Πάντοτε τα νοσοκομεία ήταν σε κακή κατάσταση και η κατάσταση αυτή έφτασε στο απροχώρητο ως συνέπεια των μνημονιακών περικοπών. Μια σχετική επώνυμη καταγγελία για τον “Ευαγγελισμό” στάλθηκε στο in.gr, απ’ όπου την αναδημοσιεύουμε:

«Αναγκάζομαι να σου στείλω την εμπειρία μου από το νοσοκομείο Ευαγγελισμός διότι αυτό που έζησα δεν παραπέμπει απλώς σε συνθήκες τριτοκοσμικής χώρας αλλά καταργεί κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Εφτασα στον Ευαγγελισμό, ο οποίος εφημέρευε την Παρασκευή 10 Ιανουαρίου, γύρω στις 15.15 με πόνους στο στήθος. Χρειάστηκε να περιμένω περίπου μιάμιση ώρα όρθιος, καθώς τα καθίσματα ήταν ελάχιστα για να καλύψουν τους εκατοντάδες ασθενείς που κατέφθαναν για να εξεταστούν, μέχρι να έρθει η σειρά μου για να με δει ο γιατρός επιλογής. Αφού γνωμάτευσε ότι θα πρέπει να με εξετάσει καρδιολόγος και πνευμονολόγος με παρέπεμψε στα ανάλογα τμήματα.

Σε περίπου δύο ώρες αργότερα, στο καρδιολογικό, είχαν ολοκληρώσει το καρδιογράφημα, το τρίπλεξ καρδιάς και τον αιματολογικό έλεγχο. Μου είπαν ότι θα έπρεπε στη συνέχεια να πάω στο πνευμονολογικό, όπου θα έστελναν τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, και να περιμένω. Περιμένοντας, άκουσα τους προηγούμενους από εμένα να μιλούν για πέντε ώρες αναμονής χωρίς να έχουν ακόμη εξεταστεί.

Ταλαιπωρία

Ημασταν όλοι όρθιοι, καθώς καθίσματα δεν υπήρχαν, εκατοντάδες ασθενείς συνωστισμένοι στους διαδρόμους, από τους οποίους με δυσκολία και ενίοτε διαπληκτισμούς περνούσαν τα φορεία με τα υπερεπείγοντα περιστατικά. Υστερα από περίπου επτά ώρες με εξέτασε πνευμονολόγος. Και λίγο πριν αποφανθεί για την κατάσταση της υγείας μου και το τι μέλλει γενέσθαι μου ζήτησε να περιμένω. Περίμενα πάλι στην ουρά.

Τρεις φορές τον ρώτησα αν ήταν αναγκαίο να νοσηλευτώ ή όχι και τις τρεις πήρα την ίδια απάντηση: Περιμένετε και θα σας πω. Η ώρα είχε πάει 03.30 του Σαββάτου και συνέχιζα να περιμένω με τους υπόλοιπους εκατοντάδες ασθενείς, στριμωγμένοι όλοι μαζί στους διαδρόμους.

Και, βέβαια, δεν μπορούσες να απομακρυνθείς καθώς ήλπιζες ότι θα φωνάξουν το όνομά σου και εάν δεν ήσουν εκεί θα έχανες και τη σειρά σου. Οταν για τέταρτη φορά ρώτησα τον πνευμονολόγο, «Τι να κάνω, Να μείνω ή να φύγω;», μου είπε: «Να σας εξηγήσω. Είμαστε υποστελεχωμένοι και στον χρόνο που θα διαθέσω για εσάς, θα σώσω πέντε άλλους ανθρώπους».

Και είχε δίκιο καθώς είχε ήδη αντιμετωπίσει πέντε περιστατικά ανακοπής. Οταν γύρω στις 04.00 του Σαββάτου ασχολήθηκε ξανά μαζί μου, εξετάζοντάς με και πάλι, με παρέπεμψε στους καρδιολόγους που με είχαν δει το απόγευμα της Παρασκευής προκειμένου να αποφανθούν για την κατάστασή μου αφού έκρινε ότι δεν είχα πνευμονολογικό πρόβλημα. Πήγα στους καρδιολόγους, οι οποίοι είχαν αποχωρήσει από τα επείγοντα και είχαν αντικατασταθεί από γιατρούς της ίδιας ειδικότητας αλλά άλλης κλινικής, και μου ζήτησαν να περιμένω για να έρθει ο γιατρός που με είχε εξετάσει το προηγούμενο απόγευμα.

Ρώτησα, «πότε θα έρθει;» και μου απάντησαν, «δεν γνωρίζουμε διότι βρίσκεται στην εντατική μονάδα». Τους ζήτησα τότε να με εξετάσει ένας από τους γιατρούς που βρίσκονταν στα επείγοντα και μου είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει διότι ανήκουν στην Α΄ Καρδιολογική Κλινική ενώ «εσάς σας είχε εξετάσει γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής και θα πρέπει να περιμένετε τον ίδιο ή έναν από αυτούς. Τότε, τους παρακάλεσα να μου βγάλουν την «πεταλούδα» από το χέρι και να φύγω με ευθύνη δική μου, υπογράφοντας όποιο χαρτί ήθελαν.

Μου ξεκαθάρισαν πως και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο από τους γιατρούς της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής. Δυστυχώς, δηλαδή, δεν μπορούσα ούτε και να φύγω. Η ώρα είχε πάει 05.00 του Σαββάτου.

Τους ρώτησα εάν αυτό έχει κάποια λογική και μου απάντησαν ότι «έτσι είναι το πρωτόκολλο». Ευτυχώς, σε λίγη ώρα ήρθε γιατρός της Β΄Καρδιολογικής Κλινικής. Δεν ήταν εκείνος που με είχε εξετάσει το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας και μου είπε ότι για αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να με εξετάσει ξανά. Στο τέλος, ύστερα από ορθοστασία 15 και πλέον ωρών αποφασίστηκε η εισαγωγή μου στο νοσοκομείο αφού μου ξεκαθάρισαν ότι «υπάρχουν κρεβάτια αλλά και ράντζα».

Μπαλώματα

Τελικά, υπήρχε ένα μόνο κρεβάτι διαθέσιμο στο οποίο, κυριολεκτικά, έπεσα εξαντλημένος. Κρύωνα και διαπίστωσα ότι τα τεράστια παράθυρα του δωματίου δεν έκλειναν καλά και τα κενά καλύπτονταν με πλαστικές σακούλες και χαρτιά. Η κλειδαριά της τουαλέτας ξεχαρβαλωμένη με την πόρτα να μην κλείνει ούτε και αυτή καλά. Ανοιγες, έβλεπες ότι υπάρχει άλλος ασθενής μέσα και έκλεινες ξανά. Η λεκάνη χωρίς καπάκια με ό,τι αυτό συνεπάγεται από πλευράς καθαριότητας, το καλάθι αχρήστων χωρίς καπάκι και αυτό και η ντουζιέρα χαλασμένη.

Στο κρεβάτι μου δεν υπήρχε πανωσέντονο και όταν το ανέφερα στη νοσοκόμα μου είπε ότι «δεν έχει σήμερα. Αύριο, πρώτα ο Θεός». Φυσικά, δεν υπήρξε ούτε την επόμενη ούτε τη μεθεπόμενη ημέρα.  Ωστόσο, το ισχυρότερο σοκ το έπαθα όταν άκουσα μια από τις νοσοκόμες, τη στιγμή που έβγαινε από τον θάλαμο, να απευθύνεται στην καθαρίστρια που σφουγγάριζε στον διάδρομο και να της λέει: «Καλά, δεν βλέπεις την κατσαρίδα; Είναι και μαύρη και μεγάλη, Πάρ’ την από εκεί να μην φαίνεται».

Στη συνέχεια, άκουσα τους άλλους ασθενείς στον θάλαμο να μιλούν για τις μαύρες και τεράστιες κατσαρίδες που είχαν σκοτώσει στην τουαλέτα. Εφυγα Δευτέρα απόγευμα από το νοσοκομείο.

Ο διάδρομος της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής είχε γεμίσει ράντζα. Οι γιατροί έτρεχαν πάνω κάτω, δεξιά αριστερά, είχαν γίνει, κυριολεκτικά, λάστιχο. Και στα επείγοντα και στη νοσηλεία. Ευτυχώς, που υπάρχουν και αυτοί… »

πηγη: iskra.gr

Κατά 4,52% αυξήθηκε τον Δεκέμβριο έναντι του προηγουμένου μηνός το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων στα μητρώα του ΟΑΕΔ, ενώ σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2018 το ποσοστό αύξησης ανέρχεται στο 13,80%, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα ο Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού.

Από τα στοιχεία του ΟΑΕΔ προκύπτει ότι η ανεργία είναι γένους… θηλυκού, με τις γυναίκες να αντιπροσωπεύουν το 62,39% τoυ συνόλου των ανέργων που αναζητούν εργασία, έναντι 37,61% για τους άνδρες. Ανά ηλικία, η ανεργία πλήττει όσους είναι μεταξύ 30-44 ετών, αντιπροσωπεύουντας σχεδόν το 40% του συνόλου των εγγεγραμμένων ανέργων, ενώ ακολουθούν όσοι είναι ηλικίας 45-54 ετών.

Πιο αναλυτικά, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων, με κριτήριο την αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, ανήλθε σε 1.064.526 άτομα. Από αυτά 500.049 (ποσοστό 46,97%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 564.477 (ποσοστό 53,03%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 400.330 (ποσοστό 37,61%) και οι γυναίκες ανέρχονται σε 664.196 (ποσοστό 62,39%).

Το σύνολο των εγγεγραμμένων λοιπών (μη αναζητούντων εργασία), για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, ανήλθε σε 63.895 άτομα. Από αυτά 63.889 (ποσοστό 99,99%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών και 6 (ποσοστό 0,01%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών. Οι άνδρες ανέρχονται σε 21.279 (ποσοστό 33,30%) και οι γυναίκες σε 42.616 (ποσοστό 66,70%).

Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων για τον μήνα Δεκέμβριο 2019, (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 212.468 άτομα, από τα οποία οι 118.929 (ποσοστό 55,98%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 93.539 (ποσοστό 44,02%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων. Οι άνδρες ανέρχονται σε 92.404 (ποσοστό 43,49%) και οι γυναίκες σε 120.064 (ποσοστό 56,51%).

Από το σύνολο των επιδοτουμένων ανέργων 98.601 (ποσοστό 46,41%) είναι κοινοί, 2.233 (ποσοστό 1,05%) είναι οικοδόμοι, 93.539 (ποσοστό 44,02%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων, 16.689 (ποσοστό 7,85%) είναι εποχικοί λοιποί (αγροτικά), 1.197 (ποσοστό 0,56%) είναι εκπαιδευτικοί, και 209 (ποσοστό 0,10%) είναι λοιποί.

πηγη:  ergasianet.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Ξαναστήνει το «σπουδαστικό» και το «συνδικαλιστικό» της ασφάλειας η κυβέρνηση της Νεάς Δημοκρατίας. Πρώτος στόχος οι σχολές και «η γροθιά» των φοιτητών. Αποκαλυπτικές δηλώσεις του πρωθυπουργού.

Με το γνωστό (αντιεπιστημονικο και αυθαίρετο) σχήμα της σύνδεσης της έννοιας της τρομοκρατίας με τη δράση των κινημάτων, σε έναν «αχταρμά» πολιτικών δικαιολογιών, η κυβέρνηση στήνει ένα ειδικό τμήμα στην ΕΛ.ΑΣ,με προφανές αντικείμενο την όποια κινηματική τάση, οπουδήποτε επιχειρήσει να γεννηθεί.  Τα παραπάνω έγιναν κάτι παραπάνω από σαφή, για όποιον πρόσεξε την ουσία αλλά και τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, σε ομιλία του σε «εκδήλωση για τα θύματα της τρομοκρατίας».

Το νέο τμήμα

O Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε σαφέστατα ότι στην ΕΛ.ΑΣ θα ιδρυθεί ειδικό τμήμα το οποίο θα στοχεύει, όχι την τρομοκρατία, για την οποία άλλωστε υπάρχει ήδη η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, αλλά τη «ριζοσπαστικοποίηση»! Λες κι αυτή η λέξη σημαίνει κάτι σχετικό με το κλασσικό, ποινικό έγκλημα! Το τμήμα αυτό – όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του πρωθυπουργού – θα έχει όλα τα χαρακτηριστικά του πάλαι ποτέ «σπουδαστικού» και «συνδικαλιστικού» της ασφάλειας, συνδυασμένα με την τεχνοκρατία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, όπως την εκφράζει ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Ο υπουργός, άλλωστε, πριν λίγες εβδομάδες βρέθηκε στις ΗΠΑ, για να …ανανεώσει τις γνώσεις του σχετικά με την κρατική καταστολή.

Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης «στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ιδρύεται, επίσης, Διεύθυνση Πρόληψης της Βίας. Ένα ειδικό επιτελείο με αιχμή του ενδιαφέροντός του τη ριζοσπαστικοποίηση που τροφοδοτεί την τρομοκρατία. Και με πεδίο δράσης που θα απλώνονται παντού, από τα σωφρονιστικά καταστήματα μέχρι τις οργανώσεις φιλάθλων».

Αυτό συνδυάζεται με μία ακόμη δέσμευσή του σύμφωνα με την οποία  «σε τρεις μήνες από τώρα -είναι η δέσμευσή του υπουργού- η χώρα θα αποκτήσει Εθνική Στρατηγική για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας και του Βίαιου Εξτρεμισμού. Ένα θεσμικό και στρατηγικό κείμενο για να καλυφθεί ένα κενό πολιτικής που επί χρόνια σκίαζε την εικόνα της Ελλάδας στην αξιολόγησή της από διεθνείς οργανισμούς» (ποιους εννοεί άραγε;).

Μάλιστα η υπόθεση αυτή θα έχει και ιδεολογική διάσταση αφού πάντα σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη «δρομολογείται, μια εκστρατεία αποδόμησης αυτού που θα αποκαλούσαμε το «οπλοστάσιο ιδεών» του αίματος. Μία καμπάνια ευαισθητοποίησης, από κοινού με τους Δήμους, με τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών. Γιατί, στους ταραγμένους καιρούς μας, η γόνιμη νεανική αμφισβήτηση εύκολα γίνεται τάση ή μόδα της βίας».

Στόχος τα πανεπιστήμια

Για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σχετικά με τους πραγματικούς στόχους αυτής της προσπάθειας, με πρόφαση κάποια αόριστη αντι-τρομοκρατική δράση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε ευθέως για την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου και την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών. Όπως τόνισε «ήδη η αντεγκληματική μας πολιτική ξεδιπλώνεται σε πολλά μέτωπα: Αίρουμε τα γκέτο σε πανεπιστήμια και σε γειτονιές. Πυκνώνουμε το ανθρώπινο δυναμικό της ΕΛ.ΑΣ. ανανεώνουμε τον εξοπλισμό και τα μέσα της -ήδη 1.500 νέοι αστυνομικοί βρίσκονται στον δρόμο».

Επίσης άνοιξε …μέτωπο με τους πολιτικούς φορείς που δεν ενστερνίζονται αυτές τις ιδέες. Όπως είπε  «η βία δεν έχει χρώμα και η καταδίκη της δεν μπορεί πια να γίνεται επιλεκτικά με αστερίσκους και διευκρινιστικές υποσημειώσεις. Για να το πω διαφορετικά, στη σημερινή Ελλάδα δεν επιτρέπεται να έχουμε πολιτικούς που δεν συμπαρίστανται σε θύματα βομβιστικών επιθέσεων». Πρόσθεσε επίσης ότι «δεν γίνεται να ονομάζονται “ακτιβισμός” οι καταστροφές. Και, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να μένει σιωπηλός μπροστά σε φονικά χτυπήματα εναντίον αστυνομικών σε ώρα καθήκοντος».

Αποκαλυπτικός

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε, μάλιστα, να τα «μπαλώσει» όλα αυτά και να κρύψει την πραγματική στόχευση, μιλώντας για τις «ρατσιστικές επιθέσεις» και το χτύπημα εναντίον του δημοσιογράφου Θωμά Γιάκομπι, ενώ αναφέρθηκε ακόμη και στις επιθέσεις  της οργάνωσης ΕΤΑ στην Ισπανία.

Παρ’ όλα ήταν αδύνατον για τον πρωθυπουργό να κρύψει τι συνδέει με τι και που πραγματικά στοχεύει. Το προδίδει μία ακόμη φράση που χρησιμοποίησε: «Η Δημοκρατία καλείται να δώσει  απαντήσεις. Και, μάλιστα, σε ένα πεδίο πολύ πιο σύνθετο απ’ ό,τι στο παρελθόν. Η πολύχρονη παρουσία της βίας στη δημόσια ζωή, της επέτρεψε να κλιμακωθεί ποσοτικά αλλά και να μεταλλαχθεί ποιοτικά: Η γροθιά έγινε ρόπαλο, το ρόπαλο μολότοφ και η μολότοφ καλάσνικοφ. Η παράνομη διαμαρτυρία σε μία σχολή μετατράπηκε εύκολα σε μία κατάληψη ενός ξένου κτιρίου. Και ύστερα -πολύ εύκολα- σε γιάφκα παρανομίας, συχνά σε συνεργασία με το κοινό ποινικό έγκλημα»…

Δεν ήταν σαφέστατος και ξεκάθαρος για το «που το πάει» η κυβέρνηση;

πηγη: imerodromos.gr

του Βασίλη Λιόση

Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα αστυνομικό σίριαλ στην τηλεόραση με το όνομα CHICAGO P.D. Ο επικεφαλής ενός αστυνομικού τμήματος στο Σικάγο που είναι και ο πρωταγωνιστής του σίριαλ «δεν μασάει». Υπερχειλίζει από τεστοστερόνη, έχει μπάσα φωνή και λέει λίγα λόγια και σταράτα, κοιτάει με παγωμένο βλέμμα κακοποιούς αλλά και συνεργάτες, περπατά ως άλλος καουμπόι στην Άγρια Δύση. Το κυριότερο, όμως, είναι πως όταν θέλει να αποσπάσει κάποια ομολογία πάει τους κρατούμενους στο μπουντρούμι κι εκεί τους «περιποιείται». Όλοι γνωρίζουν τις μεθόδους του, αλλά είναι κοινό μυστικό. Άλλωστε το κάνει για καλό. Κακοποιούς κακομεταχειρίζεται και για αυτό νομιμοποιείται ηθικά η όποια παράνομη βία. Εξαιτίας αυτής της ηθικά νομιμοποιημένης βίας κατορθώνει και φέρνει τις επιχειρήσεις σε πέρας.

    Ο σύγχρονος σερίφης της αμερικανικής σειράς, σίγουρα θα αποτελεί πρότυπο για τους σημερινούς κυβερνώντες. Ειδικά για τον Χρυσοχοΐδη, τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη, τον Μπογδάνο και δεν ξέρουμε ποιον άλλο. Μέσα σε ένα εξάμηνο έχουμε ένα «έξοχο» δείγμα του δόγματος «νόμος και τάξη». Σεξουαλικές παρενοχλήσεις συλληφθέντων, κατασκευή κατηγορουμένων, αποφάσεις της αστυνομίας εν είδει δικαστηρίου. Όλη αυτή η πολιτική στοχεύει συγχρόνως σε δυο στόχους: ο ένας είναι η κατατρομοκράτηση του λαού. Κανείς δεν πρέπει να κινείται και για οποιοδήποτε λόγο. Τέρμα οι διεκδικήσεις, τέρμα οι πορείες, τέρμα οι απεργίες. Ο άλλος είναι ιδεολογικός. Συγκροτούνται μύθοι και η ατζέντα μετατοπίζεται. Ποιο χρέος του ελληνικού κράτους; Ποιοι χαμηλοί μισθοί; Ποιες εργασιακές σχέσεις; Ποια κατακρεουργημένη εθνική ανεξαρτησία; Ποια φτώχια; Ποια ανεργία; Άλλα είναι τα προβλήματα. Είναι τα 100 κατειλημμένα σπίτια. Είναι τα Εξάρχεια που «δεν μπορούμε όλοι να πιούμε τον καφέ μας». Είναι τα σωματεία που μπορούν να αποφασίζουν όποτε και όπως θέλουν να κηρύσσουν απεργίες. Είναι οι πορείες που ταλαιπωρούν τον κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Πριν να θίξουμε το θέμα της αστικής δημοκρατίας, ας απαντήσουμε έστω και συντομευμένα στην επιχειρηματολογία με την οποία μας έχουν γανώσει τον εγκέφαλο:

1.    Η αναρχική ιδεολογία που κατά κύριο λόγο συνδέεται με τις καταλήψεις είναι σεβαστή αλλά δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Αλλά ποιων και πόσων ανθρώπων επηρεάζουν τη ζωή μερικές δεκάδες κατειλημμένα σπίτια που μάλιστα είναι εγκαταλελειμμένα; Ή αν υποθέσουμε ότι την επηρεάζουν, την επηρεάζουν περισσότερο από τις περικοπές που έγιναν στους μισθούς επί μία δεκαετία;

2.    Ας πάψουμε να δουλευόμαστε. Αυτοί που συχνάζουν στα μεγάλα ξενοδοχεία για τον καφέ τους ή πάνε για πλάκα στο Λονδίνο για ψώνια από πού κι ως πού φλέγονται να πάνε για καφέ στα Εξάρχεια; Η υποκρισία έχει κι αυτή όρια.

3.    Όσον αφορά τα προβλήματα που δήθεν προκαλούνται από τις πορείες στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει κάποια στιγμή να μας απαντήσουν για ποιο λόγο η αστυνομία κλείνει δρόμους που δεν χρειάζεται να κλείσουν και μεγαλώνουν αναίτια τον «νεκρό κύκλο». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Από όλους αυτούς τους «ευαίσθητους» ουδέποτε είδαμε την ίδια ευαισθησία για την ταλαιπωρία του κόσμου όταν προκαλείται κυκλοφοριακό από ένα ψιλόβροχο. Ή ακόμη ακόμη για μία τερατούπολη που οι πολιτικές τους έφτιαξαν και ταλαιπωρεί στα αλήθεια τον κόσμο με τα σκουπίδια, το κυκλοφοριακό, τη μόλυνση, την έλλειψη ελεύθερων χώρων.

4.    Εκεί, όμως, που η υποκρισία περισσεύει είναι οι απεργίες των σωματείων για τις οποίες μιλάνε με λυσσώδη τρόπο (αυτό για την ακρίβεια λέγεται ταξικό μίσος). Ενώ έχουν κατασκευάσει καλπονοθευτικά συστήματα και μας κυβερνούν μειοψηφίες, όταν πρόκειται για τις απεργίες απαιτούνται τα πιο αυστηρά κριτήρια. Όσον αφορά την εργοδοτική βία, τις πιέσεις και τους εκφοβισμούς, ούτε κουβέντα.   

Με τη μαγική λέξη «πλουραλισμός» προσπαθούνε να μας πείσουν πως δεν υπάρχει πιο δημοκρατικό σύστημα από την αστική δημοκρατία. Ο δήθεν πλουραλισμός της αστικής κοινωνίας είναι κατά βάση ψευδεπίγραφος και αυτό για πολλούς λόγους.

Πρώτο, το πολιτικό σύστημα που υιοθετήθηκε σε πολλές χώρες μεταπολεμικά, ήταν αυτό του δικομματισμού, όπου δύο κόμματα της αστικής τάξης διαγκωνίζονταν και διαγκωνίζονται για το ποιο θα ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία. Αν το δικομματικό σύστημα δεν μπορούσε να λειτουργήσει, τότε η λύση ήταν και είναι ο συνασπισμός των αστικών κομμάτων, ακόμη και αυτών που αποτελούσαν πριν το δικομματικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, «παιχνίδι έπαιζαν» οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου με τις δευτερεύουσες διαφορές τους να προβάλλονται ως βασικές.

Δεύτερο, οι εκλογές όσο κι αν παρουσιάζονται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι διενεργούνται κάθε τέσσερα χρόνια.

Τρίτο, η συμμετοχή του λαού στις όποιες εκλογές είναι απλώς το να πάει στην κάλπη. Δεν διαμορφώνει θέσεις και προγράμματα, δεν θέτει την ατζέντα των εκλογών. Αυτό γίνεται από τις κομματικές αστικές γραφειοκρατίες.

Τέταρτο, όσο το εκλογικό σύστημα δεν είναι η απλή και ανόθευτη αναλογική, τότε η ψήφος των πολιτών δεν έχει την ίδια βαρύτητα και τα μικρά κόμματα υφίστανται κλοπή ψήφων.

Πέμπτο, το καθολικό δικαίωμα ψήφου κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες, αφού πριν από αυτό το δικαίωμα της ψήφου καθοριζόταν από ταξικούς προσδιορισμούς.

Έκτο, ποτέ δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης αστικής πολιτικής και αν αυτή η τελευταία απειληθεί από κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα για τους κρατούντες, τότε η λύση είναι το πραξικόπημα και η αντεπανάσταση.

Έβδομο, οι εκλογές είναι στενά συνδεδεμένες με τη λογική της ανάθεσης. Με βάση αυτή τη λογική οι εργαζόμενοι ωθούνται στον καναπέ και στη μη συμμετοχή τους στα κινήματα.

Όγδοο, μέσω των εκλογών διαμορφώνονται πελατειακές σχέσεις και δημιουργούνται όροι και καταστάσεις πολιτικής ομηρίας.

Ένατο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες σχηματίζεται κυβέρνηση με πενιχρότατα ποσοστά. Για παράδειγμα, με αποχή της τάξης του 50% (ΗΠΑ) και με το πρώτο κόμμα να έχει λάβει το 40% των ψήφων ένα κόμμα μπορεί να ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία με μόλις το 20% του εκλογικού σώματος.

Δέκατο, τα δημοψηφίσματα που συνήθως κατακρίνονται ως προβληματικά, όταν τα αποτελέσματά τους δεν είναι αρεστά, γίνεται το παν προκειμένου αυτά να αλλάξουν (τα δημοψηφίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα).

 Ενδέκατο, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, κάτι που όχι μόνο δεν θίγεται από τους υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας, αλλά αντιμετωπίζεται απαξιωτικά. Ο κανόνας είναι ένας: η φωνή του εργαζόμενου πρέπει να πνιγεί με την απειλή της απόλυσης να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του.

Δωδέκατο, δεν είναι μόνο οι εργασιακοί χώροι όπου η δημοκρατία λειτουργεί υπέρ της αστικής τάξης αλλά και τα δικαστήρια, ο στρατός κ.λπ..

Δέκατο τρίτο, όταν η αστική δημοκρατία απειλείται από τον «εσωτερικό εχθρό», τότε μπορεί και χωρίς να καταργούνται οι εκλογές να υιοθετούνται μέθοδοι αφόρητης καταπίεσης. Για παράδειγμα η εποχή του μακαρθισμού συνοδευόταν από την «ελεύθερη» διεξαγωγή εκλογών.

Δέκατο τέταρτο, σε επίπεδο θεωρίας ο πλουραλισμός για την αστική ιδεολογία ορίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις ή σε κάθε περίπτωση να τις αμβλύνει. Για παράδειγμα, ο πλουραλισμός ορίζεται ως «η ισότιμη, με συνταγματικές εγγυήσεις προστατευόμενη ύπαρξη και δράση μιας πλειάδας κοινωνικών ομάδων της μιας δίπλα στην άλλη, μέσα σε μια κρατική οντότητα».

Δέκατο πέμπτο, σήμερα η τάση είναι η κατάργηση της φυσικής παρουσίας στις συλλογικές διαδικασίες και η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψήφου.

Πρέπει, βεβαίως, να τονίσουμε πως για όσους μάχονται οραματιζόμενοι την άλλη κοινωνία, η πολιτική τους διέπεται από μία διαλεκτική αντίφαση. Στον ένα πόλο υπάρχει η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας και του ανάπηρου χαρακτήρα της. Στον άλλο πόλο περιέχεται η συμμετοχή στους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς (κοινοβούλιο, τοπική αυτοδιοίκηση κ.ά.), μίας συμμετοχής που στοχεύει στη διεξαγωγή της ταξικής πάλης από καλύτερες θέσεις, στην κατανόηση της ίδιας της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας, στην αποκάλυψη της φύσης της δημοκρατίας αφού δεν υπάρχει δημοκρατία γενικά, στην υπογράμμιση ότι υπάρχει και άλλη δημοκρατία άλλου τύπου απείρως πιο δημοκρατική από την αστική. Η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας δεν πρέπει από την άλλη να εμποδίζει την πάλη για τη διεύρυνσή της και την υπεράσπισή της, όταν αυτή απειλείται από τον ίδιο τον εκφραστή της: την αστική τάξη.  

πηγη: kommon.gr