Γιώργος Παπανικολάου

Μαζικές και γεμάτες αγωνιστικό παλμό ήταν οι πορείες που διοργάνωσαν την Πέμπτη δεκάδες φοιτητικοί σύλλογοι στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, ενάντια στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας. Νέος γύρος συνελεύσεων ενόψει της αντεπίθεσης του κινήματος.

Νέος γύρος γενικών συνελεύσεων στις σχολές την εβδομάδα που μας πέρασε, νέος γύρος καταλήψεων, νέες διαδηλώσεις φοιτητικών συλλόγων στους δρόμους των πόλεων όλης της χώρας. Στην Αθήνα, δώδεκα σύλλογοι (από ΕΜΠ, ΕΚΠΑ, Πάντειο, ΑΣΟΕΕ), μετά από αποφάσεις των γενικών τους συνελεύσεων διοργάνωσαν την Πέμπτη μεγάλο φοιτητικό συλλαλητήριο, το οποίο κινήθηκε από τα Προπύλαια προς τη Βουλή. Είναι άξιο αναφοράς το ότι, ύστερα από πολλά χρόνια απραξίας, οι συνελεύσεις σε ΑΣΟΕΕ και Πάντειο πήραν αγωνιστικές αποφάσεις, ψηφίζοντας τα ενωτικά αγωνιστικά πλαίσια, τα οποία στηρίζει η ΕΑΑΚ. Επιπλέον, διαδηλώσεις έγιναν σε Ξάνθη, Αλεξανδρούπολη, Πάτρα και Θεσσαλονίκη, ενώ ακόμα συνελεύσεις και καταλήψεις έχουν λάβει χώρα σε Ιωάννινα και Ηράκλειο.

Οι φοιτήτριες κι οι φοιτητές που διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας πραγματοποίησαν συντονιστικό γενικών συνελεύσεων στο ιστορικό συγκρότημα του Πολυτεχνείου στην Πατησίων, στο ιστορικό αμφιθέατρο ΜΑΧ, προκειμένου να συζητήσουν και να αποφασίσουν για τις επόμενες κινητοποιήσεις και δράσεις τους. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εξέδωσαν, σαν κεντρικούς κόμβους για το επόμενο διάστημα θέτουν τη διοργάνωση πανελλαδικής πανεκπαιδευτικής κινητοποίησης στην Αθήνα, την Πέμπτη 31 Οκτωβρίου καθώς και την πραγματοποίηση φεστιβάλ υπεράσπισης του ασύλου στο Κάτω Πολυτεχνείο το Σάββατο 2 Νοεμβρίου. Για την επιτυχή υλοποίηση των συγκεκριμένων δράσεων, οι φοιτητές απευθύνουν κάλεσμα αγώνα και συστράτευσης σε όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης, τους φοιτητικούς συλλόγους που δεν έχουν συνεδριάσει ακόμα, τους μαθητές και τους καθηγητές. Έχουν δε ήδη ανακοινώσει κινητοποιήσεις τη μέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου για την ισοτίμιση των πτυχίων κολλεγίων και πανεπιστημίων. Η κυβέρνησης της ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθεί να εντείνει τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στον χώρο της παιδείας. Συνολικά βαθαίνει η κατεύθυνση να αλλάξει ο χαρακτήρας του πανεπιστημίου στην Ελλάδα, να μετατραπεί σε ένα πανεπιστήμιο για λίγους, που θα ψάχνει χρηματοδότηση και πόρους στα αρπακτικά των ιδιωτικών επιχειρήσεων, με παροχή αποσπασματικών γνώσεων και δεξιοτήτων και υποβάθμιση των επιστημονικών αντικειμένων, σε ένα πανεπιστήμιο που θα χωράει όλο και λιγότερο τη μεγάλη πλειοψηφία της νεολαίας. Συνολικά, δημιουργείται μια δυστοπική εικόνα για τη δυνατότητα ύπαρξης της μεγάλης πλειοψηφίας της νεολαίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Επόμενος σταθμός, η πανελλαδική πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στην Αθήνα την Πέμπτη 31/10

Ας απαντήσει η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως στους φοιτητές, πώς μπορούν να τελειώνουν τις σπουδές τους έγκαιρα, όταν δεν τους παρέχεται στέγαση και σίτιση και αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα! Πώς την ίδια στιγμή που πακτωλός χρημάτων πηγαίνει στο χρέος, στους πολεμικούς εξοπλισμούς και για χλιδάτα συνέδρια, γραφεία και εργολαβίες, δεν υπάρχουν λεφτά ακόμα και για αυτονόητες ανάγκες των φοιτητών! Πώς οι κατακερματισμένες δεξιότητες που δημιουργούν αναλώσιμους υπαλλήλους και όχι επιστήμονες και εργαζόμενους με εποπτεία στο αντικείμενό τους, συνάδει με την ψεύτικη αριστεία που συνεχώς επικαλείται! Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν τους φοιτητές, εκείνοι είναι που δέχονται σκληρή επίθεση από ΕΕ, ΟΟΣΑ και όλους τους μηχανισμούς του κεφαλαίου που προσπαθούν χρόνια τώρα να ξεμπερδέψουν με τη μαζική πρόσβαση στη μόρφωση και τις διεκδικήσεις της νεολαίας.

Είναι λοιπόν η στιγμή για μαζική, πανελλαδική και πανεκπαιδευτική απάντηση, για την ανατροπή της πολιτικής που διαλύει ότι είχε απομείνει από το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, στην αξιοπρεπή εργασία. Με αφετηρία την πανελλαδική κινητοποίηση στις 31/10, όλα τα κομμάτια της εκπαίδευσης που πλήττονται, να συνενωθούν σε ένα μαζικό κίνημα διεκδίκησης, ενάντια στην πολιτική κεφαλαίου και ΕΕ για την προώθηση της Μπολόνια και του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας καθώς και τον νόμο Γαβρόγλου.

Χρειάζεται σύγκρουση με τις καθεστωτικές δυνάμεις των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, Bloco (ΣΥΡΙΖΑ) στα πανεπιστήμια, οι οποίες προωθούν ως πρόθυμοι υποτακτικοί την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Από την άλλη είναι μεγάλης σημασίας η κοινή ανατρεπτική δράση των αγωνιστικών δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος γύρω από το αναγκαίο πολιτικό περιεχόμενο, ενάντια σε λογικές «ημερολογίου» κι αυτόκεντρης κομματικής ανάπτυξης. Ειδικά, η ΕΑΑΚ έχει καθήκον να πρωτοστατήσει στην ανάταση των αγώνων των φοιτητών, να δημιουργήσει τους όρους της αντεπίθεσης μέσα από ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα ανατροπής.

Και οι αγωνιζόμενοι μαθητές συντονίζονται

Την προηγούμενη Κυριακή 13/10, πραγματοποιήθηκε ανοιχτή συνέλευση της Πρωτοβουλίας για τον Συντονισμό σχολείων και μαθητών/τριών Αθήνας, με συμμετοχή 50 περίπου μαθητών και μαθητριών. Εκεί συζητήθηκαν οι νέες κυβερνητικές εξαγγελίες για αλλαγή του τρόπου με τον οποίο θα προσμετράται ο βαθμός προαγωγής, για μείωση του αριθμού των εισακτέων με καθιέρωση της βάσης του 10 αλλά και οι συντηρητικές και αυταρχικές αλλαγές περί αριστείας και ενίσχυσης της «εθνικής συνείδησης των μαθητών». Οι μαθητές θα ξανασυναντηθούν σήμερα Κυριακή 20/10, ενώ αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην πανελλαδική πανεκπαιδευτική κινητοποίηση στις 31/10, στην οποία καλούν οι φοιτητές, καθώς και στο μαθητικό συλλαλητήριο στις 4/11 με διακριτό πολιτικό μπλοκ που θα στείλει το δικό τους μήνυμα για αγώνες διαρκείας, ενάντια στο σχολείο της αγοράς, κόντρα στην ανάθεση και το συμβιβασμό.

ΠΗΓΗ: prin.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Μια μάλλον …αστεία, η πιο ταιριαστά τραγελαφική,  στιγμή του κοινοβουλευτισμού ήταν αυτή που καταγράφηκε –σήμερα- κατά την πρώτη ημέρα της συζήτησης του λεγόμενου «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου. Συζητήθηκαν ενστάσεις συνταγματικότητας κατά των άρθρων του που αναφέρονται στα εργασιακά. Η Βουλή –δηλαδή- συζήτησε και αποφάσισε για το αν είναι συμβατές με το πνεύμα και το γράμμα του Συντάγματος διατάξεις που προβλέπουν «παράθυρα» για να υπερισχύουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις των κλαδικών. Την ουσιαστική κατάργηση της δυνατότητας προσφυγής στην διαιτησία. Τον έλεγχο των συνδικάτων μέσω του περίφημου Μητρώου και της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.  Την ενίσχυσης της μερικής απασχόλησης.

Φυσικά οι σχετικές ενστάσεις της αντιπολίτευσης απορρίφθηκαν μετ’ επαίνων με τον εισηγητή της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννη Μπουγά να υποστηρίζει (με μπόλικους νομικούς όρους) ότι όλες οι διατάξεις του συντάγματος ότι κι αν λένε υποτάσσονται στο «ευρύτερο καλό» που είναι η ανάπτυξη της χώρας.

Αντίστοιχα ο υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης επιστράτευσε το φοβερό επιχείρημα ότι αν αυτές οι διατάξεις είναι αντισυνταγματικές τότε αντισυνταγματικά ήταν και τα μνημόνια τα οποία ψηφίστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις με ευρύτατες πλειοψηφίες. Αυτά τα επιχειρήματα στηρίχθηκαν με την έγερση των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που αποτελούν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι ενστάσεις συνταγματικότητας καταψηφίστηκαν και έτσι έπεσε η …αυλαία στην όλη διαδικασία.

Τι λέει το Σύνταγμα

Αν ρίξει κανείς μια ματιά  στις διατάξεις το Συντάγματος και συγκεκριμένα στο άρθρο 22 που αφορά τα εργασιακά, ανακαλύπτει ότι δεν απαιτείται καμία  νομική γνώση και καμία  ευχέρεια αντίληψης του συνταγματικού και διοικητικού δικαίου για να αντιληφθεί την ειρωνεία μιας τέτοιας συζήτησης:

1. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Συντάγματος που αναφέρεται στην εργασία: «H εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Kράτος…»

Προφανώς οι πολιτικές που ασκούνται επί δεκαετίες ολόκληρες, πόσω μάλλον αυτές που ασκήθηκαν από το 2009 έως σήμερα δεν τήρησαν την συνταγματική πρόβλεψη. Γιατί με την ανεργία σε ποσοστό πέριξ του 20% και την μερική απασχόληση να προσεγγίζει το 50% προφανώς το «δικαίωμα» στην εργασία πάει ουσιαστικά …περίπατο. Μάλιστα με τα νέα δεδομένα που έχει εισάγει η παρούσα κυβέρνηση με τις απανωτές νομοθετικές παρεμβάσεις  (κατάργηση αιτιολόγησης απολύσεις, υπονόμευση συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση υποχρεωτικής διαιτησίας κ.λ.π) γενικώς η λέξη «δικαίωμα» δεν έχει θέση και αντικαθίσταται με την άλλη αγαπημένη της λέξη: «Ευκαιρία».

2. Επίσης σύμφωνα με το Σύνταγμα το κράτος «μεριμνά για τη δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού πληθυσμού».

Να υποθέσουμε ότι αυτή η «ηθική και υλική εξύψωση» επιτυγχάνεται με τους μισθούς των 200, των 300 και των 400 ευρώ; Με την απελευθέρωση των απολύσεων; Η μήπως με τα  δεκάδες παραδείγματα εργοδοτικής αυθαιρεσίας (π.χ στον κλάδο των delivery) συνιστούν «δημιουργία συνθηκών απασχόλησης»;

3. Το άρθρο 22 του Συντάγματος λέει επίσης πως: «όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας».

Γεγονός που μάλλον δεν έχει γίνει αντιληπτό από τις εγκύους που απολύονται και τις δεκάδες καταγγελίες που φτάνουν σε  ομοσπονδίες, σωματεία και εργατικά κέντρα. Ούτε από τις συνεντεύξεις για εργασία όπου γυναίκες εξαναγκάζονται να δηλώσουν πως δεν σχεδιάζουν να εγκυμονήσουν.  Όσο για …διακρίσεις τι να πει κανείς για τις βίαιες διαστρωματώσεις (προς τα κάτω) του εργατικού δυναμικού ή για την οικονομική εκμετάλλευση των μεταναστών. Μάλιστα, με τις διατάξεις του «αναπτυξιακού» νομοσχεδίου προστίθενται νέες διακρίσεις ανάμεσα σε αυτούς που θα αμείβονται με επιχειρησιακές συμβάσεις, αφού θα μπορούν με χίλιους και δύο τρόπους η εφαρμογή τους να εξαιρεθεί από την κλαδική σύμβαση.

4.«Oποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται» λέει η 4^η παράγραφος του άρθρου 22 του Συντάγματος.

Μάλλον το συνταγματικό νόημα ….δεν έχει μεταφερθεί στις σύγχρονες «Μανωλάδες» που βρίσκονται σε διάφορα μέρη της χώρας.

Πραγματικές ενστάσεις

Η συζήτηση που έγινε στη Βουλή για την συνταγματικότητα ή όχι των διατάξεων του «αναπτυξιακού» ανέδειξε στοιχεία που είναι ίσως γνωστά, όμως η πολιτική πραγματικότητα επαναφέρει και θυμίζει:

• Το Ελληνικό Σύνταγμα έχει τη φύση ενός αστικού συντάγματος δυτικού τύπου. Ως εκ τούτου δεν μπορεί ως θεσμικό κείμενο να διαφυλάξει με ασφαλιστικές δικλείδες στοιχειώδη δικαιώματα του κόσμου της εργασίας. Κανένα μάλιστα από αυτά τα χαρακτηριστικά του δεν πρόκειται να αλλάξουν ή να αλλοιωθούν στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση.
• Ακόμη και οι διατάξεις του που είναι φραστικά θετικές, μπορούν με χαρακτηριστική ευκολία και μέσα από μία λογική «υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος» να γίνουν λάστιχο. Να ερμηνευθούν με τέτοιους τρόπους που να «χωρέσουν» πολιτικές που να κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.
• Η συνταγματικότητα κάθε νόμου τελικά κρίνεται από την εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Άσχετο αν στην πραγματικότητα και λόγω του εκλογικού νόμου είναι βεβαιωμένα λαϊκή μειοψηφία. Οπότε η επίκληση της συνταγματικότητας μιας διάταξης είναι περισσότερο για το θεαθήναι.
• Οι θεσμοί της δικαιοσύνης που ελέγχουν την εκτελεστική εξουσία, μπορεί να έχουν αποδειχθεί χρήσιμοι όταν πρόκειται να προστατευθούν δικαιώματα ολιγαρχών ή επιχειρηματικών παραγόντων. Ποτέ όμως για τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ως εκ τούτου , οι μόνες ουσιαστικές «ενστάσεις» που μπορεί να υπάρξουν στην πολιτική που σχεδιάζεται και εφαρμόζεται, είναι στο πεδίο των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων.

πηγη: imerodromos.gr

:: Πέμπτη 19 Μάρτη 2020 ::
Νέα διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία

:: Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019 ::
Εργατική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας

:: Δευτέρα 4 Νοέμβρη 2019 ::
Επόμενη ανοιχτή σύσκεψη σωματείων

Ως εργατικά σωματεία, στην προσπάθειά μας να δώσουμε μια δυναμική συνέχεια στους αγώνες μας για τα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα, για τις ανάγκες, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας, έχουμε επιλέξει το δρόμο της κοινής, οριζόντιας συντονισμένης και οργανωμένης από τα κάτω δράσης.

Βασικοί σταθμοί της προσπάθειας αυτής υπήρξαν η διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, καθώς και η εργατική διαδήλωση της 16ης Φλεβάρη 2019. Συμπληρωματικά, κατά το τελευταίο χρόνο, όπως βέβαια και κατά τις προηγούμενες περιόδους, ως σωματεία έχουμε προχωρήσει σε πολλές κοινές δράσεις κι έχουμε αλληλοενισχυθεί σε διάφορες μάχες που δίνουμε στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας.

Μέσα από τις συσκέψεις των σωματείων μας κατά την προηγούμενη περίοδο (Άνοιξη – Καλοκαίρι 2019) είχε προκριθεί η επιλογή να προσανατολιστούμε σε μια νέα διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία στις αρχές της άνοιξης του 2020. Ως ημέρα για την απεργία αυτή έχουμε πλέον ορίσει την Πέμπτη 19 Μάρτη 2020.

Τα σωματεία μας κατά το τρέχον και το επόμενο διάστημα προχωρούν και σε νέες γενικές συνελεύσεις, ώστε μέσα από τις διαδικασίες βάσης μας να συνεχίσουμε τη συζήτηση για την απεργία, να αποφασίσουμε για την κήρυξή της και να την οργανώσουμε στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας.

Βαδίζοντας προς την απεργία αυτή, ως σωματεία επιλέγουμε να προχωρήσουμε και σε μια σειρά νέων ανοιχτών συσκέψεων για το συνεχή συντονισμό μας, για την οργάνωση κοινών δράσεων, όπως εργατικές διαδηλώσεις και παρεμβάσεις με αφορμή και τα αντεργατικά μέτρα και τις επιθέσεις της κυβέρνησης και των εργοδοτών καθώς και σε διάφορες εκδηλώσεις.

Έχουμε ήδη δρομολογήσει την οργάνωση μιας νέας εργατικής διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας για το Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019. Η συμμετοχή σε αυτήν καθώς και η συνδιοργάνωσή της είναι ανοιχτή σε όλα τα σωματεία (άσχετα με το αν έχουν ήδη αποφασίσει να προχωρήσουν σε απεργία στις 19/3/2020 ή με το αν προτίθενται να συζητήσουν σχετικά ή να λάβουν μια τέτοια απόφαση στη συνέχεια).

Εν τω μεταξύ, ήδη μέσα από τις τελευταίες συσκέψεις έχουμε συζητήσει για τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις μας (παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, απεργίες,…) ενάντια στις νέες αντεργατικές-αντικοινωνικές ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση σε πλήρη συμπαιγνία με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου (βλ. νέα επίθεση στις ΣΣΕ και τους μισθούς μας, περαιτέρω παρεμβάσεις του κράτους στη λειτουργία των σωματείων,…).

Μέσα από την όλη αυτή προσπάθεια επιχειρούμε:

Να βάλουμε μπροστά και πάλι με ένα δυναμικό τρόπο τις διεκδικήσεις μας. Τόσο τις διεκδικήσεις μας σε κάθε κλάδο και χώρο εργασίας, όσο και τις συνολικές διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος. Αναφέρουμε ενδεικτικά -σε αυτή τη φάση- τον αγώνα για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και για αυξήσεις σε μισθούς και αμοιβές. Τη μάχη ενάντια σε κεφάλαιο και κράτος για την ευθύνη τους για τα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα». Την πάλη ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και ενάντια στην ποινικοποίηση και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Την εναντίωση στην αδήλωτη εργασία, στη μη καταβολή δεδουλευμένων, στη μη προστασία των εργαζόμενων μητέρων και στις σεξιστικές συμπεριφορές στους χώρους εργασίας. Την εναντίωση στην εργασιακή επισφάλεια καθώς και τη διεκδίκηση για μόνιμη και σταθερή εργασία.

Να συνδέσουμε τις αντιστάσεις μας στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας και να ισχυροποιήσουμε τη θέση όλων μας απέναντι στους εργοδότες μας και τους κυβερνώντες (όποιοι και να είναι αυτοί κάθε περίοδο), απέναντι συνολικά στον κοινό ταξικό εχθρό.

Να καταδείξουμε και πάλι προς κάθε κατεύθυνση πως ο κόσμος της εργασίας μπορεί βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις να οργανώνει από τα κάτω και να πραγματοποιεί αποτελεσματικά τους αγώνες του.

Καλούμε κάθε εργατικό σωματείο του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα όλης της ελληνικής επικράτειας που ενδιαφέρεται να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση -είτε συνολικά, είτε και μερικώς- να γίνει κομμάτι της προσπάθειας αυτής, να συμμετέχει στις επόμενες σχετικές συσκέψεις (ή -ιδίως για κάποιο σωματείο της επαρχίας- να έρθει σε επικοινωνία μαζί μας), όπως άλλωστε και στη διακλαδική απεργία και στις υπόλοιπες κοινές δράσεις.

Βέβαια, για κάθε σωματείο είναι ανοιχτό το να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση είτε συνυπογράφοντας τις όποιες κοινές ανακοινώσεις-αφίσες που προκύπτουν, είτε και με δική του σχετική ανακοίνωση και δράση στην οποία θα μπορεί να προβάλλει και τα όποια ιδιαίτερα ζητήματα της εργασιακής πραγματικότητας των μελών του. Άλλωστε, ιδίως η διακλαδική απεργία βασίζεται στην όλη απεργιακή προσπάθεια που θα γίνει σε κάθε κλάδο και κάθε εργασιακό χώρο από το κάθε σωματείο του κλάδου-χώρου αυτού. Σε κάθε περίπτωση το κάθε σωματείο μπορεί να κινηθεί με τους δικούς του ρυθμούς και με όποιο τρόπο κρίνει αυτό πιο πρόσφορο. Ενδεικτικά για τα σωματεία του δημοσίου τομέα σημειώνουμε ότι, όπως το είχαμε συζητήσει-εκφράσει και μπροστά στην πρώτη διακλαδική απεργία (1/11/18), θα μπορούσε με πρωτοβουλία σωματείων του τομέα αυτού να γίνει και μια παράλληλη διαδικασία συντονισμού.

Τέλος, διευκρινίζουμε ότι οι συσκέψεις αυτές είναι ανοιχτές και σε συνάδέλφους-συναδέλφισσες από σωματεία που μπορεί να μην έχουν -ως τη στιγμή των συσκέψεων- κάποια συλλογική απόφαση συμμετοχής. Ωστόσο, η όποια κίνηση συνδιαμορφώνεται κάθε φορά (μέσα από τις συσκέψεις αυτές) αποτελεί προϊόν συνδιαμόρφωσης των τοποθετήσεων των σωματείων με σχετική συλλογική απόφαση.

Η επόμενη ανοιχτή σύσκεψη σωματείων θα γίνει τη Δευτέρα 4 Νοέμβρη 2019, στις 7.30μμ στα γραφεία των ΣΥΒΧΨΑ, ΣΒΕΜΚΟ, ΣΕΦΚ και Σωμ. Εργ. Public (Λόντου 6, Εξάρχεια).

Η ανακοίνωση αυτή (που αποτελεί επικαιροποιημένη εκδοχή μιας σχετικής ανακοίνωσης που δημοσιοποιήθηκε τον Ιούλη του 2019) συνυπογράφεται από τα ακόλουθα σωματεία:

– Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
– Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
– Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΣΒΕΜΚΟ)
– Σωματείο Εργαζόμενων στα Public
– Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia Ελλάδος
– Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Τέλος, σημειώνεται ότι στην όλη διεργασία συντονισμού και τις σχετικές συσκέψεις συμμετέχουν με συλλογική απόφαση και τα ακόλουθα σωματεία:

– Σωματείο Εργαζομένων στη ΜΚΟ Άρσις
– Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού

πηγη:  bookworker.wordpress.com

Έπειτα από αίτημα του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ πραγματοποιήθηκε η συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΝΟ στις 22/10/2019.

Στην παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ ανάμεσα στα άλλα τόνισε:

Η απεργία της 24/9/2019 έγινε παρά και ενάντια στην θέληση της πλειοψηφίας της ΠΝΟ η οποία σύρθηκε σε αυτή χωρίς να την πιστεύει, χωρίς να κάνει το παραμικρό για την προετοιμασία, την οργάνωση κα ιτην περιφρούρησή της.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κλείσιμο των γραφείων της Ομοσπονδίας, η άρνησή τους να τοποθετηθούν επί της δικαστικής απόφασης που κήρυξε παράνομη την απεργία, ενώ ο Γ.Γ. Γ.Χαλάς κρύφτηκε για να μην παραλάβει την δικαστική απόφαση και ακολούθως εξαφανίστηκε τόσο την προηγούμενη όσο και την ημέρα της απεργίας.

Στην απεργία στις 2/10/2019 κατάφεραν και πήραν κατά πλειοψηφία απόφαση μη συμμετοχής στην απεργία προσαρμοζόμενοι στην γραμμή και την κατεύθυνση κυβέρνησης και εφοπλιστικού κεφαλαίου όπου λυσσαλέα παρενέβησαν για άλλη μια φορά δικαστικά βγάζοντας και αυτή την απεργία παράνομη και παράλληλα τα πρακτορεία τους έκοβαν εισιτήρια μέχρι την τελευταία στιγμή με στόχο την σύγκρουση των επιβατών με τους απεργούς και τις δυνάμεις της περιφρούρησης.

Στην συνέχεια ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ απάντησε στην επικρατούσα αντίληψη των δυνάμεων του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού ότι δήθεν "το πολυνομοσχέδιο δεν αφορά τους Ναυτεργάτες".

Μέσα από το συντεχνιακό δόγμα υπηρετείται η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, ο συντεχνιασμός είναι η υποταγή του κινήματος στην πολιτική του κεφαλαίου διότι με αυτόν τον τρόπο διασπά την ενότητα και την κοινή τους δράση και αποτελεί βούτυρο στο ψωμί η αναπαραγωγή στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος αυτής της αντιδραστικής θεωρίας.

Σημείωσε ότι η ΠΕΝΕΝ τόσο στην απεργία στις 24/9 όσο και στις 2/10 ήταν το μοναδικό Σωματείο που πραγματοποίησε δεκάδες συσκέψεις στα καράβια για την ενημέρωση των Ναυτεργατών, απέκρουσε την δικαστική παρέμβαση , την εφοπλιστική τρομοκρατία και ανέδειξε ότι οι εργατικοί αγώνες, τα δίκαια αιτήματα δεν μπορούν να υποτάσσονται σε δικαστικές αποφάσεις οι οποίες εξυπηρετούν τους σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου στην σφοδρή επίθεση που έχουν εξαπολύσει και υλοποιούν σε αυτή την φάση με το νομοσχέδιο τερατούργημα χτυπώντας τις ΣΣΕ, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και τις ελευθερίες και παρέχει νέα σκανδαλώδη προνόμια στο κεφάλαιο ώστε αυτό και θεσμικά να έχει εγγυημένη την υψηλή κερδοφορία του.

Η ΠΕΝΕΝ είχε καθοριστική συμβολή στην επιτυχία αυτών των απεργιών καθώς επίσης με την εργατική αλληλεγγύη που εκφράστηκε σε αυτές τα σχέδια κυβέρνησης - εφοπλιστών οδηγήθηκαν σε αποτυχία.

Μετά τις 2/10 οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, που στήριξαν και αυτές αποφασιστικά την απεργία στις 24/9/2019, αναδιπλώθηκαν, υποχώρησαν και επέβαλαν στις οργανώσεις τους την αποκλιμάκωση των αγώνων, περιορίστηκαν σε συλλαλητήριο το οποίο είναι τραγικά αναντίστοιχο με την βάρβαρη επίθεση που γίνεται με τις διατάξεις του πολυνομοσχεδίου και στην πράξη για 22 μέρες καλλιέργησαν την ηττοπάθεια με επιχειρήματα και απόψεις που ανήκουν ιδεολογικά - πολιτικά στις δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού ότι "οι εργαζόμενοι δεν θα μπορέσουν να τραβήξουν σε μια τρίτη απεργία μέσα σε ένα μήνα"!!!

Όμως με μεγάλη ευκολία, υπερβάλλοντα ζήλο και χωρίς σε πολλές περιπτώσεις να συνεδριάσουν τα όργανα των συνδικάτων προσέτρεξαν να στηρίξουν την απόφαση στις 2/10 με την οποία η διορισμένη διοίκηση της ΓΣΕΕ (μετά την άθλια απεργοσπαστική στάση της στην απεργία στις 24/9/2019) αναζητούσε αγωνιωδώς τον τρόπο να βγει από την απομόνωση, την περιθωριοποίηση και να αποκτήσει ξανά νομιμοποιητική έκφραση μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Αυτό το χέρι βοηθείας το προσέφεραν, χωρίς ταυτόχρονα να έχουν κανέναν σχεδιασμό κλιμάκωσης με δεδομένο ότι το πολυνομοσχέδιο ήταν γνωστό σε όλους ότι θα έρθει στην Βουλή για ψήφιση έως τις 23- 24 Οκτώβρη 2019.

Χαρακτηριστικό αλλά και κραυγαλέο παράδειγμα της γραμμής των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού, όπως ανέφερε ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, είναι η θέση και η στάση των Προεδρείων ΠΕΜΕΝ - ΠΕΕΜΑΓΕΝ - ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ στον χώρο της Ναυτεργασίας.

Στις 11/10/2019 η ΠΕΝΕΝ ζητάει την επείγουσα σύγκληση της Ε.Ε της ΠΝΟ προκειμένου να συζητηθεί το αίτημά της για κλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων για τις 23/10 ενώ στις 18/10 έπειτα από σκόπιμη κωλυσιεργία και καθυστέρηση συνέρχεται η Διοίκηση του Ε.Κ.Πειραιά στην οποία ο φερόμενος ως επικεφαλής των τριών σωματείων Ευαγγελάκης Θανάσης και ο οποίος εμφανίζεται ως ηγετικό στέλεχος του ΠΑΜΕ, σχολιάζοντας την πρόταση για απεργιακή κινητοποίηση δηλώνει: "πρέπει να λάβεις υπόψη την πρόθεση του κόσμου για απεργία, αν δεν ακούσης τον κόσμο και απλά προκηρύξεις απεργία τότε αυτό είναι τυχοδιωκτισμός"

Το ίδιο αυτό πρόσωπο δήλωνε στην συνεδρίαση της ΠΝΟ στις 21/10 ότι μπορεί και πρέπει να γίνει η απεργία της Ομοσπονδίας στις 24/10, προφανώς εδώ, όχι 10 ημέρες που κατατέθηκε η πρόταση της ΠΕΝΕΝ στο Ε.Κ.Πειραιά αλλά δυο μέρες πριν, δεν είναι τυχοδιωκτισμός να ζητάει απεργία.....

Στην απέλπιδα προσπάθειά του να μαζέψει την φαιδρή επιχειρηματολογία του κατέληξε στο ότι άλλο πράγμα είναι το Ε.Κ.Πειραιά και άλλο η ΠΝΟ αναφορικά με την γνώμη που εκφράζει......

Προφανώς όταν έχεις 13 μέρες μπροστά σου για την απεργία ο χρόνος είναι ανεπαρκής ενώ όταν έχεις δύο είναι επαρκέστατος!!!

Αυτή είναι η φαιδρή έως εξευτελισμένη λογική η οποία όμως ουδεμία σχέση έχει με σοβαρή και αξιόπιστη τακτική που αφορά τους αγώνες.

Προφανής ο σκοπός τους , εκεί που ήταν καθοριστική η θέση του ΠΑΜΕ (ΕΚΠ) αναμασάμε τα περί δυσκολιών ενώ εκεί που γνώριζαν ότι δεν θα βγεί η απεργία (ΠΝΟ) δεν θα επιτρέψουμε στην ΠΕΝΕΝ να βγει αριστερότερα από εμάς.......

Εάν αυτό δεν ονομάζεται τυχοδιωκτισμός.... αφήνουμε στην κρίση των εργαζομένων και των Ναυτεργατών να κρίνουν και να σχολιάσουν την σοβαρότητα των επιχειρημάτων τους τα οποία μόνο γέλια μπορούν να προκαλέσουν.

Εξάλλου ποιός είναι τυχοδιώκτης το απέδειξαν όταν στην απόφαση της ΠΕΝΕΝ για Παμπειραϊκή απεργία στις 2/10/2019 για να φανούν ότι δήθεν αυτοί έχουν δυνάμεις μεγαλύτερες πρόσθεσαν στην απεργία και το λιμάνι της Ραφήνας στο οποίο δεν είχαν μισό άτομο να στηρίξει από μέσα την απεργία και το χειρότερο όλων δεν είχαν και τις δυνάμεις να την περιφρουρήσουν με αποτέλεσμα να θέσουν με τον τρόπο αυτό σε κίνδυνο όχι μόνο την απεργία στην Ραφήνα αλλά και αυτή του Πειραιά!!!

Εξάλλου η γύμνια, η ανικανότητα, η κατάντια και ο ξεπεσμός τους αποδεικνύεται περίτρανα όταν επί δεκαετίες στην ποντοπόρο ναυτιλία (εκεί που απασχολείται το 90% του κλάδου τους) έχουν σταματήσει οποιαδήποτε αγωνιστική δράση και σε ανταπόδοση το κομπραδόρικο εφοπλιστικό κεφάλαιο τους διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε χορηγίες και διαφημίσεις ακόμη και στο "ταξικό" περιοδικό τους!!!

Ακόμη και σε αυτές τις δύο τελευταίες απεργίες που συμμετείχαν έχουν τέτοια "θετική άποψη" για αυτούς τα πληρώματα που φέρονται ότι εκπροσωπούν που δεν τόλμησαν να επισκεφτούν το μηχανοστάσιο έστω και ενός πλοίου τις ημέρες της απεργίας.....

Κατά τα λοιπά η απεγνωσμένη προσπάθειά τους να εμφανιστούν ως "ιδιοκτήτες" του αγωνιστικού κινήματος των Ναυτεργατών καταρρίπτεται επί σειρά ετών και εκείνο που μένει είναι η άσφαιρη αντιεφοπλιστική ρητορική τους η οποία ουδόλως όπως φαίνεται ενοχλεί τους εφοπλιστές....

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ