιο ανταγωνιστικά.

Αρκετοί αγρότες που πήραν επιδοτήσεις τις χρησιμοποίησαν σε γλέντια μέχρι πρωίας σε τοπικά νυχτερινά μαγαζιά ενώ άλλοι αγόρασαν πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά πού ήταν το Κράτος; Συνένοχο όπως ήταν, αρκέστηκε να κατηγορεί τους «αγρότες με τα Καγιέν» ως αυτούς που έκαναν το μεγάλο κακό, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να κάνει μια λίστα με τα ονόματά τους να μας πει πόσοι αριθμητικά είναι από το σύνολο των 380.000 ενεργών αγροτών που διαθέτει η χώρα και πολύ απλά να τους ζητήσει τα χρήματα πίσω. Ήταν τόσο απλό να γίνει, αλλά ακόμα και αυτή η λίστα θα είχε τη μοίρα των άλλων. Ένα ακόμα επικοινωνιακό τέχνασμα...

Ποιος φταίει;

Κάποιος αγρότης με κεφαλαίο Α μου είχε πει πως άμα θες να βρεις τον ένοχο ακολούθησε τη ροή του χρήματος. Αυτός που τα έχει μαζέψει έχει μεγάλο μερίδιο αν όχι και όλη την ευθύνη. Από αυτά που εγώ μπορώ να γνωρίζω, η πλειονότητα των αγροτών είναι καταχρεωμένοι στις τράπεζες... Μπορείτε να καταλάβετε επίσης ότι η πλειονότητά τους θα ψέκαζε με αγροχημικά και θα πουλούσε την επόμενη μέρα προκειμένου να μπορέσει να εισπράξει κάποια χρήματα για να εξοφλήσει μία ακόμα δόση από το υπέρογκο δάνειο που την κυνηγά.

Υπάρχουν πολλοί αγρότες ανά τη χώρα που εργάζονται πολύ σκληρά, που έχουν επενδύσει πολλά χρήματα αλλά έχουν κάνει και ατέλειωτα ξενύχτια δουλεύοντας για να έχουν οι άνθρωποι των πόλεων τροφή. Για να βρίσκουμε στα ράφια τρόφιμα κάποιος δουλεύει να τα φτιάξει και να τα φέρει χωρίς να γνωρίζει αργίες, γιορτές και διακοπές. Υπάρχουν πολλοί παραγωγοί με χαμόγελο και νεύρο να ψάξουν και να παράξουν ένα προϊόν που θα το προσφέρουν με περηφάνια προς πώληση. Γνωρίζω από πρώτο χέρι τον νευραλγικό τομέα των θερμοκηπιακών καλλιεργειών και ξέρω παραγωγούς που σηκώνονται κάθε τρεις και λίγο μέσα στην κρύα νύχτα την ώρα που όλοι εμείς κοιμόμαστε, να δουν άμα σταμάτησε η θέρμανση και πάθουν ζημιά τα φυτά από το κρύο.

Νέα γενιά;

Το σενάριο όπως εξελίσσεται ξεπερνά τη φαντασία του Όργουελ ενώ η σημερινή Κυβέρνηση με κορώνες ανακοινώνει ότι πρέπει να μπει νέο αίμα στην αγροτική παραγωγή της χώρας, αλλά δε μας είπε για ποιο λόγο ένας νέος σήμερα θα θελήσει να γίνει αγρότης και να συνεχίσει τις καλλιέργειες του πατέρα του που θα αποσυρθεί;

Για ποιο λόγο θα διαλέξει να κάνει ένα από τα πιο σκληρά επαγγέλματα με αβέβαιο μέλλον;

Με τι μέσα θα ανταγωνιστεί παραγωγούς άλλων χωρών που υποστηρίζονται να εξάγουν τα προιόντα τους στη χώρα του;

Πώς θα καταφέρει να ξεπεράσει τις πάρα πολλές απώλειες εισοδήματος από φυσικές καταστροφές; Πώς θα συνεργαστεί με ένα κράτος που ως σήμερα δεν μπορεί ούτε να κατανοήσει γιατί εγκαταλείπονται τα χωράφια και δεν γίνεται συγκομιδή των καρπών από τα δέντρα, που δεν γνωρίζει το κόστος παραγωγής των εκάστοτε προιόντων του, που έχει δείξει άσχημα παραδείγματα σε ό,τι ανέλαβε να διαχειριστεί, και από το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι τη διακίνηση των προϊόντων δεν έκανε ποτέ και κάτι αξιοσημείωτο.

Θα κλείσω με μια ευχή:

Να μη γνωρίσουμε τη μέρα που η γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα (με τη μορφή που παλεύει να υπάρξει σήμερα) θα μηδενιστεί, γιατί τότε θα έχουμε γύρω μας τα πάντα, αλλά τίποτα δεν θα μπορούμε να αγγίξουμε και όλοι θα ξέρουμε το γιατί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΟΥΜΑΣ

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ο απεργιακός, αγωνιστικός συντονισμός ανάμεσα στην πρωτοφανή πανελλαδική αγροτική έκρηξη και την Πανεργατική απεργία της Πέμπτης 4 Φλεβάρη, είναι εικόνα από το αναπότρεπτο μέλλον του Κινήματος.

Αποτελεί έκφραση της συσσωρευμένης εργατικής οργής και της αγροτικής αγανάκτησης, εκδήλωση του σύγχρονου αγροτικού και εργατικού προβλήματος.

Πρόκειται για εργατική και λαϊκή, κυρίως, απάντηση που στρέφεται ενάντια τόσο στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα Κατρούγκαλου όσο και στην πολιτική ενίσχυσης της τάσης δημιουργίας μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων στις κατασκευές, στην υγεία και στη γη και μέσω του συνδυασμού αντιασφαλιστικού - υπερφορολόγησης που πλήττει κι άλλο τους ήδη χτυπημένους μικρομεσαίους αγρότες, τους ήδη χτυπημένους μικρούς μηχανικούς, δικηγόρους και μικρομεσαίους επαγγελματίες. Με ψευδαισθήσεις και όρια αλλά και διάθεση υπέρβασής τους. Αυτή η ενεργός τάση συγκέντρωσης του πλούτου και της γης σε ολοένα λιγότερα χέρια κινεί και μεγαλοεπαγγελματίες, για τα δικά τους ταξικά συμφέροντα, να δίνουν το δικό τους παρόν στην πραγματική κίνηση και διαπάλη που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Αυτής της διαπάλης έκφραση είναι και η προσπάθεια της σημερινής κυβέρνησης να ιδιοποιηθεί το κίνημα και να το περιορίσει στα αδιέξοδα, επικίνδυνα και αντιλαϊκά όρια της κανιβαλικής πολιτικής ενός «φιλεύσπλαχνου καπιταλισμού» και εντός - με κάθε θυσία - της αντιδραστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης του κεφαλαίου. Αυτής της αναμέτρησης έκφραση είναι η προσπάθεια της ΝΔ να χρησιμοποιήσει το κίνημα για τους δικούς της σκοπούς ώστε να το στρέψει ενάντια στον εαυτό του, η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να πάνε όλα αυθεντικά εργοδοτικά και μαύρα.

Σε αυτή τη φουσκοθαλασσιά βγαίνει στην επιφάνεια, όπως σε κάθε τρικυμία, όλη η λάσπη του βυθού.

Είναι μια αναμέτρηση σε εξέλιξη.

Εκεί είμαστε.

Στην εμφάνιση στο προσκήνιο των αγωνιστικών εργατικών και αγροτικών τάσεων συνέβαλαν οι προσπάθειες συντονισμού του αγώνα, το θετικό μήνυμα των κοινών ανακοινώσεων των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς.

Βοήθησε η προπαγάνδιση της απεργίας στις συνοικίες με την πρωτοβουλία και τη φαντασία των ανθρώπων του αγώνα.

Το εργατικό κίνημα αντιμετωπίζει μια μεταβατική κατάσταση στην οποία μπορεί να στεριώσει η αυτοπεποίθηση και η άνοδος της εργατικής χειραφέτησης, η πτώση των στοιχείων πολιτικής και ιδεολογικής ενίσχυσης της εκμεταλλευτικής πολιτικής του συστήματος και των συντηρητικών μετατοπίσεων.

Βασικό στοιχείο της σημερινής κατάστασης και της δυναμικής της δεν είναι τόσο η αδυναμία της εργατικής χειραφέτησης να μετατρέπεται σε ανεξάρτητο αυτοτελές ανερχόμενο κοινωνικό ρεύμα αλλά είναι κυρίως και πρωτίστως η στροφή, αργή έστω, που αυτή (η τάση εργατικής χειραφέτησης) πραγματοποιεί αναζητώντας μια τέτοια κατεύθυνση.

Πρόκειται για την προοπτική μιας ιστορικής αντιστροφής. Για ένα ιστορικό κοντράστ που θα σημαδεύεται απ’ τα επιτακτικά αιτήματα για «να φάει ψωμί ο εργάτης», την αναγκαιότητα και δυνατότητα της μεγάλης αναμέτρησης για τις ελευθερίες που απαιτεί ο σύγχρονος κοινωνικός πολιτισμός και τους κινδύνους μιας πρωτοφανούς οπισθοχώρησης.

Η εργατική πολιτική «έχει» για όλες τις εποχές γιατί είναι μια διαρκώς αναπαραγόμενη κα αναπτυσσόμενη διαδικασία με σταθμούς. Η δε αντικειμενική κοινωνική τάση χειραφέτησης και σύγκρουσης απέναντι στο κεφάλαιο εκδηλώνεται ανισόμετρα αλλά και αναπότρεπτα σ’ όλες τις σφαίρες της οικονομίας, της πολιτικής και των ιδεών.

Αυτή η γενικότερη μακροπρόθεσμη δυναμική της νέας κατάστασης που ωριμάζει αποτελεί βασική πλευρά και για ένα νηφάλιο υπολογισμό του σημερινού συσχετισμού των δυνάμεων και τον καθορισμό των στόχων που βάζουν μπροστά τους τα εργατικά εγχειρήματα της εποχής μας.

Χωρίς απογείωση στην πολιτική ονειροπόληση αλλά και χωρίς υπόκλιση στην τρέχουσα πολιτική στατιστική, οι εργατικές αριστερές δυνάμεις οφείλουν, απέναντι στη ζωή, να διαχωριστούν απ’ την αναπόφευκτη κοινωνική τάση που βλέπει σαν αιώνια τα όρια της σημερινής πραγματικότητας.

Σε αυτήν ακριβώς τη μεταβατική περίοδο, που το εργατικό κίνημα παρουσιάζεται με τη μορφή της άμπωτης και της πλημμυρίδας και οι τάσεις της εργατικής χειραφέτησης απαγκιστρώνονται από τα συντρίμμια της οπισθοχώρησης και αναζητούν ένα νέο, αυτοτελή, αποφασιστικό ρόλο στο περιεχόμενο και την προοπτική των ταξικών αντιπαραθέσεων, η αναγκαία προσπάθεια για τη νικηφόρα πορεία του εργατικού κινήματος καθορίζεται από τις συνειδητές παρεμβάσεις των ανθρώπων. Αυτών που έχουν συμφέρον να μετασχηματίσουν εκείνες τις πλευρές της σύγχρονης πραγματικότητας οι οποίες απαιτούν την «κατάργηση της» από τη σκοπιά των σύγχρονων εργατικών δικαιωμάτων και αναγκών.

Σε αυτές τις συνθήκες, αυτό που έχει πρώτα απ’ όλα αξία είναι να αποφασίσει κανείς είναι με το ποια πλευρά θα «πάει».

Το «εργατικά και ανατρεπτικά δυνατό» υπάρχει και κρίνεται στο παρόν. Σημαίνει το μέγιστο που μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε φάση, σε κάθε εποχή, για την προώθηση της εργατικής χειραφετητικής πολιτικής.

Ο αγώνας αυτός που είναι σε εξέλιξη πρέπει να συνεχιστεί συλλογικά και αποφασιστικά.

Να βρίσκεται από την αρχή ως το τέλος, στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, των συλλογικών τους αποφάσεων, κανενός άλλου.

Να συνεχιστεί, να δυναμώσει και να απλώσει κυρίως και πάνω απ’ όλα ο συντονισμός των αγωνιζόμενων πρωτοβάθμιων σωματείων αλλά και ομοσπονδιών που μπαίνουν στον αγώνα. «Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία μια νέα εργατική ενότητα δράσης ταξικών αγωνιστικών σωματείων, συνδικάτων, ομοσπονδιών κλάδων, σωματείων συνταξιούχων, επιτροπών αγώνα στις γειτονιές κλπ. ενάντια στο ασφαλιστικό τερατούργημα, ένα νέο κέντρο αγώνα που θα συνενώσει όλες τις αντιστάσεις και θα διεκδικήσει την πρώτη νίκη για το εργατικό και λαϊκό κίνημα» επισημαίναμε στις 3 Φλεβάρη και τονίζουμε ξανά.

Να συνεχιστεί να βαθύνει και να πάρει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ο συντονισμός της δράσης όλης της μαχόμενης Αριστεράς με κεντρικό στόχο την υπηρέτηση και εξυπηρέτηση του κινήματος. «Όλες μαζί οι δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς μπορούν να δημιουργήσουν ένα μεγάλο ταξικό εργατικό ανατρεπτικό ρεύμα που θα συμπαρασύρει σε συμμαχία τα πληττόμενα μικρομεσαία στρώματα και θα πλήξει βαθιά τον αντίπαλο. Έτσι και μόνον έτσι θα αλλάξει ο κοινωνικός και πολιτικός συσχετισμός προς τα αριστερά και όχι προς τη δεξιά που ανασυγκροτείται με νέο, πιο επιθετικό κανιβαλικό πρόσωπο» σημειώναμε πριν μέρες.

Αυτό είναι μια άμεση χειροπιαστή πολιτική υποχρέωση ιστορικής σημασίας για τις ευρύτερες πρωτοπόρες δυνάμεις των ίδιων των εργαζομένων και της νεολαίας του καιρού μας.

Το καθήκον αυτό δεν εξαρτάται βέβαια μόνο απ’ τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες, τα πισωγυρίσματα ή τις επαναστατικές απαντήσεις αυτών των πρωτοποριών. Και πολύ περισσότερο δεν εξαρτάται απ’ τα ατομικά πολιτικά χρονοδιαγράμματα των ξεχωριστών αγωνιστών.

Αλλά, από την άλλη μεριά, είναι ένα καθήκον που η πορεία του δεν πρόκειται να κριθεί γενικά και αόριστα «απ’ την εργατική τάξη» ή την «ταξική πάλη», απ’ τις «νεώτερες γενιές» ή την «ιστορία».

Γιατί πρώτα απ’ όλα αποτελεί ένα πολιτικό, πρακτικό, «οργανωτικό» δίλημμα των τρεχουσών πολιτικών εξελίξεων και των υπαρκτών αντιφατικών δυνάμεων που ανιχνεύουν, προωθούν, δοκιμάζουν την εργατική πολιτική και «έχουν συμφέρον» απ’ τη δυναμική της νέας κατάστασης.

ΠΗΓΗ: kommon.gr