Τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης των τελευταίων 29 ετών κατέγραψε πέρσι η Κίνα, καθώς η επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας, ο εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ και κυρίως η εξασθένηση της εγχώριας κατανάλωσης αφαίρεσαν πόντους από την οικονομική επέκταση της πολυάνθρωπης χώρας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε χθες η κινεζική στατιστική υπηρεσία, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη σημείωσε το 2019 ρυθμό ανάπτυξης 6,1% έναντι 6,6% το 2018. Ο ρυθμός αυτός, αν και πανίσχυρος για τα παγκόσμια στάνταρ, θεωρείται σχετικά χαμηλός για την Κίνα.

Η ασιατική οικονομία έτρεξε στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα με διψήφιο ρυθμό ανάπτυξης, ενώ το 2007, ένα χρόνο πριν από το παγκόσμιο κραχ, χτύπησε... 14,7%.

Το περσινό 6,1%, αν και ο χαμηλότερος ρυθμός ανάπτυξης από το 1990, ήταν πάντως μέσα στο εύρος των προβλέψεων (6%-6,5%) της κινεζικής κυβέρνησης, που στη χθεσινή της σχετική ανακοίνωση παραδέχτηκε ότι η οικονομία αντιμετωπίζει «πτωτικές πιέσεις, πηγές αστάθειας και αυξημένους κινδύνους από το εξωτερικό».

Οι Κινέζοι εξαγωγείς χτυπήθηκαν σημαντικά από τους δασμούς του Τραμπ. Ομως τη μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία προκάλεσαν η εξασθένηση της εγχώριας ζήτησης και η χαμηλότερη κατανάλωση από τα νοικοκυριά. Στριμωγμένα από τον εμπορικό πόλεμο και τις απώλειες θέσεων εργασίας τα τελευταία αυτά μείωσαν τις μεγάλες αγορές τους.

Οι πωλήσεις αυτοκινήτων υποχώρησαν για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο κατά 9,6%, ενώ η άνοδος των λιανικών πωλήσεων επιβραδύνθηκε.

Από την άλλη πλευρά η αφρικανική πανώλη που έπληξε την παραγωγή και προσφορά του βασικού είδους κρέατος που καταναλώνεται στην Κίνα, του χοιρινού, εκτόξευσε τις τιμές στα ύψη.

Στη διάρκεια του 2019 το κόστος του χοιρινού αυξήθηκε κατά 42,5% εκτοξεύοντας το συνολικό επίπεδο των τιμών των τροφίμων στο 7%, επίπεδο υπερδιπλάσιο από τον στόχο που είχε η κυβέρνηση (3%).

Στον αντίποδα, παρά τον εμπορικό πόλεμο και τη χαμηλότερη παγκόσμια ζήτηση, οι κινεζικές εξαγωγές κατάφεραν να κλείσουν το 2019 με μικρή άνοδο 0,5%.

Η άνοδος οφειλόταν στην επιτυχημένη προσπάθεια των εξαγωγέων και των βιομηχάνων της Κίνας να πουλήσουν τα προϊόντα τους σε άλλες αγορές εκτός ΗΠΑ. Κατάφεραν έτσι να επιτύχουν διψήφια αύξηση των εξαγωγών τους σε Γαλλία, Καναδά και άλλες οικονομίες.

Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι η συνέχεια. Οι γνώμες διίστανται. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κάποιοι αναλυτές του ιδιωτικού τομέα προβλέπουν περαιτέρω επιβράδυνση το 2020 και υποχώρηση της ανάπτυξης κάτω από το 6%.

Αντίθετα κάποιοι άλλοι εκτιμούν ότι η οικονομία θα αντέξει υποβοηθούμενη και από την προκαταρκτική εμπορική συμφωνία με τις ΗΠΑ που υπογράφτηκε νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα. Θεωρούν ότι η συμφωνία αυτή θα έχει θετικές επιπτώσεις στις κινεζικές εξαγωγές και θα ενισχύσει το οικονομικό κλίμα και την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό της Κίνας.

Η κινεζική κυβέρνηση από την πλευρά της έχει βασικό στόχο της εδώ και κάποια χρόνια την επίτευξη μιας χαμηλότερης αλλά περισσότερο διαχειρίσιμης και αδιάκοπης οικονομικής ανάπτυξης. Η διαμάχη της με την Ουάσινγκτον την υποχρέωσε σε αύξηση των δημοσίων δαπανών και λήψη μέτρων για τη στήριξη της ανάπτυξης.

Παράλληλα η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας χαμήλωσε επανειλημμένα τα μαξιλάρια των αποθεματικών που οφείλουν να διακρατούν οι τράπεζες και τα κόστη δανεισμού σε μια προσπάθεια να αυξηθεί ο δανεισμός προς τις επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας και τον νέο πλούτο της Κίνας. Κάποια τελευταία στοιχεία είναι ενθαρρυντικά.

Η βιομηχανική παραγωγή αυξήθηκε τον Δεκέμβριο κατά 6,9% με τον ισχυρότερο ρυθμό των τελευταίων 9 μηνών, οι λιανικές πωλήσεις κατά 8% ενώ οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου αυξήθηκαν κατά 5,4% στο σύνολο του 2019.

Από την άλλη πλευρά κάποιες ενδείξεις παγώματος της εγχώριας αγοράς στέγης και χαμηλότερων επενδύσεων στις υποδομές τροφοδοτούν ανησυχίες για την εγχώρια δυναμική της οικονομίας.

πηγη: efsyn.gr

Ανησυχία επικρατεί στη διεθνή κοινότητα για τις εξελίξεις στην Λιβύη που βυθίζεται κάθε μέρα που περνά στο χάος. Η χώρα σπαράσσεται από τη βία και τις συγκρούσεις για την εξουσία μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μουάμαρ Καντάφι το 2011. Γι΄αυτό και όλα τα βλέμματα στρέφονται στη Διάσκεψη του Βερολίνου, που επιχειρεί να βρει μια λύση για να μπει τέλος στις εχθροπραξίες και να κηρυχθεί διαρκής και «πλήρης» κατάπαυση του πυρός .

11η Σεπτεμβρίου α λα Βεγγάζη

Την 11η Σεπτεμβρίου 2012, τέσσερις Αμερικανοί, ανάμεσά τους ο πρεσβευτής Κρίστοφερ Στίβενς, δολοφονούνται σε επίθεση εναντίον του προξενείου των ΗΠΑ στη Βεγγάζη. Η ευθύνη επιρρίπτεται σε τζιχαντιστική οργάνωση που συνδέεται με την Αλ Κάιντα.

Την 23η Απριλίου 2013 επίθεση με αυτοκίνητο παγιδευμένο με εκρηκτικά διαπράττεται εναντίον της πρεσβείας της Γαλλίας στην Τρίπολη, τραυματίζοντας δύο Γάλλους φρουρούς. Οι περισσότερες ξένες πρεσβείες κλείνουν.

Δύο κυβερνήσεις

Δύο αντίπαλα κυβερνητικά σχήματα διεκδικούν την εξουσία στο σύνολο της χώρας, η Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ), που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ και έχει την έδρα της στην πρωτεύουσα Τρίπολη και άλλη μία στο Τομπρούκ, στην ανατολική Λιβύη, η οποία συνδέεται με τον Χαλίφα Χάφταρ, άλλοτε στρατηγό του Καντάφι που μετατράπηκε σε ορκισμένο εχθρό του.

Τη 16η Μαΐου 2014, ο Χάφταρ εξαπολύει επιχείρηση εναντίον τζιχαντιστών στη Βεγγάζη. Πολλοί εντάσσονται μαζικά στις δυνάμεις του στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Τον Ιούνιο, έπειτα από νέες εκλογές, το ΕΓΚ αντικαθίσταται από ένα κοινοβούλιο στο οποίο κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις οι οποίες εναντιώνονται στους ισλαμιστές.

Αλλά στα τέλη Αυγούστου, έπειτα από εβδομάδες μαχών, μια συμμαχία παραστρατιωτικών ομάδων καταλαμβάνει την Τρίπολη και αποκαθιστά το ΕΓΚ, το προηγούμενο κοινοβούλιο, δημιουργώντας νέο κυβερνητικό σχήμα. Η ανατραπείσα κυβέρνηση εξορίζεται στο ανατολικό τμήμα της χώρας. Η Λιβύη έχει πλέον δύο κυβερνήσεις και δύο κοινοβούλια.

Τον Δεκέμβριο του 2015, έπειτα από μήνες διαπραγματεύσεων, αντιπρόσωποι διαφόρων οργανώσεων και κοινοβουλευτικοί υπογράφουν στην Σχιράτ (Μαρόκο) μια συμφωνία που καταρτίστηκε από τον ΟΗΕ. Ιδρύεται η ΚΕΣ.

Τον Μάρτιο του 2016, ο επικεφαλής της Φάγεζ ας Σάρατζ καταφέρνει να εγκατασταθεί στην Τρίπολη. Αλλά στο ανατολικό τμήμα της χώρας η παράλληλη κυβέρνηση, που υποστηρίζει ο Χάφταρ, και το κοινοβούλιο συνεχίζουν να εναντιώνονται στην ΚΕΣ.

Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Φάγεζ ας Σάρατζ ανακηρύσσει την απελευθέρωση της Σύρτης, που είχε μετατραπεί σε προπύργιο του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ), έπειτα από πολύμηνη επιχείρηση με αεροπορική υποστήριξη των ΗΠΑ.

Μετά τις εξελίξεις αυτές, το απόγευμα του Σαββάτου η Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου της Λιβύης κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπως μετέδωσε το Russia Today. Σύμφωνα με την Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου το «μπλόκο» στα λιμάνια προκαλεί οικονομικές ζημιές ύψους 55 εκατομμυρίων δολαρίων ημερησίως.

Φτάσαμε λοιπόν δεκατρία χρόνια σχεδόν μετά το ναυάγιο του Sea Diamond, μία υπόθεση – ντροπή για την παγκοσμίου φήμης Ελληνική Ναυτιλία, να αναζητούμε ακόμη τον υπαίτιο του ναυαγίου και το ποιος θα πληρώσει για την ανέλκυσή του.

Τέσσερα χρόνια μετά την τελεσίδικη απόφαση 515/2016 του ΣΤ’ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, που αποφάσισε τελεσίδικα την ενοχή του Πλοιάρχου του μοιραίου κρουαζιερόπλοιου αλλά και του Διευθυντή Επιχειρήσεων της συνδιαχειρίστριας εταιρείας Core Marine LTD, ενώ ταυτόχρονα αναγνώρισε την ύπαρξη σοβαρής και εξακολουθητικής θαλάσσιας ρύπανσης που συνέβη και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης και κατ’ επέκταση την ανάγκη ανέλκυσης του ναυαγίου, ακόμη μερικοί αναρωτιούνται για το ποιος φταίει για τη ζημιά που συνέβη και εξελίσσεται μέχρι και σήμερα.

Έξι χρόνια μετά την απόφαση 464/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς – Τμήμα Ναυτικών Διαφορών, που διέταξε την άμεση ανέλκυση του ναυαγίου με έξοδα της πλοιοκτήτριας και πληρωμή ως αποζημίωση 8 εκατομμυρίων ευρώ προς στο Δήμο Θήρας και 6 εκατομμυρίων ευρώ προς το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, περιμένουμε την απόφαση του Τριμελούς Αστικού Εφετείου Πειραιώς μετά την έφεση που άσκησε η πλοιοκτήτρια. Και ενώ με τις 51/2017 και 373/2018 αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου ορίσθηκαν πραγματογνώμονες προκειμένου να αποφανθούν για το αν προκαλείται ρύπανση από το ναυάγιο του Sea Diamond και αν είναι εφικτή η ανέλκυσή του, κάποιοι επιμένουν ακόμη να λένε πως η ρύπανση είναι αμελητέα και η ανέλκυση ανέφικτη, παρόλο που γνωρίζουν ότι τα αποτελέσματα των πραγματογνωμόνων είναι πάρα πολύ διαφορετικά!

Εννέα χρόνια μετά την προσφυγή των κατοίκων της Σαντορίνης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ήρθε η δικαίωση με την απόφαση 1820/2019 του ΣτΕ: “ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΙΩΠΗΡΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΕΛΚΥΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΤΟΥ Κ/Ζ «SEA DIAMOND» ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ”. Το ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της χώρας, κήρυξε παράνομη τη σιωπηρή άρνηση της πολιτείας να κινήσει τις διαδικασίες προς την ανέλκυση του ναυαγίου του Sea Diamond, και έτσι η Δημόσια Αρχή Λιμένων (ΔΑΛ) του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, προκήρυξε ανοιχτό μειοδοτικό διαγωνισμό για την ανέλκυση του Sea Diamond, προϋπολογιζόμενης δαπάνης 350 εκατομμυρίων ευρώ (χωρίς ΦΠΑ) με δαπάνες των υπόχρεων προσώπων. Και ενώ η ΔΑΛ εκτελεί κατά γράμμα το περιεχόμενο του νόμου 2881/2001 – Περί Ανέλκυσης Ναυαγίων, αλλά και την απόφαση 1820/2019 του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου της χώρας, διαβάζουμε σε δημοσίευμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ πως η πλοιοκτήτρια και οι ασφαλιστές του Sea Diamond θα προσφύγουν στα δικαστήρια για να προσβάλουν την προκήρυξη της Δημόσιας Αρχής Λιμένων, ενώ ταυτόχρονα κάνουν λόγο για «αποφάσεις του Ποινικού Δικαστηρίου που έχουν εκδοθεί και έχουν κρίνει αμετάκλητα ότι η ανέλκυση του ναυαγίου δεν είναι εφικτή”.

Και αναρωτιόμαστε: Από πότε τα Ποινικά Δικαστήρια είναι αρμόδια να αποφασίζουν για το εφικτό ή όχι της ανέλκυσης ενός πλοίου; Αυτό, εξ όσων γνωρίζουμε είναι αρμοδιότητα των Αστικών Δικαστηρίων. Ποιος είναι ο αριθμός της απόφασης του Ποινικού Δικαστηρίου που επικαλούνται; Εμείς προς το παρόν γνωρίζουμε την απόφαση 515/2016 του ΣΤ΄ Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου που απεφάνθη αμετάκλητα για την ενοχή του Πλοιάρχου του Sea Diamond και του Διευθυντή Επιχειρήσεων, ενώ ταυτόχρονα αναγνώρισε την ύπαρξη σοβαρής και εξακολουθητικής θαλάσσιας ρύπανσης που συνέβη και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης και κατ’ επέκταση την ανάγκη ανέλκυσης του ναυαγίου . Επίσης γνωρίζουμε την απόφαση 464/2014 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς – Τμήμα Ναυτικών Διαφορών, που διέταξε την άμεση ανέλκυση του ναυαγίου με έξοδα της πλοιοκτήτριας. Γνωρίζουμε τις 51/2017 και 373/2018 αποφάσεις του Τριμελούς Αστικού Εφετείου Πειραιώς με τις οποίες διατάχθηκαν πραγματογνωμοσύνες για την ρύπανση και τη δυνατότητα ανέλκυσης του ναυαγίου. Γνωρίζουμε πως η απόφαση 515/2016 του Αρείου Πάγου έλαβε υπόψη της την έκθεση και τις μετρήσεις του Πολυτεχνείου Κρήτης, όχι του ΕΛΚΕΘΕ που είναι σε πολλά σημεία αντιφατική, και η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων πως “Το ναυάγιο του Sea Diamond αποτελεί μία σημαντική περιβαλλοντική απειλή για το θαλάσσιο περιβάλλον της Καλντέρας της Σαντορίνης”. Ταυτόχρονα το ΕΛΚΕΘΕ ποτέ δεν μας είπε το τι μέλλει γενέσθαι στην Καλντέρα της Σαντορίνης σε μερικές δεκαετίες, που το σκάφος του Sea Diamond θα έχει διαβρωθεί σε μεγάλο βαθμό. Ίσως διότι ποτέ κανένας δεν θέλησε να το μάθει, από όλους εκείνους που πληρώνουν για να πραγματοποιηθούν οι μετρήσεις.

Ποια είναι η φιλο-περιβαλλοντική πολιτική σας λοιπόν; Με ποιο τρόπο προστατεύετε το μοναδικό φυσικό περιβάλλον της Σαντορίνης, από την οποία κερδίζετε εκατομμύρια κάθε χρόνο από την κρουαζιέρα; Νομίζετε πως με το φράγμα ανάσχεσης πετρελαιοειδών που έχετε τοποθετήσει επάνω από το ναυάγιο, θα σώσετε το ευαίσθητο οικοσύστημα του νησιού; Μήπως θέλετε να πιστέψουμε πως με την αποτυχημένη απόπειρα απάντλησης πετρελαιοειδών το Μάιο του 2009, καταφέρατε να απαντλήσετε τους εκατοντάδες τόνους καυσίμων, λιπαντικών και επικίνδυνων χημικών ουσιών που υπάρχουν μέχρι και σήμερα μέσα στο ναυάγιο του Sea Diamond; Αλήθεια, θέλετε να κοιμόμαστε ήσυχοι επειδή σύμφωνα με τις μετρήσεις του ΕΛΚΕΘΕ “ο ρυθμός απελευθέρωσής των ρυπογόνων φορτίων στο θαλάσσιο περιβάλλον είναι τέτοιος ώστε δεν έχει επηρεαστεί μέχρι σήμερα η ποιότητά του…”; Δεν σας αρκούν οι μέχρι σήμερα καταδικαστικές αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της Ελλάδας; Δεν σας αφορούν οι νόμοι και τα άρθρα του Ελληνικού Συντάγματος;

Ε λοιπόν, ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Φτάνει πια η κοροϊδία και ο εμπαιγμός! Τόσα χρόνια σας έφταιγε η λανθασμένη χαρτογράφηση. Τόσα χρόνια θεωρούσατε πως δεν υπάρχει ρύπανση. Τόσα χρόνια διαλαλείτε πως η ανέλκυση είναι ανέφικτη. Τόσα χρόνια προσπαθούμε να κινήσουμε το δύσκαμπτο κρατικό μηχανισμό. Τόσα χρόνια ακούμε πως το κόστος της ανέλκυσης είναι μεγάλο και δεν έχει σκοπό να το πληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο. Και τώρα που η ΔΑΛ ξεκίνησε να εφαρμόσει την απόφαση 1820/2019 του ΣτΕ και το νόμο 2881/2001, σύμφωνα με τον οποίο «Ο ρυπαίνων πληρώνει», έρχεται η πλοιοκτήτρια και οι ασφαλιστές του Sea Diamond να προσβάλουν νομικά το διαγωνισμό της ΔΑΛ, μην τυχόν και αποδειχθεί πως υπάρχουν σοβαρές μεγάλες εταιρείες που μπορούν να ανελκύσουν το πλοίο ή μην τυχόν και αναγκαστούν να πληρώσουν τελικά για την ανέλκυση του ναυαγίου! Φτάνει πια: Ο ΡΥΠΑΙΝΩΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ.

Καλούμε την πολιτεία να προστατεύσει το διαγωνισμό που έχει προκηρύξει η Διοίκηση Αρχής Λιμένων και να εφαρμόσει τις διατάξεις του Νόμου 2881/2001 και τις αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων της χώρας.
Μετά τιμής,
Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Θηραίων Πολιτών
για την Ανέλκυση του Κ/Ζ Sea Diamond

πηγη: e-nautilia.gr

α προβλήματα, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά, που σχετίζονται με την όραση απασχολούν ανθρώπους κάθε ηλικίας.