Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Ωραία και ευρηματική ήταν η διατύπωση του Γ. Βαρουφάκη στην κοινή συνέντευξη με τον κ. Σόιμπλε στο Βερολίνο, μετά την παταγωδώς αποτυχημένη συνάντησή τους: «Πρέπει να σεβαστούμε υπάρχοντες κανόνες (σ.σ. της ΕΕ), χωρίς όμως να διαλύουμε τη δημοκρατία με μια βαριοπούλα που να λέει ότι οι εκλογές δεν μετράνε»! Οι Γερμανοί όμως επιμένουν στο σεβασμό των συμφωνιών που μέσω ΕΕ είχαν επιβάλλει στην πανάθλια κυβέρνηση ανδρείκελων Σαμαρά και Βενιζέλου, αδιαφορώντας εντελώς προκλητικά για το γεγονός ότι οι συμφωνίες αυτές συνιστούν τη γερμανική «βαριοπούλα» η οποία καταλύει την ελληνική δημοκρατία και εκμηδενίζει τη σημασία των ελληνικών βουλευτικών εκλογών/

Τι θα κάνει η κυβέρνηση Τσίπρα; Θα προασπίσει τη δημοκρατία και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να εκλέγει κυβέρνηση που θα μπορεί να αλλάζει την ασκούμενη πολιτική ή θα «σεβαστεί υπάρχοντες κανόνες» της ΕΕ, ανάγοντας σε μοναδική επιτρεπτή πολιτική την εκ των Γερμανών επιβεβλημένη, την οποία απαιτούν να παραμένει αναλλοίωτη; «Η Ελληνική Δημοκρατία δεν εκβιάζεται» διακήρυξε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας προς την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Εύκολο να το λέει κανείς, δύσκολο όμως να το αποδείξει στην πράξη. Πόσο μάλλον όταν έχει την αυταπάτη ότι «η δημοκρατία στην Ευρώπη δεν εκβιάζεται», όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας – αν φυσικά πιστεύει πραγματικά αυτή τη φαιδρή άποψη. Βεβαίως και εκβιάζεται η δημοκρατία στην Ευρώπη! Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο πρωθυπουργός είχε άλλη άποψη, η παταγώδης αποτυχία των επισκέψεων του στο Παρίσι και στη Ρώμη, όπου συνάντησε τους ψοφοδεείς κεντροαριστερούς ηγέτες Φρανσουά Ολάντ και Ματέο Ρέντσι, πρέπει να τον έπεισε για το αντίθετο. Φοβισμένα αναθρωπάκια κατώτατης πολιτικής υποστάθμης είναι ο Ολάντ και ο Ρέντσι, υποταγμένα στους Γερμανούς, που άλλα του έλεγαν στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις και άλλες δηλώσεις έκαναν δημόσια!

Δίκιο είχε και ο Τσίπρας όταν έλεγε στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ότι «υπάρχει μια κάστα εντός κι εκτός Ελλάδας, ένας σκληρός θύλακας νεοφιλελευθερισμού που υπηρετεί τον δοκιμαστικό σωλήνα των απάνθρωπων πολιτικών, η οποία παρακαλάει να κερδίσει η νεοφιλελεύθερη άποψη στη διαπραγμάτευση, για να συνεχιστεί στο διηνεκές η βαρβαρότητα». Αφού όμως ισχύει αυτό, γιατί στην ίδια ομιλία του ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «οι κανόνες της ΕΕ μας δεσμεύουν, θα τους σεβαστούμε, αν και δεν συμφωνούμε»; Θα εφαρμόζει δηλαδή τη νεοφιλελεύθερη, βάρβαρη πολιτική της ΕΕ και απλώς θα την αντιπαλεύει στις διαπραγματεύσεις; «Θα σεβαστούμε τον κανόνα για πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς όμως, ξεκάθαρα πράγματα, η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ» πρόσθεσε ο πρωθυπουργός. Εννοεί δηλαδή ότι θα έχει πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς που φέρνουν φτώχεια, δυστυχία και διαρκή μείωση των κοινωνικών παροχών, αφού ταυτόχρονα θα πληρώνει και τοκοχρεολύσια, αλλά αυτά υα τα κάνει… παράτυπα επειδή «η λιτότητα δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ»; Και ποιον Έλληνα νοιάζει αν η λιτότητα είναι ή δεν είναι «ιδρυτική συνθήκη της ΕΕ», αφού η πολιτική λιτότητας θα εφαρμόζει και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Έπειτα, τι είναι πάλι αυτό που είπε ο Βαρουφάκης ενώπιον του Σόιμπλε, όταν δήλωσε πως το 67% των μέτρων του τρέχοντος προγράμματος βρίσκει σύμφωνη την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

Μα αν η κυβέρνηση συμφωνεί με το 70% του προγράμματος οικονομικής εξόντωσης των Ελλήνων που επέβαλλαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος κι αυτό αποτελεί το σημείο εκκίνησης, ακόμη και στη μέση να τα βρουν για το υπόλοιπο 30% που διαφωνούν, αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ κατά… 85% (!) το Μνημόνιο της ΝΔ; Καταλαβαίνουν τι λένε; Για να διαφέρει κατά… 15%(!) από τη ΝΔ εκλέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ; Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έχει αυτή τη στιγμή τη στήριξη των ΗΠΑ, όσο τουλάχιστον ακόμη ο Ομπάμα βρίσκεται στην εξουσία κι όσο οι Αμερικανοί δεν έχουν επιβάλει τους όρους τους στη Γερμανία για τη ζώνη ελευθέρου εμπορίου ΕΕ – ΗΠΑ. Αυτό οδηγεί σε σοβαρές ανακατατάξεις στους μηχανισμούς, καθώς αρχίζουν να ξηλώνονται εκείνοι που είχαν στήσει οι Γερμανοί και ενισχύονται εκ νέου μηχανισμοί στην Ελλάδα ελεγχόμενοι από τους Αμερικάνους. Αυτό δεν αφορά μόνο τα δίκτυα πρακτόρων αλλά και τους πολιτικούς παράγοντες (βουλευτές, υπουργούς κ.λπ.) και τους οικονομικούς. Ήδη την Πέμπτη αμερικανοί αξιωματούχοι με επικεφαλής τον υφυπουργό Οικονομικών Νταλίπ Σίνγκ ενημερώθηκαν από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη για όλα τα σχέδια της κυβέρνησης προκειμένου να τα μεταφέρουν στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Οι Γερμανοί αισθάνονται τον άμεσο κίνδυνο που τους απειλεί. Αυτός είναι ο λόγος που ο Σόιμπλε επανέφερε στον Βαρουφάκη την πρόταση του για αποστολή… «κατοχικού εκστρατευτικού σώματος» 500 Γερμανών εμπειρογνωμόνων, οι οποίοι θα καταλάβουν θέσεις-κλειδιά και να προστατεύσουν τους ανθρώπους τους από τις εκκαθαρίσεις των Αμερικανών μέσω της ελληνικής κυβέρνησης, αλλά με στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ!

Φυσικά, το πρόβλημα για τον ελληνικό λαό δεν είναι η επιλογή ανάμεσα στο αν η Ελλάδα θα είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ ή της Γερμανίας. Αλλά περιμένει από την κυβέρνηση κόμματος που ανήκει στην ευρεία Αριστερά.

πηγη: «Πριν»

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κέρδισε κατά κράτος τις εντυπώσεις παρουσιάζοντας στη Βουλή τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησής του. Γέμισε τον κόσμο με ελπίδα και αισιοδοξία. Το προφανές γεγονός ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα ασκήσει πολιτική σε αστικό πλαίσιο και δεν θα ασκήσει φυσικά αριστερή πολιτική ενοχλεί βεβαίως τους αριστερούς. Ομως για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένης και της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό συνιστά παράγοντα καθησυχασμού, στον βαθμό φυσικά που μέχρι τώρα ο Αλέξης Τσίπρας έχει πείσει ότι δεν θα μεταβληθεί κι αυτός σε υπηρέτη των γερμανικών συμφερόντων. Η αλήθεια είναι πως η σφοδρότητα της γερμανικής επίθεσης εναντίον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ευθύς αμέσως μετά τη συγκρότησή της, συνδυαζόμενη με το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός παρέμεινε στις προγραμματικές δηλώσεις πιστός στις προεκλογικές του υποσχέσεις, εκτόξευσε στα ύψη το κύρος του Αλέξη Τσίπρα. Πέρα όμως από τον αρχικό ενθουσιασμό του λαού για το ότι η διακυβέρνηση της χώρας ανατίθεται στο νεαρότερο πρωθυπουργό της Ελλάδας τον τελευταίον αιώνα, πέρα από τα λόγια των προγραμματικών δηλώσεων, τα έργα και ο πράξεις της κυβέρνησής του είναι που θα σφραγίσουν την πρωθυπουργία του Αλέξη Τσίπρα.

Οι επόμενες μέρες ίσως αποδειχθούν καθοριστικές για τον χαρακτηρισμό αυτής της κυβέρνησης. Αύριο, Τετάρτη, συνέρχονται οι υπουργοί Οικονομικών στο πλαίσιο του Eurogroup και φυσικά θα συζητήσουν τι θα γίνει με την περίπτωση της Ελλάδας. Μεθαύριο, Πέμπτη, θα συνέλθει σύνοδος κορυφής της ΕΕ, όπου ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει το ντεμπούτο του. Και εκεί θα ληφθούν ενδεχομένως σοβαρές αποφάσεις για την Ελλάδα. Την Παρασκευή είχαν πει αρχικά, αλλά οι τελευταίες φήμες λένε ότι δεν αποκλείεται να μετακυλιστεί και στο Σάββατο, θα γίνει η κυβερνητική πρόταση για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν αποκλείεται και να εκλεγεί αμέσως, αν πάρει από 180 ψήφους βουλευτών και πάνω. Θα προτείνει άραγε η αντιμνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ κάποια μνημονιακή προσωπικότητα; Σε ελάχιστα 24ωρα το αργότερο θα ξέρουμε, αν ο πρωθυπουργός δεν ανακοινώσει το όνομά του απόψε, μετά τα μεσάνυχτα, αφού η κυβέρνηση πάρει ψήφο εμπιστοσύνης διά της υπερψήφισης των προγραμματικών της δηλώσεων. Εχουμε την εντύπωση ότι η μέχρι τώρα μυστικοπάθεια γύρω από το θέμα αυτό ήταν συναρτημένη πολύ περισσότερο με τη διελκυστίνδα της κυβέρνησης με την αντίστοιχη του Βερολίνου παρά με εσωτερικές ίντριγκες και αντιδράσεις.

Αντικειμενικά, κανένας λόγος δεν υπάρχει που να επιβάλλει στον ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση μνημονιακού Προέδρου. Οι 162 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ που συγκροτούν την κοινοβουλευτική κυβερνητική πλειοψηφία είναι υπεραρκετοί για να εκλέξουν όποιον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θελήσει ο πρωθυπουργός, αφού στη δεύτερη κιόλας ψηφοφορία αρκούν 151 βουλευτικές ψήφοι. Θα δούμε ποιο πρόσωπο θα επιλέξει ο Αλέξης Τσίπρας. Οποιο και να επιλέξει όμως, η επιλογή του θα εμπεριέχει λόγω των συνθηκών σοβαρότατα πολιτικά μηνύματα. Το Μνημόνιο είναι αυτό που εξαθλίωσε τον ελληνικό λαό, τον δίχασε υπέρ αντιμνημονιακών και φιλομνημονιακών πολιτικών δυνάμεων και διέλυσε εκλογικά όλα τα κόμματα που υπηρέτησαν το Μνημόνιο (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ). Εκτός της ΝΔ που βρίσκεται σε αναμονή εσωτερικής κρίσης, η οποία θα εκδηλωθεί, αν και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να πετύχει αξιοπρεπή συμβιβασμό με την Γερμανία.

Εναν συμβιβασμό που να μην οδηγεί σε εξαθλίωση τους Ελληνες και πρωτίστως να μην ερμηνευθεί από όσους ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και του έδωσαν την εξουσία ως πολιτική «κωλοτούμπα». Ας μη γελιόμαστε, ο κόσμος δεν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο λαός μας ήθελε αριστερή πολιτική. Μια οικονομική ανακούφιση θέλει. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να του τη δώσει, θα έχει κερδίσει το παιχνίδι. Μόνο που αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει από όσο φαντάζονται πολλοί υπουργοί, βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, επειδή η χαλάρωση της εξοντωτικής λιτότητας αντιβαίνει στη γερμανική πολιτική εξανδραποδισμού όλων των χωρών της Ευρώπης και καθυπόταξής τους στη γερμανική επικυριαρχία του Τέταρτου Ράιχ. Μέχρι την Κυριακή πάντως ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του ενδέχεται να έχουν υποχρεωθεί να πάρουν αποφάσεις που θα σφραγίσουν τη διακυβέρνησή τους.

πηγη: ethnos.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Καλή η προγραμματική εξαγγελία του πρωθυπουργού ότι «Μνημόνιο τέλος». Μόνο που «Μνημόνιο τέλος» σημαίνει πλήρης αποκατάσταση των καταστροφών που προκάλεσε το Μνημόνιο.  Μέχρι τότε το «Μνημόνιο τέλος» θα είναι μια απλή – ελπιδοφόρα μεν, αλλά απλή – διακήρυξη.

    Καλή η εξαγγελία του πρωθυπουργού για την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Αλλά του επόμενου ΕΝΦΙΑ. Γιατί τον παρόντα ΕΝΦΙΑ μας κάλεσε να τον πληρώσουμε. Μόνο που υπάρχουν κάποιες πολλές χιλιάδες νοικοκυριά που δεν έχουν να τον πληρώσουν. Με αυτά τί θα γίνει;

    Καλή η αναφορά του πρωθυπουργού ότι δεν ξεπουλάμε τον δημόσιο πλούτο παραδίδοντάς τον στα ιδιωτικά συμφέροντα για να πληρώνουμε το μη βιώσιμο δημόσιο χρέος. Αλλά όταν το «δεν ξεπουλάμε» συνοδεύεται από το «αξιοποιούμε», τι σημαίνει; Μήπως το κάλεσμα σε ιδιώτες για την «αξιοποίηση» του δημόσιου πλούτου σημαίνει ότι τα συμφέροντα που θα «αξιοποιήσουν» τον δημόσιο πλούτο θα είναι λιγότερο ιδιωτικά και καπιταλιστ(ρ)ικά; Και ποια αριστερή λογική λέει ότι η αξιοποίηση του δημόσιου φυσικού και ορυκτού πλούτου, προς όφελος των κοινωνικών και Ασφαλιστικών Ταμείων, δεν μπορεί να γίνει με δημόσια μέσα και για το δημόσιο συμφέρον;  

    Εύγε για τηνεπαναπρόσληψη των καθαριστριών, των σχολικών φυλάκων, των απολυμένων στα ΑΕΙ, εύγε για την αναφορά του πρωθυπουργού για τήρηση της δέσμευσης επαναφοράς του βασικού μισθού στα 751 ευρώ. Αλλά πότε; Σταδιακά;! Μέχρι το… 2016;! Γιατί; Αυτή δεν ήταν μια προεκλογική δέσμευση άμεσης – υποτίθεται – εφαρμογής; Και με μηδενικό μάλιστα  δημοσιονομικό κόστος! Προς τι η υπαναχώρηση; Και προς όφελος ποιών; Μήπως των ίδιων των εργαζομένων, για να μην αρχίσουν τις σπατάλες και παρεκτραπούν από τον… «λιτό βίο»;   

    Καλές οι θεσμικού τύπου παρεμβάσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο πρωθυπουργός. Καλές και οι συμβολικές κινήσεις, από τα βουλευτικά αυτοκίνητα και τα κυβερνητικά αεροσκάφη μέχρι την μετονομασία της ΕΥΠ. Καλή και η απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά μεταναστών 2^ης γενιάς όπως και η εξεταστική για το Μνημόνιο (αρκεί να μην ξεστρατίσει). Καλές και οι αναφορές σε αποκατάσταση στοιχειωδών αστικοδημοκρατικών ελευθεριών που είχαν κουρελιαστεί αυτά τα χρόνια.

    Αλλά: Τα όρια της δημοκρατίας και των ελευθεριών που επαγγέλλεται η Αριστερά νομίζουμε ότι πάνε πολύ πιο πέρα από τον στενό κορσέ του αστικού Συντάγματος, για την εφαρμογή του οποίου βούρκωσε ο πρωθυπουργός. Και – για να προλάβουμε διάφορους «αριστερούς» της μόδας – τονίζουμε ότι αυτή μας η επισήμανση δεν υποτιμά το ειλικρινές και το ανθρώπινο της φόρτισης του πρωθυπουργού, ούτε πολύ περισσότερο την σημασία της αποκατάστασης των κουρελιασμένων αστικοδημοκρατικών ελευθεριών, για τις οποίες οι κομμουνιστές έχουν δώσει και τη ζωή τους.

***

    Ο κ.Τσίπρας και η κυβέρνηση του έχει ένα εύκολο και ένα δύσκολο έργο. Το εύκολο έργο είναι να συγκρίνεται με τους προηγούμενους. Η σύγκριση αυτή υπέρ του κ.Τσίπρα είναι καταλυτική και αδιαμφισβήτητη. Μόνο η αναφορά του στην διεκδίκηση των γερμανικών κατοχικών οφειλών είναι αρκετή για να κρύβονται στα λαγούμια οι ασπάλακες του «πατριωτισμού». Την υπεροχή αυτή την αποδεικνύει, άλλωστε, η ανάταση από την οποία εμφορείται το λαϊκό αίσθημα μετά τις εκλογές. Αλλά κάποια στιγμή η ευκολία αυτή θα τελειώσει. Μιας και το να συγκρίνεσαι με αυτούς τους απίθανους, που έριξαν τον λαό στην άβυσσο και την χώρα στην ταπείνωση, από ένα σημείο και μετά θα μοιάζει σαν να «κλέβεις εκκλησία».  

    Το δύσκολο βρίσκεται στην σύγκριση του ΣΥΡΙΖΑ με τον εαυτό του. Με εκείνα δηλαδή που ως κόμμα πιστεύει και υποστηρίζει και τα οποία θα αναμετρηθούν με εκείνα που υπόσχεται . Εξηγούμαστε:

    Ο κ.Τσίπρας επανέλαβε προχτές την πίστη του στους κανόνες της ΕΕ, και στο πλαίσιο αυτής της πίστης μίλησε για μια Ελλάδα που «θέλει να εξυπηρετήσει το χρέος της». Καμία αναφορά στη λέξη «διαγραφή». Αλλά η Ελλάδα που αξίζει στον ελληνικό λαό είναι εκείνη που η κυρία Μέρκελ θα της κάνει «ευκολίες πληρωμής» για ένα χρέος επαχθές, επονείδιστο και παράνομο, που ο ελληνικός λαός αφενός δεν το χρωστάει και αφετέρου το έχει πληρώσει 20 φορές;

    Ο κ.Τσίπρας επανέλαβε την πίστη του στους κανόνες της ΕΕ λέγοντας ότι η κρίση η ελληνική είναι ευρωπαϊκή και άρα και η λύση θα είναι ευρωπαϊκή. Μόνο που η κρίση (η ελληνική, η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια) είναι καπιταλιστική. Και «λύση» της καπιταλιστικής κρίσης στον καπιταλισμό και στα όργανά του ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ. «Μερεμέτια», ίσως. Αναβολή της νέας κρίσης, ίσως. Αλλά «λύση» ποτέ. Ειδάλλως το αγαπημένο στον κ.Βαρουφάκη «NewDeal» του Ρούσβελτ δεν θα είχε την ανάγκη ενός Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για την αναστροφή της Ύφεσης.    

    Ο πρωθυπουργός μίλησε για σεβασμό στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ, στο «σύμφωνο του ευρώ», στο «σύμφωνο σταθερότητας», επαναλαμβάνοντας, όμως, ότι δεν θα γίνει σεβαστή η λιτότητα, με το επιχείρημα ότι αυτή δεν περιλαμβάνεται στις ιδρυτικές διατάξεις της ΕΕ. Μόνο που τα πράγματα είναι… ελαφρώς διαφορετικά: Το «σύμφωνο του ευρώ», το «σύμφωνο σταθερότητας» - και όλα αυτά που η κυβέρνηση λέει ότι τα σέβεται - δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ίδια τη λιτότητα.

    Ο κ.Τσίπρας δεν αμφιβάλουμε καθόλου ότι το πιστεύει όταν διακηρύσσει ότι η κυβέρνησή του δεν θα διαπραγματευτεί την εθνική κυριαρχία. Και ποιός είναι τόσο τυφλός να μη βλέπει ότι ο λαός μας διψούσε να το ακούσει αυτό από έναν πρωθυπουργό, μετά από τη δοκιμασία που υπέστη όλα αυτά τα χρόνια να τον έχουν υποβάλει «υπό το αγγλικό δίκαιο» τα εγχώρια ανδρείκελα της τρόικας. Όμως ο λαός μας έχει την ανάγκη και να ζήσει πραγματικά έτσι: Περήφανος.  Συμβιβάζεται, άραγε, η ολόκληρη εθνική κυριαρχία με το σεβασμό στους θεσπισμένους εντός της ΕΕ κανόνες «εποπτείας και επιτήρησης»;

    Ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα ως ευρωπαϊκή χώρα δεν μπορεί να έχει ανθρώπους που πεινάνε. Σωστή προσέγγιση. Μόνο που σε μια Ελλάδα μέλος της ΕΕ πώς θα ήταν δυνατόν να μην υπάρχουν και Έλληνες ανάμεσα στα υπόλοιπα 30 εκατομμύρια άνεργους και στα 100 εκατομμύρια φτωχούς των λαών της ΕΕ που πεινάνε;

***

    Υστερόγραφο 1^ο: Ο πρωθυπουργός ζήτησε τη στήριξη του λαού. Το ζητούμενο όμως – και ειδικά μετά την επανάληψη χτες από τον κ. Βαρουφάκη της θέσης ότι η κυβέρνηση συμφωνεί με το 70% του μνημονίου -  είναι το αντίστροφο. Το ζητούμενο δηλαδή είναι να στηρίξει η κυβέρνηση το λαό. Και τα δίκαιά του. Ίσχυε πάντα. Ισχύει και τώρα.

    Υστερόγραφο 2^ο: Ο κ.Βαρουφάκης, εκείνο που δήλωσε ότι βλέπει στην ΕΕ είναι μια κατάσταση φόβου σαν εκείνον που, όπως είπε, επέβαλλε η Σοβιετική Ένωση. Πολύ ενδιαφέρουσα και εξόχως αριστερή παρομοίωση. Ειδικά όταν διατυπώνεται παραμονή της διαπραγμάτευσης με την Μέρκελ. Και μάλιστα σε συνθήκες επιβολής στην Ευρώπη από τη Γερμανία ενός καθεστώτος 4^ου Ράιχ…   

πηγη: enikos.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος:

Η κυρία Μέρκελ απαιτεί τελεσιγραφικά την παραίτηση του ελληνικού λαού ακόμα και από τα ψίχουλα. Η κυρία Μέρκελ αρνείται (!) στους Έλληνες να έχουν τρεις δεκάρες ακόμα και για πετρέλαιο θέρμανσης. Αρνείται  στους Έλληνες γέροντες των 700 ευρώ να προστεθούν στην σφαγιασμένη τους σύνταξη ακόμα κι αυτά τα 2 ευρώ την ημέρα της 13^ης σύνταξης. Η κυρία Μέρκελ – η εκπρόσωπος της ηγεμονεύουσας στην ΕΕ ιμπεριαλιστικής Γερμανίας, της Γερμανίας των μονοπωλίων, της Γερμανίας της «Ζήμενς», της «Χόχτιφ», της «Τίσεν», της «Ντόιτσε Μπανκ» και των υποβρυχίων που γέρνουν – είναι «εταίρος»; Είναι «φίλη»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ντράγκι – ο πρώην αντιπρόεδρος της «Goldman Sachs» και νυν διοικητής της EKT – αφού μετέτρεψε τις μαύρες τρύπες των τραπεζών σε χρέος που μαζί  με τους εγχώριους «πατριώτες» το φόρτωσε στην καμπούρα του ελληνικού λαού, τώρα εκβιάζει τους Έλληνες με οικονομική ασφυξία. Ο κ.Ντράγκι, ο κεντρικός τραπεζίτης της ΕΕ,  είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ολάντ, ο… σοσιαλιστής, χαιρέτησε χτες την απόφαση της ΕΚΤ να ρίξει τροχιοδεικτική βολή υπονόμευσης της ελληνικής οικονομίας, λέγοντας ότι ήταν μια «νόμιμη και λογική» κίνηση εκ μέρους του Ντράγκι. Ο κ.Ολάντ είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»; 

    Ο κ.Γιούνκερ, ο κύριος που επί 18 χρόνια ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου έκανε πλάτες στις πολυεθνικές για να φοροαποφεύγουν μέσω της χώρας του, μας δήλωσε ότι το μόνο που αναγνωρίζει η Κομισιόν είναι τα Μνημόνια. Ότι το μόνο που ευαρεστείται να επιτρέψει στον ελληνικό λαό είναι να τον βλέπει να σέρνεται στα γόνατα. Ο κ. Γιούνκερ μας είπε… δημοκρατικότατα εκ μέρους της Κομισιόν του ότι «δεν θα ανατρέψουμε τα πάντα επειδή είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα» στην Ελλάδα. Ο κ.Γιούνκερ (και η Κομισιόν του) είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

    Ο κ.Ντομπρόφσκι, ο αντιπρόεδρος του Γιούνκερ, μας είπε χτες να μην διανοηθούμε να ακυρωθεί έστω και μια ιδιωτικοποίηση, να μην διανοηθούμε καν να πάει ο κατώτατος μισθός στο γλίσχρο επίπεδο των 751 ευρώ, να μη διανοηθούμε ότι δεν θα απολυθούν κάτι δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ακόμα. Αυτός, ο Γιούνκερ του, η Κομισιόν τους, ο Ντάισελμπλουμ τους, το Eurogroup τους είναι «εταίροι»; Είναι «φίλοι»; Είναι «σύμμαχοι»;

    Ο κ.Σουλτς, ο πρόεδρος του «δημοκρατικού» λιβανιστηριού της ΕΕ που εδρεύει στο Στρασβούργο, απείλησε την Ελλάδα με χρεοκοπία και τον ελληνικό λαό με αφανισμό. Ο κ.Σουλτς και το «δημοκρατικό» του λιβανιστήρι είναι «εταίρος»; Είναι «φίλος»; Είναι «σύμμαχος»;

***

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών «φωνάζουν» για το αυτονόητο. Επιβεβαιώνουν το προφανές:

    Το θέμα δεν είναι η διαπραγματευτική δεινότητα ή οι καλές προθέσεις των διαπραγματευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Το θέμα δεν είναι οι τσαχπινιές ή τα τσαλιμάκια στο πλαίσιο της «θεωρίας των παιγνίων». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το «παίγνιο». Το θέμα είναι αυτό καθ’ αυτό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης. Το θέμα είναι αυτή καθ’ αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Κομισιόν της, το Eurogroup της, η Τράπεζά της, ο Σόιμπλε της, δεν είναι το  «κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι», όπως δήλωσε ο κ.Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Ολάντ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν, είναι και θα είναι το Διοικητήριο όπου στεγάζεται μια στυγνή «κομαντατούρ» της διεθνούς, της ευρωπαϊκής και της εγχώριας πλουτοκρατίας. Είναι μια ακρίδα που έχει επιπέσει επί της κεφαλής του ελληνικού και όλων των λαών της Ευρώπης.

    Το θέμα είναι ότι: Η ΕΕ είναι μια ζούγκλα που με ή χωρίς τρόικες, με ή χωρίς Μνημόνια, προωθεί πολιτικές που  ισοδυναμούν με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Που απαρτίζεται από γραβατωμένους κανίβαλους και χαμογελαστά πολιτικά παχύδερμα. Είναι το επιτελικό όργανο των πολυεθνικών που πυροδοτεί τα κρεματόρια των εργασιακών «Άουσβιτς» και χτίζει τα σκλαβοπάζαρα των κοινωνικών «Νταχάου».

    Το θέμα είναι ότι: Καμία διαπραγμάτευση εντός του «Άουσβιτς» δεν πρόκειται να αναιρέσει τους κανόνες λειτουργίας του «Άουσβιτς» – το «σύμφωνο του ευρώ», τους κανόνες «επιτήρησης και εποπτείας», το «σύμφωνο σταθερότητας» και λιτότητας, τα τετελεσμένα του Μάαστριχτ.  

    Το θέμα είναι ότι: Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης που στο εσωτερικό της δεν βασιλεύει η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη», αλλά  η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού.

***

     Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού κατεστημένου αποτελεί ένα σφαγείο των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.

    Πρόκειται για την «ανταγωνιστικότητα» την οποία έκλινε σε όλες τις πτώσεις χτες ο Σόιμπλε στην συνέντευξη με τον Βαρουφάκη και η οποία κινεζοποιεί μισθούς και «αυτοκτονεί» ανθρώπους στην Ελλάδα.

    Αυτό το θυσιαστήριο δικαιωμάτων, η ΕΕ, είναι καραμπινάτη απάτη να εμφανίζεται σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν εν δυνάμει «απάνεμο λιμάνι» των λαών!

    Αυτό το κολαστήριο είναι ασύγγνωστη αυταπάτη να λογίζεται σαν πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής.

    Στην περίπτωση που το κολαστήριο αντιμετωπιστεί σαν πεδίο διαπραγμάτευσης, τότε θα πρόκειται για μια διαπραγμάτευση που – μοιραία - θα ξεκινάει με αυτό που είπε χτες ο κ.Βαρουφάκης. Που όταν ρωτήθηκε ποιο μέρος του μνημονιακού προγράμματος απορρίπτει η Ελλάδα, απάντησε ότι «το 60% - 70% του προγράμματος είναι μέτρα που θα παίρναμε κι εμείς»!

    Αλλά αν - πριν ξεκινήσεις τη διαπραγμάτευση - αποδέχεσαι το «60% με 70%» ενός προγράμματος κατά… 1.000% απάνθρωπου, τότε; Είναι άραγε μεμψιμοιρία να υποθέσει κανείς ότι το ξεκίνημα προϊδεάζει για το που θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η διαπραγμάτευση;

    Δεν είναι μεμψιμοιρία. Είναι ρεαλιστική ανάλυση των δεδομένων. Που δεν έχει καμία σχέση με την «πεμπτοφαλαγγίτικη» χαιρεκακία κάποιων αθλίων της εγχώριας πολιτικής σκηνής, που αντιπολιτεύονται όπως κυβερνούσαν: Με πυξίδα τα μέιλ της τρόικας.

    Είναι ρεαλισμός στη βάση της ανάλυσης της πραγματικότητας. Που δεν έχει να κάνει με τις ανόητες προφητείες περί «κωλοτούμπας» του διαπραγματευτή. Έχει να κάνει με το πρόδηλο: Ότι στο Κολοσσαίο τα όρια της διαπραγμάτευσης δεν τα ορίζουν οι καλές προθέσεις του διαπραγματευτή. Τα ορίζουν οι τίγρεις του Κολοσσαίου.

    Είναι ψευδαίσθηση ότι στο Κολοσσαίο υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση. Στο Κολοσσαίο το ερώτημα ποτέ δεν ήταν τι θα κερδίσεις. Στο Κολοσσαίο το πολύ – πολύ που μπορείς να ελπίζεις είναι να αγωνιστείς για το ποια κομμάτια από τη σάρκα σου θα περισώσεις.

***  

    Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών βοούν: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Φυσικά δεν αεροβατούμε. Το γνωρίζουμεότι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν έχει αυτή την άποψη. Σεβαστό. Αλλά αυτό δεν αποτελεί τεκμήριο μη ορθότητας της άποψης ότι ο λαός μας μόνο ζημιές θα μετράει όσο βρίσκεται σε «συμμαχία», σε «εταιρική» σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα. Όπως δεν αποτέλεσε τεκμήριο ορθότητας για την παραμονή στην εξουσία της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ το γεγονός ότι ο λαός επί 40 χρόνια τους ανεχόταν. 

   Ο ελληνικός λαός αξίζει να πεισθεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια «μικρή» χώρα που «δεν μπορεί» να αντιταχθεί – εφ’ όλης της ύλης – στους ισχυρούς. Αξίζει να πεισθεί ότι αυτός ο δύσκολος δρόμος είναι απείρως ευκολότερος από τον αδιάβατο δρόμο της διαρκούς αποδοχής των μικρότερων ή μεγαλύτερων εκβιασμών. Αξίζει να ακολουθήσει τη δική του σημαία. Να μην συμβιβαστεί με το «ολίγον έγκυος» ή με μια «θηλιά» που οι «Σόιμπλε» θα τη σφίγγουν ή θα την χαλαρώνουν κατά το δοκούν.

    Ο λαός μας αξίζει να βγει πιο θαρρετά στο προσκήνιο, να γίνει αυτοπροσώπως «διαπραγματευτής» πρωτοστατώντας για μια αληθινή Ευρώπη των λαών όπου ο καθένας χωριστά και όλοι οι λαοί μαζί δεν θα περιμένουν σαν «Δευτέρα Παρουσία» την «ανατροπή των συσχετισμών» από τα πάνω αφού θα έχουν ανατρέψει την ίδια την βαρβαρότητα από τα κάτω. Αξίζει να απειθαρχήσει και να ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των «Σόιμπλε», μιας και δεν οφείλει να διαπραγματευτεί μαζί τους τίποτα απ’ όσα δικαιούται.

    Και η αξία αυτού του αναγκαίου δρόμου, αν κάτι υποδεικνύει σε συνθήκες που ο λαός δεν έχει πάρει ακόμα μια τέτοια απόφαση, είναι τούτο: Τις ευθύνες εκείνων που έχουν το χρέος, χωρίς να αποσπαστούν από το σημερινό λαϊκό αίσθημα, να επιμείνουν και να ηγηθούν με πειστικό, με αποφασιστικό και ενωτικό για το λαό τρόπο σε αυτή την προσπάθεια. 

πηγη: enikos.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι κατ’ ανάγκην φίλος μου. Καλό είναι να το έχουμε υπόψη μας. Ειδικά τώρα που, με αφορμή τις δηλώσεις Ομπάμα για την Ελλάδα, από πολλές πλευρές ακούγεται ότι «οι Αμερικάνοι είναι φίλοι μας»…

    Οι ΗΠΑ, βασικώς είναι φίλοι του… εαυτού τους. Η Ελλάδα αξιοποιείται από μέρους τους ως «εργαλείο» στην αντιπαράθεσή τους με την Γερμανία. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης η μεταξύ τους ενδοιμπεριαλιστική αντιπαράθεση έχει ενταθεί. Οι Αμερικανοί εκείνο που θέλουν είναι ένα μεγαλύτερο βάρος της συνεχιζόμενης κρίσης να πλήξει το γερμανικό κεφάλαιο, καθώς το τελευταίο με την πολιτική που έχει επιβάλει στην ΕΕ κερδίζει από την κρίση.

    Ο Ομπάμα όταν αναφέρεται στην «ανάπτυξη» ή εναντίον της λιτότητας, δεν μιλά στο όνομα των λαϊκών στρωμάτων της Ελλάδας, της Ευρώπης ή ακόμα και της ίδιας της Αμερικής. Μιλά στο όνομα των αμερικανικών μονοπωλίων και εκείνης της «επεκτατικής πολιτικής» που εφόσον κερδίσει θέσεις εντός της ΕΕ θα δημιουργήσει αναχώματα στον ηγεμονικό ρόλο της Γερμανίας στην Ευρώπη και θα ενισχύσει την υπεροχή του δολαρίου έναντι του ευρώ. Αλλά ούτε τα απάνθρωπα κοινωνικά αποτελέσματα (και) αυτής της πολιτικής στο εσωτερικό των ΗΠΑ (σσ: χτες μόλις ανακοινώθηκε ότι έσπασε ρεκόρ ο αριθμός των αστέγων στη Νέα Υόρκη), ούτε η ενίσχυση του δολαρίου έναντι του ευρώ, ούτε φυσικά το αντίστροφο, μπορούν να εμφανίζονται σαν φάρμακο της καταστροφής που έχει συντελεστεί στην Ελλάδα.

    Θα έλεγε κανείς ότι η Ελλάδα δεν έχει να χάσει τίποτα, αντίθετα έχει να κερδίσει από την αξιοποίηση αυτών των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, προωθώντας τις δικές της θέσεις. Αυτή θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα και τακτική εφόσον ικανοποιείτο μια βασική προϋπόθεση: Ότι θα επρόκειτο όντως για αξιοποίηση αυτών των αντιθέσεων. Και όχι για μονομερή συμπόρευση με τις ΗΠΑ, για αναγόρευσή τους σε «σωτήρες» της ανθρωπότητας, για αφελή εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και για αναγωγή σε «λαϊκό συμφέρον» του συμφέροντος τμημάτων της ελληνικής πλουτοκρατίας, που άλλοτε  προσδένεται στο ρώσικο, το αγγλικό, ή το γαλλικό άρμα – μετά την τουρκοκρατία – άλλοτε στο βρετανικό, το αμερικάνικο πριν και μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλοτε στο γερμανικό, και τούμπαλιν.

    Μα τέτοια πρόσδεση όπως κι αν πλασαρίστηκε κάθε φορά είχε δραματικά αποτελέσματα: Από την μικρασιατική καταστροφή μέχρι την αμερικανοβρετανική επέμβαση στα ελληνικά πράγματα τη δεκαετία του ’40, κι από την απριλιανή δικτατορία μέχρι την κυπριακή τραγωδία.

    Για να έχουμε, λοιπόν, μια καθαρή εικόνα της «φιλίας» που μας προσφέρουν οι ΗΠΑ χρήσιμο είναι να αξιολογηθούν ορισμένα στοιχεία:

    α) Τον πρωταγωνιστικό ρόλο των ΗΠΑ στο ΔΝΤ που αν μη τι άλλο έχει δείξει με τον πιο απροσχημάτιστο τρόπο τις «φιλικές του διαθέσεις προς την Ελλάδα, όλα αυτά τα χρόνια…

    β) Ενώ ο πρόεδρος Ομπάμα διατύπωνε τις… φιλελληνικές του θέσεις στην συνέντευξή του στο CNN και στην τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ.Τσίπρα, στο αμερικάνικο έδαφος το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αρνήθηκε να εξετάσει την προσφυγή της Αργεντινής εναντίον της περσινής απόφασης του δικαστή Γκρίεζα, με την οποία δικαιώθηκαν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά όρνεα στην προσπάθεια να εισπράξουν τόκο 1000 φορές (!) πάνω από τα δάνεια που είχαν δώσει και επιχειρήθηκε να οδηγηθεί η Αργεντινή στη χρεοκοπία.

    γ) Ενώ ο Ομπάμα στέλνει αποστολή οικονομικών εμπειρογνωμόνων στην Αθήνα για να «βοηθήσει» την Ελλάδα, στη Βενεζουέλα ο πρόεδρος Μαδούρο κατηγόρησε ανοιχτά τον Αμερικανό αντιπρόεδρο Μπάιντεν ότι αξιοποιεί και επιτείνει την οικονομική κρίση της χώρας ώστε «να προκληθεί πραξικόπημα».

    δ) Ο ρόλος των περίφημων τοξικών παραγώγων στην εκδήλωση και διόγκωση της κρίσης που ενέσκηψε το 2008 είναι πασίγνωστος. Μετά τις τόσες οιμωγές, τις κατάρες και τις υποσχέσεις (και του Ομπάμα) ότι θα μπει τέλος σε αυτή την πρακτική, την κανιβαλικού τύπου κερδοσκοπική πρακτική της «φούσκας», έκτοτε δεν έχει αλλάξει τίποτα. Το αντίθετο: Η τοξική βόμβα των παραγώγων αγγίζει σήμερα τα 700 τρισεκατομμύρια δολάρια (!), δηλαδή έχει διαμορφωθεί οχτώ φορές πάνω από το παγκόσμιο ΑΕΠ! Ποιος είναι ο ρόλος των ΗΠΑ σε αυτή την κατάσταση; Αρκεί ένα στοιχείο: Τα 120 τρισεκατομμύρια αυτής της «φούσκας» ανήκουν σε δυο μόνο αμερικανικές τράπεζες: τη «Citigroup» και τη «JPMorgan»…

    ε) Τις «φιλικές» διαθέσεις των ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας αυτά τα χρόνια τις είχαμε ακούσει τόσο από τις απευθείας διαβεβαιώσεις του Ομπάμα προς τον Γιώργο Παπανδρέου όσο και προς τον Αντώνη Σαμαρά. Τις διαθέσεις, δε, της Γερμανίας για το πώς θα χειριστεί το «θέμα Ελλάδα» οι Αμερικάνοι τις γνώριζαν από την πρώτη στιγμή. Μάλιστα ο Γκάιτνερ, ο πρώτος υπουργός Οικονομικών του Ομπάμα, όταν συνάντησε τον Σόιμπλε κατάλαβε από το 2010, όπως λέει, ότι οι Γερμανοί ήθελαν να «λιώσουν την Ελλάδα». Αυτό – λέει - τον… σοκάρισε. Αλλά το «σοκ» του δεν είδαμε να το μετατρέπει σε πολιτική για να ματαιωθούν τα όσα σοκαριστικά επέρχονταν για την Ελλάδα. Ο κ.Γκάιτνερ κατάφερε να συμβιώσει αρμονικότατα με το «σοκ» του και περιορίστηκε να το καταγράψει σε ένα βιβλίο που το εξέδωσε μόνο μετά από τρία χρόνια απ’ όταν κατάλαβε ότι οι Γερμανοί θα «έλιωναν» την Ελλάδα…

    Κατόπιν αυτών, υπάρχει ίσως ένα πράγμα που θα μπορούσαμε να διδαχτούμε από τους Αμερικάνους και τον κυνισμό τους. Ισχύει τόσο στις σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, όσο και με τους «εταίρους» της στην Ευρωζώνη. Το διατύπωσε ένας εκ των βασικότερων αρθρογράφων της «WallStreetJournal», ο οποίος αμέσως μετά τις εκλογές στην Ελλάδα, έγραψε: «Έλληνες, αν θέλετε ένα φίλο, αγοράστε σκύλο»…

 πηγη: enikos.gr 

Της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*

Δέκα ημέρες μετά από τις εκλογές και τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης στην Ελλάδα, το τοπίο από πλευράς δανειστών και αξιωματούχων της Ευρωζώνης και της ΕΕ φαίνεται να ξεκαθαρίζει. Η εικόνα που αναδύεται είναι εντελώς διαφορετική απ' αυτή που καλλιεργούσε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά, ότι αλλάζει άρδην η κατάσταση και ότι οι δίαυλοι διαπραγμάτευσης με αξιοπρέπεια θα ήταν ορθάνοιχτοι.

Αυτό που διαχέεται από επίσημες δηλώσεις και σχολιασμούς είναι ότι για την Ελλάδα στήνεται ένα σκηνικό Κύπρου που σκοπό έχει να κάμψει γρήγορα την ελληνική κυβέρνηση, ακόμη και τις πιο μετριοπαθείς διεκδικήσεις της, με όπλο τη χρηματοδοτική ασφυξία. Μέσα στο παιχνίδι των εκβιασμών εντάσσεται το έγγραφο που διέρρευσε από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών στο πρακτορείο Reuters(4/2) με το οποίο απαιτείται η εφαρμογή από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απαρέγκλιτα όλων των μέτρων που είχε συμφωνήσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Η επιδίωξη είναι ένας γρήγορος και ταπεινωτικός συμβιβασμός για λόγους πολιτικούς, δεδομένου ότι η διακηρυγμένη πολιτική της νέας ελληνικής κυβέρνησης δεν αμφισβητεί ούτε την Ευρωζώνη ούτε την εφαρμογή των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Ποια είναι τα γεγονότα:

Φαίνεται να υπάρχει αρραγές μέτωπο των χωρών της Ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών και των Γάλλων γύρω από το "Δεν συζητείται μείωση του χρέους" και "Τηρήστε τις δεσμεύσεις", δηλαδή τις δεσμεύσεις που περιέχονται στα μνημόνια, και μετά βλέπουμε το θέμα "ανάπτυξη". Μπορεί οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, που θεωρούνται από την κυβέρνηση προνομιακοί συνομιλητές και σύμμαχοι, να είναι πρόθυμοι για διάλογο, αλλά είναι σαφές αφ' ενός ότι ο γαλλογερμανικός άξονας δεν πρόκειται να διαιρεθεί και ότι η ιταλική κυβέρνηση θα είναι από τις τελευταίες που θα παραβιάσει τους "ευρωπαϊκούς κανόνες". Από παντού διαμηνύεται ότι θα δοθεί χρόνος (και χρήμα) στην ελληνική κυβέρνηση εφόσον συμμορφωθεί πλήρως με τις απαιτήσεις των δανειστών σε νέο πρόγραμμα μνημονιακού τύπου και μάλιστα ταχύτατα.

Ο Μ. Ντράγκι και η ΕΚΤ κατέστησαν σαφές ότι χρηματοδοτούν τις τράπεζες όσο υπάρχει παράταση του μνημονίου (28/2) και ότι θα συνεχίσουν να χρηματοδοτούν μετά τις 28/2 μόνο αν υπάρξει εκ νέου παράταση ή συμφωνία για άλλο αντίστοιχο "ολοκληρωμένο πρόγραμμα". Σ' αυτό το πλαίσιο θα ισχύσει η ποσοτική χαλάρωση και για τα ελληνικά ομόλογα τον Ιούλιο. Ο Ντράγκι φάνηκε να ευθυγραμμίζεται με το Βερολίνο, ο ρόλος του, πανθομολογούμενα, είναι κομβικός και θα κρίνει τις διαπραγματεύσεις. Υπάρχει η πιθανότητα, ακόμη και εάν η Ελλάδα δεν συμφωνήσει γρήγορα σε νέο πρόγραμμα, να έχουν οι τράπεζες πρόσβαση στη ρευστότητα μέσω του έκτακτου μηχανισμού στήριξης (ΕLA). Αλλά θα είναι όμηρος ανά πάσα στιγμή.

Άκαμπτο ως προς την συνεπή εξυπηρέτηση του χρέους προς αυτό εμφανίζεται και το ΔΝΤ. Δεν είδε κανείς μέχρι στιγμής την ευεργετική υπέρ Ελλάδας επιρροή του μεγαλύτερου μετόχου του που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες...

Το ίδιο κλίμα θα υπάρχει στο Eurogroupκαι στη σύνοδο κορυφής. Είναι σαφές.

Η Ελλάδα στην Ευρωζώνη είναι σαν αγκιστρωμένο ψάρι.

Στερημένη από δικά της οικονομικά εργαλεία και αντιμέτωπη με την πιστωτική ασφυξία που μπορεί να της επιβάλλει η ΕΚΤ, η νέα κυβέρνηση προχωρεί εκούσα άκουσα σε ένα μεγάλο συμβιβασμό που θα έλθει σε πλήρη αντίθεση με τις υποσχέσεις της προς τον ελληνικό λαό και, το κυριότερο, θα διατηρήσει τη χώρα στην τροχιά της στασιμότητας και της ανεργίας και μάλιστα με αριστερή σφραγίδα.

Ήδη έχει εγκαταλείψει το στόχο της διαγραφής χρέους, παραιτούμενη προκαταβολικά από μονομερείς ενέργειες, στη λογική "δεν αποτελούμε απειλή" για τους δανειστές. Οι προτάσεις για ανταλλαγή ομολόγων, ομόλογα χωρίς ημερομηνία λήξης κ.λπ. είναι διατυπωμένες πολύ πριν από τις εκλογές. Και στο μόνο που στοχεύει είναι μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους.

Στον δημοσιονομικό τομέα, έχοντας δεχθεί τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, απλώς διαπραγματεύεται μικρότερο ύψος πλεονάσματος, πράγμα που σημαίνει λιτότητα, ίσως πιο ήπιας μορφής. Είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να διατηρήσει αλώβητες τις υποσχέσεις που περιείχε το λεγόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης για την ανακούφιση των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Η στρατηγική του "μετώπου του Νότου" δεν ευοδώνεται.

Θα σώσει την κατάσταση ο Ομπάμα; Όσο κι αν η παρέμβασή του μπορεί να έχει βαρύτητα στις ευρωπαϊκές Αυλές, όσο κι αν υπάρχουν αντιθέσεις με τη Γερμανία δεν θα θυσιάσει τίποτε για την Ελλάδα παρά μόνο αν πάρει κάτι πολύ πιο σημαντικό ως αντάλλαγμα σε μια γεωγραφική περιοχή πολύ ευάλωτη. Ή, όπως γράφει ο Α. Έλλις της "Καθημερινής" (2/2), η στήριξη των ΗΠΑ "προϋποθέτει ένα συνολικότερο πλέγμα συνεργασίας στο γεωπολιτικό πεδίο και περιλαμβάνει από την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Ρωσίας, μέχρι τη συνέχιση και εμβάθυνση της συνεργασίας με το Ισραήλ, και τη στάση που θα τηρήσει η Αθήνα σε ό,τι αφορά την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, ενώ κορυφαία προτεραιότητα αποτελεί και η καταπολέμηση της τρομοκρατίας".

Ο "τρίτος δρόμος" του Α. Τσίπρα, "ούτε ρήξη ούτε υποταγή", προβάλλει αυτή τη στιγμή ανέφικτος. Μάλλον είναι μονόδρομος προς την υποταγή.

Η αλαζονική απόρριψη εδώ και δυο χρόνια της επεξεργασίας ενός Σχεδίου Β για τη χώρα από την ηγεσία του ΣYΡΙΖΑ και από όλες τις πτέρυγές του είναι το λάθος που βρίσκει μπροστά του σήμερα. Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών που περιοδεύουν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες βρίσκονται στην ανάγκη να ζητούν "ανάσα" από τους δανειστές, απ' τους ίδιους που μας έριξαν σ' αυτή την άθλια κατάσταση. Έχουν εναποθέσει τη χώρα στα χέρια τους. Στο "ό,τι προαιρείσθε".  

Οι αρνητικές συνθήκες που μόνος του δημιούργησε ο Σύριζα , αφού συμβιβάστηκε και απέρριψε όλα τα οικονομικά και πολιτικά εργαλεία που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η χώρα μας για να αμυνθεί απέναντι στους εκβιασμούς και να ανοίξει δρόμο εξόδου από την κρίση, είναι πολύ δύσκολες και όλοι το καταλαβαίνουν.

Παρ' όλα αυτά, δεν πρέπει να φοβηθεί η κυβέρνηση τη ρήξη.

Όπως γράφει ο Ταρίκ Αλί, φλογερός υποστηρικτής του Σύριζα, σε ένα μήνυμά του στο Facebook(4/2):

"Από τις σημερινές ειδήσεις φαίνεται πως η ΕΚΤ (δηλ. η ελίτ της ΕΕ) είναι αποφασισμένη να τσακίσει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά για πολιτικούς λόγους. Εάν ο Σύριζα προσπαθήσει να εκπληρώσει το πρόγραμμα που υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους η ΕΕ θα προσπαθήσει να τον καταστρέψει. Γι' αυτό απορρίπτει την άκρως λογική πρόταση για την ανταλλαγή ομολόγων (όχι ότι τη λατρεύω ... θυμηθείτε την Αργεντινή). Φοβάται το ντόμινο και δεν εκπλήσσει κανέναν που η διεφθαρμένη και ποταπή ισπανική χούντα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης ενάντια στο Σύριζα. Πρέπει τώρα να εξεταστεί σοβαρά το Σχέδιο Β (απόσυρση από την Ευρωζώνη) και ο Γ. Βαρουφάκης να κλείσει εισιτήριο για το Πεκίνο και τη Μόσχα. Εάν πρόκειται να επιλέξει [η ελληνική κυβέρνηση] ανάμεσα στην ελίτ της ΕΕ (Γερμανία και η συμμορία) και στο λαό της Ελλάδας, η επιλογή είναι σαφής. Και ο Τσίπρας θα πρέπει να πει τι ακριβώς θα γίνει ... να πει την αλήθεια στους πολίτες της χώρας του...".

*Πηγή:sxedio-b.gr

«ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΕΓΙΝΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ».

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…

Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!

Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.

Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!

Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!

Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.

Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…

Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ!

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».

Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.

Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.

Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

*Πηγή: Επίκαιρα

Την άποψη ότι εάν οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές προσκρούσουν σε αδιαλλαξία εκ μέρους τους, τότε θα πρέπει να ερωτηθεί ο λαός για το τι πρέπει να γίνει από εκεί και πέρα, εξέφρασε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Λαπαβίτσας.

«Αν φτάσουμε σε μία κατάσταση όπου όντως ο δανειστής δεν κάνει πίσω και τα πράγμα είναι πολύ σκληρά, αν φτάσουμε εκεί βεβαίως πιστεύω ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς την ξεκάθαρη συγκατάθεση του ελληνικού λαού. Να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός, να δείξει προς τα πού κινείται και αυτός θα αποφασίσει» δήλωσε ο κ. Λαπαβίτσας στο Mega.

O ίδιος δεν απέκλεισε ο λαός να εκφραστεί είτε με δημοψήφισμα είτε με εκλογές. «Δεν θέλω να πάρω θέση για αυτό. Θα πω ότι όλα είναι ανοιχτά. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. Αυτό θα φανεί και θα αποφασιστεί μέσα από τη διαδικασία» δήλωσε.

Το ίδιο το ερώτημα «θα προκύψει μέσα από τις διαδικασίες που έχουμε πει, δεν θα το προκαταλάβουμε» δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ερωτηθείς αν μπορεί να είναι «επώδυνος συμβιβασμός ή έξοδος από το ευρώ;» απάντησε: «Δεν ξέρω εάν θα είναι ακριβώς αυτό το ερώτημα, αυτό θα είναι η ουσία του, ή κάποια μορφή του».

Ο Κ.Λαπαβίτσας δεν θέλησε επίσης να τοποθετηθεί στο ποια θα είναι η θέση της κυβέρνησης σε περίπτωση που ερωτηθεί ο λαός. «Αυτό θα το δούμε εκεί, δεν μπορώ να σας απαντήσω αυτή τη στιγμή» είπε.

Τέλος, ο κ. Λαπαβίτσας εξέφρασε εκ νέου τη διαφωνία του με την άποψη του Γιάνη Βαρουφάκη ότι συμφωνεί με το 67% του προγράμματος.

«Το μνημόνιο ούτε διαιρείται, ούτε τεμαχίζεται, ούτε έχουμε υποπολλαπλάσια. Είναι όλο αποτυχημένο. Αυτή είναι η δική μου άποψη και αυτή είναι η άποψη του ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως το να βάλουμε ένα ποσοστό δεν ισχύει. Πιστεύω ότι αυτό που είπε ο κ. Βαρουφάκης μεταφέρθηκε λάθος» δήλωσε.

πηγη:iskra.gr

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ IN.GR 

ΠΑ.ΜΑΚ: ΤΟ 72% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ!

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ALCO: ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ

Ενδεικτικό των διαθέσεων του λαού είναι και το μέχρι στιγμής αποτέλεσμα ηλεκτρονικής δημοσκόπησης που διενεργεί ο ιστότοπος in.gr, όπου τίθεται το ερώτημα «Αν οι δανειστές κρατήσουν αδιάλλακτη στάση τι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση;».

Από ένα σύνολο 4.967 ατόμων που έλαβαν μέχρι στιγμής μέρος προκύπτει:

• Το 66,36% (3.296 άτομα) «να συγκρουστεί, έστω και με κίνδυνο χρεοκοπίας ή εξόδου από το ευρώ».

• Το 29,27% (1.454 άτομα) «να υποχωρήσει και να ολοκληρώσει τη συμφωνία με συνέχιση της λιτότητας».

• Το 4,37% (217 άτομα) «δεν γνωρίζω/Δεν απαντώ».

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ: ΤΟ 72% ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙΚΡΟΤΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ!

Η νέα κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεων, πιστεύει το 75% των ερωτηθέντων της πρώτης δημοσκόπησης για την εκτίμηση των μετεκλογικών εξελίξεων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για λογαριασμό του ΣΚΑΪ.

Μάλιστα το 72% θεωρεί σωστή την αντιπαράθεση της κυβέρνησης με την τρόικα ενώ περίπου έξι στους δέκα (59%) εκτιμούν πως η σύγκρουση αυτή θα συνεχιστεί και τις επόμενες εβδομάδες.

Η κυβέρνηση  είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το σύνολο των προεκλογικών της υποσχέσεων, πιστεύει το 75% των ερωτηθέντων:

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως εκτός από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ που επικροτούν, σε ποσοστά 91,5% και 91% αντίστοιχα, τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές, με τη στρατηγική αντιπαράθεσης συμφωνεί και το 43% των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας.

Ενδεχόμενη έξοδος της χώρας από το ευρώ προκαλεί ανησυχία στο 35,5% των ερωτηθέντων, το 9,5% ελπίζει σε μια τέτοια έκβαση, ενώ ένας στους τρεις δεν πιστεύει πως υπάρχει η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Την χειρότερη εντύπωση έκανε η συμμετοχή στην κυβέρνηση στελεχών που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και αμέσως μετά ακολουθεί η κυβερνητική συνεργασία με τους ΑΝΕΛ αλλά και το ότι οι περισσότεροι υπουργού, αρνήθηκαν να ορκισθούν με θρησκευτικό όρκο.

Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

Για την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών της, η Iskra παραθέτει, χωρίς κρίσεις και σχόλια, τα ευρήματα των δημοσκόπησης των εταιριών Alco και GPO για λογαριασμό της εφημερίδας "Το Ποντίκι" και του τ/σ MEGA, οι οποίες διενεργήθηκαν λίγο μετά την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης .

ΝΕΑ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΑLCO: ΤΡΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ

Εντυπωσιακή είναι η στήριξη που λαμβάνει από την κοινωνία η κυβέρνηση τόσο στις προγραμματικές δηλώσεις της όσο και στην πορεία της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, σύμφωνα με τα ευρήματα της δημοσκόπησης που διενήργησε η ALCO για το topontiki.gr.

Συγκεκριμένα στο ερώτημα για την αξιολόγηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης το 67% τις αξιολογεί θετικά και πολύ θετικά, το 9% αρνητικά και πολύ αρνητικά, το 19% δείχνει αδιάφορο και το 6% δεν απαντά.

Ανά κομματική προτίμηση, οι ψηφοφόροι των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων εμφανίζουν τα μεγαλύτερα ποσοστά συμφωνίας με τις προγραμματικές δηλώσεις, πολύ ψηλά βρίσκονται όσοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή, αλλά τα πιο εντυπωσιακά ποσοστά είναι το 68% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και το 31% αυτών της Ν.Δ. 

Σε ό,τι αφορά τη συναισθηματική προσέγγιση των προγραμματικών δηλώσεων, ενθουσιασμός και υπερηφάνεια προκλήθηκε στο 47% των ερωτηθέντων, αδιάφορο ήταν το 24%, ανησύχησε το 20% και αρνητικό δηλώνει μόλις το 2%.

Στο ερώτημα «Εσείς προσωπικά θα δίνατε ή όχι ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση;» το «Ναι» φτάνει το 59%, το «Όχι» στο 34% και δεν απαντά το 7%.

Ανά κομματική προτίμηση, εκτός από τα αυτονόητα θηριώδη ποσοστά των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων, εντύπωση προκαλεί το ότι το 60% των ψηφοφόρων της Χ.Α., το 57% του ΠΑΣΟΚ, το 53% του Ποταμιού και το 48% του ΚΚΕ θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Στον αντίποδα, αρνητικό εμφανίζεται το 81% των ψηφοφόρων της Ν.Δ.

Σε ό,τι αφορά «τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους και δανειστές μας», σύμφωνο είναι το 75% των ερωτηθέντων, αρνητικό μόλις το 15% και δεν απαντά το 10%.

Ανά κομματική προτίμηση με τη διαπραγματευτική στάση της κυβέρνησης συμφωνούν σε ποσοστά άνω του 90% οι ψηφοφόροι των ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛΛ. και Χ.Α., κατά 73% αυτοί του ΚΚΕ, κατά 69% του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού και το εκπληκτικό 41% των ψηφοφόρων της Ν.Δ.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ GPO: ΣΤΟ 79,2% ΟΙ ΘΕΤΙΚΕΣ ΓΝΩΜΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

Θετικά αντιμετωπίζουν οχτώ στους δέκα (79,2%) ερωτηθέντες σε δημοσκόπηση της GPO για λογαριασμό του MEGA τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με το 17,9% να εκφράζει αρνητική γνώμη.

Όσον αφορά το αν οι προγραμματικές δηλώσεις είναι συνεπείς με τις προεκλογικές εξαγγελίες το 85,5% απαντά «ναι» και το 11,1% «όχι».

Για τη στρατηγική της κυβέρνησης το 73,6% εκτιμά ότι οδηγεί σε συμβιβασμό και το 16,2% ότι θα οδηγηθούμε σε ρήξη

Για το αν έχει περάσει οριστικά ο κίνδυνος Grexit το 34,8% λέει «ναι» (41,8% πριν τις εκλογές) και το 60,9% «όχι» (51,6% πριν τις εκλογές).

Παράλληλα το 76% θέλει πάση θυσία η χώρα να μείνει στο Ευρώ και το 19,9% έχει αντίθετη άποψη.

Αντίστοιχα θετική είναι η αντίδραση για τους χειρισμούς του Αλέξη Τσίπρα τις δύο πρώτες εβδομάδες καθώς 78,4% απαντά θετικά και το 16% αρνητικά.

Το 91% ζητά από την αντιπολίτευση να συμβάλει στη διαπραγμάτευση και το 7,5% λέει το αντίθετο ενώ εννέα στους δέκα λένε ότι είναι υποχρέωση της κυβέρνησης να ζητηθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις.

ΠΗΓΗ: iskra.gr