Νέα κινητοποίηση των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ), πραγματοποιείται την Πέμπτη, 23 του Γενάρη, ώρα 12:30μμ, στη Βουλή, με κυρίαρχο αίτημα: να αποσυρθούν να μην ψηφιστούν οι ρυθμίσεις της υπουργού Παιδείας και της κυβέρνησης της ΝΔ, που εξισώνουν τα πανεπιστημιακά πτυχία με τους τίτλους των κολεγίων και ιδιωτικοποιούν «από το παράθυρο» τη Δημόσια Παιδεία. Την κινητοποίηση στηρίζει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, η οποία καλεί όλα τα συνδικαλιστικά στελέχη του Λεκανοπεδίου να δώσουν το «παρών» στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Βουλή.

Την κινητοποίηση, επίσης, στηρίζουν το ΜΕΤΑ, η Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών ΠΕ και η Αγωνιστική Ριζοσπαστική Ενότητα. Όπως έχουν σημειώσει σε πρόσφατη ανακοίνωσή τους, «συνεχίζοντας το σχέδιο σαρωτικής ανατροπής του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, η κυβέρνηση της ΝΔ προβαίνει σε ενέργειες και θεσπίζει μέτρα με ακραίο νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα, που συμπληρώνονται από αυταρχικά και σκοταδιστικά επεισόδια, που στο σύνολό τους ακυρώνουν τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα μορφωτικά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας…

…Η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να εγερθεί άμεσα, γιατί οι εξελίξεις και τα δεδομένα που δημιουργούνται θα είναι ανεπίστρεπτα. Είναι φανερό ότι η ένοχη αφασία της αντιπολίτευσης, που ως κυβέρνηση άνοιξε το δρόμο για αυτές τις αλλαγές, καταδεικνύει ότι το μόνο που μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην νεοφιλελεύθερη κυβερνητική επέλαση είναι ένα μαζικό και ρωμαλέο πανεκπαιδευτικό κίνημα. Απαιτείται, άμεσα, οι Σύλλογοι ΠΕ και οι ΕΛΜΕ, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι γονεϊκοί φορείς, αλλά και τα εργατικά σωματεία να πάρουν θέση μάχης. Να οργανωθεί πανεκπαιδευτική απάντηση με πανελλαδική κινητοποίηση, αγωνιστικό και απεργιακό ξεσηκωμό- μέχρι τη νίκη! Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, να βρεθούμε στους δρόμους  και στις διαδηλώσεις μαζικά και μαχητικά, να γεμίσουμε τις γενικές συνελεύσεις,. Να δώσουμε έναν πραγματικό αγώνα όπως ο πρόσφατος των εκπαιδευτικών στο Σικάγο των ΗΠΑ που κέρδισε διορισμούς και αυξήσεις, αλλά και των εργαζομένων στην Γαλλία που επί μακρόν αντιστέκεται σθεναρά στην αντιαφαλιστική μεταρρύθμιση, του Μακρόν» (ΕΔΩ αναλυτικότερα).

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Οι καταναλωτές δουλεύουν για να πληρώνουν – όσο μπορούν τουλάχιστον – λογαριασμούς και φόρους. Ακόμη και όταν ψωνίζουν οι δαπάνες αφορούν κυρίως σε βασικά είδη διατροφής.

Πολύ δύσκολη εξακολουθεί να είναι η καθημερινότητα για τα ελληνικά νοικοκυριά με σχεδόν 1 στα 3 να μην μπορεί να πληρώσει εγκαίρως τους λογαριασμούς του.

Οι πιέσεις που δέχονται τα ελληνικά νοικοκυριά αποτυπώνονται σε όλες τις σχετικές έρευνες της Eurostat και ειδικά στα στοιχεία που αποκαλύπτουν ότι το ποσοστό των Ελλήνων σε κίνδυνο φτώχειας και αποκλεισμού είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ε.Ε. των 28 κρατών μελών (πάνω από 34%), μετά από εκείνο σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Τα νοικοκυριά και οι πληρωμές

Η Ελλάδα πετυχαίνει δε και μία αρνητική πρωτιά άκρως ενδεικτική για την καθημερινή πάλη μεγάλης μερίδας των πολιτών να τα βγάλουν πέρα.

Πρόσφατη έρευνα της Eurostat έδειξε ότι το 2018 το ποσοστό των νοικοκυριών, που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν το λογαριασμό των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας (ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, θέρμανση, νερό κτλ) εγκαίρως ήταν 35,6%– δηλαδή περίπου πέντε φορές υψηλότερο από τον μέσο όρο στην Ε.Ε. των 28 κρατών- μελών.

Συγκεκριμένα στο σύνολο της κοινότητας το 7% των νοικοκυριών δεν είχαν τη δυνατότητα το 2018 να να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς, με το ποσοστό να έχει μειωθεί από πάνω από 10% το 2013. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για οικογένειες με παιδιά και ειδικά για τις μονογονεϊκές, στις οποίες το ποσοστό φτάνει στο 14%.

Μετά την Ελλάδα το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό (30%) καταγράφεται στη Βουλγαρία, ενώ ακολουθούν Κροατία (17,5%), Ρουμανία (14,4%), Σλοβενία (12,5%). Ένα σκαλοπάτι χαμηλότερα και η Κύπρος, όπου το 12,2% των νοικοκυριών αδυνατούσαν να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς τους. Στον αντίποδα σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Τσεχία, η Σουηδία και η Αυστρία το ποσοστό κινείται κοντά στο 2%.

Τι γίνεται με τον ΦΠΑ;

Ακόμη μια έρευνα για τον ΦΠΑ αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ευρωζώνη, μαζί με την Φινλανδία, και στην πέμπτη θέση, αν η σύγκριση γίνει με όλα τα μέλη της ΕΕ.

Στην έρευνα χαρακτηρίζονται ως θετικές οι μειώσεις στον ΦΠΑ σε «ευαίσθητα» προϊόντα (βρεφικές πάνες, παιδικές τροφές, παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου κ.λπ). Παρά ταύτα, λόγω του υψηλού ΦΠΑ τα ελληνικά νοικοκυριά δείχνουν να είναι από τα πλέον επιβαρυμένα στην Ευρώπη.

Οι χώρες της ΕΕ με τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ είναι η Ουγγαρία (27%), και η Κροατία, η Δανία και η Σουηδία (25%).

Το Λουξεμβούργο επιβάλλει το χαμηλότερο συντελεστή ΦΠΑ (17%) ακολουθούμενο από τη Μάλτα (18%), την Κύπρο, τη Γερμανία και τη Ρουμανία (19%).

Οι έρευνες αποκαλύπτουν ότι τα ελληνικά νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα με το ζόρι.

Από τη μία τα εισοδήματά τους έχουν περιοριστεί σημαντικά και από την άλλη η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης εντάθηκε και εξακολουθεί να «καλπάζει.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Αλέξη Λιοσάτου

Κεντρικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων στον Αθλητικό Ραδιοφωνικό Σταθμό «Αθλητικό Metropolis» (τον μεγαλύτερο σε ακροαματικότητα αθλητικό σταθμό στη Β.Ελλάδα κι έναν από τους πρώτους πανελλαδικά, σταθμός –ειρήσθω εν παρόδω- που καθημερινά δίνει κάλυψη σε ακροδεξιές φωνές και ιδέες) είναι η «Συνάντηση των Big Four». Τι εστί Big Four; Είναι η συνάντηση των 4 μεγαλύτερων καπιταλιστών που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο: Μαρινάκης-Σαββίδης-Μελισσανίδης-Αλαφούζος, που θα συναντηθούν λέει για να αποφασιστούν σημαντικά πράγματα για την κατεύθυνση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Νύχτα-μέρα βομβαρδισμός με τη «φυσιολογική» είδηση ότι 4 καπιταλιστές θα αποφασίσουν για όλες τις ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δημοκρατία στα χαρτιά, δεν κρατάνε πλέον ούτε τους τύπους. Στην πραγματική ζωή τουλάχιστον ψηφίζουν μερικά εκατομμύρια και διατηρείται μια επίφαση δημοκρατίας, ενώ πολύ ξέρουν ότι «άλλοι από πίσω κάνουν πάντα κουμάντο». Εδώ δεν χρειάζονται τέτοια φύλλα συκής. Με τι κριτήρια «Βig Four»; Μήπως αγωνιστικά; Όχι, διαφορετικά ίσως ήταν λογικότερο να καλέσουν και τον Ατρόμητο. Μήπως με κριτήριο τα εισιτήρια των ομάδων; Όχι, διαφορετικά πχ θα καλούσαν τον Άρη. Τα κριτήρια είναι καθαρά μεγέθους καπιταλιστή, ακόμα κι αν θέλουμε να είμαστε «καλόπιστοι». Ναι, με βάση αυτό το κριτήριο είναι πράγματι «Big Four» με διαφορά από όλους τους υπόλοιπους. Μας ανακοινώνεται ότι θα συναντηθούν στο υπερπολυτελές και πανάκριβο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια» με κυβερνητικά στελέχη και διοικητικούς παράγοντες του ελληνικού αθλητισμού και της FIFA και UEFA, και δεν θα επιτρέπεται η είσοδος στου δημοσιογράφους. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν κρατηθούν ούτε πρακτικά. Κι αυτό παρουσιάζεται ως φυσιολογικό. Υποθέτουμε ότι κάλλιστα η συζήτηση μπορεί να αποτελείται εξ ολοκλήρου από φράσεις και από διαπραγματεύσεις του τύπου: «σου δίνω διαιτησία-μου δίνεις διοικητικό παρασκήνιο», «έχω 200 μπράβους- εγώ έχω 800 οπαδούς ποινικούς και πιστολάδες», «έχω στο χέρι τον τάδε συνεργάτη σου – εγώ έχω την τάδε υποκλοπή και ράμματα για τη γούνα σου», ίσως δε και «χαρτάκια» του τύπου «Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ 60-40 η διαιτησία, ΑΕΚ 55-45, ΠΑΟ 52-48. Δεν θα το μάθουμε. Σε όλα αυτά κυβέρνηση, FIFA και UEFA θα κάνουν τον διαιτητή. Είναι πολύ πιθανό να μη γίνουν καν δηλώσεις μετά, σύμφωνα με τον σταθμό, κι αυτό παρουσιάζεται ως φυσιολογικό. Για το περιεχόμενο είναι πιθανό να ενημερωθούμε από «διαρροές» του τύπου «ήταν ενθαρρυντική η πρώτη συνάντηση, έγιναν βήματα συνεννόησης και συμβιβασμών από όλες τις πλευρές, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, συνεχίζουμε με αισιοδοξία» και άλλες παρλαπίπες. * Σίγουρα πάντως για ένα σημαντικό μέρος του περιεχομένου (και των ζουμερών στοιχείων που δεν θα μάθουμε από πρώτο χέρι-μπορεί να τα μάθουμε από τα «συμφραζόμενα» και με υποθέσεις με βάση ό,τι ακολουθήσει στη συνέχεια του πρωταθλήματος) παίρνουμε γεύση από τα συμφραζόμενα του κυβερνητικού εκπροσώπου- θα συζητηθεί αν το πρωτάθλημα είναι «καθαρό», δηλαδή τι γίνεται με το στήσιμο παιχνιδιών, με τα ματς που κρίνονται παρασκηνιακά και εξωαγωνιστικά και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απαντάει ευθαρσώς ότι ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΈΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ. («Προβλήματα υπάρχουν. Έχουμε πολλά θέματα που θα ανοίξουν αύριο»)

https://www.eleftherostypos.gr/sports/515501-den-apekleise-to-podosfairiko-grexit-o-aygenakis-an-den-yparxei-apotelesma-sti-synantisi-tou-big-four/

Λίγα μόλις λεπτά πριν δημοσιογράφος του Metropolis συνομιλεί στον αέρα με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο της Ζούγκλας και μιλάνε για νόμιμες υποκλοπές σε τηλέφωνα του περιβάλλοντος Μαρινάκη (τουλάχιστον έτσι αφήνει να εννοηθεί), που δείχνουν στοιχεία για το Νοοr 1 (του πρεζεμπορικού πλοίου για το οποίο εμπλέκεται δικαστικά ο Μαρινάκης, εμπλέκεται πρώην Χρυσαυγίτης βουλευτής και ω του θαύματος υπάρχουν ήδη 9 νεκροί –πιθανότατα δολοφονημένοι- μάρτυρες, όπως ειπώθηκε και στον αέρα), για φαινόμενα φοροδιαφυγής κ.ά σκάνδαλα. Ο γνωστός δημοσιογράφος της παρακάμερας παραδέχεται ότι τα λεφτά της πρέζας μπορεί να πηγαίνουν στο ποδόσφαιρο, ή και το αντίστροφο. Λίγες μέρες πριν έχει γίνει μεγάλος ντόρος με υπόθεση πολϋιδιοκτησίας (στοιχεία που δείχνουν ότι ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ βρίσκεται πίσω και από το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ξάνθης) αλλά και μεταγραφή-πιθανή μαϊμού (500 εκατομμύρια του ΠΑΟΚ στην Ξάνθη για έναν άγνωστο και προερχόμενο από τραυματισμό παίχτη που δεν έχει παίξει ακόμα και τη μεταγραφή του ο ΠΑΟΚ κράτησε κρυφή).

https://www.in.gr/2020/01/09/sports/football/skandalo-paok-ksanthi-o-paok-plirose-500-000-eyro-gia-ton-fasidi-metagrafi-pou-ithele-na-krypsei/

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε η Ξάνθη κινδυνεύει με υποβιβασμό (για άλλο θέμα αλλά επί της ουσίας ως εξιλαστήριο θύμα της κόντρας Σαββίδη-Μαρινάκη), αλλά ο μεγάλος καπιταλιστής Σαββίδης (που αν υπάρχει σκάνδαλο είναι αυτός κυρίως που ευθύνεται) και ο ΠΑΟΚ φυσικά «δικαιώθηκαν».

https://m.sport24.gr/football/omades/Paok/paok-katarrifthhkan-ta-mytheumata-peri-polyidiokthsias.5670546.html

Κι αυτά φυσιολογικά και ξεδιάντροπα, καθώς η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο… συγγνώμη στην Ελλάδα εννοούσαμε. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο ελληνικός καπιταλισμός παρουσιάζεται γυμνός, όπως πραγματικά είναι: καμία δημοκρατία, δικτατορία των καπιταλιστών. Το όλο αντικείμενο ευνοεί κάτι τέτοιο: ενώ γενικά ο κόσμος είναι (έστω κάπως πιο) καχύποπτος με το κεφάλαιο, οι «πελάτες» των καπιταλιστών-μεγαλομετόχων έχουν ως θεούς τα αφεντικά της ομάδας τους γιατί «τους φέρνουν παιχταράδες» και να «παίρνουν τίτλους». Οι μεγαλομέτοχοι αγοράζουν συνδέσμους, χρηματοδοτούν επαγγελματίες οπαδούς, εξοπλίζουν κανονικά χούλιγκαν και φτιάχνουν πυρήνες πιστών στρατιωτών γύρω τους. Αυτοί με τη σειρά τους επηρεάζουν χιλιάδες άλλους. Κάπως έτσι τα προηγούμενα χρόνια ο φασισμός απέκτησε τεράστιες ρίζες στα γήπεδα και τους συνδέσμους Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ, τις δυο κατεξοχήν ομάδες «μαζικής βάσης» προηγούμενων εποχών. Έχουν βγει αρκετά αστικά ρεπορτάζ για το θέμα και είναι γνωστό ότι στη Θύρα 7 κάνουν κουμάντο Χρυσαυγίτες και στο οπαδικό κίνημα του ΠΑΟΚ έχουν πλέον σοβαρές δυνάμεις οι φασίστες, πρωταγωνιστώντας μάλιστα και σε επιθέσεις κατά καταλήψεων κοινωνικών χώρων, μακεδονοφάγα συλλαλητήρια, επιθέσεις κατά του Μπουτάρη-πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης κλπ. Ενδεχομένως να μην είναι τυχαία η δολοφονία Βούλγαρου οπαδού του Άρη λίγες μέρες πριν με όλα αυτά. Ο Μελισσανίδης λίγο καιρό πριν έστελνε τους δικούς του μπράβους στη Νέα Φιλαδέλφεια για το γήπεδο κατά της τοπικής δημοτικής αρχής, μήπως και δεν αβγατίσει τα δισεκατομμύρια του με τα επιπλέον μύρια που του χορηγούσε η Περιφέρεια με Δούρου επικεφαλής. Οι πιο πιστοί πελάτες, οι πιο τυφλωμένοι, οι πιο ανεγκέφαλοι και ίσως και από τους πιο εύκολο να προσηλυτιστούν στον φασισμό είναι οι οπαδοί: Ξοδεύουν τα πάντα από το υστέρημά τους για να δουν την «ομαδάρα τους» και έχουν τον καπιταλιστή θεό τους-η αποθέωση της ταύτισης εργάτη και αφεντικού, η αποθέωση της εκμετάλλευσης και της ταξικής αποβλάκωσης- απόλυτης εθελοντικής υποδούλωσης. Έτσι ο κάθε καπιταλιστής μεγαλομέτοχος φτιάχνει πίσω του μια μαζική πελατειακή βάση, έναν στρατό (κανονικό στρατό) χιλιάδων και μια λαϊκή βάση εκατοντάδων χιλιάδων να τον αποθεώνει, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζει περαιτέρω πολιτικά αλλά και να εξοντώνει αντιπάλους (ακόμα και σωματικά). Αφενός έτσι ένα αγαπημένο άθλημα μετατρέπεται σε μέσο για την επίτευξη των στόχων τους, την επέκταση της επιρροής των καπιταλιστών και πολιτικά παιχνίδια και που έχει μετατραπεί σε βούρκο. Αφετέρου μας δίνει μια εικόνα για το τι σύστημα είναι ο καπιταλισμός, μακριά από ωραιοποιήσεις. Το «αγνό ποδόσφαιρο» βεβαίως είναι ουτοπία στο σημερινό σύστημα. Για να δούμε «αγνό ποδόσφαιρο», δεν μπορούμε απλά να διώξουμε τους Big Four. Πρέπει να ξεπαστρέψουμε τον ίδιο τον καπιταλισμό, που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αυτήν καλή ώρα, μας λέει κατάμουτρα πόσο θύματα είμαστε και πόση πλάκα σπάει με μας και την ανημποριά μας να τον ανατρέψουμε. *Update: Τελικά δεν πέσαμε και πολύ έξω. Περισσότερη άκρη βγάζει κανείς από τη γνωστή δήλωση του Αντιπροέδρου του Εδεσσαϊκού, παρά από το «περιεχόμενο» της συνάντησης που παρουσιάζει το ρεπορτάζ…

https://www.eleftherostypos.gr/sports/516050-ektakto-oloklirothike-i-synantisi-toy-big-four-me-gga-kai-fifa-uefa/

ΠΗΓΗ: redtopia.gr

ΝΙΚΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Ενωτικός λόγος. Αυτό είναι το ζητούμενο συνεχώς από τους εκάστοτε κυβερνώντες και επαναλαμβάνεται από τους βαστάζους τους, τηλεσχολιαστές και γενικώς διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για να θεωρήσει και ο τελευταίος πολίτης ότι αποτελεί κομμάτι των προτεραιοτήτων της κάθε κυβέρνησης και συνδιαμορφωτής της πολιτικής της. Η προσπάθεια να πειστούν όλοι, πως το κράτος είναι ουδέτερο και προασπίζει το γενικό συμφέρον και όχι το συμφέρον ενός μικρού μέρους της κοινωνίας είναι διαρκής, καθώς το διακύβευμα είναι σημαντικό για την διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Κατασκευάσματα όπως το αφήγημα της “Κοινωνίας των Πολιτών”, παίζουν ακριβώς αυτό τον ρόλο και έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να στηρίξουν την Ηγεμονία του Αστικού Κράτους.

Οι θεσμοί των αστικών δημοκρατιών έχουν ορίσει το πλαίσιο που οριοθετεί την χρήση του ενωτικού λόγου τους. Δεν έχει σημασία αν αυτό αντιβαίνει στην κοινή λογική, στις αντικειμενικές ανάγκες μια κοινωνίας ή στο συναίσθημα. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί τις θεμελιακές αυτές έννοιες διαστρεβλώνοντας τες, για να δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα. Επενδύει διαχρονικά στο συναίσθημα, καλλιεργώντας νέες φοβίες στις κοινωνίες με κύριο μέσο τον αδιάκοπο επικοινωνιακό βομβαρδισμό, με τον ίδιο τρόπο που η διαφήμιση δημιουργεί νέες ανάγκες για να πουλάει – πολλές φορές – περιττά προϊόντα. Η μετάδοση ανιστόρητων και αυθαίρετων επιχειρημάτων, μέχρι αυτά να αρχίσουν να ακούγονται λογικά, οδηγεί σε στρεβλώσεις και συμπεράσματα όπως π.χ. πως ο μετανάστης, ο άνεργος, ο εξαθλιωμένος, ο διαφορετικός εν γένει, είναι οι τωρινές απειλές της κοινωνίας και δεν γίνεται καν λόγος για εκείνους οι οποίοι οδηγούν τους ανθρώπους στη μετανάστευση, στην ανεργία και την εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονται ως φυσικά φαινόμενα, παγιώνοντας έναν ντετερμινισμό που υπαγορεύεται από τις στρεβλώσεις που έχουν επιβληθεί στην κοινωνία. Επιτυγχάνεται επομένως η απαιτούμενη ισορροπία μέσω αυτής της συναίνεσης. Ο εκμεταλλευόμενος, όχι μόνο αποδέχεται την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αλλά αισθάνεται και ευτυχισμένος μέσα σε αυτή, έτοιμος να παλέψει για να υπερασπιστεί το σύστημα που τον εκμεταλλεύεται.  

Η Ηγεμονία είναι η ικανότητα της άρχουσας τάξης να κατακτά τη συναίνεση των υπόλοιπων τάξεων και άρα να τις εξουσιάζει. Η αναδιαμόρφωση της Κοινής Λογικής στα πρότυπα του ιδεολογικού πρόσημου της άρχουσας τάξης, καθορίζει εξ αντανακλάσεως και τις αποκλίνουσες τάσεις που φυσικά εξοβελίζονται από το δημόσιο λόγο ως απαράδεκτες, ανεδαφικές, ουτοπικές. Η εγκαθίδρυση της Ηγεμονίας εξαρτάται από την επιτυχία της διαστρέβλωσης της Κοινής Λογικής, και στην προσπάθεια αυτή επιστρατεύονται παραδοσιακά θεσμικά μέσα όπως η Εκκλησία και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά κάποια άλλα όπως τα ΜΜΕ. Η συναίνεση είναι πάντοτε το ζητούμενο και δεν είναι καθόλου τυχαία η προσπάθεια που βλέπουμε τριγύρω μας για εξεύρεση συναινετικών λύσεων και προτάσεων, ανάμεσα στα αστικά κόμματα, που εκφράζουν την θεμελιωμένη Κοινή Λογική, την πολιτική ορθότητα και σε τελική ανάλυση αποτυπώνουν την λαϊκή ετυμηγορία, μέσω της εκλογικής επικύρωσης μειοψηφικών εκλογικών συστημάτων.  

Όταν το Κράτος δυσκολεύεται να διατηρήσει τον ηγεμονικό του ρόλο χρησιμοποιεί την απευθείας καταστολή, παραμένοντας έστω και οριακά, εντός των θεσμικών πλαισίων του. Η δυνατότητα “χαλάρωσης” αυτών των πλαισίων σηματοδότησε τον προηγούμενο αιώνα την άνοδο του φασισμού, όπου η Ηγεμονία αδυνατούσε πλέον να πετύχει συναινέσεις και επομένως να εδραιωθεί. Η αντίσταση στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους –  χωρίς το κράτος να σημαίνει μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση – απαιτεί συνεχή ετοιμότητα απέναντι στις ιδεολογικές συγκρούσεις και κυρίως στην άρνηση της διαστρέβλωσης της Λογικής, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, αναδεικνύεται η αξία του έργου του Αντόνιο Γκράμσι, που σχεδόν έναν αιώνα πριν, είχε προχωρήσει στην ανάλυση της Ηγεμονίας· εκεί όπου ο εκμεταλλευόμενος βρίσκει την ευτυχία στην εκμετάλλευση. Ο Γκράμσι, που ήταν ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, έγινε Γενικός Γραμματέας το 1924 και δύο χρόνια μετά οδηγήθηκε στη φυλακή από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο παρά την κλονισμένη του υγεία, μέχρι το θάνατό του το 1937. Το έργο του Γκράμσι δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ημιτελώς το 1947 και επιβεβαίωσε τα λόγια του Μουσολίνι, όταν έλεγε πως έπρεπε να κάνουν τα πάντα για να σταματήσει να λειτουργεί αυτό το μυαλό, επισημαίνοντας τον κίνδυνο που αποτελούσε η σκέψη του για το φασιστικό καθεστώς.

Οι 4.500 σελίδες από τα  σημειωματάρια που έγραφε στη φυλακή ήρθαν να συμπληρώσουν τη σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, καθώς και το έργο του Λένιν. Ζητήματα όπως η φύση και η δομή της κυριαρχίας ενός καθεστώτος, των πολιτικών κινημάτων και της ταξικής πάλης, απασχόλησαν τον σπουδαίο Ιταλό μαρξιστή, σαφώς επηρεασμένο από την πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ιταλία, τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης και την ταυτόχρονη αποτυχία των επαναστατικών κινημάτων στην υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς και από την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων φασιστικών κυβερνήσεων. Το έργο του Γκράμσι, επίκαιρο και σήμερα, αντανακλά απόλυτα τη λειτουργία των σύγχρονων αστικών καθεστώτων, περιγράφοντας πρώιμα τους στόχους του σύγχρονου πολιτικού μάρκετινγκ.

Ο Αντόνιο Γκράμσι γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1891 στη Σαρδηνία.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr