του Βασίλη Σιώκου

«Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει», ο «πόλεμος της μπάλας», «σύγκρουση μέχρι τέλους».

 Όλο το προηγούμενο διάστημα πρώτο θέμα στα ΜΜΕ αλλά και στις δημόσιες συζητήσεις ήταν ο πόλεμος που ξέσπασε με αφορμή την απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού για το θέμα της κοινής ιδιοκτησίας ΠΑΟΚ – Ξάνθης. Απειλές για «χωρισμό της Ελλάδας στα δύο», οπαδικοί στρατοί στους δρόμους, «δημοσιογράφοι» που ξεπερνούν τους χειρότερους χούλιγκαν στην «υπεράσπιση» του αφεντικού και ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας να παρακολουθεί αηδιασμένο και να απορεί πώς σε μια χώρα βουλιαγμένη στην κρίση, στα πρόθυρα πολεμικών αντιπαραθέσεων, με νοσοκομεία χωρίς γάζες να σφάζεται για το «κλωτσοσκούφι»!

Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας

Η συζήτηση για τον ρόλο του ποδοσφαίρου και την επίδρασή του στις συνειδήσεις κρατά δεκαετίες τώρα, δεν χρειάζεται άλλη μια ανάλυση. Ο καπιταλισμός έχει βρει στον χώρο αυτόν πεδίο υψηλής κερδοφορίας αλλά και διαμόρφωσης κοινωνικής συνείδησης. Στην περίπτωση της Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχει ιδιαιτερότητα που συναντάται κατ’ εξαίρεση στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και αρκετά συχνά σε τριτοκοσμικές: Οι ποδοσφαιρικές ομάδες ανήκουν σε πανίσχυρους καπιταλιστές που δεν τις αντιμετωπίζουν ως επιχειρήσεις, συνήθως εισαγμένες στο χρηματιστήριο, αλλά ως οχήματα για την εξασφάλιση κυριαρχίας στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο αλλά και ως «ασπίδα» για οποιαδήποτε παράνομη δραστηριότητά τους.

Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν το όνομα του προέδρου της Μπαρτσελόνα, της Ρεάλ, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, της Μπάγερν ή της Γιουβέντους. Αντίθετα στην Ελλάδα οι πάντες γνωρίζουν το όνομα του προέδρου της Λάρισας ή του Ατρόμητου (δε συζητάμε για τις μεγάλες ΠΑΕ). Φυσικά δεν είναι τυχαίο, όπως δεν είναι τυχαίο πως οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΠΑΕ και ΚΑΕ ελέγχουν και το μεγαλύτερο μέρος των ΜΜΕ (Τύπος, τηλεοπτικοί σταθμοί, sites). Φυσικά, είναι και οι ολιγάρχες με τον μεγαλύτερο κύκλο εργασιών στη χώρα που σχετίζεται με δουλειές του ελληνικού κράτους, και όχι μόνο.

Η δεκαετία των ανατροπών

Αντιπαράθεση υπήρχε πάντα, όμως οι εποχές του γνωστού «βαλιτσοφόρου» παράγοντα, των «χρυσών ρολογιών», των «λουλουδιών» και των προέδρων – Ρίνγκο, οι εποχές των δακρυγόνων και των κατεβασμένων φώτων στη Φιλαδέλφεια, οι εποχές του σαρδόνιου «χοχοχο» του Κόκκαλη φαντάζουν πια «γραφικές», οριακά θα τις έλεγε κανείς «ρομαντικές», σε σύγκριση με αυτά που συμβαίνουν τώρα. Το «δυναμικό» ελληνικό κεφάλαιο της περιόδου της κρίσης, με ατμομηχανή το εφοπλιστικό κεφάλαιο,  μπήκε «δυναμικά» στον χώρο του αθλητισμού, κυρίως «ανερχόμενοι» που εκτός από τις οικονομικές δραστηριότητές τους αντιμετωπίζουν κατηγορίες για εμπόριο ναρκωτικών, όπλων και μεταφορά τζιχαντιστών, λαθρεμπορίου πετρελαίου και τσιγάρων, περιβαλλοντική καταστροφή περιοχών του πλανήτη. Ο Μαρινάκης, Ο Πατέρας, ο Μελισσανίδης, ο Αλαφούζος μπήκαν στον χώρο αυτήν την περίοδο ενώ λίγο αργότερα θα ακολουθήσει, από άλλον δρόμο ο Ιβάν Σαββίδης.

Το πρώτο διάστημα της δεκαετίας ήταν εποχή της απόλυτης κυριαρχίας του Μαρινάκη. Ελέγχει τις ποδοσφαιρικές δομές και με άριστη σχέση με μνημονιακές κυβερνήσεις λειτουργεί, κυριολεκτικά, με τη λογική του «πάρτα όλα», ο περίφημος τελικός με τον Αστέρα Τρίπολης ήταν ενδεικτικός νοοτροπίας. Ουσιαστικά δεν έχει αντίπαλο: Στον ΠΑΟ ο Πατέρας, αφού «καθάρισε τη μπουγάδα» το 2010 (5 εκατομμύρια του κόστισε, με δήλωσή του), παράτησε μια ομάδα υπερχρεωμένη στον Αλαφούζο. Στην ΑΕΚ, την οποία ο «αναμορφωτής» Ντέμης την καταχρέωσε, ο Μελισσανίδης την έριξε στη Γ΄ Εθνική γλυτώνοντας 150 εκατομμύρια, με την αρωγή του κράτους. Ο ΠΑΟΚ δεν είχε διοίκηση. Οι ανταγωνιστές του Μαρινάκη σε ένα τομέα ήταν ισχυροί, στον τομέα των ΜΜΕ. Από εκεί ξεκίνησε η αντεπίθεσή τους, η οποία συνδέθηκε πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, ταυτίζοντας στην συνείδηση της κοινωνίας το αίτημα για συνολική αλλαγή και ελπίδα με αλλαγή στο ποδόσφαιρο. Την ίδια περίοδο εμφανίζεται ο Ιβάν Σαββίδης που αγοράζει ό,τι κινείται στη Βόρεια Ελλάδα, συχνά μέσα από σκανδαλώδεις ρυθμίσεις. Μια τέτοια επέλαση απαιτεί ασπίδα, τι καλύτερο από τη δημοφιλέστερη ομάδα της Β. Ελλάδας, τον ΠΑΟΚ;

Η αλλαγή κυβέρνησης το 2015 είναι η αρχή για αλλαγή των συσχετισμών: Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε στηρίξει την προεκλογική εκστρατεία του στην ταύτιση της ΝΔ με τον Μαρινάκη, το πιο απεχθές δημόσιο πρόσωπο ακόμη και μεταξύ των φιλάθλων του Ολυμπιακού, και είχε στηριχτεί στους ανταγωνιστές του. Ο Σαββίδης γίνεται επιχειρηματικά ανεξέλεγκτος κι αγοράζει από λιμάνια μέχρι καζίνο, ο Μελισσανίδης αποκτά αντί «πινακίου φακής» τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ και παίρνει όποια νομοθετική και οικονομική βοήθεια θέλει για το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια.  Ο Κοντονής αρχικά και ο Βασιλειάδης αργότερα, από τη θέση του υφυπουργού αθλητισμού, οργανώνουν την «ανατροπή» που ολοκληρώνεται με την «αλλαγή» στην ΕΠΟ. Το απόλυτο βασίλειο του Μαρινάκη αλλάζει χέρια και περνά σε μια ιδιότυπη συμμαχία Σαββίδη – Μελισσανίδη.

Η νέα πραγματικότητα

Υπάρχει μια λεπτομέρεια, άξια αναφοράς: Μέχρι τότε η ΕΠΟ εξαγοραζόταν. Ένα σύστημα με τη θρυλική επωνυμία «παράγκα του Θωμά» την ελέγχει και την πουλά. Είναι γνωστό πια πως ο Κόκκαλης, αφού για τρία χρόνια (1993 – 1996) τρώει τη μια διαιτητική πιστολιά μετά την άλλη, στη «συνέλευση» της Αλεξανδρούπολης αγοράζει την ΕΠΟ με το ποσό του 1.000.000 δολαρίων. Στις τελευταίες εκλογές, η συμμαχία Σαββίδη – Μελισσανίδη δεν ρίχνει μόνο χρήμα, επιστρατεύονται και άλλες μέθοδοι, πιο «δυναμικές». Κρατήστε αυτήν τη λεπτομέρεια, όπως και τον παράγοντα Κόκκαλη.

Ο Μαρινάκης, για πρώτη φορά, είναι «εκτός εξουσίας» και αρχίζει να κάνει… αντιπολίτευση: Στήνει sites, οργανώνει «αυθόρμητες» διαμαρτυρίες και χρεώνει τον ποδοσφαιρικό πόλεμο που δέχεται πια ο Ολυμπιακός στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ποντάροντας σε μια κυβέρνηση της ΝΔ. Η αλήθεια είναι πώς στην προσπάθειά του αυτή διαμόρφωσε έναν σκληρό πυρήνα όμως χωρίς μαζική απήχηση: τα ποσοστά της ΝΔ στον Πειραιά δεν ήταν υψηλότερα από τα πανελλαδικά, μάλιστα ήταν χαμηλότερα από τη Θεσσαλονίκη. Ο φιλικός του Τύπος προσπαθεί να παρουσιάσει την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ως νίκη του «λαού του Ολυμπιακού» που αντέδρασε στον πόλεμο από την κυβέρνηση. Ανυπόστατο και χοντροκομμένο, όμως με αυτό το χαρτί από την άλλη μέρα των εκλογών ο Μαρινάκης τα «θέλει όλα και τα θέλει τώρα». Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση της ΝΔ!

Αρχικά, όπως είναι λογικό, μια κυβέρνηση στον καπιταλισμό μοιράζει το «χαρτί», δεν μπορεί να το δώσει όλο σε έναν. Η ΝΔ βρήκε modusviventi με τον Μελισσανίδηαλλά και με τον Σαββίδη. Ταυτόχρονα το σύστημα του Σαββίδη στο ποδόσφαιρο είναι ιδιαίτερα ισχυρό και δεν θα μπορούσε να γκρεμιστεί με βίαιη κυβερνητική παρέμβαση, όπως απαιτούσε ο Μαρινάκης. Ο Μαρινάκης, ξεκινά «αντιπολίτευση» από τον Τύπο του (μέχρι για τις συντάξεις νοιάστηκε, ο ευαίσθητος…) και ρίχνει τη βόμβα της πολυιδιοκτησίας ΠΑΟΚ – Ξάνθης, η ΕΕΑ εφαρμόζοντας τον κανονισμό εισηγείται υποβιβασμό και ακολουθεί η πλήρης γελοιοποίηση της κυβέρνησης με την ιστορική πια «τροπολογία»!

Το καρναβάλι της Ξάνθης και του πολιτικού συστήματος

Να περάσουμε γρήγορα τα εύκολα: δεν υπάρχει κανείς νοήμων στην Ελλάδα που δεν έχει καταλάβει πως ο Σαββίδης είναι ο ιδιοκτήτης της Ξάνθης (και υπάρχουν κι άλλες πόλεις, παραθαλάσσιες κοντά στο Πήλιο). Άλλωστε, η επικοινωνιακή γραμμή δεν το αρνείται, την εξέφρασε το μόνο μέλος της ΕΕΑ που ψήφισε υπέρ του Σαββίδη, η κ. Μαρούπα, στη συνέντευξή της στο «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ»: Ναι, την έχει αγοράσει την Ξάνθη ο Σαββίδης αλλά για να τη σώσει από τους …Τούρκους! Φυσικά, η βασική επικοινωνιακή παραμένει: Το έκαναν στο παρελθόν οι άλλες μεγάλες ομάδες και ιδιαίτερα ο Ολυμπιακός. Από κει και πέρα υπάρχουν παράμετροι πολύ σημαντικοί:

-          Στην Ελλάδα δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ ομάδα του big4 από το κράτος ενώ κανονικά θα έπρεπε όλες! Την ΑΕΚ, όπως είπαμε, συνειδητά την έριξε ο Μελισσανίδης ενώ ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ ουσιαστικά αποχώρησε μόνος του, διαμαρτυρόμενος.

-          Η σύγκρουση δεν είναι προφανώς ποδοσφαιρική, δεν είναι όμως και επιχειρηματική με όρους παρελθόντος. Ο Μαρινάκης είναι κυρίαρχος αυτήν τη στιγμή στα ΜΜΕ, ελέγχει απόλυτα τον Πειραιά, είναι πανίσχυρος οικονομικά. Αντίστοιχα ισχυρός ο Σαββίδης, ελέγχει τη βόρεια Ελλάδα οικονομικά. Η κυριαρχία του αυτή είναι ιδεολογικά βαθύτερη από αυτήν του Μαρινάκη όμως δεν είναι παγιωμένη: Στον Πειραιά υπάρχει ησυχία «νεκροταφείου». Οι συγκρούσεις των συμμοριών – «οπαδών» έχουν μεταφερθεί στις γειτονιές της Αθήνας ενώ στη Θεσσαλονίκη η μάχη της μέρας και της νύχτας καλά κρατεί, τα μπιστόλια δουλεύουν, οι συμμορίες σκοτώνονται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) συχνά φορώντας ποδοσφαιρικά κασκόλ, το περιστατικό με τον δολοφονημένο φίλαθλο του Άρη πρόσφατο.

-          Θα κάναμε λάθος αν βλέπαμε τη σύγκρουση μόνο στα όρια της Ελλάδας: Ο Μαρινάκης, εδώ και έναν χρόνο, έχει εντάξει το μεγαλύτερο μέρος του στόλου του στον κολοσσό που επικεφαλής είναι ο κ. Ρος, υπουργός εμπορίου των ΗΠΑ. Το ανακοίνωσε με πανηγυρισμούς. Από την άλλη πλευρά ο Σαββίδης, όλοι το γνωρίζουν και ο ίδιος δεν το κρύβει, έχει απευθείας «γραμμή» με τον ίδιον τον Πούτιν. Ας δούμε καλύτερα τον χαρακτηρισμό «Ρώσος» στην ανακοίνωση του Ολυμπιακού και την αναφορά σε «δολάρια» στην ανακοίνωση της Ξάνθης. Πέρα από τη φθήνεια και τη χυδαιότητα, υπάρχει και δεύτερο επίπεδο.

-          Οι συμμαχίες είναι πολύπλοκες κανονικά θα έπρεπε να προκαλούν γέλιο: Ο Μαρινάκης τα έχει καλά με τον Βαρδινογιάννη, κάθε μήνα η καλή κυρία Μαριάννα τον βραβεύει για το «φιλανθρωπικό του έργο»! Ο Σαββίδης έχει ως κύριο σύμμαχο τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο πως η «Πράσινη» είναι η μόνη εφημερίδα που δεν γνωρίζει πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ομάδα με το όνομα «Ξάνθη». Ο τρίτος πόλος αποτελείται από τη συμμαχία Μελισσανίδη – Κόκκαλη, θεωρητικά κι αυτοί από την εποχή ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σαφώς τοποθετημένοι κατά του Μαρινάκη αλλά κρατούν κι αποστάσεις από τον Σαββίδη.

-          Στο πολιτικό πεδίο η ΝΔ έχει την καυτή πατάτα, φαντάζει αδύνατον να τη διαχειριστεί αναίμακτα. Η πολυιδιοκτησία ΠΑΟΚ – Ξάνθης είναι προφανής, κάποια τιμωρία πρέπει να επιβληθεί. Αφενός στη Βόρειο Ελλάδα θα έχει μεγάλο πρόβλημα, αφετέρου δεν λύνεται το θέμα: Τελευταία αγωνιστική παίζουν Ξάνθη – ΠΑΟΚ! Θα πάρει ευθύνη η κυβέρνηση  να γίνει το ματς; Την ίδια στιγμή ξεκίνησε δίκη για τα στημένα παιχνίδια στα οποία εμπλέκεται ο Μαρινάκης (μετά από 12 αναβολές), εκκρεμεί η δίκη του Σαββίδη για την μπούκα με το κουμπούρι (4 αναβολές) και του Γιαννακόπουλου για την υπόθεση με τον Σπανούλη (7 αναβολές). Όμορφος κόσμος ηθικός…

-          Η πιο τραγική εικόνα ήταν του ΣΥΡΙΖΑ: κεντρικός εισηγητής στη συζήτηση για την «τροπολογία» ο …Τσακαλώτος (!), μόνιμος θαμώνας στη σουίτα του Σαββίδη στην Τούμπα. Οι τοποθετήσεις του ΣΥΡΙΖΑ θύμιζαν Γ. Μίνο ενώ ο πιο τίμιος ήταν και πάλι ο Ζουράρις, που προεκλογικά καλούσε τους Θεσσαλονικείς να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ γιατί … «έδωσε πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ». Αυτός δεν πουλά «διαφάνεια» και, πολύ περισσότερο… «αριστερά»!

-          Υπάρχει έντονο στοιχείο γελοιότητας στον Βελόπουλο και στη Μακρή, είναι ανιστόρητη η σύγκριση με τον ιστορικό αγώνα Δυναμό Ζάγκρεμπ – Ερυθρού Αστέρα. Από την άλλη μεριά, είναι εμφανής η προσπάθεια να δημιουργηθεί «λίγκα του Βορρά», με τις αναλογίες φυσικά. Αυτό εξηγεί, ως έναν βαθμό, την απορία της πλειοψηφίας: Γιατί ο Σαββίδης να αγοράσει την Ξάνθη; «Παραρτήματα» υπήρξαν πολλά και στο παρελθόν, και το τελευταίο παιδάκι ήξερε τι ήταν η Λειβαδιά για τον Ολυμπιακό και βέβαια ο ΟΦΗ για τον Παναθηναϊκό! Η αγορά της Ξάνθης εξυπηρετεί μόνο «6 εύκολους βαθμούς» ή έστω ξέπλυμα χρήματος; Δεν είναι επαρκείς δικαιολογίες.

Σε αυτόν τον βούρκο, δεν έχουμε θέση…

Σε αυτές τις συνθήκες μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η αναζήτηση «καλών» και κακών». Πρόκειται για ανοιχτή σύγκρουση με όρους που παραπέμπουν ευθέως σε πρακτικές μαφίας. Η Αριστερά πριν από όλα επιβάλλεται να «κρατήσει τη μύτη της μακριά» και να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του συστήματος, όπως εκφράζεται στο ποδόσφαιρο. Να καταγγείλει σε όλους τους τόνους την εκτός ορίων διαφθορά και σήψη του πολιτικού προσωπικού που πλέον δεν χωρίζεται σε κόμματα αλλά ανάλογα με τον ολιγάρχη στον οποίον είναι υποταγμένο.

Την ίδια στιγμή πρέπει να συνειδητοποιηθεί πως οι εποχές που μιλούσαμε για «λαϊκές ομάδες» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Η Μπαρτσελόνα του εμφυλίου δεν υφίσταται, η Λίβερπουλ των λιμενεργατών επίσης, η Ομόνοια των κομμουνιστών το ίδιο (για να μην αναφερθούμε σε ελληνικές). Περιθωριακά παραδείγματα όπως η Σεντ Πάουλι ή η Λιβόρνο είναι ακριβώς αυτό, περιθωριακά. Το σύστημα έχει θωρακιστεί και ή παίζεις με τους όρους του ή αποβάλλεσαι. Η ταύτιση  συμμοριών με δίχρωμα κασκόλ (γιατί αυτές κατεβαίνουν στον δρόμο) με εποχές του Ντουρούτι ή με τις αναλύσεις του Τολιάτι ή με τις αναφορές του Γκαλεάνο στο ποδόσφαιρο της Ν. Αμερικής πριν 50 χρόνια είναι μάλλον φαντασίωση, στην καλύτερη περίπτωση και ας μην αναζητήσουμε τη χειρότερη.

Αν θυμηθούμε όσα είπαμε παραπάνω για τις «συμμαχίες», θα δούμε πως το κεφάλαιο δεν έχει ούτε πατρίδα, ούτε θεό, ούτε και ομάδα. Η δουλειά της Αριστεράς, και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, είναι αυτήν την απλή αλήθεια να την κάνει κτήμα της κοινωνίας. Η αγάπη για ένα άθλημα δεν έχει καμιά σχέση με το απεχθέστερο πρόσωπο του καπιταλισμού που εκφράζουν οι συγκεκριμένοι ολιγάρχες. Η αλήθεια είναι απλή, να την κοινωνήσουμε δύσκολο, απέναντι υπάρχει ένας απίστευτος στρατών συμφερόντων με ΜΜΕ.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ανάλυση: Αντώνης Κουρούκλης*

*Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των εργαζομένων στα ασφαλιστικά Ταμεία ΠΟΠΟΚΠ 

Η κυβέρνηση της ΝΔ κινείται πάνω στις βασικές αρχές του νόμου Κατρούγκαλου του οποίου προεκλογικά υποσχόταν την κατάργηση. Το νομοσχέδιο Βρούτση είναι δώρο στις ασφαλιστικές εταιρείες
και στην εργοδοσία. Επιβεβαιώνει τη διχοτόμηση της σύνταξης σε μία πενιχρή «εθνική»
και σε μία ανταποδοτική που θα καθορίζεται στο πλαίσιο ενός κεφαλαιοποιητικού συστήματος.

Το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο Βρούτση έχει ξεκάθαρο προσανατολισμό την επέκταση της βασικής αρχιτεκτονικής του νόμου Κατρούγκαλου, ο οποίος παραμένει σαν «νόμος-πλαίσιο» για το σύνολο της ασφαλιστικής νομοθεσίας. Εντελώς σχηματικά να υπενθυμίσουμε ότι πυρήνας αυτής της αρχιτεκτονικής είναι ο διαχωρισμός της συνταξιοδοτικής παροχής σε «εθνική» και «ανταποδοτική». Η πρώτη χρηματοδοτούμενη από τον κρατικό προϋπολογισμό και η δεύτερη από τις εισφορές, στη βάση του διανεμητικού συστήματος — δηλ. οι εισφορές των εργαζόμενων χρηματοδοτούν τους ήδη συνταξιούχους.
Πάνω σε αυτές τις «υποδοχές», ας δούμε τις άμεσες τροποποιήσεις αλλά και τις πραγματικές «τάσεις» που χαρακτηρίζουν το σχέδιο νόμου του Βρούτση, έστω κι αν στην προκειμένη περίπτωση ισχύει ότι, «όταν έχεις μπροστά σου τον λύκο δεν χρειάζεται να αναζητάς τα χνάρια του». Από τη μια, λοιπόν, υποσκάπτει τους πόρους της ανταποδοτικής και από την άλλη προετοιμάζει τη μετάλλαξη του σημερινού της χαρακτήρα. Η ποσοτική παρέμβαση αφορά τη μείωση των εισφορών και επηρεάζει τους ήδη συνταξιούχους και ασφαλισμένους, ενώ η ποιοτική τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, ανάλογα με το πού ακριβώς θα τοποθετηθεί χρονικά η «μεζούρα» εισαγωγής αμιγούς κεφαλαιοποιητικού συστήματος στην κύρια σύνταξη. Καθοριστικό βήμα προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση αποτελεί η ένταξη του ΕΤΕΑΕΠ στον ΕΦΚΑ και είναι η κρισιμότερη διάταξη του πρώτου μέρους του νομοσχεδίου. Για τους σημερινούς δικαιούχους είναι προδιαγεγραμμένη η σταδιακή ενσωμάτωση της φθίνουσας επικουρικής στην κύρια σύνταξη.

Το σύνολο των εισφορών τους θα εγγράφεται σε ατομικούς λογαριασμούς και η διαχείριση θα γίνεται από ιδιωτικές επενδυτικές εταιρείες. Εναλλακτικά, είναι δυνατόν να επιλεγεί η λύση της πλήρους κατάργησης εργοδοτικών και ατομικών εισφορών τους, όπου όμως η όποια αύξηση του ονομαστικού μισθού –πιθανόν κι ένα μεγαλύτερο μέρος– θα διοχετεύεται υποχρεωτικά σε επαγγελματικά ταμεία, στη βάση συστήματος καθορισμένων εισφορών και μη εγγυημένων παροχών. Να επισημάνουμε επίσης ότι, με τη συγκεκριμένη ενοποίηση, ανοίγει ο δρόμος για την εκ νέου καταλήστευση των αποθεματικών του ΕΤΕΑΕΠ που πλησιάζουν τα 8 δισ. ευρώ.

Το δεύτερο μέρος του σχεδίου νόμου αφορά τον ψηφιακό μετασχηματισμό του ΕΦΚΑ και του συστήματος απονομής συντάξεων. Εδώ ο Γ. Βρούτσης ξεπερνά σε θράσος τον ίδιο του τον εαυτό, αφού το 2013, από την ίδια θέση, είχε εξαγγείλει ακριβώς το ίδιο, με καταληκτική ημερομηνία ολοκλήρωσης του έργου την 31/12/2014. Η όλη κατάσταση έχει καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα και ποντάρει στις ήδη ψηφιοποιημένες συντάξεις θανάτου προς μεταβίβαση που ξεπερνά το 30%, το οποίο τον προσεχή Ιούνιο θα παρουσιάσει σαν αποτέλεσμα των δικών του πολιτικών.

Η ένταξη του ΕΤΕΑΕΠ (επικουρικές) στον ΕΦΚΑ οδηγεί στη λεηλασία
των αποθεματικών του και στην ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων

Το τρίτο μέρος είναι εκείνο με το οποίο ασχολούνται περισσότερο τα ΜΜΕ και οι διάφοροι «ειδικοί», είτε εστιάζοντας μονομερώς στις όποιες ευνοϊκές του διατάξεις, είτε αποκρύπτοντας ή παρουσιάζοντας σαν θετικές κάποιες πραγματικά «σκοτεινές» διατάξεις του. Οι πρώτες αφορούν την αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης από τα τριάντα έως τα σαράντα έτη ασφάλισης και την κατά 0,5% αύξηση κατ’ έτος από τα σαράντα έτη και πάνω. Επίσης, την επαναφορά των επικουρικών συντάξεων στο ύψος του Δεκεμβρίου 2014, που όμως με όρους πραγματικών αυξήσεων αφορά όσους είχαν άθροισμα κύριας και επικουρικής από 1.300 ευρώ και πάνω. Οι ανωτέρω ρυθμίσεις θα έχουν αναδρομική ισχύ από τον 10/2019 (απόφαση ΣτΕ). Ταυτόχρονα, όμως, με το άρθρο 47 καταργείται αυτό που η προηγούμενη κυβέρνηση, για τους δικούς της –προεκλογικούς κυρίως–λόγους, αποκαλούσε «επαναφορά της 13ης σύνταξης». Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, σε καμιά περίπτωση δεν επρόκειτο για πλήρη επαναφορά, η συγκεκριμένη παροχή αφορούσε κλιμακωτά σε τουλάχιστον δύο εκατομμύρια συνταξιούχους.
Είναι όμως τα άρθρα 35 & 48 που κατά την άποψή μας αιτιολογούν όσα αναφέραμε στην αρχή σχετικά με τις εισφορές. Το άρθρο 35 αφορά την πλήρη υιοθέτηση θέσεων της «ελίτ» των αυτοαπασχολούμενων, ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών, οι οποίες αφορούν την καθιέρωση ενιαίας κατώτατης υποχρεωτικής ασφαλιστικής κατηγορίας και ελεύθερη επιλογή κάθε άλλης ανώτερης. Στην ουσία, πρόκειται για ελεύθερη επιλογή μεταξύ δημόσιας ασφάλισης και ιδιωτικών συμβολαίων. Με αφορμή επιμέρους στρεβλώσεις και ανισότητες που προκαλούσε το προηγούμενο καθεστώς, ουσιαστικά εξισώνουν το –αυξημένο πλέον– ποσό καταβολής εισφορών των χαμηλών εισοδημάτων που αποτελούν την πλειοψηφία, με τα υψηλά και πολύ υψηλά εισοδήματα, τα οποία αναλογικά απαλλάσσονται σχεδόν από την υποχρέωση καταβολής εισφορών. Πιο απλά, ό,τι καταβάλλει ο ασφαλισμένος με ύψος εισοδήματος 7.000 ευρώ θα καταβάλει κι αυτός με εισόδημα 70.000 ευρώ!

Η προφανής απώλεια εσόδων του ΕΦΚΑ που χρηματοδοτούν την ανταποδοτική σύνταξη, θα καλυφθεί εν μέρει από τις εισφορές των μισθωτών, ενώ οι τελικές αποδοχές των χιλιάδων ασφαλισμένων που θα αδυνατούν να επιλέξουν ανώτερη κατηγορία θα αφορούν σε συντάξεις πείνας. «Ύποπτη» μοιάζει και η κατηγοριοποίηση των εισφορών τους για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Με το άρθρο 48 προβλέπεται νέα μείωση ασφαλιστικών εισφορών. Σηματοδοτεί βέβαια την κυρίαρχη τάση η οποία σταδιακά από τη μια απαλλάσσει τους εργοδότες από την υποχρέωση καταβολής εργοδοτικών εισφορών και από την άλλη εξατομικεύει το ζήτημα της ασφάλισης μεταθέτοντας την ευθύνη χρηματοδότησή της στον εργαζόμενο. Είναι πλέον όπως είπαμε παραπάνω, ο μεμονωμένος εργαζόμενος που θα κληθεί να λάβει κρίσιμες αποφάσεις για την τοποθέτηση μέρους του εισοδήματός του εντός ενός αμιγώς κεφαλαιοποιητικού πλαισίου. Εννοιολογικά δε, η μη υποχρέωση καταβολής εργοδοτικών εισφορών αποκόπτει το σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης από τον βασικό ταξικό του προσδιορισμό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση οφείλουμε όμως να επισημάνουμε ότι, υπό τον φόβο της εμφάνισης περαιτέρω άμεσου ελλείμματος στον τρέχοντα προϋπολογισμό του ΕΦΚΑ, η αρχική μείωση κατά 0,90 ποσοστιαίες μονάδες αφορά:
Πρώτο, κατά 0,75 ποσοστιαίες μονάδες των ασφαλίστρων υπέρ κλάδου ανεργίας! Η μείωση επιμερίζεται κατά 0,48% στο ασφάλιστρο του εργοδότη (!) και κατά 0,27% στο ασφάλιστρο του εργαζομένου. Παράλληλα μειώνει την κρατική επιχορήγηση στον ΟΑΕΔ κατά 150 εκατ. ευρώ.
Δεύτερο, κατά 0,15% των ασφαλίστρων υπέρ του Ενιαίου Λογαριασμού για την εφαρμογή Κοινωνικών Πολιτικών (ΕΛΕΚΠ) η οποία αφορά αποκλειστικά το ασφάλιστρο του εργαζομένου. Αυτό συμβαίνει επειδή απλούστατα έχει ήδη καταργηθεί η αντίστοιχη εισφορά του εργοδότη. Για να συμβεί δε αυτό, η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό τον Παπαδήμο, έριξε σε μια νύχτα «μαύρο», καταργώντας τον Οργανισμό Εργατικής Εστίας και τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας, προκειμένου όπως είπαμε να απαλλάξει τους εργοδότες από τη συγκεκριμένη υποχρέωση.
Η συνολική μείωση μέχρι το 2023 η οποία μοιραία θα συμπεριλάβει έσοδα του κωδικού χρηματοδότησης των συντάξεων προβλέπεται να φτάσει στο 5%, δηλαδή από το σημερινό 20% (13,33% εργοδότης – 6,67% εργαζόμενος) να φτάσει στο 15%.

Συρρικνώνεται η κρατική επιχορήγηση

▸ Αβέβαιο το μέλλον σε ένα περιβάλλον απορρύθμισης της εργασίας

Το πρόβλημα της χρηματοδότησης της ανταποδοτικής σύνταξης ακόμη και των σημερινών συνταξιούχων, το οποίο δυστυχώς η πλειοψηφία παραβλέπει θεωρώντας την εγγυημένη, εκτός από τις εισφορές έχει κι άλλη διάσταση. Αφορά στο συρρικνωμένο δυνητικά ποσοστό κρατικής επιχορήγησης που τουλάχιστον μέχρι τώρα συνεχίζει να υφίσταται και το οποίο σταδιακά, στη βάση των μνημονιακών δεσμεύσεων, θα προσαρμοστεί στο ύψος χρηματοδότησης της εθνικής σύνταξης. Όλα αυτά βέβαια – υποθέτουμε και η «αόρατη» αναλογιστική μελέτη που βεβαιώνει τη βιωσιμότητα του συστήματος μέχρι το 2070! – αφορούν σε παραδοχές που θεωρούν σχετικά σταθερή τόσο τη θέση της μισθωτής εργασίας όσο και τους διαμορφωμένους όρους παραγωγής και διανομής. Λαμβάνοντας όμως υπόψη τις μεσοπρόθεσμες αλλαγές σε ολόκληρη τη σφαίρα της παραγωγικής διαδικασίας, ακόμη και προβλέψεις που αφορούν στο τέλος της τρέχουσας δεκαετίας θεωρούνται επισφαλείς.

Δεν θα είναι πλέον οι εισφορές, ούτε το κλασικό διανεμητικό σύστημα που θα μπορούν να σηκώσουν το βάρος. Το συγκεκριμένο ζήτημα βέβαια αφορά σε πολύ ευρύτερες –πιθανότατα «τεκτονικές»– αναταράξεις που πιθανότατα θα αγγίξουν τόσο τον χαρακτήρα των παραγωγικών σχέσεων όσο και το πλαίσιο συγκρότησης (ή αποσυγκρότησης) της εργατικής τάξης, οδηγώντας τις ανισότητες στα άκρα. Για το κεφάλαιο, την πεθαμένη εργασία που σαν τον «δράκουλα» ενεργοποιείται, καταναλώνοντας ζωντανή εργασία, οι αντιφάσεις επίσης θα οξυνθούν εντός του πλαισίου της φαινομενικής σχετικής του απεξάρτησης απ’ αυτήν και μιας πρωτοφανούς υπερσυσσώρευσης που ολοένα και περισσότερο θα υπονομεύει τους όρους αναπαραγωγής του. Ταυτόχρονα, ο κόσμος της εργασίας θα βρεθεί αντιμέτωπος με την ακραία εκμετάλλευση αλλά και κρίσιμα διλλήματα (πλήρης υποταγή, φοβικές αντιδράσεις, αυθόρμητες εξεγέρσεις, συνειδητές διεκδικήσεις κλπ), σπρώχνοντας την ταξική πάλη σε ασύμμετρες ταλαντώσεις.

Ευνοημένοι δικαστές,υψηλοσυνταξιούχοι και μεγαλοαγρότες

Το νομοσχέδιο όσον αφορά στον e-ΕΦΚΑ, και πέρα από επιμέρους τροποποιήσεις του υφιστάμενου οργανογράμματος, προβλέπει τη δημιουργία επιπλέον διοικητικών και οργανωτικών δομών για την επικουρική και το εφάπαξ. Όπως και η προηγούμενη έτσι και η σημερινή πολιτική ηγεσία, επιχειρεί να «εκβιάσει» τη δημιουργία ενιαίων περιφερειακών υπηρεσιών, παρουσιάζοντας την απλή συστέγαση επιμέρους ταμείων σαν πραγματική και ουσιαστική ενοποίηση. Για λόγους επικοινωνιακής εκμετάλλευσης, παρακάμπτει τις αντικειμενικές αδυναμίες μιας άμεσης τέτοιας προοπτικής, σε βάρος της εξυπηρέτησης των ασφαλισμένων, των εργασιακών συνθηκών και της αφόρητης πίεσης όλων των συναδέλφων. Επιπλέον, αν τελικά περάσει το νομοσχέδιο, από τη στιγμή που θα τολμήσουν να παρέμβουν άμεσα στο υφιστάμενο πλαίσιο λειτουργίας του ΕΤΕΑΕΠ, η κατάσταση θα προκαλέσει πολύ πιο «χαοτικές» καταστάσεις απ’ ό,τι η ενσωμάτωση του Γενικού Λογιστηρίου Κράτους.

Επομένως, το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου όχι μόνο δεν βελτιώνει αλλά ενισχύει το αντι-ασφαλιστικό πλαίσιο Κατρούγκαλου. Επιμερίζει δυσανάλογο βάρος στις πλάτες της μισθωτής εργασίας και δυνητικά αφήνει εκτός του ευρύτερου εγγυητικού πλαισίου της κοινωνικής ασφάλισης τις νέες γενιές εργαζόμενων. Ταυτόχρονα ευνοεί συγκεκριμένες κατηγορίες υψηλοσυνταξιούχων (μεταξύ άλλων των δικαστών), αυτοαπασχολούμενων, ελευθ. επαγγελματιών και αγροτών με υψηλά και πολύ υψηλά εισοδήματα και βέβαια ικανοποιεί τις πάγιες απαιτήσεις του ΣΕΒ για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών.

Την ίδια μάλιστα στιγμή που στη Χιλή, του πλήρως απορρυθμισμένου και ιδιωτικοποιημένου συστήματος ασφάλισης και των συντάξεων πείνας, βασικό αίτημα των έντονων και συνεχών κινητοποιήσεων είναι η επιβολή εισφοράς στην εργοδοσία για την ενίσχυση του συστήματος, έστω στο ύψος του 5% από το μηδέν που ήταν τα τελευταία σαράντα χρόνια.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Τις αμέσως επόμενες μέρες η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εγκαινιάζει μια νέα επικοινωνιακή εκστρατεία που θα έχει στο στόχαστρό της την επίθεση εφοπλιστών - κυβέρνησης ενάντια στην ΣΣΕ και τους έλληνες Ναυτεργάτες στην ποντοπόρο ναυτιλία.

Η καμπάνια αυτή έχει ως στόχο πριν από όλα την πιο πλατιά ενημέρωση του Ναυτεργατικού μας κόσμου αλλά και ευρύτερα των εργαζομένων και του λαού οι οποίοι δεινοπαθούν από τις ταξικές αντιλαϊκές πολιτικές και επιθέσεις της κυβέρνησης η οποία από την μια χτυπάει αδίστακτα τα εργατικά δικαιώματα και από την άλλη εξασφαλίζει απλόχερα και γενναία νέα προνόμια στο κεφάλαιο για να ενισχύσει αυτό την κερδοφορία του!

Στο επίκεντρο της ενημερωτικής αυτής προσπάθειας της ΠΕΝΕΝ θα είναι το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, τα προνόμια και η ασυδοσία που απολαμβάνει, οι νέες αντιδραστικές αλλαγές που επιχειρεί η κυβέρνηση προκειμένου να διευρύνει το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο που παρέχει ασύδοτη επιχειρηματική δραστηριότητα στους εφοπλιστές.

Οι μορφές αυτής της πρωτοβουλίας μας θα είναι διάφορες, αφίσες οι οποίες θα κυκλοφορήσουν στον Πειραιά και την Αθήνα σε κεντρικά σημεία, η έκδοση μπροσούρας, ανακοινώσεις, άρθρα, ενώ η όλη καμπάνια θα συνοδευτεί και με αγωνιστικές δράσεις....

Στο πλαίσιο αυτό δημοσιεύουμε σήμερα την πρώτη αφίσα η οποία θα κάνει και την έναρξη αυτής της εκστρατείας μας.

Με την μακάβρια συμφωνία θεσμών-τραπεζών-κυβέρνησης-συστημικής αντιπολίτευσης μπαίνει οριστικά τέλος από την 1/5/20 σε κάθε ίχνος προστασίας της πρώτης κατοικίας έναντι χρεών προς πάσα κατεύθυνση, πρώτα απ’ όλα, φυσικά, προς τις τράπεζες αλλά και κάτι που ξεχνιέται και προϋπήρχε για χρέη προς το Δημόσιο,με το τελευταίο να φέρεται έτοιμο να προχωρήσει σε μαζικούς πλειστηριασμούς πρώτων κατοικιών, κάτι που απέφευγε να κάνει σε έκταση μέχρι τώρα.

Η τραγωδία και συνάμα κοροϊδία είναι ότι η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια του συστήματος επιχειρούν να εμφανίσουν ένα νέο “πτωχευτικό δίκαιο“, το οποίο το ετοιμάζουν για επιχειρήσεις αλλά και για φυσικά πρόσωπα, ως ένα μέτρο ανακούφισης τάχα απέναντι στο γενικευμένο ξεσπίτωμα που ετοιμάζουν.

Για όσους δεν έχουν ακούσει για το νέο “πτωχευτικό δίκαιο“-έκτρωμα τους πληροφορούμε ότι αυτό απαιτεί για την ένταξη των φυσικών προσώπων στην πτωχευτική ρύθμιση την εκποίηση της πρώτης τους κατοικίας και όλων ανεξαιρέτως των περιουσιακών στοιχείων του υπαγόμενου.

Με το δώρο-άδωρο, λοιπόν, της πτώχευσης του πολίτη, που δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη του ο υπερχρεωμένος πολίτης ή το νοικοκυριό δεν θα χάσουν μόνο την πρώτη τους κατοικία αλλά και κάθε περιουσιακό στοιχείο τόσο ακίνητο όσο και κινητό που έχει κάποια ρευστοποιήσιμη αξία.

Κανονικό γδύσιμο!

Και ποιο είναι το αντάλλαγμα για να μείνει πανί με πανί ο ληξιπρόθεσμος οφειλέτης;

Μια τρύπα στο νερό!

Πρώτο αντάλλαγμα: η πλήρης διαγραφή από τα τυχόν μεγαλύτερα, μετά την αφαίρεση των ρευστοποιημένων περιουσιακών τους στοιχείων, χρέη, η οποία, όμως, θα προβλέπεται μετά από τρία χρόνια, ώστε μόνο από τότε και μετά να μπορεί να ασκήσει ο πολίτης επιχειρηματική δραστηριότητα ή να ξαναδανειστεί, πράγματα βέβαια που πολύ δύσκολα μπορεί να επιτύχει, αφού με την απώλεια κάθε περιουσιακού του στοιχείου θα ξεκινάει πάλι από το μηδέν.

Δεύτερο αντάλλαγμα: ενδεχομένως στο νέο “πτωχευτικό δίκαιο” να προβλέπεται για όσους έχουν πτωχεύσει, χάσανε την πρώτη κατοικία τους και δεν έχουν πλέον στον ήλιο μοίρα, ένα μικρό επίδομα ενοικίου. Θαυμάστε ανταπόδοση! Σου παίρνουμε εν ψυχρώ το σπίτι, σε αφήνουμε γενικώς πανί με πανί και σου δίνουμε ένα επίδομα ελεημοσύνης της κακιάς ώρας, που θα χρησιμεύσει μόνο και αποκλειστικά για να πληρώνεις μόνο ένα μικρό μέρος του ενοικίου σου. Αν είσαι άστεγος προφανώς επίδομα γιοκ!

Φέτος προβλέπονται 50.000 περίπου πλειστηριασμοί εκ των οποίων 30.000 περίπου είναι πρώτης κατοικίας. Ξεσπιτώνεται δηλαδή μια ολόκληρη μεγάλη πόλη 100.000 περίπου κατοίκων!

Με την οριστικοποίηση της πλήρους κατάργησης κάθε προστασίας της πρώτης κατοικίας από 1 Μαΐου και το νέο ληστρικό “πτωχευτικό δίκαιο”, όπου τα funds με τα τιτλοποιημένα δάνεια θα αρπάζουν σπίτια και περιουσίες με την εγγύηση, άκουσον-άκουσον, του Δημοσίου στη βάση του σχεδίου “Ηρακλής“, το προβλεπόμενο για φέτος κύμα των πλειστηριασμών θα γίνει τσουνάμι.

Για όσους δεν κατάλαβαν, η ιδιοκατοίκηση στη χώρα θα εξατμιστεί με πλειστηριασμούς εκατοντάδων χιλιάδων. Τα υψηλά ποσοστά ιδιοκατοίκησης, τα οποία έχουν μπει στο μάτι των θεσμών και τα θεωρούν περιττό “λίπος” θα εξαφανιστούν.

Και προκειμένου να μην υπάρχουν κοινωνικές αντιδράσεις έχει εξαπολυθεί ένα πογκρόμ από δίκες ενάντια σε αγωνιστές κατά των πλειστηριασμών, με 5 δίκες στην πλάτη του Παναγιώτη Λαφαζάνη και με στόχο να τρομοκρατηθούν οι πολίτες που χάνουν τα σπίτια τους.

Αυτή η επιδίωξη της τρομοκρατίας είναι ένας από τους λόγους που οι δίκες για τους πλειστηριασμούς συνεχώς αναβάλλονται, για να υπάρχουν οιονεί κατηγορούμενοι. Αυτή είναι η “ξεφτίλα” κυβερνώντων και δικαιοσύνης σε αγαστή συνεργασία.

Τι περιμένουμε; Γιατί φοβόμαστε; Γιατί τους λιβανίζουμε και δεν ξεσηκωνόμαστε; Γιατί αφήνουμε να καταστρέφουνε τις ζωές μας;

Ν.Ζ

πηγη: iskra.gr