του Θανάση Σκαμνάκη

Εντάξει, αστοχήσαμε στον φετινό Ιούλιο. Όχι μόνο ατομικά, καθώς έσπευσα να γράψω περί της εξαίσιας δύναμής του και πριν αλέκτωρ φωνήσαι, τρις με απαρνήθηκε, αλλά και ως όλον, καθώς η αναμονή της ελαφρότητάς του, που σχεδόν πάντα και σχεδόν όλοι έχουμε, αποδείχτηκε φρούδα και αντί ελαφρότητας έπεσε μέγα βάρος στις ψυχές μας. Τι πρόβα για το μέλλον μπορούσε να είναι αυτή; Αλλοίμονο!..

Εν τέλει τούτος ο Ιούλιος απέτυχε να δικαιώσει τη φήμη του και τις προσδοκίες μας, κληροδοτώντας μας ένα αίσθημα αποτυχίας.

(Ακόμα και ο κατ’ εξακολούθησιν ερωτευόμενος κατά Ιούλιο φίλος μου, δεν μπόρεσε να επιτύχει και να ευτυχήσει στην έξαρσή του, μετά την βίαιη παρεκτροπή).

Εισέδυσε, λοιπόν, καυστικός στο μέσα μέρος μας, καψαλίζοντας τις φύτρες των αισιόδοξων μηνυμάτων που προσπαθούσαν να αποκτήσουν ένα έδαφος για να απλώσουν ριζικό σύστημα.

 Κι αφού κατέκαψε δασικές εκτάσεις, σπίτια και προ παντός ανθρώπους, αφού κατέκαψε την αξιοπιστία μηχανισμών, κρατικών και άλλων, και την …καλοπιστία των υπόλοιπων - οι οποίοι συνεισφέρουν στην κοινωνική ευημερία (και τον κοινωνικό εφησυχασμό) με τη  σχετική αδιαφορία ή, συνηθέστερα και χειρότερα, με κατ’ εξακολούθησιν κατασκευές αυθαιρέτων οικοδομών, περιφράξεις “ιδιοκτησίας”, καταπατήσεις δικαιωμάτων και ανθρώπων, ισοπέδωσης προς το ρητό όποιος προλάβει είναι ο μάγκας ή σε παραλλαγές του τύπου ο χτίζων δι’ εαυτόν σωθήτω κι ας χάνονται οι υπόλοιποι και άλλα παρόμοια και ευπρεπή, που δεν συνάδουν μόνον με την σύγχρονο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, αλλά και με (αλλά εκεί με άλλους τρόπους) τον γενικό ευρωαμερικανικό πολιτισμό, ο οποίος κατά την ίδια νεοφιλελεύθερη έννοια καταπατά ανθρώπους, εδάφη, δικαιώματα, ανατρέπει αξίες, ιεραρχεί ξανά το πρέπον και το “ανθρώπινο” (ο “πλούτος των εθνών” μας ορίζει κυριαρχικά και καθ’ ολοκληρίαν ως κοινωνίες) αν χρειαστεί βομβαρδίζοντας, αν χρειαστεί στραγγαλίζοντας, αν χρειαστεί φτωχοποιώντας χώρες και πληθυσμούς και καίγοντας…

(Καθότι τα καιρικά φαινόμενα μπορεί να είναι του θεού, αλλά καίνε πάνω σε οικοδομές του ανθρώπου και σε αβλεψίες, αβελτηρίες, απρονοησίες, ανοργανωσιές και ιδιοτέλειες των κυρίαρχων και των “εκλεκτών”, ή απλώς ακολουθούντων, κυριαρχουμένων. Δεν βαρυέσαι βρε αδελφέ, όλοι έτσι κάνουν και πάντα έτσι γίνεται! 

Με μια κλιμάκωση ευθυνών που ασφαλώς δεν κατανέμονται ισομερώς, γιατί αλλιώς με τη διάχυση κρύβονται μονίμως οι κύριοι υπεύθυνοι.

Με άλλα λόγια, και εν τέλει, ο καπιταλισμός μας σκοτώνει ποικιλοτρόπως κι εσύ κοιτάς στ’ αστέρια να δεις ποια τροχιά ήτανε λάθος, με ποιον ανάδρομο πλανήτη συνωμότησε, και καταδίκασε την ύπαρξή σου.)

Κι αφού λοιπόν κατέκαψε, αποδεικνύοντας τους ποικίλους τρόπους που έχει να μας καταβροχθίζει ο άπληστος, και άκαρδος, καιρός, ξεκίνησε να συννεφιάζει, να βρέχει, να φέρνει νοτιάδες, τουτέστιν πλημμύρες και μαζί επιδείνωση μελαγχολίας, ασφυξίας, αισθήματος αδυναμίας, κατάπτωσης.  

Μολοντούτο, επειδή οι ασχολούμενοι με τη ζωή επιμένουν να καταγράφουν τις ανακατατάξεις των σεισμών όχι ως κατολισθήσεις αλλά ως επανατακτοποιήσεις της γης, υπάρχουν ακόμα ανθρώπινα χρώματα που προστίθενται δίπλα στο μαύρο, πιο συμπαθή, πιο ειλικρινή, πιο επιθυμητά, πιο ευφρόσυνα ήθελα να πω αν δεν κινδυνεύω να παρεξηγηθώ.

Φυσικά δεν αφορά, την τράπεζα βήτα, γάμα, δέλτα, οι οποίες διασώθηκαν με λεφτά που έπρεπε να πάνε για πυροσβεστικά και πυροσβέστες, δεν αφορά το ίδρυμα τάδε ή δείνα που  μετατρέπει σε βοήθημα προς αναξιοπαθούντες ένα ελάχιστο των όσων έχει “νομίμως” ή όχι υποκλέψει, δεν αφορά το κανάλι που έχει καταπατήσει τον αιγιαλό της πελοποννησιακής γης αλλά μαζεύει τρόφιμα και άλλα για τα θύματα των καταπατήσεων της αττικής γης, ούτε για εκείνο των μονοπύθμενων ή τις εφημερίδες της λοβιτούρας, και τα παρόμοια πολλαπλώς ένοχα, εκκλησίες, υπηρεσίες, μκο, μηχανισμούς…  

Αφορά το βαθύ αίσθημα των ανθρώπων.

Όχι άγιων, άμεμπτων και άθικτων. Υπάρχουν τέτοιοι; Όχι αναμάρτητων και ηρώων.

Αλλά των εδώ, των, εν ευρεία εννοία, δικών μας. Που ασφαλώς τα αμαρτήματα τους είναι μεγάλα αλλά είναι σαν τη ληστεία μιας τράπεζας σε σχέση με τη ληστεία που πράττει η τράπεζα, κατά τον Μπρεχτ, είναι το ψέμα του Πινόκιο μπροστά στα ψέματα που παίζουν οι “ειδήσεις”.  

Οι άνθρωποι λοιπόν που είναι διαρκώς παρόντες ακόμα κι όταν φαίνεται πως λείπουν. Θέλω να πω, πως αναζητούν την ευκαιρία, τη δυνατότητα, τον τρόπο κάθε φορά για να σηκωθούν πιο πάνω από το ύψος της υποταγής. Που ηττώνται, απογοητεύονται, υποχωρούν αλλά καιροφυλακτούν κι όταν δοθεί το σύνθημα ξανακοιτάζουν προς τα πάνω.

Όπως εκείνοι που τώρα ξεσηκώνονται σε διάφορες περιοχές και απαιτούν να γκρεμιστούν επιτέλους οι φράχτες και οι αυθαιρεσίες των μπιτσόμπαρων στις παραλίες. (Αυτό δίνει η στιγμή αυτό κάνουν. Το πιο ουσιαστικό και διαρκές και βαθύτερο προς το παρόν δεν τους προτείνεται με επάρκεια από τους  φορείς του ριζοσπαστισμού).

Ή όπως εκείνοι που πήγαν στα καμένα, που βοήθησαν, που συνεισέφεραν, που έδωσαν ξανά ένα περιεχόμενο στην αλληλεγγύη. Ανάλογα, με τους πρόσφυγες στο λιμάνι πριν μερικά χρόνια.

Η αλληλεγγύη είναι ο τόπος όπου οι ανθρώπινες σχέσεις μετατρέπονται ξανά σε αυτό που είναι. Κι όπου οι συμμετέχοντες δεν χαρίζουν την παρουσία τους και τη συνεισφορά τους, δεν δίνουν δωρεά, δεν πιστώνουν από το περίσσευμα της ευμάρειας και της καλής τους τύχης.

Προσφέρουν ασφαλώς, πρωτίστως όμως εισπράττουν. Κερδίζουν περιεχόμενο και ουσία. Μετασχηματίζουν τη συνείδηση τους, όσο μπορούν, για όσο μπορούν.

Μια παρακαταθήκη, στην εξάσκηση του πλέον αριστερού στρατηγικού σχεδίου, της καλυτέρευσης της ζωής του ανθρώπου, της βοήθειας στον άνθρωπο, στον συγκεκριμένο άνθρωπο, όχι αορίστως στον γενικό άνθρωπο, όχι τον άνθρωπο της θεωρίας. Σ’ αυτόν που θα μιλήσεις και θα ακούσεις, θα μάθεις τα κολλήματα και τις στραβές του εμμονές, τις ενοχές, και τις φωτεινές του όψεις.

Και θα μάθεις έτσι τον εαυτό σου με τους άλλους και μέσω των άλλων. Όχι με μια θεωρία  απρόσιτη, αλλά με μια θεωρία που αγγίζει, που βελτιώνει και βελτιώνεται και που μέσω αυτού μπορεί να νικήσει.         

Αν είναι να σώσουμε κάτι από τον, ευτυχώς, απελθόντα Ιούλιο!

πηγη: kommon.gr

Σε συνέχεια του από 26/7/2018 Δελτίου Τύπου μας, το ΔΣ της ΠΟ ΕΜΔΥΔΑΣ παραβρέθηκε την Τετάρτη 1/8/2018 στο χώρο της καταστροφής μαζί με συναδέλφους μηχανικούς του Υπουργείου Υποδομών, κλιμάκια των οποίων καταγράφουν την ανυπολόγιστη καταστροφή στις υποδομές της περιοχής και συνδράμουν τους πολίτες.

Οι συνάδελφοι μας δίνουν με αυτοθυσία τη μάχη για την αντιμετώπιση των τραγικών συνεπειών και τη στήριξη των πληγέντων, στις περισσότερες περιπτώσεις με ελάχιστα μέσα και στοιχειώδη σχεδιασμό και οργάνωση. Δουλεύουν με αυταπάρνηση συνεχώς επί δέκα ημέρες και 12 ώρες την ημέρα, ώστε να ολοκληρωθούν τάχιστα οι αυτοψίες και να εξυπηρετηθούν οι πληγέντες κάτοικοι.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το Υπουργείο Υποδομών δε διαθέτει επαρκή οχήματα για τη μεταφορά των συναδέλφων, ενώ δεν υπάρχουν Μέσα Ατομικής Προστασίας για την ασφαλή εργασία σε μια ιδιαίτερα επιβαρυμένη περιοχή (όπου εκτός του πλήρως καμένου φυσικού περιβάλλοντος, υπάρχει καμένος αμίαντος, καμένοι υποσταθμοί της ΔΕΗ, πλαστικά, μέταλλα κλπ). Δεκάδες συνάδελφοι ανακλήθηκαν επειγόντως από τις άδειες τους, ενώ είναι ακόμα άγνωστο τι θα γίνει με την αποζημίωση τους και όλα τα μέχρι στιγμής έξοδα τα καλύπτουν από την τσέπη τους.

Καλούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου να συνδράμει ώστε να επιλυθούν τάχιστα τα παραπάνω ζητήματα, ώστε οι συνάδελφοι μας να συνεχίσουν απερίσπαστοι το σοβαρό τους έργο.

Να στελεχωθούν -εθελοντικά και κατόπιν ανοικτής πρόσκλησης σε όλους τους Δημόσιους Φορείς- τα ΤΑΣ που συγκροτήθηκαν με Υπουργική Απόφαση.

Να υπάρξουν επιτέλους προσλήψεις μηχανικών και άλλου προσωπικού για την πολιτική προστασία, την αποκατάσταση των πληγεισών περιοχών, τη διαμόρφωση σοβαρού πολεοδομικού σχεδιασμού, τον έλεγχο και την αντιμετώπιση της αυθαίρετης δόμησης, την προστασία του περιβάλλοντος, τον αντισεισμικό, αντιπυρικό και αντιπλημμυρικό σχεδιασμό και τα αντίστοιχα απαιτούμενα έργα ζωτικής σημασίας.

Να μην χρησιμοποιηθεί η καταστροφή από την πυρκαγιά σαν πρόσχημα για να καταργηθεί ο έλεγχος και η έκδοση των οικοδομικών αδειών από τις Δημόσιες Πολεοδομίες.

Να εμπλακούν και άλλες Δημόσιες Υπηρεσίες (Υπουργεία, Περιφέρεια, Δήμοι, Αποκεντρωμένοι) στις διαδικασίες αυτοψιών.

Όπως γράφαμε και στη σχετική μας ανακοίνωση και δυστυχώς επιβεβαιώνονται, οφείλουμε ακριβώς για να μη θρηνούμε αλλεπάλληλες καταστροφές και θύματα, να σκύψουμε συλλογικά πάνω στις αιτίες που δημιουργούν τις καταστροφές αυτές ή τις επιτείνουν λόγω ελλιπούς αντιμετώπισης.

πηγη: ergasianet.gr

Η Γη σιγοκαίγεται. Από το Σιάτλ έως τη Σιβηρία αυτό το καλοκαίρι, οι φλόγες έχουν τυλίξει το βόρειο ημισφαίριο. Από άκρη σε άκρη άνθρωποι ασφυκτιούν από τη ζέστη. Περίπου 125 έχουν πεθάνει στην Ιαπωνία ως αποτέλεσμα ενός καύσωνα που προκάλεσε για πρώτη φορά θερμοκρασίες στο Τόκιο πάνω από 40 βαθμούς Κελσίου. Οι θερμοκρασίες σπάνε τα ρεκόρ στην Ανατολική Ασία αλλά και σε όλη την Ευρώπη και τις επόμενες ημέρες, όπως προειδοποιούν οι ειδικοί, ο καύσωνας θα χτυπήσει την Ισπανία και την Πορτογαλία με τη θερμοκρασία να φτάνει έως και τους 50 βαθμούς Κελσίου. 

Τέτοια φαινόμενα, που κάποτε θεωρούνταν απίθανα, είναι πλέον συνηθισμένα. Οι επιστήμονες έχουν προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι, καθώς ο πλανήτης ζεσταίνεται οι καιρικές συνθήκες θα ανατραπούν. «Αυτό είναι το πρόσωπο της κλιματικής αλλαγής», δηλώνει στον «Guardian» ο καθηγητής Μαικλ Μαν του Penn State University και ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες του κλίματος στον κόσμο. «Κυριολεκτικά δεν θα είχαμε δει αυτά τα ακραία φαινόμενα χωρίς την αλλαγή του κλίματος» τονίζει. «Οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής δεν είναι πλέον ανώδυνες», είπε στον «Guardian». «Βλέπουμε να παίζουν σε πραγματικό χρόνο και αυτό που συμβαίνει αυτό το καλοκαίρι είναι ένα τέλειο παράδειγμα αυτής της εξέλιξης».

Σύμφωνα με νέες έρευνες βρισκόμαστε στο χείλος μίας κλιματικής καταστροφής, η οποία, εκτός των άλλων, θα μπορούσε να φέρει την Ευρώπη αλλά και τη Βόρεια Αμερική αντιμέτωπες με έναν νέο μεγάλο λιμό. Το δυσοίωνο σενάριο που οι επιστήμονες πίστευαν ότι θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον επόμενο αιώνα, εκτιμούν πως ενδεχομένως να βρίσκεται ήδη σε εξελίξη. Οι ακραίες εναλλαγές θερμοκρασιών με ακραία καιρικά φαινόμενα θα μπορούσαν σταδιακά να οδηγήσουν στο φαινόμενο που αποκαλείται «έτος χωρίς καλοκαίρι». Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει στην Ευρώπη, αλλά και σε μεγάλο μέρος της Βόρειας Αμερικής παρατεταμένο λιμό, ασθένειες, μετακινήσεις πληθυσμών, ερημοποίηση και συγκρούσεις, λόγω ακριβώς των ακραίων καιρικών συνθηκών της κλιματικής αλλαγής.

Μόλις πριν από έναν μήνα, τον περασμένο Απρίλιο, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οκτώ από τους μεγαλύτερους παγετώνες της Ανταρκτικής παρουσιάζουν σημάδια διάλυσης. Το αδυσώπητο κύμα ζέστης ήδη έχει καταστρέψει τα σπαρτά και ορισμένες περιοχές αναμένεται να χάσουν τη μισή σοδειά. Εικόνες από δορυφόρο που δημοσιοποίησε ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος αποτύπωσαν τις συνέπειες των υψηλών θερμοκρασιών σε αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Νούμερο δύο παραγωγός σιτηρών στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη Γαλλία, η Γερμανία αναμένει μείωση 20% στη σοδειά. «Η ζέστη επηρεάζει προϊόντα όπως το σιτάρι και οι πατάτες. Η σοδειά όλο και χειροτερεύει. Αυτό σημαίνει ότι ανεβαίνει η τιμή για την τηγανητή πατάτα και αυτό θα έχει αλυσιδωτές συνέπειες. Θα δούμε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός εξαιτίας των σιτηρών και των λαχανικών», προειδοποιεί ο αναλυτής Ρόμπερτ Χάλβερ της Baader Bank. Στη Βρετανία οι κτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της ανομβρίας χρησιμοποιώντας το χειμερινό απόθεμα ζωοτροφών, αφού τα ζώα δεν έχουν αρκετό χορτάρι για να βοσκήσουν. Μια πρακτική που αυξάνει κατακόρυφα το κόστος, το οποίο πιθανότατα θα μετακυλιστεί στον καταναλωτή. Στη Δανία αναγκάζουν να στείλουν ακριβά ζώα για σφαγή νωρίτερα από το κανονικό.

Μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες πίστευαν ότι είχαμε 100 χρόνια έως ότου κληθούμε να αντιμετωπίσουμε το καταστροφικό αυτό σενάριο: «Εάν μιλήσουμε λαμβάνοντας υπόψιν τα κλιματικά μοντέλα, ακόμα και μέχρι πριν από 5 ή 6 χρόνια, θα λέγαμε ότι αυτό το σενάριο δεν είναι πιθανό, για τουλάχιστον ακόμη έναν αιώνα. Δεν το περιμέναμε, αλλά συμβαίνει ήδη».

Ωστόσο, καθώς ο αντίκτυπος της αλλαγής του κλίματος γίνεται πιο εμφανής, τρία χρόνια μετά τη Συμφωνία στο Παρίσι οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου είναι αμείωτες. Όπως και οι επενδύσεις σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Το 2017 η ζήτηση άνθρακα αυξήθηκε, οι επιδοτήσεις για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή ενέργεια, περιορίζονται σε πολλά μέρη ενώ οι επενδύσεις έχουν σταματήσει και η πυρηνική ενέργεια, αν και «καθαρή», είναι δαπανηρή και μη δημοφιλής εξαιτίας του κινδύνου ενός ατυχήματος. Είναι δελεαστικό να νομίζουμε ότι πρόκειται για προσωρινά εμπόδια και ότι η ανθρωπότητα, με το ένστικτό της για την αυτοσυντήρησή της, θα νικήσει την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να πούμε πως χάνουμε τον πόλεμο.

Ζώντας σε έναν παράδεισο καυσίμων

Μια περυσινή δημοσκόπηση 38 χωρών διαπίστωσε ότι το 61% των ανθρώπων θεωρούν την αλλαγή του κλίματος ως μεγάλη απειλή. Μόνο οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους αναγνωρίζονταν ως μεγαλύτερη απειλή. Φαινομενικά στη Δύση η εκστρατεία των επενδυτών μιλά για απόσυρση του ενδιαφέροντος από εταιρείες που ζουν από άνθρακα και πετρέλαιο. Παρά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να απομακρύνει την Αμερική από τη συμφωνία του Παρισιού, πολλές αμερικανικές πολιτείες επιβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους σε αυτήν. Στην Κίνα και την Ινδία, οι πολίτες που πνίγονται στο καυσαέριο πιέζουν τις κυβερνήσεις να επανεξετάσουν τα σχέδια που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στον άνθρακα για να ηλεκτροδοτήσουν τις χώρες τους. Οι αισιόδοξοι υποστηρίζουν ότι η μείωση του άνθρακα είναι εφικτή.

Παρόλα αυτά, ακόμη και αν εφαρμοστεί η γνωστή πολύπλοκη Συμφωνία του Παρισιού, αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη. Όπως αναφέρεται στο Economist, ένας λόγος είναι η αυξανόμενη ζήτηση ενέργειας, ειδικά στην αναπτυσσόμενη Ασία. Την τελευταία δεκαετία, στις αναδυόμενες οικονομίες της Ασίας, η κατανάλωση ενέργειας αυξήθηκε κατά 40%. Η χρήση του άνθρακα, ως το πιο εύκολο αλλά και «βρώμικο» ορυκτό καύσιμο, αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 3,1% και του πετρελαίου κατά 2,9%. Τα ορυκτά καύσιμα είναι πιο εύκολο να συνδέονται με τα σημερινά δίκτυα παρά οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που εξαρτώνται από τον ήλιο που λάμπει και τον άνεμο που φυσάει. Ακόμη και αν οι «πράσινοι» διαχειριστές αμοιβαίων κεφαλαίων απειλούν να αποσυρθούν από τις πετρελαϊκές εταιρείες, οι κρατικοί μεγιστάνες στη Μέση Ανατολή και τη Ρωσία θεωρούν την ασιατική ζήτηση ως έναν ικανό λόγο να επενδύσουν.

Ο δεύτερος λόγος είναι η οικονομική και πολιτική αδράνεια. Όσο περισσότερα ορυκτά καύσιμα καταναλώνει μια χώρα, τόσο πιο δύσκολο είναι να απομακρυνθεί από αυτά, αφού τα ισχυρά λόμπι συμφερόντων επιμένουν στον άνθρακα, από όπου και προέρχονται τα κέρδη τους. Η απλή βελτίωση των όρων μπορεί να διαρκέσει χρόνια. Ο άνθρακας δεν παράγει μόνο το 80% της ηλεκτρικής ενέργειας της Ινδίας, αλλά στηρίζει και τις οικονομίες ορισμένων από τις φτωχότερες χώρες του (βλέπε Ενημέρωση). Τα συμφέροντα στο Δελχί δεν είναι πρόθυμα να ενστερνιστούν το τέλος του άνθρακα, για να μην «μολύνουν» το τραπεζικό σύστημα, το οποίο τους έδωσε πάρα πολλά χρήματα, αλλά και τους σιδηροδρόμους, που εξαρτώνται από αυτό.

Τελευταία είναι η «τεχνική» πρόκληση της απομάκρυνσης του άνθρακα από βιομηχανίες πέραν της παραγωγής ενέργειας. Ο χάλυβας, το τσιμέντο, η γεωργία, οι μεταφορές και άλλες μορφές οικονομικής δραστηριότητας αντιπροσωπεύουν πάνω από τις μισές παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Μάλιστα, είναι τεχνικά πιο δύσκολο να «καθαριστούν» από όσο η παραγωγή ενέργειας και επιπλέον προστατεύονται από τα κατοχυρωμένα βιομηχανικά συμφέροντα. Επίσης, οι όποιες επιτυχίες μπορούν να αποδειχθούν απατηλές. Για παράδειγμα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα της Κίνας αντλούν την ορμή τους από ένα ηλεκτρικό δίκτυο που τα δύο τρίτα της δύναμης του προέρχονται από τον άνθρακα, άρα παράγουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από αυτά που λειτουργούν με βενζίνη.

Ο κόσμος δεν κινείται από ιδέες για να υλοποιήσει ακόμη και την «λίγη» Συμφωνία του Παρισιού. Οι δυτικές χώρες έγιναν πλούσιες στηριγμένες στον άνθρακα για τη βιομηχανική ανάπτυξή τους. Κανονικά έπρεπε να είναι υποχρεωμένες να τιμήσουν τη δέσμευσή τους στη Συμφωνία του Παρισιού για να βοηθήσουν και τους φτωχότερους τόπους τόσο να προσαρμοστούν σε μια θερμότερη Γη όσο και να μειώσουν τις μελλοντικές εκπομπές χωρίς να θυσιάσουν την ανάπτυξη που απαιτείται για να αφήσουν πίσω τη φτώχεια.

Η παρεμπόδιση της αλλαγής του κλίματος θα έχει βραχυπρόθεσμο οικονομικό κόστος, αν και η μετάβαση από τον άνθρακα μπορεί τελικά να εμπλουτίσει την οικονομία. Σε κάθε περίπτωση βρισκόμαστε μπροστά σε μονόδρομο αν θέλουμε να προχωρήσουμε. Δεν είναι πολύ αργά για να πραγματοποιηθούν οι σημαντικές περικοπές που απαιτούνται στις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, τονίζει ο καθηγητής Μαν, καθώς οι συνέπειες επιδεινώνονται σταδιακά καθώς αυξάνεται η υπερθέρμανση του πλανήτη. «Είναι σαν να περπατάμε σε ένα ναρκοπέδιο», είπε. «Το επιχείρημα ότι είναι πολύ αργά για να κάνουμε κάτι θα ήταν σαν να λέγαμε: «Θα συνεχίσω να περπατάω στο ναρκοπέδιο». Αυτό θα ήταν παράλογο - μπορούμε να αντιστρέψουμε την πορεία και να βγούμε από το ναρκοπέδιο όσο πιο γρήγορα γίνεται».

πηγη: tvxs.gr

Σύμφωνα με την εταιρεία EOS Risk Group, οι νιγηριανοί πειρατές έχουν απαγάγει 35 ναυτικούς από πλοία στον Κόλπο της Γουινέας μέχρι στιγμής φέτος. Αυτές οι πληροφορίες αποκαλύφθηκαν κατά την εξαμηνιαία επισκόπηση της δραστηριότητας της πειρατείας της Νιγηρίας στον Κόλπο της Γουινέας.

Η Νιγηρία εξακολουθεί να είναι το επίκεντρο του κόσμου για την πειρατεία. Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο του 2018, η EOS κατέγραψε 34 επιθέσεις πειρατών από τη Νιγηρία σε εμπορικά και αλιευτικά σκάφη στον Κόλπο της Γουινέας. Οι επιθέσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την απαγωγή 35 ναυτικών για λύτρα και την πειρατεία αρκετών πλοίων.

«Τα περισσότερα που αφορούν το τρέχον έτος ήταν η αναζωπύρωση της« πετρο- πειρατείας », η οποία αφορά την πειρατεία των δεξαμενόπλοιων για την κλοπή του πετρελαίου», δήλωσε ο Jake Longworth, ανώτερος αναλυτής πληροφοριών στην EOS Risk. «Η επιστροφή της αυτού του είδους της πειρατείας συνοδεύεται από μια σχετική αύξηση της γεωγραφικής περιοχής που δρουν οι νιγηριανοί πειρατές, και οδηγούν σε επιθέσεις στα ύδατα του Μπενίν και της Γκάνας».

Η EOS κατέγραψε 7 επιθέσεις στα ύδατα του δυτικού γείτονα της Νιγηρίας κατά το πρώτο εξάμηνο του 2018. Οι επιθέσεις αφορούσαν πολλές και επιτυχημένες επιθέσεις πειρατείες στα δεξαμενόπλοια, μία από τις οποίες είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια 2.000 MT πετρελαίου. Οι Νιγηριανοί πειρατές επιχειρούσαν επίσης στα ύδατα της Γκάνας τον Απρίλιο, όπου και είχε σαν αποτέλεσμα να απαγάγουν πέντε ναυτικούς από δύο πλοία.

Παρά το ότι αυτές οι επιθέσεις ακούγονται περισσότερο και γίνονται πρωτοσέλιδα, ο Longworth λέει ότι η κύρια απειλή εξακολουθεί να εντοπίζεται στο Δέλτα του Νίγηρα, ειδικά με τις προσεγγίσεις των λιμένων και των τερματικών πετρελαίου κοντά στο Port Harcourt. «Το 95% των επιθέσεων που καταγράψαμε στα νερά της Νιγηρίας πραγματοποιήθηκε κοντά στο νησί Bonny, σε απόσταση 60 ναυτικών μιλίων από την ακτή. Οι πειρατές που λειτουργούν σε αυτά τα νερά επικεντρώνονται στην απαγωγή ναυτικών για λύτρα ».

Ήταν σε αυτή την περιοχή που έντονα οπλισμένοι νιγηριανοί πειρατές απήγαγαν 11 ναυτικούς από το ολλανδικό φορτηγό πλοίο FWN Rapide τον Απρίλιο. Σύμφωνα με την EOS, είναι ο υψηλότερος αριθμός ομήρων που έχουν υπάρξει από μια νιγηριανή ομάδα πειρατών σε μία επίθεση.

Η EOS προειδοποιεί ότι η αστάθεια στο Δέλτα του Νίγηρα είναι πιθανό να αυξηθεί κατά την περίοδο των εκλογών το 2019, οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αύξηση της δραστηριότητας των πειρατών.

«Από τις αρχές του αιώνα που διανύουμε, η αύξηση των επιθέσεων είναι ορατή πριν από τις μεγάλες εκλογικές περιόδους, αποδεικνύοντας τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ της πειρατείας και της πολιτικής στο Δέλτα του Νίγηρα».

Για τον μετριασμό του κινδύνου, η EOS συνιστά στους πλοιάρχους να εφαρμόσουν μέτρα Global Guidance Counter Piracy Guidance (GCPG) και να εξοικειωθούν με τις «Κατευθυντήριες γραμμές για τους πλοιοκτήτες, τους χειριστές και τους πλοίαρχους για την προστασία από την πειρατεία στον Κόλπο της Γουινέας – έκδοση 3, Ιουνίου 2018». Όπου απαιτείται πρόσθετη προστασία, οι ναυτιλιακές εταιρείες ενδέχεται να απαιτούν ένοπλη συνοδεία για τα πλοία και να επιβιβάζονται φρουροί όταν το επιτρέπει η εσωτερική νομοθεσία.

πηγη: e-nautilia.gr