Οι Έλληνες εργαζόμενοι καταλαμβάνουν την πρώτη θέση με τις περισσότερες ώρες δουλειάς το χρόνο σε σχέση με τους εργαζόμενους των χωρών της Ευρώπης, σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) που έγινε σε 35 χώρες μέλη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα δουλεύουν 2.035 ώρες το χρόνο.

Στη Γερμανία δουλεύουν 1.363 ώρες το χρόνο και είναι κατά 27% πιο παραγωγικοί από τους εργαζόμενους στη Βρετανία που δουλεύουν 1.680 ώρες το χρόνο. Στις ΗΠΑ οι εργαζόμενοι δουλεύουν 1.783 ώρες τον χρόνο και βρίσκονται στο μέσο της κατάταξης, ενώ σε Ολλανδία, Γαλλία και Δανία οι εργαζόμενοι δουλεύουν λιγότερες από 1.500 ώρες τον χρόνο κατά μέσο όρο.

Ο ΟΟΣΑ στο μέσο όρο του ετήσιου χρόνου εργασίας υπολογίζει όλες τις μορφές εργασίας, την πλήρη και την μερική απασχόληση.

Τα στοιχεία της έρευνας διαψεύδουν για μια ακόμη φορά τον μύθο περί περιορισμένης εργατικότητας των Ελλήνων, πάνω στον οποίο θεμελιώθηκε η προπαγάνδα για την προώθηση μνημονιακών νεοφιλελεύθερων ρυθμίσεων.

Πηγή: iskra.gr

Με ένα κατάπτυστο φαιδρό και υβριστικό λιβελογράφημα επιχείρησαν οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού να απαντήσουν στην πρόσφατη ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ με την οποία ασκούσαμε έντονη αλλά εντελώς τεκμηριωμένη κριτική στην τακτική, τους χειρισμούς και γενικότερα τον ρόλο τους στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

Ασυνήθιστοι στον διάλογο, εχθρικοί σε οποιαδήποτε κριτική τους γίνεται, με απέραντη αλαζονεία και έπαρση προσφεύγουν στην προσφιλή τους τακτική, αυτή των άξιων μαθητών της σχολής του γκεμπελισμού προκειμένου να αντικρούσουν την αλήθεια, τα επιχειρήματα και την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που δυστυχώς ήταν και είναι συντριπτικά σε βάρος τους.

Έχοντας επιφυλάξει για τον εαυτό τους τον ρόλο του «ιδιοκτήτη της εργατικής τάξης» και των Ναυτεργατών, έχοντας πιστέψει για τον εαυτό τους ότι διεκδικούν το αλάθητο του Πάπα και εξ οφιτσίου εκπροσωπούν το αγωνιστικό κίνημα και μέσα από μια πρωτοφανή ιδεολογική και πολιτική σύγχυση η οποία είναι ξένη με τις αρχές και τις αξίες του εργατικού ταξικού κινήματος και της εργατικής τάξης φθάνουν στον γελοίο ισχυρισμό ότι η ΠΕΝΕΝ με την κριτική απέναντί τους επιβουλεύεται «την ιδεολογική και οργανωτική διάσπαση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος»!!!

Ταυτόχρονα με την διαστροφική και βαθύτατα αντιδραστική τους αντίληψη θεωρούν τις άλλες αριστερές δυνάμεις, εργατικά Σωματεία και αγωνιστικές κοινωνικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες «γκρουπούσκουλα» και «μαύρο αναρχικό μπλοκ». Πρόκειται για τον αθλιότερο ξεπεσμό τους στον οποίο έχουν κατρακυλήσει και προφανώς εκτίθενται ανεπανόρθωτα όχι τόσο ή κυρίως οι ίδιοι ως φυσικά πρόσωπα αλλά ως φορείς που υποτίθεται εκφράζουν ή θέλουν να εκπροσωπούν ένα ιδεολογικό ρεύμα το οποίο εξευτελίζουν και διασύρουν με τον χειρότερο τρόπο!!

Στην ίδια αυτή ανακοίνωση, στην ουσία, με την άρνησή τους να απαντήσουν στην κριτική και στα γεγονότα που παραθέτουμε, αποδεικνύουν την βασιμότητα των θέσεων και ισχυρισμών μας.

Πιστεύουν ότι με το να πετάνε την μπάλα στην εξέδρα, αρνούμενοι να τοποθετηθούν στις καταγγελίες που εμπεριστατωμένα καταγράφει η ΠΕΝΕΝ για τα έργα και τις ημέρες τους ξεμπερδεύουν, στην ουσία όμως επιβεβαιώνουν τις θέσεις μας και απατώνται οικτρά εάν πιστεύουν ότι με τον τρόπο αυτό απαλλάσσονται από τις ευθύνες τους που οι Ναυτεργάτες επανειλημμένα τους έχουν αποδώσει και για τις οποίες δεν τολμούν πλέον να ψελλίσουν το παραμικρό…..

Αντί να απαντήσουν γιατί μετά από 40 χρόνια στην ΠΕΜΕΝ και 35 στον Στέφενσων έχουν οδηγήσει τα Σωματεία αυτά στον μαρασμό, την αποδιοργάνωση και τα έχουν μετατρέψει σε ένα ιδιότυπο «γκέτο» εξοστρακίζοντας την οποιαδήποτε διαφορετική θέση και άποψη, γιατί το εφοπλιστικό κεφάλαιο, τα αστικά κόμματα και το υποταγμένο συνδικαλιστικό κατεστημένο στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα επί δεκαετίες τους έχουν αφήσει στο απυρόβλητο και στην ουσία τους κάνουν πλάτη αποσύροντας τις δυνάμεις τους από αυτά και εξασφαλίζοντας για τις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού ένα καθεστώς στο οποίο επικρατεί το «Γιάννης κερνάει – Γιάννης πίνει».

Γιατί δεν απαντούν σε αυτό που μόνιμα θέτουμε κατά κόρο όλα τα τελευταία χρόνια για την άρνησή τους να οργανωθεί η αγωνιστική δράση στην ποντοπόρο ναυτιλία εκεί που είναι η συντριπτική πλειονότητα των μηχανικών και το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει διασφαλίσει από αυτούς συνθήκες εργασιακής ειρήνης!!

Κατά τα λοιπά γίνονται καταγέλαστοι όταν καταγγέλλουν τον εργασιακό μεσαίωνα στην ποντοπόρο ναυτιλία ή την εκτεταμένη μαύρη ανασφάλιστη εργασία και πολλά ακόμη για τα οποία όμως δεν κάνουν το παραμικρό….

Άραγε η θέση μας αυτή συνιστά επίθεση στο ΠΑΜΕ και στο ΚΚΕ όπως μας καταλογίζουν ή αντιστρέφουν την πραγματικότητα ότι δήθεν διακατεχόμαστε από αντιΠΑΜΕ και αντιΚΚΕ σύνδρομο; Σημειώνουμε ότι στην ανακοίνωσή μας αυτή δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο ΠΑΜΕ αλλά και στο ΚΚΕ….

Εάν πιστεύουν ότι με τέτοιες ανοησίες θα κρύβονται πίσω από την υπεράσπιση του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ για να καλύψουν τον βρώμικο ρόλο τους και ότι αυτό θα μας αναγκάσει να υποστείλουμε την κριτική απέναντί τους, ότι ακόμη χειρότερα αποδίδοντας σε εμάς αντιΚΚΕ μένος θα κρυφτούν για να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες γελιούνται οικτρά και προφανώς θα διαψευσθούν.

Με την γραμμή, την τακτική και τους χειρισμούς τους αυτοί και μόνο αυτοί συκοφαντούν, διαβάλουν και διασύρουν τις αρχές και τις αξίες του ταξικού και κομμουνιστικού κινήματος!!!

Η γραμμή της σύμπλευσης με την ηγεσία της ΠΝΟ αλλά και με το μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο δεν κρύβεται πίσω από την ψευτοεπαναστατική ρητορική, αντίθετα η ταξική πολιτική είναι αυτή που έμπρακτα σηματοδοτεί κατά πόσο οργανώνεις τις δυνάμεις, σχεδιάζεις και αναπτύσσεις πολύμορφους αγώνες, απαντάς στο καθεστώς της εφοπλιστικής ασυδοσίας και της ασκούμενης αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, διαμορφώνοντας όρους να αντιπαρατεθείς και να συγκρουστείς με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τους πολιτικούς – συνδικαλιστικούς του εκπροσώπους.

Οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού επιλεκτικά, τόσο σε σωματειακό επίπεδο όσο και στην ΠΝΟ, σε κάθε πρόταση, παρέμβαση και πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ που αφορά την οργάνωση δράσης στην ποντοπόρο ναυτιλία, αντιδρούν είτε με την ένοχη σιωπή τους είτε παραπέμποντας στο αόριστο μέλλον τις κινητοποιήσεις.

Η γραμμή του συμβιβασμού και της υποταγής τους γίνεται έντεχνη προσπάθεια να συγκαλυφθεί με άσφαιρα πυρά και αντιεφοπλιστικές κορώνες που δεν αγγίζουν το εφοπλιστικό κεφάλαιο, που δεν αμφισβητούν το καθεστώς της επιχειρηματικής ασυδοσίας τους αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η στόχευση του εφοπλισμού και των εκπροσώπων του ήταν και παραμένει η ΠΕΝΕΝ και τα στελέχη της αποτελούν το μοναδικό εμπόδιο σε συνδικαλιστικό επίπεδο για να υλοποιήσουν μαζί με την κυβέρνηση τους αντιναυτεργατικούς τους σχεδιασμούς!!!

Σχετικά με τα όσα μας καταλογίζουν για τον νόμο Κατρούγκαλου, το καμποτάζ, την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ για τις ΣΣΕ, το παρασωματείο Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων, τις επισχέσεις εργασίας κ.α, έχουμε απαντήσει, αντικρούσει και απορρίψει κατηγορηματικά ως αθλιότητες του κομματικού συνδικαλισμού και ταυτόχρονα έχουμε αποδείξει ότι μόνο Σωματείο που αναπτύσσει αυτόνομη αγωνιστική δράση στον Ναυτεργατικό χώρο όλα τα τελευταία χρόνια ήταν και είναι η ΠΕΝΕΝ, γεγονός που αναγνωρίζεται στην συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ναυτεργατών και ευρύτερα των εργαζομένων και ακριβώς αυτή είναι η αιτία που οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού βυσσοδομούν, λασπολογούν και συκοφαντούν την ΠΕΝΕΝ και τα στελέχη της.

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει στην ίδια αταλάντευτη ταξική κατεύθυνση έχοντας ως στόχο την απόκρουση της επίθεσης εφοπλιστών, κυβέρνησης, την συμπόρευση με συνδικάτα τα οποία παλεύουν στην ίδια κατεύθυνση για την ανασυγκρότηση και αντεπίθεση των συνδικάτων και της εργατικής τάξης για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων της.              

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Σχετικά με τις φωτογραφίες που δημοσιεύσαμε, δεν εκτίθεται στο ελάχιστο ούτε το ΠΑΜΕ, ούτε το ΚΚΕ που πραγματοποίησαν συναντήσεις με εκπροσώπους της κυβέρνησης για συγκεκριμένα θέματα, αντίθετα εξευτελίζονται μόνο οι ίδιοι οι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού στον Ναυτεργατικό χώρο που ονόμασαν μια συγκεκριμένη συνάντηση για το ασφαλιστικό των Ναυτεργατών ως «κοινωνικό διάλογο»!!!!

Κατά τα λοιπά για το αντιΠΕΝΕΝ παραλήρημα τους παραπέμπουμε στην αδέκαστη κρίση των Ναυτεργατών οι οποίοι και αυτή την φορά θα βγάλουν τα συμπεράσματά τους για το προβοκατόρικο και υπονομευτικό τους ρόλο!!!

****************//////////****************

Αυτογελοιοποίηση - Το τελευταίο σκαλοπάτι κατάπτωσης του κομματικού συνδικαλισμού

Όσο αναπτύσσεται, δυναμώνει και διευρύνεται η συνεπής αγωνιστική και ταξική δράση της ΠΕΝΕΝ, όσο η απήχηση των θέσεών της απλώνεται μέσα στους Ναυτεργάτες και ευρύτερα στους εργαζόμενους, όσο κλιμακώνονται οι αγώνες στο Ναυτεργατικό κίνημα με πρωτοπόρα δύναμη την ΠΕΝΕΝ που ήταν και είναι η μοναδική αγωνιστική αναφορά στο Ναυτεργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο πιο βρώμικη και λυσσαλέα γίνεται η επίθεση των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού στην προσπάθειά τους να προκαλέσουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό, να αμαυρώσουν και να συκοφαντήσουν την ΠΕΝΕΝ.

Πρόκειται για απέλπιδα προσπάθεια που δείχνει και αποκαλύπτει την γύμνια και την κατάντια του χρεοκοπημένου και εκφυλισμένου μοντέλου του κομματικού συνδικαλισμού ο οποίος περισσότερο από ποτέ βρίσκεται απομονωμένος από τους Ναυτεργάτες έχοντας διαρρήξει τους όποιους δεσμούς μαζί τους καθώς και κάθε κινηματική και αγωνιστική δράση.

Στην κατεύθυνση αυτή επινοούν και κατασκευάζουν ανύπαρκτα ζητήματα προκειμένου να επιτεθούν στην ΠΕΝΕΝ και στην αυτόνομη ταξική πορεία που αυτή ακολουθεί.

Πρόσφατα παραδείγματα δύο ανακοινώσεις των Προεδρείων των τριών Σωματείων ΠΕΜΕΝ – Στέφενσων – ΠΕΕΜΑΓΕΝ στις οποίες καταλογίζουν ευθύνη στην ΠΕΝΕΝ για την συμμετοχή της σε συνάντηση που έγινε με τους συναρμόδιους Υπουργούς Ναυτιλίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και μάλιστα αγγίζοντας τα όρια της γραφικότητας ταυτίζουν τον Πρόεδρό μας με τον εκλεκτό των εφοπλιστών Γ.Γ της ΠΝΟ….. και από την άλλη επιχειρούν να τσουβαλιάσουν πολιτικά – κομματικά την ΠΕΝΕΝ σε ΛΑΕ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!!

Η αποσύνδεση από τους Ναυτεργάτες, η έλλειψη οποιασδήποτε απήχησης και επιρροής, η τραγική ανικανότητα να παράγουν και την παραμικρή αγωνιστική δράση, η απόλυτη περιθωριοποίηση στην οποία έχουν περιέλθει σε συνδυασμό με μία τακτική η οποία διαχρονικά αποδεικνύεται ατελέσφορη, τους οδηγεί όχι μόνο στον πάτο αλλά και στην αναξιοπιστία αφού τα επιχειρήματα που κατασκευάζουν για να επιτεθούν στην ΠΕΝΕΝ είναι σαθρά, φαιδρά και τους οδηγούν στην απόλυτη αυτογελοιοποίησή τους.

Θαυμάστε πού οδηγεί αυτή η σχιζοφρενική πολιτική αντίληψη με βάση την οποία επιτίθενται ενάντια στην ΠΕΝΕΝ στις δύο ανακοινώσεις.

Ισχυρίζονται ότι ήταν λάθος η συνάντηση μεταξύ Σωματείων και των αρμόδιων Υπουργών Ναυτιλίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και ότι δήθεν αυτά συνιστούν «κοινωνικούς διαλόγους».

Από την άλλη οι ίδιοι διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι καθυστερεί επί δύο χρόνια η καταβολή των κύριων συντάξεων με αποτέλεσμα περίπου 2000 Συνταξιούχοι να επιβιώνουν με τις προσωρινές συντάξεις πείνας….

Ταυτόχρονα το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει στον επαναϋπολογισμό των συντάξεων με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι Συνταξιούχοι που ζουν με τις άθλιες και πενιχρές προσωρινές συντάξεις.

Σημειώνουμε ότι η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί από τον Γενάρη του 2017 ότι θα προχωρούσε στον επαναϋπολογισμό, πράγμα που δεν έχει κάνει έως και σήμερα με τις γνωστές συνέπειες στην έκδοση των κύριων συντάξεων.

Κατά συνέπεια η αποσαφήνιση αυτού του καίριου προβλήματος ήταν για την ΠΕΝΕΝ η ουσία της συνάντησης των Σωματείων και των αρμόδιων Υπουργών.  

Στην συνάντηση αυτή τέθηκε η τελική πρόταση της κυβέρνησης την οποία ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ αποδοκίμασε (σε αντίθεση με το εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΠΝΟ το οποίο το αποδέχτηκε ως μικρότερο κακό ή αλλιώς ότι είναι «η καλύτερη λύση ανάμεσα στις άλλες που ήταν χειρότερες»).

Η ομάδα του κομματικού συνδικαλισμού επέλεξε να μην συγκρουστεί σε αυτή την συνάντηση σε αντίθεση με την ΠΕΝΕΝ που ήταν το μόνο σωματείο που αντιπάλεψε, συγκρούστηκε και βρέθηκε απέναντι από την κυβερνητική αυτή επιλογή. Είναι φανερό ότι η απουσία τους δεν συνιστά άρνηση συμμετοχής σε κάποιου είδους κοινωνικό διάλογο αλλά στην ουσία με την απουσία τους εξυπηρέτησαν και διευκόλυναν απόλυτα το πέρασμα της νέας σφαγής που επιχειρεί η κυβέρνηση στις συντάξεις των Ναυτεργατών και παράλληλα έδωσαν την δυνατότητα και διευκόλυναν την αποδοχή της κυβερνητικής πρότασης από την ΠΝΟ

Τονίζουμε ότι η ΠΕΝΕΝ αμέσως μετά την συνάντηση αυτή έδωσε στην δημοσιότητα με δελτίο τύπου την νέα αντιναυτεργατική κυβερνητική θέση για τις συντάξεις των Ναυτεργατών και παράλληλα κατήγγειλε με σφοδρότητα την συμβιβαστική στάση της ηγεσίας και της πλειοψηφίας της ΠΝΟ.

Ακολούθως στην συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ που ακολούθησε τόνισε την ανάγκη να απορριφθεί η κυβερνητική θέση για τον επαναϋπολογισμό των συντάξεων και του ποσοστού αναπλήρωσης και υπογράμμισε την ανάγκη να συνεχισθούν οι αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις για την απόκρουση των κυβερνητικών θέσεων, πράγμα που απέρριψε η πλειοψηφία της ΠΝΟ η οποία στην ουσία αποδέχθηκε τις νέες περικοπές των συντάξεων όπως τις πρότεινε η κυβέρνηση.

Κατά συνέπεια η γελοία απόπειρα των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού να παρουσιάσουν την συνάντηση αυτή σε ένα πλαίσιο κοινωνικού διαλόγου είναι ψευδής, αβάσιμη και συνειδητά ψαρεύουν σε θολά νερά για να συγκαλύψουν τις δικές τους ευθύνες.

Κοινωνικός διάλογος ήταν το έγκλημα που συνέπραξαν οι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού με αφορμή τις αλλαγές στην ναυτική εκπαίδευση στην οποία κατέληξαν αυτοί, οι εφοπλιστές και οι αρμόδιοι παράγοντες του ΥΕΝ να μην ασφαλίζονται οι Δόκιμοι Αξιωματικοί στο ΝΑΤ για την διάρκεια των εκπαιδευτικών τους ταξιδιών. Το έργο της περιβόητης αυτής επιτροπής διήρκεσε πάνω από 1 χρόνο!!! Κοινωνικός διάλογος ήταν η δική τους συμμετοχή σε ανάλογη επιτροπή στην οποία εγκατέλειψαν την συλλογική απόφαση για κατάργηση του νόμου 4150/2013 για τον σφαγιασμό των συνθέσεων στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία και το παζάρι που έκαναν με τους άλλους συνεταίρους του εργοδοτικού συνδικαλισμού να βάλουν έναν Μάγειρα στην γραμμή της Αδριατικής!!

Θα μπορούσαμε να καταγράψουμε έναν ατελείωτο κατάλογο για τις μέρες και τα έργα του κομματικού συνδικαλισμού που αφορούν την σύμπλευση και την συμπόρευσή του με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Σημειώνουμε ενδεικτικά ορισμένα κρίσιμα και καθοριστικά ζητήματα που αποδείχνουν πως αυτές οι δυνάμεις έχουν βάλει πλάτες, έχουν στηρίξει το σαθρό αντιδημοκρατικό σύστημα της ΠΝΟ και απετέλεσαν σανίδα σωτηρίας για να κρατηθεί όρθιος ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός και να εξακολουθεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο στην ΠΝΟ.

Στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ στις 17/12/2013 όταν απέσυραν τους αντιπροσώπους της ΠΕΕΜΑΓΕΝ και στην ψηφοφορία που ακολούθησε για τον απολογισμό – προγραμματισμό υπήρξε ισοψηφία στο αποτέλεσμα, με τους τρεις Μαγείρους του ΠΑΜΕ να απέχουν, γίνεται φανερό ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΝΟ ο εκλεκτός των εφοπλιστών Γιάννης Χαλάς θα ετρέπετο σε άτακτη φυγή….

Ήταν οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού και η ηγεσία της ΠΕΜΕΝ αυτοί που έπαιξαν τον ρόλο του προστάτη και σωματοφύλακα του Χαλά στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις των απλήρωτων Ναυτεργατών της ΝΕΛ προκειμένου αυτοί να σταματήσουν.

Ήταν οι ίδιες αυτές δυνάμεις που κάλεσε ο Χαλάς για να αντιμετωπίσει την οργή των ανέργων σε επανειλημμένες παραστάσεις και διαμαρτυρίες που οργάνωσε η ΠΕΝΕΝ προκειμένου η ΠΝΟ να πάρει σχετικές αποφάσεις για την αντιμετώπιση της ανεργίας και την προστασία των ανέργων…

Είναι αυτοί επίσης, που όλα τα τελευταία χρόνια έχουν απόλυτη συνεργασία με τις δυνάμεις του εργοδοτικού  συνδικαλισμού και από κοινού  διατυπώνουν την θεωρία ότι οι ναυτεργάτες δεν έχουν αγωνιστική διάθεση για αγώνες και η γραμμή της ΠΕΝΕΝ ρέπει προς τον τυχοδιωκτισμό, δίνοντας με το τρόπο αυτό τη συγκατάθεσή τους να περνάει η αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική χωρίς ουσιαστική αντίσταση, παρέχοντας άλλοθι στο εργοδοτικό συνδικαλισμό και διευκολύνοντας την εφοπλιστική επίθεση!  

Είναι αυτές οι ίδιες δυνάμεις του κομματικού τόξου που στο ετήσιο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ ( Νοέμβρης 2017) απηύθυναν ενωτικό κάλεσμα στις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού για αλλαγή του καταστατικού λέγοντας: «ελάτε να βρεθούμε, να μιλήσουμε και να συμφωνήσουμε»! καλλιεργώντας αυταπάτες και ρίχνοντας γέφυρες για ανοιχτή συνεργασία μαζί τους.                                              

Ήταν οι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού που σε κάθε συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ εκλιπαρούσαν να εξασφαλίσουν τη συμπόρευση και τη συμμετοχή με το συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΠΝΟ....μάλιστα στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΝΟ το Δεκέμβρη του 2016 η έκκληση τους ήταν «να συμμετάσχουν μαζί τους ακόμη και στο κομματικό-στρατηγικό στόχο της λαϊκής συμμαχίας»!!!!    

Ήταν και είναι αυτές οι δυνάμεις που έχουν «υπογράψει» συμβόλαιο ταξικής συνεργασίας και υποταγής με το μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο της ποντοπόρου ναυτιλίας (εκεί που βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου των μηχανικών)  και στους οποίους επί 25 χρόνια έχουν βγάλει το σκασμό, δεν έχουν αναπτύξει την παραμικρή δράση και ξετσίπωτα απορρίπτουν οποιαδήποτε θέση της ΠΕΝΕΝ για αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ απ' την άλλη απολαμβάνουν τα εύσημα των εφοπλιστών για τη υπεύθυνη στάση τους... αλλά και  τις οικονομικές χορηγίες της ΕΕΕ και των εφοπλιστών της ποντοπόρου ναυτιλίας, θέμα για το οποίο θα ασχοληθούμε εκτενώς τις αμέσως  επόμενες μέρες…

Αυτές οι δυνάμεις που έχουν δώσει εκατοντάδες δείγματα γραφής για την ξεδιάντροπη συμπόρευσή τους με το εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλιστικό κατεστημένο της ΠΝΟ πάει πολύ να κουνούν το δάκτυλο στην ΠΕΝΕΝ και να ασκούν σε αυτήν κριτική….

Προκειμένου να δείξουμε και να αποδείξουμε το μέγεθος της υποκρισίας και της γελοιότητάς τους για την συμμετοχή της ΠΕΝΕΝ στην σύσκεψη στο ΥΕΝ, να θυμίσουμε στην ομάδα του κομματικού συνδικαλισμού ότι με αφορμή τις περσινές κινητοποιήσεις των αγροτών το αγροτικό – κομματικό τους στέλεχος Βαγγέλης Μπούτας συναντήθηκε με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό προσφέροντας ως δώρο τοπικό τσίπουρο της Καρδίτσας….

Επανειλημμένα το ΠΑΜΕ και οι αντίστοιχες οργανώσεις των Συνταξιούχων του έχουν πραγματοποιήσει συναντήσεις και επαφές με κυβερνητικά στελέχη για θέματα ανεργίας, κοινωνικής ασφάλισης κ.λπ. Αυτό κατά την γνώμη τους συνιστά συμμετοχή σε κοινωνικούς διαλόγους; Εξάλλου οι ίδιοι δεκάδες φορές και επαναλαμβανόμενα έχουν παραστεί σε συναντήσεις με τον νυν και τον πρώην Υπουργό Ναυτιλίας για Ναυτεργατικά προβλήματα.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί τους είναι φαιδροί και δείχνουν ότι στον δημόσιο λόγο τους με αθλιότητες προσπαθούν να κάνουν κριτική στην ΠΕΝΕΝ και προφανώς οδηγούνται στην αυτογελοιοποίησή τους.

Τους παραδίδουμε στην κρίση και τον χλευασμό του Ναυτεργατικού μας κόσμου. Το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι ότι κρύβουν την γύμνια και την απομόνωσή τους προστρέχοντας στις συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ αφού πλέον δεν τολμούν να σχεδιάσουν, να οργανώσουν την παραμικρή δική τους δράση διότι θα αποκαλύπτονταν και στον πλέον δύσπιστο η ανικανότητά τους να συσπειρώσουν και να κινητοποιήσουν έστω μερικές δεκάδες Ναυτεργάτες!

Αυτή είναι η θλιβερή κατάληξη της πορείας τους, της τακτικής τους και κατά τα λοιπά έχουν το απύθμενο θράσος να οικειοποιούνται και να θεωρούν τους εαυτούς τους ως θεματοφύλακες του ταξικού Ναυτεργατικού κινήματος!!

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

 Η συνάντηση και το βιβλίο - δώρο του Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα προς τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα

Τσίπουρο το πεσκέσι του αγροτικού – κομματικού στελέχους του ΚΚΕ Βαγγέλη Μπούτα στον Πρωθυπουργό

Προσέλευση των εκπροσώπων των Ομοσπονδιών των Συνταξιουχικών Ενώσεων σε συνάντηση με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα – Μετά την συνάντηση ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συνταξιούχων ΙΚΑ (και μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ) Δήμος Κουμπούρης ενημερώνει τους δημοσιογράφους για το τι διημείφθη σε αυτή τη συνάντηση.

Από παράσταση Σωματείων του ΠΑΜΕ στην Υπουργό Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου

Υ.Γ.: Εάν ακολουθήσουμε το «σκεπτικό και την αντίληψη» των ανεγκέφαλων του κομματικού συνδικαλισμού θα μπορούσαμε με την ίδια τυχοδιωκτική τους πρακτική να μιλήσουμε και εμείς ότι το ΠΑΜΕ, οι συνεργαζόμενες με αυτό συνταξιουχικές οργανώσεις και ο Γ.Γ του ΚΚΕ είναι η άλλη όψη του νομίσματος με τα στελέχη της κυβέρνησης!!! Προφανώς και δεν θα προσχωρήσουμε στην άθλια δική τους λογική….

Υ.Γ.2: Τους τελευταίους μήνες διακρίνουμε και παρατηρούμε μια κριτική στάση των Προεδρείων των Σωματείων ΠΕΜΕΝ – Στέφενσων - ΠΕΕΜΑΓΕΝ προς τις δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού της ΠΝΟ και τον Γ.Γ της ΠΝΟ η οποία όλα τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε….

Ταυτόχρονα εκείνο το οποίο στοχοποιούν οι δυνάμεις αυτές είναι το αμαρτωλό καθεστώς των παχυλών εισφορών που υπογράφει και εισπράττει με απόλυτη αδιαφάνεια ο Γ,Γ της ΠΝΟ από τους αλλοδαπούς Ναυτεργάτες στα πλαίσια της ITF με τις συμβάσεις που κάνει με τους πλοιοκτήτες των ανασφάλιστων πλοίων ελληνικής πλοιοκτησίας.

Κατά συνέπεια η «νέα» γραμμή τους δεν θίγει στο ελάχιστο την στρατηγική κατεύθυνση της ΠΝΟ, αυτής της σύμπλευσης με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, με το καθεστώς των προνομίων και της επιχειρηματικής ασυδοσίας και προφανώς αφήνουν στο απυρόβλητο την κυριαρχία του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου στην άσκηση της ναυτιλιακής πολιτικής και στον ασφυκτικό έλεγχο που αυτοί ασκούν στην ΠΝΟ….

Πολύ περισσότερο δεν τολμούν να ψελλίσουν το ελάχιστο για την ανάγκη αμφισβήτησης και σύγκρουσης με όρους κινήματος με τον ρόλο του εφοπλιστικού κατεστημένου…

Αντίθετα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι να δεχθούν αυτό που όλα τα χρόνια θέτει η ΠΕΝΕΝ στην ημερήσια διάταξη, δηλαδή την οργάνωση πολύμορφης αγωνιστικής δράσης ενάντια στο μεγάλο εφοπλιστικό κεφάλαιο της ποντοπόρου ναυτιλίας….

Επίσης την όποια ψευτοεπαναστατική ρητορική τους την εξαντλούν στο στενό πλαίσιο της Ακτοπλοΐας εκεί δηλαδή που οι δυνάμεις κυρίως των μηχανικών αποτελούν ισχνή μειοψηφία, ενώ εκεί όπου έχουν ισχυρότατη παρουσία δεν τολμούν να κάνουν την παραμικρή δράση!!!!

Όμως και αυτή η κριτική τίθεται υπό αμφισβήτηση για τα κίνητρα που την κάνουν αλλά και τους στόχους που επιδιώκουν….

Οφείλουν να απαντήσουν γιατί όλα τα χρόνια δεν στήριξαν την τακτική της ΠΕΝΕΝ η οποία με συνέπεια και σταθερότητα και σε όλα τα όργανα έθετε το ζήτημα αυτό χωρίς οι ίδιοι να παίρνουν θέση και με έμμεσο τρόπο συμπορεύτηκαν με τις επιθέσεις που εξαπέλυαν οι δυνάμεις αυτές εναντίον της ΠΕΝΕΝ όταν αυτή κατήγγειλε αυτό το καθεστώς μέσα από το οποίο εδραιώνεται η σχέση υποταγής Σωματείων με τον Γ.Γ της ΠΝΟ και η «πειθάρχησή» τους με την γραμμή του συμβιβασμού!!

Ζήτημα που και τώρα δεν θίγουν στο ελάχιστο όπως επίσης το γεγονός ότι οι γενναίες επιχορηγήσεις προς τα Σωματεία δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο απόλυτης κηδεμονίας το οποίο αποτελεί την λυδία λίθο που οικοδομείται αυτή η εξάρτηση.

Και στο κομμάτι αυτό υπάρχουν παρεπόμενα τα οποία αφορούν και τα δικά τους Σωματεία που εισπράττουν μισθούς για μέλη των Προεδρείων οι οποίοι ταξιδεύουν….

Κατά τα λοιπά η αξιοπιστία της κριτικής τους συνθλίβεται και ακυρώνεται όταν από την μια καταγγέλλουν τον Γ.Γ της ΠΝΟ και από την άλλη τον προσκαλούν σε σύσκεψη στην ΠΕΜΕΝ για να πάρει μέρος σε συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ….

του Δημήτρη Καλτσώνη

Οι επαναστάσεις του 20ού αιώνα έγιναν σε χώρες και σε συνθήκες που δυσκόλευαν την προσπάθεια οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. Τέτοιοι παράγοντες ήταν το χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, το αντίστοιχα χαμηλό μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο των λαών, η απουσία εμπειρίας δημοκρατικής διακυβέρνησης, η απουσία εμπειρίας επαναστατικής διακυβέρνησης, η αναπόφευκτη λυσσαλέα ένοπλη αντίσταση της αστικής τάξης, εγχώριας και διεθνούς. Οι παράγοντες αυτοί ωθούσαν στην αποστασιοποίηση των κυβερνώντων από τους κυβερνώμενους πέρα από ένα “αποδεκτό”, αντικειμενικά αναπόφευκτο, όριο.

Ο Ένγκελς στην εισαγωγή στον Εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία επισήμαινε τον κίνδυνο: αν η εργατική τάξη δεν εφαρμόσει με συνέπεια τις αρχές της Κομμούνας (αιρετότητα, ανακλητότητα, εναλλαγή, έλεγχος από τα κάτω, κατάργηση των προνομίων και αμοιβή με ένα συνηθισμένο εργατικό μισθό για όλες τις υπεύθυνες κρατικές θέσεις), μπορεί να χάσει την εξουσία. Οι αρχές αυτές έρχονται να τιθασεύσουν, να περιορίσουν την αντικειμενική τάση απόσπασης των κυβερνώντων από τους κυβερνώμενους, να θέσουν τα θεμέλια υπερίσχυσης μιας άλλης ιστορικής τάσης, αυτής της μελλοντικής εξάλειψης του διαχωρισμού κυβερνώντων - κυβερνωμένων.

Με βάση τα ιστορικά στοιχεία, η πλημμελής εφαρμογή, η παραβίαση αυτών των αρχών, ο μαρασμός τους (στην ΕΣΣΔ και στα άλλα πρώην σοσιαλιστικά κράτη) οδήγησαν βαθμιαία στην ολοένα και μεγαλύτερη απόσπαση της επαναστατικής ηγεσίας από το λαό, στη γραφειοκρατική της απομόνωση, τελικά στο γραφειοκρατικό εκφυλισμό των κομμάτων και των κρατών.

Αυτό σε τίποτα δεν μειώνει όμως τις σημαντικότατες κοινωνικές κατακτήσεις των λαών της Σοβιετικής Ένωσης καθώς και την ιστορική συμβολή τους στην αντιφασιστική νίκη, στην παγκόσμια ειρήνη και στην κοινωνική πρόοδο.

Γραφειοκρατία και αστική τάξη 

Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η αυτονόμηση των κυβερνώντων δεν τους καθιστούσε ακόμη αστική τάξη. Το ηγετικό γραφειοκρατικό στρώμα δεν ταυτιζόταν με την αστική τάξη ούτε το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα της ΕΣΣΔ με τον καπιταλισμό. Κανένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως αυτά αναλύθηκαν στο Κεφάλαιο, δεν υπήρχε στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Η γραφειοκρατία δεν κατείχε τα μέσα παραγωγής, ούτε καρπωνόταν υπεραξία. Τα διαχειριζόταν κατά κανόνα χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή του λαού και καρπωνόταν από το κοινωνικό προϊόν μεγαλύτερο μερίδιο από εκείνο που αντιστοιχούσε στην προσφορά της εργασίας της. Η εργατική τάξη δεν πωλούσε την εργατική της δύναμη όπως συμβαίνει στην καπιταλιστική αγορά.

Η ηγετική γραφειοκρατία δεν ήταν αστική τάξη αλλά μετατράπηκε σε τέτοια. Για να γίνει αυτή η μετατροπή χρειαζόταν ένα ποιοτικό άλμα, δύο βασικοί παράγοντες: η πλήρης αποδόμηση του σοσιαλιστικού κράτους και η ιδιωτικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής. Οι όροι αυτοί πραγματοποιήθηκαν τη διετία 1989-1991 και λίγο μετά.

Γιατί άντεξε η Κούβα; 

Η εξέλιξη αυτή σημειώθηκε σε όλες ανεξαιρέτως τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (και στην Κίνα με άλλη μορφή). Εξαίρεση αποτελεί η Κούβα παρότι και εκεί υπήρχαν με τον ένα ή άλλο τρόπο όλοι οι προαναφερθείσες συνθήκες.

Γιατί η σοσιαλιστική Κούβα άντεξε σχεδόν μισό αιώνα τώρα απολύτως απομονωμένη και χωρίς την ύπαρξη άλλων σοσιαλιστικών χωρών; Γιατί εκεί δεν υπήρξε τόσο καταλυτική (μέχρι σήμερα τουλάχιστον) η επίδραση των αστικών καταλοίπων, του διεθνούς ιμπεριαλισμού, του χαμηλού επιπέδου των παραγωγικών δυνάμεων, όλων των παραγόντων που προαναφέρθηκαν;

Επειδή η ανάμεσα σε κυβερνώντες και κυβερνώμενους έτεινε μέχρι τώρα να λυθεί προς τη σωστή κατεύθυνση, εξαιτίας της μη γραφειοκρατικής απόσπασης της ηγεσίας από το λαό, σε ένα βαθμό τουλάχιστον (χωρίς διάθεση εξωραϊσμού ή αγνόησης των προβλημάτων και των κινδύνων).

Στην Κούβα δεν υπήρξαν τα μισθολογικά και άλλα προνόμια των κυβερνώντων που υπήρχαν στις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Η επαναστατική ηγεσία βρισκόταν σε διάλογο με το λαό, ιδίως στις πιο κρίσιμες στιγμές. Τα νέα μέλη του κόμματος γίνονται δεκτά κατόπιν πρότασης των λαϊκών συνελεύσεων.

Το εκλογικό της σύστημα είναι πραγματικά δημοκρατικό (χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχει αδυναμίες), επιτρέπει πολλαπλές υποψηφιότητες. Βασίζεται στις τοπικές συνελεύσεις, οι οποίες -παρά τα προβλήματα- λειτουργούν ακόμη. Το ΚΚ Κούβας δεν προτείνει υποψήφιους, σε αντίθεση με την κηδεμονία των εκλογών στα άλλα πρώην σοσιαλιστικά κράτη.  Υποψήφιους για τις εκλογές σε δημοτικό επίπεδο αναδεικνύουν οι λαϊκές συνελεύσεις και σε πανεθνικό επίπεδο τα συνδικάτα και οι άλλες μαζικές οργανώσεις. Το 50% των βουλευτών σε εθνικό επίπεδο πρέπει, εκ του νόμου, να προέρχεται από τις προτάσεις των τοπικών λαϊκών συνελεύσεων.

Όσο τα χαρακτηριστικά αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν, θα υπάρχει η δυνατότητα η Κούβα να συνεχίσει την πορεία της. Πάντως, το αναγκαστικό, περιορισμένο άνοιγμα της Κούβας στις καπιταλιστικές σχέσεις ενέχει ένα σημαντικό κίνδυνο. Ένα τμήμα των κρατικών αξιωματούχων και των κομματικών στελεχών μπορεί να διαφθαρεί, να αποκτήσει νόμιμα ή παράνομα προνόμια και να προσχωρήσει έτσι στους υποστηρικτές της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Το ΚΚ Κούβας, προς το παρόν τουλάχιστον, φαίνεται να έχει επίγνωση του κινδύνου.

Εντέλει, η αναγνώριση του κινδύνου απόσπασης των κυβερνώντων από το λαό στο σοσιαλισμό είναι ζωτικής σημασίας για την αναζωογόνηση του επαναστατικού κινήματος τον 21ο αιώνα. Από αυτό προκύπτει ένα βασικό πολιτικό καθήκον, το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ: η διαρκής καταπολέμηση της τάσης γραφειοκρατικοποίησης του επαναστατικού κόμματος και του σοσιαλιστικού κράτους με την εφαρμογή των αρχών της Παρισινής Κομμούνας, με την ολοένα και πιο ουσιαστική δημοκρατία και  την προσέλκυση των εργαζομένων στη διοίκηση των υποθέσεών τους.

Ανακοίνωση από την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ[1]

Το πατριδοκάπηλο συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου τέλειωσε. Ο βασικός κερδισμένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερο χρόνο η ακροδεξιά εντός και εκτός της ΝΔ. Μέρος του συστήματος (ΝΔ, ΜΜΕ) «έπαιξε» αυτό το συλλαλητήριο σε μια αντικυβερνητική κατεύθυνση και η αναδιάταξη στη δεξιά-ακροδεξιά παραμένει ερώτημα.

Η εναπομείνασα αριστερά και οι αριστεροί, μετράνε τις πληγές τις επόμενης μέρας. Όχι μόνο γιατί ένα πάλαι ποτέ σύμβολο της, ο Μίκης, μίλησε σαν εκπρόσωπος τύπου της ακροδεξιάς πτέρυγας της ΝΔ και νομιμοποίησε τους Ναζί. Αλλά κυρίως γιατί η συνολική της εικόνα, τις βδομάδες αυτές του «μακεδονικού», ήταν μια εικόνα μικροκομματικών επιδιώξεων και άστοχων τοποθετήσεων.

Άλλοι θεώρησαν ότι θα καβαλήσουν το κύμα της «πατριωτικής» έξαρσης για να ψαρέψουν σε θολά νερά, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Άλλοι μεταξύ εθνικισμού και καιροσκοπισμού, οι οποίοι όπου βλέπουν κόσμο να κινείται βλέπουν θετικές διεργασίες (Καταλονία πριν 2 μήνες, πατριδοκάπηλα συλλαλητήρια σήμερα), όπως η ομάδα γύρω από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς. Χωρίς κανένα κριτήριο, αρχές, αξίες.

Άλλοι έγιναν πρόθυμη συνιστώσα του «αντιεθνικιστικού» μετώπου στο οποίο πρωτοστατεί η κυβέρνηση. Κάποιοι, έξω από κάθε κοινή λογική, πρωτοστάτησαν στο να εξαφανίσουν το υπαρκτό πρόβλημα του αλυτρωτισμού της ΠΓΔΜ-που είναι μια ειδική μορφή εθνικισμού-πρόβλημα που αναγνωρίζει όμως ο νυν πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζάεφ.

Έλλειψε εκκωφαντικά μια αντιιμπεριαλιστική παρέμβαση και τοποθέτηση, σε ένα κατεξοχήν πρόβλημα ιμπεριαλιστικής προωθούμενης «λύσης». Και σε ένα τέτοιο καθήκον, ιστορικά και πολιτικά, η κομμουνιστική αριστερά έπρεπε να πρωτοστατήσει.

Η απλή, λογική, «αυτονόητη» ανάγκη, για μια πλατιά πρωτοβουλία με κεντρικά συνθήματα έξω τα ΝΑΤΟ από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια-καμία συμφωνία για χάρη του ΝΑΤΟ δεν τέθηκε.

Μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να καλέσει από παρεμβάσεις στις γειτονιές έως μια αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση, κάποιες μέρες πριν το συλλαλητήριο των πατριδοκάπηλων, στην πρεσβεία των ΗΠΑ, την «μήτρα» των λύσεων και το βασικό υπεύθυνο – όχι το μοναδικό – των προβλημάτων στην περιοχή.

Το «αντιφασιστικό» συλλαλητήριο του Σαββάτου, το οποίο κάλεσαν Ανταρσυα, ΛΑΕ και άλλες δυνάμεις, δεν ήταν κάτι τέτοιο. Από το βασικό σύνθημα έως την κατάληξη (γραφεία Χρυσής Αυγής) δεν είχε τέτοιο χαρακτήρα. Ήταν ένα αντιφασιστικό συλλαλητήριο, ετεροκαθοριζοταν από τη δράση των χρυσαυγιτών, αντικειμενικά εντάσσονταν στη λογική του «αντιεθνικιστικού μετώπου», αφήνοντας έξω την βασική πλευρά της αντίθεσης, που είναι η κυβερνητική Νατοϊκή γραμμή για «συμβιβασμό και λύση».

Μια πρωτοβουλία που θα έδινε ένα ανεξάρτητο αντιιμπεριαλιστικό και πατριωτικό στίγμα της αριστεράς και θα εμπόδιζε την ταύτιση πατριωτισμού-εθνικισμού.

Μια πρωτοβουλία στην οποία θα τίθονταν οι βασικοί αντίπαλοι. Το ΝΑΤΟ, οι βάσεις του από τη Σούδα ώς την υπερ-βάση στο Κόσσοβο, τα κόμματα που το στηρίζουν, από το ΣΥΡΙΖΑ έως τη ΝΔ , την κεντροαριστερά και τη Χρυσή Αυγή.

Μια πρωτοβουλία για την οποία το ΚΚΕ, λόγω μαζικότητας και μόνο, είχε ευθύνες. Τι νόημα έχουν οι κομματικές παρελάσεις των χιλιάδων μελών όταν αυτός ο κόσμος δεν καλείται να αναλάβει δράση όταν αναπτύσσονται οι δυναμικές; Είναι γνωστή η ανθενωτική λογική του ΚΚΕ. Γιατί έστω δεν οργάνωσε ένα τέτοιο συλλαλητήριο; Δεν είναι πρόβλημα για το ΚΚΕ ότι ο συνολικός συσχετισμός αντιδραστικοποιείται με τα συλλαλητήρια των πατριδοκάπηλων; Περιμένει το ΚΚΕ από τον «αντικυβερνητικό» αγώνα του εσμού της δεξιάς-ακροδεξιάς να πάρει κάποιο (εκλογικό) κοκκαλάκι; Δε θέλει να συγκρουστεί-πάλι για χάριν των δημοσκοπήσεων- με το ρεύμα της «πατριωτικής» έξαρσης; Στο πρωτοσέλιδο της Κυριακής ο Ριζοσπάστης ονομάτιζε ως υπεύθυνο τα σχέδια ΗΠΑ-Ε.Ε. στην περιοχή και τους αλυτρωτισμούς. Σωστό, Όμως με πρωτοσέλιδα θα γίνει αποκάλυψη του ρόλου του ΝΑΤΟ, καταγγελία της κυβέρνησης, της ΝΔ και των πατριδοκάπηλων και απόσπαση κόσμου που αγωνιά και στον οποίο ψαρεύουν οι παραπάνω με θολά και εθνικιστικά συνθήματα;

Αλήθεια ποιος ο ρόλος και ο χαρακτήρας του ΚΚΕ στην ελληνική κοινωνία; Να «τα λέει» και να «έχει πάντα δίκιο»; Υπάρχουν άμεσα καθήκοντα κάθε φορά; Η δεν απασχολεί το ΚΚΕ πως χτίζονται οι συνειδήσεις και οι συσχετισμοί κάθε φορά; Πως φτιάχτηκε το μέτωπο των πατριδοκάπηλων από εθνικιστές έως τη ΝΔ και πρώην αριστερούς; Έπρεπε το ΚΚΕ να καλέσει κάθε αντιΝΑΤΟική-αντιιμπεριαλιστική φωνή και δύναμη για το δικό μας μέτωπο, σε κόντρα με τον κοσμοπολιτισμό και τον εθνικισμό; Η από θέση αρχής το ΚΚΕ δε θα συμμαχεί ποτέ, για κανένα θέμα και με κανέναν;

Το ΚΚΕ «γιορτάζει» τα 100 χρόνια του. Συχνά – πυκνά στελέχη του επικαλούνται την πολύχρονη πείρα του. Σίγουρα έχει την πείρα να αντιληφθεί τι θα σήμαινε ένα συλλαλητήριο αρκετών χιλιάδων διαδηλωτών στην πρεσβεία των ΗΠΑ με κεντρικά συνθήματα έξω τα ΝΑΤΟ από την Ελλάδα και τα Βαλκάνια-καμία συμφωνία για χάρη του ΝΑΤΟ. Πως θα πίεζε από τον Άδωνι, έως και το Μίκη. Δεν του «ξέφυγε», ηθελημένα δεν το έπραξε. Με κριτήριο την κάλπη και το κόμμα-μαγαζί και όχι τον γενικό συσχετισμό και τη λεηλασία του κόσμου από τον εθνικισμό και τον κυβερνητικό κοσμοπολιτισμό.

Πηγή: antapocrisis.gr

[1] HΠΑΡΕΜΒΑΣΗ είναι πολιτική συλλογικότητα της Κομμουνιστικής Αριστεράς. Συγκροτήθηκε τον Απρίλιο του 2012. Επιμένει στην ανασυγκρότηση και ανασύνθεση της Αριστεράς, συμμετέχει στο Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, παλεύει για μια αντισυστημική διέξοδο από την κρίση.