Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν στη Γη πριν από περίπου 230 εκ. έτη. Τα πρώτα είδη ήταν μικρά σε μέγεθος, αλλά γρήγορα άρχισαν να επεκτείνονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και να εξελίσσονται με γοργούς ρυθμούς. Έτσι, μερικά εκ. έτη αργότερα είχαν κάνει την εμφάνισή τους εκατοντάδες είδη, που είχαν τεράστια ποικιλομορφία σε μέγεθος αλλά και χαρακτηριστικά. Υπήρχαν μικρά είδη, που είχαν μέγεθος κατοικίδιων ζώων, και φυσικά γιγάντια είδη, που έφταναν σε μήκος τα 35 μέτρα και είχαν βάρος 100 τόνων.

Ενώ οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν για περίπου 140 εκ. έτη στον πλανήτη, εντελώς ξαφνικά, πριν από περίπου 66 εκ. έτη, εξαφανίστηκαν. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες για την αιτία της εξαφάνισης των δεινοσαύρων. Η κρατούσα θεωρία αναφέρει ότι πριν από 66 εκ. έτη έπεσε στη Γη ένας τεράστιος αστεροειδής με διάμετρο 10 -15 χλμ. Η τρομακτική σύγκρουση του αστεροειδούς με τον πλανήτη μας προκάλεσε αλυσιδωτές επιπτώσεις και ακραία φαινόμενα, που οδήγησαν γρήγορα στο θάνατο τους δεινοσαύρους, και ειδικότερα τους μεγαλόσωμους.

Η νέα θεωρία 

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Reading στη Βρετανία, με άρθρο τους στην επιθεώρηση “Nature Ecology and Evolution”, διατυπώνουν μια νέα θεωρία. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων ευθύνεται η… επιτυχία τους! Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα προβλήματα επιβίωσης των δεινοσαύρων είχαν ξεκινήσει πολύ νωρίτερα από την πτώση του αστεροειδούς.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, πολύ πριν πέσει στη Γη ο τεράστιος αστεροειδής την επίμαχη περίοδο, δηλαδή πριν από περίπου 65 εκ. έτη, οι δεινόσαυροι είχαν πλέον κατακτήσει κάθε σπιθαμή γης στον πλανήτη και ήταν παράλληλα τόσο πολλοί, που ο πλανήτης δεν μπορούσε πλέον να τους συντηρήσει. Αυτό, σύμφωνα με τους ερευνητές, είχε ως αποτέλεσμα να σταματήσει η εξέλιξη των δεινοσαύρων. Η μη εμφάνιση νέων ειδών θα οδηγούσε όπως υποστηρίζουν έτσι και αλλιώς κάποια στιγμή στην εξαφάνισή τους, και απλώς η πτώση του αστεροειδούς επιτάχυνε το μοιραίο.

Όποιος και αν ήταν ο λόγος της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, το βέβαιο είναι ότι η εξαφάνιση αυτή επέτρεψε στα πρώτα είδη θηλαστικών που είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους στον πλανήτη να βγουν από τις κρυψώνες όπου ζούσαν όσο υπήρχαν οι δεινόσαυροι και να ανοίξει ο δρόμος για να κυριαρχήσουν στη Γη, κάτι που οδήγησε τελικά στην εμφάνιση του ανθρώπου.

πηγή: iskra.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Έχει πλάκα να πυροβολείς κάποιους ανθρώπους, δήλωνε το 2005 προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων.

Τώρα, εν έτει 2018, ο «Mad Dog» («Τρελό Σκυλί») που ηγήθηκε της πιο αιματηρής μάχης στο Ιράκ το 2004 στη Φαλούτζα, ο 66χρονος στρατηγός ε.α. Τζέιμς Μάτις, είναι πλέον υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ. Για την ανάληψη του αξιώματος το Κογκρέσο παρέκαμψε, για δεύτερη φορά από το 1950 (περίπτωση του στρατηγού Τζορτζ Μάρσαλ) με νομοθετική ρύθμιση προηγούμενο ομοσπονδιακό νόμο βάσει του οποίου έπρεπε να περάσουν τουλάχιστον επτά χρόνια από τη στιγμή της συνταξιοδότησης για να αναλάβει απόστρατος καθήκοντα υπουργού Άμυνας.

Ο Μάτις υπογράφει, στο όνομα όλης της κυβέρνησης και του στρατιωτικού κατεστημένου, τη νέα Εθνική Στρατηγική Άμυνας (ΕΣΑ) των ΗΠΑ.

Η νέα στρατηγική ορίζει την πρόσφατη περίοδο διακυβέρνησης ως μια «περίοδο στρατηγικής ατροφίας», κατά την οποία το στρατιωτικό πλεονέκτημα των ΗΠΑ «έχει διαβρωθεί».

Ποιας και πόσο πρόσφατης περιόδου; Το αφήνει ασαφές.

Γι’ αυτό και δεν είναι αδικαιολόγητη η εκτίμηση ότι συμπεριλαμβάνει και την περίοδο των Μπους, περίοδο που δεν αναφέρει αλλά και δεν αποκλείει ρητά.

«Οι ΗΠΑ», τονίζει η διακήρυξη, είναι αντιμέτωπες με μια «αυξανόμενη παγκόσμια διαταραχή η οποία χαρακτηρίζεται από μείωση της βασισμένης σε κανόνες μακρόχρονης διεθνής τάξης και η οποία (διαταραχή) δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας πιο περίπλοκο και ασταθές απ’ ό,τι έχουμε βιώσει στην πρόσφατη μνήμη».

Οι ΗΠΑ προσλαμβάνουν ως «διαταραχή» κάθε τι που απειλεί την φθίνουσα πλέον οικονομική κυριαρχία τους. Στη συνέχεια, βασιζόμενες κυρίως στη στρατιωτική τους υπεροπλία, χαράσσουν μια ιμπεριαλιστική πολιτική αντιμετώπισης της διαταραχής η οποία όμως - όπως η πράξη δείχνει – αντί να επιλύει ανακυκλώνει και περιπλέκει το ζήτημα.

Στη βάση των παραπάνω εκτιμήσεων, η νέα εθνική στρατηγική αντιστρέφει τα μέχρι τώρα ισχύοντα στην ιεράρχηση της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.

«Ο διακρατικός στρατηγικός ανταγωνισμός, όχι η τρομοκρατία, αποτελεί σήμερα το κύριο μέλημα της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ». Ωστόσο και παρά την ήττα του χαλιφάτου του ISIS η απόφαση του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ θεωρεί πως «οι απειλές από τρομοκρατικές ομάδες παραμένουν στο βάθος» προαναγγέλλοντας έτσι ενδεχόμενη εκμετάλλευση αυτής της σκοτεινής περιοχής δράσης για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και παρεμβάσεις.

Στη πρώτη θέση λοιπόν της τρομοκρατίας που από το 2001 αποτελεί τον πυρήνα εξακτίνωσης της στρατιωτικής πολιτικής των ΗΠΑ τοποθετείται πλέον ο διακρατικός ανταγωνισμός.

Ο αιώνιος νόμος του καπιταλισμού, ο ανταγωνισμός, έχει την τιμητική του και μάλιστα με ονοματεπώνυμο:

«Η Κίνα είναι ο στρατηγικός ανταγωνιστής που χρησιμοποιεί μια αρπακτική οικονομία για να εκφοβίσει τους γείτονές της ενώ στρατιωτικοποιεί τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας».

«Η Ρωσία – επίσης – που έχει παραβιάσει τα σύνορα των κοντινών εθνών και επιδιώκει βέτο εξουσίας για τις οικονομικές, διπλωματικές και αποφάσεις ασφαλείας των γειτόνων της». 

«Η Βόρεια Κορέα – επιπλέον – οι παράνομες ενέργειες και η απερίσκεπτη ρητορική της οποίας συνεχίζονται παρά τη μομφή και τις κυρώσεις του ΟΗΕ». Και τέλος, «το Ιράν που συνεχίζει να σπέρνρει τη βία και να παραμένει η πιο σημαντική πρόκληση για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή». 

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «αναθεωρητικές δυνάμεις (revisionist powers)» κατά το χαρακτηρισμό της Γερμανίας και Ρωσίας, των ηττημένων δυνάμεων του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου που επιδιώκουν, η μεν Κίνα την ηγεμονία στην περιοχή του Ειρηνικού, η δε Ρωσία, την αναβίωση της δικής της σφαίρας επιρροής στην Ευρασία.

Η Κίνα και η Ρωσία χαρακτηρίζονται επιπλέον ως «υπονομευτές της διεθνούς τάξης».

Η Κίνα γιατί «συνεχίζει την οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη, ακολουθεί ένα στρατιωτικό πρόγραμμα εκσυγχρονισμού, επιδιώκει βραχυπρόθεσμα την περιφερειακή ηγεμονία της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού και τον εκτοπισμό των Ηνωμένων Πολιτειών για να επιτύχει στο μέλλον την παγκόσμια υπεροχή».

Η Ρωσία γιατί «επιδιώκει να ασκήσει βέτο επί των εθνών εγγύς της περιφέρειάς της» για «να καταστρέψει το Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και να αλλάξει την ασφάλεια και τις οικονομικές δομές της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής προς όφελός της». Επιπλέον, γιατί «δυσφημίζει και υπονομεύει τις δημοκρατικές διαδικασίες στη Γεωργία, την Κριμαία και την ανατολική Ουκρανία σε συνδυασμό με την επέκταση και τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου της". Τα δε καθεστώτα της Βόρειας Κορέας και του Ιράν χαρακτηρίζονται ως «καθεστώτα απατεώνων» που «αποσταθεροποιούν περιοχές μέσω της επιδίωξης απόκτησης πυρηνικών όπλων ή της χορηγίας στην τρομοκρατία».

Ντελίριο!

Φυσικά, αυτή η επίμονη δαιμονοποίηση της Ρωσίας από τις ΗΠΑ κατά την τελευταία δεκαετία αλλά και της Κίνας πρόσφατα διευκολύνει αντί να αποτρέπει την προϋπάρχουσα και αναγκαία τάση της Μόσχας για de facto συμμαχία με την Κίνα.

Από τις προαναφερόμενες εκτιμήσεις απορρέει μια πολιτική. Πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι η διατήρηση της ειρήνης μέσω της ισχύος (peace through strength), δηλαδή «η προτεραιότητα στην ετοιμότητα για πόλεμο. Ο πιο σίγουρος τρόπος για την αποτροπή του πολέμου», αναφέρεται, είναι να είστε έτοιμοι να κερδίσετε έναν» σημειώνεται. Και μάλιστα, πάντα κατά τη νέα στρατηγική των ΗΠΑ, σε τρεις βασικές περιοχές - τον Ινδο-Ειρηνικό, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, καθώς και στην αντιμετώπιση «των απειλών της τρομοκρατίας και των όπλων μαζικής καταστροφής». 

Γι αυτό και προαναγγείλει τη ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και του αριθμού του στρατεύματος σε όλα τα όπλα. Προαναγγέλλει επίσης την ανάπτυξη της αμερικανικής βιομηχανικής βάσης με στόχο την δημιουργία ενός ικανού στρατεύματος για επιχειρήσεις σ’ όλο το φάσμα του πολέμου (full spectrum war). Κάνει ειδική αναφορά στην επένδυση ευρέως στις νέες τεχνολογίες (τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματισμός, ρομποτική, κατευθυνόμενη ενέργεια, βιοτεχνολογία) καθώς και στον εκσυγχρονισμό της πυρηνικής δύναμης αφού «το περιβάλλον ασφάλειας επηρεάζεται από τις ταχείες τεχνολογικές εξελίξεις και τον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα του πολέμου».

Επιδίωξη είναι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι να συγκροτούν μια δύναμη «στρατηγικά προβλέψιμη, αλλά επιχειρησιακά απρόβλεπτη!», ο δε «στόχος της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας είναι οι ΗΠΑ να παραμείνουν η κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο».

Για τους παραπάνω σκοπούς διακηρύσσεται ευθέως η πολιτική ανάπτυξης «μιας πιο αδυσώπητης, θανατηφόρας, ανθεκτικής και ταχέως καινοτόμου επιχειρησιακής στρατιωτικής δύναμης, σε συνδυασμό με έναν ισχυρό αστερισμό συμμάχων και εταίρων, που θα διατηρήσουν την αμερικανική επιρροή και θα εξασφαλίσουν ευνοϊκές ισορροπίες εξουσίας, διασφάλιση της ελεύθερης και ανοικτής διεθνούς τάξης».

Αυτός ο νέος αστερισμός συμμάχων και εταίρων δεν θα είναι μόνο κράτη, θα είναι, τονίζει η διακήρυξη, «κάτι περισσότερο από απλώς εθνικά κράτη, θα είναι πολυμερείς οργανισμοί, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εταιρείες που παρέχουν ευκαιρίες συνεργασίας».

Μια νέα υπεραντιδραστική ποιότητα

Η στρατηγική εθνικής ασφάλειας της διακυβέρνησης Τραμπ δεν κόβει οποιοδήποτε δεσμό και γέφυρα με το παρελθόν όπως ισχυρίζονται έγκριτοι αναλυτές. Συνδέεται όμως με σχέσεις συνέχειας και ασυνέχειας με τα περασμένα αμερικάνικα δόγματα, συνθέτοντας μια νέα υπερ-αντιδραστική ποιότητα.

Κάθε δόγμα αμερικάνου προέδρου οδήγησε σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Το δόγμα Μπους στον πόλεμο του κόλπου, το δόγμα Κλίντον στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, το δόγμα Ομπάμα στην επέμβαση στη Μέση Ανατολή, ή στη σημαντική αύξηση του αριθμού των βομβών που έπληξαν αρκετές χώρες ανά τον κόσμο (μόνο το 2016, έπεσαν 3.000 περισσότερες βόμβες συγκριτικά με το 2015 ανεβάζοντας τον αριθμό των επιθέσεων σε 26.171 σύμφωνα με την εφημερίδα Independent στις 19.01.2017. Εδώ αναδύεται η σχέση συνέχειας στην αμερικάνικη πολιτική.

Δεν μπορεί όμως να μην επισημανθεί πώς κατά την προεδρία Ομπάμα επιχειρήθηκε η ιστορικής σημασίας ομαλοποίηση των διπλωματικών σχέσεων με την Κούβα, η συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή και το φρένο στην υπερθέρμανση του πλανήτη, η συμφωνία για την αποπυρηνικοποίηση του Ιράν που προϋποθέτει συντονισμό κινήσεων με τη Ρωσία κατά την περίοδο της εφαρμογής της και η διατήρηση της συνεργασίας με αναπτυγμένες περιοχές των ανερχόμενων οικονομιών (Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας, Βραζιλίας, Νότιας Αφρικής και άλλων).

Το δόγμα Τραμπ αναιρεί αυτή την πολιτική.

Γι’ αυτό και κυρίως για την ουσία της Εθνικής Στρατηγικής Άμυνας των ΗΠΑ, όπως διαμορφώθηκε από την διακυβέρνηση Τραμπ, η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, ορόσημο και δείκτη αλλαγής «παραδείγματος» της αμερικάνικης διεθνούς πολιτικής στο σκληρό πόκερ της σε εξέλιξη ριζικής αναδιάρθρωσης του συστήματος που δομήθηκε μετά το 1990.

Η νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας συνθέτει ουσιαστικά μια στρατηγική που προδιαθέτει για σημαντικές εξελίξεις οι οποίες θα διαμορφώσουν δυναμικά αποτελέσματα. Ακόμη και στην προώθηση της αμερικανικής επιρροής στο εξωτερικό διακηρύσσεται πως «θα δεσπόζει η αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy) για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» με αιχμή του δόρατος όχι την αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των αμερικανών διπλωματών».

«Η γεωπολιτική επέστρεψε, και επέστρεψε εκδικητικά μετά από διακοπές που κάναμε από την ιστορία, στην αποκαλούμενη μεταψυχροπολεμική περίοδο» δηλώνει ο σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του αμερικανού Προέδρου, στρατηγός Χέρμπερτ Ρέιμοντ ΜακΜάστερ, που αποτελεί το βασικό μυαλό πίσω από αυτή τη στρατηγική.

Η γεωπολιτική επέστρεψε εκδικητικά.

Και μόνο αυτή η δήλωση δεν μπορεί παρά να προβληματίσει τη μαχόμενη Αριστερά στη χάραξη της ανεξάρτητης εργατικής της πολιτικής.

πηγή: kommon.gr

Το σαθρό εκφυλισμένο και αντιδημοκρατικό σύστημα που οικοδόμησε μια συνδικαλιστική ομάδα (η οποία ανήκει στο ΠΑΣΟΚ και στην συνδικαλιστική παράταξη της ΠΑΣΚΕ και έχει στενές σχέσεις με τον ηγετικό πυρήνα της ΓΣΕΕ και τον Πρόεδρό της) αποκάλυψε και στιγμάτισε με έντονο τρόπο πριν 1,5 χρόνο η ΠΕΝΕΝ με αφορμή τις εκλογές στο διασπαστικό «Σύλλογο Ναυτεργατών Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων».

Τα στοιχεία τα οποία δώσαμε στην δημοσιότητα ήταν βάσιμα τεκμηριωμένα και απολύτως αποδεδειγμένα και προφανώς δεν επιζητούσαμε την επιβεβαίωση αυτής της ομάδας, την οποία καταγγείλαμε με όνομα και επίθετο, την τότε Πρόεδρο του Ε.Κ. Πάτρας και Πρόεδρο του Ινστιτούτου Εργασίας/ΓΣΕΕ Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας Σταυρούλα Νικολάου – Παναγοπούλου και τον Ταμία του Ε.Κ.Πάτρας Καραγεωργόπουλο Δημήτρη (Γραμματέα Τύπου και Δημοσίων σχέσεων της ΓΣΕΕ).  

Στις «εκλογές» του «Συλλόγου Ναυτεργατών Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων νήσων» διαπιστώθηκε ένα όργιο παρανομιών που αφορούν την εκλογική νομοθεσία και την εκλογική διαδικασία ακόμη και καραμπινάτες παραβιάσεις αυτού του ίδιου του καταστατικού του παραπάνω Συλλόγου.

Η αποκάλυψη αυτών των αθλιοτήτων που έλαβαν χώρα στην εκλογική διαδικασία του Οκτώβρη 2016 σε συνδυασμό με την δραστήρια ανάμειξη αυτών των στελεχών (ΠΑΣΚΕ – Ε.Κ. Πάτρας) αποτέλεσαν την αρχή του τέλους και το κύκνειο άσμα σε ένα άθλιο καθεστώς που είχε διαμορφώσει η ομάδα αυτή μέσα από εκτεταμένη νόθευση της βούλησης των εργαζομένων, της αλλοίωσης των αποτελεσμάτων, της συγκάλυψης εκλογικών παρατυπιών και πλείστων άλλων παράνομων παρεμβάσεων με σκοπό την διαμόρφωση ευνοϊκών συσχετισμών που υπηρετούσαν το δόγμα η συγκεκριμένη ομάδα και παράταξη να αναδειχθεί στην πρωτοκαθεδρία του Εργατικού Κέντρου Πάτρας και ταυτόχρονα να έχει ενισχυμένη παρουσία ως παράταξη σε ψήφους στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ.

Τα όσα ακολούθησαν το χρονικό διάστημα μετά τις καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ (για τις οποίες σημειώνουμε ότι ήδη η Εισαγγελία Πάτρας έχει διατάξει προανάκριση η οποία ολοκληρώθηκε από τον Πειραιά με τις καταθέσεις των στελεχών της ΠΕΝΕΝ και έχει επιστραφεί η δικογραφία στην Πάτρα για να ολοκληρωθεί με τα εμπλεκόμενα στην υπόθεση πρόσωπα) δείχνουν ότι τα στοιχεία που έχουμε δημοσιοποιήσει είναι απολύτως υπαρκτά και αδιάσειστα.

Ταυτόχρονα οι καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου αφού στην συνέχεια και εν όψει του τακτικού συνεδρίου του Ε.Κ.Πάτρας, συνδικαλιστικές Παρατάξεις, Συνδυασμοί και πολλά Σωματεία που ανήκουν στην δύναμη του Εργατικού Κέντρου Πάτρας με πλήθος στοιχείων κατήγγειλαν εκτεταμένες παράτυπες διαδικασίες όπως νοθείες κ.λπ!!

Τα γεγονότα και τα στοιχεία ήταν και είναι συντριπτικά, πράγμα που οδήγησε στην ματαίωση του εκλογικού Συνεδρίου του Ε.Κ.Πάτρας και μάλιστα το πρόβλημα αυτό πήρε πανελλήνια έκταση με πολλές δεκάδες καταγγελίες δευτεροβάθμιων και πρωτοβάθμιων Σωματίων από όλη την χώρα για τις πρωτοφανείς μεθόδους που επιχείρησε και πραγματοποίησε η ομάδα αυτή προκειμένου για άλλη μια φορά να αναρριχηθεί στην ηγεσία του Εργατικού Κέντρου Πάτρας.

Οι απειλές προς τα στελέχη της ΠΕΝΕΝ που περιλαμβάνονται στην αγωγή της πρώην Προέδρου του Ε.Κ.Πάτρας δεν πρόκειται στο ελάχιστο να τους πτοήσουν και θα συνεχίσουν τον αγώνα για την τήρηση των δημοκρατικών αρχών και διαδικασιών στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, για τον σεβασμό της θέλησης και της βούλησης των εργαζομένων, ενάντια σε οποιαδήποτε απόπειρα αλλοίωσης και κατασκευής επίπλαστων συσχετισμών, νόθων αντιπροσώπων μέσα από παράτυπες εκλογικές και άλλες διαδικασίες.

Σημειώνουμε ότι με την αγωγή ενάντια στον Πρόεδρο και τον Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ η πρώην Πρόεδρος του Ε.Κ.Πάτρας ζητάει ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη το ποσόν των 50.000 ευρώ και μάλιστα νομιμοτόκως από την επίδοση του δικογράφου!!! Παράλληλα απαιτεί την δημοσίευση της σχετικής απόφασης του δικαστηρίου (που προεξοφλεί ότι θα την δικαιώσει…) αυτή να δημοσιευτεί στο περιοδικό της ΠΕΝΕΝ διαφορετικά να διαταχθεί χρηματική ποινή ίση με το ποσόν των 10.000 ευρώ!!! Τέλος απαιτεί για οποιαδήποτε αναφορά στο όνομά της μετά την επίδοση της αγωγής να επιβληθεί χρηματική ποινή άλλες 10.000 ευρώ σε βάρος των στελεχών της ΠΕΝΕΝ!!!

Η δίκη έχει ορισθεί για τις 17 Απρίλη 2018 στο Πρωτοδικείο Πειραιά.      

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ