Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος

Στο τελευταίο τεύχος της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΚΟΜΕΠ 1/2015) δημοσιεύεται ένα πολυσέλιδο άρθρο που το υπογράφει ο Χρ. Μπαλωμένος, μέλος της ιδεολογικής επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ. Το άρθρο φέρει τον τίτλο «Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ‘‘ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ’’ ΚΑΙ ΣΤΗ ‘‘ΝΕΑ ΣΠΟΡΑ’’». Ο τίτλος αυτός από μόνος του δηλώνει το περιεχόμενο του άρθρου και τις στοχεύσεις που έχει. Ο ίδιος ο συγγραφέας του, ευθύς εξαρχής, αφού μας κολλάει την ταμπέλα του οπορτουνιστή, δίνει εν συντομία αυτό που θεωρεί ότι προσδιορίζει τις απόψεις μας για να επιχειρήσει μετά- αφού τις έχει φέρει στα μέτρα του- να τις αντικρούσει.

Να τι γράφει: «Προπαγανδίζουν -με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ο καθένας-την αναγκαιότητα διεκδίκησης ή αξιοποίησης από το ΚΚΕ της συμμετοχής ή στήριξης σε μια διακυβέρ­νηση η οποία δε θα έχει συγκροτηθεί ως αποτέλεσμα της επαναστατι­κής πάλης της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στο έδαφος της ανατροπής του αστικού κράτους και των θεσμών του, αλλά ως αποτέ­λεσμα μιας ισχυρής παρουσίας του ΚΚΕ στα ίδια τα όργανα και τους θεσμούς του αστικού κράτους και στο έδαφος της καπιταλιστικής οικο­νομίας. Την ίδια στιγμή, διακηρύσσουν ανοιχτά ότι ο έλεγχος βασικών αστικών θεσμών από τους κομμουνιστές μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος της...επανάστασης!».

Η θέση του 15^ου Συνεδρίου για το θέμα της κυβέρνησης

Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι του αρέσει για τις απόψεις του Εργατικού Αγώνα και να μεταφράζει τις θέσεις του όπως τον βολεύει καλύτερα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι λέει και την αλήθεια. Στο ζήτημα της κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού, η γενική θέση του Εργατικού Αγώνα είναι η θέση που έχει διατυπώσει το 15^ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Πράγμα που σημαίνει πως αν εμείς είμαστε οπορτουνιστές γι’ αυτή μας τη γενική θέση, τότε, η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ θα πρέπει ευθέως να χαρακτηρίσει οπορτουνιστικό ολόκληρο το κόμμα εκείνης της περιόδου- μαζί και τον εαυτό της. Εκτός κι αν κάποιοι, την περίοδο του 15^ου Συνεδρίου, δεν ήταν με αυτή τη θέση αλλά υποκρίνονταν πως την αποδέχονται για να μπορούν να είναι στην κομματική ηγεσία, να διαμορφώνουν συσχετισμούς αξιοποιώντας την εξουσία που τους ανέθεσε το κόμμα, ώστε να έρθει η στιγμή που θα μπορούν να λένε αυτά που λένε σήμερα.

Ας δούμε τι έλεγε το 15^ο Συνέδριο του ΚΚΕ για το ζήτημα της κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού. Διαβάζουμε: «Σε συνθήκες ταξικών αναμετρήσεων και μεγάλης φθοράς στην επιρροή των αστικών κομμάτων και των συμμάχων τους, μπορεί να προκύψει κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών δυνάμεων με βάση το κοινοβούλιο χωρίς να έχουν διαμορφωθεί ακόμα οι όροι για το επαναστατικό πέρασμα. Η δρομολόγηση κυβερνητικών μέτρων που στοχεύουν στην ανακούφιση του λαού, ενάντια στο πολυεθνικό κεφάλαιο, στην εξάρτηση και τη συμμετοχή της χώρας στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, είναι δυνατόν να συσπειρώνει και να πείθει για την ανάγκη γενικότερης ρήξης. Το ΚΚΕ επιδιώκει μια τέτοια κυβέρνηση, με τη δράση της και τη γενικότερη λαϊκή παρέμβαση, να συμβάλει στην έναρξη της επαναστατικής διαδικασίας. Το διάστημα μέσα στο οποίο θα κριθεί αν η κυβέρνηση θα προχωρήσει προς τα εμπρός δε θα είναι μακρόχρονο. Η πείρα δείχνει ότι θα είναι βραχύχρονο. Αν οι εξελίξεις δεν πάρουν θετική πορεία, τότε η κυβέρνηση θα ανατραπεί, κάτω από την αντίδραση της κυρίαρχης τάξης και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Η ανατροπή της δε σημαίνει υποχρεωτικά συνολικό πισωγύρισμα. Μπορεί να γίνει παράγοντας για να κατανοηθεί βαθύτερα η ανάγκη ριζικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση ο αποφασιστικός παράγοντας θα είναι η ενότητα της εργατικής τάξης, η κατάκτηση του ηγετικού καθοδηγητικού ρόλου της, καθώς και του Κόμματός της, του ΚΚΕ, στο Μέτωπο» (Οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Ο Λενινισμός, το ζήτημα της κυβέρνησης και των μεταβατικών προγραμμάτων

Ο αρθρογράφος της ΚΟΜΕΠ- δηλαδή η ιδεολογική επιτροπή του ΚΚΕ και συνεπώς η ηγεσία του- δεν διαστρεβλώνει μόνο τις θέσεις του Εργατικού Αγώνα. Το χειρότερο είναι ότι διαστρεβλώνει και καταντάει αγνώριστο τον ίδιο τον Λένιν και τον Λενινισμό.

Διαβάζουμε π.χ. για το ζήτημα των μεταβατικών προγραμμάτων τα οποία χαρακτηρίζει άρνηση του Μαρξισμού Λενινισμού: «Το παραπάνω «σχήμα» του μεταβατικού προγράμματος αποτελεί τροποποιημένη αναβίωση του ιστορικού διαχωρισμού του προγράμματος της Σοσιαλδημοκρατίας πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο σ’ ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, το οποία περιοριζόταν σε μεταρρυθμίσεις εντός του καπιταλισμού, και σε ένα μάξιμουμ πρόγραμμα, το οποίο περιελάμβανε τα μέτρα που θα υλοποιούνταν στο σοσιαλισμό. Η υλοποίηση του μίνιμουμ προγράμματος προβαλλόταν ως απαραίτητη προϋπόθεση ‘‘για να ανοίξει ο δρόμος’’ για την υλοποίηση του μάξιμουμ προγράμματος, δηλαδή για το σοσιαλισμό».

Αυτά μας λέει ο αρθρογράφος της ΚΟΜΕΠ, η ιδεολογική επιτροπή και η ηγεσία του ΚΚΕ. Ας δούμε όμως τι λέει ο Λένιν για το μίνιμουμ και το μάξιμουμ πρόγραμμα ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε ποιος τον διαστρεβλώνει και ποιος τον υπερασπίζεται. Γράφει ο Λένιν: «Ο μαρξισμός απαιτεί σαφή διαχωρισμό του προγράμματος-μάξιμουμ από το πρόγραμμα-μίνιμουμ. Μάξιμουμ είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, που είναι ακατόρθωτος χωρίς την εξάλειψη της εμπορευματικής παραγωγής. Μίνιμουμ είναι οι μετασχηματισμοί που μπορούν να γίνουν και μέσα στα πλαίσια της εμπορευματικής παραγωγής. Το μπέρδεμα του ενός με το άλλο οδηγεί αναπόφευκτα σε κάθε λογής μικροαστικές και οπορτουνιστικές ή αναρχικές διαστρεβλώσεις του προλεταριακού σοσιαλισμού, συσκοτίζει αναπόφευκτα το καθήκον της κοινωνικής επανάστασης που πραγματοποιείται με την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο» (Λένιν: «Άπαντα. Εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 13^ος, σελ. 401).

Για όσους δεν καταλαβαίνουν ή δεν θέλουν να καταλάβουν ο Λένιν υπογραμμίζει πως ο Μαρξισμός, δηλαδή η μαρξιστική επιστήμη, απαιτεί σαφή διαχωρισμό του μίνιμουμ και του μάξιμουμ προγράμματος και υπονοεί με σαφήνεια ότι το μπέρδεμά τους διαστρεβλώνει και συσκοτίζει το καθήκον της κοινωνικής επανάστασης είτε μικροαστικά- οπορτουνιστικά, δηλαδή υποτάσσοντας την στρατηγική στην τακτική είτε μικροαστικά- αναρχικά εξαφανίζοντας κάθε έννοια τακτικής και εμφανίζοντας την κοινωνία του μέλλοντος ως άμεσο καθήκον. Σε ποιον από αυτούς τους δύο μικροαστισμούς κατατάσσεται η ηγεσία του ΚΚΕ αφήνουμε να μας το πει η ίδια.

Το ζήτημα της κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού δεν είναι ίδιο σε όλες τις εποχές και κάτω από τις οποιασδήποτε συνθήκες. Αυτό είναι αναμφισβήτητα ορθό. Πουθενά όμως στον μαρξισμό- λενινισμό δεν είναι ένα ξένο πρόβλημα που δεν πρέπει να απασχολεί το επαναστατικό κίνημα. Όλη η ιστορία του λενινισμού ως θεωρία και πολιτική πρακτική διδάσκει πως το επαναστατικό κόμμα οφείλει να ασχολείται σοβαρά με το ζήτημα αυτό σε κάθε φάση της ταξικής πάλης και να μην αρνείται ακόμη και την συμμετοχή σε μια τέτοια κυβέρνηση αν οι συνθήκες το επιτρέπουν και καθιστούν δυνατή την υπεράσπιση και προώθηση των άμεσων και μακροπρόθεσμων συμφερόντων της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Θα σταθούμε σε δύο ιστορικά παραδείγματα που φέρουν την σφραγίδα του Λένιν.

Το ζήτημα της κυβέρνησης πριν την επανάσταση του Οκτώβρη

Το πρώτο αφορά στην περίοδο της επανάστασης του 1905 και στο ενδεχόμενο της εμφάνισης μιας αστικής προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης. Ο Λένιν αντιμετώπισε αυτό το ζήτημα στο έργο του «Οι δυο τακτικές της σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση».

Γράφει ο Λένιν: «Εφόσον o λαός διαφωνεί με την κυβέρνηση και η μάζα έχει επίγνωση της ανάγκης να εγκαθιδρυθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, το κόμμα πού έχει βάλει σα σκοπό του την ανατροπή τής κυβέρνησης πρέπει κατανάγκην να σκεφτεί με ποια κυβέρνηση θα αντικαταστήσει την παλιά κυβέρνηση που πρόκειται να ανατραπεί. Παρουσιάζεται ένα καινούργιο ζήτημα, το ζήτημα της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης. Το κόμμα του συνειδητού προλεταριάτου για να δώσει ολοκληρωμένη απάντηση σ’ αυτό το ζήτημα πρέπει να ξεκαθαρίσει: 1ο, τη σημασία της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης στη συντελούμενη επανάσταση και σ’ όλο τον αγώνα του προλεταριάτου γενικά- 2ο, τη στάση του απέναντι στην προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση- 3ο, τους ακριβείς όρους συμμετοχής της σοσιαλδημοκρατίας στην κυβέρνηση αυτή- 4ο, τούς όρους άσκησης πίεσης πάνω σ’ αυτή την κυβέρνηση από τα κάτω, δηλ. στην περίπτωση που η σοσιαλδημοκρατία δε θ’ αντιπροσωπεύεται σ’ αυτήν. Μόνο όταν ξεκαθαριστούν όλα αυτά τα ζητήματα η πολιτική στάση του κόμματος θα είναι, από την άποψη αυτή, στάση αρχών, καθαρή και σταθερή.

Ας δούμε λοιπόν πώς λύνει αυτά τα ζητήματα η Απόφαση τού III συνεδρίου τού ΣΔΕΚΡ. Παραθέτουμε το πλήρες κείμενό της:

«’Απόφαση σχετικά με την προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση.

Παίρνοντας υπόψη:

1) ότι τόσο τα άμεσα συμφέροντα του προλεταριάτου όσο και τα συμφέροντα του αγώνα του για τους τελικούς σκοπούς του σοσιαλισμού απαιτούν όσο το δυνατόν πληρέστερη πολιτική ελευθερία και συνεπώς Αντικατάσταση τής Απολυταρχικής μορφής διακυβέρνησης με τη λαοκρατική δημοκρατία

2) ότι ή πραγμάτωση της λαοκρατικής δημοκρατίας στη Ρωσία είναι δυνατή μόνο σαν αποτέλεσμα μιας νικηφόρας λαϊκής εξέγερσης που όργανό της θα είναι μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση, η μόνη ικανή να εξασφαλίσει πλήρη ελευθερία στην προεκλογική ζύμωση και να συγκαλέσει, με βάση το καθολικό, ίσο και άμεσο εκλογικό δικαίωμα και με μυστική ψηφοφορία, μια συντακτική συνέλευση που θα εκφράζει πραγματικά τη θέληση του λαού

3) ότι αυτή η δημοκρατική επανάσταση στη Ρωσία, με το σημερινό κοινωνικοοικονομικό της καθεστώς, δε θα αδυνατίσει αλλά θα δυναμώσει την κυριαρχία τής αστικής τάξης, που σε μιαν ορισμένη στιγμή θα προσπαθήσει αναπόφευκτα, χωρίς να διστάσει μπροστά σέ τίποτε, να αφαιρέσει από το ρωσικό προλεταριάτο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος των κατακτήσεων της επαναστατικής περιόδου-, το III συνέδριο του ΣΔΕΚΡ αποφασίζει:

α) είναι απαραίτητο να διαδώσουμε μέσα στην εργατική τάξη μια συγκεκριμένη αντίληψη για την πιθανότερη πορεία της επανάστασης και για την ανάγκη να δημιουργηθεί σε μια ορισμένη στιγμή της επανάστασης μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση, από την οποία το προλεταριάτο θα απαιτήσει την πραγματοποίηση όλων των αμέσων πολιτικών και οικονομικών διεκδικήσεων του προγράμματός μας (πρόγραμμα-μίνιμουμ)

β) σέ συνάρτηση με το συσχετισμό των δυνάμεων και με άλλους παράγοντες, που δεν μπορούν να καθοριστούν προκαταβολικά με Ακρίβεια, επιτρέπεται η συμμετοχή πληρεξουσίων του κόμματός μας στην προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση, με σκοπό την αμείλικτη καταπολέμηση κάθε αντεπαναστατικής απόπειρας και την υπεράσπιση των ιδιαίτερων συμφερόντων της εργατικής τάξης

γ) απαραίτητος όρος για μια τέτοια συμμετοχή είναι ο αυστηρός έλεγχος του κόμματος πάνω στους πληρεξουσίους του και η ακλόνητη περιφρούρηση της ανεξαρτησίας της σοσιαλδημοκρατίας, που επιδιώκει μια ολοκληρωτική σοσιαλιστική επανάσταση και που απ’ αυτήν ακριβώς την άποψη είναι αδιάλλακτα εχθρική προς όλα τα αστικά κόμματα

δ) ανεξάρτητα από το αν θα είναι ή όχι δυνατή η συμμετοχή της σοσιαλδημοκρατίας στην προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση, πρέπει να προπαγανδίζεται στα πιο πλατιά στρώματα του προλεταριάτου η ιδέα ότι χρειάζεται συνεχής πίεση πάνω στην προσωρινή κυβέρνηση από το εξοπλισμένο και καθοδηγούμενο από τη σοσιαλδημοκρατία προλεταριάτο, με σκοπό την περιφρούρηση, τη στερέωση και την επέκταση των κατακτήσεων της επανάστασης»…

Η απόφαση του III συνεδρίου του ΣΔΕΚΡ, όπως φαίνεται από τον τίτλο της, είναι αφιερωμένη ολοκληρωτικά και αποκλειστικά στο ζήτημα της προσωρινής επαναστατικής κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι η συμμετοχή της σοσιαλδημοκρατίας στην προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση περιλαμβάνεται εδώ σα μέρος του όλου προβλήματος. Από το άλλο μέρος γίνεται λόγος μόνο για μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση και για τίποτε άλλο, συνεπώς εδώ δεν περιλαμβάνεται καθόλου το ζήτημα λχ. της «κατάκτησης της εξουσίας» γενικά κτλ. Ενήργησε άραγε σωστά το συνέδριο αφήνοντας κατά μέρος αυτό το τελευταίο ζήτημα και άλλα παρόμοια; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ενήργησε σωστά, γιατί η πολιτική κατάσταση της Ρωσίας δεν προβάλλει καθόλου παρόμοια ζητήματα στην ημερήσια διάταξη. Απεναντίας, όλος ό λαός έχει βάλει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της απολυταρχίας και τη σύγκληση συντακτικής συνέλευσης. Στα συνέδρια του κόμματος πρέπει να μπαίνουν για λύση όχι τα προβλήματα που έθιξε σέ κατάλληλη ή ακατάλληλη στιγμή τούτος ή εκείνος ο δημοσιολόγος, μα εκείνα που έχουν σοβαρή πολιτική σημασία δυνάμει των συνθηκών τής στιγμής και λόγω της αντικειμενικής πορείας τής κοινωνικής εξέλιξης» (Λένιν: «Άπαντα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 11^ος, σελ. 10- 12).

Όπως συμβαίνει με τους κλασικούς του Μαρξισμού, ο λόγος του Λένιν έχει στοιχεία που αφορούν το ειδικό και το συγκεκριμένο αλλά και το γενικό, δηλαδή στοιχεία επιστημονικής γενίκευσης. Θα είχε μιαν αξία να μας έλεγε η ηγεσία του ΚΚΕ αν διακρίνει τέτοια στοιχεία επιστημονικής γενίκευσης στο προαναφερόμενο κείμενο του Λένιν ή αν το θεωρεί σκέτο οπορτουνισμό. Π.χ. πως κρίνει αυτό το απόσπασμα: «Από το άλλο μέρος γίνεται λόγος μόνο για μια προσωρινή επαναστατική κυβέρνηση και για τίποτε άλλο, συνεπώς εδώ δεν περιλαμβάνεται καθόλου το ζήτημα λχ. της «κατάκτησης της εξουσίας» γενικά κτλ. Ενήργησε άραγε σωστά το συνέδριο αφήνοντας κατά μέρος αυτό το τελευταίο ζήτημα και άλλα παρόμοια; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ενήργησε σωστά, γιατί η πολιτική κατάσταση της Ρωσίας δεν προβάλλει καθόλου παρόμοια ζητήματα στην ημερήσια διάταξη. Απεναντίας, όλος ό λαός έχει βάλει στην ημερήσια διάταξη την ανατροπή της απολυταρχίας και τη σύγκληση συντακτικής συνέλευσης. Στα συνέδρια του κόμματος πρέπει να μπαίνουν για λύση όχι τα προβλήματα που έθιξε σέ κατάλληλη ή ακατάλληλη στιγμή τούτος ή εκείνος ο δημοσιολόγος, μα εκείνα που έχουν σοβαρή πολιτική σημασία δυνάμει των συνθηκών τής στιγμής και λόγω της αντικειμενικής πορείας τής κοινωνικής εξέλιξης».

Το ζήτημα της κυβέρνησης και η ΚΔ

Το δεύτερο ιστορικό παράδειγμα που αφορά στο ζήτημα της στάσης των κομμουνιστών απέναντι σε μία κυβέρνηση στο έδαφος του καπιταλισμού το συναντάμε στις αποφάσεις του 4^ου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβρη- Δεκέμβρη του 1922, ζώντος του Λένιν και με την ενεργό συμμετοχή του.

Το συνέδριο αυτό αποφάσισε τα παρακάτω:

«Η εργατική κυβέρνηση: (ενδεχόμενα και η εργατοαγροτική κυβέρνηση) πρέπει παντού να μας χρησιμεύσει σαν γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα. Αλλά σαν άμεσο πολιτικό σύνθημα, η εργατική κυβέρνηση αποκτάει σημασία στις χώρες όπου η κατάσταση της αστικής κοινωνίας είναι ιδιαίτερα πολύ λίγο ασφαλής, και όπου ο συσχετισμός των δυνάμεων μεταξύ των εργατικών κομμάτων και της μπουρζουαζίας θέτει στην ημερήσια διάταξη τη λύση της εργατικής κυβέρνησης σαν πολιτική ανάγκη.

Σ’ αυτές τις χώρες το σύνθημα της ‘‘εργατικής κυβέρνησης’’ αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια όλης της τακτικής του ενιαίου μετώπου.

Τα κόμματα της 2ης Διεθνούς σ’ αυτές τις χώρες προσπαθούν να «σώσουν» την κατάσταση υποστηρίζοντας και πραγματοποιώντας τη συμμαχία των αστών με τους σοσιαλδημοκράτες. Οι πιο πρόσφατες προσπάθειες που έγιναν από ορισμένα κόμματα της 2ης Διεθνούς (π.χ. στη Γερμανία), που αρνήθηκαν την ανοιχτή συμμετοχή τους σε μια τέτοια κοινή κυβέρνηση, για να πραγματοποιήσουν σύγχρονα το συνασπισμό τους με τους αστούς με μασκαρεμένη μορφή, είναι απλώς μια μανούβρα που αποβλέπει να καθησυχάσει τις μάζες οι οποίες διαμαρτύρονται εναντίον τέτοιων συνασπισμών, και μια ραφιναρισμένη εξαπάτηση των εργατικών μαζών. Στη φανερή ή μασκαρεμένη συμμαχία της αστικής τάξης με την σοσιαλδημοκρατία, οι κομουνιστές αντιτάσσουν το ενιαίο μέτωπο όλων των εργατών και τον πολιτικό και οικονομικό συνασπισμό όλων των εργατικών κομμάτων εναντίον της μπουρζουαζίας για την οριστική ανατροπή της. Στον κοινό αγώνα όλων των εργατικών κομμάτων εναντίον της μπουρζουαζίας, όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να περάσει στα χέρια της εργατικής κυβέρνησης και οι θέσεις της εργατικής κυβέρνησης να ενισχυθούν.

Το πιο στοιχειώδες πρόγραμμα μιας εργατικής κυβέρνησης πρέπει να είναι ο εξοπλισμός του προλεταριάτου, ο αφοπλισμός των αντεπαναστατικών αστικών οργανώσεων, η εφαρμογή του ελέγχου στην παραγωγή, η επιβολή του κύριου βάρους των φόρων στους πλούσιους και το τσάκισμα της αντίστασης της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας.

Μια τέτοια κυβέρνηση είναι δυνατή μόνο αν βγει μέσα από την πάλη των ίδιων των μαζών, αν στηριχτεί πάνω σε εργατικά όργανα κατάλληλα για αγώνα και δημιουργημένα από τα πιο πλατιά στρώματα των καταπιεσμένων εργατικών μαζών. Μια εργατική κυβέρνηση που προκύπτει από ένα κοινοβουλευτικό συνδυασμό, μπορεί επίσης να δώσει την ευκαιρία να αναζωογονηθεί το επαναστατικό εργατικό κίνημα. Είναι όμως αυτονόητο ότι η δημιουργία μιας πραγματικά εργατικής κυβέρνησης και η διατήρηση μιας κυβέρνησης που κάνει επαναστατική πολιτική θα οδηγήσουν αναγκαστικά στον πιο λυσσασμένο αγώνα και ίσως, και σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον της μπουρζουαζίας. Επομένως, το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης μπορεί να εξαπολύσει επαναστατικούς αγώνες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι κομουνιστές πρέπει να δηλώσουν ότι είναι διατεθειμένοι να σχηματίσουν κυβέρνηση με μη κομουνιστικά εργατικά κόμματα και οργανώσεις. Αυτό όμως μπορούν να το κάνουν μόνο αν υπάρχουν εγγυήσεις ότι αυτές οι εργατικές κυβερνήσεις θα κάνουν πραγματικά αγώνα εναντίον της μπουρζουαζίας, με την έννοια που μιλήσαμε παραπάνω. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι κανονικοί όροι της συμμετοχής των κομουνιστών σε μια τέτοια κυβέρνηση είναι οι ακόλουθοι:

1) Η συμμετοχή στην εργατική κυβέρνηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την έγκριση της Κομουνιστικής Διεθνούς.

2) Οι κομουνιστές που θα αποτελέσουν μέλη της εργατικής κυβέρνησης θα ελέγχονται με τον πιο αυστηρό τρόπο από το κόμμα τους.

3) Τα κομουνιστικά μέλη της εργατικής κυβέρνησης παραμένουν σε στενή επαφή με τις επαναστατικές οργανώσεις των μαζών.

4) Το κομουνιστικό κόμμα διατηρεί απόλυτα τη φυσιογνωμία του και την πλήρη ανεξαρτησία της ζύμωσης και της προπαγάνδας του.

Παρά τα μεγάλα του πλεονεκτήματα, το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης έχει επίσης και κινδύνους, όπως και κάθε ενιαιομετωπική τακτική. Για να προφυλαχτούν απ’ αυτούς τους κινδύνους, τα κομουνιστικά κόμματα δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάνε ότι αν κάθε αστική κυβέρνηση είναι σύγχρονα και κυβέρνηση καπιταλιστική, δεν είναι αλήθεια ότι και κάθε εργατική κυβέρνηση είναι κυβέρνηση πραγματικά προλεταριακή, δηλαδή ένα επαναστατικό όργανο της προλεταριακής εξουσίας.

Η Κομουνιστική Διεθνής οφείλει να έχει υπόψη της τις ακόλουθες ενδεχόμενες περιπτώσεις:

1) Φιλελεύθερη εργατική κυβέρνηση. Υπάρχει ήδη τέτοια κυβέρνηση στην Αυστραλία και είναι εξίσου πιθανή στο αρκετά κοντινό μέλλον και στην Αγγλία.

2) Σοσιαλδημοκρατική εργατική κυβέρνηση (Γερμανία).

3) Εργατοαγροτική κυβέρνηση. Αυτό το ενδεχόμενο μπορούμε να το προβλέψουμε για τα Βαλκάνια, την Τσεχοσλοβακία, κ.λπ.

4) Εργατική κυβέρνηση με συμμετοχή των κομουνιστών.

5) Πραγματική προλεταριακή εργατική κυβέρνηση που, στην καθαρότερη μορφή της, μόνο ένα Κομουνιστικό Κόμμα μπορεί να την ενσαρκώσει.

Οι δύο πρώτοι τύποι εργατικής κυβέρνησης δεν είναι επαναστατικές εργατικές κυβερνήσεις, αλλά κυβερνήσεις καμουφλαρισμένης συμμαχίας μεταξύ της μπουρζουαζίας και των αντεπαναστατών εργατικών ηγετών. Αυτές οι «εργατικές κυβερνήσεις» είναι ανεκτές από την εξασθενημένη μπουρζουαζία σε κρίσιμες γι’ αυτήν περιόδους και σκοπό έχουν να εξαπατήσουν το προλεταριάτο για τον πραγματικό ταξικό χαρακτήρα του κράτους, ή ακόμα, και να αποτρέψουν την επαναστατική επίθεση του προλεταριάτου με τη βοήθεια των διεφθαρμένων εργατικών ηγετών, για να κερδηθεί χρόνος και να ξεπεραστεί η κρίση. Οι κομουνιστές δεν πρέπει να συμμετέχουν σε παρόμοιες κυβερνήσεις. Αντίθετα πρέπει να αποκαλύπτουν χωρίς οίκτο τον πραγματικό χαρακτήρα αυτών των ψεύτικων εργατικών κυβερνήσεων μπροστά στις μάζες. Στην περίοδο της παρακμής του καπιταλισμού, όπου το κύριο καθήκον μας είναι να κερδίσουμε στην υπόθεση της επανάστασης την πλειοψηφία του προλεταριάτου, οι κυβερνήσεις αυτές αντικειμενικά μπορούν να συμβάλουν στην επιτάχυνση της διαδικασίας αποσύνθεσης του αστικού καθεστώτος.

Οι κομουνιστές είναι επίσης έτοιμοι να βαδίσουν μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες, χριστιανούς, ακομμάτιστους, συνδικαλιστές κ.λπ. εργάτες, που δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει την ανάγκη της δικτατορίας του προλεταριάτου. Οι κομουνιστές είναι ακόμα διατεθειμένοι, κάτω από ορισμένες συνθήκες και με ορισμένες εγγυήσεις, να υποστηρίξουν μια μη κομουνιστική εργατική κυβέρνηση. Όμως, είναι υποχρεωμένοι οπωσδήποτε να εξηγούν στην εργατική τάξη ότι η απελευθέρωσή της μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Οι άλλοι δύο τύποι εργατικής κυβέρνησης, στις οποίες μπορούν να συμμετάσχουν οι κομουνιστές, δεν είναι ακόμα δικτατορία του προλεταριάτου, ούτε αποτελούν ακόμα μια αναγκαία μεταβατική μορφή προς τη δικτατορία, μπορούν όμως να αποτελέσουν μια αφετηρία για την κατάκτηση αυτής της δικτατορίας. Μόνο μια εργατική κυβέρνηση συγκροτημένη από κομουνιστές μπορεί να πραγματοποιήσει την πλήρη δικτατορία του προλεταριάτου» (3^η Διεθνής- Τα Τέσσερα Συνέδρια- Θέσεις, Αποφάσεις, Μανιφέστα», εκδόσεις Εργατική Πάλη, σελ. 396- 398).

Το ζήτημα της παραπάνω απόφασης του 4^ου Συνεδρίου της ΚΔ ο αρθρογράφος της ΚΟΜΕΠ- και συνεπώς η ηγεσία του ΚΚΕ- το προσπερνάει με έναν αφορισμό. Μιλάει για «ανιστόρητο παραλληλισμό των στρατηγικών επεξεργασιών και επαναστατικών πειραματισμών της ΚΔ στις συνθήκες του 1922 με τη διεκδίκηση κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού στις σημερινές συνθήκες». Δεν μπαίνει όμως στον κόπο να μας πει που βρίσκεται το ανιστόρητο και φυσικά δεν αντιλαμβάνεται ότι κάνει μια παραδοχή που τον εκθέτει. Αν, όπως λέει, η ΚΔ, επί Λένιν, το 1922 προέβαινε σε στρατηγικές επεξεργασίες και επαναστατικούς πειραματισμούς πάνω στο ζήτημα της κυβέρνησης σε συνθήκες καπιταλισμού, γιατί αυτό απαγορεύεται σήμερα και γιατί είναι οπορτουνισμός; Τελικά σύντροφοι είστε λενινιστές ή απλώς αναφέρεστε στο Λένιν για καμουφλάζ;

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ξέσπασε η προσχεδιασμένη εκ μέρους των τραπεζών αντιπαράθεση με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Η περαιτέρω κατάρρευση των προ πολλού γελοίων τιμών των τραπεζικών μετοχών, οι οποίες όλες τους έχουν χάσει περίπου ή πάνω από το... 90% (!) των μέγιστων τιμών τους στο μακρινό παρελθόν εδώ και χρόνια, ήταν κάτι σαν το εναρκτήριο λάκτισμα αυτού του μίνι πολέμου με την προκαθορισμένη έκβαση.

Για να αντιληφθούμε περί ποιων τιμών μιλάμε, αρκεί να αναφέρουμε ότι προ δεκαήμερου, προεκλογικά -δηλαδή επί κυβέρνησης Σαμαρά και όχι επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- την Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου, οι μετοχές των τραπεζών άξιζαν ούτε δύο... δεκάρες αυτή της Eurobank (0,159 ευρώ για να είμαστε ακριβείς), ούτε ένα πενηνταράκι της Alpha Bank (0,415 ευρώ), ούτε ένα ευρώ της Πειραιώς (0,877 ευρώ) και ούτε καν ενάμισι ευρώ της Εθνικής (για την ακρίβεια 1,320 ευρώ)! Προχθές άξιζαν μία δεκάρα η μετοχή της Eurobank, τρεις δεκάρες της Alpha Bank, ένα πενηνταράκι της Πειραιώς και κάτω από ένα ευρώ της Εθνικής. Από τότε που η Ελλάδα υπήχθη στο επαίσχυντο καθεστώς του Μνημονίου, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών εκμηδενίστηκαν για να αγοραστούν από ξένους έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου, για πενταροδεκάρες, μιλώντας συμβολικά.

Αυτό έχει ήδη γίνει. Παράλληλα, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), κύριος μέτοχος όλων των ελληνικών συστημικών τραπεζών είναι το ελληνικό κράτος, το οποίο όμως ενώ έχει δανειστεί για να βάλει αυτά τα λεφτά στις συστημικές τράπεζες, δεν ασκεί τα δικαιώματά του και έχει αφήσει τις τράπεζες στα χέρια των ιδιωτικών διοικήσεών τους.

Οι τραπεζίτες δηλαδή και δανείστηκαν κολοσσιαία ποσά από το κράτος (το οποίο δανείστηκε ως κράτος για να τους τα δώσει) και συνεχίζουν να διοικούν τις τράπεζές τους σαν να μη συνέβη τίποτα. Εννοείται φυσικά ότι όλοι οι εξέχοντες τραπεζικοί παράγοντες είναι κομματικοί φίλοι του Αντώνη Σαμαρά. Η κυβέρνηση Τσίπρα φυσικά θέλει να αλλάξει αυτές τις τραπεζικές διοικήσεις των φίλων του Σαμαρά, έχοντας πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι αν δεν βάλει και δικούς της ανθρώπους στις διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, θα βρίσκεται σε πλήρη αδυναμία να ασκήσει οικονομική πολιτική. Θα την υπονομεύουν εκ των ένδον οι κομματικοί φίλοι του Σαμαρά. Οι τραπεζίτες ξέρουν λοιπόν ότι οι μέρες τους στις διοικήσεις είναι μετρημένες. Δίνουν λοιπόν την τελευταία μάχη τους. Η τακτική κάποιων από αυτούς συνίσταται στην πρόκληση έλλειψης ρευστότητας ώστε να πανικοβληθεί ο Τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο του, με στόχο να υποκύψει στους όρους των τραπεζιτών! Ποιοι είναι οι όροι αυτοί; Μόνο ένας: να παραμείνουν οι διοικήσεις στη θέση τους! Δεν είναι ότι θέλουν να συνεχίσουν να ασκούν την πραγματική διοίκηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος ώστε ως «εγκάθετοι» του Σαμαρά να υπονομεύουν συστηματικά την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Φυσικά και θα το κάνουν κι αυτό, ιδίως αν υπάρξει κάποια κρίσιμη συγκυρία.

Δεν είναι όμως αυτό το πρωτεύον για τους τραπεζίτες. Αλλο είναι που τους καίει. Κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με γνώση στα χρηματοπιστωτικά ζητήματα ισχυρίζονται ότι πολλοί μεγάλοι τραπεζίτες έχουν εκμεταλλευτεί τη μνημονιακή αναμπουμπούλα και προς ίδιον όφελος προσωπικού πλουτισμού. Αυτό είναι φυσιολογικό. Προσθέτουν όμως ότι κάποιες τραπεζικές πράξεις αυτού του είδους ενδέχεται να έρχονται σε αντίθεση με την υφιστάμενη νομοθεσία και αναφέρουν ιλιγγιώδη ποσά που εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία - ποσά εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που συμποσούνται σε... δισεκατομμύρια!

Ενδεχομένως να πρόκειται για αστήρικτες κατηγορίες ή και συνειδητά ψεύδη, στο πλαίσιο του οικονομικοψυχολογικού πολέμου που διεξάγεται μεταξύ κυβέρνησης - τραπεζιτών. Τι θα γίνει τελικά θα το δούμε στην πράξη.

Η εντύπωσή μας είναι πάντως ότι αν επισήμως ζητηθεί από κάποιες τραπεζικές διοικήσεις να παραιτηθούν, αυτές θα το πράξουν. Βάσει υφιστάμενου εν ισχύι νόμου βεβαίως οι μετοχές που έχει στα χέρια του το ελληνικό Δημόσιο έχουν περιορισμένα δικαιώματα, αλλά αυτός ο νόμος μπορεί πανεύκολα να αλλάξει εν ριπή οφθαλμού. Δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλωστε ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να κρίνουν οι διοικήσεις ότι θα απέβαινε προς όφελός τους μια άρνησή τους να εφαρμόσουν κυβερνητική απόφαση παραίτησής τους. Και μόνο το γεγονός ότι θα στρεφόταν εναντίον τους ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης και η προσοχή όλων των ΜΜΕ, αξιοποιώντας ενδεχόμενες παρατυπίες ή ατασθαλίες εάν υπάρχουν, είναι κάτι ικανό να συνετίσει ακόμη και τους πιο θερμοκέφαλους από αυτούς.  

ΠΗΓΗ: ''ΕΘΝΟΣ''

ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΥΠΟΔΟΜΕΣ, ΥΓΕΙΑ, ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ - ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΙ, ΑΚΥΡΩΣΗ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ ΟΛΠ-ΟΛΘ ΚΑΙ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΩΝ, ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΕΜΑΧΙΣΜΟΥ-ΠΩΛΗΣΗΣ ΔΕΗ-ΑΔΜΗΕ, ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ, ΚΑΜΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΣΕ ΟΡΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ, ΚΑΜΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΣΕ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, στην κατεύθυνση υλοποίησης των δεσμεύσεών της κατά του ξεπουλήματος στρατηγικών τομέων της οικονομίας, εξέφρασαν με δηλώσεις τους ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Π. Λαφαζάνης και ο αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας Θ. Δρίτσας το πρωί της Τετάρτης.

Η ακύρωση κάθε διαδικασίας ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ βρέθηκε στο επίκεντρο των δηλώσεων του Παν. Λαφαζάνη, μία προεκλογική δέσμευση η οποία θα συνοδευτεί, όπως είπε, από την άμεση δρομολόγηση μέτρων ανακούφισης των πιο ευπαθών κοινωνικών ομάδων μέσω της χορήγησης δωρεάν ρεύματος σε 300.000 νοικοκυριά. Ο Π. Λαφαζάνης ανέφερε χαρακτηριστικά στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA, «θα προχωρήσουμε στη διακοπή κάθε ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ. Η ΔΕΗ θα επανέλθει στο δημόσιο ως δημόσια επιχείρηση η οποία θα λειτουργήσει σε όφελος της ανάπτυξης και με κριτήρια αποκλειστικά παραγωγικά και βεβαίως περιβαλλοντικά».

Από την πλευρά του, ο αναπληρωτής υπουργός για θέματα Ναυτιλίας, Θοδωρής Δρίτσας,  δήλωσε την Τρίτη (27/1) λίγο πριν την ορκωμοσία του: «Το πρώτο πράγμα που είμαστε σε θέση να εξαγγείλουμε είναι ότι ο δημόσιος χαρακτήρας του λιμανιού διασώζεται, παραμένει και η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ σταματάει εδώ». Όπως τόνισε θα ανασταλούν οι διαδικασίες για την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου του λιμανιού του Πειραιά. Επίσης σε δηλώσεις του στο Reuters ανέφερε πως η συμφωνία με την Cosco θα αναθεωρηθεί προς όφελος του ελληνικού λαού.

ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ - ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΩΝ

Τη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ ότι όλες οι απολύσεις, οι οποίες έχουν γίνει αντισυνταγματικά, θα ανακληθούν επανέλαβε ο νέος αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Γ. Κατρούγκαλος. Μιλώντας το πρωί της Τετάρτης (28/1) στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, ο Γ. Κατρούγκαλος είπε ότι θα ανακληθούν όλες οι αντισυνταγματικές απολύσεις και αυτές των οποίων δεν έχει προηγηθεί αξιολόγηση, όπως επίσης και οι διαθεσιμότητες. Παράδειγμα οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες και οι καθηγητές» δήλωσε ο Γ. Κατρούγκαλος.

ΑΜΕΣΑ Η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΤΩΤΑΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΣΤΑ 751 ΕΥΡΩ

Την επαναφορά, άμεσα, του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ προανήγγειλε ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Πάνος Σκουρλέτης. «Μέσα στα πρώτα νομοσχέδια, υπάρχουν αυτά που σχετίζονται με τις συλλογικές συμβάσεις, με τον νόμο για την επιστράτευση και βεβαίως όσα σχετίζονται με την προστασία σε σχέση με τις ομαδικές απολύσεις και με την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ» δήλωσε στον ANT1 ο Π.Σκουρλέτης, επισημαίνοντας ότι «σε αυτά όλα υπάρχουν ήδη, σχεδόν έτοιμα, στην τελική τους μορφή, νομοθετήματα».

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ 13ης ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΩΝ, ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥΣ

Την επαναφορά της 13ης σύνταξης και των επικουρικών προανήγγειλε σε πρωινές δηλώσεις του την Τετάρτη (28/1) ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δημήτρης Στρατούλης. Ο αναπληρωτής υπουργός ανέφερε χαρακτηριστικά ότι πρέπει να καταργηθεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος από τις επικουρικές συντάξεις, αλλά και όλες οι μνημονιακές δεσμεύσεις που μειώνουν τις συντάξεις και αυξάνουν τα όρια ηλικίας. Ο Δ. Στρατούλης ανέφερε επίσης ότι στα πρώτα νομοσχέδια της κυβέρνησης συμπεριλαμβάνεται η επαναφορά της 13ης σύνταξης για όσους συνταξιούχους λαμβάνουν μέχρι 700 ευρώ το μήνα, δηλαδή το δώρο των Χριστουγέννων.

Την ίδια ώρα, τις προτεραιότητες του υπουργείου Υγείας ανακοίνωσε ο αρμόδιος υπουργός  Παναγιώτης Κουρουμπλής. «Το πρώτο ζήτημα είναι να δούμε το ζήτημα των ανασφάλιστων και οι πολιτικές που θα ακολουθηθούν σε συγκεκριμένους τομείς, όπως είναι το φάρμακο, από το οποίο εμείς πιστεύουμε ότι με τη δική μας παρέμβαση θα προκύψουν αρκετά οφέλη τα οποία να επανεπενδυθούν μέσα στο σύστημα» δήλωσε ο νέος υπουργός Υγείας σε δηλώσεις του στο MEGA. «Θα προσπαθήσουμε να μειώσουμε τη δαπάνη του φαρμάκου» τόνισε και πρόσθεσε πως ένα από τα ζητήματα που θα εξεταστούν είναι και η μείωση της συμμετοχής των ασφαλισμένων.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΕΚΤΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥ ΒΡΑΧΝΑ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

Κατά την παραλαβή του υπουργείου ο κ. Σκουρλέτης αναφέρθηκε στα μέτρα τα οποία η κυβέρνηση θα φέρει άμεσα προς ψήφιση σημειώνοντας τα εξής:

1. Άμεση αποκατάσταση του θεσμού των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και τις μετενέργειας.
2. Επαναφορά των αρμοδιοτήτων του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).
3. Επαναφορά του προστατευτικού καθεστώτος κατά των απολύσεων.
4. Κατάργηση του χουντικού νόμου για την επιστράτευση απεργών.
5. Επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.
6. Αναζήτηση λύσης για το θεσμό της Εργατικής Κατοικίας.

Στο ίδιο μήκος κύματος με αναφορές στα άμεσα μέτρα που θα λάβει η κυβέρνηση στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης, έκανε και ο αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Δ. Στρατούλης. Αρχικά ανακοίνωση ότι τη θέση του γενικού γραμματέα Κοινωνικής Ασφάλισης αναλαμβάνει ο κ. Γ. Ρωμανιάς, ενώ επισήμανε ότι έχει συναίσθηση της κρισιμότητας στην οποία βρίσκονται τα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων.

Ο κ. Στρατούλης ξεκαθάρισε ότι τα σημεία της «επιστολής Χαρδούβελη» που αφορούν το ασφαλιστικό δεν υφίστανται και υπογράμμισε ότι:

1. Θα αποκατασταθεί ο δημόσιος, ο κοινωνικός και ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας του ασφαλιστικού συστήματος.
2. Θα καταργηθούν οι ρυθμίσεις που μειώνουν συντάξεις και αυξάνουν τα όρια ηλικίας.
3. Καταργείται η ρήτρα θανάτου και η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος στις επικουρικές συντάξεις.
4. Σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών των συντάξεων, με αρχή την χορήγηση της 13ης σύνταξης για συντάξεις κάτω των 700 ευρώ.
5. Επαναφορά της σύνταξης των 360 ευρώ στους υπερήλικες ανασφάλιστους και στους ομογενείς.

ΑΚΥΡΩΣΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ 14 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΑ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ

Στην ακύρωση του διαγωνισμού για τo «ξεπούλημα» των 14 περιφερειακών αεροδρομίων προχωράει η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Υπενθυμίζουμε ότι η απερχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου , παρά τις έντονες και εύλογες αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, είχε προσπαθήσει με κάθε τρόπο να επισπεύσει την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, με στόχο την λεηλασία του δημόσιου πλούτο.

Το ξεπούλημα των περιφερειακών αεροδρομίων επρόκειτο να ζημιώσει το ελληνικό δημόσιο για μια ακόμη φορά, ενώ η ιδιωτικοποίηση, θα δημιουργούσε νέα προβλήματα προσπελασιμότητας και επάρκειας αεροπορικών υπηρεσιών στον νησιωτικό χώρο.

Σε καθημερινό επίπεδο η απερχόμενη κυβέρνηση των μνημονίων και της εκχώρησης του εθνικού πλούτου είχε αποδείξει ότι χαριζόταν στους κερδοσκόπους, κάτι το οποίο στελέχη της Αριστεράς τονίζουν ότι την καθιστά  υπόλογη για την πλήρη αποδιοργάνωση των μεταφορικών δικτύων της χώρας.

Πριν καν την ανάληψη των καθηκόντων της, η ηγεσία του υπουργείου Υποδομών διά στόματος υπουργού και αναπληρωτή υπουργού κ. Σταθάκη και Σπίρτζη ξεκαθάρισε ότι δεν θα προχωρήσει στην... «παραχώρηση» των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.

Όπως δήλωσε, μιλώντας κατά την παραλαβή του υπουργείου Υποδομών από τον κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ο νέος υπουργός Γιώργος Σταθάκης, «υπάρχει μία περιοχή στην οποία η νέα κυβέρνηση δεν θα δώσει συνέχεια, σε θέματα όπως οι ιδιωτικοποιήσεις των περιφερειακών αεροδρομίων ή κάποια άλλα θέματα που θα δούμε υπό διαφορετικό πνεύμα», πάντα όμως μέσα από θεσμικούς κανόνες και στο διεθνές πλαίσιο, συμπλήρωσε.

Με δεδομένο ότι αναδείχθηκε ανάδοχος στον διαγωνισμό για τα περιφερειακά αεροδρόμια, ο οποίος όμως δεν είχε υπογράψει ακόμη τη σχετική σύμβαση με το περιβόητο Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ), πρακτικά η νέα ηγεσία του υπουργείου Υποδομών έχει τη δυνατότητα να μην προχωρήσει στην ανάθεση του έργου.

ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Αλλάζει το τοπίο στην εκπαίδευση όπως προανήγγειλε ο αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Τάσος Κουράκης. Η κυριότερη εξ' αυτών είναι η κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων που έφερε η προηγούμενη κυβέρνηση και θα ισχύσει από τη φετινή χρονιά.

Σύμφωνα με τον ίδιο παύει επίσης να ισχύει το σύστημα εξετάσεων που προσμετρά σε ποσοστό για την είσοδο στο πανεπιστήμιο στις δύο αυτές τάξεις.

Σε συνέντευξη του στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο» ο κύριος Κουράκης τόνισε ότι οι δεσμεύσεις που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά πρόκειται να εκπληρωθούν στο ακέραιο.

Πρόσθεσε μάλιστα ότι οι πόρτες του υπουργείου του θα είναι ανοικτές σε όλους. «Επειδή έχουμε εκλεγεί, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τα κάνουμε και όλα σωστά, χρειάζεται συλλογική δράση» δήλωσε.

Με βάση τα όσα ανέφερε ο αναπληρωτής υπουργός, καταργείται από φέτος η «Τράπεζα θεμάτων», καθώς και οι πανελλαδικού τύπου εξετάσεις στην Α' και την Β΄ Λυκείου.

Επιπλέον:

Στην Γ' Λυκείου θα διευρυνθούν τα επιστημονικά πεδία, έτσι ώστε να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες για σπουδές στους υποψηφίους σε τμήματα που είναι κοντά στην περιοχή κατοικίας τους.

Επιστρέφουν οι «αιώνιοι» φοιτητές και καταργείται ο νόμος που ορίζει τη διαγραφή τους. Όσοι ενδιαφέρονται θα συνεχίσουν κανονικά τις σπουδές τους, χωρίς περιορισμό χρόνου.

Οι μετεγγραφές σε κάθε περίπτωση θα διευκολύνονται έτσι ώστε να μπορούν να σπουδάσουν πιο εύκολα οι νέοι και οι νέες.

Επιστρέφουν στις θέσεις τους οι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων που απομακρύνθηκαν με το μέτρο της διαθεσιμότητας.

Πρόκειται να επαναπροσληφθούν όλοι οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης και ειδικά των Επαγγελματικών Λυκείων, που καταργήθηκαν οι ειδικότητες τους, καθώς οι σχολικοί φύλακες που απολύθηκαν.

Θα αναμορφωθούν τα αναλυτικά προγράμματα και θα δοθούν νέα βιβλία στα σχολεία.

Θα καταργηθεί το ένα σύγγραμμα στα πανεπιστήμια και οι φοιτητές θα έχουν πρόσβαση με αξιόπιστο τρόπο στις «ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες».

ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ', ΟΧΙ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΓΚΕΤΟ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

"Η ΕΛΑΣ πρέπει να είναι αποτελεσματική αλλά να έχει και ανθρώπινο πρόσωπο" δήλωσε ο απερχόμενος υπουργός Δημόσιας Τάξης, Βασίλης Κικίλιας παραδίδοντας στον υπουργών εσωτερικών Ν. Βούτση και στον αναπληρωτή υπουργό Εσωτερικών- Προστασίας του Πολίτη, Γιάννη Πανούση.

"Έχουμε μεγάλη αίσθηση ευθύνης, δεν είμαστε ευθυνόφοβοι", δήλωσε ο νέος υπουργός Εσωτερικών Ν. Βούτσης. "Στόχος μας είναι να προλάβουμε την ανθρωπιστική καταστροφή", ανέφερε από τη δική του μεριά.

"Δεν υπάρχει ίχνος αντιδικίας, ρεβανσισμού ή άλλης διάθεσης αντιμετώπισης απέναντι σε καμία κοινωνική και επαγγελματική κατηγορία, πόσω μάλλον των σωμάτων ασφαλείας", δήλωσε ο Νίκος Βούτσης.

Ερωτηθείς εάν οι αστυνομικοί θα είναι άοπλοι ή οπλισμένοι στις διαδηλώσεις, ο κ. Βούτσης αναφέρθηκε στη θέση του Αλέξη Τσίπρα και δήλωσε ότι από το 1996 υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο που ορίζει ότι σε διαδηλώσεις ή στο γήπεδο, καλό είναι οι αστυνομικοί να μην κουβαλούν όπλο (και μόνον εκεί, όπως είπε χαρακτηριστικά).

Παίρνοντας τον λόγο ο Γιάννης Πανούσης ανέφερε: "Υπηρετούμε μια εντολή, μια ιδεολογία, λογοδοτούμε στην ελληνική κοινωνία και στον ελληνικό λαό. Αυτή η υπηρεσία μας δεν έχει χρώμα, δεν έχει θρήσκευμα, δεν έχει φύλο, δεν έχει ιδεολογία. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον πολίτη απροστάτευτο, να πεινάει, να φοβάται. Στον καθένα από εμάς, στο πλαίσιο της κοινωνικής μας αλληλεγγύης αλλά και της θεσμικής μας λειτουργίας εναπόκειται το να δείξουμε κάτι άλλο. Γι' αυτό θα εναρμονίσουμε ελευθερία, εμπιστοσύνη και ασφάλεια. Εμπιστοσύνη στους θεσμούς της δημοκρατίας. Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε για εμάς, για τα παιδιά μας και για όλους".

"Το έγκλημα δεν είναι ανεκτό, αλλά δεν είναι ανεκτό να υπάρχει κατάχρηση εξουσίας από τα όργανα του κράτους" τόνισε ο κ. Πανούσης.

Πρόσθεσε ότι σήμερα η κυβέρνηση πέτυχε να φύγουν τα κάγκελα από τον Άγνωστο Στρατιώτη. Έκανε λόγο για συμβολική κίνηση και πρόσθεσε: "Τι φοβόμαστε; Ότι ο λαός, τα τανκς θα μπουν στη Βουλή;" και πρόσθεσε: "Εάν υπάρχουν ιστορικά κατάλοιπα, θα τα λύσουμε".

"Να πείσουμε τον αστυνομικό ότι είναι ο καθημερινός φίλος του πολίτη. Αυτόν υπηρετεί και αυτόν προστατεύει", δήλωσε ο αναπληρωτής υπουργός.

Νωρίτερα, μιλώντας στο "Mεγάλο Κανάλι", ο Γιάννης Πανούσης επισήμανε ότι το πρώτο μέλημα του θα είναι η καθημερινότητα και ανακοίνωσε την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας.

ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά μεταναστών, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, εξήγγειλε η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Μιλώντας στον ραδιοσταθμό "Στο Κόκκινο" είπε: "Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευτεί να αποδώσει την ελληνική ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, τη λεγόμενη δεύτερη γενιά μεταναστών".

Τόνισε ότι πρέπει να γίνει αποκατάσταση όλων αυτών των παιδιών που δεν γνώρισαν άλλη πατρίδα, "ακόμη και αυτών που δεν γεννήθηκαν, αλλά ήρθαν πολύ μικρά στην Ελλάδα, μεγάλωσαν εδώ. Πήγαν και τελείωσαν το σχολείο τους, εδώ".

Σχετικά με τους πρόσφυγες από τη Συρία και κυρίως για τους ασυνόδευτους ανήλικους που έρχονται από τις εμπόλεμες ζώνες, υποστηρίζει ότι υπάρχουν διεθνείς συνθήκες που προβλέπουν φιλοξενία και πρόνοια, ωστόσο, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα.

"Είμαστε δεσμευμένοι από τη συνθήκη της Γενεύης του 1951 για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου και καθεστώτος επικουρικής προστασίας, όπως και για χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων" επισημαίνει η ίδια αναφέροντας ότι μετά την κινητοποίηση των σύρων προσφύγων στο Σύνταγμα η τότε κυβέρνηση είχε υποσχεθεί την επιτάχυνση των διαδικασιών παρέχοντας άσυλο ανά 10 άτομα, ημερησίως.

Για την έλλειψη δομών που προβλέπονται από τις συνθήκες για τη φιλοξενία των προσφύγων αλλά είναι τύπου "στρατοπέδου συγκέντρωσης" στη χώρα μας, η Χριστοδουλοπούλου δήλωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθήσει υλοποιώντας το πρόγραμμά του να πει: "Αμυγδαλέζα, τέλος".

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου, σύζυγος του υφυπουργού Θοδωρή Δρίτσα, ήταν υπεύθυνη του τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και από την Τρίτη, είναι αναπληρώτρια υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής.

ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ, Η ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ

Μιλώντας στον ημερήσιο τύπο ο νέος υπουργός υγείας Παν. Κουρουπλής δήλωσε ότι ο τομέας ο οποίος αποτελεί πρώτη του προτεραιότητα είναι η ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, τόσο για την καλύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών όσο και την αποσυμφόρηση των Νοσοκομείων. Μεγάλο βάρος θα δώσει στο μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο της χώρας, στη λειτουργία του ΕΟΠΥΥ, καθώς και στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ). Για τον τελευταίο έχει δηλώσει ότι ανάμεσα στους στόχους του είναι η ενίσχυσή του με προσωπικό προκειμένου να αναδειχθεί σε αξιόπιστο ευρωπαϊκό κέντρο.

ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥΣ

Για τη φαρμακευτική πολιτική επαναλαμβάνει ότι θα βασίζεται στην τόνωση της εγχώριας παραγωγής και των γενόσημων φαρμάκων, ενώ για τους διαγωνισμούς της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας λέει ότι θα ελεγχθούν όλοι από την αρχή.

ΑΝΑΔΟΡΓΙΑΝΩΣΗ ΕΣΥ - ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ

Την κατάργηση των «χαρατσιών» στην υγεία, δηλαδή, του εισιτηρίου των 5 ευρώ στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων και του ενός ευρώ για κάθε ιατρική συνταγή και μείωση της επιβάρυνσης των ασφαλισμένων στην αγορά φαρμάκων, προανήγγειλε σε δήλωσή του ο νέος αναπληρωτής υπουργός Υγείας (και νοσοκομειακός ιατρός) Ανδρέας Ξανθός.

Έκανε λόγο για «επείγουσα αντιμετώπιση της υγειονομικής φτώχειας, για καθολική και χωρίς εξαιρέσεις πρόσβαση όλων των ανασφάλιστων πολιτών στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, τις εξετάσεις, τα φάρμακα και τη νοσηλεία που έχουν ανάγκη».

Ο νέος αναπληρωτής υπουργός Υγείας έθεσε ως βασική προϋπόθεση για την βελτίωση του συστήματος Υγείας, την στοχευμένη ενίσχυση του με ανθρώπινο δυναμικό, «γιατί όλες οι δομές υγείας -ιδιαίτερα στην επαρχία- υπολειτουργούν και αδυνατούν να καλύψουν την αυξανόμενη ζήτηση. Πάνω από όλα όμως απαιτείται μια ριζική αναδιοργάνωση του ΕΣΥ, με άρση της κομματοκρατίας, της αναξιοκρατίας, της προκλητής ζήτησης, της σπατάλης και της διαφθοράς.

Οφείλουμε, στηριγμένοι στις πιο έντιμες και αποδοτικές δυνάμεις του συστήματος υγείας, να εδραιώσουμε ένα άλλο εργασιακό και κοινωνικό ήθος στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, να ενισχύσουμε το δημοκρατικό προγραμματισμό, τη συμμετοχή των εργαζομένων και τον κοινωνικό έλεγχο. Δεν έχουμε κανένα περιθώριο να απογοητεύσουμε μια κοινωνία που ζητά συνέπεια και αξιοπιστία.

Με σοβαρότητα, εντιμότητα, συλλογικότητα και συνεργασία με τους φορείς των εργαζομένων και των ασθενών, θα τα καταφέρουμε», τόνισε ο νέος αναπλ. Υπουργός, Ανδρέας Ξανθός.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Νίκος Μπογιόπουλος:

Παρότι η κυβέρνηση κράτησε χαμηλούς τόνους, η τηλεφωνική επικοινωνία Ομπάμα – Τσίπρα αποτέλεσε την αφορμή για ορισμένους «παπαγάλους» παλαιάς κοπής (τους ίδιους που πανηγύριζαν είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε η ΝΔ, είτε και οι δύο μαζί)  να… απελευθερώσουν τον εαυτό τους. Και να αρχίσουν να «πανηγυρίζουν» για το τέλος της λιτότητας που θα έρθει λόγω της «στήριξης του Ομπάμα», όπως παλιότερα «πανηγύριζαν» για τον «δημοκράτη» Κλίντον και πιο παλιά για τον «φιλέλληνα» Κάρτερ…

    Οι άνθρωποι αυτοί  - ευαγγελιστές του Μνημονίου που πασχίζουν σε μια νύχτα να βαφτιστούν «αντιμνημονιακοί» - δεν έχουν καταλάβει τίποτα ούτε από Ιστορία, ούτε από τη διεθνή κατάσταση και τη θέση της Ελλάδας μέσα σ’ αυτήν, ούτε καν από τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν με τη ψήφο του λαού στις εκλογές της Κυριακής. Παραμένουν στο παρελθόν (τους) θυμίζοντας τους κομπάρσους εκείνης της παλιάς ελληνικής ταινίας  («Καλώς ήρθε το δολάριο») που έτρεχαν τα σάλια τους βλέποντας να κατεβαίνουν στο μόλο «τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» του 6^ου Αμερικάνικού Στόλου.

    Επί της ουσίας: Το αμερικάνικο («επεκτατικό») μοντέλο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που αντιπαρατίθεται με το γερμανικό («περιοριστικό») μοντέλο, έχει κι αυτό τα δικά του αποτελέσματα. Τα οποία δεν περιορίζονται στους άψυχους στατιστικούς δείκτες. Επεκτείνονται και στη ζωή των πραγματικών, των κανονικών ανθρώπων, στη ζωή του Αμερικανικού λαού.

    Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μάλιστα πριν από λίγες μέρες ο Ομπάμα εξήγγειλε το… «τέλος της κρίσης». Ας δούμε πώς επήλθε αυτό το «τέλος της κρίσης»:  

• Το 2008 κατά την έναρξη της κρίσης και της προεδρικής θητείας του Ομπάμα οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ (σύμφωνα με το περιοδικό Forbes) αριθµούσαν τους 359 και η περιουσία τους ανερχόταν στο 1,1 τρις δολάρια. Στα έξι χρόνια που πέρασαν, εν μέσω κρίσης, οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ… αυξήθηκαν και η περιουσία των 400 πλουσιότερων εξ αυτών  (σύμφωνα με τα στοιχεία του Forbes για το 2014) εκτινάχτηκε στα 2,29 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός - αυξημένος κατά 270 δις δολάρια έναντι του 2013 - αντιστοιχεί στο ΑΕΠ ολόκληρης της Βραζιλίας…

    Σημείωση 1η: Την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ οι δισεκατοµµυριούχοι διπλασίασαν τα τρισεκατομμυριά τους, οι Αμερικανοί εργαζόµενοι είδαν να χάνονται περισσότερες από 7 εκατοµµύρια θέσεις εργασίας και να κατάσχονται πάνω από 5 εκατομμύρια κατοικίες από τις τράπεζες. Τις ίδιες τράπεζες που στο πλαίσιο της «επεκτατικής πολιτικής», μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2010, είχαν επιχορηγηθεί από το αμερικάνικο κράτος (δηλαδή από τις τσέπες των φορολογούμενων) με περισσότερα από 3,3 τρις δολάρια.

    Σημείωση 2η: Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 για κάθε έναν νέο Αµερικανό δισεκατοµµυριούχο που γεννούσε η πολιτική Ομπάμα αντιστοιχούσαν 130.000 απολυµένοι Αµερικανοί εργάτες…

    Σημείωση 3η: Αν η μισή μόνο περιουσία των 400 δισεκατοµµυριούχων των ΗΠΑ που αυξάνεται µε ιλιγγιώδεις ρυθµούς φορολογούνταν με μόλις 10%, τότε (όπως υπολόγισε ο δηµοσιογράφος Πάτρικ Μάρτιν, «Νέα», 11/3/2011) θα εξαφανίζονταν αυτοµάτως τα ελλείµµατα όλων των αµερικανικών πολιτειών. Αλλά κάτι τέτοιο οι Αµερικανοί εργαζόµενοι δεν το είδαν. Ούτε επί Μπους, φυσικά, αλλά ούτε επί Οµπάµα…

• Μέσα στο 2009, κατά την έναρξη της κρίσης και στην πιο επώδυνη στιγμή της, σύµφωνα µε το αµερικανικό περιοδικό Fortune και την περίφηµη λίστα «Fortune 500», οι 500 µεγαλύτεροι µονοπωλιακοί όµιλοι των ΗΠΑ αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%. Οι συγκεκριµένοι όµιλοι είδαν την κερδοφορία τους να εκτινάσσεται στα 391 δισεκατοµµύρια δολάρια. Το γεγονός συνιστά πραγµατικό άθλο, αν συνυπολογιστεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη µεγαλύτερη άνοδο κερδοφορίας που είχε καταγράψει η λίστα «Fortune 500» στην μέχρι τότε 56ετή ιστορία της.

    Σηµείωση 1η: Τη χρονιά που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%, οι ίδιοι όµιλοι προχώρησαν στην απόλυση 821.000 εργαζοµένων.

    Σηµείωση 2η: Σύµφωνα µε το Ίδρυµα Ροκφέλερ, ένας στους πέντε Αµερικανούς εργαζοµένους το 2009 είχε εισοδηµατικές απώλειες τουλάχιστον 25%.

• Το 2010 ο επικεφαλής της Bank of America εισέπραξε µπόνους 9 εκατοµµύρια δολάρια. Το µπόνους του προέδρου της Goldman Sachs ήταν 12,6 εκατ. δολάρια συν 2 εκατ. βασικός µισθός. Σύµφωνα µε έρευνα της εφηµερίδας Wall Street Journal, τα µπόνους και οι αποδοχές µε τα οποία οι 36 µεγαλύτεροι χρηµατοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αντάµειψαν τα στελέχη τους το 2010 ανήλθαν στα 144 δις δολάρια. Επρόκειτο για δεύτερο συνεχόµενο ρεκόρ, αφού την προηγούµενη χρονιά, το 2009, το ποσό που µοιράστηκαν τα golden boys ήταν 136 δις δολάρια. Στην ίδια έρευνα τονιζόταν ότι τα καθαρά κέρδη της Γουόλ Στριτ εκτιµήθηκαν στα τέλη του 2010 σε πάνω από 61 δις δολάρια.  Σύµφωνα, δε, µε τη Wall Street Journal, οι 25 µεγαλύτερες χρηµατοοικονοµικές εταιρείες των ΗΠΑ, από 350 δις δολάρια κέρδη που είχαν το 2007, προ κρίσης, είδαν τα κέρδη τους το 2010 να ανέρχονται σχεδόν στα 420 δις.

    Σηµείωση 1η: Το ποσό-ρεκόρ των 144 δις δολαρίων σε µισθούς και µπόνους σηµειώθηκε σε µια περίοδο που υποτίθεται ότι ο Μπάρακ Οµπάµα έχει... κηρύξει πόλεµο κατά των golden boys.

    Σημείωση 2^η: Στη χώρα µε τα 144 δις δολάρια που εισπράττουν ως αµοιβές και µπόνους τα στελέχη της Γουόλ Στριτ και τα 420 δις κέρδη των 25 βασικότερων χρηµατοοικονοµικών επιχειρήσεων, ο αριθµός των άστεγων παιδιών που κυριολεκτικά ζουν στους δρόμους ξεπερνά το 1 εκατοµµύριο…

    Κάπως έτσι ήρθε το… «τέλος της κρίσης» στις ΗΠΑ. Ήρθε:

    α) Με τον Στίγκλιτς να καταγράφει ότι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και με τον Κρούγκμαν να σημειώνει ότι από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.

    β) Με περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Δηλαδή με περίπου 100 εκατομμύρια, το 1/3 του αμερικανικού πληθυσμού, να αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.

    γ) Με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.

    δ) Με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.

    Προς όσους, επομένως, θα επιμείνουν να εμφανίζουν το «μοντέλο Ομπάμα» και τη «στήριξη» του Αμερικανού Προέδρου σαν εχέγγυο για την αναστροφή της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, έχουμε να θυμίσουμε τα λόγια ενός σημαντικού διανοητή, του Ταρέκ Αλί, ο οποίος με αφορμή τον άλλο τύπου «ανθρωπισμό» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εκείνον που επέδειξε στο Ιράκ, έγραφε:

    «Ανίκανες να παράσχουν σε σηµαντικά  τµήµατα των πληθυσµών τους τα βασικά αναγκαία της καθηµερινής ζωής, όπως είναι η αποτελεσµατική περίθαλψη και η εκπαίδευση, οι ΗΠΑ (…) είναι απίθανο να µπορούν να µετατρέψουν το Ιράκ σε κάποιο κεϊνσιανό παράδεισο»

 πηγη: enikos.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος:

Ο νέος αέρας που φύσηξε από το βράδυ της Κυριακής των εκλογών έχει και κάτι από τα παλιά. Ήταν στις εκλογές του 1977 όταν η «Εθνική Παράταξις» του Στ. Στεφανόπουλου, ένα μόρφωμα βγαλμένο από τα φιλοβασιλικά και εθνικιστικά καταγώγια είχε λάβει το 6,8% των ψήφων μετά από μια προεκλογική καμπάνια κατά την οποία δέσποζε το σύνθημα «κουμούνια – κουμούνια θα γίνετε σαπούνια»…

    Σαράντα χρόνια από τότε και 70 χρόνια από την εποχή των «χιτών» και του δοσιλογισμού βλέπουμε ότι ο κοινωνικός και πολιτικός κατιμάς έχει κι αυτός την ιδιότητα να αναπαράγεται…

    Όσον αφορά το εκλογικό αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής επικύρωσε ότι αυτή η Δημοκρατία, η αστική Δημοκρατία με τις «Ζήμενς» και τις «λίστες Λαγκάρντ», έχει παγιωθεί στην αντίληψη σημαντικών αριθμητικά στρωμάτων ως συνώνυμη της συναλλαγής, της διαφθοράς, της ατιμωρησίας, του ψεύδους, της κλοπής και της αδικίας.

    Αυτή η Δημοκρατία, εντός της οποίας το 6,3% του εκλογικού σώματος κατέληξε στην εκλογική αγκαλιά της Χρυσής Αυγής, είναι η ίδια που με την ανάδειξη της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ σε κυβερνητική συνιστώσα και με την αντικομμουνιστική ρητορική των ταγών της, αρχικά φρόντισε να απενοχοποιήσει και να αποχαρακτηρίσει τον φασισμό. Στη συνέχεια σαλιάρισε μαζί του. Και σήμερα παριστάνει την «σκεπτική» ή ακόμα και τη «σοκαρισμένη» για το ναζιστικό φίδι που φρόντισε να θρέψει μέσα στους ίδιους τους υπονόμους της.

    Την Κυριακή επαναβεβαιώθηκε: Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί με την δημαγωγία του στην κοινωνική συνείδηση. Ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ειδικά σε συνθήκες αποδυνάμωσης των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών.

    Ταυτόχρονα, ηΙστορία του 20^ου αιώνα διδάσκει:

α) Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδοντας τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση.

β) H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Μετατρέπει τον πατριωτισμό σε σωβινισμό αξιοποιώντας τον εθνικό μηδενισμό που με τη μάσκα του «διεθνισμού» πλασάρουν οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου. Του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα.

γ) Οι φασίστες, πάντα και παντού, μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού.

δ) Ο φασισμός, πάντα και παντού, αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. «Ψαρεύει» στα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα ξεστρατίζοντας τη δίκαιη οργή τους από τις λεωφόρους της διεκδίκησης του δίκιου στα μονοπάτια  της «αντεκδίκησης», την οποία αναλαμβάνουν οι φασίστες ως οι πιο λαϊκιστές και οι πιο… βαρβάτοι «τιμωροί».

ε) Ο φασισμός (και είναι ολέθριο να μη το βλέπεις) είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του καταφέρνει να εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος, ο αντιδημοκρατικός του κατήφορος, η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, αλλά πάντα σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

    Ένα από τα μηνύματα της κάλπης, συνεπώς, είναι κι αυτό: Η υποχρέωση να αποβάλει η κοινωνία από τις τάξεις της τον μισανθρωπισμό, την παραχάραξη της ιστορίας, την παραποίηση της αλήθειας, την καπηλεία κάθε τι ηρωικού και αγνού, αναδεικνύεται επιτακτική ανάγκη.

    Ο λόγος είναι προφανής: Ο ναζισμός είναι η δήθεν «αντισυστημική» εφεδρεία του καθεστώτος εντός του οποίου εκτρέφεται. Είναι το μαστίγιο του καθεστώτος της εκμετάλλευσης που χρησιμοποιείται για να τσακίζονται οι αντιστάσεις και για να ξεστρατίζει η οργή που προκαλεί η πολιτική του καθεστώτος.

    Ο ναζισμός είναι ο επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός του συστήματος που η ανθρωπότητα, όποτε τον γνώρισε ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων του συστήματος, πλήρωσε βαρύ τίμημα – η Ελλάδα, δε, ένα από τα βαρύτερα.

***   

    Μια ακόμα κουβέντα – καθαρή κουβέντα: Καμία ψήφος που πήγε στη Χρυσή Αυγή στις εκλογές αυτές δεν έχει το άλλοθι της άγνοιας για το τι επιδότησε. Γεγονός που σημαίνει ότι η απόσπαση αυτών των ανθρώπων από το «σύστημα αξιών» του χρυσαυγιτισμού – μέσα από την πειθώ, το παράδειγμα, την πολιτική και ιστορική αντιπαραβολή του δημοκρατικού ιδεώδους με το «μαύρο» - είναι μια διαδικασία τόσο αναγκαία όσο και δύσκολη.

    Σε κάθε περίπτωση, οι ψήφοι στην Χρυσή Αυγή λειτουργούν, αντικειμενικά, ως ψήφοι επικρότησης μιας εγκληματικής συμμορίας. Αλλά, η Χρυσή Αυγή δεν έπαψε να είναι εγκληματική συμμορία επειδή αναδείχτηκε τρίτη δύναμη. Η Χρυσή Αυγή είναι ναζιστική συμμορία. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη απόδειξη του εγκληματικού χαρακτήρα της. Ο ναζισμός της.

    Η τρίτη θέση της Χρυσής Αυγής συνιστά, τελικά, υπόμνηση πόσο εγκληματική μορφή μπορεί να πάρει δυνητικά το σύστημα που εκτρέφει Χρυσές Αυγές. Το 6,3%της Χρυσής Αυγής δεν την καθιστά λιγότερη ναζιστική απ’ ό,τι είναι. Όπως ακριβώς το 33% και το 44% του Χίτλερ το 1933 δεν τον κατέστησαν λιγότερο… Χίτλερ απ’ ό,τι ήταν.

 πηγη: enikos.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος:

H νίκη του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή ήταν σαρωτική. Η ήττα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν ταπεινωτική. Το ταπεινωτικό αποτέλεσμα για τον πάλαι ποτέ δικομματισμό, που αποτελεί ταυτόχρονα και ταφόπλακα για την φενάκη της μεταπολίτευσης – φενάκη που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φρόντισαν να την επισφραγίσουν και με τη βούλα του ΔΝΤ - είναι μια νίκη του λαού. Το μήνυμα του λαού ήταν σαφές: Τέλος με τα Μνημόνια. Το ζητούμενο, φυσικά, παραμένει: Να μπει τέλος και στην πολιτική των Μνημονίων, όπως κι αν αυτά βαφτίζονται.

***

    Ο λαός με την ψήφο του επέστρεψε τα επίχειρα σε εκείνους που αυτά τα χρόνια τον λεηλάτησαν, τον εξαπάτησαν και είχαν το θράσος κατά την προεκλογική περίοδο να προσβάλουν με τόσο αυθάδη τρόπο και την νοημοσύνη του. Στην κάλπη ηττήθηκε η επιχείρηση του φόβου, η στρατηγική του τρόμου, η τακτική της κινδυνολογίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε ο πολιτικός λόγος της ΝΔ. Ηττήθηκε το κήρυγμα του ραγιαδισμού που όλα αυτά τα χρόνια παρίστανε τον «πατριωτισμό». Ένας ραγιαδισμός που χρησιμοποιήθηκε με διπλή στόχευση: Πρώτον, ως άλλοθι του πολιτικού κατεστημένου για να επιβάλλει μια πολιτική την οποία καθόριζε από κοινού με «εταίρους» και «φίλους» αλλά μετά υποδυόταν ότι «εκβιάζεται». Δεύτερον, για να υπαγάγει το λαό στη λογική ότι «ρεαλισμός» είναι η υπακοή στον «ισχυρό».

***

    Την Κυριακή όσον αφορά τη ΝΔ ηττήθηκε το αντικομμουνιστικό παραλήρημα των «μπαλτακοειδών». Ηττήθηκε το «φαιό» της σοβαρότητας  των Βορίδηδων και το «φαιό» της ευτέλειας των Γεωργιάδηδων. Ηττήθηκε το αντιδραστικό ιδεολογικό πρόσημο ενός λόγου που επιχορηγείτο από τον ίδιο τον Αντώνη Σαμαρά και ανάβλυζε από τους αντιδραστήρες του ίδιου του (πρώην) πρωθυπουργικού περιβάλλοντος. Εισέπραξαν τα επίχειρα μιας τακτικής μέσω της οποίας επιχείρησαν να πάρουν «ιδεολογική ρεβάνς από την Αριστερά» που απλώς εξέθεσε την ιδεολογική τους πενία αφού έχασαν από έναν κατασκευασμένο από τους ίδιους αντίπαλο. Τι έκαναν; Έχασαν στο πεδίο του αντικομουνισμού και μάλιστα αποδίδοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ανύπαρκτες κομμουνιστικές ιδιότητες!

***

    Το εκλογικό σώμα την Κυριακή προσήλθε στην κάλπη με μισή ελπίδα και με ολόκληρη απελπισία. Η ψήφος του ήταν ψήφος οργής και απογοήτευσης  για όσα προηγήθηκαν. Ήταν  μια ψήφος απόρριψης όσων του μαύρισαν τη ζωή. Ήταν μια ψήφος που περισσότερο καθορίστηκε από την αγωνία να αποτραπεί το χειρότερο και λιγότερο από την πίστη ότι έρχεται το καλύτερο. Ο λαός ψήφισε με διάθεση δειλής προσμονής και βρίσκεται σε στάση αναμονής. Κρατώντας μικρό καλάθι και με ευδιάκριτη μια προκαταβολική διάθεση τιμωρίας στο ενδεχόμενο να νιώσει ξανά προδομένος και εξαπατημένος.

***

    Από χτες έχουμε στην Ελλάδα «κυβέρνηση της Αριστεράς». Κι αυτό πέρα από τον – αναμφισβήτητα - νέο αέρα που φέρνει, φέρνει και την υποχρέωση για την εξοικείωση με ορισμένους όρους σημαντικούς για την Αριστερά, που πέρα από την γεωγραφία προσδιορίζει τα πράγματα κυρίως με βάση την πολιτική ουσία. Εξηγούμαστε: Ο ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα δεν είναι ούτε η αντιιμπεριαλιστική, ούτε η αντιμονοπωλιακή, ούτε πολύ περισσότερο η αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αν είναι η ριζοσπαστική Αριστερά θα κριθεί προφανώς από την κυβερνητική του πρακτική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήδη δεν έχουμε κάποια (ασφαλή κατά τη γνώμη μας) δείγματα που προκύπτουν από μια απλή σύγκριση των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 με τις σημερινές του εξαγγελίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ, συνεπώς, είναι εκείνη η Αριστερά που φαίνεται ότι με όρους σοσιαλδημοκρατίας του 21^ου αιώνα θα διεκδικήσει μια πιο ήπια προσαρμογή της Ελλάδας στο πλαίσιο της καπιταλιστικής κρίσης. Ο «μετριοπαθής κεϋνσιανισμός» του ΣΥΡΙΖΑ (κατά την έκφραση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και οικονομολόγου κ.Κώστα Λαπαβίτσα) θα κινηθεί σύμφωνα με τους κανόνες του ευρωενωσιακού πλαισίου που θεωρούνται δεδομένοι. Θα πορευτεί στο πλαίσιο των θεσμικών υποχρεώσεων της χώρας εντός της ΕΕ που ο ΣΥΡΙΖΑ «σέβεται», όπως έχει τονίσει ο κ.Τσίπρας. Μπορεί το «τέλος της λιτότητας», όμως, να συνοδεύεται με το σεβασμό σε όλα τα προηγούμενα; Ναι, υπό την εξής προϋπόθεση: Ότι θα βαφτίσεις τις (αναγκαίες) «πρώτες βοήθειες» προς τον ασθενή σαν οριστική… «γιατριά» και θα εμφανίσεις το «εντός, εκτός και επί ταυτά» σαν… «τετραγωνισμό του κύκλου». Ίδωμεν.       

***    

    Σε κάθε περίπτωση: Από χτες ξημέρωσε μια νέα μέρα (από την οποία δεν λείπουν τα φίδια του ναζισμού - θέμα για το οποίο θα μιλήσουμε στο αυριανό σημείωμα). Αν θα είναι ιστορική και πόσο ιστορική θα είναι θα το αποδείξει η Ιστορία. Εκείνο που σήμερα αξίζει να κρατήσουμε στα συλλογικά μας τιμαλφή είναι το πάθος για να αλλάξουν τα πράγματα. Εκείνο το πάθος που δονεί την ψυχή χωρίς να θολώνει την σκέψη. Το πάθος που αναβλύζει από τη ψυχή του ανθρώπου που συλλογιέται  καλά γιατί συλλογιέται ελεύθερα. Ας κρατήσουμε ολόρθο το αίτημα αυτής της αλλαγής χωρίς εφησυχασμούς, ωραιοποιήσεις και αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρξει πραγματική αλλαγή χωρίς ριζική ανατροπή. Χωρίς ψευδαισθήσεις γύρω από το ασφυκτικό πλαίσιο στο οποίο βρίσκεται η χώρα και την επόμενη μέρα από την κάλπη. Γνωρίζοντας ότι η ψήφος του λαού χωρίς την φωνή του λαού, χωρίς την παρουσία του, χωρίς την ένωση με τους άλλους ανθρώπους στους δρόμους της διεκδίκησης αποδεικνύεται στην καλύτερη περίπτωση ένα χαρτί άνευ σημασίας σε ένα κυτίο παραπόνων.

***

    Προχθές ο λαός ψήφισε. Τώρα ξεκινάει η υποχρέωση να κρατηθεί αναπαλλοτρίωτο το δικαίωμα να μην φαλκιδέψουμε οι ίδιοι εκείνα τα δευτερόλεπτα που κάθε τέσσερα, δυο ή τρία χρόνια, μετά από τόση πλύση εγκεφάλου, η φαλκιδευμένη δημοκρατία παρέχει στους υπηκόους της για να μπορεί κατόπιν, όπως είδαμε να συμβαίνει τις προηγούμενες δεκαετίες, να επιδεικνύει τον δημοκρατικό φερετζέ της πίσω από τον οποίο πέρναγαν Μνημόνια, δανειακές συμβάσεις και email της τρόικας. Η ψήφος την Κυριακή δεν είναι το τέλος και ποτέ δεν ήταν. Είναι μια στιγμή μιας περιόδου που μπορεί να αποδειχτεί ενδιαφέρουσα. Μιας περιόδου που πιστεύουμε ότι έτσι κι αλλιώς θα είναι ενδιαφέρουσα.

Υστερόγραφο 1: Ότι χτες ο Σαμαράς απουσίαζε από το Μαξίμου όταν έφτασε εκεί ο Τσίπρας προσθέτει έναν ακόμα λόγο σε εκείνους που αποδεικνύουν ότι θα έπρεπε να έχει φύγει από το Μαξίμου μια ώρα αρχύτερα.

Υστερόγραφο 2: Καλά έκανε χτες ο Αλέξης Τσίπρας και πήγε στην Καισαριανή. Είχε πάει και ο Κώστας Καραμανλής άλλωστε. Το σημειώνουμε ως αυτονόητη υπόμνηση ότι είναι η πολιτική ταμπακιέρα που καθορίζει τελικά το περιεχόμενο ακόμα και του πιο επιτυχή επικοινωνιακά συμβολισμού. Καθόλου καλά όμως δεν έκανε η ΝΕΡΙΤ, στης οποίας το ρεπορτάζ ακούσαμε ότι εκεί είχαν εκτελεστεί 200 «αριστεροί». Εκεί, κύριοι της ΝΕΡΙΤ είχαν εκτελεστεί 200 κομμουνιστές. Που το μεταξικό καθεστώς τους παρέδωσε στην Γκεστάπo και οι χιτλερικοί τους πήραν από την Ακροναυπλία και την Ανάφη, τους πήγαν στο Χαϊδάρι και από εκεί στην Καισαριανή. Και τους εκτέλεσαν. Τους εκτέλεσαν γι΄αυτό που ήταν. Τους εκτέλεσαν γιατί ήταν κομμουνιστές. Εντάξει κύριοι της ΝΕΡΙΤ;

πηγη: enikos.gr 

Νίκος Μπογιόπουλος:

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ένωση των καπιταλιστών, είναι η ένωση των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς της Ευρώπης. Στο εσωτερικό της βασιλεύει ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, βασιλεύει το δίκαιο του ισχυρού. Οι άρχουσες τάξεις των κρατών – μελών που την απαρτίζουν, οι πολυεθνικές, οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες, οι πλουτοκράτες, ακόμα κι όταν τσακώνονται μεταξύ τους για την μοιρασιά, συμφωνούν και διατηρούν αδιατάρακτο το νήμα που τους ενώνει: Την εκμετάλλευση των λαών.

    Η αληθινή Ευρώπη των λαών μπορεί να οικοδομηθεί μόνο όταν αρχίσει ένας - ένας λαός και περισσότεροι λαοί μαζί να ανατρέψουν αυτή τη βαρβαρότητα μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

    Ένας λαός που θα απειθαρχήσει και θα ορθώσει το πατριωτικό, το διεθνιστικό και ανυπάκουο ανάστημά του απέναντι στην ένωση των πλουτοκρατών, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να βρίσκεται σε συμμαχία, σε εταιρική σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με μια ένωση λύκων που του πίνουν το αίμα.

    Στοιχειώδης προϋπόθεση για να ακολουθήσει ένας λαός το δρόμο της φιλολαϊκής ανάπτυξης της χώρας του (αλλά και συμβολή στον αγώνα των άλλων λαών για την δική τους απαγκίστρωση και την οικοδόμηση της πραγματικής Ευρώπης των λαών) είναι η απόσπαση της πατρίδας του από αυτό τον «λάκκο των λεόντων» - όπως ήδη από το 1960 αποκαλούσε η ΕΔΑ την τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ.

    Από την έναρξη κιόλας των διαπραγματεύσεων για τη σύνδεση της Ελλάδας με την ΕΟΚ, ήδη από το 1959 δηλαδή, η ΕΔΑ τόνιζε:

    «...Με τη σύνδεση της Ελλάδος στην Κοινή Αγορά έγινε ένα νέο μεγάλο άλμα προς την πλήρη πολιτική και οικονομική υποδούλωση της χώρας στα ξένα μονοπώλια. Η υποανάπτυκτη Ελλάδα ρίπτεται από την κυβέρνησή της βορά στα πανίσχυρα δυτικοευρωπαϊκά τραστ και πρώτα απ΄όλα στα δυτικογερμανικά (...). Η τύχη που αναμένει τη γεωργία μας δεν είναι καλύτερη. Θα αντιμετωπίσει τον λυσσαλέο συναγωνισμό της Ιταλίας, της Γαλλίας και των αποικιών της (...). Ενα ζοφερό μέλλον ανοίγεται για τη χώρα μας (...). Αν σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τις 250.000 αύριο θα διπλασιασθούν».

    Αμέσως μετά από την ανακοίνωση της Υπογραφής Σύνδεσης με ανακοίνωσή της η Διοικούσα Επιτροπή της ΕΔΑ (31/3/1961) επισήμαινε τα εξής:

    «1. Η μονογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με τους Έξι της Κοινής Αγοράς αποτελεί πράγματι σταθμό στην ιστορία της χώρας. Όχι όμως προς την κατεύθυνση της "εξυψώσεως των συνθηκών διαβιώσεως του ελληνικού λαού" όπως πανηγυρίζων για το γεγονός, ισχυρίσθη ο κ. πρωθυπουργός, αλλά προς την εντελώς αντίθετη: της ταχύτατης επιδεινώσεως, μέχρις απαθλιώσεως, του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, εφ' όσον η ελληνική οικονομία διά της συνδέσεως θα μεταβληθή σε τυπικό χώρο αποικιακής εκμεταλλεύσεως του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου των χωρών της ΕΟΚ.

    2. Η ΕΔΑ, ευθύς μόλις έγινε γνωστή η πρόθεσις της κυβερνήσεως να συνδεθή η Ελλάς μετά των χωρών της Κοινής Αγοράς, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή της προς αυτήν και δεν έπαυσε έκτοτε να αγωνίζεται για την αποτροπή της (...).

    3. Η ΕΔΑ θεωρεί καταστροφική για την ελληνική οικονομία την σύνδεσή της με την Κοινή Αγορά διότι:

α) Η βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή της χώρας, εκτεθειμένη στον διπλό θανάσιμο ανταγωνισμό της αντιστοίχου παραγωγής των Εξι, θα εξαφανισθή (...)

β) Η γεωργική παραγωγή, παρά τα όσα αντίθετα διακηρύσσει η κυβέρνηση για να παραπλανήση τους μοχθούντες αγρότες, θα υποστή τις αυτές με την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή συνέπειες. Και, αντί αυξήσεως των εξαγωγών ελληνικών γεωργικών προϊόντων (...) θα οδηγηθούμε στον περιορισμό και της γεωργικής παραγωγής».

    Αυτά έλεγε η ΕΔΑ για την ΕΟΚ. Το αν δικαιώθηκε μπορεί να το αντιληφθεί ο καθένας συγκρίνοντας την πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας με τα φληναφήματα μισού αιώνα στα οποία επιδίδεται η ανελέητη προπαγάνδα των αστέρων του «ευρωμονόδρομου».

    Το τι έχει ειπωθεί όλα αυτά χρόνια ώστε να παρουσιάζεται το συμφέρον του τραπεζίτη και του εργολάβου σαν «εθνικό» και πολύ περισσότερο σαν «λαϊκό» συμφέρον είναι απερίγραπτο.

    Μεγαλοστομίες. Ψέματα. Υποσχέσεις για ανθόσπαρτο βίο που ανέμενε τάχα τον ελληνικό λαό. Ένας θίασος που περιφέρεται μεταξύ γελοιότητας και ρηχότητας. Η αντιεπιστημονικότητα των «φωστήρων» με τις αναλύσεις τους περί «θαλερής ΕΕ» και ο δημαγωγικός μαυρογιαλουρισμός, εις σάρκαν μίαν.

   «Είσαι στην ΕΟΚ – μάθε για την ΕΟΚ», ήταν το σύνθημα με το οποίο μας είχαν φλομώσει το 1981. Ε, λοιπόν, μάθαμε! Το τισυνέβη πραγματικά στην τότε ΕΟΚ και σημερινή ΕΕ, στην Ευρωζώνη και στον καπιταλιστικό κόσμο εν γένει, το τι έχει υποστεί ο ελληνικός λαός από την εποχή ειδικά της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και στο ευρώ, το πού κατέληξαν εκείνα τα «ευρω-παραμύθια» είναι σε όλους γνωστό:

• Η Ελλάδα της ευρω-φτώχειας και της τρόικας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ, της Ευρωζώνης και του ευρώ.
• Η Ελλάδα των χαρατσιών, των συσσιτίων, της διαλυμένης Υγείας, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Η Ελλάδα των μισθών και συντάξεων πείνας, των Μνημονίων, του ΔΝΤ, του «καλό κουράγιο Έλληνες», της επιτήρησης, της ευρω-λιτότητας είναι η Ελλάδα της ΕΕ.  
• Η Ελλάδα των αστέγων, των «λουκέτων», των μαγκαλιών, των απολύσεων, της νέας μετανάστευσης, της αγροτικής και βιομηχανικής αποσάθρωσης, η Ελλάδα που εισάγει σπίρτα από την Τουρκία και λεμόνια από την Αργεντινή, είναι η Ελλάδα της ΕΕ.
• Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από 1,5 εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

   Αυτή είναι η Ελλάδα της ΕΕ. Κι αυτή είναι η ΕΕ των 30 εκατομμυρίων άνεργων και των 120 εκατομμυρίων (!) φτωχοποιημένων. Αυτή είναι η ΕΕ όπου βρυκολακιάζει ο φασισμός.  

    Επειδή, λοιπόν, στις 25 Ιανουαρίου καλούμαστε να ψηφίσουμε ακούγοντας πανταχόθεν ότι δε πρέπει να διασαλεύσουμε τη «σταθερότητα» (όπου σαν «σταθερότητα» ορίζεται η παραμονή της χώρας στην ΕΕ) επιβάλλεται να τονίσουμε:

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπήρξε και δε θα γίνει ποτέ η λέσχη των τάχα «ισότιμων εταίρων», το κλαμπ της αγάπης και της συναλληλίας μεταξύ «φίλων». Η Ευρωζώνη δεν σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς.

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού (είτε βομβαρδίζει τη Γιουγκοσλαβία, το Ιρακ και τη Λιβύη, είτε «βομβαρδίζει» τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα) αποτελεί ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών που στέκονται εμπόδιο στην «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων.

    Δεν είναι μόνο η Ελλάδα και ο λαός της, δεν είναι μόνο οι λαοί της λεγόμενης «περιφέρειας» και των Μνημονίων, από την Πορτογαλία μέχρι την Κύπρο, που βιώνουν την ΕΕ ως κόλαση. Είναι και οι λαοί στα κράτη - ατμομηχανές της ΕΕ: Στη Γερμανία δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων ζουν με «παγωμένους» μισθούς για πάνω από μια δεκαετία. Πάνω από 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα.

    Από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από το Βορρά μέχρι το Νότο, οι λαοί βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν: «... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...».

    Μέσα στην ΕΕ εκείνο που βασιλεύει δεν είναι η «ισοτιμία» και η «κοινωνική δικαιοσύνη». Είναι η ανισομετρία και το «δίκαιο» του ισχυρού, είναι οι αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών. Και όσο πιο οξείες είναι οι αντιθέσεις συμφερόντων ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις του κάθε κράτους – μέλους της ΕΕ, τόσο βαθύτερα σμιλεύεται η ενότητά τους ως προς την επιβολή νέων  βαρών στα λαϊκά στρώματα.

    Είναι καραμπινάτη απάτη, λοιπόν,να εμφανίζεται το θυσιαστήριο των Βρυξελλών σαν «μονόδρομος» και πολύ περισσότερο σαν «παράδεισος». Και είναιασύγγνωστη αφέλεια η θέση πως αυτή η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε «Ευρώπη των λαών». Είναι ψευδαίσθηση πως υπάρχουν περιθώρια «βελτίωσης» της ΕΕ. Είναι ουρανομήκης αυταπάτη ότι η ΕΕ αποτελεί πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής... Η ΕΕ είναι, ήταν και θα είναι ο «λάκκος των λεόντων». Οπως ακριβώς την αποκαλούσε η ΕΔΑ από τη δεκαετία του '50.

    Το ζητούμενο για το λαό δεν είναι η προσδοκία μιας λιτότητας με «ανθρώπινο πρόσωπο» μέσα στο λάκκο, περιμένοντας τον επόμενο κατακλυσμό. Να κινείται μεταξύ των εκβιαστικών «θυσιών για να μπει στο ευρώ», των εκβιαστικών «θυσιών για να παραμείνει στο ευρώ» και των εκβιαστικών «θυσιών για να μη βγει από το ευρώ». Το ζητούμενο δεν είναι να περιμένει ότι τα λιοντάρια θα δείξουν επιείκεια ή ότι θα τον φάνε τελευταίο...

    Ομοίως: Το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, εξίσου καπιταλιστικό και εκμεταλλευτικό, όπως θα ήθελαν κάποια τμήματα της άρχουσας τάξης και τα φασιστικά - εθνικιστικά τους τσιράκια. Για παράδειγμα, η Βρετανία δεν είναι στο ευρώ και στην Ευρωζώνη. Η Τουρκία δεν είναι στην ΕΕ. Αλλά αυτό δεν κάνει αξιοζήλευτα ούτε τα βάσανα του τούρκικου λαού, ούτε το «δάκρυα και αίμα» με το οποίο πληρώνει τη λιτότητα ο βρετανικός λαός.

   Με άλλα λόγια: Μετά από την εμπειρία σχεδόν 35 χρόνων παραμονής στην ΕΕ, η έξοδος από την ΕΕ προκύπτει ως αναγκαία προϋπόθεση αναδημιουργίας της Ελλάδας προς όφελος του λαού της.

    Δεν μιλάμε, βέβαια, για μια έξοδο σαν την «έξοδο από το ΝΑΤΟ», όπως την πλάσαρε το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως αναγκαστική επιλογή του κατεστημένου και ως «τρίπλα» ανασύνθεσης του συστήματος. Μιλάμε για έξοδο από την ΕΕ με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων.

    Για την έξοδο και την αποδέσμευση από την ΕΕ με προοπτική να πάρει στα χέρια του την εξουσία ο λαός. Το επισημαίνουμε γιατί υπάρχουν και εκείνοι (δείτε τη Γαλλία ή την Βρετανία, για παράδειγμα) που όταν «βάλλουν» κατά της ΕΕ, εξαναγκασμένοι από το γεγονός ότι έχουν πέσει πλέον οι μάσκες της ευρωκοροιδίας, το κάνουν προσβλέποντας ακριβώς σε αυτό: Σε μια ανασύνθεση του υφιστάμενου συστήματος και μάλιστα σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση. 

    Στην τοποθέτηση αυτή δεν υπάρχει «τρίτος δρόμος». Όπως δεν υπάρχει το «ολίγον έγκυος». Ειδικά, μάλιστα, στις σημερινές συνθήκες. Σε συνθήκες τρόικας όπου τα 2/3 της τρόικας είναι η ΕΕ (Κομισιόν και ΕΚΤ). Σε συνθήκες μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. Σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης που τόσο σε παγκόσμιο όσο και - ειδικότερα - στο ευρωπαϊκό επίπεδο σαρώνει με τη σφραγίδα των Βρυξελλών ό,τι έχει απομείνει να θυμίζει λαϊκό δικαίωμα, το να μην αναγνωρίζεις αυτήν την αυτονόητη αλήθεια, τον καθοριστικό ρόλο, δηλαδή, της ΕΕ και το πώς το κάθε κόμμα τοποθετείται απέναντί της, συνιστά είτε πολιτική αυταπάτη είτε ξεκάθαρη πολιτική απάτη.

    Ψηφίζοντας, επομένως, στις 25 Ιανουρίου τοποθετούμαστε και σε αυτό: Επιβραβεύουμε τη θεωρία ότι «δεν υπάρχει ζωή έξω από την ΕΕ»; Επιβραβεύουμε τη θεωρία των ανόητων που μιλούν λες και η τρισχιλιόχρονη Ελλάδα γεννήθηκε το… 1981 (όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ) ή μόλις το… 2002 (όταν μπήκαμε στο ευρώ);

    Επιβραβεύουμε τα ανδρείκελα των Καννών που με την ευρωενωσιακών προδιαγραφών πολιτική τους, κάνουν ακριβώς αυτό με το οποίο μας απειλούν ότι «θα πάθουμε» αν βγούμε από την ΕΕ: Διαλύουν τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων. Επιβραβεύουμε τους μηχανισμούς όπου Έλληνες, Γερμανοί, Άγγλοι, Γάλλοι και Πορτογάλοι ολιγάρχες εξυφαίνουν τα σχέδια σφαγιασμού του λαού, περιμένοντας «σωτηρία» (!) ή «κατανόηση» από το σφαγείο;

    Η’ μήπως ισχύει το άλλο: Αποδεχόμενοι και υποκλινόμενοι στο πλαίσιο της ΕΕ, υπάρχει περιθώριο «διαπραγμάτευσης», «συνεννόησης», «λύσης» των προβλημάτων επιβίωσης του λαού;

    Ο ισχυρισμός αυτός, όπως επανειλημμένως έχουμε υποστηρίξει, έχει την εξής «αξία»: Είναι σαν να λες ότι θα πάω στο ΝΑΤΟ να διαπραγματευτώ για να λειτουργεί - το ΝΑΤΟ - ως παράγοντας ειρήνης, φιλίας και συναδέλφωσης των λαών... Είναι σαν να λες ότι θα πάω να διαπραγματευτώ στο ΔΝΤ ώστε από βαμπίρ και αιμοσταγή οργανισμό στην υπηρεσία των τοκογλύφων να το μετατρέψω - το ΔΝΤ - σε φιλόπτωχο ταμείο... Είναι σαν να λες, τελικά, ότι θα πάω στην Ιπποκράτους και στη Συγγρού για να διαπραγματευτώ με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ ώστε να πάψουν - το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ - να είναι κόμματα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων…  

   Με αυτή την έννοια: Η λυδία λίθος της πολιτικής κάθε κόμματος, είτε αφορά στους μισθούς και στις συντάξεις, είτε στις εργασιακές σχέσεις, είτε έχει να κάνει με την οικονομία, είτε με την εξωτερική πολιτική, είτε με τις δημοκρατικές ελευθερίες, είτε αναφέρεται στα «μικρά» είτε στα «μεγάλα», η λυδία λίθος για να κρίνουμε όχι μόνο το τι λέει, αλλά και το τι στην πραγματικότητα εννοεί το κάθε κόμμα, είναι μία και μόνη: Η στάση του απέναντι στην ΕΕ. Είναι η θέση απέναντι στην ΕΕ που καθορίζει και ξεκαθαρίζει την (πραγματική) θέση, τελικά, στο ερώτημα: Με τους πολλούς ή με τους λίγους; Με τον κόσμο της εργασίας ή με τις «ελίτ» της εργοδοσίας; 

πηγη: enikos.gr 

ΠΑΜΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΛΠ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ είναι δημιούργημα του συνόλου των φορέων της Πόλης του Πειραιά όπως : Επιμελητηρίων, Παραγωγικών Φορέων, Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, Εργαζόμενων και Ανέργων, Επιστημονικών Φορέων, όπως : ο Δικηγορικός Σύλλογος Πειραιά, Πανεπιστημιακών, ο Εμπορικός Σύλλογος, όλοι οι Δήμαρχοι της περιοχής κ.λ.π.

Η αναγκαία αυτή συσπείρωση μας έδωσε την δυνατότητα με τεκμηριωμένες θέσεις να αγωνιζόμαστε δύο χρόνια τώρα για την αποτροπή ξεπουλήματος του μεγαλύτερου Λιμανιού της Χώρας που θα ήταν καταστροφικό για την Πόλη, τα Νησιά μας, την Οικονομία της Χώρας. Δυστυχώς η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑ.ΣΟ.Κ. μας αγνοούσε προχωρώντας στο ξεπούλημα.

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή θεωρεί θετική την δήλωση του νέου αναπληρωτή Υπουργού Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα ότι η νέα κυβέρνηση θα σταματήσει άμεσα όλες τις διαδικασίες που αφορούν την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ.

Η Παμπειραϊκή Επιτροπή διατρανώνει για άλλη μια φορά την θέλησή της να αγωνισθεί για ένα δημόσιο λιμάνι το οποίο θα υπηρετεί τα εθνικά και οικονομικά κοινωνικά συμφέροντα της χώρας και θα αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας.

Η Γραμματεία

Της Παμπειραϊκής Επιτροπής κατά της ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ