ΝΙΚΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα σε ένα ταξί, στο Κόρκ, στο νότο της Ιρλανδίας. Ο οδηγός που τον έλεγαν Kieran και ήταν γύρω στα εξήντα, είχε διάθεση για συζήτηση και άρπαξα την ευκαιρία αφού πάντα πίστευα ότι ανακαλύπτεις καλύτερα την πραγματικότητα ενός τόπου που επισκέπτεσαι για λίγες ώρες ή ημέρες αν μιλήσεις με τους απλούς ανθρώπους που ζουν και εργάζονται εκεί. Μετά από τις απαραίτητες πληροφορίες για την διαδρομή, ξεκίνησε να μου διηγείται την ιστορία του. Είχε λοιπόν τέσσερις κόρες που τις μεγάλωσε δουλεύοντας μόνο εκείνος, καθώς η γυναίκα του φρόντιζε τις υποχρεώσεις του σπιτικού. Δεν ήταν φυσικά πλούσιοι, αλλά καμάρωνε που καταφέρανε να τις αναθρέψουν χωρίς ελλείψεις και να τις βοηθήσουν να σπουδάσουν. Οι κόρες του ήταν πια παντρεμένες και είχε δει εγγόνια από όλες. Το παράπονό του ήταν πως σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, η ζωή τους δεν έχει αλλάξει και πολύ. Εκείνος συνεχίζει να δουλεύει όπως τότε, ενώ η γυναίκα του “πήρε προαγωγή” όπως έλεγε, με το ιρλανδικό χιούμορ του, και μεγαλώνει πια πέντε εγγόνια, καθώς οι κόρες του δουλεύουν με ελαστικά ωράρια, όπως και οι άντρες τους, και δυσκολεύονται να τα φέρουν βόλτα. Παρόμοιες ιστορίες ήρθαν στο μυαλό μου και από την Ελλάδα. Αυτή την ιστορία θα μπορούσε να τη διηγηθεί και κάποιος συνομήλικος του Kieran στην Ιταλία, την Κύπρο, ακόμα και την Γερμανία. Γιατί πίσω από τους αριθμούς και την ανάπτυξη που μας περιγράφουν, οι άνθρωποι δεν απολαμβάνουν αυτή την ευημερία. Κάθε άλλο. Η οικονομική ανισότητα εντείνεται συνεχώς σε όλη την Ευρώπη.

Η οικονομική και η κοινωνική ανισότητα, δεν είναι μια μακρινή αφηρημένη έννοια που παρατηρείται σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως πρόσφατα στη Χιλή, που έχει βιώσει απόλυτα τα αποτελέσματα των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών του Πινοσέτ και των οικονομολόγων της σχολής του Σικάγο. Ούτε είναι φαινόμενα που έκαναν την εμφάνισή τους σήμερα όπου σύμφωνα ακόμα και με τους υπέρμαχους του καπιταλισμού, το σύστημα διέρχεται κρίση και αντιμετωπίζει αδιέξοδα. Βρίσκονταν πάντα εδώ και δεν έφυγαν ποτέ. Ζώντας στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελεύθερου μορφώματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, στρουθοκαμηλίζει όποιος δεν βλέπει την πραγματικότητα.

Η ομαδοποίηση μέσω αρχέτυπων, εκφρασμένων αριθμητικά με λογικές μέσων όρων, ισοπεδώνει τις έννοιες και οδηγεί στη λήθη μιας υπαρκτής διαφορετικότητας. Όλοι οι άνθρωποι, αν και βιολογικά όμοιοι, ακόμα και εντός της ταξικής τους θέσης δεν είναι ίσοι απέναντι στη φύση όταν είναι ενταγμένοι σε μία κοινωνία που έχει προκαθορίσει τις οικονομικές σχέσεις με τον τρόπο που είναι σήμερα. Ακόμα και στη θεωρητικά ιδεώδη καπιταλιστική κοινωνική διάρθρωση, εκεί όπου όλοι λαμβάνουν ευκαιρίες, αυτές δεν θα μπορούσαν να είναι ίσες. Είναι προφανές ότι ποιοτικά δεν θα ήταν ίδιες, αλλά ακόμα πιο εμφανώς θα διέφεραν ποσοτικά. Σε αυτή την ιδεώδη θεωρητική διάρθρωση, κάποιοι θα είχαν το δικαίωμα να αποτύχουν, ακόμα και παραπάνω από μία φορά. Στην πράξη όμως μιλάμε για μια ουτοπία. Μία αντίφαση που είναι μπροστά μας καθημερινά σε όλη την πορεία της ζωής μας.

Όμως ο καπιταλισμός και η οικονομία της ελεύθερης αγοράς κάθε άλλο παρά προσεγγίζει το παραπάνω θεωρητικό πρότυπο. Η μακρινή Χιλή φανερώνει με εμφατικό τρόπο το πραγματικό σκληρό πρόσωπο του καπιταλισμού. Αν και αυτό συμβαίνει χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, στην άλλη άκρη του κόσμου και όχι στη γειτονιά μας, είναι πλέον ορατό ότι οι αντιθέσεις οξύνονται με διαφορετική ταχύτητα και οδηγούν σε σπασμωδικές αντιδράσεις. Η ιστορία δεν βρίσκεται στο τέλος της, και οι αντιφάσεις που εντοπίζονται δεν είναι απλά κάποιες ατέλειες στον καμβά ενός αριστουργήματος. Αν υπάρχει κάποια εναλλακτική, εκείνη δεν βρίσκεται στις ριπές που δεχόμαστε καθημερινά από τα δελτία ειδήσεων στην απλή “καθομιλουμένη” γλώσσα. Δεν έχει απομείνει χρόνος για βαθύτερες αναζητήσεις για εκείνον που προσπαθεί να επιβιώσει, ακροβατώντας ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τον κόσμο όπως του παρουσιάζεται όπου κλείνει τα μάτια και ονειρεύεται μία ζωή που ποτέ δεν θα αποκτήσει, ικανοποιημένος σε περιστασιακά από ευκαιριακές απολαύσεις ξένες με τις ανάγκες του, και τον άλλο κόσμο, τον πραγματικό, όπου παλεύει καθημερινά για όσα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα και απολύτως εφικτά. Ίσως για έναν κόσμο που καταλάβαν ότι δικαιούνται εκεί κάτω, στη Χιλή.

Θα οδηγήσουν όμως οι αντιδράσεις αυτές σε κάποιο αποτέλεσμα; Θα αλλάξει η ζωή τόσων ανθρώπων που εξεγέρθηκαν ζητώντας μια καλύτερη ζωή; Το ερώτημα αυτό μπορεί να απαντηθεί μόνο αναδιατυπώνοντάς το ως εξής: Θα αλλάξουν οι σχέσεις παραγωγής στη Χιλή, ώστε ο πραγματικός πλούτος να επιστρέφει σε εκείνους που τον παράγουν και πραγματικά τους ανήκει; Αν η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι καταφατική, τότε θα είναι σίγουρα καταφατική και για τα προηγούμενα. Όσο θεραπεύονται τα συμπτώματα της ασθένειας και όχι η ασθένεια καθεαυτή, απλά ανακουφίζεται ο ασθενής από τον πόνο. Τις περισσότερες φορές όμως, η ασθένεια που μένει χωρίς να αντιμετωπίζεται, συνεχίζει την κλιμάκωσή της και πολλές φορές τα συμπτώματα επιστρέφουν εντονότερα ή ο ασθενής καταλήγει. Οι αντιδράσεις στη Χιλή, ή και πρόσφατα κοντά μας στη Γαλλία με τα κίτρινα γιλέκα, είναι καταδικασμένες όταν ο προσανατολισμός και η στρατηγική τους δεν προσδοκούν σε ρήξεις και ανατροπές με το κατεστημένο, αλλά μπορούν να εκτονωθούν με μερικές παροχές-ψίχουλα και κινήσεις εντυπωσιασμού εκ μέρους των κυβερνώντων που αναιρούνται εύκολα με αντιρροπιστικές πολιτικές. Και τότε, τα συμπτώματα της ασθένειας απαλύνονται αλλά η ασθένεια θεριεύει.

Και τότε ο Kieran θα συνεχίζει να δουλεύει στα γεράματα για να στηρίξει τις κόρες του με τα ελαστικά ωράρια απασχόλησης και μεθαύριο τα εγγόνια του που θα φεύγουν μετανάστες ή στρατιώτες σε κάποια “ειρηνευτική αποστολή” σε κάποια γωνιά του πλανήτη, για πολέμους που κάνουν άλλοι.

πηγη: imerodromos.gr

Ο τίτλος της ανάρτησης αποτελεί τοποθέτηση χρήστη του διαδικτύου ο οποίος σχολιάζει την αποκάλυψη της εφημερίδας Documento για τον "μυστήριο" θάνατο άλλου ενός βασικού μάρτυρα στην υπόθεση με το ναρκόπλοιο "Noor1".
Πριν περάσουμε στους εύστοχους σχολιασμούς που έκαναν οι θαμώνες του twitter, μετά την γνωστοποίηση ότι υπάρχει και ένατος νεκρός μάρτυρας της δυσώδους ιστορία με το πλοίο του Μαρινάκη το οποίο μετέφερε 2,1 τόνους ηρωίνη, να κάνουμε μια απλή ερώτηση.

Ερχεται στην επιφάνεια ότι 9 άνθρωποι οι οποίοι εμπλέκονται σ' αυτή την ιστορία έχασαν την ζωή τους και όλοι τους με "περίεργο" τρόπο. Είναι δυνατόν όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ να κωφεύουν σε όσα αποκαλύπτονται;
Εδώ Καναδός αρχιμπάτσος χαρακτηρίζει μυστηριώδη τον τρόπο με τον οποίο έχασε την ζωή του ο τελευταίος νεκρός, βασικός μάρτυρας στην δίκη Κωνσταντίνος Καζινάκης.
Οι "δικοί" μας δημοσιολόγοι θεωρούν τόσο ανούσια αυτή την αποκάλυψη που απαξιούν να την ανακυκλώσουν;
Εχει ξανασυμβεί στα δικαστικά χρονικά, 9 μάρτυρες σε μια δίκη να χάνουν την ζωή τους πριν αυτή πραγματοποιηθεί;

Πάντως οι χρήστες του twitter γράφουν αυτό που όλοι σκεπτόμαστε. Δεν απουσιάζουν φυσικά και οι ευρηματικές ατάκες καθώς και η καυστική ειρωνεία με αναφορά στην δικαστική κατάληξη αυτής της ιστορίας:

πηγη: tsak-giorgis.blogspot.com

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Ο πόλεμος είναι, για τον Ερντογάν και το σύστημα εξουσίας που έχει εγκαθιδρύσει, μονόδρομος. Η διεκδίκηση του ρόλου περιφερειακής υπερδύναμης η οποία θα κινείται χωρίς εξαρτήσεις από τρίτους με στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της και μόνο, έχει οδηγήσει την Άγκυρα στην «κινούμενη άμμο» της Συρίας και σε επιθετικές (και παράνομες) κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο στην κυπριακή ΑΟΖ. Από αυτήν την ξεκάθαρη επιλογή επίδειξης (και χρήσης) ισχύος η τουρκική ηγεσία είναι αδύνατο να αναδιπλωθεί δίχως να καταβάλει υπέρμετρο πολιτικό κόστος, που μπορεί να φτάσει μέχρι την αποδόμησή της…

Στη Συρία, ύστερα από τις πρώτες μέρες της εισβολής η οποία φαίνεται ότι εξελίχθηκε σχετικά εύκολα για τις τουρκικές δυνάμεις, η Άγκυρα βρίσκεται μπροστά στη δύσκολη πραγματικότητα:

Τα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα έχουν εμπλακεί σε σφοδρές συγκρούσεις με τουρκικές δυνάμεις στην ύπαιθρο γύρω από τη μεθοριακή πόλη Ρας αλ-Άιν. Πρόκειται για περιοχές απ’ όπου υποχώρησαν οι Κούρδοι αλλά αναπτύχθηκαν συριακές δυνάμεις.

Οι Αμερικανοί δεν φαίνεται να εγκαταλείπουν την περιοχή, καθώς εμφανίζονται αυτόκλητοι προστάτες των πετρελαιοπηγών που βρίσκονται στην ανατολική Συρία.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, δεν φαίνεται διατεθειμένη να εγκαταλείψει τον Άσαντ έρμαιο στις ορέξεις της Άγκυρας.

Σε γενικές γραμμές, όλα αυτά ενισχύουν την άποψη σύμφωνα με την οποία η Τουρκία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια παρατεταμένη σύγκρουση, έχοντας να αντιμετωπίσει τον συριακό στρατό, ο οποίος δεν θα εγκαταλειφθεί από τους συμμάχους Ρώσους και το κουρδικό αντάρτικο το οποίο δεν θα πάψουν να ενισχύουν υπογείως δυνάμεις όπως το Ισραήλ. Είναι προφανές ότι για το σύστημα εξουσίας του Ερντογάν η οποιαδήποτε αναδίπλωση σ’ αυτό το μέτωπο – που έχει να κάνει με το κουρδικό ζήτημα, το οποίο είναι μείζον θέμα ασφάλειας για την Τουρκία – θα σημάνει τεράστια πολιτική ήττα που μπορεί να υπονομεύσει την ηγεμονική του θέση στην εσωτερική πολιτική σκηνή.

Ανατολική Μεσόγειος

Στο μεγάλο παιχνίδι με τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου η τουρκική ηγεσία εμφανίστηκε από την πρώτη στιγμή αποφασισμένη να «αρπάξει» ό,τι θεωρεί πως της ανήκει ή ό,τι έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν τα τουρκικά όπλα.

Οι συνεχείς παραβιάσεις της κυπριακής ΑΟΖ, η διαρκής υπενθύμιση των θέσεων ότι τα νησιά (Ρόδος, Καστελόριζο, Κάρπαθος, Κρήτη) δεν έχουν δικαιώματα σε ΑΟΖ είναι εδώ και 1-2 χρόνια η πρακτική που ακολουθεί η Άγκυρα προκειμένου να υπογραμμίσει τις (στρατιωτικές της) δυνατότητες να διεκδικήσει μερίδιο από την πίτα.

Η τουρκική επιθετικότητα ενισχύεται, θα πρέπει να σημειωθεί, από την ελληνική αδυναμία διατύπωσης μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής απάντησης. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, έχοντας επίγνωση αυτής της αδυναμίας, ακολουθούν μια αναποτελεσματική κατευναστική πολιτική και επενδύουν σε ξένη προστασία, προσφέροντας γη και ύδωρ στους Αμερικανούς.

Ωστόσο, δεδομένης της αναξιοπιστίας των Αμερικανών «προστατών» οι οποίοι δεν πρόκειται να σταματήσουν να παζαρεύουν με τον Ερντογάν, το εφιαλτικό ερώτημα που (πρέπει να) απασχολεί την Αθήνα είναι απλό: Τι θα συμβεί αν η Ουάσιγκτον «ανοίξει» την πόρτα (και) της Ανατολικής Μεσογείου στην Άγκυρα, όπως της άνοιξε τον δρόμο για να μπει στη βόρεια Συρία;

Πηγή: topontiki.gr – Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2097 στις 31-10-2019

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr