Θλίψη προκαλεί η ανάρτηση του Δημήτρη στο FB σχετικά με το ότι βρέθηκε παγιδευμένος στο γκαράζ πλοίου ferry boat (παντόφλας) ενώ πήγαινε διακοπές.

Διαβάστε την ανάρτηση που έκανε στον τοίχο του facebook του και απελπιστείτε. Τελικά δύσκολα θα υπάρξει σωτηρία για την δύσμοιρη την Ελλάδα.

«Εδώ βλέπετε εμένα »παγιδευμένο» με το αναπηρικό μου αμαξίδιο μεσα στο αυτοκίνητο σε μια πλατφόρμα στάθμευσης των οχημάτων ενός ferry boat που πάει προς Θάσο. Ξέρετε γιατί;

Είπα φέτος να προσπαθήσω να »κάνω διακοπές» 2-3 μέρες στην Καβάλα και σκέφτηκα γιατί να μην πάω και σε ένα νησί (πρώτη φορά μετά το ατύχημα), μιας και η Θάσος είναι απέναντι. Στην αρχή ενθουσιάστηκα με την ιδέα ! Αμέσως όμως συνάντησα δυσκολίες που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είναι αληθινές!

Σχεδόν κανένα ferry boat δεν έχει προδιαγραφές (ασανσέρ ή κάτι αντίστοιχο) ώστε το αναπηρικό αμαξίδιο να μπορεί να βγαίνει από το αυτοκίνητο και να ανεβαίνει στο κατάστρωμα του πλοίου. Ίσα ίσα μου »έκαναν και χάρη» που μου το επιτρέψανε γιατί σε πιο μακρινά ταξίδια για λόγους ασφαλείας δεν γίνεται να μένω εκεί κάτω. Αλλά ούτε και πάνω μπορώ να ανέβω. »ΊΣΑ ΙΣΑ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΧΑΡΗ» ;;;;;

ΑΡΑ. Να λέω και ευχαριστώ που είμαι σαν τον ποντικό μες το αυτοκίνητο, αντί να βρίσκομαι στο κατάστρωμα και να απολαμβάνω τη διαδρομή.

Φανταστείτε έστειλα έναν φίλο μου επάνω (και αυτοί »αναγκάστηκαν» να μείνουν μαζί μου μες το αυτοκίνητο) για να βγάλει κάποιες φωτογραφίες για να δω τουλάχιστον έτσι την όμορφη θέα. Και για πιο μακρινούς προορισμούς ούτε να το διανοούμαι… το 2018… που όλοι είμαστε ευαίσθητοι με την αναπηρία και προσπαθούμε να εξαλείψουμε τις »αδικίες»-διακρίσεις.

Δεν θα κάτσω να ψάξω τους νόμους γιατί είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και αποκλείεται να »επιτρέπουν» κάτι τέτοιο. Απλά κανενός δεν του καίγεται καρφί για το αν »εγώ» στην αναπηρική καρέκλα στερούμαι το δικαίωμα να ταξιδέψω σαν άνθρωπος με το πλοίο αντί να ντροπιάζομαι και να θλίβομαι με αυτήν την απαράδεχτη αντιμετώπιση…

Μια ακόμη μάχη μόλις ξεκίνησε…»

πηγη: e-nautilia.gr

Ενόψει της 20ής Αυγούστου και της θρυλούμενης εξόδου από τα μνημόνια, να σου και οι θριαμβολογίες για τη μείωση της ανεργίας κάτω από το 20%. Έστω κι αν η ανεργία, έχοντας φτάσει στο αποκορύφωμά της το 2013, έπεφτε σταθερά από τότε, πριν αναλάβει ο Τσίπρας την… καταπολέμησή της.

Από τότε είχαν αρχίσει να αποδίδουν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, οι προσλήψεις για 4ωρα που στην πράξη γίνονταν 6ωρα και 8ωρα, για 10ωρα εξαήμερα ανά βδομάδα με μισθούς των 300 ευρώ, που δημιούργησαν… θέσεις εργασίας. Και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο δημιουργήθηκαν κι άλλες στα χρόνια της διακυβέρνησης Τσίπρα.

Πάνω απ’ όλα, ήταν η μετανάστευση 750.000 Ελλήνων και Ελληνίδων, νέων στην τεράστια πλειονότητά τους, που αποσυμφόρησε την αγορά εργασίας. Έτσι ώστε οι θριαμβολογίες του πρωθυπουργού και της ανεκδιήγητης υπουργού του, Έφης Αχτσιόγλου, για μείωση της ανεργίας, να ακούγονται έως και υβριστικές για τον κόσμο αυτόν.

Και να που έρχεται και το Spiegel για να γειώσει, αν όχι αυτούς τους ίδιους, τουλάχιστον τους λίγους εκείνους παίρνουν τα λόγια του Τσίπρα και των παρατρεχάμενών του κατά γράμμα και ελπίζουν πως πράγματι ανοίγει ο δρόμος για καλύτερες μέρες.

«Πρέπει να σταματήσει η μετανάστευση των νέων, οι μετανάστες θα πρέπει να επιστρέψουν και οι συνθήκες ζωής να σταθεροποιηθούν ώστε οι οικογένειες να θέλουν και πάλι να αποκτήσουν παιδιά. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα συμβεί χωρίς σταθερή οικονομική ανάπτυξη, αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται», διαπιστώνει σε σημαντικό άρθρο του για την Ελλάδα το γερμανικό περιοδικό. Για να υπενθυμίσει ότι μια χώρα υπερχρεωμένη, που καλείται να πληρώνει μέχρι το 2060, αποκλείεται να το κάνει. Καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη σε συνθήκες πληθυσμιακής αφαίμαξης που προκαλεί η ανεργία και με τις εργασιακές σχέσεις απορρυθμισμένες.

Ο τίτλος του άρθρου είναι χαρακτηριστικός: “Αποστολή εξετελέσθη. Η Ελλάδα πεθαίνει”.

πηγη: iskra.gr

Η «αρχή σοφίας», το μνημειώδες ποίημα του Κώστα Βάρναλη που είναι αφιερωμένο σε όσους έρποντας «φρόνιμα και ταχτικά» πάνε «με κείνον που νικά», θα έλεγε κανείς πως αποτυπώνει τη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας στην οποία κυριαρχούν «πατριδοκαταλύτες, ξένοι και ντόπιοι αλήτες».

Η εξαιρετική μελοποίηση και ερμηνεία του Θάνου Τζήκα και του Βασίλη Καραμπούζη το μετέτρεψε σε ένα εκπληκτικό τραγούδι-ύμνο των αμετανόητων και των ανυπότακτων.

Ο Εργατικός Αγώνας, όντας από τα σπάργανά του κομμάτι των αμετανόητων και των ανυπότακτων, το οπτικοποίησε ερασιτεχνικά. Και, κρατώντας τα λόγια του Λαού, το αφιερώνει σε όλους τους αμετανόητους και ανυπότακτους που καρτερούν να γυρίσει ο ήλιος και ν’ αναστηθεί η Ελλάδα της Αντίστασης και του Αγώνα. Με την αυτονόητη υπόμνηση πως «το μέλλον δε θα’ρθει από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς»!

Ἀρχὴ σοφίας

«Φρόνιμα καὶ ταχτικὰ

πάω μὲ κεῖνον ποὺ νικᾷ».

Ὁ ἕνας

Λίγη δροσιά, οὐρανέ μου,

καὶ χάηδεμα τ᾿ ἀνέμου,

κελάηδημα πουλιοῦ,

ξανάνιωμ᾿ Ἀπριλιοῦ!

Ἀνάσ᾿, ἀνάσα λίγη!

Χρόνια ἡ θελιὰ μᾶς πνίγει.

Λίγη χαρὰ σ᾿ ἀφτὰ

τὰ σκοτεινὰ γραφτά!

Σοῦ πήρανε, λαέ μου,

τὸ δίκιο τοῦ πολέμου

πατριδοκαταλύτες,

ξένοι καὶ ντόπιοι ἀλῆτες!

Ὁ ἄλλος

Ἂν θέλεις νὰ χαρεῖς

τὴ λεφτεριά, νωρὶς

γίνε προδότης, γίνε!

Τιμή, ντροπὴ δὲν εἶναι.

Θά ῾ναι μαζί σου οἱ νόμοι

κι ἡ πλερωμένη γνώμη!

Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου

κι ἀπ᾿ τὸν ἀφέντη πιάσου!

Κι ἅμα σὲ φτύνει ἀφτός,

νὰ κάθεσαι σκυφτὸς

καὶ θά ῾χεις τὰ πρωτεῖα

στὴ σάπια πολιτεία.

Ὁ λαός

Ἔξω τοῦ ἀφέντη ἁρμάδα

φυλάει, μὲ μπούκα ὀρθή,

τὸ λείψανό σου, Ἑλλάδα,

μὴν ξάφνου ἀναστηθεῖ!

Εικόνες γνωστές:

Ο εφοπλιστής ιδοκτήτης καναλιού που κάνει κατά τακτά διαστήματα εξορμήσεις δενδροφύτευσης, αποδεικνύοντας την ιδιαίτερη ευαισθησία του για το φυσικό περιβάλλον, είναι ο ίδιος που ο στόλος του διαθέτει μονοπύθμενα πετρελαιοφόρα, εξαιρετικά επικίνδυνα να προκαλέσουν ανεπανόρθωτη βλάβη στο θαλάσσιο, και όχι μόνο, περιβάλλον.  Η μόνη φορά που ελληνική κυβέρνηση (2005 ή 2006), απ’ όσο  ξέρω, ματαίωσε απόφαση της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης είναι σχετικά με την κατάργηση των μονοπύθμενων.

Ο εφοπλιστής ιδιοκτήτης καναλιού που έχει μπαζώσει τον Αργολικό κόλπο για να επεκτείνει τη βίλα του, αποκλείοντας όχι μόνο την παραλία “του”, αλλά και τη γύρω περιοχή. Υπήρχαν καταδικαστικές αποφάσεις, μέχρι και απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά ο εν λόγω ιδιοκτήτης δεν …ανευρισκόταν για να συλληφθεί, παρ’ ό,τι έκανε πυκνές  εμφανίσεις σε δημόσιες εκδηλώσεις μεταδιδόμενες και από τα κανάλια.

Ο εφοπλιστής, που δεν είχε κανάλι, αλλά είχε την προστασία των καναλιών, του οποίου το καράβι βούλιαξε πριν αρκετά χρόνια παρασύροντας στο θάνατο 20 ανθρώπους, ήταν αγνώστου διευθύνσεως για τις δικαστικές αρχές.      

Ο εφοπλιστής που κατηγορείται (φυσικά εκκρεμεί η απόφαση της δικαιοσύνης και όσο εκκρεμεί δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο, άρα ας κρατήσουμε το ερωτηματικό), για διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών ικανών να μαστουρώσουν τη μισή ελληνική νεολαία, κατέχει εφημερίδες και μέσα “ενημέρωσης” που υπερασπίζονται το περιβάλλον, και ανοίγουν λογαριασμούς αλληλεγγύης προς τους πυρόπληκτους. 

Ο εφοπλιστής (η εταιρεία) κάτοχος δεξαμενών πετρελαίου, στέλνει, δημοσιοποιώντας το φυσικά, μεγάλο ποσό για τη βοήθεια των πυρόπληκτων, η ίδια εταιρεία διεκδικεί να οικοδομήσει την πιο ενδιαφέρουσα περιοχή της Αττικής η οποία είχε ανακοινωθεί παλιότερα από ελληνικές κυβερνήσεις (και του κόμματος που κυβερνά, πριν γίνει όμως κυβέρνηση) πως θα γίνει μητροπολιτικό πάρκο.

Η ίδια εταιρεία έχει κάνει κρανίου τόπο την κατοικημένη περιοχή όπου έχει τις κάθε άλλο παρά φιλικές προς το περιβάλλον εγκαταστάσεις της, τις οποίες μάλιστα πριν κάποια χρόνια, επεξέτεινε, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις των κατοίκων. Φυσικά οι αντιδράσεις των κατοίκων, οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, οι ανακοινώσεις κλπ, δεν έπαιξαν ποτέ στα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες μεγάλης εμβέλειας. Ένας διευθυντής κάθε πρωί πέρναγε από το ντεσκ των ειδήσεων και αφαιρούσε τις ανακοινώσεις.

Ο εφοπλιστής ο οποίος έχει εγκαταστάσεις της εταιρείας του σε μεγάλο νησί και έχει αποφασίσει και διατάξει να μην υπάρχει καμία δραστηριότητα στις γειτονικές ιδιοκτησίες. Η επιβολή της διαταγής γίνεται με τους γνωστούς …κομψούς τρόπους της νυχτερινής ζωής. Το κανάλι του καταγγέλλει τα αυθαίρετα στο Μάτι και όσα πράττονται εναντίον του περιβάλλοντος.

Όλα μαζί τα κανάλια, μα όλα, υπερασπίζονται δια της σιωπής όσο μπορούν και μετά δια της συκοφάντησης όταν το θέμα παίρνει διαστάσεις, την καταστροφή της Χαλκιδικής από τις εξορύξεις της “Ελληνικός Χρυσός”. 

Αυτή είναι μια μικρή αλλά ακριβής εικόνα του ελληνικού τοπίου (και αναλόγως του  διεθνούς).

Κι αν δεν χρησιμοποιώ ονόματα είναι μόνο γιατί δεν πρόκειται περί ατομικών περιπτώσεων αλλά περί αντιπροσωπευτικών δειγμάτων μιας κατάστασης, μιας τάξης και μιας εποχής. Κι επί πλέον, τα περιστατικά δεν είναι μόνον αυτά. Είναι απλώς μια προχειρη καταγραφή.

Διότι δεν είμαστε “όλοι μαζί” σ’ αυτόν τον κόσμο κι ούτε “όλοι μαζί μπορούμε”. Ό,τι μπορέσουμε να κάνουμε είναι ακριβώς όταν και εφόσον δεν είμαστε μαζί μ’ αυτούς.

Καθώς το “όλοι μαζί” εκπροσωπεί την άλλη όψη του “όλοι μαζί τα φάγαμε”, που σερβιρίστηκε με τη χυδαιότητα του Πάγκαλου αλλά και με τη ανάλογη χυδαιότητα όλων των άλλων.

Φυσικά εμείς ξέρουμε και μπορούμε να κατανείμουμε τις ευθύνες. Ξέρουμε και τους μπαγαπόντηδες, και τους καιροσκόπους, και τους “ξύπνιους” που ζουν σε βάρος των άλλων, όπως ξέρουμε και ποιές είναι οι αιτίες και οι αίτιοι. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα.

Ακριβώς ό,τι θέλουν να συσκοτίσουν οι τύποι αυτοί των εμφανών και αφανών καναλιών. Οι οποίοι αφού τρώνε κάθε φορά το βόδι μοιράζουν σε αφελείς μερικά λίπη κι εκείνοι νομίζουν πως έγιναν συνδαιτυμόνες.

Και ξέρουμε πως η βασική ευθύνη βρίσκεται στη δική μας πλευρά όχι για όσα έχει πράξει, αλλά για όσα έχει παραλείψει.

Πρωτίστως έχει παραλείψει να ξεσηκωθεί εναντίον τους. Έχει παραλείψει να τους θέσει στο περιθώριο των γεγονότων. Έχει παραλείψει να πάρει αποφασιστικά μέτρα κατά του εκμαυλισμού των συνειδήσεων. Της υποταγής που γεννάει την αυθαιρεσία, τον ωχαδελφισμού, το λαϊφστάιλ, τη ευρωδουλεία, την καταπάτηση, την παραίτηση, την ήσσονα προσπάθεια, την αδιαφορία…  

Κι όσο εξακολουθεί να παραλείπει τόσο θα δίνεται σε αυτούς το δικαίωμα να αποκρύπτουν την ουσία και τη βασική ευθύνη, να υπολογίζουν πως το δεξαμενόπλοιο και η βάρκα, οι καμινάδες των διυλιστηρίων με το πλαστικό καλαμάκι του φραπέ κάνουν την ίδια ζημιά. Και να μας κουνάνε το δάχτυλο παριστάνοντας τους τιμητές.   

πηγη: kommon.gr