Από Μαρία Δεναξά

Την πρώτη ψηφιακή δικτατορία ετοιμάζεται να θέσει σε εφαρμογή η Κίνα από το 2020. Με τη βοήθεια της βιντεοεπιτήρησης και τους σαρωτές αναγνώρισης προσώπων, θα επιτηρεί λεπτό προς λεπτό, κάθε έναν από τα 1,5 δισεκατομμύρια πολίτες της. Το πρόγραμμα ονομάζεται «κοινωνική πίστωση» και εφαρμόζεται ήδη πιλοτικά σε 40 πόλεις της αχανούς χώρας. Επί της ουσίας είναι ένας μαζικός έλεγχος των πολιτών, σε πραγματικό χρόνο, με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.

Ο κάθε πολίτης, ανά πάσα στιγμή, φακελώνεται όπως οι κινήσεις και η συμπεριφορά του. Οι αρχές μπορούν να αναγνωρίζουν πρόσωπα, να σαρώνουν το σώμα, να παρακολουθούν όλους τους πολίτες σε οποιοδήποτε σημείο της κινεζικής επικράτειας κι αν βρίσκονται. Παράλληλα οι κάμερες τροφοδοτούν το σύστημα «κοινωνικής βαθμολόγησης», το οποίο βασίζεται στην επιβράβευση, την τιμωρία και τη δημόσια ταπείνωση. Το σύστημα βαθμολογεί τους πολίτες ανάλογα με την συμπεριφορά που καταγράφουν οι κάμερες. Στη συνέχεια λογισμικά τεχνητής νοημοσύνης, διαχωρίζουν τους πολίτες σε καλούς – που δεν δημιουργούν πρόβλημα στην κοινωνία- και σε κακούς.

Πως γίνεται αυτό; Η βαθμολόγηση του κάθε πολίτη ξεκινάει στην ηλικία των 18. Το άριστα είναι το 1000 ή το Α. Αν οι κάμερες καταγράψουν ότι ο πολίτης βρήκε ένα πορτοφόλι και το παραδώσει στις αρχές, αν βοηθήσει έναν ηλικιωμένο να διασχίσει το δρόμο ή αν δώσει αίμα, τότε η βαθμολογία του αυξάνεται και συγκαταλέγεται στους αξιοσέβαστους και καλύτερους πολίτες της κοινωνίας. Κατά συνέπεια επιβραβεύεται. Έχει προτεραιότητα στις ουρές των δημόσιων υπηρεσιών, δεν πληρώνει εγγύηση στα νοσοκομεία, μπορεί να είναι μέλος του κόμματος, λαμβάνει τιμές σαν ήρωας και βεβαίωση αξιοπιστίας από το κόμμα. Αφίσες με τις φωτογραφίες, το όνομα και την βαθμολογία των «καλών» πολιτών αναρτώνται παντού στην πόλη.

Ο εφιάλτης είναι για όσους η βαθμολογία τους είναι κάτω από το 900 ή από το Α-. Θεωρούνται πολίτες που δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης, δεν μπορούν να πάρουν δάνειο από την τράπεζα για να αγοράσουν ένα διαμέρισμα, να έχουν πιστωτική κάρτα, να ταξιδεύουν με το αεροπλάνο και το τρένο, οι αποταμιεύσεις τους μπλοκάρονται κ. άλλα. Ο ήχος του κινητού τους είναι μια σειρήνα περιπολικού που προειδοποιεί τους τριγύρω ότι κυκλοφορεί ένα κακοποιό στοιχείο ανάμεσα τους. Όποιος τους καλεί είναι υποχρεωμένος να ακούσει πρώτα ένα μήνυμα που αναφέρει ότι ο καλούμενος ανήκει στην χειρότερη κατηγορία πολιτών. Πορτρέτα με το στοιχεία των «κακών» πολιτών, αναρτώνται σε όλους τους δημόσιους χώρους της πόλης όπου ζουν. Ακόμα και στα σινεμά. Τα ονόματά τους, οι διευθύνσεις τους, οι αριθμοί των τηλεφώνων τους όπως και πολλά στοιχεία από την προσωπική τους ζωή είναι καταχωρημένα σε μια μαύρη λίστα, η οποία είναι δημοσιευμένη στο ίντερνετ. Ο καθένας πριν από μια συναλλαγή, μια συνάντηση ή μια φιλία μπορεί ελεύθερα να μελετήσει την βαθμολογία του συνομιλητή του και να αναζητήσει το όνομα του στη μαύρη λίστα.

Με λίγα λόγια η «η κοινωνική πίστωση – βαθμολόγηση» για τον κάθε Κινέζο πολίτη, είναι το διαβατήριο του στην κοινωνία, η δεύτερη του ταυτότητα. Σύμφωνα με τον εμπνευστή του προγράμματος της ολοκληρωτικής επιτήρησης, σκοπός του είναι η ανοικοδόμηση της ηθικής. Επιθυμία είναι οι πολίτες να είναι έντιμοι, ειλικρινείς, να σέβονται τα κοινωνικά συμβόλαια. Επι της ουσίας όμως, η Κίνα, επιχειρεί να σφυρηλατήσει έναν νέο άνθρωπο, υποτακτικό της εξουσίας. Υπάκουο, υποταγμένο, αφοσιωμένο στις επιταγές του κράτους με απολύτως ελεγχόμενη συμπεριφορά.

Οι αρχές είναι σε θέση να παρακολουθούν εξ αποστάσεως τη χρήση του διαδικτύου, τις τηλεπικοινωνίες, ταξίδια σε συγκεκριμένους προορισμούς…τα πάντα. Το κράτος θα γνωρίζει τον εκάστοτε πολίτη, καλύτερα απ΄ ό,τι γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Τι γίνεται στην Ευρώπη Ο Μεγάλος Αδερφός δεν εφαρμόζεται μόνο στην Κίνα. Τον Αύγουστο του 2019, οι Financial Times, αποκάλυψαν στους Βρετανούς πως η περιοχή του King’s Cross, και πιο συγκεκριμένα ο σταθμός του Eurostar, έχει εξοπλισθεί με κάμερες αναγνώρισης προσώπου, ενώ ξεκίνησε η εγκατάσταση τους και στον οικονομικό πνεύμονα της Canary Wharf. Στο εμπορικό κέντρο Westfield Stratford City, στο Λονδίνο, οι έξυπνες κάμερες σκανάρουν 300 πρόσωπα το δευτερόλεπτο. Στην πραγματικότητα χιλιάδες Βρετανοί, χωρίς να το γνωρίζουν, έχουν φακελωθεί από τις κάμερες αναγνώρισης προσώπου κατά τη διάρκεια δοκιμών το 2018. Η ΜΚΟ, Big Brother Watch, έδωσε στη δημοσιότητα λίστα με τα μουσεία, καζίνο, ξενοδοχεία, εμπορικά και συνεδριακά κέντρα όπου είχαν εγκατασταθεί έξυπνες κάμερες.

Το Λονδίνο σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιτηρούμενη πόλη στον κόσμο, καθώς διαθέτει 420.000 κάμερες επιτήρησης και αναγνώρισης προσώπου. Συνολικά η Μεγάλη Βρετανία διαθέτει 4 εκατομμύρια κάμερες. 1 για κάθε 14 πολίτες της. Περπατώντας κάποιος στο Λονδίνο παρακολουθείται από τουλάχιστον 300 κάμερες Η Γαλλία επιθυμεί την επίσπευση της εφαρμογής ταυτοποίησης με την αναγνώριση προσώπου. Από το 2020, η πρόσβαση στις ιστοσελίδες των δημόσιων υπηρεσιών, θα γίνεται μόνο με την αναγνώριση προσώπου. Hδη ο προϋπολογισμός του 2020, προβλέπει την γενική συλλογή προσωπικών δεδομένων απ όλες τις ιντερνετικές πλατφόρμες που θα τις αναλύει η τεχνητή νοημοσύνη. Στην πόλη της Νίκαιας αντιστοιχεί 1 κάμερα για 145 κατοίκους. Η Νίκαια ήταν η πρώτη πόλη που δοκίμασε πιλοτικά την αναγνώριση προσώπου, μέσω της βιντεοεπιτήρησης, τον Φεβρουάριο του 2019. Στην ίδια πόλη το τραμ διαθέτει σύστημα επιτήρησης που είναι ικανό να διαβάσει τα συναισθήματα στο πρόσωπο των επιβατών. Παράλληλα με την βιντεοεπιτήρηση, σε πολλές γαλλικές πόλεις όπως είναι το Σεν Ετιέν, έχουν εγκαταστήσει μικρόφωνα και αισθητήρες ήχου στους δρόμους, και σε όλους του δημόσιους χώρους, ώστε η αστυνομία να μπορεί ειδοποιείτε και να επεμβαίνει εγκαίρως, για το παραμικρό. Επίσης εξετάζεται σχέδιο εγκατάστασης συστήματος αναγνώρισης προσώπου στις εισόδους των λυκείων της χώρας.

*Πηγή: aixmi.gr - iskra.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Τις προηγούμενες μέρες μία αναφορά του Θάνου Ντόκου, ακαδημαϊκού και αναπληρωτή συμβούλου εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Μητσοτάκη περί ενδεχόμενης ελληνοτουρκικής συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο, έφερε και πάλι στο προσκήνιο μια παλιά ιδέα για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και την αποκατάσταση της εύρυθμης λειτουργίας της νοτιοανατολικής πτέρυγας της ΝΑΤΟικής συμμαχίας. Στη βάση αυτής της αμερικανικής, θα πρέπει να σημειώσουμε, ιδέας επιχειρήθηκε δύο φορές στο παρελθόν η «διανομή» του Αιγαίου. Το 1991 και το 2003 οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Κώστα Σημίτη επιχείρησαν αλλά δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν τα σχέδια της Ουάσιγκτον. Σκοπεύει άραγε η σημερινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβει το ρίσκο μιας τρίτης προσπάθειας;

Τον Απρίλιο του 1991 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι ήδη έναν χρόνο πρωθυπουργός και η Ουάσιγκτον αναλαμβάνει πρωτοβουλία για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών. Αφετηρία της πρωτοβουλίας αποτελεί το τηλεγράφημα του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών προς τις αμερικανικές πρεσβείες σε Αθήνα και Άγκυρα. Στο έγγραφο (έχει δημοσιευθεί στο βιβλίο «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου», από τις εκδόσεις Το Ποντίκι) διαβιβάζονται σαφείς οδηγίες στους πρεσβευτές Σωτήρχο (στην Αθήνα) και Αμπράμοβιτς (στην Άγκυρα) για τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευτεί η διαδικασία. Αξίζει τον κόπο να δούμε κάποια σημεία του αμερικανικού απόρρητου τηλεγραφήματος, ειδικά αυτά που συνοψίζουν την ιδέα της συνεκμετάλλευσης.

Το τηλεγράφημα

«Πρόσφατες ενδείξεις, και από Αθήνα και Άγκυρα, δείχνουν ότι αμφότερες οι Κυβερνήσεις πιθανώς ενδιαφέρονται για πρόοδο στο θέμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Έχουμε ενθαρρυνθεί από αυτές τις υποδηλώσεις και επιθυμούμε να διερευνήσουμε αυτές τις αρχικές ενδείξεις περαιτέρω, προσφέροντας μία πρόταση που οι δύο πλευρές μπορούν να συζητήσουν μεταξύ τους.

(…) Χωρίς να επεμβαίνουμε στο διμερή σας διάλογο, θα θέλαμε να παράσχουμε την υποστήριξή μας σ’ αυτή τη διαδικασία. Στο πλαίσιο αυτό κάνουμε μια πρόταση για να τη μελετήσετε, σχετικά με μια νέα προσέγγιση στο θέμα του θαλάσσιου βυθού του Αιγαίου. Αν εσείς και η κυβέρνηση της Τουρκίας διαπιστώσετε ότι υπάρχει όφελος, θα σας ενθαρρύνουμε να το συζητήσετε.

Δεν έχουμε μια λεπτομερή πρόταση να σας υποβάλουμε. Είναι μάλλον ο σκελετός μιας πρότασης την οποίαν εσείς και η κυβέρνηση της Τουρκίας θα μπορούσατε να διαμορφώσετε. Πρόθεση είναι η δημιουργία ενός κλίματος εμπιστοσύνης, υποδεικνύοντας στις δύο κυβερνήσεις σας ότι μπορεί να επιτευχθεί συμφωνία σ’ ένα θαλάσσιο θέμα. Αυτό, ακολούθως, μπορεί να δημιουργήσει την υποδομή για να κινηθεί γρήγορα μια διαπραγμάτευση επί θεμάτων θαλάσσιας οριοθέτησης, στην ουσία επανάληψη των προσπαθειών που εγκατέλειψε ο Παπανδρέου το 1981. Προτείνουμε η κάθε πλευρά μας να μας αναφέρει ότι κατ’ αρχήν θα είναι πρόθυμη να διερευνήσει την παρακάτω προσέγγιση.

Κάθε πλευρά θα πρέπει να αποδεχθεί ότι η άλλη θα μπορεί να αρχίσει σεισμολογικές εργασίες ή ενέργειες γεωτρήσεων επί μιας περιορισμένης περιοχής της αμφισβητούμενης υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, επί τη βάσει της αμοιβαιότητας. Έτσι, κάθε πλευρά θα πρέπει, κατά πρώτον λόγο, να μας δείξει ότι είναι πρόθυμη να κάνει μια χειρονομία προς την άλλη, ώστε να δεχθεί από την άλλη πλευρά μια αντίστοιχη χειρονομία, η οποία θα επικυρώνει τη συναίνεση για την έναρξη δραστηριοτήτων σε μια περιορισμένη περιοχή.

Εάν οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι αυτή η βασική ιδέα αξίζει να διερευνηθεί, τότε θα απαιτηθούν συζητήσεις μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδος και Τουρκίας σχετικά με τη θέση και την έκταση των δύο περιοχών και άλλες λεπτομέρειες για να επιτευχθεί η βασική αμοιβαία συμφωνία. Παραδείγματος χάριν, η ελληνική πλευρά πιθανόν να επιθυμεί να κάνει γεωτρήσεις στην περιοχή της Θάσου και η τουρκική πλευρά, να θέλει να κάνει έρευνες σε μια περιοχή εντός των ορίων (δυτικά Λέσβου και Χίου) τα οποία στο παρελθόν είχε παραχωρήσει σε μια τουρκική εταιρεία γι’ αυτό τον σκοπό.

«Πυροδότηση διμερούς διαλόγου»

Παρακολουθώντας την εξέλιξη της αμερικανικής πρωτοβουλίας εκείνης της εποχής (1991) αξίζει να σημειώσουμε το τηλεγράφημα του Αμερικανού πρεσβευτή στην Άγκυρα Αμπράμοβιτς ο οποίος διαπιστώνει ότι οι υποχωρήσεις που απαιτούνται από ελληνικής πλευράς είναι τεράστιες. Γράφει λοιπόν ο Αμπράμοβιτς: «Ελληνική έρευνα (exploration) ανατολικά της Θάσου, μόλις πέρα (just beyond) από το εθνικό όριο των έξι μιλίων, όπως προτείνει το υπουργείο (State Department), ίσως στα μάτια των Ελλήνων δεν αποτελεί ένα αποδεκτό αντικείμενο ανταλλαγής (trade-off) με τουρκική έρευνα δυτικά των ελληνικών νήσων (όπως π.χ. της Χίου, Λέσβου ή Σαμοθράκης, όπου οι Τούρκοι είχαν νωρίτερα προβεί σε έρευνες) (where the Turks previously initiated exploration).»

Επιστροφή στο… μέλλον

Η αμερικανική πρωτοβουλία του 1991 δεν τελεσφόρησε καθώς η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν μακροημέρευσε. Ωστόσο, η ιδέα της συνεκμετάλλευσης ουδέποτε εγκαταλείφθηκε. Ειδικά μετά την κρίση των Ιμίων και την αποδοχή, από μέρους της κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, των «τουρκικών ζωτικών συμφερόντων στο Αιγαίο» με τη Συμφωνία της Μαδρίτης, η ιδέα της συνεκμετάλλευσης αποτέλεσε τη βάση της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι ελληνοτουρκικές διερευνητικές επαφές το 2003. Τότε, σύμφωνα με όσα έχουν εκμυστηρευτεί στο «Ποντίκι» πολιτικοί παράγοντες που είχαν γνώση των διαπραγματεύσεων, Ελλάδα και Τουρκία είχαν καταλήξει σε συμφωνία για μια διαδικασία «διανομής» του Αιγαίου μέσα από την αξιοποίηση και διαιτητικών μηχανισμών, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκτονώσουν εσωτερικές πολιτικές αντιδράσεις. Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα πάγωσαν τις διαδικασίες…

Η πολιτική της Ουάσιγκτον στο Αιγαίο δεν έχει αλλάξει από τότε που Eagleburger, Σωτήρχος και Αμπράμοβιτς αλληλογραφούσαν σχεδιάζοντας τις γεωτρήσεις και τη διανομή του Αιγαίου «στα δύο». Αυτήν την πολιτική προσέγγιση επανέλαβε δύο δεκαετίες αργότερα ο ειδικός απεσταλμένος του State Department για την ενέργεια στην Ευρασία Ρίτσαρντ Μόρνινγκσταρ σε συνέντευξή του (Αύγουστος 2010) στην «Καθημερινή». Στην ερώτηση «Πώς αποτιμάτε την άσκηση από την Ελλάδα του δικαιώματος, που απορρέει από το διεθνές δίκαιο, να προχωρήσει σε έρευνες και εξόρυξη πετρελαίου και αερίου στο Αιγαίο;» ο Αμερικανός διπλωμάτης είπε τα εξής:

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να υπάρξει, επιτέλους, συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τα σύνορα. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν, υπήρξαν περιπτώσεις όπου χώρες κατέληξαν σε “εμπορικές διευθετήσεις” και άφησαν το θέμα της οριοθέτησης των συνόρων για το μέλλον. Μπορώ να φανταστώ μια περίπτωση, στο Αιγαίο ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο ώστε τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συγκεκριμένα σύνορα»…

Λέτε να ήρθε η ώρα;..

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr

Ούτε 100, ούτε 200, αλλά 695 θα είναι μέλη της της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ – «Προοδευτική Συμμαχία», που θα συνεδριάσουν το Σάββατο στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. 

Αν προσπαθήσει να υπολογίσει κανείς πόσοι προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ μάλλον θα χάσει το μέτρημα.

Ας ξεχωρίσουμε ορισμένους πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ: Γιάννης Ραγκούσης, Νίκος Μπίστης, Στέφανος Τζουμάκας.

Πάμε τώρα στους πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ: Θανάσης Γικονόγλου, Μάρκος Μπόλαρης, Γιώργος Κασσάρας, Χρήστος Κοκκινοβασίλης, Μαρία Θεοχάρη, Χρύσα Μανώλια, Δημήτρης Παλαιοθόδωρος, Άγγελος Τόλκας. Ένα όνομα που ξεχωρίζει, επίσης, είναι της κυρίας Ρεγγίνας Βαρτζελή, πρώην γραμματέα της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου. 

Κατά τα άλλα βλέπουμε και ονόματα από τη ΔΗΜΑΡ όπως τον Φώτη Κουβέλη, τον Θανάση Θεοχαρόπουλο και τον Δημήτρη Χατζησωκράτη, αλλά και από το Ποτάμι (Σπύρος Δανέλης).

Στην ΚΕΑ του ΣΥΡΙΖΑ – «Προοδευτική Συμμαχία» είναι και άτομα από τον συνδικαλιστικό χώρο (αρκετοί… ΠΑΣΟΚογενείς κι εκεί), την τοπική αυτοδιοίκηση και άλλους τομείς. Επίσης, συμμετέχουν και πρόσωπα από τον ακαδημαϊκό και τον καλλιτεχνικό χώρο, όπως οι καθηγητές Αντώνης Λιάκος και Ηλίας Νικολακόπουλος, ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης και ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης. Α, ναι, συμμετέχει και ο Απόστολος Γκλέτσος… 

Η λίστα με τα 695 ονόματα της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ εδώ.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Με μελανά χρώματα περιγράφει τις δημογραφικές προοπτικές στην Ελλάδα ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης στην τελευταία έκθεσή του με την οποία προειδοποιεί ότι τα συνταξιοδοτικά συστήματα ανά τον ανεπτυγμένο κόσμο δοκιμάζουν τα όριά τους εξαιτίας της γήρανσης του πληθυσμού.

Η χώρα μας είναι μεταξύ εκείνων για τις οποίες εκπέμπει S.O.S. καθώς η γήρανση είναι ταχύτατη και ο πληθυσμός σε ηλικία εργασίας προβλέπεται να συρρικνωθεί αισθητά έως το 2060. Σημαντική θα είναι η πτώση και για το ποσοστό αναπλήρωσης των συντάξεων.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ,τα τελευταία 40 χρόνια ο αριθμός των ανθρώπων άνω των 65 ετών ανά 100 άτομα σε ηλικία εργασίας έχει αυξηθεί από τα 20 στα 31. Έως το 2060 πιθανότατα θα έχει σχεδόν διπλασιαστεί στα 58. «Ο πληθυσμός γηράσκει εξαιρετικά γρήγορα στην Ελλάδα, την Κορέα, την Πολωνία, την Πορτογαλία,τη Σλοβακία, την Σλοβενία και την Ισπανία, ενώ η Ιαπωνία και η Ιταλίαθα παραμείνουν μεταξύ των χωρών με τον γηραιότερο πληθυσμό» αναφέρει στην έκθεσή του ο ΟΟΣΑ.

Την κατάσταση επιδεινώνουν, όπως επισημαίνει, η κληρονομιά της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δηλαδή τα υψηλά χρέη, που αφήνουν πολύ στενά περιθώρια ελιγμών στις κυβερνήσεις, όπως επίσης το περιβάλλον ασθενικής ανάπτυξης και υπερβολικά χαμηλών επιτοκίων, που έρχεται να προσθέσει ακόμη μία μεγάλη πρόκληση για τη βιωσιμότητα των συνταξιοδοτικών συστημάτων.

Με βάση τις τάσεις που καταγράφονται έως το 2060 ο προβλεπόμενος πληθυσμός σε ηλικία εργασίας (20-64 ετών) θα μειωθεί κατά μέσο όρο κατά 10% στις χώρες του ΟΟΣΑ. Στην Ελλάδα θα συρρικνωθεί κατά 35%, ενώ ανάλογη θα είναι η μοίρα της Ιαπωνίας, της Κορέας, της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Πολωνίας. Αντιθέτως στην Αυστραλία, στο Ισραήλ και το Μεξικόθα αυξηθεί κατά περισσότερο από 20%.

Όσο για την ηλικία συνταξιοδότησης (για πλήρη σύνταξη) προβλέπεται ότι στην Ελλάδα θα είναι στα 62 έτη. Παρόμοια θα είναι η εικόνα στο Λουξεμβούργο, τη Σλοβενία και την Τουρκία. Από την άλλη σε χώρες όπως η Δανία θα φτάσει τα 74 έτη. Κατά μέσο όρο στις χώρες του ΟΟΣΑ προβλέπεται να αυξηθεί από τα 64,2 έτη το 2018 σε 66,1 έτη το 2060.

Αρκετές χώρες έχουν επιλέξει να συνδέσουν το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο όριο ζωής. Μεταξύ αυτών η Πορτογαλία, η Ολλανδία, η Δανία, η Εσθονία. Στην Ελλάδα υπάρχει επίσης σύνδεση, αλλά οι ασφαλισμένοι δικαιούνται πλήρη σύνταξη όταν συμπληρώσουν τα 40 έτη εργασίας. Η Ιταλία είχε επίσης υιοθετήσει τη σύνδεση με το προσδόκιμο όριο ζωής, αλλά έχει πλέον ανοίξει πολλά «παραθυράκια» σε αυτήν, ενώ η Σλoβακία κατήργησε τη σχετική διάταξη το 2017.

Με τη βιωσιμότητα των συνταξιοδοτικού συστήματος στο κόκκινο, τα ποσοστά αναπλήρωσης προβλέπεται να μειωθούν σε αρκετά κράτη μέλη του Οργανισμού. Στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Ελβετία και τη Χιλή η μείωση θα είναι άνω των 15 π.μ., προειδοποιούν οι ειδικοί του ΟΟΣΑ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr