Παν. Λαφαζάνης: Η κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης αποτελεί πισώπλατο μαχαίρωμα για την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία και ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας.

Κακουργήματα δεν υπάρχουν μόνο στο σκάνδαλο Novartis αλλά μεγαλύτερο και διαρκές κακούργημα είναι το ξεπούλημα του ΟΛΘ.

Ο Παν. Λαφαζάνης αναφερόμενος στην εσπευσμένη κατάθεση και συζήτηση στη Βουλή της Σύμβασης για την εκποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Αποτελεί το άκρον άωτο της κοροϊδίας το γεγονός, ότι ο Αλ. Τσίπρας βρίσκει ευκαιρία το σκάνδαλο Novartis και την δημόσια προσοχή στα εθνικά θέματα, ώστε ως πολιτικός κλέφτης να φέρνει την ίδια ώρα υπογείως και άρον-άρον στην Βουλή, υπό την μορφή του επείγοντος, την ψήφιση μιας κατάπτυστης σύμβασης με την οποία συντελείται το μέγα εθνικό έγκλημα και έγκλημα κατά της Μακεδονίας, που αντιπροσωπεύει το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια διαπλεκόμενα ολιγαρχικά συμφέροντα.

Αποτελεί εθνική ντροπή και πισώπλατο μαχαίρωμα για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, η υπογραφή της κατάπτυστης και αποικιακής σύμβασης, με την οποία η θαλάσσια πύλη της Μακεδονίας και των Βαλκανίων, το ιστορικό Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπουλιέται κυριολεκτικά σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια ολιγαρχικά συμφέροντα.

Η εκχώρηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης στις σημερινές κατοχικές δυνάμεις της χώρας δεν συνιστά μια απλή εμπορική πράξη, αλλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, με μεγάλο πλήγμα στην ασφάλεια και την οικονομία της Μακεδονίας αλλά και στην ιστορική πολιτιστική ταυτότητα της πόλης της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας.

Συνιστά απεριόριστη υποκρισία το γεγονός, ότι κάποιες μνημονιακές δυνάμεις που ορκίζονται, τάχα, στη Μακεδονία ή και μετέχουν σε συλλαλητήρια για το όνομα της Μακεδονίας, όχι μόνο τηρούν σιγή ιχθύος, αλλά και υπερθεματίζουν στο ξεπούλημα της θαλάσσιας πύλης της Μακεδονίας και των Βαλκανίων.

Η Μακεδονία απειλείται πρώτα απ’ όλα και κυρίως από τον εσωτερικό Δούρειο Ίππο, τον οποίο εκφράζει μια παραδομένη και βαθιά εξαρτημένη πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

Η Μακεδονία και η Βόρεια Ελλάδα απειλείται πρώτα απ’ όλα απ’ όλους αυτούς που την ξεπουλάνε κομμάτι-κομμάτι σε μεγάλα ξένα συμφέροντα. Απ’ όλους αυτούς που εκχωρούν και παραδίδουν στην πολυεθνική ιμπεριαλιστική κατοχή τα λιμάνια της, τα αεροδρόμιά της, τα νερά της, τους δρόμους και τις υποδομές της, τα δίκτυά της, την πιο προσοδοφόρα γη της, τον ορυκτό της πλούτο και τα κοινωνικά αγαθά της.

Αυτές τις ώρες, όλοι/-ες που, χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα και καμία λαϊκή εξουσιοδότηση, θα ψηφίσουν στην Βουλή την κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του ΟΛΘ και πρώτα απ’ όλα ο Τσίπρας και οι συναρμόδιοι υπουργοί, επωμίζονται βαρύτατες και κακουργηματικές ποινικές ευθύνες.

Τα σκάνδαλα της Siemens και της Novartis ωχριούν μπροστά στο σκάνδαλο και το έγκλημα του ξεπουλήματος της χώρας.

Οι εξωνημένοι ξεπουλητές, υπό τις ευλογίες των κατοχικών δυνάμεων, αυτής της χώρας, δεν πρόκειται να γλιτώσουν την παραδειγματική τιμωρία και αυτοί που τώρα σπεύδουν να οικειοποιηθούν τον εθνικό πλούτο, γρήγορα θα επιστρέψουν όσα σκανδαλωδώς έχουν οικειοποιηθεί».

πηγη: iskra.gr

Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης, Ιδιωτικά Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών «ανθρώπινου δυναμικού». Πίσω από τα παραπάνω ονόματα μπορεί κανείς να βρει τις επιχειρήσεις που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε άλλες εταιρείες, τα σύγχρονα «δουλεμπορικά», όπως εύστοχα τις αποκαλούν εργαζόμενοι και σωματεία. Πρόκειται για εταιρείες που διαφημίζουν τον «υψηλό βαθμό ευελιξίας» που παρέχουν στις επιχειρήσεις – πελάτες τους, μειώνοντας το «κόστος» τους. Τη δράση τους διευκολύνουν οι νόμοι που έχουν ψηφίσει οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και οι κατευθύνσεις της ΕΕ.

Σχετικά με το εργασιακό καθεστώς της «ενοικίασης» εργαζομένων στον κλάδο του Εμπορίου μιλά στον «Ριζοσπάστη» ο Θύμιος Βασιλείου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και εργαζόμενος κάτω από το καθεστώς της «ενοικίασης».

Πρόσφατα βρέθηκε στην ανεργία, μετά από επτά χρόνια δουλειάς με συμβάσεις στην εταιρεία «In Group», με την τελευταία διετία να δουλεύει στο κατάστημα «The Mart» (ιδιοκτησίας «Σκλαβενίτη»).

Όπως έχει επισημάνει το σωματείο, αυτό που «ενόχλησε» την εργοδοσία είναι η φωνή που καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, ενάντια στις συνθήκες ομηρίας εκατοντάδων εμποροϋπαλλήλων που παρέχονται ως φτηνό και «ευέλικτο» προσωπικό, με συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις εργασίας σε εργοδότες του κλάδου.

Η δραστηριότητα του σωματείου, με κινητοποιήσεις στους άμεσους («In Group») και έμμεσους («The Mart») εργοδότες, αλλά και παρεμβάσεις στην Επιθεώρηση Εργασίας, έχει γίνει αφορμή για να βρεθούν στο επίκεντρο μια σειρά πλευρές της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι.

Οι εταιρείες που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε επιχειρήσεις του κλάδου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν και μεγάλοι όμιλοι, που αναλαμβάνουν να βρουν, να εκπαιδεύσουν και να προμηθεύσουν στις επιχειρήσεις το προσωπικό που χρειάζονται.

Οι «ενοικιαζόμενοι» εργαζόμενοι έχουν από πάνω τους ταυτόχρονα δύο μεγαλοεργοδότες: Το «δουλεμπορικό» με το οποίο υπογράφουν σύμβαση, αλλά και την εργοδοσία του καταστήματος στο οποίο κάθε φορά καλούνται να δουλέψουν στην πραγματικότητα, με πλήρη «ευελιξία».

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εμποροϋπάλληλοι που δουλεύουν μέσω των εταιρειών αυτών βλέπουν τις ώρες δουλειάς τους να αυξομειώνονται συνεχώς με βάση τις ανάγκες της επιχείρησης. Ενδεικτικά, σε μια από τις «συμβάσεις» με σχετική εταιρεία, ορίζεται πως «οι ημέρες εργασίας του εργαζόμενου καθορίζονται ανά μήνα και δεν θα υπολείπονται από μία (1) μηνιαίως, οι δε ώρες δεν θα υπολείπονται τις δύο (2) ημερησίως». Στην πράξη ο εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει καθημερινά για 8 ώρες ή ακόμα περισσότερες, τίποτα όμως δεν εμποδίζει την εργοδοσία να εναλλάσσει τις υπερωρίες με την ακραία υποαπασχόληση, εφόσον αυτό εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται αδύνατον οι εργαζόμενοι να γνωρίζουν τις μέρες και τις ώρες εργασίας τους, αλλά και τις μηνιαίες αποδοχές τους, που αυξομειώνονται ανάλογα με τις ώρες εργασίας.

Όσον αφορά το ωρομίσθιο, αυτό κυμαίνεται γύρω στα 3 ευρώ την ώρα, ενώ δεν λείπουν φαινόμενα ανασφάλιστης ή υποδηλωμένης εργασίας. Στο Σύλλογο έχουν φτάσει καταγγελίες από εργαζόμενες σε πολυκαταστήματα που δουλεύουν ως «ενοικιαζόμενες» κατά την περίοδο των εκπτώσεων ή του εορταστικού ωραρίου και αμείβονται με «μισθό» 180 ευρώ, παρότι το πραγματικό τους ωράριο φτάνει ή και υπερβαίνει το 8ωρο.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται «όμηροι», δουλεύοντας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ανάμεσα στις ανανεώσεις συχνά μεσολαβούν διαστήματα ανεργίας για ενάμιση περίπου μήνα, είτε εμφανίζεται κάθε φορά διαφορετικός εργοδότης. Ετσι, ακόμα κι αν ο εργαζόμενος δουλεύει στην ίδια επιχείρηση και κάνει την ίδια δουλειά για χρόνια, στερείται το δικαίωμα να μετατραπεί η σύμβασή του σε αορίστου χρόνου.

Στα παραπάνω προστίθεται και η «εκπαίδευση» στις επιταγές των εργοδοτών, την οποία αναλαμβάνουν να παρέχουν οι εν λόγω εταιρείες. Οπως επισημαίνει ο εκπρόσωπος του σωματείου, πρόκειται για κανονικά «σεμινάρια» ενάντια στην οργάνωση στα σωματεία, τη συλλογική διεκδίκηση, τη συμμετοχή στην απεργία. Τα μαθήματα υποταγής συνοδεύονται από το ανάλογο «τυράκι»: Αν ένας εργαζόμενος έχει τρίμηνη σύμβαση του τάζουν εξάμηνη, αν έχει εξάμηνη του τάζουν δωδεκάμηνη και πάει λέγοντας, χωρίς να μπαίνει ποτέ τέλος στο καθεστώς της ανασφάλειας και της ομηρίας.

«Εκπαιδεύουν τους εργαζόμενους στα «θέλω» των εργοδοτών, προκειμένου να εξασφαλίζουν «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» στους χώρους δουλειάς, προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην έχουν απαιτήσεις, να μην διεκδικούν το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά, Συλλογική Σύμβαση, αυξήσεις στους μισθούς», σχολιάζει.

Προσθέτει όμως πως όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αγανακτούν, προβληματίζονται, απευθύνονται στο κλαδικό τους σωματείο και συζητούν πως «δεν μπορεί να είναι αυτό το παρόν και το μέλλον μας».

πηγη: ergasianet.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

• Το ισραηλινό απαρτχάιντ σκοτώνει και ασθενείς, καθώς δεν λαμβάνουν ούτε τα αναγκαία φάρμακα ούτε άδεια εξόδου για νοσηλεία

Με πόσους τρόπους φανερώνει την κτηνώδη φύση του το πλέον ανθεκτικό –στον χρόνο– απαρτχάιντ; Με άφθονους. Πόση αγανάκτηση προκαλεί κάθε επιβεβαίωση της θηριωδίας του; Όχι αρκετή, είναι αλήθεια. Διότι είναι εξόχως διεισδυτικός ο μιθριδατισμός που βρίσκει αρωγή στην αναγνώριση κάποιου «δίκιου του ισχυρότερου». Εν προκειμένω, του Ισραήλ. Του αιωνίως «χαϊδεμένου», του πλήρως ασύδοτου, πλέον…

Μάλλον «στα ψιλά» καταχωνιάστηκε η είδηση, που θεμελιώνεται σε στοιχεία και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ): Εξ αιτίας των ισραηλινών αρχών, μέσα στο 2017 έχασαν τη ζωή τους 54 Παλαιστίνιοι, που δεν συγκρούσθηκαν με εποίκους ούτε διαδήλωσαν. Απλώς αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας… Πέθαναν, περιμένοντας άδεια των ισραηλινών αρχών για να βγουν από τα κατεχόμενα και να τους προσφερθεί κάποια ιατρική περίθαλψη (π.χ. στην Ιερουσαλήμ).

Ο μακάβριος αυτός κατάλογος του 2017, είναι κατά πολύ μεγαλύτερος των αντίστοιχων των προηγούμενων ετών. Εύγλωττο το στατιστικό στοιχείο, που δημοσιοποίησε ο ΠΟΥ, για τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας: Πέρσι ζήτησαν 25.000 ιατρικές άδειες, αλλά μόνο στο 54% δόθηκε έγκριση που επέτρεπε στους ασθενείς να σπεύσουν εγκαίρως στα ιατρικά ραντεβού τους. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 62% το 2016 και 92% το 2012. Η ροή των πραγμάτων φανερώνει διαθέσεις…

Στη Λωρίδα της Γάζας, την ισραηλινή απροθυμία για χορήγηση αδειών συνοδεύουν οι ασφυκτικοί περιορισμοί στις εισαγωγές ιατρικού εξοπλισμού. Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς ιατρικά μέσα θα μπορούσε «να αξιοποιήσει η Χαμάς για στρατιωτικούς σκοπούς». Γνωρίζουμε όμως τι συνέβη στην Άγια Αμπού Μούτλακ, ένα κοριτσάκι πέντε ετών από τη Χαν Γιούνες (νότιο τμήμα της Λωρίδας) που είχε γεννηθεί με σοβαρές εγκεφαλικές παθήσεις.

Η Άγια πέθανε, διότι –ελλείψει άδειας– δεν κατόρθωσαν οι γονείς της να τη στείλουν στο τρίτο καθορισμένο ραντεβού σε νοσοκομείο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η Άγια ξεψύχησε, διότι η «Αγία Ασφάλεια του Ισραήλ», αυτό το διάτρητο δόγμα-μασκάρεμα του απαρτχάιντ, απαιτεί «παράπλευρες απώλειες». Για να τραφεί το απαρτχάιντ.

Όλοι οι σοβαροί αναλυτές έχουν επισημάνει ότι, έπειτα από τη συνθήκη του Όσλο (1993) και τις συμφωνίες του Καΐρου (1994) και της Τάμπα (1995), η καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων χειροτέρεψε. Συν τοις άλλοις, επειδή έπρεπε να περάσει «από σαράντα κύματα» ένας οποιοσδήποτε κάτοικος της Τζενίν για να επισκεφθεί συγγενικό του πρόσωπο στη Λωρίδα, πολλώ δε μάλλον για να εργαστεί στο Ισραήλ. Επειδή ο οικονομικός μαρασμός κατέφθασε ταχύτατα.

Από το 1992 έως το 1996, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα κατεχόμενα συρρικνώθηκε κατά 36%. Η ανεργία που ήταν γύρω στο 5% τη δεκαετία του ’80 είχε ανέλθει στο 20% κατά τις παραμονές της δεύτερης Ιντιφάντα (Σεπτέμβριος 2000). Ε, τώρα, σειρά έχει ο στραγγαλισμός που έγκειται στην παρεμπόδιση της εξόδου για ιατρική θεραπεία.

Ναι, ξέρουμε-ξέρουμε, να μην το λέμε και πολύ «φωναχτά», για να μην αρχίσει το γνωστό τσούρμο αδαών, υποκριτών και «βαλτών» να σκούζει για «αντισημιτισμό»…

πηγη: prin.gr

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πέρα από το ότι αποδεικνύεται η πιο καταστροφική για τον τόπο και τον λαό από οποιαδήποτε κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, αποδεικνύεται και μια κυβέρνηση μικρών και θλιβερών Γκαιμπελίσκων. Ας δούμε πέντε, από τα πολλά «μαργαριτάρια – παραμύθια» της ομάδας Τσίπρα και των βουλευτών του που ακούμε τελευταία:

Παραμύθι πρώτο: «Το επιτόκιο 3,5% που δανείστηκε η χώρα το τελευταίο της ομόλογο, είναι χαμηλότερο, και από αυτό που δανειζόταν η χώρα όταν δεν είχε χρεοκοπήσει-μπει στα μνημόνια»

Η Αλήθεια: Σημασία δεν έχει το ονομαστικό επιτόκιο, αλλά το πραγματικό (ονομαστικό επιτόκιο αφαιρούμενου του πληθωρισμού). Το πραγματικό επιτόκιο που δανείστηκε η χώρα είναι μεγαλύτερο και από αυτό του Φεβρουαρίου του 2010. (Εφόσον βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου επέλεγε να δανειστεί 20 και πλέον δις για το 2010 -όσα χρειαζόταν η χώρα για όλο το έτος-, και να καθυστερήσει την χρεοκοπία, αντί να φέρει το Δ.Ν.Τ. και τα μνημόνια).

Για να είμαστε σαφείς: η Ελλάδα ακόμη και λίγο πριν την χρεοκοπία (το 2007-2008-2009), δανειζόταν με ένα χαμηλό ονομαστικό επιτόκιο περίπου ίδιο με την Γερμανία, γιατί ως χώρα της ΟΝΕ, είχε την εμπιστοσύνη των αγορών (οι χώρες της ΟΝΕ δεν χρεοκοπούν έλεγαν οι αγορές). Μόνο που ο πληθωρισμός της χώρας, ήταν όλα αυτά τα χρόνια περί το 3,5%- 4%. Εν ολίγοις η χώρα δανειζόταν με ελάχιστα, μηδενικά έως και αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Τον Νοέμβρη του 2009 η ονομαστική απόδοση του δεκαετούς ομολόγου του ελληνικού δημοσίου ήταν ακόμη 4,84%, για να φτάσει τον Φεβρουάριο του 2010 στο 6% και κάτι, και τελικά, τον Μάιο του 2010 στο 7,94%.

Η χώρα σήμερα ακολουθεί (ή ορθότερα, της επιβάλλεται) πολιτική εσωτερικής υποτίμησης, δηλαδή αποπληθωρισμού για να αυξήσει την διεθνή ανταγωνιστικότητά της, αφού δεν μπορεί (εντός ευρώ) να κάνει εξωτερική υποτίμηση. Για αυτό ο πληθωρισμός τα τελευταία χρόνια ήταν αρνητικός, είχαμε αποπληθωρισμό. Ανέκαμψε σε θετικό πρόσημο το 2017 (πέριξ της μονάδας), για να επανέλθει σε αρνητικό πρόσημο τον Ιανουάριο του 2018 (-0,2%). Άρα, με τα τελευταία δεδομένα (Ιανουάριος), το πραγματικό επιτόκιο δανεισμού ήταν 3,7% και άρα πολύ μεγαλύτερο από τον Φεβρουάριο του 2010 και περίπου ίσο με τον Μάιο του 2010 που μπήκαμε στα μνημόνια. Άρα κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ μην «παίζετε» με τα νούμερα.

Παραμύθι νο 2: «Αυτοδύναμη και καθαρή Έξοδος».

Η Αλήθεια: «Ακόμη και αν η χώρα βγει βραχυχρόνια στις αγορές σύντομα, ή θα χρεοκοπήσει και τυπικά, ή θα επιστρέψει στην αγκαλιά των επίσημων δανειστών».

Υπάρχει μια οικονομική «διαπίστωση»: Για να μειώνεται το χρέος μιας χώρας ως ποσοστό του ΑΕΠ πρέπει το ποσοστό αύξησης του ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερο από το πραγματικό επιτόκιο.

Παγκοσμίως σήμερα, με πρώτη την Αμερική, τελειώνει η εποχή του φτηνού χρήματος. Η πολιτική των κεντρικών τραπεζών αλλάζει και τα επιτόκια θα αυξηθούν. Ήδη τα ομόλογα του αμερικάνικου δημοσίου παίρνουν την ανηφόρα. Σύντομα θα ακολουθήσει και η ευρωζώνη. Η κρίση χρέους συνολικά στην ευρωζώνη θα επανεμφανιστεί. Όταν λοιπόν η Γερμανία θα δανείζεται με ονομαστικό επιτόκιο πάνω από 3%, όπως και πριν την κρίση, με πόσο θα δανείζεται η Ελλάδα; Ίσως με τα ονομαστικά επιτόκια που είχαν διαμορφωθεί το 2010; Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και τα υπάρχουσα δάνεια από τους μηχανισμούς είναι κύρια σε κυμαινόμενα επιτόκια.

Όταν μάλιστα η οικονομία τότε της χώρας (πριν την κρίση) δεν είχε διαλυθεί σε τέτοιο βαθμό, και το δημόσιο χρέος της πριν τις αναθεωρήσεις του, το 2009 ήταν ως ποσοστό του ΑΕΠ 113%, ενώ σήμερα ξεπερνά το 185%. Βέβαια, θα πει κανείς, έχουν εξαφανιστεί τα μεγάλα, «δίδυμα» ελλείμματα, δημόσιο και εξωτερικό που είχε τότε η ελληνική οικονομία. Όμως σε συνθήκες αποπληθωρισμού ή αναιμικού πληθωρισμού, και χαμηλής ανάπτυξης-στασιμότητας, λόγω λιτότητας, που αναμένεται βραχυχρόνια- μεσοχρόνια-μακροχρόνια, το υπόλοιπο (πραγματικό επιτόκιο μείον την ανάπτυξη) επί το ποσοστό του χρέους, θα είναι σημαντικό και πολύ μεγαλύτερο από τα όποια πρωτογενή πλεονάσματα. Η δυναμική του δημόσιου χρέους, στην πραγματικότητα η δυναμική ενός τεράστιου εξωτερικού χρέους, δείχνει χρεοκοπία.

Είναι πιθανό σήμερα το ελληνικό πρόβλημα, να πάρει μια ακόμη παράταση. Ο ξένος παράγοντας φαίνεται να επιθυμεί την συνέχεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και για αυτό τον ανταμείβει με καλά, άλλα με κούφια λόγια για την ελληνική οικονομία. Οι υπηρεσίες του ΣΥΡΙΖΑ προς την ευρωπαϊκή νομισματική τάξη και το κατεστημένο της Ε.Ε. ήταν υποδειγματικές. Όμως η Ελλάδα αναπτύσσει όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα στην τροχιά της επίσημης χρεοκοπίας, και βρίσκεται όλο και πιο βαθιά στο έλεος και στην εξάρτηση από τους ξένους δανειστές.

Παραμύθι νο 3: «Η ανεργία μειώνεται και η κατάσταση στην αγορά εργασίας βελτιώνεται».

Η αλήθεια: Η μετανάστευση και η μερική απασχόληση εμφανίζουν μια αλχημιστικά μειούμενη ανεργία. Η αγορά εργασίας διαλύεται, οι μισθοί καταρρέουν.

Με στοιχεία του ΕΦΚΑ για τον Μάιο του 2017, σε σύνολο 2145 χιλιάδων μισθωτών-ασφαλισμένων του ιδιωτικού τομέα, 637 χιλιάδες εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης, πάνω από 3 στους δέκα, και με μέσο μικτό μισθό 390 ευρώ το μήνα. (βλ: καθημερινή, 14/2). Η μερική απασχόληση κάνει θραύση, διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις και συμπιέζει όλο και περισσότερο τους μισθούς. Η μέση απασχόληση στις επιχειρήσεις δείχνει να ανεβαίνει κατά 2,26% (πάλι για τον Μάιο του 2017), το μέσο ημερομίσθιο όμως έπεσε κατά 2,38%.

Για να αυξάνει η απασχόληση, η συνολική εργασία (ας το πούμε έτσι) πρέπει η αύξηση του ΑΕΠ να είναι μεγαλύτερη από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το έτος 2017, το ΑΕΠ παρέμεινε στάσιμο. Κατά την γνώμη μας μειώθηκε και απλώς στους αριθμούς, εμφανίζεται ένα τμήμα του ΑΕΠ που «ασπρίζει».

Αλλά ας δεχτούμε ότι ήταν στάσιμο. Δεν γίνεται έτσι να αυξάνει η συνολική απασχόληση. Έστω ότι η παραγωγικότητα της εργασίας ανά ώρα ανέβηκε κατά 1% το 2017, οι συνολικές ώρες απασχόλησης τότε μειώνονται κατά 1%. Συνεπώς ή όποια αύξηση της απασχόλησης καταγράφουν τα στοιχεία, πρόκειται στην ουσία για αύξηση της μερικής απασχόλησης εις βάρος της σταθερής.

Επίσης οι απασχολούμενοι και στα επίσημα στοιχεία αυξάνουν αριθμητικά, λιγότερο από την μείωση των ανέργων. Αυτό οφείλεται στην καθαρή μετανάστευση. Η κατάσταση όμως είναι πολύ χειρότερη. Στην πραγματικότητα, κοντά στους 500.000 έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό τα χρόνια της κρίσης, κυρίως νέοι και επιστήμονες. Π.Χ.: 12.500 γιατροί είχαν πάρει «εισιτήριο χωρίς επιστροφή» μέχρι πέρσι, ενώ 3 στους 4 τουλάχιστον νέους γιατρούς διαλέγουν να κάνουν ειδικότητα στο εξωτερικό.

Αν τώρα υπολογίζαμε ότι αυτοί που εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης δούλευαν κανονικά, τότε θα «περίσσευαν» άλλοι 318 χιλιάδες, θα είχαμε δηλαδή 318 χιλ. περισσότερους ανέργους. Επίσης πολλοί στην πραγματικότητα άνεργοι (μηχανικοί, ελ. Επαγγελματίες, «μαθητευόμενοι» σε σεμινάρια, κλπ) καταγράφονται ως απασχολούμενοι, ενώ άλλοι (που δεν έψαξαν για δουλειά λόγω απογοήτευσης το τελευταίο διάστημα) καταγράφονται από την ΕΛΣΤΑ ως μη οικονομικά ενεργοί.

Συμπερασματικά, λείπουν από την χώρα, 2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας και ο εφιάλτης στην αγορά εργασίας επιδεινώνεται καθημερινά.

Παραμύθι νο 4: «Φταίει η διαχείριση της δεξιάς για την χρεοκοπία και τα μνημόνια».

Η Αλήθεια: «Η Ελλάδα χρεοκόπησε λόγω τεράστιων εμπορικών ελλειμμάτων, που καλύφτηκαν από εξωτερικό δημόσιο χρέος, με λίγα λόγια, η κύρια αιτία της χρεοκοπίας είναι η συμμετοχή στην ΟΝΕ».

Με αφορμή το ζήτημα των φαρμάκων, αναπτύσσεται ένα σενάριο που ενοχοποιεί την «δεξιά» για αλόγιστες δαπάνες, μίζες και αρπαγή του δημόσιου χρήματος, και έτσι επιχειρείται να αθωωθεί, η πολιτική των μνημονίων και του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως όλα αυτά είναι περίπου το ίδιο, με το να ισχυριστεί κάποιος, ότι το συνάχι δημιουργεί τον καρκίνο.

Το 2007-2008 το εξωτερικό έλλειμμα της χώρας έφτασε το 15% του ΑΕΠ, 35-40 δις ετησίως. Δεν είναι καθόλου άσχετο με το ότι το ευρώ έφτασε στο 1,6 δολάρια, και το ότι το ελληνικό ευρώ (λόγω υψηλότερου πληθωρισμού, έγινε το πιο σκληρό ευρώ της ευρωζώνης). Υπήρχε δηλαδή πολλαπλή υπερτίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας της Ελλάδας έναντι όλων των βασικών εμπορικών της εταίρων, διογκώνοντας το εμπορικό έλλειμμα. Ουσιαστικά, ήδη από το όταν μπήκαμε στο ευρώ, η δραχμή, ήταν υπερτιμημένη, λόγω της ανάλογης πολιτικής της σκληρής δραχμής, μια που και τότε το εξωτερικό έλλειμμα πλησίαζε το 8% του ΑΕΠ.

Αν δεν ήμασταν στο ευρώ θα είχε γίνει διολίσθηση-υποτίμηση¹ της δραχμής και τα πράγματα θα έμπαιναν σε ισορροπία. Αντίθετα λόγω της συμμετοχής στο ευρώ, τόσο ο ιδιωτικός τομέας όσο και ο δημόσιος τομέας αντιμετώπιζαν την εμπιστοσύνη των αγορών και των ξένων αποταμιευτών. Οι τράπεζες γέμισαν με ξένες καταθέσεις, ενώ ο δημόσιος τομέας δανειζόταν (όπως είπαμε και παραπάνω) με μηδενικά ή και αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Ένα μεγάλο μέρος του εμπορικού ελλείμματος ισοφαρίζονταν από τον δανεισμό του δημόσιου τομέα από το εξωτερικό. Το 80% του δημόσιου χρέους πέρασε σε χέρια ξένων και σε γαλλικές και γερμανικές κ.α. τράπεζες. Ο δανεισμός και η υψηλή ισοτιμία στρέβλωσε σε σημαντικό βαθμό και την οικονομία με αποκορύφωμα την φούσκα στα ακίνητα.

Είναι εντυπωσιακό ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε σε μια εποχή που για χρόνια δανειζόταν με μηδενικά ή αρνητικά πραγματικά επιτόκια. Πρόκειται για παραλογισμό, που μόνο η ΟΝΕ μπορούσε να δημιουργήσει.

Όταν ξεκίνησε η κρίση, οι αγορές έριξαν τα βλέμματά τους στα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή στα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας των χωρών του Νότου και όχι στο ύψος του δημόσιου χρέους. Παράδειγμα η Ισπανία, που είχε δημόσιο χρέος μικρότερο και από την Γερμανία και πολύ κάτω και από αυτό της συνθήκης του Μάαστριχτ (60% του ΑΕΠ).

Η κρίση λοιπόν στην Ελλάδα οφείλεται στην σχέση κέντρου-περιφέρειας, στις διαφορές ανταγωνιστικότητας στην ΟΝΕ, και η πατρίδα μας ως η πιο αδύναμη οικονομία του Νότου πληρώνει και το πιο μεγάλο τίμημα.

Παραμύθι νο 5: «Θα έρθουν Ξένες Επενδύσεις που θα φέρουν την ανάκαμψη»

Η Αλήθεια: «Καμία οικονομία δεν σώνεται από Ξένες Επενδύσεις, χρειάζεται δικό της σχέδιο, και αυτές που γίνονται στην Ελλάδα είναι επιβλαβείς για την οικονομία»

Μία οικονομία, σε όση λιτότητα και εάν εξαναγκαστεί, δεν δύναται να στηριχτεί μόνο σε Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ). Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο ιστορικό παράδειγμα χώρας. Αντιθέτως, μάλιστα, οι ΑΞΕ είναι καταρχήν επιβλαβείς για την Ελλάδα, διότι δεν πρόκειται (και θα πρόκειται) για επενδύσεις εξαγοράς δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων ή υποδομών, μειώνοντας μεσοχρονίως-μακροχρονίως τα έσοδα του δημοσίου τομέα και αποστραγγίζοντας περαιτέρω την οικονομία, δια της ελεύθερης (ελέω και «Μάαστριχτ»!) εξαγωγής κερδών στο εξωτερικό. Και δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι: Πρώτον, ακόμα και κατά τα «χρυσά χρόνια» του ευρώ, οι ΑΞΕ συνέβαλαν κατά λιγότερο από 0.5% στη χρηματοδότηση του ελλείμματος του ελληνικού Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών. Δεύτερον, οι μεγαλύτερες από αυτές τις επενδύσεις ήταν τύπου εξαγοράς ελληνικών μονάδων παραγωγής υπηρεσιών. Τρίτον, ούτε ο Μαρκεζίνης, πριν και μετά την – κατά τα λοιπά – επιτυχημένη εξωτερική υποτίμηση του 1953, και παρά τα συσταλτικά μέτρα οικονομικής πολιτικής που εφαρμόστηκαν, μπόρεσε να προσελκύσει σημαντικές ΑΞΕ.

(1): Ενδεικτικά αναφέρω ότι το μέσο έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών ήταν: 1960-1970 (-2, 6), 1970-1980 (-3,9), 1980-1985 (-5,5), 1985-1990 (-3,1), 1990-1995 (-1,4). Μετά την συνθήκη του Μάαστριχτ άρχισε η πολιτική της σκληρής δραχμής για να μειωθεί ο πληθωρισμός και να μπούμε στην ΟΝΕ. Εκεί άρχισε ο φαύλος κύκλος (που οδήγησε εντός ΟΝΕ, στην χρεοκοπία) σκληρή δραχμή-εμπορικό έλλειμμα-δανεισμός από το εξωτερικό- αύξηση της διαρροής τόκων στην αλλοδαπή που κατέληξε στα πρωτοφανή ελλείμματα του Ι.Τ.Σ, στο 7,61% πριν μπούμε επίσημα στο ευρώ, με κορύφωση το 15% του 2007-2008. Εκεί πια τελείωσε η ψευδαίσθηση της «χρυσής» εποχής της συμμετοχής μας στην ΟΝΕ και ξεκίνησε η πραγματικότητα της σκληρής προσαρμογής, μιας αδύναμης οικονομίας στους πιο σκληρούς κανόνες του απόλυτου νεοφιλελευθερισμού που επικρατούν παγκόσμια, δηλαδή μέσα στον ισχυρό πυρήνα της ζώνης της υπερπαγκοσμιοποίησης (Ε.Ε.).

πηγη: iskra.gr