του Γιάννη Μπασκάκη

Λέξη δεν είπε η Χρυσή Αυγή για τις συλλήψεις των μελών της ναζιστικής ομάδας που δρούσε με τα ονόματα Combat 18 Hellas και Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές (ΑΜΕ) από την Αντιτρομοκρατική. Και δεν είπε γιατί, όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, ανάμεσα στους συλληφθέντες βρίσκεται ένας πολύ δικός της άνθρωπος. Ο λόγος για τον Σπύρο Μεταλληνό, γνωστό από τη δράση του ως βασικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής στο τάγμα εφόδου του Πειραιά.

Η σύλληψη λοιπόν του Μεταλληνού, ο οποίος φέρεται να έχει παραδεχτεί τη συμμετοχή του στις εγκληματικές ενέργειες των ΑΜΕ/C18, επιβεβαιώνει τη διασύνδεση της μητρικής οργάνωσης, δηλαδή της Χρυσής Αυγής, με τις μικρές περιθωριακές ναζιστικές ομάδες που δρουν αποκλειστικά στην παρανομία, αντιγράφοντας τη δική της δράση και συγκρότηση.

Σήμερα φέρνουμε στο φως πλήθος ντοκουμέντων που αποδεικνύουν τη σχέση του Μεταλληνού με τη Χρυσή Αυγή και με την Τοπική Οργάνωσή της στον Πειραιά.

Σημειώνουμε ότι η συγκεκριμένη Τοπική είναι σήμερα ο πιο ενεργός Πυρήνας της ναζιστικής οργάνωσης, έχοντας διαδεχτεί τον Πυρήνα της Νίκαιας που κατέρρευσε μετά την ποινική δίωξη που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Ο Μεταλληνός εικονίζεται στις δράσεις του συγκεκριμένου τάγματος εφόδου, στο πλευρό του Σωτήρη Δεβελέκου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής και ηγετικού στελέχους της στον Πειραιά (φωτ. 1).

Μάλιστα εικονίζεται να κάνει και ομιλίες στα τοπικά γραφεία, όπως στις 17 Ιανουαρίου του 2017 (φωτ. 2), ενώ μοιράζει έντυπο υλικό της Χρυσής Αυγής (φωτ. 3).

Φυσικά συμμετέχει και στις κοινές δράσεις των Πυρήνων της οργάνωσης στην περιφέρεια Πειραιά (Πειραιάς, Πέραμα, Σαλαμίνα, φωτ. 4) και βέβαια εικονίζεται και με τον περιφερειάρχη της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά και υπεύθυνο για τη δράση των ταγμάτων εφόδου στην περιοχή, δηλαδή τον Ιωάννη Λαγό (φωτ. 5 και 6).

Εκτός από τον Λαγό, ποζάρει και δίπλα στον μέχρι πρότινος βουλευτή της οργάνωσης Δημήτρη Κουκούτση (φωτ. 7), ενώ βρίσκεται ανάμεσα στα μέλη και στελέχη που η Χρυσή Αυγή στέλνει στο Εφετείο να παρακολουθούν τη μεγάλη δίκη, παριστάνοντας το κοινό.

Αλλά έχει κι έναν άλλο ρόλο. Να κατασκοπεύει όσους η οργάνωση θεωρεί πολιτικούς της αντιπάλους. Να πηγαίνει δηλαδή στις εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις αντιφασιστικών οργανώσεων και να φωτογραφίζει τους συμμετέχοντες, να φωτογραφίζει ακόμα και δικηγόρους της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη, ακόμα και τη Μάγδα Φύσσα.

Τον ρόλο αυτόν τον έχει προδώσει ο ίδιος μέσω των αναρτήσεών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αλήθεια, μετά απ’ όλα αυτά τι θα πει ο Φίρερ Μιχαλολιάκος; Ο,τι είπε και για τον Ρουπακιά; Περαστικός κι αυτός από τα γραφεία τους;

Πηγή: efsyn.gr

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Με τον αντιαπεργιακό νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που με συνοπτικές διαδικασίες, μέσα σε τρεις μέρες (Σάββατο 13, Κυριακή 14 & Δευτέρα 15/1/2018), ψηφίστηκε στη βουλή, άνοιξε η κερκόπορτα για την άλωση του δικαιώματος της απεργίας, του πιο σημαντικού δικαιώματος των εργαζομένων. Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφικές ηγεσίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, στην ουσία έγιναν συνένοχες στο «έγκλημα», με την ουσιαστική απραξία τους και με τις αναντίστοιχες στάσεις εργασίας και ισχνές συγκεντρώσεις τους για ένα τέτοιο καθοριστικό, για τη διεκδικητική πάλη των εργαζομένων, ζήτημα.

Οι ευθύνες όμως και του ΠΑΜΕ είναι μεγάλες γιατί, ενώ από τον Σεπτέμβρη ήταν γνωστό ότι θα έρθει για ψήφιση στη βουλή αυτό το εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο, τηρούσαν μια στάση αναμονής, προτείνοντας απλά στα συνδικάτα να παίρνουν αποφάσεις για απεργία την ημέρα που θα ερχόταν στη βουλή αυτό το νομοσχέδιο. Δηλαδή δεν προωθούσαν καθημερινές και πολύμορφες δραστηριότητες μέσω στους εργαζόμενους, στους χώρους δουλειάς, ώστε να γίνει πραγματική υπόθεση των εργαζομένων για να αποτραπεί ο ερχομός του αντιαπεργιακού νομοσχεδίου στη βουλή, αλλά απλά, καλούσαν να παρθεί απόφαση, να γίνει μια απεργία, μόνο τη μέρα ψήφισης του στη βουλή, στην ουσία κατόπιν εορτής, που βέβαια μια τέτοια απεργία ασφαλώς και είναι απλά απεργία διαμαρτυρίας και τίποτα περισσότερο, κάτι που δεν ενοχλεί ουδόλως την κυβέρνηση και τους πάτρωνές της. Πολύ περισσότερο που με μια τέτοια απόφαση, η πρωτοβουλία των κινήσεων και γι’ αυτήν την απεργία, εκχωρήθηκε στην κυβέρνηση, αφού το «απεργούμε…όταν έρθει στη βουλή το νομοσχέδιο» αυτό το «…όταν» το καθορίζει πάντα η κυβέρνηση που βέβαια και πάλι το καθόρισε, ξαφνικά για το προαναφερόμενο Σαββατοκύριακο.

Τώρα, ενόψει της μάχης των διαπραγματεύσεων για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και πάλι, ο παλιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός στη διοίκηση της ΓΣΕΕ, αρνείται να οργανώσει τους αναγκαίους αγώνες, καταφεύγοντας στις πιο αντιδραστικές θεωρίες, περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», αφού, όπως είδαμε προηγουμένως, με την ενδοτική στάση του στο αντιαπεργιακό νομοσχέδιο καταδίκασε το όπλο της απεργίας, δηλ. το κορυφαίο όπλο από τα όπλα των συνδικαλιστικών αγώνων. Είναι χαρακτηριστικές οι εκφράσεις που ακούστηκαν ενάντια στην απεργία από τους εκπροσώπους του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ που έγινε στις 2/2/2018: Γ. Παναγόπουλος (ΠΑΣΚ), «έχει φάει τα ψωμιά του αυτός ο τύπος κινητοποιήσεων. Πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι διαφορετικό. (...) Χωρίς το άγχος για συγκεκριμένη ημερομηνία απεργιακής κινητοποίησης να οργανώσουμε καμπάνια για πανεθνική μέρα δράσης και διαμαρτυρίας μαζί με ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, Επιμελητήρια, μαζί με τις οργανώσεις της "κοινωνίας των πολιτών"». Και οΘ. Βασιλόπουλος (ΜΕΤΑ) δεν τοποθετήθηκε και πολύ διαφορετικά, «Όταν βγαίνεις συνέχεια με απεργίες και δεν έχεις αποτέλεσμα αυτές εκφυλίζονται...».Ν. Κιουτσούκης (ΔΑΚΕ), ο οποίος μίλησε για την «απαξίωση των συνδικάτων» και «την φθίνουσα πορεία τους».

Αυτή είναι μια εικόνα του συνδικαλιστικού κινήματος που, όχι μόνον δεν τιμά τους εργαζόμενους που εκπροσωπεί, αλλά και προσβάλλει βάναυσα του αγώνες που, διαχρονικά, πολλές φορές βάφτηκαν στο αίμα ή που, το τίμημα τους, από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία, ήταν οι φυλακίσεις, οι εξορίες και οι κατατρεγμοί των πρωτοπόρων εργατών. Το όπλο των απεργιακών αγώνων είναι, παραφράζοντας τον εθνικό μας ποιητή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένο, των εργατών τα ιερά» και τα καμώματα των προαναφερόμενων συνδικαλιστικών ηγεσιών το προσβάλουν βάναυσα και σκυλεύουν πάνω του, όταν συναινούν στην κατάργηση του, όταν εκστομίζουν απαξιωτικές γιαυτό χαρακτηρισμούς, όταν το ενταφιάζουν με ηττοπαθείς αντιλήψεις και όταν το δένουν στο άρμα της κυβερνητικής και εργοδοτικής εξουσίας. Επίσης απαξιώνουν και διασύρουν συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα όλοι εκείνοι που το χρησιμοποιούν για κατανάλωση και για προσωπικές προβολές και αναρριχήσεις αλλά και εκείνοι που το εντάσσουν σε μικροπολιτικοκομματικές σκοπιμότητες. Ούτε βέβαια τιμούν, το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά αντίθετα το εκφυλίζουν και όλοι εκείνοι που το μετατρέπουν, από φορέα ενότητας και συσπείρωσης όλων των εργαζομένων, σε φορέα ιδιοτελών στόχων ή σε υποκείμενο των πολιτικών και στρατηγικών στοχεύσεων τους. Επίσης υπονομεύεται θανάσιμα το συνδικαλιστικό κίνημα, όταν ευκαιριακά και καιροσκοπικά εξαγγέλλεται και γίνεται μια απεργία απλά και μόνο για να γίνει, χωρίς να ενδιαφέρει ο βαθμός συμμετοχής σ’ αυτήν και μάλιστα όταν, η αντίστοιχη απεργιακή συγκέντρωση, ελλείψει απεργών, υποκαθίσταται με μεταφερόμενους φοιτητές, συνταξιούχους και άλλους που δεν είναι εργαζόμενοι για να μπορούν να είναι απεργοί στις απεργιακές συγκεντρώσεις, που βέβαια, ως αλληλέγγυοι των απεργών είναι θετική και αναγκαία η συμμετοχή τους μόνο που δεν είναι δυνατόν να αποτελούν τον κύριο όγκο των συγκεντρωμένων, γιατί σε πλείστες περιπτώσεις και αυτό συμβαίνει. Όταν όμως αυτοί οι αλληλέγγυοι είναι η πλειοψηφία της απεργιακής συγκέντρωσης και όταν οι «αρχιτέκτονες» της, για τις ανάγκες της δικής τους προβολής, αυτήν την εικόνα την παρουσιάζουν, ως μαζική συμμετοχή απεργών, τότε, αυτοί οι «αρχιτέκτονες» δεν θέλουν πραγματική απεργία αλλά εικονική απεργία και έτσι εκφυλίζουν και το φορέα αυτού του στρουθοκαμηλισμού και το πραγματικό ιερό όπλο της απεργίας και συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα.

Έχοντας τώρα μπροστά μας τη μάχη για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ), παίρνοντας υπόψη και τις εμπειρίες από τις ανάλογες μάχες για το θέμα αυτό αλλά και γενικότερα, είναι ανάγκη να επιδιωχθεί και να επιτευχτεί στο μέγιστο βαθμό η ενότητα των εργαζομένων για μαζική ενεργή συμμετοχή, μια συμμετοχή τέτοια που θα επιφέρει και άμεσα αποτελέσματα και θα ανοίγει δρόμους για την αναγέννηση, με σύγχρονους όρους, του συνδικαλιστικού κινήματος. Ενός συνδικαλιστικού κινήματος που, με πειστικότητα θα παραμερίζει το λακέδικο εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό, που θα πατά στέρεα στην πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που θα την έχει συνδιαμορφώσει, ως πραγματική, ενωτική-μαζική δυναμική εικόνα, αλλά και θα παίρνει δύναμη από τη μαζική, ενεργή συμμετοχή όλων των εργαζομένων, μα και θα αντιστοιχεί: στη λειτουργία και δράση του, συνολικά στο ρόλο του, όπως τον διατύπωσαν οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού, ως φορέα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εργαζομένων.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η «διερεύνηση» των σκανδάλων από τη βουλή και τη δικαιοσύνη βρίσκεται στο ζενίθ. Novartis, σκάνδαλα στην υγεία, σκάνδαλο με την πώληση βλημάτων στη Σαουδική Αραβία και φυσικά δεν πρόκειται να τελειώσουν εδώ, θα βγουν και άλλα από τα πολυάριθμα που συσσωρεύονται στην οικονομία, στην πολιτική και στον κοινωνικό βίο της χώρας. Θα είναι ένα από τα βασικά ζητήματα της πολιτικής ζωής που θα διαμορφώνουν τις αντιλήψεις και τη συμπεριφορά του λαού ως τις επόμενες εκλογές, ή τουλάχιστον αυτό επιδιώκουν οι κυρίαρχες δυνάμεις.

 Η διερεύνηση των σκανδάλων έφερε στην επιφάνεια την ηθική και το ηθικό πλεονέκτημα. Ποια από τα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα έχουν ή δεν έχουν το ηθικό πλεονέκτημα.

Ο Κ. Μητσοτάκης ανέλαβε να κατακεραυνώσει την ηθική της Αριστεράς στο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης του. Ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται μόνο για την ηθική του ΣΥΡΙΖΑ ούτε για να πλήξει τον ίδιο μόνο. Εκείνο που κυρίως τον ενδιαφέρει είναι να δεχθεί ισχυρά πλήγματα η ηθική υπόσταση της Αριστεράς συνολικά και κυρίως της ανατρεπτικής και επαναστατικής. Να πεισθεί ο λαός ότι είναι και η Αριστερά σαν όλες τις παρατάξεις και ενδεχομένως ακόμη χειρότερη, δεν διαθέτει κανένα ηθικό πλεονέκτημα, η παρουσία και η δράση της τόσες δεκαετίες παραπλανούσαν το λαό, δεν ήταν αυτό που φαινόταν.

Ο Αλ. Τσίπρας επιτίθεται και κατηγορεί τη ΝΔ και άλλες δυνάμεις για σκάνδαλα, διαφθορά και ανηθικότητα, πράγμα που δεν είναι καθόλου δύσκολο, καθώς η διακυβέρνηση των αστικών κομμάτων βρίθει σκανδάλων και οσμών.

Είναι όμως τραγικό και απαράδεκτο να κατηγορεί η ΝΔ για ανηθικότητα την Αριστερά παίρνοντας αφορμή από το ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζεται την ηθική της Αριστεράς. Να μπαίνει στη ζυγαριά της αντιπαράθεσης τους η ηθική τόσων και τόσων αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για το λαό και πέθαναν στην ψάθα, σάπισαν στα κελιά των φυλακών, ή δεν μπόρεσαν να οργανώσουν μια οικογενειακή ζωή, η ηθική χιλιάδων και χιλιάδων εργατών και εργαζομένων που θυσίασαν τη ζωή του στο πεζοδρόμιο ή με το όπλο στο χέρι για τον λαό και τα δικαιώματα του.

Ανηθικότητα δεν είναι μόνο τα σκάνδαλα και η διαφθορά, η αξιοποίηση των κρατικών ταμείων, η παράκαμψη γενικότερα του νόμου, ακόμη και η ανάληψη από τον κρατικό προϋπολογισμό σε εποχές κρίσης και μνημονίων 1000 € ανά μήνα για έξοδα διαμονής βουλευτών και υπουργών που δεν τα είχαν ανάγκη.

Ανηθικότητα πρωτίστως είναι τα μνημόνια που συντρίβουν την ελληνική κοινωνία, η αξιοποίηση των κρατικών ταμείων, ο ταξικός χαρακτήρας της πολιτικής που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις.

Η ηθική για κάθε κοινωνική τάξη έχει διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο. Για τον εργάτη ηθικό είναι να διαμορφωθεί μια κοινωνία που θα μπορούν να εργάζονται όλοι, θα απολαμβάνουν τα αγαθά και κανείς δεν θα εκμεταλλεύεται τον άλλο. Για τον αστό όλα αυτά και ιδιαίτερα ο αγώνας για τη διεκδίκηση τους είναι ανήθικα, αντίθετα ηθική είναι η ιδιοκτησία πάνω στον πλούτο και στα μέσα παραγωγής του και το ξεζούμισμα αυτών που τα δουλεύουν, ηθικό είναι το κέρδος και η εκμετάλλευση των λίγων πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία του λαού, ηθική είναι η δράση του κράτους που τα προστατεύει και τα επιβάλει.

Ηθικό εν τέλει σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή είναι ό,τι συμφέρει την κυρίαρχη τάξη. Τα συμφέροντα της αυτά αποτυπώνονται στο δίκαιο και στις αντίστοιχες εξουσίες που το επιβάλουν. Ακριβώς εκείνη βρίσκονται και τα όρια της κυρίαρχης ηθικής. Το ηθικό και το δίκαιο σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό σύστημα είναι διαφορετικό και προσδιορίζεται από τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης.

Γι' αυτό ακριβώς είναι εντελώς ανήθικο ο Κ. Μητσοτάκης να κατά κεραυνώνει την ηθική της Αριστεράς την οποία αναλαμβάνει να «υπερασπίσει» ο Αλ. Τσίπρας, όταν εφαρμόζουν την ίδια πολιτική σε βάρος του λαού, εκφράζουν και εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα και αγωνίζονται για την εύνοια των ίδιων προστατών.                            

   Ένας… ανήθικος

Πηγή: ergatikosagwnas.gr