Πανηγυρίζουν στην κυβέρνηση, στα… Τάρταρα οι εναπομείναντες εργαζόμενοι. Ο λόγος για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία αντί να εκμεταλλευτεί η χώρα μας με τον τεράστιο στόλο των Ελλήνων εφοπλιστών, προτιμάει η κυβέρνηση να τα ξεπουλήσει (σ.σ. και αυτά…), σύμφωνα με τις επιταγές των υπογεγραμμένων μνημονίων.

Μιλάμε για τη μεγαλύτερη ναυπηγική μονάδα της ανατολικής Μεσογείου και αυτή βρίσκεται στην Ελλάδα, αλλά θα περάσει και αυτή -όπως φαίνεται- σε ξένα χέρια…

Σύμφωνα με πληροφορίες του υπουργείου Οικονομίας, το Πρωτοδικείο της Αθήνας ενέκρινε την είσοδο ειδικού διαχειριστή στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ο ειδικός διαχειριστής θα μοιράσει σε δύο μέρη το ναυπηγείο, εμπορικό και στρατιωτικό, και θα προχωρήσει στην εκτίμηση των assets, σε ένα διάστημα 12 μηνών προκειμένου να βγουν σε πώληση.

Η Cosco στο παιχνίδι

Σημειώνεται ότι για την πέμπτη δεξαμενή του ναυπηγείου έχει ήδη εκφράσει ενδιαφέρον η κινεζική Cosco, ενώ για το στρατιωτικό κομμάτι ο νέος επενδυτής θα πρέπει να προέρχεται από δυτική χώρα – μέλος τους ΝΑΤΟ.

Εάν δεν υπάρξουν… απρόοπτα, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εκπλειστηριάσει μέσω διεθνούς διαγωνισμού αρχικά περιουσιακά στοιχεία του εμπορικού τμήματος των ναυπηγείων και κατόπιν το στρατιωτικό.

Σημειώνεται ότι για την πέμπτη δεξαμενή του ναυπηγείου έχει ήδη εκφράσει ενδιαφέρον η κινεζική Cosco, ενώ για το στρατιωτικό κομμάτι ο νέος επενδυτής θα πρέπει να προέρχεται από δυτική χώρα – μέλος τους ΝΑΤΟ.

Από την πλευρά τους, στελέχη του υπουργείου Οικονομίας επισημαίνουν ότι αν και απαιτήθηκαν τρεις μήνες για να εκδοθεί η απόφαση, ο υφυπουργός Στέργιος Πιτσιόρλας κέρδισε μία στρατηγικής σημασίας νίκη, προκειμένου να διαμορφωθεί η επόμενη μέρα για τη μεγαλύτερη ναυπηγική μονάδα της Ανατολικής Μεσογείου.

Πηγή: iskra.gr

Χαραγμένα στο τοπίο μια φυτείας φοινικέλαιου που συνορεύει με ένα από τα πιο μοναδικά τροπικά δάση του κόσμου βρίσκονται τρία γράμματα: SOS. Το μήνυμα έχει έκταση περίπου μισού χιλιομέτρου. Αν κάποιος το δει από ψηλά του δίνεται η αίσθηση ότι η γη έχει φωνή. Αν όντως είχε πάντως θα ήταν μια κραυγή αγωνίας, για την καταστροφή των δασών της Ινδονησίας με την σπάνια πανίδα. Πίσω από την καταστροφή αυτή βρίσκεται η παραγωγή φοινικέλαιου. 

Το SOS ζωγράφισε ο καλλιτέχνης Έρνεστ Ζαχάρεβιτς θέλοντας να στρέψει τα βλέμματα στην αποψίλωση των δασών της χώρας. «Από το έδαφος δεν θα υποπτευθεί κανείς ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από ακόμη μια φυτεία φοινικέλαιου. Η εναέρια άποψη, ωστόσο, αποκαλύπτει το σήμα κινδύνου SOS», λέει ο Λιθουανός καλλιτέχνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να τραβήξει την προσοχή στην συνεχή καταστροφή των τροπικών δασών και στον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται για τα απειλούμενα είδη ζώων που κατοικούν σε αυτά, όπως ο ουρακοτάγκος της Σουμάτρα. 

«Το μήνυμα Save Our Souls (Σώστε τις Ψυχές μας) είναι ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται μακριά. Είναι μια υπενθύμιση της σύνδεσής μας με τη φύση», υποστηρίζει. «Καθώς χάνουμε όλο και περισσότερα από τα δάση μας, χάνουμε και λίγο από τον εαυτό μας κάθε φορά».

Επί μια εβδομάδα ο Ζαχάρεβιτς σχεδίαζε προσεκτικά την ιδέα του δέντρο προς δέντρο. Περίπου 1.100 φοίνικες κόπηκαν για να σχηματιστεί το μήνυμα. Ο Ζαχάρεβιτς συνεργάστηκε με την οργάνωση Sumatran Orangutan Society (Κοινότητα για τους Ουρακοτάγκους της Σουμάτρα) - τα αρχικά της είναι επίσης SOS, καθώς και μια εταιρεία καλλυντικών. Μαζί συγκέντρωσαν τα κεφάλαια για να αγοράσουν την έκταση 500 στρεμμάτων με απώτερο σκοπό να την αναδασώσουν ολόκληρη αφού τελειώσουν με την καμπάνια τους.

Είναι ο δεύτερος χρόνος που ο Ζαχάρεβιτς κάνει την εκστρατεία ευαισθητοποίησης Splash and Burn (κόψιμο και κάψιμο). Το όνομα της εκστρατείας προέρχεται από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν ορισμένοι Ινδονήσιοι αγρότες για να αποψιλώσουν τα τροπικά δάση και να χρησιμοποιήσουν τις εκτάσεις για φυτείες φοινικέλαιου. 

Η Ινδονησία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο. Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται σε τρόφιμα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού. Είναι επίσης το λάδι με το οποίο τηγανίζουν τα περισσότερα φαγάδικα του πλανήτη. Παγωτά, κραγιόν, μαργαρίνη, μπισκότα, σοκολάτες, πραλίνα  και σαμπουάν... Το φοινικέλαιο είναι το πρώτο σε κατανάλωση φυτικό έλαιο στον κόσμο και το συναντάμε σε εκατοντάδες προϊόντα κάθε μέρα.  Πολλές φορές, το φοινικέλαιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα, αλλά μπορεί η ετικέτα να αναγράφει «φυτικά λίπη», εννοώντας φοινικέλαιο ή φοινικοπυρηνέλαιο. Η μαζική παραγωγή του αφήνει πίσω της θύματα. Τα τροπικά δάση της χώρας συρρικνώνονται και η βιομηχανία φοινικέλαιου κατηγορείται από τις ΜΚΟ για συνέργεια στη μαζική αποψίλωση των δασών.

Παρόλα αυτά οι εταιρείες συνεχίζουν την δραστηριότητά τους ακόμη και σε κομμάτια δάσους που η αποψίλωση είναι παράνομη καθώς απειλεί βιότοπους. Το Δίκτυο Δράσης για τα Τροπικά Δάση (RAN) δημοσίευσε το καλοκαίρι μια μελέτη στην οποία κατηγορεί την εταιρεία υλοτομίας PT Agra Bumi Niaga (ABN) για καλλιέργεια φοινικόδεντρων σε παράνομα αποψιλωμένη δασική έκταση στο οικοσύστημα Λέσερ, έναν βιότοπο με μία από τις μεγαλύτερες βιοποικιλότητες του πλανήτη.

Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε ο Guardian, η PT Agra Bumi Niaga (ABN) μεταφέρει το πρωτογενές προϊόν σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας φοινικέλαιου που ανήκει στην PT Ensem Sawita (ES), η οποία στη συνέχεια το πουλά μέσω εμπόρων στις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στον κόσμο. Η Pepsico, η Unilever, η Nestlé, η McDonald's, η Mars, η Kellogg's και η Procter & Gamble, έχουν κατηγορηθεί από τις οργανώσεις για «συνενοχή στην καταστροφή του οικοσυστήματος της Σουμάτρα». 

«Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την επιβολή πολιτικών που απαγορεύει την αποψίλωση των δασών, οι εταιρείες αυτές θα ευθύνονται για την καταστροφή του τελευταίου μέρους πάνω στη γη, όπου οι ελέφαντες, οι ουρακοτάγκοι, οι ρινόκεροι και οι τίγρεις συνυπάρχουν», αναφέρει στην μελέτη της η οργάνωση RAN.

Οι εταιρείες από την πλευρά τους, στις απαντήσεις τους είτε έριξαν την ευθύνη στους συνεργάτες τους στο εξωτερικό για τα εγκλήματα στα δάση, είτε εξέφρασαν ανησυχία και απάντησαν ότι διεξάγουν έρευνες ζητώντας διορθωτικά μέτρα από τους προμηθευτές τους. Κάποιες διέκοψαν τη συνεργασία τους με την ABN. Ωστόσο, η RAN συνεχίζει να ανησυχεί για τα επίπεδα επιχειρηματικής εμπλοκής. «Είναι απαράδεκτο το επιχειρηματικό μοντέλο. Δεν μπορεί να περιμένουν χωρίς να κάνουν κάτι μέχρι μια μικρή ΜΚΟ να τους εκθέσει», αναφέρουν από την οργάνωση. 

Ήδη η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή στο τροπικό δάσος Λέσερ. Πολλά ζώα βρίσκονται σε τραγική κατάσταση. Περίπου 35 ελέφαντες έχουν πεθάνει από το 2012 ενώ οι περιπτώσεις που άνθρωποι και ζώα έρχονται αντιμέτωποι αυξάνονται ταχύτατα καθώς η δημιουργία των καλλιεργειών φοινικέλαιου καταστρέφει τις φυσικές κατοικίες των ζώων που στη συνέχεια περιπλανόνται απελπισμένα. Πολλά είδη όπως οι τίγρεις, οι λεοπαρδάλεις και οι αρκούδες γίνονται όλο και πιο ευάλωτα απέναντι στους λαθροκυνηγούς καθώς το περιβάλλον τους εξαφανίζεται. 

^{Πίνακας του Guardian, που δείχνει την αποψίλωση των δασών στην περιοχή με βάση δορυφορικά δεδομένα, αεροφωτογραφίες και συντεταγμένες από σύστημα GPS. Με πορτοκαλί χρώμα το κομμάτι που έχει αποψιλωθεί}

Το Λέσερ εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο τροπικό δάσος της Σουμάτρα και η UNESCO το έχει συμπεριλάβει στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομίας. Ωστόσο, το ποσοστό αποψίλωσής του είναι μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Το 2015 οι μεγάλες πυρκαγιές στη Σουμάτρα - που συχνά συνδέονται με την αγροτική δραστηριότητα - κατέστρεψαν 8.000 τετραγωνικά μίλια του τροπικού δάσους. Από τον Ιανουάριο του 2015 έως και τον Απρίλιο του 2017 αποψιλώθηκαν ακόμη 22.000 εκτάρια.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας Τζόκο Ουιντόντο, απάντησε με ένα μορατόριουμ στις νέες άδειες για καλλιέργεια φοινικέλαιου τον περασμένο Απριλίο, ενώ δυο μήνες αργότερα ο κυβερνήτης της περιοχής, όπου βρίσκεται το Λέσερ, διέταξε τις εταιρείες φοινικέλαιου να σταματήσουν την αποψίλωση ακόμη και στην περίπτωση που έχουν νόμιμη άδεια. Ωστόσο, η έρευνα της οργάνωσης RAN δείχνει ότι η ABN συνέχισε να αποψιλώνει εδάφη. Σε μία μόνο περιφέρεια του Λέσερ, ακόμη εννέα προμηθευτές των επιχειρήσεων άλεσης συνέχισαν τις δραστηριότητές τους σε περισσότερα από 26.000 εκτάρια. 

Ειδικοί, οργανώσεις όπως η RAN και τοπικοί ακτιβιστές ελπίζουν ότι οι αλλαγές στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση για την αδειοδότηση καλλιεργειών θα μειώσει την απώλεια των δασών αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά σε πολιτικό επίπεδο. Όπως σημειώνουν, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να ενισχυθεί, το ίδιο και η επιβολή του νόμου, αλλιώς το υπέροχο οικοσύστημα της Σουμάτρα, σύντομα θα εξαφανιστεί. 

* Φωτογραφίες από το site της οργάνωσης RAN

Πηγή: tvxs.gr

Πηγή:

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στο όνομα της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο εξαπολύθηκε μια άγρια φοροεπέλαση σε βάρος των λαών. Την ίδια όμως στιγμή για μια χούφτα πολυεθνικές εξασφαλίστηκε μείωση των φόρων!

Δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης,  ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής για τις 90 κορυφαίες – βάσει χρηματιστηριακής αξίας – επιχειρήσεις του πλανήτη (τα στοιχεία αφορούν εννέα κλάδους, με 10 εκπροσώπους σε καθέναν από αυτούς) αλλά και τις 10 πολυεθνικές με τα υψηλότερα offshore κεφάλαια, έχει μειωθεί κατά 9%!

Τα συγκεκριμένα στοιχεία παρουσίασαν οι Financial Times, αποδεικνύοντας ότι σήμερα οι πολυεθνικές σε σχέση με την περίοδο πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής το 2008, πληρώνουν αισθητά λιγότερους φόρους. 

Την ίδια εποχή που σε κάθε γωνιά της γης αυξάνονταν με απίστευτους ρυθμούς τα ποσοστά ανεργίας. Μειώνονταν μισθοί και συντάξεις. Κατάσχονταν εκατομμύρια σπίτια. Διευρυνόταν δραματικά ο αριθμός των φτωχών, των αστέγων και των συσσιτίων… 100 πολυεθνικές που συνέβαλαν σε αυτή την κοινωνική καταστροφή, ως βασικές συνιστώσες της καπιταλιστικής παραγωγής, έλαβαν ως «επιβράβευση» μείωση της φορολογίας τους. 

Μέσα σε μια δεκαετία που οι κυβερνήσεις σε όλο τον πλανήτη υπόσχονταν πάταξη των φαινομένων φοροαποφυγής και φορολόγηση των κερδών και των offshore κεφαλαίων 100 εταιρείες του πλανήτη κατάφεραν να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα ιλιγγιώδη κέρδη τους.

Μάλιστα η Financial Times, με στοιχεία που παρουσίασαν για τα τελευταία 18 χρόνια, δηλαδή από το 2000, δείχνουν ότι η πτώση του πραγματικού φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις έχει μειωθεί κατά 10 ολόκληρες μονάδες, στο 24% από 34%.

Ταυτόχρονα έρευνα της KPMG αποκαλύπτει ότι από το 2008 οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν μειώσει τα φορολογικά βάρη των επιχειρήσεων κατά περίπου 5%, ενώ έχουν αυξήσει τους φόρους εισοδήματος των πολιτών κατά 6%.

Ταυτόχρονα εκτιμάται από τους οικονομολόγους ότι η πρόσφατη αναθεώρηση του φορολογικού κώδικα στις ΗΠΑ, αναμένεται να οδηγήσει την συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων του πλανήτη σε ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις φόρων, προκειμένου τα μονοπώλια τους να …ανταποκριθούν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.  

Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μείωσε πρόσφατα το φορολογικό συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 21% από 35%, ενώ επέβαλε εφάπαξ φόρο 15,5% στο ρευστό, που διατηρούν οι επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Αν και η εφάπαξ αυτή επιβάρυνση σημαίνει ότι θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία των ΗΠΑ περί τα 400 δισ. δολάρια, κερδισμένες είναι και οι επιχειρήσεις. Οι Financial Times υπολογίζουν ότι για την περίοδο, που παρήγαγαν τα κέρδη (και γλίτωναν τον πραγματικό φορολογικό συντελεστή) εξοικονόμησαν έως και 500 δισ. δολάρια!

Σε πρόσφατη ανάλυση τους, οι New York Times, υπολόγισαν ότι τα φορολογικά βάρη των αμερικανικών επιχειρήσεων μετά τη γενναία απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ, θα μειωθούν κατά 1,51 τρισ. δολάρια την επόμενη δεκαετία!!!

Πηγή: imerodromos.gr

– του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η: Όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αυτό είναι ποδόσφαιρο. Όταν, όμως, παίζει ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη, ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ο Σαββίδης με τον Μαρινάκη και ο Μαρινάκης με τον Αλαφούζο, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άλλου τύπου παιχνίδι…

    Παρατήρηση 2η: Εδώ και 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η πολιτική που ακολουθείται (και) στο ποδόσφαιρο «παράγει» διάφορα «διαμάντια»: «Χοντρούς» και «Περίεργους», «Αγαπούλες» και «μπάρμπα-Θωμάδες», «Ρίνγκο» και «Κοκαλιάρηδες», «Τίγρεις» και «Κάου-μπέους». Δεν πρόκειται για ονόματα μαφιόζικων συμμοριών στο Σικάγο. Είναι τα προσωνύμια και τα χαριτωμένα παρατσούκλια ευυπόληπτων παραγόντων που κατά καιρούς διοικούν και ελέγχουν το ελληνικό ποδόσφαιρο…

    Τι τρέχει λοιπόν; Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που παρακολουθούμε με τους μεν να κατηγορούν τους δε ως «νονούς» και εγκεφάλους «εγκληματικών συμμοριών»; Τι σόι ματς είναι αυτό όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να στοιχίζονται πίσω τους και να τσακώνονται για τα «μάτια» τους στη Βουλή, ανταλλάσοντας μύδρους μεταξύ τους ότι η μια εξυπηρετεί τον τάδε εφοπλιστή-ποδοσφαιροπαράγοντα και η άλλη τον δείνα ολιγάρχη-ποδοσφαιροπαράγοντα;

    Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που, πίσω από τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου, το παρασκήνιο μιλάει για ένα κλωτσοσκούφι εξουσίας που περιλαμβάνει από  εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις και αρπαγή χρυσοφόρων δημόσιων οργανισμών μέχρι κρατικό χρήμα, μιντιακά συγκροτήματα και «προσυμφωνημένες αποκρατικοποιήσεις»;

    Όλα αυτά συνιστούν τις πολλές όψεις της αθλιότητας, της εξαχρείωσης, της ατομικής και οπαδικής αλλοτρίωσης, της μπίζνας που ονομάζεται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο». Και που δεν θα μπορούσε παρά να παίζεται -μέσα και έξω από τα γήπεδα- σύμφωνα με τους κανόνες, τα ήθη και τις μεθόδους που αρμόζουν σε ένα σύστημα που αφού έχει ως ευαγγέλιο τον «ανταγωνισμό» δεν μπορεί παρά όποιος θέλει να πάρει τη θέση του «Θεού» στο Κολοσσαίο να ποζάρει σαν ο «καπετάν γαμάω».

    Αυτό το καθεστώς, που στα γήπεδά του παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο των Ανωνύμων Εταιρειών με τα τρανταχτά επώνυμα των VΙΡ και των μεγαλομετόχων, δεν είναι παρά η κοινωνία που ελέγχεται από τους κατά καιρούς ανταγωνιζόμενους πετρελαιάδες-προέδρους. Τους αντιπαρατιθέμενους τραπεζίτες-προέδρους. Τους «εμπόλεμους» εφοπλιστές-προέδρους. Τους βιομηχάνους-προέδρους. Τους μιντιάδες-προέδρους. Ενίοτε από την παρέα δεν λείπουν και οι πρόεδροι-θαμώνες του Κορυδαλλού…

    Το ποδόσφαιρο – ειδικά σε μια χώρα όπου η σαπίλα ξεπερνάει τη σαπίλα της Δανιμαρκίας – δεν θα μπορούσε παρά να επιλέγεται ως προνομιούχος αρένα για τα σαρκοφάγα και τα πιράνχας του συστήματος, που μαζί με τα πετρέλαια, τα λιμάνια, τους δρόμους, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, τα μίντια, ελέγχουν και το ποδόσφαιρο.

    Το πρώτο θύμα τούτης της αδυσώπητης αρένας συμφερόντων και ανταγωνισμών είναι η ίδια η μπάλα. Πράγμα απολύτως λογικό, αφ’ ης στιγμής δικό τους είναι το σάπιο αυτό «εμπόρευμα» που παράγεται μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Σάρκα από τη σάρκα τους. Γέννημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των «αφεντικών» του. Αυτού του ποδοσφαίρου που βρωμάει (και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι) η «βιτρίνα» κάθε τρεις και λίγο θρυμματίζεται. Αποκαλύπτοντας το θέαμα της χρεοκοπίας -ποιων άλλων;- των «αφεντικών» του.

     Η κατάσταση στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί όπως περίπου όλα τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία: Οι «ισχυροί» και οι «ξύπνιοι» του χρήματος άλωσαν το ποδόσφαιρο, αυτόν τον εξαιρετικά προνομιακό χώρο για τη φιλοτέχνηση του προφίλ τους και την προώθηση της κάθε λογής επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Σ’ αυτό το «παιχνίδι» εξουσίας, κοινωνικής καταξίωσης και επιχειρηματικής διείσδυσης τυγχάνουν εφαρμογής όλοι οι κανόνες της αγοράς και βρίσκουν θέση όλα τα αγοραία μπουμπούκια του συστήματος: επιφανείς λεφτάδες, μαριονέτες, τύποι του υποκόσμου…

    Βασικό μέλημα των παραπάνω «παραγόντων» είναι, με εφόδιο τη «θρησκεία» της μπάλας, να εισβάλουν στη συνείδηση της εξέδρας, σαν «θεοί» της εκάστοτε ΠΑΕ και μέσω αυτής να ασκήσουν κοινωνική-πολιτική πίεση. Για το χτίσιμο του βασιλείου τους, στην αρχή έχουν ανάγκη από τους «πιστούς οπαδούς» της ομάδας, που με κατάλληλες κινήσεις τους μετατρέπουν σε «ιδιωτικούς στρατούς».

   Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι «ειδικά τάγματα» αυτού του «ιδιωτικού στρατού» δεν χρησιμοποιούνται για «ειδικές αποστολές» έρχεται ενίοτε η στιγμή που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη θέληση του «προέδρου – αφεντικού», δημιουργώντας του πρόβλημα. Αλλά ακόμα και τότε, ο εκάστοτε κύριος πρόεδρος, όταν δεν τους προστατεύει («αυτούς τους φιλάθλους έχουμε, δεν θα τους αλλάξουμε» έλεγε παλιότερα ο Κόκκαλης για διάφορα τυπάκια που διασύρουν την ιστορία του Ολυμπιακού), το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πετάξει από πάνω του το στίγμα του δόκτορα Φρανκενστάιν.

    Όση υποκρισία όμως και αν διακινηθεί από τις ΠΑΕ ή τις κυβερνήσεις, είναι πανθομολογούμενο: το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι πια το βασίλειο των Φρανκενστάιν. Σάπιο και αδιόρθωτο, ανεξάρτητα από τις διακηρυγμένες «καλές προθέσεις» όσων θέλουν ή λένε ότι θέλουν να το «εξυγιάνουν».

    Μιλούν για «αθλητισμό και πολιτισμό». Μια εικόνα της πορείας που έχει πάρει το ποδόσφαιρο στα χέρια τους είναι τούτη: Παλιά οι μανάδες έστελναν τα παιδιά τους στον αθλητισμό για να τα προφυλάξουν από τις «κακές συνήθειες» και τις «κακές παρέες», για να «μην μπλέξουν». Αλλά στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κάποια στιγμή έφτασαν να ελέγχουν τις τύχες ομάδων άτομα που κατηγορούν ο ένας τον άλλον πως η θέση του είναι στη φυλακή, που ένας αποκαλεί τον άλλον «ναρκέμπορα» και άλλος τον πρώτο «λαθρέμπορα»…

    Στο ποδόσφαιρο-εμπόριο φιγουράρουν τύποι που μόνο και να τους κοιτάξεις… λερώνεσαι. Στα τραπέζια παρά τω πλευρώ του εκάστοτε υπουργού Αθλητισμού και μάλιστα στις συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα, φτάσαμε να βλέπουμε να συμμετέχουν ακόμα και παράγοντες που (όταν δεν εισβάλουν στα γήπεδα ή δεν παίζουν ξύλο με άλλες «φίρμες» του δημόσιου βίου στις πλατείες και τους δρόμους του Κολωνακίου) γδύνουν διαιτητές και μετατρέπουν συνεδριάσεις της ΕΠΑΕ σε ρινγκ όπου πλακώνονταν με άλλους ποδοσφαιροπαράγοντες. Πόσοι τέτοιοι δεν πέρασαν στα 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου από τα πόστα του ποδοσφαιρικού βασιλείου και πόσοι απ’ αυτούς δεν είχαν αναλάβει να «διορθώσουν» την κατάσταση στο χώρο του ποδοσφαίρου;

    Ναι, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όλοι αυτοί που αλληλοκατηγορούνται για φαινόμενα ανυποληψίας, ίντριγκας, παρανομίας, ατιμίας και βίας μέσα και έξω από τα γήπεδα, αποφεύγουν πάντα να μιλούν για την πολύμορφη βία στην οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Μια βία ποιοτικά «ανώτερη» από της εξέδρας, μια βία που λειτουργεί (συνειδητά ή ασυνείδητα) σαν «πρότυπο» για τους αφιονισμένους.

    Ιδού μερικά τέτοια «πρότυπα» (σσ: πολύ πριν ο Σαββίδης μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο με το περίστροφο περασμένο στο ζωνάρι του): 

• Πιστολιές μέσα στο χώρο των VIP στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, όταν θεωρήθηκε ότι ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ Β. Μητρόπουλος αδικούσε την ΑΕΚ…
• Προεδρεύων του Παναθηναϊκού να συμμετέχει στον ξυλοδαρμό διαιτητή στο γήπεδο της Λ.Αλεξάνδρας επειδή στα τελευταία λεπτά του αγώνα έδωσε πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού…
• «Ηρωικές έφοδοι» προέδρου κατά του επόπτη στο ματς Παναθηναϊκός-Εθνικός, με το φακό να αποθανατίζει το κουμπούρι περασμένο στη ζώνη του παντελονιού του…
• «Παράγοντες» που μπαίνουν στα γήπεδα, ξυλοφορτώνουν καμέραμαν και ανοίγουν τις πόρτες για να εισβάλουν μαινόμενοι οπαδοί, όπως τα σχετικά «ανδραγαθήματα» του Σαλιαρέλη στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον αγώνα Ολυμπιακός-Αθηναϊκός…

    Σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο άνθρωποι δολοφονούνται από κροτίδες στις κερκίδες ή από μαχαίρια στους δρόμους, χουλιγκάνοι στήνουν καρτέρια με σουγιάδες και λοστάρια στα σοκάκια, δημοσιογράφοι μαχαιρώνονταν (Συρίγος, Στέλλας) και άλλοι δέχονται «περιποιήσεις» από φουσκωτούς, σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο γίνονταν υφυπουργοί άτομα σαν εκείνον που τον έμαθε το πανελλήνιο βλέποντάς τον να κυνηγάει τον διαιτητή στο γήπεδο της Καβάλας, εδώ είναι που η «παράγκα» μετατρέπεται σε παρθεναγωγείο όταν μεθοδεύονται οι χαριστικές ρυθμίσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων προς τις ΠΑΕ από εκείνους που με την ίδια ευκολία ξεπαστρεύουν λόγω «χρεών» την περιουσία του λαού, από ΟΠΑΠ μέχρι αυτοκινητόδρομους και από ξενοδοχεία μέχρι λιμάνια και βιομηχανίες…

    Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο απ’ όσα μπορεί να μνημονεύσει κανείς προς όσους αναζητούν το άλλοθι να πέφτουν από τα σύννεφα με τα όσα συμβαίνουν σήμερα εντός και πέριξ του ποδοσφαίρου. Η ποδοσφαιρική «παραγκούπολη» (που όλο… ξηλώνεται)  δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Είναι το νομιμοποιημένο αυθαίρετο της κυρίαρχης πολιτικής. Είναι το μήλον της έριδος μεταξύ χαλίφηδων και επίδοξων χαλίφηδων που έχουν μεταφέρει στο ποδόσφαιρο το σπορ της αρπαχτής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του γκαγκστερικού ανταγωνισμού.

    Και πώς μπαίνει τέλος σ’ αυτή την τερατογένεση; Με έναν και μόνο τρόπο: Με την έξωση από το ποδόσφαιρο όλων αυτών των εμπόρων που το καπηλεύονται. Με την απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικότερα.

    Μα αυτό δεν είναι «ρεαλιστικό», αντιτείνουν πολλοί. Απαντάμε: Να παλεύει κανείς για την έξωση όλων αυτών από το ποδόσφαιρο (και από τη ζωή μας) είναι απείρως ρεαλιστικότερο από το να πιστεύει κανείς ότι το ποδόσφαιρο (και η ζωή μας) θα «εξυγιανθεί» όσο αυτοί και η πολιτική που τους θρέφει θα συνεχίσουν να ελέγχουν το ποδόσφαιρο (και τη ζωή μας). 

(το σημερινό μας κείμενο είναι επικαιροποιημένο άρθρο που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2014 στο περιοδικό Unfollow)

Πηγή: imerodromos.gr