Παραμένει ανοιχτό ερώτημα το κατά πόσον η υπερθέρμανση του πλανήτη μπορεί να σταματήσει ή τουλάχιστον να περιοριστεί. Μπορεί ο καπιταλισμός να θεωρηθεί υπεύθυνος για αυτό το πρόβλημα, ή θα μπορούσε πραγματικά να βοηθήσει να το λύσουμε; Επιμέλεια: Τόνια Γκόρου

Οι ηγέτες του κόσμου στη συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη για το κλίμα αποφάσισαν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη πρέπει να περιοριστεί μέχρι και τους δύο βαθμούς Κελσίου. Η επίτευξη αυτού του στόχου όμως φαντάζει ως θαύμα. Με κάθε νέο γύρο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων για το κλίμα γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η ανθρωπότητα έχει αποτύχει να αντιμετωπίσει το κυριότερο πρόβλημα της. Μετά το φιάσκο της Κοπεγχάγης, ο εκτελεστικός γραμματέας των Κάτω Χωρών για τον ΟΗΕ Αϊβο ντε Μπόερ, παραιτήθηκε απογοητευμένος. Σε μια συνέντευξή του το 2013 στο Bloomberg είχε δηλώσει «έχασα την πίστη μου στην κλιματική διπλωματία».

Ο άνθρωπος είναι γεμάτος αντιφάσεις, συμπεριλαμβανομένης της επιθυμίας του να καταστρέφει τα πράγματα που αγαπάει. Όπως και τον πλανήτη. Πάρτε για παράδειγμα τον πρωθυπουργό της Αυστραλίας Τόνι Άμποτ: είναι υπερήφανος για την ομορφιά, το θαύμα, το στολίδι της χώρας του, τον μεγάλο κοραλλιογενή ύφαλο «Great Barrier Reef». Ταυτόχρονα, ο Άμποτ πιστεύει ότι η καύση του άνθρακα κάνει «καλό στην ανθρωπότητα» παρά τα αέρια που παράγονται και αυξάνουν τη θερμοκρασία κάνοντας το νερό των ωκεανών θερμότερο, όξινο και επιβλαβές για τους κοραλλιογενής υφάλους.

Η συνδιάσκεψη στην Κοπεγχάγη το 2010

Στο τέλος του Νοέμβρη αυτού του έτους, οι πολιτικοί ηγέτες από όλο τον κόσμο θα συγκεντρωθούν στο Παρίσι για να αντιμετωπίσουν και πάλι το πρόβλημα της υπερθέρμανσης του πλανήτη, ακριβώς όπως έκανε πριν από πέντε χρόνια στην Κοπεγχάγη. Τότε, ένα μεγάλο χάσμα δημιουργήθηκε ανάμεσα στις πλούσιες χώρες που θέλουν να προστατεύσουν το κλίμα και τις φτωχές χώρες που απαιτούν οι πλούσιες χώρες να πληρώνουν τα “περιβαλλοντικά” πρόστιμα και να λαμβάνουν τα κατάλληλα μέτρα για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Οι χώρες ήρθαν σε διαμάχη και αποδείχθηκαν ανίκανοι να καταλήξουν σε συμφωνία. Μετά από μέρες και νύχτες μακρών διαπραγματεύσεων το μόνο που αποφασίστηκε είναι ένας αριθμός: δύο βαθμοί Κελσίου. Δεν θα πρέπει η μέση θερμοκρασία να αυξηθεί περισσότερο από δύο βαθμούς Κελσίου. Η επιλογή αυτή ήταν σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετη και φαντάζει μάταιη ουτοπία.

Στη σύνοδο κορυφής του Παρισίου, οι ηγέτες θα πρέπει να απαντήσουν στα εξής ερωτήματα: ποιες χώρες θα πρέπει να μειώσουν τις εκπομπές αερίων; Ποιο είναι το κόστος; Ποιος πληρώνει; Ο στόχος είναι να καταλήξουν σε μια συνθήκη που θα διαδεχθεί το Πρωτόκολλο του Κιότο του 1997, την πρώτη διεθνή συμφωνία με στόχο την προστασία του κλίματος.

Καπιταλισμός και κλίμα

Η Καναδή συγγραφέας Ναόμι Κλάιν στην εισαγωγή του νέου της βιβλίου “This changes everything” εξηγεί ότι «δεν έχουμε κάνει αυτά που είναι απαραίτητα για τη μείωση των εκπομπών επειδή αυτά τα πράγματα έρχονται σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό». Η προστασία του κλίματος και ο καπιταλισμός είναι αμοιβαία αποκλειόμενες. Η Κλάιν υποστηρίζει με συνέντευξη της στο Spiegel ότι για να σταματήσει η υπερθέρμανση πρέπει να χρησιμοποιηθούν λιγότεροι πόροι. Αλλά προκειμένου να αποτραπεί μια κατάρρευση του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, η απεριόριστη ανάπτυξη είναι απαραίτητη.

Το επιχείρημα της Ναόμι Κλάιν ακούγεται σχεδόν μπανάλ. Πιστεύει ότι η ανάπτυξη συνδέεται αναπόφευκτα με την καταστροφή της φύσης και ότι το κλίμα μπορεί να προστατευθεί μόνο με περιορισμό της οικονομικής δραστηριότητας. Είναι η προστασία του κλίματος καταδικασμένη σε αποτυχία εφόσον ο κόσμος συνεχίζει να επιδιώκει την ανάπτυξη;

Κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων, η ανθρωπότητα έχει βιώσει κάτι που δεν έχετε ξαναδεί σε αυτήν την κλίμακα: μια περίοδο σχεδόν συνεχούς αύξησης: του πληθυσμού της Γης που επταπλασιάστηκε από το 1800, το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει αυξηθεί κατά μέσο όρο από 700$ έως 6.500$ ανά έτος και η οικονομική απόδοση είναι 60 φορές μεγαλύτερη από ό, τι ήταν πριν από 200 χρόνια.

Πρώτα θετικά βήματα

Η μοίρα της Γης εξαρτάται από την παγκόσμια στροφή προς πιο βιώσιμες πηγές ενέργειας. Οι πλουσιότερες χώρες θα πρέπει να φέρουν περισσότερα χρήματα στο τραπέζι. Ήδη η Κίνα, η μεγαλύτερη χώρα σε κατανάλωση και παραγωγή άνθρακα στον κόσμο, έχει ξεκινήσει  δυναμικά να επενδύει σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Εν τω μεταξύ, οι επενδύσεις σε εργοστάσια άνθρακα, φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας από καύση άνθρακα μειώθηκαν κατά το ήμισυ στην Κίνα μεταξύ του 2008 και του 2012 ενώ σε μη ορυκτά καύσιμα αυξήθηκαν κατά 40%. Συνολικά, περίπου το ένα τρίτο της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται σήμερα στην Κίνα προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές. Η Κίνα στην προσπάθεια της να κάνει την “πράσινη ενέργεια” πιο προσιτή αυξάνει την κατασκευή ηλιακών συλλεκτών τα τελευταία δέκα χρόνια.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Η τάση των τριών πρώτων μηνών προμηνύει το θερμότερο έτος από το 1880

Τα σπήλαια κρύβουν σπάνιες ομορφιές σε όσους έχουν την τόλμη να τα επισκεφθούν και να τα εξερευνήσουν.

Παρακάτω θα δείτε τα 5 ομορφότερα, ένα εκ των οποίων βρίσκεται στην Ελλάδα.

Σπήλαια Skocjan, Σλοβενία

Μελισσάνη, Κεφαλονιά

Σπήλαια λίμνης Καρέρα σύνορα Αργεντινής – Χιλής

Σπήλαιο του Κόκκινου Αυλού, Κίνα

Σπήλαιο Fingal

ΠΗΓΗ: left.gr

ΕΝΟΧΕΣ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΤΗΣ ΕΕ

Ένα νέο ναυάγιο πλοιαρίου που μετέφερε περίπου 700 μετανάστες σημειώθηκε ανοικτά των λιβυκών ακτών και εκφράζονται φόβοι ότι εκατοντάδες από τους επιβαίνοντες είναι νεκροί. Το ναυάγιο σημειώθηκε στα ανοικτά των λιβυκών ακτών και συγκεκριμένα 180 χιλιόμετρα νότια του ιταλικού νησιού Λαμπεντούζα όταν το σκάφος ανατράπηκε τα μεσάνυχτα του Σαββάτου (18/4, τοπική ώρα). Σύμφωνα με την ιταλική Ακτοφυλακή, μέχρι στιγμής έχουν διασωθεί μόλις 28 άτομα (άλλες πηγές ανεβάζουν τους διασωθέντες σε 49), γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία ότι οι νεκροί μπορεί να είναι εκατοντάδες.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του Πολεμικού Ναυτικού της Μάλτας, σε εξέλιξη βρίσκεται μεγάλη επιχείρηση διάσωσης. Στην επιχείρηση διάσωσης συμμετέχουν ιταλικά πλοία και πλοία του Πολεμικού Ναυτικού της Μάλτας, καθώς και εμπορικά πλοία. Ενδεικτική του μεγέθους της τραγωδίας είναι η δήλωση του εκπροσώπου της ιταλικής Ακτοφυλακής, ο οποίος είπε ότι μέσα στις επόμενες ώρες η επιχείρηση είναι πιθανό να μετατραπεί από επιχείρηση διάσωσης σε επιχείρηση ανάσυρσης των σορών!..

Το τραγικό συμβάν έρχεται λίγες μόλις μέρες μετά το ναυάγιο με άλλους 400 μετανάστες νεκρούς που κι αυτοί προσπαθούσαν να φθάσουν στις ιταλικές ακτές από τη Λιβύη.  

Οι αλλεπάλληλες τραγωδίες με εκατοντάδες θύματα μετανάστες, είναι προφανές πως οφείλονται στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ σε περιοχές της Αφρικής και της Ασίας, όπως η Λιβύη, η Συρία κ.ά., στις οποίες μετέχουν ενεργά και χώρες της ΕΕ. Τις εκατόμβες των νεκρών προσφύγων, που προσπαθούν να σωθούν με κάθε τρόπο από αυτές τις επεμβάσεις αναζητώντας μια καλύτερη μοίρα, προκαλεί ασφαλώς και η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, που έχει επιβληθεί από τις κυρίαρχες δυνάμεις της και τους αντιμετωπίζει ως εγκληματίες.  

"Μια τραγωδία εκτυλίσσεται στη Μεσόγειο και, αν η ΕΕ και ο κόσμος συνεχίσουν να κλείνουν τα μάτια, θα κριθούν με τον χειρότερο τρόπο, όπως κρίθηκαν και στο παρελθόν όταν έκλεισαν τα μάτια τους σε γενοκτονίες, όταν οι βολεμένοι δεν έκαναν τίποτε", δήλωσε ο πρωθυπουργός της Μάλτας Τζόζεφ Μάσκατ.  

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσιδήλωσε καθυστερημένα και υποκριτικά πως η Ευρώπη είναι μάρτυρας "μιας συστηματικής σφαγής στη Μεσόγειο", όταν εδώ αρκετό καιρό βλέπει σαν θεατής την ανθρωποθυσία απεγνωσμένων προσφύγων. Ο Ιταλός πρωθυπουργός διέκοψε την προεκλογική εκστρατεία του στη βόρεια Ιταλία και επέστρεψε στη Ρώμη όπου θα συνεδριάσει με τους αρμόδιους υπουργούς της κυβέρνησής του για να συζητήσουν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για την αντιμετώπιση του φαινομένου, που χαρακτηρίζεται από τα ιταλικά ΜΜΕ "πρωτοφανής κατάσταση έκτακτης ανάγκης". Παράλληλα, όπως αναφέρουν τα διεθνή ενημερωτικά μέσα ζητά, προφανώς «για τα μάτια του κόσμου» τη σύγκληση έκτακτης Συνόδου Κορυφής της ΕΕ εντός της εβδομάδας για την μεταναστευτική κρίση.  

Ο έτερος υποκριτής Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ζήτησε σήμερα να συγκληθεί εκτάκτως μια ευρωπαϊκή σύνοδος των υπουργών Εσωτερικών και Εξωτερικών για να ληφθούν μέτρα. Αν ο απολογισμός αυτός επιβεβαιωθεί, "θα είναι η χειρότερη καταστροφή των τελευταίων ετών στη Μεσόγειο", δήλωσε ο Ολάντ στο γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο Canal+, όταν η Γαλλία είναι από τους πρωτομάστορες του εμφυλίου και των επεμβάσεων στη Λιβύη και από τους πρωταγωνιστές της τρομολαγνίας και των αντιμεταναστευτικών πολιτικών.  

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι "βαθιά συγκλονισμένη" από το νέο ναυάγιο σκάφους με μετανάστες στη Μεσόγειο, για το οποίο εκφράζονται φόβοι ότι στοίχισε τη ζωή 700 ανθρώπων, αναφέρει με περισσή υποκρισία σε ανακοίνωσή της και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Παράλληλα ανακοίνωσε για την προσεχή εβδομάδα την πραγματοποίηση μιας έκτακτης συνόδου των υπουργών Εσωτερικών και Εξωτερικών για να ληφθούν μέτρα, την ίδια στιγμή που με την πολιτική της έχει μετατρέψει τη Μεσόγειο, από θάλασσα ειρήνης σε τάφο ψυχών.  

Η Giusi Nicolini, δήμαρχος της Λαμπεντούζαδήλωσε χαρακτηριστικά: «Στην Ευρώπη - φρούριο πόσους ακόμη νεκρούς πρέπει να θρηνήσουμε μέχρι να διαπιστώσουμε πως μαζί με αυτούς πεθαίνει και ο πολιτισμός μας;».  

ΣΥΡΙΖΑ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΕΧΕΙ ΟΛΕΘΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ    

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τη νέα τραγωδία στη Λαμπεντούζα, αναφέρει τα εξής:  

Η νέα τραγωδία στην Λαπεντούζα αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι η πολιτική της ΕΕ για το μεταναστευτικό έχει ολέθρια αποτελέσματα. Τη στιγμή που η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή φλέγονται, απαιτείται άμεσα μια αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής, στη βάση των αρχών του δικαίου και της ανθρωπιάς. Τα συνεχή ναυάγια πλοιαρίων που μεταφέρουν  πρόσφυγες και μετανάστες συνιστούν ντροπή για τον πολιτισμό μας. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια διαφορετική προσέγγιση του μεταναστευτικού, ώστε να σταματήσουν οι πρόσφυγες να αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες, αλλά και μια συνολική λύση του ζητήματος, που να μην επιβαρύνει μονομερώς τις χώρες της Μεσογείου, ιδίως την Ελλάδα και την Ιταλία.

πηγη: iskra.gr

Συνέντευξη του Ν. Τσόμσκι στην εκπομπή Global Conversation, του Euronews και στην Ιζαμπέλ Κουμάρ, o οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει ότι πολιτική των Βρυξελλών καταστρέφει την Ελλάδα, και η οποία έχει ως εξής:

euronews:
Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας. Ο κόσμος το 2015 φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα ασταθής. Αν δούμε την μεγάλη εικόνα, αισθάνεστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για την κατάσταση του κόσμου στον οποίο ζούμε;

Νόαμ Τσόμσκι:
Σε παγκόσμιο επίπεδο τρέχουμε προς το γκρεμό και μάλλον είμαστε αποφασισμένοι να πέσουμε. Έτσι μειώνουμε σημαντικά τις προοπτικές για μια πιο αξιοπρεπή επιβίωση στον πλανήτη γη.

euronews:
Ποιος είναι αυτός ο γκρεμός;

Νόαμ Τσόμσκι:

Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα είναι η περιβαλλοντική καταστροφή που επίκειται και δεν έχουμε πολύ χρόνο για να την αντιμετωπίσουμε. Το δεύτερο είναι η απειλή του πυρηνικού πολέμου που μας κυνηγάει εδώ και 70 χρόνια και στην πραγματικότητα αυξάνεται. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, είναι θαύμα που έχουμε επιβιώσει.

euronews:
Σε ό, τι αφορά τον πυρηνικό πόλεμο βλέπουμε πως Ιράν και διεθνής κοινότητα βρίσκονται κοντά σε συμφωνία. Μήπως αυτό σας δίνει μια αχτίδα ελπίδας πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ένα ασφαλέστερο μέρος;

Νόαμ Τσόμσκι:
Είμαι υπέρ των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, αλλά θεωρώ πως είναι σε τελείως λάθος δρόμο. Υπάρχουν δύο κράτη, το ένα στη Μέση Ανατολή, που εξαπολύουν επιθέσεις βίας και προχωρούν σε τρομοκρατικές πράξεις και παρανομίες. Αυτές οι δύο χώρες διαθέτουν τεράστια πυρηνικά οπλοστάσια, όμως για κάποιο λόγο τα δικά τους πυρηνικά δεν αποτελούν πρόβλημα.

euronews:
Αν δούμε την κατάσταση στην Ευρώπη, υπάρχει και ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο. Βλέπουμε την Ελλάδα να κινείται προς την Ανατολή, μετά τις επιλογές της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπουμε ακόμη τους Podemos στην Ισπανία να κερδίζουν έδαφος, ενώ έχουμε και σοβαρές εξελίξεις στην Ουγγαρία. Βλέπετε πως η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται με τα ρωσικά συμφέροντα;

Νόαμ Τσόμσκι:
Ρίξτε μια ματιά σε όσα συμβαίνουν. Η Ουγγαρία είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία, μετά από εντολή του λαού που είπε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει πλέον να εφαρμόζει τις πολιτικές των Βρυξελλών και πως οι γερμανικές τράπεζες καταστρέφουν τη χώρα. Η επίδραση των πολιτικών αυτών, πράγματι αύξησε το ελληνικό χρέος. Το 50% των νέων είναι άνεργοι και περίπου το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η Ελλάδα καταστρέφεται.

euronews:
Οπότε το ελληνικό χρέος πρέπει να διαγραφεί;

Νόαμ Τσόμσκι:
Ναι, ακριβώς όπως έγινε με τους Γερμανούς το 1953. Τότε η Ευρώπη διέγραψε το μεγαλύτερο μέρος του Γερμανικού χρέους. Το ίδιο να γίνει και τώρα. Έτσι η Γερμανία κατάφερε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μετά τις μεγάλες καταστροφές του πολέμου.

euronews:
Θα ήθελα να κλείσουμε αυτή την συνέντευξη γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο, με μια ερώτηση από τον Ρόμπερτ Λάιτ. Ρωτάει λοιπόν, «Τι σας δίνει ελπίδα;»

Νόαμ Τσόμσκι:
Τι μου δίνει ελπίδα..Μερικά πράγματα για τα οποία έχουμε μιλήσει. Η ανεξαρτησία της Λατινικής Αμερικής για παράδειγμα. Αυτό είναι ιστορικής σημασίας. Δείτε τι συνέβη, στη σύνοδο κορυφής της αμερικανικής ηπείρου στον Παναμά. Στις πρόσφατες συναντήσεις οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλήρως απομονωθεί. Είναι μια ριζική αλλαγή σε σχέση με 10 ή 20 χρόνια πριν, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά διοικούσαν την Λατινική Αμερική. Στην πραγματικότητα, ο λόγος για τον οποίο ο Ομπάμα έκανε χειρονομίες καλής θέλησης προς την Κούβα, ήταν για να ξεπεράσει την απομόνωση της χώρας του. Αυτή την στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απομονωθεί και όχι η Κούβα. 
Τα σημάδια αισιοδοξίας στην Ευρώπη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos. Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει επιτέλους μια λαϊκή εξέγερση εναντίον των καταστροφικών οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που προέρχονται από τη γραφειοκρατία και τις τράπεζες, και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Πρέπει να είναι.

πηγη: iskra.gr

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

«Ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού», δηλαδή «σκουπίζοντας» όλα τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να πληρώνει τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο πληρωμένο με αίμα.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τα repos με τα οποία δε­σμεύ­ο­νται αυτά τα δια­θέ­σι­μα συ­νι­στούν μια έμ­με­ση εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών υπό προ­σω­ρι­νή ανα­στο­λή με­ρι­κών μηνών, σε κα­τη­γο­ρί­ες κοι­νω­νι­κών και ανα­πτυ­ξια­κών δα­πα­νών. Γι' αυτό οι δα­νει­στές όχι μόνο δεν είχαν κα­νέ­να πρό­βλη­μα με αυτή την πρα­κτι­κή, αλλά πρό­τει­ναν να επε­κτα­θεί με ανα­γκα­στι­κή (μέσω νο­μο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης) δέ­σμευ­ση ρευ­στών δια­θε­σί­μων ύψους 2 δισ. ευρώ ορ­γα­νι­σμών που οι διοι­κή­σεις τους αρ­νού­νται να τα δια­θέ­σουν. Όχι μόνο αυτό, αλλά εμ­μέ­σως πα­ρό­τρυ­ναν αυτή η ιδιό­τυ­πη εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών να επε­κτα­θεί και σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, με την πλη­ρω­μή τους με «πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα».

Στο δί­λημ­μα που εκ των πραγ­μά­των έχει τεθεί,«εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών ή στάση πλη­ρω­μών σε το­κο­χρε­ο­λύ­σια», η κυ­βέρ­νη­ση έχει απα­ντή­σει έμ­με­σα με μια εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών της οποί­ας τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα «σκά­σουν» αρ­γό­τε­ρα. Αυτό το «αρ­γό­τε­ρα», όμως, επα­να­φέ­ρει την υπό­θε­ση του «κερ­δι­σμέ­νου χρό­νου»: έχει νόημα ένας τέ­τοιος «αι­μα­τη­ρός» κερ­δι­σμέ­νος χρό­νος; Πόσος χρό­νος μπο­ρεί να «κερ­δη­θεί» έτσι, για να απο­κτη­θεί ποιο πλε­ο­νέ­κτη­μα, για να γίνει τι και σε ποια χρο­νι­κή στιγ­μή; Και για να το θέ­σου­με πιο απε­ρί­φρα­στα: όλα αυτά γί­νο­νται για να μην υπο­γρά­ψει η κυ­βέρ­νη­ση το τρίτο μνη­μό­νιο ή επει­δή ανα­ζη­τεί­ται τρό­πος δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας τέ­τοιας υπο­γρα­φής;

ΔΙΑ­ΠΡΑΓ­ΜΑ­ΤΕΥ­ΣΕΙΣ

Έχο­ντας «ακτι­νο­γρα­φή­σει» την κα­τά­στα­ση των δη­μο­σί­ων οι­κο­νο­μι­κών αλλά και των τρα­πε­ζών κ.λπ., ύστε­ρα από χρό­νια πα­ρου­σί­ας, τα τε­χνι­κά κλι­μά­κια της τρόι­κας προ­σπα­θούν να κα­τα­λά­βουν πότε εξα­ντλεί­ται και το τε­λευ­ταίο ευρώ δια­θε­σί­μων του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου. Οι αρ­χι­κές προ­βλέ­ψεις ότι αυτό θα συ­νέ­βαι­νε στις 9 Απρι­λί­ου δια­ψεύ­στη­καν –οι αντο­χές του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου απο­δεί­χτη­καν με­γα­λύ­τε­ρες. Τώρα, οι υπο­λο­γι­σμοί και οι εκτι­μή­σεις που βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας στα εγ­χώ­ρια και διε­θνή ΜΜΕ μι­λούν για εξά­ντλη­ση και του τε­λευ­ταί­ου ευρώ στο διά­στη­μα από τα τέλη Απρι­λί­ου μέχρι τα μέσα Μαΐου. Ενό­ψει αυτού, ενορ­χη­στρώ­νο­νται οι νέες πιέ­σεις για άμεση συμ­μόρ­φω­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης στις απαι­τή­σεις τους, ώστε να υπάρ­ξει συμ­φω­νία που θα εξα­σφα­λί­σει τη στα­δια­κή απο­δέ­σμευ­ση της χρη­μα­το­δό­τη­σης. «Προ­σφέ­ρο­νται», λοι­πόν, και πιέ­ζουν για άμεση ολο­κλή­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας, ώστε να επι­κυ­ρω­θεί από το Eurogroup (στις 11 Μαΐου) στα νέα –υπο­τι­θέ­με­να ή πραγ­μα­τι­κά– χρο­νι­κά όρια της χρη­μα­το­δο­τι­κής ασφυ­ξί­ας.
Εδώ εμ­φα­νί­ζε­ται νέα αντι­φα­τι­κή και πα­ρά­δο­ξη ει­κό­να: Οι δα­νει­στές εμ­φα­νί­ζο­νται ελα­στι­κοί στο ζή­τη­μα του ύψους του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος (1,5% ή και λι­γό­τε­ρο), αλλά δεν κά­νουν βήμα πίσω στην απαί­τη­ση να πε­ρι­λη­φθούν στη λίστα «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων» νέες μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις, νέες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και νέες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας (μα­ζι­κές απο­λύ­σεις), δη­λα­δή ο «ιδε­ο­λο­γι­κός πυ­ρή­νας» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη. Αντί­θε­τα, η κυ­βέρ­νη­ση... πα­ραι­τεί­ται οι­κειο­θε­λώς από το μο­να­δι­κό μέχρι σή­με­ρα επί­τευγ­μά της στη δια­πραγ­μά­τευ­ση, την ανα­θε­ώ­ρη­ση του στό­χου για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα το 2015 από 3% του ΑΕΠ σε 1,5% του ΑΕΠ. Η ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη λίστα Βα­ρου­φά­κη πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα συ­νο­λι­κής από­δο­σης 4,68 - 6,1 δισ. ευρώ που δια­σφα­λί­ζει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,1 - 3,9% του ΑΕΠ! Για να απο­φύ­γει τα μέτρα του «ιδε­ο­λο­γι­κού πυ­ρή­να» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη, η κυ­βέρ­νη­ση δεί­χνει υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο ως προς το συ­νο­λι­κό ύψος των μέ­τρων!
Ωστό­σο, οι δα­νει­στές απέρ­ρι­ψαν και τη νέα λίστα Βα­ρου­φά­κη, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα προ­σω­ρι­νής και όχι μό­νι­μης από­δο­σης, αλλά και επει­δή δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει τα μέτρα της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη! Σύμ­φω­να με δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες, για να κάμ­ψει και τις νέες αντιρ­ρή­σεις των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση απέ­στει­λε «εμπλου­τι­σμέ­νη» λίστα με επι­πλέ­ον μέτρα 700 εκατ. ευρώ - 1 δισ. ευρώ για το 2015 αλλά και μέτρα από­δο­σης 5,49 δισ. ευρώ για το 2016, με­τα­ξύ των οποί­ων και μέτρα για τις ΔΕΚΟ με εκτι­μώ­με­νη εξοι­κο­νό­μη­ση 58 εκατ. ευρώ. Ο συ­ντο­νι­σμέ­νος χα­ρα­κτή­ρας των διαρ­ρο­ών και η ακρί­βεια στα νού­με­ρα δεί­χνουν ότι όλες αυτές οι επε­ξερ­γα­σί­ες είναι πραγ­μα­τι­κές.

ΝΕΟ ΜΕ­ΣΟ­ΠΡΟ­ΘΕ­ΣΜΟ;

Συ­μπέ­ρα­σμα: η κυ­βέρ­νη­ση, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει τον σκλη­ρό πυ­ρή­να του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη, απο­δέ­χε­ται να συ­ζη­τή­σει το πλαί­σιο μιας συ­νο­λι­κής συμ­φω­νί­ας μνη­μο­νια­κού χα­ρα­κτή­ρα, με μέτρα που εξα­σφα­λί­ζουν υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Συ­ζη­τά­ει τους όρους του Με­σο­πρό­θε­σμου Πλαι­σί­ου 2015-2018 που, όπως έγινε και με όλα τα προη­γού­με­να, στη­ρί­ζε­ται στον προσ­διο­ρι­σμό των μέ­τρων για τα δύο πρώτα χρό­νια (2015-2016) ενώ για τα δύο επό­με­να χρό­νια προσ­διο­ρί­ζο­νται «απλώς» οι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί στό­χοι.
Όμως, μια τέ­τοια συμ­φω­νία, αν τε­λι­κώς υπάρ­ξει, θα έχει πλέον ορι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Σε αντί­θε­ση με τη συμ­φω­νία της 20ής Φε­βρουα­ρί­ου, αυτή θα ισο­δυ­να­μεί με το γε­νι­κό πλαί­σιο ενός νέου, του τρί­του, μνη­μο­νί­ου, με εξει­δι­κευ­μέ­να μέτρα για τα δύο πρώτα χρό­νια.
Έχο­ντας υπο­γρά­ψει στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου ότι το χρέος θα απο­πλη­ρω­θεί «πλή­ρως και εγκαί­ρως», η κυ­βέρ­νη­ση φέ­ρε­ται τώρα να συ­ζη­τά­ει και να απο­δέ­χε­ται να υπο­γρά­ψει μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία με τε­τρα­ε­τή ορί­ζο­ντα με κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τα υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, υπό τον όρο να μην υπάρ­ξουν νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, μα­ζι­κές απο­λύ­σεις και νέες μεί­ζο­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Αλλά αυτός ακρι­βώς ο συν­δυα­σμός (χρέ­ος-τέ­ρας και υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα) είναι ο συν­δυα­σμός που πα­ρά­γει και ανα­πα­ρά­γει τις πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας, της υψη­λής ανερ­γί­ας και της εκτε­τα­μέ­νης φτώ­χειας. Σε ένα τέ­τοιο πλαί­σιο, ακόμη και αν απο­φευ­χθεί η λήψη μέ­τρων όπως νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις και μα­ζι­κές απο­λύ­σεις, πρώ­τον δεν θα αλ­λά­ξει ο σκλη­ρός μνη­μο­νια­κός χα­ρα­κτή­ρας της συμ­φω­νί­ας και δεύ­τε­ρον οι πιέ­σεις για τη λήψη τέ­τοιων μέ­τρων θα επα­νέλ­θουν αρ­γό­τε­ρα πιο ωμά και πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά, σε κά­ποια επι­και­ρο­ποί­η­ση του με­σο­πρό­θε­σμου ή του μνη­μο­νί­ου που θα έρθει αρ­γό­τε­ρα.
Το μόνο που θα εξα­σφα­λί­σει η προ­σω­ρι­νή απο­φυ­γή τέ­τοιων μέ­τρων είναι η δυ­να­τό­τη­τα κα­λύ­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας συ­νο­λι­κής μνη­μο­νια­κής συμ­φω­νί­ας στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας και ιδιαί­τε­ρα στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ... Ίσως σε αυτή την προ­ο­πτι­κή να πα­ρέ­πε­μπαν οι πα­σχα­λι­νές δη­λώ­σεις του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη ότι «θα ανα­λά­βου­με το πο­λι­τι­κό κό­στος μιας συμ­φω­νί­ας». Αυτό το γνω­στό στε­ρε­ό­τυ­πο της μνη­μο­νια­κής ρη­το­ρι­κής δεν πα­ρα­πέ­μπει σε κά­ποια ρήξη με τους «έξω», αλλά σε απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για ρήξη με τους «μέσα» (στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ).
Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι οι δα­νει­στές θα απο­δε­χτούν μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία χωρίς τα επί­μα­χα μέτρα του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη. Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση, μια οξεία κρίση στις σχέ­σεις με τους δα­νει­στές αλλά και μια οξεία πο­λι­τι­κή κρίση στο εσω­τε­ρι­κό ανα­δει­κνύ­ε­ται σε ισχυ­ρή πι­θα­νό­τη­τα, αν όχι ανα­πό­φευ­κτη.
Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, εί­μα­στε κοντά στο ση­μείο κα­μπής, όπου θα γνω­ρί­σου­με το «νόημα» της συ­γκυ­ρί­ας όχι μόνο από την όψη αλλά και από την κόψη. Και το μόνο σί­γου­ρο είναι ότι δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τα απο­κα­λυ­πτή­ρια με σταυ­ρω­μέ­να χέρια και με το φλέγ­μα του απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νου σχο­λια­στή των τε­κται­νο­μέ­νων...

*Πηγή: rproject.gr

Των Π. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ & Π. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ *

Στην παρέμβασή του για την συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, σχετικά με τις ευθύνες για την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια, μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας τόνισε: «δεν ζητάμε μια εξεταστική επιτροπή προκειμένου να κριθούν πολιτικές αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε», αλλά «για να διερευνήσει αν πέρα από την υλοποίηση μιας κακής, νεοφιλελεύθερης και εμμονικής πολιτικής τελέστηκαν εν τέλει πράξεις που είχαν μη πολιτικά κίνητρα».

Πρόκειται για μια διευκρίνιση που με σαφή και ειλικρινή τρόπο, παρουσιάζει το όριο και το στόχο των κάθε λογής διερευνήσεων των αιτιών για μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές πληγές, που γίνονται από μεριάς κυβερνήσεων και πολιτικών δυνάμεων που κινούνται μέσα στα όρια του συστήματος. Δεν εξετάζουν και δε στοχεύουν ποτέ στην κύρια ταξική λειτουργία και τον εγγενή αντεργατικό και εκμεταλλευτικό της χαρακτήρα, αλλά στην πιθανή παράπλευρη και μη σύννομη με το αστικό δίκαιο διάσταση διαφθοράς, προσωπικού οφέλους, κλεπτοκρατίας.

Και οι δύο διαστάσεις είναι σημαντικές.

Στην αστική πολιτική, η δεύτερη πλευρά αναδεικνύεται για να συσκοτισθεί ή να μείνει εκτός συζήτησης η πρώτη. Με διοχέτευση όλης της λαϊκής δυσαρέσκειας στο «σκάνδαλο», στο μη τυπικά νόμιμο. Εξασφαλίζοντας έτσι μια νομιμοποίηση της βασικής λειτουργίας, μέσω της ανταπόκρισης στην περί δικαίου αίσθηση και απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης και τιμωρία των ενόχων.

Στην εργατική πολιτική, η στόχευση είναι εντελώς αντίθετη. Από την ανάδειξη των παρά-σκανδάλων αντλείται υλικό για την ανάδειξη του μεγάλου σκανδάλου της «νόμιμης» (ο νόμος δεν είναι ταξικά ουδέτερος), αλλά αντεργατικής λειτουργίας του αστικού κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Σε μια γιγαντιαία και ταχύτατη αφαίρεση εισοδήματος και κοινωνικών πολιτικών δικαιωμάτων από την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα προς την ανώτερη πυραμίδα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα και γενικά, δύο πράγματα είναι αντικειμενικό να συμβούν και να διαπιστωθούν.

Πρώτον, κάποια κλοπιμαία φυσικά και θα πάνε σε θέσεις ενδιάμεσων και καμιά φορά θα πέφτουν και στο δρόμο και στη κοινή αντίληψη, προδίνοντας τη μεταφορά.

Δεύτερον, θα βγαίνουν στη φόρα τα διάφορα «πολιτικά βαποράκια», που είναι πάντα απαραίτητα όταν η βρώμικη δουλειά είναι χοντρή και γίνεται μέρα μεσημέρι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η λεγόμενη «διαφθορά» δεν αφορά μόνο τις λεγόμενες υπανάπτυκτες χώρες, αλλά ίσα ίσα επισημαίνεται και στις πλέον ανεπτυγμένες, (ΕΕ, Γερμανία).

Με την ίδια μεθοδολογία πρέπει να δούμε και να κρίνουμε την πρωτοβουλία της κυβέρνησης, δια μέσου της Προέδρου της Βουλής, για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Χρέος. Πρέπει και πάλι να εντοπίσουμε την κύρια επιδίωξη και τις δευτερεύουσες, αλλά όχι ασήμαντες πλευρές.

Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για αναγκαία για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κίνηση αποπροσανατολισμού προς το λαϊκό παράγοντα και ειδικά την αριστερή και εργατική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με τη βασική της επιλογή και ρητή έγγραφη δέσμευση για πληρωμή και όχι διαγραφή του χρέους, προς όλους. Αυτό αποτυπώθηκε στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη στη συνεδρίαση της ευρω-ομάδας.

Δευτερευόντως,αποτελεί κίνηση αδύναμης διαπραγμάτευσης προς τους δανειστές. Εντελώς αναποτελεσματικής μιας και έχει προαναγγελθεί η κατάληξή της. Στην ουσία, το χρώμα ενός πιθανού κουρέματος χρέους με αυτή την πρωτότυπη μέθοδο »πρώτα παράδοση, μετά διαπραγμάτευση», θα μοιάζει απελπιστικά με το προηγούμενο PSI. Όχι τόσο στο σκέλος της ονομαστικής διαγραφής, όσο στο σκέλος του φορτώματος των επιπτώσεων στα λαϊκά στρώματα με την υπογραφή νέου μνημονίου.

Επιπλέον, επιχειρείται και εδώ η συσκότιση για τον βασικό χαρακτήρα και τη ταξική εκμεταλλευτική λειτουργία του χρέους και της χρεομηχανής στο σύγχρονο καπιταλισμό.

Η αναζήτηση της διάκρισης μεταξύ του απεχθούς και του νόμιμου χρέους, εγγράφεται κατά κύριο λόγο στην αστική πολιτική και λειτουργεί κατά βάση νομιμοποιητικά για αυτήν. Σύμφωνα με αυτήν περιορίζεται η εξέταση σε ερωτήματα όπως: «Μήπως δάνεια που ελήφθησαν δεν χρειάζονταν; Μήπως, χρειάζονταν μεν για κάποιους σκοπούς, αλλά δόθηκαν για άλλους; Μήπως πήγαν σε άχρηστα πράγματα, πχ έργα ολυμπιάδας ή εξοπλισμούς; Μήπως κάποιοι πήραν μίζες ή κέρδισαν ποντάροντας ανάλογα;»

Όταν ένα νεοφιλελεύθερο κράτος νόμιμα (με το δικό του νόμο) φορο-απαλάσσει την αστική τάξη και στη συνέχεια λόγω μειωμένων εσόδων, δεν μπορεί να καλύψει μεταβιβαστικές πληρωμές, τι αποτέλεσμα έχουμε, από ένα σημείο και πέρα; Πρώτον, αυτοί που απαλλάχτηκαν από τους φόρους, αυξάνουν την ικανότητα αποθησαυρισμού τους, δηλαδή μπορούν να δανείσουν. Δεύτερον, το αστικό κράτος αδυνατεί να πληρώσει μισθούς ή για νοσοκομεία, δηλαδή πρέπει να δανειστεί. Ένα νέο πεδίο αγοραπωλησίας και κερδοφορίας έχει δημιουργηθεί. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται αλλά και βαθαίνει. Η ανάγκη αναχρηματοδότησης των δανείων είναι διαρκής. Το αστικό κράτος (μέσω των εκάστοτε κυβερνήσεων, λειτουργίας τραπεζών κλπ) και η αστική τάξη, είναι σε αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους, με σταθερό παρονομαστή τη μεταφορά εισοδήματος από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Σε όλη αυτή τη λειτουργία της χρεομηχανής (παρουσιάστηκε η πλέον «αγαθή» πλευρά της, χωρίς τους «πολλαπλασιαστές» στην ευρύτερη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των παραγώγων κ.ο.κ ) δεν υπάρχει καμιά συμβατική παρανομία, παρά μόνο αυτή η ουσιαστική τεράστια κλοπή που παράγεται από την ίδια καπιταλιστική λειτουργία, δια μέσου κρατών και τραπεζών. Έτσι εξηγείται και το φαινομενικά παράδοξα όλοι να χρωστούν σε όλους, οι δε μεγάλες καπιταλιστικές χώρες να είναι αυτές ακριβώς που έχουν τα θηριώδη ποσοστά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Το πράγμα βοά. Αλλά βρωμά και ζέχνει ταυτόχρονα. Χρειάζεται διαχείριση. Οι αστικές κυβερνήσεις αυτό κάνουν με αυτές τις Πρωτοβουλίες. Αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στο πλαίσιο του συστήματος, υπεκφεύγουν μέσω προτάσεων ελέγχου για τις αιτίες αύξησης του χρέους και αναζήτησης πολιτικών ευθυνών κυρίως σε πολιτικά πρόσωπα και όχι σε πολιτικές συστημικές λειτουργίες.

Φυσικά υπάρχουν αντεπιχειρήματα. Παραθέτουμε ένα: «Δεν είναι γεγονός ότι ένα μέρος του ελληνικού χρέους είναι σε ασφαλιστικά ταμεία εργαζομένων της Ευρώπης; Αυτούς δε θα τους ζημιώσουμε με μια διαγραφή ολόκληρου του χρέους και όχι μόνο του παράνομου και επαχθούς, μετά από ένα λογιστικό έλεγχο;».

Πρόκειται για αντιστροφή της σχέσης βασικού και συνεπαγόμενου. Αφήνουμε προσωρινά στην άκρη ότι οι τοποθετήσεις αποταμιεύσεων των εργαζομένων σε κρατικά χρέη άλλων χωρών δε γίνονται από τους εργαζόμενους αλλά από τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν σε αυτές (θυμηθείτε την τοποθέτηση αποθεματικών ελληνικών ταμείων στην τρύπα των «δομημένων ομολόγων» με κυβερνητική παρότρυνση ή/και απόφαση).

Η τοποθέτηση για το χρέος με αφετηρία τα συμφέροντα των εργαζομένων (όχι μόνο της Ελλάδας), ξεκινάει από τη δεσπόζουσα πλευρά που σχετίζεται με τη φύση του χρέους και όχι με την διαχείριση και κατανομή του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κηρύσσεις γενική στάση όλων των πληρωμών και τη μη αναγνώριση και διαγραφή όλου του χρέους. Η διαπραγμάτευση γίνεται στη συνέχεια. «Ελάτε να αποδείξετε ότι…, να διεκδικήσετε αυτό ή το άλλο…». Εκεί, ναι, ακόμη και οι μπολσεβίκοι έκαναν συμβιβασμούς, τουλάχιστον χρονικούς. Δεν πρόκειται για νομικό ζήτημα, αλλά για άλλη πολιτική οπτική.

Σημαντική πλευρά στην διεκδίκηση σε αυτή την κατεύθυνση είναι η διεθνοποίηση των διεκδικήσεων για το χρέος, ζητώντας όχι μόνο αλληλεγγύη των λαών για διαγραφή του ελληνικού χρέους, αλλά διαγραφή των χρεών και απαλλαγή των λαών και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οποιαδήποτε λογική λογιστικού ελέγχου της κατανομής του χρέους, των σκανδάλων που συνοδεύουν τη χορήγηση και τη χρήση των δανείων, καθώς και των τεράστιων νομικών ζητημάτων που θα προκύψουν, στην αγωνιστική αριστερή και αντικαπιταλιστική προσέγγιση, τίθεται με αντίστροφους όρους.

Μια κυβέρνηση που θα είχε κηρύξει τη διαγραφή του χρέους, φυσικά και θα πρέπει να είναι έτοιμη να οχυρώσει νομικά και πολιτικά την επιλογή της, αξιοποιώντας ακόμη και το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο και τα επιπόλαια λάθη των δημιουργών και χρηστών του. Αλλά δε μιλάμε για τέτοια κυβέρνηση. Όποιος έχει άλλη γνώμη θα πρέπει να τη θέσει καθαρά.

Και σε αυτή όμως την περίπτωση, αν υποθετικά υπήρχε, ο λογιστικός έλεγχος και τεκμηρίωση της διαγραφής του χρέους από μεριάς του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, έχει νόημα και θα συνεισφέρει, μόνο με διασφάλιση της πλήρους αυτοτέλειας από κρατικές κηδεμονίες. Πολύ περισσότερο, στην περίπτωση που έχεις απέναντι μια κυβέρνηση όπως η παρούσα, που έχει στεγνώσει ακόμη και τα ασφαλιστικά ταμεία για να πληρώσει το ΔΝΤ, το ζητούμενο είναι η αδιαπραγμάτευτη αντιπαράθεση μαζί της.

* Ο Παύλος Αντωνόπουλος και ο Πάνος Παπανικολάου είναι μέλη της Πρωτοβουλίας «Διαγραφή του χρέους Τώρα!».

Δημοσιεύτηκε στο «ΠΡΙΝ»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Ως πότε θα αντέχει στην αφόρητη γερμανική πίεση ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού της χώρας μας. Ολο και περισσότεροι Ελληνες διαπιστώνουν τον λυσσώδη ανθελληνισμό της γερμανικής καγκελαρίας. Σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν ότι όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Γερμανοί θα ζητούν διαρκώς περισσότερες. Φτωχή επαρχία του Δ' Ράιχ θέλει την Ελλάδα το Βερολίνο, τίποτα λιγότερο!

Να εξευτελίσουν πρώτα τον Αλέξη Τσίπρα, να τον κάνουν σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και στη συνέχεια να τον ανατρέψουν. Αυτός είναι ο στόχος της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτα όμως να τον διασύρουν, όχι να φτιάξουν έναν καινούργιο «Αλιέντε» και μάλιστα στην Ευρώπη αυτή τη φορά! Oχι να κατασπαράξει ο γερμανικός Γολιάθ τον ελληνικό Δαβίδ! Αυτό θα ξεσηκώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, αν ποτέ συμβεί.

Αυταπάτες έχει σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όμως ο πρωθυπουργός να μην πιστεύει στα σοβαρά αυτά που είπε την Πέμπτη στο αγγλικό πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποχωρήσει στις ακραίες φωνές κάποιων» διακήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας στη δήλωσή του στο Ρόιτερς και συνέχισε: «Δεν θα επιλέξει τον δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού, αλλά τον δρόμο της γεφύρωσης των διαφορών, τον δρόμο της σταθερότητας και του αμοιβαίου σεβασμού». Πομφόλυγες! Ακριβώς τον «δρόμο του ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού» ακολουθεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα. Κανένας... «Διαφωτισμός» δεν χαρακτηρίζει τη στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ωμοί εκβιασμοί είναι η τακτική του, τίποτα άλλο.

Δεν μας άρεσε καθόλου μια φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στην ομιλία του στο ινστιτούτο Μπρούκινγκς, στην Ουάσιγκτον. «Καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων» είπε συγκεκριμένα. Τι άραγε εννοούσε; Υποταγή στις απαιτήσεις των Γερμανών; «Θα συμβιβαστούμε για να καταλήξουμε σε μια γρήγορη λύση, αλλά δεν θα οπισθοχωρήσουμε άτακτα» πρόσθεσε, αυξάνοντας την ανησυχία μας.

Δεν έπεισε η δήλωση που έκανε στη συνέχεια στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Χάφινγκτον Ποστ». Φάνηκε εντελώς διεκπεραιωτική. «Αν δεν κάνουν πίσω οι σκληροί υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αθετήσει τις επερχόμενες πληρωμές χρέους της» διακήρυξε ο Γ. Βαρουφάκης. Μακάρι να κάνουμε εμείς λάθος και να εννοεί ο υπουργός ότι πραγματικά η Ελλάδα θα αρνηθεί να πληρώσει τους δανειστές το καλοκαίρι.

Oλα θα κριθούν τον Ιούνιο. Εκεί μας την έχουν στημένη και μας περιμένουν ο Σόιμπλε και οι Γερμανοί. Το καλοκαιρινό τρίμηνο Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 11,4 δισεκατομμύρια ευρώ στους ξένους δανειστές. Η χώρα ούτε έχει αυτά τα λεφτά ούτε μπορεί να τα μαζέψει.

Η αντίσταση Τσίπρα θα συνεχιστεί όπως μέχρι τώρα ή θα υποταχθεί στις απαιτήσεις των Γερμανών ο πρωθυπουργός; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Υποταγή σημαίνει νέα μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, νέα αύξηση φόρων και ΦΠΑ, συρρίκνωση κοινωνικών παροχών. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε τέτοια μέτρα; Αγνωστο για την ώρα. Μέχρι τώρα πάντως δεν έχει υποκύψει. Οψόμεθα.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

Η πολιτική της ΕΕ είναι εγκληματική. Η πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι αδιέξοδη. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια «αποθήκη ψυχών» που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Πάνω στο μέγα πρόβλημα του μεταναστευτικού παίζεται ένα πινγκ – πονγκ μεταξύ των φορέων του μισανθρωπισμού, από την μια, με τους φορείς ενός ακτιβισμού της πλάκας, από την άλλη. Ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, αντί της λήψης άμεσων μέτρων - ανθρώπινων για τους πρόσφυγες, δρακόντειων για τα κυκλώματα, προστατευτικών για το αίσθημα ασφάλειας – επιλέγεται η πεπατημένη της επικοινωνιακής φούσκας. Τουτέστιν: Οι μετανάστες κάθονται στις πλατείες και… «λιάζονται».

***

    Η πολιτική που επιτρέπει στο μεγάλο κεφάλαιο να λυμαίνεται τον δημόσιο πλούτο από τις Σκουριές μέχρι τη Γαύδο, επιτρέπει ταυτόχρονα στους εργολάβους να χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους και να τους «βάζουν» στο όνομα της δουλειάς και του μεροκάματου να διαδηλώνουν – στην ουσία – για τα συμφέροντα του αφεντικού.  Αλλά ή θα διατηρηθεί η νομιμότητα που επιτρέπει σε εργολάβους να διαφεντεύουν, ή θα οικοδομηθεί άλλη νομιμότητα. Τέτοια που θα σέβεται τους ανθρώπους του μόχθου. Τη ζωή τους. Την υγεία τους. Τον τόπο τους. Και θα εξασφαλίζει το μεροκάματο θέτοντας την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου στην υπηρεσία των αναγκών όλης της κοινωνίας και όχι των χρυσοκάνθαρων εκμεταλλευτών της. Τι υποτίθεται ότι δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση ώστε να κωλυσιεργεί; Τουτέστιν: «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή»… 

***

    Η κυβέρνηση θα έβαζε τέλος στα Μνημόνια. Στην πορεία έγινε «καλό» το 70% του Μνημονίου. Οι δανειακές συμβάσεις με τα αγγλικά τους δίκαια έγιναν «γέφυρα». Το δεν θέλουμε άλλα δάνεια έγιναν «δώστε μας τις δόσεις» των δανείων. Το «πρώτα μισθοί και συντάξεις» συνοδεύτηκε από το θα πληρώνουμε στο «διηνεκές» το χρέος. Το δεν διαπραγματευόμαστε την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης έγινε «αναστέλλουμε» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Το «η Ευρώπη που αλλάζει» έγινε «η Ευρώπη που εκβιάζει». Τουτέστιν: Η διαπραγμάτευση (που δεν ξέρουμε αν ξέρουν τι περιλαμβάνει ακόμα κι αυτοί που συμμετέχουν σε αυτήν) συνεχίζεται.Ομοίως και τα σενάρια «ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει». Βεβαίως υπάρχει και κάτι σταθερό: «Η θέση της (σσ: ηλιόλουστης) Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται»…

***

    Μετά την επικύρωση της απόφασης της προηγούμενης κυβέρνησης για καταβολή 500 εκατομμυρίων στους Αμερικάνους στο πλαίσιο των στρατιωτικών μας σχέσεων μαζί τους, είχαμε και την ανακοίνωση για ενίσχυση των στρατιωτικών μας σχέσεων και με τους Ρώσους, από τους οποίους θα πάρουμε κάτι ανταλλακτικά για κείνους τους - από την εποχή Σημίτη – σκουριασμένους S300. Αλήθεια τι το «πολυδιάστατο» εμπεριέχεται σε μια πολιτική που – συνεχίζει – να ταΐζει βιομηχανίες όπλων όταν στο μεταξύ εκατοντάδες εκατομμύρια από Ταμεία, περιφέρειες και ΔΕΚΟ δεσμεύονται για να πληρώνονται τοκογλυφικά στο ΔΝΤ; Τουτέστιν: «Με τον Ήλιο τα βάζω με τον Ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»… 

***

    Ο κ.Πανούσης αρμόδιος υπουργός, καλεί τον πρωθυπουργό να δώσει λύση στα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του υπουργείου του. Ο πρωθυπουργός από την πλευρά του παρακολουθεί τον υπουργό του να τον καλεί να δώσει λύση στα θέματα του υπουργείου στο οποίο ο πρωθυπουργός διόρισε τον κ.Πανούση για να δώσει εκείνος λύση. Τουτέστιν: «Ένας αητός καθότανε στον Ήλιο και λιαζότανε»… 

***

    Ο κ.Βαρουφάκης πάει στις ΗΠΑ και βγάζει ανακοίνωση του τύπου "πάω για διαβουλεύσεις με τον Ομπάμα". Βγαίνει ο Λευκός Οίκος, τον διαψεύδει και λέει – σε απλά ελληνικά – ότι αν θέλει ο κ.Βαρουφάκης να ρίχνει νερό στο μύλο του ναρκισσισμού του να περιορίζεται σε φωτογραφήσεις τύπου «Παρί Ματς». Τουτέστιν: Το ανέκδοτο με το λαγό που λιαζότανε και έλεγε φανταστικές ιστορίες για το λιοντάρι, το θυμάστε;

***

    Στη Βουλή όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου δεν αδικεί τον εαυτό της  επιδιδόμενη σε κινήσεις που εμπεριέχουν το στοιχείο του προσωπικού σόου, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας της αφιερώνουν… ποιηματάκια που σε ένα ρεσιτάλ ασυναγώνιστης βλακείας επιχειρούν να τα απαγγείλουν κιόλας από βουλευτικών εδράνων. Τουτέστιν: «Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ΄τον Ήλιο ξεξασπρότερη»…

***

    Α, ναι: Σε μερίδα των ΜΜΕ ποτέ δεν έπαψε να ανθεί η δημοσιογραφία της σαχλαμάρας, του πολιτικού κατιναριού, του φτηνού εντυπωσιασμού, της κατασκευής «ειδήσεων» και της αναγωγής του τίποτα σε «κάτι». Αφού, λοιπόν, τα λύσαμε όλα τα υπόλοιπα, πάρτε και μια γερή τζούρα από… αποκαλυπτικά ρεπορτάζ - με ηχητική υπόκρουση «να μπορούσα στα σύννεφα να είχα και εγώ βενζινάδικο» -  για το αν έσκασε το λάστιχο της προέδρου της Βουλής κι αν το βουλκανιζατέρ είχε ή δεν είχε γρύλο. Τουτέστιν και κατόπιν όλων αυτών, ο ποιητής μας στέλνει τα χαιρετίσματά του: «Κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’ αχαμνά του»…   

ΠΗΓΗ: enikos.gr