Περισσότεροι από 15.000 επιστήμονες από 184 χώρες, μεταξύ των οποίων 40 από την Ελλάδα, συνυπογράφουν μια προειδοποίηση προς την ανθρωπότητα, σχετικά με τους μεγάλους περιβαλλοντικούς και άλλους κινδύνους που απειλούν τη Γη.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια ανανέωση, μετά από 25 χρόνια της ανάλογης προειδοποίησης, που το 1992 είχε απευθύνει η Ένωση Ανησυχούντων Επιστημόνων και την οποία είχαν υπογράψει τότε οι περισσότεροι εν ζωή νομπελίστες και πάνω από 1.700 άλλοι επιστήμονες. Η πρώτη εκείνη έκκληση μιλούσε για την επερχόμενη «τεράστια ανθρώπινη αθλιότητα» και έναν πλανήτη «ανεπιστρεπτί ακρωτηριασμένο».

Το νέο «καμπανάκι» με τίτλο «Δεύτερη προειδοποίηση των επιστημόνων του κόσμου προς την ανθρωπότητα» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «BioScience», επισημαίνει ότι, με εξαίρεση τη βελτίωση της τρύπας του όζοντος και τη σχετική προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, οι εξελίξεις μέσα στην τελευταία 25ετία δεν είναι καθόλου θετικές.

Μεταξύ άλλων, ανάμεσα στις δύο προειδοποιήσεις, όπως γράφουν, έχει υπάρξει μια μείωση κατά 26% στην ποσότητα του πόσιμου νερού που είναι διαθέσιμο ανά κεφαλή διεθνώς, μια αύξηση κατά 75% στην έκταση των νεκρών ζωνών των ωκεανών, μία απώλεια σχεδόν τριών δισεκατομμυρίων στρεμμάτων δασικής γης (που τα περισσότερα μετατράπηκαν σε γεωργικές καλλιέργειες), μία συνεχής αύξηση των εκπομπών των «αερίων του θερμοκηπίου και των παγκόσμιων θερμοκρασιών, μια περαιτέρω αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού, μία μείωση κατά σχεδόν 30% στους αριθμούς των θηλαστικών, ερπετών, αμφίβιων, πουλιών και ψαριών κά.

«Η ανθρωπότητα δεν κάνει τα επείγοντα βήματα που χρειάζονται για να διασφαλίσει την επαπειλούμενη βιόσφαιρά μας» αναφέρουν οι χιλιάδες επιστήμονες και τονίζουν ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους οι απειλές που είχαν επισημάνει το 1992, όχι μόνο παραμένουν, αλλά «οι περισσότερες, με ανησυχητικό τρόπο, χειροτερεύουν».

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Ουίλιαμ Ριπλ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Όρεγκον, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ότι αν και η δεύτερη προειδοποίησή τους δεν εισακουσθεί, θα υπάρξουν δυσοίωνες συνέπειες, όπως η καταστροφική απώλεια της βιοποικιλότητας, η κλιματική αλλαγή, η αποψίλωση των δασών, η λειψυδρία, ο υπερπληθυσμός και η εξαθλίωση ολοένα περισσότερων ανθρώπων.

«Σύντομα», υπογραμμίζουν, «θα είναι πια πολύ αργά για να αλλάξουμε πορεία και ήδη ο χρόνος μας εξαντλείται. Πρέπει να αναγνωρίσουμε στις καθημερινές ζωές μας και στους θεσμούς της διακυβέρνησής μας ότι η Γη με όλες τις μορφές της ζωής είναι το μόνο μας σπίτι».

Όπως αναφέρουν, θα χρειασθεί μεγάλη πίεση από την κοινή γνώμη για να πεισθούν οι πολιτικοί ηγέτες να αναλάβουν διορθωτικές πρωτοβουλίες προς τη σωστή κατεύθυνση, με στόχο την αποτελεσματικότερη προστασία της φύσης, τον οικογενειακό προγραμματισμό και τον έλεγχο των γεννήσεων, την καλύτερη εκπαίδευση, ιδίως των γυναικών, την υγιεινή διατροφή με έμφαση στη φυτοφαγία, την ευρύτερη υιοθέτηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και άλλων «πράσινων» τεχνολογιών κα.

Οι επιστήμονες έκαναν γνωστό, ότι συνέστησαν μια νέα ανεξάρτητη διεθνή οργάνωση, τη Συμμαχία των Επιστημόνων του Κόσμου (Alliance of World Scientists) για να ενισχύσουν τη συλλογική φωνή τους και να ευαισθητοποιήσουν καλύτερα την παγκόσμια κοινή γνώμη.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

-του Παναγιώτη Θεοδωρόπουλου

Η ελληνική κυβέρνηση βγήκε στις αγορές και πήρε νέα δάνεια. Ο οίκος «Fitch» αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Η Μέρκελ ανακοίνωσε ότι «τελειώνουν τα μνημονία και ο Τσίπρας όπου σταθεί και όπου βρεθεί υπόσχεται  ότι «η ανάπτυξη ή θα είναι δίκαιη ή δεν θα υπάρξει». Μέσα σε αυτό το τεχνικό κλίμα «πανηγυρισμών» και «αισιοδοξίας» υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή που καταγράφει ότι στη χώρα το 1/3 των εργαζομένων «ζει» με μισθούς των 327 ευρώ το μήνα! 

Τα επίσημα στοιχεία του ΕΦΚΑ που δόθηκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα και αφορούν τη μισθωτή εργασία στην Ελλάδα για τον περασμένο Μάιο είναι αποκαλυπτικά των τραγικών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί για μεγάλο μέρος των εργαζόμενων.

Από την επεξεργασία των Αναλυτικών Περιοδικών Δηλώσεων (ΑΠΔ) που υποβλήθηκαν το Μάιο του 2017 προκύπτει ότι στην Ελλάδα αυξάνονται με τη μορφή «χιονοστιβάδας» οι ευέλικτες μορφές εργασίας. Συγκεκριμένα με καθεστώς μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας,  δούλευαν 636.424 εργαζόμενοι, με μισθό μόλις 389,65 ευρώ το μήνα μεικτά ή 327 ευρώ «καθαρά»!

Από το σύνολο των 2,1 εκατ. μισθωτών εργαζομένων στη χώρα μας, οι 636 χιλιάδες εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης και αμείβονται με μέσο μισθό 327 ευρώ!

Μάλιστα σε σχέση με τον Απρίλιο του 2017 οι εργαζόμενοι με ελαστικές μορφές εργασίας αυξήθηκαν κατά 24.810, ενώ σε σχέση με το Μάρτιο αυξήθηκαν κατά 54.384!

Επίσης βάσει των στοιχείων του ΕΦΚΑ προκύπτει ότι το Μάιο υποβλήθηκαν και επεξεργάστηκαν ΑΠΔ από 252.847 κοινές επιχειρήσεις και 5.298 από οικοδομοτεχνικά έργα. Ο αριθμός των ασφαλισμένων οι οποίοι έχουν δηλωθεί στις ΑΠΔ ανέρχεται σε 2.055.456, εκ των οποίων 2.032.829 σε κοινές επιχειρήσεις και 22.627 σε οικοδομοτεχνικά έργα.

Στο σύνολο των ασφαλισμένων, η μέση απασχόληση είναι 21,21 ημέρες, στους ασφαλισμένους στις κοινές επιχειρήσεις 21,29 και στους ασφαλισμένους στα οικοδομοτεχνικά έργα 14,26. Στο σύνολο των κοινών επιχειρήσεων, σε ασφαλισμένους με πλήρη απασχόληση, το μέσο ημερομίσθιο ανήλθε στα 49,60 ευρώ και ο μέσος μισθός στα 1.152,19 ευρώ. Αντίστοιχα, στη μερική απασχόληση, ανήλθαν στα 23,48 ευρώ και 389,65 ευρώ. Στα οικοδομοτεχνικά έργα, το μέσο ημερομίσθιο διαμορφώθηκε στα 42,07 ευρώ και ο μέσος μισθός στα 599,92 ευρώ.

Στις κοινές επιχειρήσεις, η μέση απασχόληση και το μέσο ημερομίσθιο έχουν υπολογιστεί για τις ασφαλιστέες ημέρες, ενώ στα οικοδομοτεχνικά έργα για τις πραγματοποιηθείσες ημέρες.

Στις επιχειρήσεις με λιγότερους από 10 μισθωτούς, το μέσο ημερομίσθιο πλήρους απασχόλησης ανέρχεται στο 64,43% του μέσου ημερομισθίου των ασφαλισμένων σε επιχειρήσεις με πάνω από 10 μισθωτούς, ενώ ο μέσος μισθός ανέρχεται σε 60,25%. Το μέσο ημερομίσθιο των γυναικών στις κοινές επιχειρήσεις με πλήρη απασχόληση αντιπροσωπεύει το 86,88% του αντίστοιχου ημερομισθίου των ανδρών, ενώ στη μερική απασχόληση το 94,95%.

Τα συγκεκριμένα στοιχεία αποτυπώνουν το καθεστώς εκμετάλλευσης που έχει επιβληθεί στη χώρα σε βάρος του εργαζόμενου λαού. Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, αμείβονται με μισθούς μικρότερους και από το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ. Οι διάφορες μορφές ελαστικής απασχόλησης έχουν μετατρέψει χιλιάδες ανθρώπους σε σύγχρονους «δούλους», αφού πλέον δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τις βασικές ανάγκες τους. Τι ακριβώς να «αναπτύξουν» άραγε οι  636.424 εργαζόμενοι, με μηνιάτικο 327 ευρώ το μήνα; Περί ποιας «δίκαιης ανάπτυξης» μιλά ο Τσίπρας; Σε ποιους μισθούς θα στηριχθούν οι επενδύσεις που υπόσχεται να φέρει ο Μητσοτάκης; Μήπως πρόκειται να καταργήσουν τους αντεργατικούς νόμους που ισοπεδώνουν μισθούς και μεροκάματα;

Όχι. Γιατί ακριβώς υπηρετούν ένα εκμεταλλευτικό σύστημα, που στηρίζεται σε ένα βασικό «νόμο» την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης ή όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Μαρξ:  «H μόνιμη τάση του κεφαλαίου είναι να υποβιβάσει τους εργάτες ίσαμε το μηδενικό επίπεδο» (Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόμος πρώτος, σελίδα 621).

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

του Αλέξανδρου Καπακτσή

Άρχισαν με αναδιάταξη όχι μόνο των στρατιωτικών στόχων και  προτεραιοτήτων αλλά και αύξηση κατά 14% των στρατιωτικών τους δαπανών.

Παράλληλα και για να εξυπηρετηθεί η νέα στρατηγική προτάθηκε μια συνολική αναδιάρθρωση των στρατιωτικών δυνάμενων, μέσων και φιλοσοφία χρήσης τους. Στα πλαίσια αυτά πρόσφατα δημοσιεύτηκε η πυρηνική στρατιωτική πολιτική τους (Nuclear Posture Review) προσαρμοσμένη στους στόχους της νέας τους στρατηγικής.

Με τη νέα πυρηνική στρατιωτική πολιτική τους οι ΗΠΑ ξεκινούν από μερικές ανατριχιαστικές παραδοχές:

1.   Απορρίπτουν ρητώς μια «πολιτική μη πρώτης χρήσης» πυρηνικών όπλων

2.   Απορρίπτουν μια πολιτική «με αποκλειστικό σκοπό», τα πυρηνικά όπλα να χρησιμοποιηθούν για την αποτροπή μόνο πυρηνικών επιθέσεων.

3.   Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα πυρηνικά όπλα ως απάντηση σε “σημαντικές μη πυρηνικές στρατηγικές επιθέσεις”.

4.   Επίσης θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πυρηνικά όπλα ως απάντηση σε «επιθέσεις (μη πυρηνικές) εναντίον αμερικανικών, συμμαχικών ή συνεργάσιμων άμαχων πληθυσμών ή υποδομών».

5.   Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα επιδιώξουν την επικύρωση της συνθήκης για την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών

6.   Τέλος, η Ανασκόπηση απορρίπτει τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων.

Σαν δικαιολογία για όλα τα παραπάνω είναι η αποτρεπτική δυνατότητα που δίνει η χρήση πυρηνικών όπλων σε μια ευρεία επίθεση της Ρωσίας με συμβατικά όπλα. 

Το γεγονός δηλαδή ότι θα χρησιμοποιήσουν πυρηνικά στο πεδίο της μάχης θεωρούν ότι είναι αρκετό για να τιθασεύσουν την «επιθετικότητα» της Ρωσίας αλά και άλλων χωρών από το Ιράν και την Κορέα έως την Κίνα.

Για το σκοπό αυτό χρειάζονται πυρηνικά όπλα χαμηλής απόδοσης, δηλαδή περίπου ή χαμηλότερης ισχύος από τη βόμβα που έριξαν στην Χιροσίμα.

Επίσης χρειάζεται για την μεταφορά τους να ξαναενεργοποιηθούν οι πύραυλοι κρουζ ως φορείς τους αφού αποσύρθηκαν από τέτοια χρήση από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Ακόμη κρίνεται απαραίτητο η ανάπτυξη πυραύλων μεταφοράς των πυρηνικών όπλων χαμηλής ισχύος από πυραύλους θαλάσσης-αέρος και ειδικότερα από υποβρύχια ώστε να μην γίνεται αντιληπτή η μεταφορά τους σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. 

Τα μίνι πυρηνικά που εξελίσσουν μαζί με τα σούπερ-μίνι που μπορεί να μεταφέρει ακόμη και ένας στρατιώτης κάνουν τον πυρηνικό εφιάλτη άμεσα πιθανό.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ήδη στις 25 Ιανουαρίου αμερικανοί ατομικοί επιστήμονες έφεραν το δείκτη του λεγόμενου «Ρολογιού της Αποκάλυψης» στα 2 λεπτά πριν από την καταστροφή του πλανήτη, αλλά τώρα πρέπει να τον πάνε πιο κοντά…

Όπως όλοι καταλαβαίνουν οι ΗΠΑ προβάλλοντας το πιο αδίστακτο πρόσωπο τους και παίρνοντας μέτρα “περιορισμένου” πυρηνικού πολέμου ελπίζουν να καταστήσουν όμηρο της ηγεμονίας τους όλο τον πλανήτη.

Το γεγονός ότι διακηρύσσουν ότι δεν έχουν καμιά αναστολή στη χρήση των πυρηνικών όπλων δημιουργεί κύματα ανατριχίλας σε όλο τον πλανήτη. Με δηλώσεις τους ηγέτες από όλο τον κόσμο καταδίκασαν το νέο επιθετικό δόγμα.

«Η απόφαση των ΗΠΑ δείχνει ότι μπαίνουμε σε νέο σπιράλ πυρηνικών εξοπλισμών και η Ευρώπη ξαναγίνεται ευάλωτη, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο. Γι’ αυτό πρέπει επειγόντως οι Ευρωπαίοι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού», δήλωσε φανερά ανήσυχος ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Ο Ιρανός ομόλογός του, Τζαβάντ Ζαρίφ, τόνισε πως το έγγραφο 75 σελίδων του αμερικανικού Πενταγώνου «φέρνει την ανθρωπότητα ακόμη πιο κοντά στην εξαφάνιση», ενώ ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας, Σεργκέι Λαβρόφ, εξέφρασε την «βαθιά απογοήτευσή του» για το οξύ αντιρωσικό πνεύμα που το διαπνέει.

Η Κίνα από την πλευρά της κάλεσε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν την επικίνδυνη νοοτροπία του Ψυχρού Πολέμου, να σεβαστούν τις διεθνείς συνθήκες αφοπλισμού και να κατανοήσουν πως η οικοδόμηση του κινεζικού οπλοστασίου έχει καθαρά αμυντικό χαρακτήρα.

Οι αντιδράσεις και μέσα στις ΗΠΑ είναι έντονες.

Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι έχουμε ήδη πάνω από 1.000 πυρηνικές κεφαλές στο οπλοστάσιό μας με επιλογές χαμηλής απόδοσης, για να μην πούμε τίποτα από το γεγονός ότι όσο περισσότερα πυρηνικά όπλα εισάγονται στον κόσμο, τόσο πιο πιθανό είναι ότι κάποια μέρα θα χρησιμοποιηθούν.

«Κάνοντας την υπόθεση ότι χρειαζόμαστε περισσότερες επιλογές χαμηλής απόδοσης, κάνουμε την υπόθεση ότι ο πρόεδρος αυτός χρειάζεται περισσότερες πυρηνικές ικανότητες στη διάθεσή του», δήλωσε η Alexandra Bell, πρώην ανώτερη σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών και σημερινή υπεύθυνος πολιτικής στο «Κέντρο Ελέγχου και μη Διάδοσης Οπλισμού.

Ακόμη από τον Ιούνιο, ο Hans Kristensen, διευθυντής του προγράμματος πυρηνικής πληροφόρησης της Ομοσπονδίας Αμερικανών επιστημόνων, έγραψε ότι «ο καθένας μπορεί να βρει ένα σενάριο που απαιτεί ένα νέο όπλο. Αυτό που λείπει από τη συζήτηση είναι γιατί οι υπάρχουσες και προγραμματισμένες δυνατότητες δεν επαρκούν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη ευέλικτες πυρηνικές δυνάμεις, προηγμένες συμβατικές δυνατότητες, προσαρμοσμένα σχέδια πολέμου και κεφαλές χαμηλής απόδοσης στο οπλοστάσιό τους». Η ανησυχία για τη χρήση πυρηνικών όπλων από τον Τραμπ είναι εμφανής ακόμη και σε κυβερνητικούς κύκλους.

Η ανησυχία πρέπει να μετατραπεί σε αντίδραση από τους λαούς του κόσμου.

Η κυβέρνηση των Σύριζα-ΑΝΕΛ δεν τόλμησε να ψελλίσει ούτε καν δυο κουβέντες για ξεκάρφωμα. Αντιθέτως!

Οι γελοίοι κυβερνητικοί εταίροι Τσίπρας και Καμένος που έφεραν το ΝΑΤΟ, δηλαδή τους Αμερικανούς να εποπτεύουν τα νερά του Αιγαίου, που διευρύνουν τη λειτουργία και τις δυνατότητες των αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας, που είναι πρόθυμοι να παραχωρήσουν νέα βάση στην Κάρπαθο είναι και επικίνδυνοι. Αφού υπηρετούν με σχολαστικότητα τον οικονομικό Αρμαγεδώνα κατά του λαού μας με την υποτέλεια και τον δοσιλογισμό τους μπορεί να φέρουν και τον πραγματικό πόλεμο στην πόρτα μας.

Μόνο ο λαός μας μπορεί να τους εμποδίσει σε αυτό.

Πηγή: eforipediada.blogspot.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας ξεκινήσουμε από την είδηση:

«Τα δύο τρίτα των υποστηρικτών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) τάσσονται υπέρ του σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού με τους συντηρητικούς υπό την Ανγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με δημοσκόπηση».

 Ως γνωστόν οι εκλογές στη Γερμανία έγιναν τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά κυβέρνηση δεν έχει ακόμη σχηματιστεί.

Τι δράμα και αυτό…

Τα αστικά κόμματα,  αυτο-προσδιοριζόμενα ως  «κόμματα εξουσίας», διαμορφώθηκαν ιστορικά για να κυβερνούν ακριβώς στο αστικό πλαίσιο.

Στήριζαν τον αστικό κόσμο σε κάθε χώρα και στηρίζονταν σε αυτόν.

Έτσι η αυτονόητη ιδιότητα κυβερνησιμότητας ήταν ταυτόσημη ακριβώς με την επίδειξη του διαχειριστικού χαρακτήρα του προγράμματός τους, δηλαδή του ορθολογικού σχεδιασμού της εκάστοτε πολιτικής διακυβέρνησης, μέσα στα επιτρεπόμενα όρια του καθεστώτος.

Απλός κανόνας, όσο και σκληρός:«Για να είσαι δεκτός/ικανός για σχηματισμό κυβέρνησης, πρέπει να έχεις πρόγραμμα/πολιτική εντός του υφιστάμενου πλαισίου».

Σε συνθήκες όμως αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, γενικού εκλογικού δικαιώματος και «κοινωνικού συμβολαίου» συναίνεσης, η διάκριση και αντίστοιχη επιλογή του ενός ή του άλλου αστικού κόμματος, προϋποθέτει  την ύπαρξη ορατών διαφορών στα προγράμματά τους.

Αυτό ήταν και είναι  ένα «αναγκαίο κακό», λόγω της πίεσης των λαϊκών τάξεων για δημοκρατία και έλεγχο πάνω στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις (ανεξάρτητα αν αυτό αποδεικνυόταν πάντα πολύ επισφαλές).

Ήταν όμως και είναι  και ένα «καλό» για την αστική δημοκρατία καθώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο «δυσαρέσκεια για το αστικό κόμμα που κυβερνάει-επιλογή του δημαγωγούντος αστικού κόμματος της αντιπολίτευσης», λειτουργούσε και λειτουργεί λυτρωτικά για το καθεστώς, διαμορφώνοντας αίσθηση δημοκρατίας και ελεύθερης επιλογής στις λαϊκές τάξεις. Ενσωματώνει μάλιστα συνήθως, ακόμη και τις αδύναμες αριστερές κομμουνιστικές τάσεις στον ένα από τους δύο αστικούς πόλους (συνήθως τον «δημοκρατικό»), με τη λογική «άμεση ανακούφιση τώρα και μετά βλέπουμε…».

Έλα μου όμως τώρα που τα πράγματα αλλάζουν.

Πρώτον, το αστικό σύστημα εξουσίας έχει διευρύνει τους μηχανισμούς οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης, περιορίζοντας σε σημαντικό βαθμό τον ρόλο του κομματικού συστήματος, αλλά και της κυβέρνησης. Έτσι βλέπουμε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως τη Γερμανία τώρα ή την Ιταλία και το Βέλγιο παλιότερα, να μένουν μήνες ή και χρόνια χωρίς κυβέρνηση ή σε καθεστώς κυβερνητικής αστάθειας ή να κυβερνούνται από star του Hollywood  ή ακροδεξιούς  θαμώνες του Twitter και των οίκων ανοχής πολυτελείας (Ρήγκαν, Τραμπ) και παρόλα αυτά, όλα να δουλεύουν μια χαρά στην οικονομία.

Δεύτερον, η γενική τάση για καταβαράθρωση κάθε είδους κοινωνικών πολιτικών και η ανοιχτή ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του ίδιου του «κράτους-λαφύρου», μειώνει δραματικά τα περιθώρια υποσχέσεων, εξαγγελιών και «παροχών» προς τα λαϊκά στρώματα.

Τρίτον, η ανάπτυξη διεθνών πολιτικο-οικονομικών θεσμών του κεφαλαίου, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση στη δική μας περίπτωση,  περιορίζουν όλο και πιο δραματικά το δημοσιονομικό και γενικά τον πολιτικό χώρο εντός του οποίου θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν οι διαφορές των αστικών κομμάτων και η λαϊκή επικύρωση της διαπάλης τους για την κυβέρνηση.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Ένα φάντασμα πλανιέται πλέον πάνω από τα κεφάλια των αστικών διαχειριστικών κομμάτων σε κάθε χώρα. Το φάντασμα της πολιτικής αχρηστίας και περιθωριοποίησης.

Δείκτες αυτής της τάσης είναι πολλά πράγματα, όπως η τραγική μείωση των μελών και απονέκρωση της λειτουργίας των κομματικών κομμάτων ως οργανισμών λαϊκής οργάνωσης, η μεγάλη άνοδος της αποχής στις εκλογικές αναμετρήσεις, η άνοδος αντι-πολιτικών, ακροδεξιών ρευμάτων.

Δυστυχώς η πλήρης σχεδόν ηγεμόνευση της κοινοβουλευτικής λογικής και στην αριστερά στην Ευρώπη, δε δημιουργεί προς το παρόν όρους στροφής προς τα αριστερά, καθώς οι βασικές τάσεις στην αριστερά συμπαρασύρονται από τη γενική ανυποληψία του πολιτικού συστήματος, στο οποίο έτρεχαν να βρουν μια ζεστή θέση.

Ποια είναι η  ρεαλιστική απάντηση και άμυνα των αστικών κομμάτων σε αυτή την τάση; Μα οι «μεγάλοι συνασπισμοί» και οι κυβερνήσεις συνεργασίας, παρά την επίγνωση ότι όποιος προστρέχει σε αυτούς γρήγορα φθείρεται και τον τρώει η μαρμάγκα. Θα μπορούσε να συνοψιστεί και αλλιώς αυτή η τάση

» Κρατικοδίαιτοι διαχειριστές και κυβερνόπληκτοι σχηματισμοί όλου του κόσμου ενωθείτε!».

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως  ότι και να ψηφίζει ο κόσμος, τελικά προκύπτει ένας πολύχρωμος μεγάλος συνασπισμός που εν πολλοίς θα επιβάλει μια δοσμένη αστική πολιτική σε διάφορες δοσολογίες και εκδοχές.

Τι έχουν να πουν  όλα αυτά άραγε για την ποικιλώνυμη αριστερά; Ακολουθώντας  το γενικό υπάρχοντα  ιδεολογικό συσχετισμό, το πιθανότερο είναι να διαμορφώνονται οι παρακάτω βασικές τάσεις.

Η πρώτη και δυστυχώς κυρίαρχη τάση, σηκώνει ψηλά τη σημαία της αστικής δημοκρατίας και διεκδικεί μια φαντασιακή αστική δημοκρατία χωρίς τις εκφυλιστικές της τάσεις που αναπτύσσονται εντός του σύγχρονου καπιταλισμού. Αυτή η ψευδεπίγραφη αριστερή πολιτική με ξένη σημαία, αργά ή γρήγορα καταλήγει σε πλήρη υποταγή (και κοινοβουλευτική) στον «δημοκρατικό» πόλο του αστικού πολιτικού συστήματος. Στην προβληματική της, κυριαρχεί κατά βάση η αναφορά στο ζήτημα της κυβέρνησης και της συμμετοχής σε αυτήν, ενώ το  αστικό κράτος και γενικά η συνολική οικονομική και πολιτική αστική εξουσία, εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο.

Η δεύτερη και αντανακλαστική της πρώτης πολιτική στάση, στο όνομα του κοινοβουλευτικού εκφυλισμού, εγκαταλείπει γενικά το πεδίο της πολιτικής και της πάλης ενάντια στην αστική πολιτική και ιδεολογία. Ματαιοπονεί σε ένα υποτιθέμενο καθαρό κοινωνικό, κινηματικό πεδίο, αναλώνεται σε κοινωνικά πειράματα «νησίδων» εναλλακτικής οικονομίας, για να καταλήξει τελικά από το παράθυρο (όταν τίθενται τα πολιτικά διλήμματα) στην υποταγή σε όποια από τα αστικά ή μικροαστικά κόμματα δηλώσουν κάποιο σεβασμό στο «κίνημα» ή/και στα «δικαιώματα μειονοτήτων». Συνήθως, στα ρεύματα αυτά ο γενικόλογος «αντικρατισμός» περισσεύει, ενώ η αντικυβερνητική πάλη, ως αιχμή ενάντια στη γενικότερη αστική πολιτική,  εξαφανίζεται.

Το ζητούμενο ωστόσο,  είναι η αναζήτηση μιας σύγχρονης εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής, που θα διεκδικεί τη συσπείρωση και κινητοποίηση δυνάμεων ταυτόχρονα γύρω από τα βασικά κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των εργαζομένων και τις πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα ενάντια στον αστική πολιτική και τον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό.  Μια επαναστατική τακτική που θα οικοδομείται πρωτίστως στο πεδίο των κοινωνικών, ταξικών αγώνων, αλλά και της συνολικής άμεσης πολιτικής πάλης σε όλα τα πεδία. Με την επιδίωξη συμβολής  σε μια επαναστατική στρατηγική για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και το σοσιαλισμό, μπορεί ταυτόχρονα να απαντάει από τη σκοπιά της εργατικής πολιτικής στο ζήτημα της διακυβέρνησης και της λαϊκής συμμετοχής/άσκησής τηςτ Στο πλαίσιο μιας νέου τύπου εργατικής, λαϊκής δημοκρατίας, που ο νέος αιώνας των επαναστάσεων θα φέρει ξανά στο προσκήνιο.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr