"Η Μεσόγειος βρίσκεται σε καθεστώς υψηλού κινδύνου", δηλώνει στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Πάολο Λομπάρντι, διευθυντής του WWF Μεσογείου, προσθέτοντας ότι "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής". Με δεδομένο ότι μόνο το 6% της θάλασσας Μεσογείου προστατεύεται, ενώ σε καθεστώς απολύτου προστασίας βρίσκεται μόλις το 1%, ο κ. Λομπάρντι, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις της περιοχής, αλλά και την ανάγκη αποτελεσματικής εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Σημειώνεται, σύμφωνα με έκθεση του WWF, ότι η Μεσόγειος αντιπροσωπεύει μία αγορά της τάξης των 450 δισεκατομμυρίων ετησίως. Αν και αποτελεί το 1% του υδάτινου αποθέματος του πλανήτη, η οικονομία της φθάνει στο 20% της παγκόσμιας θαλάσσιας οικονομίας, η οποία και εξαρτάται απόλυτα από την περιβαλλοντική διατήρηση και προστασία.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, το διεθνές νομοθετικό πλαίσιο είναι αρκετά περιεκτικό, απ΄ τη στιγμή που καλύπτεται από τη Σύμβαση για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και των παράκτιων περιοχών της Μεσογείου (Barcelona Convention), και τα πρωτόκολλά του.

Παρόλα αυτά, μένουν ακόμα πολλά να γίνουν σε επίπεδο εφαρμογής της νομοθεσίας, καθώς οι πιέσεις που ασκούνται, οι περιβαλλοντικές προκλήσεις, αλλά και οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, καθιστούν την περιοχή ιδιαίτερα ευάλωτη.

Ιδιαίτερα δε, σε ό,τι έχει να κάνει με τις Μεσογειακές χώρες τις ΕΕ, ο κ. Λομπάρντι τονίζει ότι αν και η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι αρκετά αυστηρή, και γίνονται σημαντικά βήματα απ τα κράτη μέλη, οι χώρες καλούνται να δημιουργήσουν ισχυρούς μηχανισμούς συμμόρφωσης, σε ήδη υπάρχοντα νομικά καθεστώτα, που έχουν να κάνουν με τις ευρωπαϊκές οδηγίες σε σχέση με τη διαχείριση των ακτών, τη θαλάσσια προστασία κ.ο.κ.

Παράλληλα, χώρες της Βορείου Αφρικής όπως το Μαρόκο και η Τυνησία, κάνουν σημαντικά βήματα συμμόρφωσης, όπως σημειώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Λομπάρντι, προσθέτοντας, ότι απαιτείται πλήρης συμμόρφωση με ένα σύγχρονο πλαίσιο προστασίας των θαλασσίων υδάτων αλλά και της βιοποικιλότητας.

"Παραμένει μεγάλο πρόβλημα η εφαρμογή της νομοθεσίας", αναφέρει ο κ. Λομπάρντι, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου σε σχέση με τις νέες περιβαλλοντικές προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η περιοχή, όπως η εντατικοποίηση των τουριστικών δραστηριοτήτων, η ναυσιπλοΐα, οι υδατοκαλλιέργειες, καθώς και οι έρευνες για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. "Δραστηριότητες που σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με την διατήρηση του περιβάλλοντος", και "που πρέπει να σταματήσουν άμεσα" αναφέρει χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, σημαντικές πρωτοβουλίες, σύμφωνα πάντα με τον κ. Λομπάρντι, πρέπει να αναληφθούν σε σχέση με τη διαχείριση των λυμάτων και των απορριμμάτων για την προστασία της Μεσογείου. "Η Μεσόγειος βρίσκεται σε κατάσταση υψηλού κινδύνου", αναφέρει χαρακτηριστικά ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, καθώς επιπλέον "η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα hot spot κλιματικής αλλαγής", όπως τονίζει.

"Η Μεσόγειος αλλάζει. Υπερθερμαίνεται χρόνο με το χρόνο, τόσο σε επίπεδο επιφανειακό, όσο και σε βάθος". Ταυτόχρονα, η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει. Επιπλέον, σε επίπεδο κατάστασης υδάτων, σημαντικές είναι οι πιέσεις που ασκούνται στους υδροβιότοπους, καθώς επίσης στα ποτάμια και στις λίμνες της Μεσογείου. Πιέσεις που προκαλούν σοβαρές επιπτώσεις και στη βιοποικιλότητα της περιοχής, όπως λέει, επισημαίνοντας παράλληλα, τις σοβαρές επιπτώσεις από την υπεραλίευση.

"Σημαντικές πρωτοβουλίες καλούνται να αναλάβουν οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις, αλλά και η κοινωνία των πολιτών, προκειμένου να αντιστρέψουν αυτό το αρνητικό κλίμα", δηλώνει ο διευθυντής του WWF Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι "μπορούμε να βελτιώσουμε σημαντικά την κατάσταση στην περιοχή". Όπως λέει, "γίνονται σοβαρές προσπάθειες τόσο από την πλευρά των περιβαλλοντικών οργανώσεων, όσο και από την πλευρά της κοινωνίας των πολιτών", ενώ ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Ατζέντα 2030 και στους στόχους για τη βιώσιμη ανάπτυξη που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ, με βάση την οποία δημιουργείται ένα σοβαρό πλαίσιο, προκειμένου "να συνδυαστεί η οικονομική ανάπτυξη με την περιβαλλοντική προστασία".

Ταυτόχρονα, όπως λέει, απαιτείται η σημαντική αύξηση των θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, η αποτελεσματική προστασία των ακτών, και της ποιότητας των υδάτων. "Δεν έχουμε πολύ χρόνο. Εάν δεν δραστηριοποιηθούμε, το οικοσύστημα δεν θα μπορέσει να αντιδράσει και να επανακάμψει υπό αυτές τις πιέσεις", αναφέρει. Και συμπληρώνει: "Αν και η Ευρωπαϊκή πολιτική για το 2020 αναφέρει ρητά τη δέσμευση για καλή διατήρηση του οικοσυστήματος, οι χώρες είναι ακόμα πολύ πίσω". Σύμφωνα με τον κ. Λομπάρντι, αν και έχουν γίνει βήματα προς τα μπρος, "είναι πολλά αυτά που πρέπει ακόμα να γίνουν για τη Μεσόγειο, προκειμένου να παραδώσουμε ένα υγιές περιβάλλον και μία θάλασσα ευημερίας στους απογόνους μας".

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

-του Δημήτρη Μηλάκα

Ο τρόπος με τον οποίο τα επικοινωνιακά συστήματα (επίσημοι και ανεπίσημοι μηχανισμοί επιρροής) επιχειρούν να κάνουν τη διαχείριση της συμφοράς της περασμένη Δευτέρας δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι ουδείς ενδιαφέρεται σοβαρά για τις αιτίες της τραγωδίας οι οποίες άλλωστε είναι γνωστές και οφθαλμοφανείς. Η προσοχή τους είναι επικεντρωμένοι στις συνέπειες. Οι μεν θέλουν να τις εκμεταλλευτούν οι δε να τις επιμερίσουν…

Το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης είναι πως η κυβέρνηση έχοντας διαλύσει τα πάντα άφησε τελικά τους ανθρώπους να καούν. Από την πλευρά της η κυβέρνηση απαντά ότι παρέλαβε καμένη γη, ότι δεν ήταν σε θέση να διορθώσει στρεβλώσεις δεκαετιών και πως… φύσαγε πολύ εκείνη την αποφράδα μέρα.

Τα εν λόγω επιχειρήματα αν τα προσθέσει κανείς βλέπει να σχηματίζουν και τα δυο μαζί την μισή αλήθεια.

Πράγματι δεν είναι η κυβέρνηση υπεύθυνη για την ρυμοτομία στο Μάτι (και σ όλη την υπόλοιπη χώρα) για τις καταπατήσεις των δασών, για το μάντρωμα των ακτών. Η γη που παρέλαβε αν δεν ήταν ήδη καμένη ήταν καμένη είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να καεί.

Από την άλλη πλευρά  ξεχειλίζουν από θράσος οι της αντιπολίτευσης, αυτοί που είτε ως πράσινη είτε ως γαλάζια παραλλαγή  κυβέρνησαν τον τόπο από την μεταπολίτευση μέχρι την χρεοκοπία. Ο τρόπος άλλωστε με τον οποίο χάθηκαν τόσοι άνθρωποι στο Μάτι (ή στη Μάνδρα) περιγράφει επ ακριβώς τη συνολική(οικονομική, πολιτική θεσμική) χρεοκοπία του τόπου.

Αυτό που ωστόσο αποκύπτεται από τα επικοινωνιακά επιχειρήματα και των δύο πλευρών, αυτών που μας σώζουν αυτήν την περίοδο και αυτών που μας έσωσαν στο παρελθόν και είναι έτοιμοι να το ξανακάνουν, είναι ότι μοιάζουν με δυο σταγόνες νερό. Το πόσο πολύ μοιάζουν φαίνεται από την ευρεία πλειοψηφία με την οποία πέρασε το τελευταίο μνημόνιο (το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) στη Βουλή. Το ψήφισαν όλοι μαζί…

Εκεί, στα μνημόνια, μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει την κατανομή των πόρων του κράτους (με την διακομματική συμφωνία περί της προτεραιότητας που είναι η αιώνια αποπληρωμή χρεολυσίων και τόκων) και κοιτώντας στους προϋπολογισμούς που έχουν καταθέσει οι κυβερνήσεις  των δέκα τελευταίων ετών να διαβάσει τις κοινές τους επιλογές που συνεπάγονται τη διάλυση των κρατικών  μηχανισμών  μεταξύ των οποίων η πολιτική προστασία και η πυρόσβεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε τη σκυτάλη της εξουσίας υποσχόμενος ότι θα βάλει ένα τέλος σε επαίσχυντες δεσμεύσεις προς το εξωτερικό που απομυζούν τον εθνικό πλούτο    και θα επιχειρήσει μια τομή σε όλα αυτά που διαμόρφωσαν το ελληνικό κράτος σε αποδοτικό τσιφλίκι αυτών που το διαχειρίζονταν τόσα χρόνια και τελικά το χρεοκόπησαν. Στην πράξη ωστόσο η προσαρμογή των «αριστερών» στις διαταγές των έξω και στα εγχώρια κατεστημένα συμφέροντα ήταν εντυπωσιακή. 

Ακολουθώντας κατά γράμμα τις εντολές η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΕΛ) συνέχισε την βασική μνημονιακή αποστολή (το ξεπούλημα) και την παλαιοκομματική πρακτική των προηγούμενων: Κατάλυση του κράτους με διανομή οφίτσιων με κριτήριο κομματικούς συσχετισμούς (είναι χαρακτηριστική η λεία που απέσπασε το ΠΡΑΤΩ του Κοτζιά στο ΥΠΕΞ, στο προστασίας του πολίτη και την πολιτική προστασία) και προσωπικές/ συγγενικές   σχέσεις.

Αν όπως είναι ολοφάνερο συμφωνήσουμε ότι:

• η τραγωδία της περασμένη Δευτέρας στο Μάτι, όπως και η προηγούμενη στη Μάνδρα ή η επόμενη που αργά ή γρήγορα θα έρθει είναι αποτέλεσμα κατά κύριο λόγο των παθογενειών ενός χρεοκοπημένου/ υποθηκευμένου κράτους και όχι απλώς η διαχείριση των σαθρών μηχανισμών του κατά την διάρκεια μιας κρίσης
• ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και η (αξιωματική)  αντιπολίτευση δεν έχουν τη διάθεση ή το σθένος να αμφισβητήσουν την έξωθεν επικυριαρχία και την εγχώρια κατεστημένη δύναμη

… τότε είναι ολοφάνερο ότι ο μεταξύ τους καβγάς δεν έχει παρά μόνο ένα αντικειμενικό στόχο: τη σκυτάλη της εξουσίας και ότι αυτή προσφέρει σ όσους την κρατούν, για όσο διάστημα την  κρατούν.

Μετά την περασμένη Δευτέρα, γίνεται σαφές ότι η εν λόγω σκυτάλη έχει πέσει από τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα. Περιχαρείς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζεται να την αρπάξει κ οι τριγύρω του ονειρεύονται  τα μεγαλεία (και λίγο από τα παντεσπάνι) της εξουσίας… Η μάχη προβλέπεται λυσσώδης για το κουφάρι του Τιτανικού…

Πηγή: topontiki.gr

 του Θανάση Σκαμνάκη

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγή:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη:

Πάνω που ο Ιούλιος έκανε την πρόβα για το μέλλον του, όπως το σχολίαζα στο προηγούμενο σημείωμα, το παρελθόν επέβαλε την σκληρή πύρινη παρουσία του. Θέλοντας να πει πως έχουμε πολλές θυσίες ακόμα να κάνουμε μέχρι να βρούμε εκείνο που συναισθανόμαστε και διεκδικούμε ως μέλλον.

Οπότε, μια χώρα βρέθηκε φοβισμένη κι απορημένη να μετράει τη φρίκη και τους νεκρούς -πόσους δεν ξέρει ακόμα.

Τόσοι νεκροί εν καιρώ ειρήνης, όπως έχει ονομαστεί αυτός ο καιρός ο οποίος όμως δεν φέρνει σε ειρήνη!..

Φοβισμένη, απορημένη κι αμήχανη, ακόμα ύστερα από τόσες μέρες, καθώς δεν ξέρει ποιον να βρίσει (ή ποιον να βρίσει περισσότερο).

Την τωρινή κυβέρνηση, με όλα τα συμπαρομαρτούντα, περιφέρειες, υπηρεσίες, δήμους κ.λπ., που δεν πρόβλεψε, που δεν έσπευσε εγκαίρως, που δεν ήταν έτοιμη, που επί πλέον παριστάνει την επαρκή, προκαλώντας οργή και πολλαπλασιάζοντας τη θλίψη;

Την προηγούμενη κυβέρνηση που δεν πήρε κανένα μέτρο;

Τις προπροηγούμενες που υπηρετήσανε την πολιτική της αυθαιρεσίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος;

Τον άνεμο που δε σεβάστηκε τους κανόνες;

Τα πεύκα που γίνονται φορείς θανάτου;

Τον ίδιο της τον εαυτό που κατακτά, καταπατά, υπερασπίζεται εδάφη, που χτίζει τοίχους και τείχη, που ολοφύρεται μπροστά στην καταστροφή αλλά που ποτέ δεν παίρνει μέτρα να την αποφύγει;

Αμήχανη γιατί και πάλι καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις που δεν οφείλει.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν φυσάει τόσο δυνατά; Καθώς ο άνεμος δεν υπόκειται στην κυβερνητική αρμοδιότητα ως γνωστόν. Κι έτσι ξεπερνάει την ερώτηση για την ανεπάρκεια των πυροσβεστικών μέσων (και των πολιτικών της φτωχοποίησης).

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση όταν μια ολόκληρη πόλη έχει χτιστεί στενά-στενά, με τυφλούς δρόμους, χωρίς εξόδους κ.λπ., καθώς η δόμηση έχει πολλές γενιές πίσω της και δεδομένα που δεν ανατρέπονται; Κι έτσι ξεπερνάει την άρνηση (συνενοχή) των πολλαπλών αρχών να βάλουν τόσα χρόνια μια τάξη και την ανικανότητα στο παρόν των κρατικών δυνάμεων να οργανώσουν τη διαφυγή, περιορίζοντας τις απώλειες.

Πίσω από τους καπνούς και τη φωτιά υπάρχουν πλέον συγκλονιστικές ιστορίες που πιστοποιούν το τέρας και τον άγγελο που κουβαλάμε μαζί. Ιστορίες εγωιστικών έργων και ιστορίες αυταπάρνησης. Μαζί, στην ίδια κοινωνία, στην ίδια ζωή, μερικές φορές και στους ίδιους ανθρώπους, θέλοντας να πουν πως συνυπάρχουμε σε μια συνεχή αντίφαση.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, όλα τα πράγματα παίρνουν μεγάλο μέγεθος. Ή μήπως το κανονικό τους;

Και το ανθρώπινο μεγαλείο.

Και η ντροπή. Όπως εκείνη των μαύρων ιεραρχών του ανίερου σκότους ή όπως εκείνων που χτίσανε τοίχους και βάλανε κλειδωμένα πορτόνια στην παραλία, καθότι διεκδικούσαν πριβέ θαλάσσια λουτρά ή όπως εκείνου του κατ’ εξακολούθησιν χυδαίου και ανόητου που παριστάνει τον ενημερωτή, του αποπεμφθέντος για υπέρβαση της καθιερωμένης χυδαιότητας, που θα ανακαλύψει πως φταίει ότι άνοιξε η ΕΡΤ και δεν έχουμε πυροσβεστικά αεροπλάνα, αλλά δεν …θυμάται πόσα δισεκατομμύρια δίνονται για να πληρώνεται ένα χρέος το οποίο όσο πληρώνουμε μεγαλώνει και για να αγοράζονται, να εξοπλίζονται και να επανεξοπλίζονται πολεμικά αεροπλάνα, κοκ.

Είναι μια ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, μετά από κάθε συμφορά τέτοιου είδους, όταν κρατάμε όλοι την ανάσα μας. Μιλάμε σιγά και κουβαλάμε μέσα μας με απόλυτη ειλικρίνεια τη γενική θλίψη.

Σβήνουμε το τσιγάρο πριν το πετάξουμε …στο δρόμο, σχεδιάζουμε πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, σκεφτόμαστε πως η καταστροφή πρέπει να μας κάνει να δούμε αλλιώς το μέλλον, να γίνουμε πιο επιεικείς με τους άλλους και πιο αυστηροί με τον εαυτό μας, πως άμα χτίζουμε στην αυθαιρεσία τουλάχιστον να κρατάμε κάποιους κανόνες, πως μπορεί και να έχουν δίκιο κάποιοι που φωνάζουν για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για την ανάγκη σχεδίου, για την ανεξέλεγκτη καταστροφή, για την τρύπα του όζοντος κ.ο.κ.

Κι εκείνη την ώρα, που κρατάει μερικές ημέρες, ανακαλύπτουμε τον καλύτερο εαυτό μας.

Τον αλληλέγγυο, τον δοτικό, τον μαχητή, τον ανοιχτό στη σκέψη των άλλων.

Κλείνουμε και την τηλεόραση να μην ακούμε τους νεκρο-πορτο-θάφτες που η συντριβή τους περισσότερο μοιάζει με πανηγυρισμό, μικρές, και κυρίως άστοχες, κατανομές ευθυνών (ούτε κουβέντα για την ταμπακιέρα), φτηνό εφιαλτικό υπερθέαμα, μεταβίβαση αποδοτικού φόβου, που τους επιτρέπει να πουλάνε τα φιλέτα, όπως Ελληνικό, να καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον, όπως μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα ιδιοκτησίας τους, να μάχονται για τις εξορύξεις, όπως ΑΟΖ, και να σχεδιάζουν παρόμοια και εξαιρετικά κερδοφόρα καταστροφικά έργα.

Καταστρέφοντας το περιβάλλον (στο όνομα μιας ιεράρχησης αξιών, όπου το πόσα βγάζεις είναι πιο ισχυρό από το πως και γιατί ζεις) και απελευθερώνοντας αφρόνως από τον ασκό που μας εμπιστεύτηκε ο Αίολος τον άνεμο, καταιγίδες, καύσωνες, πλημμύρες, τόσο που να μη ρωτάμε το αν αλλά το πότε θα μας ξαναβρεί το κακό.

Τις στιγμές της κρίσης, κάθε φορά, όποια κι αν είναι, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις μεγάλες απορίες.

Είναι μια στιγμή που μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός.

Μετά οι μέρες περνάνε, κηδεύουμε τα θύματα, ενταφιάζουμε και τις αμήχανες σκέψεις μας και συνεχίζουμε, ξαναγυρίζοντας στην επαρκή συνήθειά μας. Πέρασε κι αυτό. Μέχρι την άλλη φορά βλέπουμε.

Κι αν μιλήσεις για το πνεύμα του κακού που σκοτώνει, όχι ο αέρας, η φωτιά, το νερό, η φύση, αλλά η κερδοσκοπία, η ιδιοτέλεια, η αλλαγή του νοήματος, ο κόσμος που παρακμάζει, θα συναντήσεις πολλές αποκρούσεις, καθώς η παρακμή σε βουλιάζει και σένα στην παρακμή της. Αυτό κάνουν οι τηλε-κατευθυνόμενες ιδέες. Αφού δεν έχουν μια δική τους αλήθεια να υποστηρίξουν και να πείσουν, καταστρέφουν την αξιοπιστία κάθε αλήθειας.

Κι όμως, αυτές οι στιγμές δηλώνουν εμφαντικά πως μπορεί να πάρει στροφή ο καιρός και να γίνει παρόν η πρόβα μέλλοντος του Ιουλίου!

Αλλά δεν φτάνει να το εύχεσαι!

πηγη: kommon.gr