Στο 26,6% διαμορφώθηκε το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα το α΄ τρίμηνο εφέτος και μειώθηκε μεν κατά μια και πλέον μονάδα σε σχέση με το 27,8% του α΄ τριμήνου 2014, αλλά αυξήθηκε σε σχέση με το 26,1% του δ΄ τριμήνου πέρυσι. 

Ο αριθμός των ανέργων ανήλθε σε 1.272.541 άτομα και «αγκάθια», σύμφωνα με την τριμηνιαία έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, παραμένουν τόσο η υψηλή- αν και μειωμένη κατά περίπου πέντε μονάδες- ανεργία στους νέους (51,9%), όσο και ο αριθμός των μακροχρόνια ανέργων (περίπου 911.200 άτομα ή το 71,6% του συνόλου των ανέργων). Με πλέον χαρακτηριστικό ότι περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνεργοι δέχονται ακόμη και μερική απασχόληση. Παράλληλα, καταγράφεται ανισοκατανομή μεταξύ των περιφερειών της χώρας, καθώς σε ορισμένες από αυτές η ανεργία αυξήθηκε μέσα σε έναν χρόνο.

Σχεδόν το 72% των ανέργων, περίπου 910.000 άτομα είναι πάνω από 1 έτος εκτός δουλειάς, μακροχρόνια άνεργοι.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθµός των ανέργων αυξήθηκε κατά 2,1% σε σχέση µε το προηγούµενο τρίµηνο και µειώθηκε κατά 5,2% σε σχέση µε το α΄ τρίµηνο του 2014.

Στις γυναίκες η ανεργία (στο 30,6% το α΄ τρίμηνο 2015 από 31,4% το α΄ τρίμηνο 2014 και ειδικά στις νέες στο 57%) παραμένει σημαντικά υψηλότερη από εκείνη στους άνδρες (23,5% από 25%).

Ηλικιακά, η υψηλότερη ανεργία καταγράφεται στις ομάδες 15- 24 ετών (51,9% το α΄ τρίμηνο 2015 από 56,7% το α΄ τρίμηνο 2014) και 25- 29 ετών (39,7% από 42,4%). Ακολουθούν οι ηλικίες 30- 44 ετών (25,7% από 26,7%), 45- 64 ετών (20,4% από 20,3%) και 65 ετών και άνω (9,3% από 12,6%).

Σε επίπεδο περιφερειών της χώρας, στις τρεις πρώτες θέσεις βρίσκονται η Δυτική Μακεδονία (29% το α΄ τρίμηνο 2015 από 28,4% το α΄ τρίμηνο 2014), η Δυτική Ελλάδα (29% από 29,7%) και τα Ιόνια Νησιά (28,9% από 27,4%). Ακολουθούν, η Κεντρική Μακεδονία (27,4% από 29,9%), η Κρήτη (27,2% από 26,9%), η Θεσσαλία (26,8% από 25,2%), η Αττική (26,7% από 28%), η Στερεά Ελλάδα (26,4% από 27,6%), η Ήπειρος (25,5% από 28,5%), το Νότιο Αιγαίο (25,4% από 30,3%), η Ανατολική Μακεδονία- Θράκη (24,8% από 25,4%), η Πελοπόννησος (23,9% από 23,4%) και το Βόρειο Αιγαίο (20,2% από 24,4%).

Από το σύνολο των ανέργων που αναζητούν µισθωτή απασχόληση, το 14,3% αναζητά αποκλειστικά πλήρη απασχόληση, ενώ το 79,3% αναζητεί πλήρη αλλά στην ανάγκη είναι διατεθειµένο να εργαστεί και µε µερική απασχόληση. Τέλος, το 6,4% είτε αναζητεί µερική απασχόληση είτε δεν ενδιαφέρεται αν θα βρει µερική ή πλήρη απασχόληση.

Ένα ποσοστό ανέργων (5,9%) απέρριψε κάποια πρόταση ανάληψης εργασίας για διάφορους λόγους, κυρίως επειδή: δεν εξυπηρετούσε ο τόπος εργασίας (26,6%), δεν ήταν ικανοποιητικές οι αποδοχές (23,8%) και δεν εξυπηρετούσε το ωράριο (18,6%).

Το ποσοστό των ανέργων που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στο παρελθόν ανέρχεται στο 23,2% του συνόλου των ανέργων ενώ οι µακροχρόνια άνεργοι (αυτοί που αναζητούν εργασία από 12 µήνες και άνω, ανεξάρτητα εάν είναι «νέοι» ή «παλαιοί» άνεργοι) αποτελούν το 71,6% του συνόλου.

Το ποσοστό ανεργίας των ατόµων µε ξένη υπηκοότητα, είναι µεγαλύτερο από το αντίστοιχο των Ελλήνων υπηκόων (34,8% έναντι 26,0%). Επίσης, το 70% των ξένων υπηκόων είναι οικονοµικά ενεργό, ποσοστό σηµαντικά υψηλότερο από το αντίστοιχο των Ελλήνων, το οποίο είναι 50,5%.

Σε επίπεδο απασχόλησης, το α΄ τρίμηνο εφέτος ο αριθµός των απασχολούµενων ανήλθε σε 3.504.446 άτοµα και η απασχόληση µειώθηκε κατά 0,9% σε σχέση µε το προηγούµενο τρίµηνο ενώ αυξήθηκε κατά 0,6% σε σχέση µε το α΄ τρίµηνο του 2014.

Το α΄ τρίµηνο εφέτος, βρήκαν απασχόληση 146.709 άτοµα τα οποία δήλωσαν ότι ήταν άνεργα πριν από ένα έτος. Παράλληλα, 41.874 άτοµα µετακινήθηκαν από τον οικονοµικά µη ενεργό πληθυσµό σε θέσεις απασχόλησης. Αντίθετα, 131.342 άτοµα, τα οποία ένα χρόνο πριν ήταν απασχολούµενα, σήµερα είναι άνεργα και άλλα 65.115 άτοµα που ήταν απασχολούµενα είναι πλέον οικονοµικά µη ενεργά. Επιπλέον, 118.803 άτοµα που πριν ένα έτος ανήκαν στον οικονοµικά µη ενεργό πληθυσµό, εισήλθαν στην αγορά εργασίας αναζητώντας απασχόληση, αλλά είναι άνεργα.

Ανά τοµέα της οικονοµίας, στον πρωτογενή τοµέα παρατηρείται µείωση 0,1% στον αριθµό των απασχολούµενων, στον δευτερογενή παρατηρείται αύξηση 1,1% και στον τριτογενή µείωση 0,2%.

Το ποσοστό της µερικής απασχόλησης ανέρχεται στο 10% του συνόλου των απασχολουµένων. Από το υποσύνολο αυτό των εργαζοµένων, το 68,5% έκανε αυτή την επιλογή διότι δεν µπόρεσε να βρει πλήρη απασχόληση, το 6,7% για άλλους προσωπικούς ή οικογενειακούς λόγους, το 3,4% γιατί εκπαιδεύεται, το 2,6% διότι φροντίζει µικρά παιδιά ή εξαρτώµενους ενήλικες και το 18,8% για διάφορους άλλους λόγους.

Το ποσοστό των µισθωτών, το οποίο εκτιµάται σε 64%, εξακολουθεί να είναι χαµηλότερο του µέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην οποία ανέρχεται στο 83,5% του συνόλου των απασχολουµένων.

Πηγή: enikos.gr

Εκρηκτικές εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί, τις τελευταίες ώρες, γύρω από τον ΟΛΠ καθώς το ΤΑΙΠΕΔ παρενέβη με τρόπο, που σύμφωνα με τους εργαζόμενους "αγγίζει τα όρια του θράσους" και σταμάτησε την διαδικασία υπογραφής νέας ΣΣΕ των εργαζόμενων ενώ ταυτόχρονα ζητάει αναβολή της Γενικής Συνέλευσης, που είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο, καθώς- σύμφωνα με πληροφορίες- απαίτησε να έχει λόγο στα πρόσωπα της νέας διοίκησης.

Έγκυρες πληροφορίες του Pireas2day.gr αναφέρουν ότι στον ΟΛΠ έχουν φτάσει δύο mail από τον πρόεδρο του ΟΛΠ Στέργιο Πιτσιόρλα, με τα οποία:

1. Ζητείται- με εμφατικό τρόπο- (αναφέρεται η φράση "εντέλλεσθε") να αφαιρεθεί από την ημερήσια διάταξη των θεμάτων της προγραμματισμένης για την Παρασκευή συνεδρίασης του ΔΣ του ΟΛΠ το θέμα της έγκρισης της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας των εργαζόμενων στον Οργανισμό.

2. Γνωστοποιείται ότι η Γενική Συνέλευση του Σαββάτου θα ξεκινήσει αλλά θα αναβλήθεί για τις 22 Ιουνίου. Μάλιστα, ορίζεται- για πρώτη φορά- ότι δεν θα γίνει στο μέγαρο του ΟΛΠ αλλά σε κεντρικό ξενοδοχοείο της Αθήνας, πιθανόν το Athens Plaza, με προφανή στόχο να αποτρέψουν τις εκδηλώσεις αντίδρασης των εργαζόμενων.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις στον ΟΛΠ πήραν «εκρηκτικές» διαστάσεις μετά από τα εξής γεγονότα:
1.    Διαφωνίες, που έχουν ανακύψει σε κορυφαίο κυβερνητικό επίπεδο, για τη συγκρότηση της νέας διοίκησης του ΟΛΠ. Και
2.    Παρέμβαση του ΤΑΙΠΕΔ να μην συζητηθεί στο προγραμματισμένο για την Παρασκευή Διοικητικό Συμβούλιο το θέμα της υπογραφής νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ.

Όπως είχε γράψει το Pireas2day.gr η νέα διοίκηση επρόκειτο να «κλειδώσει» σε σύσκεψη, που θα γινόταν με την συμμετοχή του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, του γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου Σ. Σαγιά, του υπουργού Οικονομίας Γ. Σταθάκη και του αναπληρωτή υπουργού Ναυτιλίας Θ. Δρίτσα.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η εισήγηση του κ. Δρίτσα είχε γίνει αποδεκτή από τον κ. Σταθάκη αλλά φαίνεται ότι υπήρξαν ορισμένες άλλες παρεμβάσεις για να περιληφθούν ορισμένα πρόσωπα και άρχισε να διαφοροποιείται το προτεινόμενο σχήμα. Πάντως, λέγεται, ότι ιδιαίτερα έντονο ήταν το "βέτο" του ΤΑΙΠΕΔ για τον προτεινόμενο ως πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο και άλλα ένα άτομα.

Έτσι, φαίνεται ότι προκλήθηκαν διαφωνίες, με αποτέλεσμα να είναι «ανοιχτό» εάν θα έχει οριστικοποιηθεί η νέα διοίκηση μέχρι το Σάββατο για να διεξαχθεί κανονικά η Γενική Συνέλευση ή ο βασικός μέτοχος- ΤΑΙΠΕΔ- θα ζητήσει αναβολή για 10 ημέρες, όπως προβλέπει το Καταστατικό του ΟΛΠ.

Στο μεταξύ, το ΤΑΙΠΕΔ φέρεται να «μπλόκαρε» την υπογραφή νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για τους εργαζόμενους στον ΟΛΠ.

Έγκυρες πληροφορίες αναφέρουν ότι μετά από σειρά διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην διοίκηση της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) και στην απερχόμενη διοίκηση του ΟΛΠ υπογράφτηκε, προ ημερών, ανάμεσα στις δύο πλευρές πρακτικό συμφωνίας, το οποίο προβλέπει μεταξύ άλλων ότι:
•    Το περιεχόμενο Σύμβαση, που είχε υπογραφεί το 2008- 2009 και είχε ανανεωθεί το 2013, θα αποτελέσει το περιεχόμενο της νέας Σύμβασης, η οποία θα έχει διετή διάρκεια.

Να σημειωθεί ότι στις 8 Ιουλίου λήγει και η μετενέργεια της ισχύουσας Σύμβασης, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι στον ΟΛΠ να βρίσκονται στον «αέρα» ενόψει, μάλιστα, της επερχόμενης ιδιωτικοποίησης.

Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Ανωμερίτης είχε πει στους εργαζόμενους ότι θα συζητηθεί, μέσα στην εβδομάδα, το θέμα στο Διοικητικό Συμβούλιο, ενημέρωσε τον αναπληρωτή υπουργό Ναυτιλίας, ο οποίος «άναψε το πράσινο φως» για να μπει στην ημερήσια διάταξη του ΔΣ.

Πραγματικά, όπως φαίνεται και στην ημερήσια διάταξη, που δημοσιεύει το Pireas2day.gr το θέμα της υπογραφής νέας ΣΣΕ περιλήφθηκε στην προγραμματισμένη για την Παρασκευή συνεδρίαση του ΔΣ.

Ωστόσο, ο βασικός μέτοχος- το ΤΑΙΠΕΔ- με το πρώτο mail ζήτησε να μην συζητηθεί το θέμα. Λέγεται ότι προβλήθηκε ως αιτιολογία ότι δεν μπορεί να υπογραφεί διετής Σύμβαση καθώς θα δεσμεύει το νέο αγοραστή. Μάλιστα, λέγεται ότι προτάθηκε να υπογραφεί με συμφωνία διάρκειας 4 μηνών, ώστε να μπορέσει να χειριστεί το θέμα ο αγοραστής.

Από την πλευρά τους οι εργαζόμενοι δεν κρύβουν τις ανησυχίες τους γι’ αυτές τις εξελίξεις, ιδιαίτερα για το θέμα της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

«Θα μας παραδώσουν στην Cosco χωρίς ΣΣΕ, για να πετσοκόψει όλα τα εργασιακά δικαιώματα;», έλεγαν στο Pireas2day.gr εργαζόμενοι στον ΟΛΠ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, εφόσον τελικά το θέμα δεν συζητηθεί στην συνεδρίαση του ΔΣ θα πρέπει να αναμένεται έκτακτη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΜΥΛΕ και μια εξόχως ταραχώδης Γενική Συνέλευση καθώς τόσο το θέμα της ιδιωτικοποίησης όσο και τυχόν «πάγωμα» της υπογραφής ΣΣΕ προκαλούν έντονη ανησυχία στους εργαζόμενους.

Αντίδραση των εργαζόμενων

Μετά από τις εξελίξεις, που συνεργάτες του αναπληρωτή υπουργού Ναυτιλίας επιχειρούσαν, το βράδυ, να τις αποσυνδέσουν αν και η στάση του ΤΑΙΠΕΔ προκαλεί συνολικά την αντίδραση των εργαζόμενων.

Έτσι, σε ανακοίνωσή τους η ΟΜΥΛΕ και η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ αναφέρουν τα εξής:

Η Διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ και συγκεκριμένα ο Πρόεδρός του, αγγίζοντας τα όρια του θράσους, ως αυθεντικός εκφραστής των συμφερόντων που επιβουλεύονται τον Ο.Λ.Π τον Ο.Λ.Θ, καθώς και τα άλλα Λιμάνια, προβαίνει σε ενέργειες χουντικής έμπνευσης.
Σε επιστολή που απέστειλε στον Πρόεδρο του Ο.Λ.Π και κοινοποιεί στα μέλη του ΔΣ/Ο.Λ.Π, χρησιμοποιώντας την αλήστου μνήμης φράση «εντέλλεστε», ζητάει να μην συζητηθεί στο ΔΣ/Ο.Λ.Π το θέμα «Συλλογική Σύμβαση Εργασίας Εργαζομένων Ο.Λ.Π. Α.Ε.»
Οι ΣΣΕ των εργαζομένων του Ο.Λ.Π βρίσκονται στο τρίμηνο της κουτσουρεμένης μετενέργειας και μετά από επανειλημμένες συζητήσεις των σωματειων και της Διοίκησης του Ο.Λ.Π, υπήρξε συμφωνία να συνεχίσουν να ισχύουν οι όροι των σημερινών συμβάσεων με χρόνο διάρκειας 2 έτη. Αυτό μάλιστα έχει καταγραφεί σε πρακτικό συμφωνίας.
Παρά το γεγονός ότι η Κυβέρνηση υπόσχεται ανατροπή των μνημονιακών νόμων για τις ΣΣΕ, η Διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ με την ανοχή της Κυβέρνησης, η οποία ξεπουλάει τα Λιμάνια, θέλει να καταργήσει κάθε μορφή ΣΣΕ και να μεταβάλλει το εργασιακό τοπίο σε αυτό της γαλέρας που επικρατεί στην COSCO.
Τώρα πια, αποκαλύπτονται ποιοι θέλουν να παραδώσουν το Λιμάνι στην COSCO και να σβήσουν τις εργασιακές σχέσεις.
Καλούμε τον Υπουργό κ. Δρίτσα, αλλά και την Κυβέρνηση συνολικά, να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Η μεθοδευμένη αναβολή της Γ.Σ των μετόχων και η αλλαγή του χώρου διεξαγωγής της σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, δεν θα τους γλιτώσει από την αγανάκτηση των εργαζομένων.
Ο δρόμος που ακολουθεί το ΤΑΙΠΕΔ είναι ολισθηρός. Η Κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει τις ακραίες νεοφιλελεύθερες και αντεργατικές μεθοδεύσεις του Προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ, διαφορετικά θα φέρει ΑΚΕΡΑΙΗ την ευθύνη.
Οι εργαζόμενοι με τους ΑΓΩΝΕΣ μας θα υπερασπιστούμε τον Δημόσιο χαρακτήρα των Λιμανιών και τον θεσμό των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων που η σημερινή Κυβέρνηση διακηρύσσει ότι θα κατοχυρώσει.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΩΡΕΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ

Η Iskra παρουσιάζει,ένα σημαντικό εύρημα δημοσκόπησης, χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία της , που έγινε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού Alpha (10/06/15), σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή για τη χώρα.

Σύμφωνα με αυτή τη δημοσκόπηση το 53% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ φέρεται να δηλώνει ότι επιθυμεί τη «ρήξη» με τους πιστωτές και μόνο το 34% επιλέγει τη «συμφωνία». Στο σύνολο των ερωτηθέντων το 50,2% απαντά ότι θέλει τη συμφωνία, ενώ το 37,4% επιθυμεί τη ρήξη, με το 12,4% να δηλώνει ότι δεν απαντά.

Παρότι το ερώτημα της δημοσκόπησης δεν είναι ορθά διατυπωμένο, μιας και δεν προσδιορίζει το είδος της συμφωνίας στην οποία αναφέρεται, το εύρημα είναι εντυπωσιακό και ίσως θα ήταν εντυπωσιακότερο, με δεδομένη την επιφύλαξη για την αξιοπιστία της δημοσκόπησης, αν το ερώτημα έθετε ξεχωριστά το ενδεχόμενο μιας «κακής» συμφωνίας.

Τέλος να σημειώσουμε ότι στο ερώτημα «ευρώ ή δραχμή» το οποίο τίθεται κάπως.... «ξεκούδουνα», χωρίς να τίθεται η δραχμή ως δυνατή εναλλακτική λύση σε μια ενδεχόμενη «κακή συμφωνία», το 77% (!) τάσσεται υπέρ του ευρώ, παροτι το 40% περίπου των πολιτών θέλει σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση , τη ρήξη απέναντι σε μια συμφωνία, ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά της τελευταίας.

Μήπως, λοιπόν, η κακή διατύπωση των ερωτημάτων προκαλεί απαντήσεις σε «σύγχυση» ; Σε κάθε περίπτωση , πάντως, οι πολίτες δεν φαίνεται να κινούνται με βάση τις υποδείξεις της μιντιοκρατίας !

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΑΚΟΣ

πηγη: iskra.gr

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΔΙΑΡΡΟΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΨΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΣΙΠΡΑ-ΜΕΡΚΕΛ-ΟΛΑΝΤ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 22 ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Σε ένα ασφυκτικό οικονομικό κλίμα σε βάρος της Ελλάδας, το οποίο έχει δημιουργηθεί εξαιτίας των παρελκυστικών τακτικών των λεγόμενων «θεσμών», πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη (10/6) συνάντηση μεταξύ του Έλληνα Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, της Καγκελαρίου Α. Μέρκελ και του Προέδρου Φρ. Ολάντ, στο πλαίσιο της συνάντησης της ΕΕ και Κοινότητας Χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής(CELAC).

Την ίδια ώρα, η «ανταλλαγή» προτάσεων και εγγράφων μεταξύ της κυβέρνησης και των λεγόμενων «θεσμών» συνεχίζεται, με την πλευρά των πιστωτών να αξιοποιεί επικοινωνιακά προς όφελός της τις συνομιλίες, αφού σε συνεργασία με τα διεθνή και τα εγχώρια μίντια έχει στήσει ένα χορό διαρροών, διαψεύσεων και απειλών, η οποία δεν αφορούσε μόνο τις ελληνικές προτάσεις αλλά ακόμα και το αν τελικά θα πραγματοποιόταν η τριμερής.

Ενδεικτικό είναι τηλεγράφημα του Reuters, το οποίο επικαλούμενο γαλλική πηγή ανέφερε ότι δεν είχε προγραμματιστεί καμία συνάντηση. Είχε προηγηθεί η «παραίνεση» του αντιπροέδρου της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις το βράδυ της Τρίτης (9/6),ο οποίος ζήτησε από την ελληνική πλευρά να υπαναχωρήσει σε όλες της θέσεις της, κατηγορώντας την τελευταία για τακτικισμούς, ελιγμούς και έλλειψη ουσιαστικής δουλειάς.

Από την πλευρά τους, οι FinancialTimes συντηρούν την κίβδηλη «φιλελληνική» εικόνα του Ζ.Κ.Γιούνκερ και μεταφέρουν τη δυσφορία του τελευταίου σχετικά με την στάση της Αθήνας. «Δεν κατάφεραν να δουν [δηλ. η ελληνική κυβέρνηση] ότι ο καλύτερος φίλος ενός μικρού ή μεσαίου μεγέθους κράτους – μέλους είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή» ήταν η χαρακτηριστική δήλωση του επικεφαλής της Κομισιόν...

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, τρεις Γάλλοι διανοούμενοι, οι Μαξίμ Παροντί, Τομά Πικετύ και Ξαβιέ Τιμπώ, παρενέβησαν στις εξελίξεις και με άρθρο τους στην γαλλική εφημερίδα «LeMonde» (9/6), τάχθηκαν υπέρ μιας συνολικής αναδιάρθρωσης του ελληνικού και ευρωπαϊκού χρέους, με τη διαμεσολάβηση μιας Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης σε επίπεδο ευρωζώνης, η οποία θα διαδραματίζει διαιτητικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις και θα είναι επιφορτισμένη με την ευθύνη της παρακολούθησης των συμφωνηθέντων.

ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

Μέσα αυτή την ατμόσφαιρα έχει καταθέσει η ελληνική κυβέρνησή την πρότασή της καθώς και δύο συμπληρωματικά κείμενα, για τα οποία, πέραν των διαρροών από την πλευρά των πιστωτών, δεν υπάρχει καμία επίσημη απάντηση.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, το ελληνικό συμπληρωματικό κείμενο περιλαμβάνει αλλαγές στο θέμα του ΦΠΑ, δεν κάνει καμία αναφορά στο φορολογικό καθεστώς των νησιών και σε περικοπές συντάξεων, και περιλαμβάνει αναλυτική πρόταση για την χρηματοδότηση της χώρας και την αποπληρωμή των μεσοπρόθεσμων χρεών προς την ΕΚΤ και το ΔΝΤ.

Στο φορολογικό, η ελληνική πρόταση προβλέπει:

-Αύξηση του μειωμένου συντελεστή από 11% σε 12% έτσι ώστε τα προσδοκώμενα έσοδα να ξεπεράσουν το 1 δις ευρώ. Σήμερα είναι στο 13%.

-Μη αποδοχή της υπαγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ στο 23%.

Σε ό,τι αφορά τους στόχους για το πρωτογενές πλεόνασμα, η Αθήνα προτείνει:

-Πλεόνασμα 0,75% (αντί 0,6%) για το 2015

-Πλεόνασμα 1,5% (αντί 1%) το 2016

-Πλεόνασμα 2,5% το 2017.

Στο σκέλος της χρηματοδότησης και της διαχείρισης του χρέους η ελληνική πλευρά ζητά ουσιαστικά την εκταμίευση των 10,9 δισ. ευρώ που υπήρχαν στο ΤΧΣ για τις τράπεζες και επιστράφηκαν στο EFSF. Παράλληλα προτείνει να αναλάβει ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM/EFSF) τα 27 δισ. ευρώ των ομολόγων της ΕΚΤ, άρα και τα 6,7 δισ. ευρώ που ωριμάζουν το δίμηνο Ιουλίου-Αυγούστου εφέτος.

Το συνολικό πακέτο της χρηματοδότησης, με βάση την ελληνική πρόταση μπορεί να φθάσει τα 28 δις ευρώ, καθώς προβλέπει ακόμη:

*Επιστροφή 3,3 δις ευρώ από τα SMP (δηλαδη τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών) για το 2014 – 2015.

*4 δις από τη μετάθεση πληρωμής των τόκων του δεύτερου δανείου των 50 δις από τον EFSF

*3,5 δις από τη μετακύλιση των ομολόγων ANFA (Agreement on Net Financial Assets)

* 1,8 δις από τη οφειλόμενη καταβολή της δόσης.

* Επιστροφή του «πλεονάζοντος» 1,2 δις από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).

* 3,1 δις από την αύξηση του ορίου έκδοσης εντόκων γραμματίων που σήμερα είναι στα 14,9 δις.

ΠΡΟΣΘΕΤΑ «ΣΟΒΑΡΑ» ΜΕΤΡΑ ΖΗΤΑ Ο ΝΤΑΙΣΕΛΜΠΛΟΥΜ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕΙ «ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΙΝ ΤΟ EUROGROUP» (18/6)  

Μόνο λίγα ζητήματα με την Ελλάδα παραμένουν προς επίλυση, αλλά χρειάζεται χρόνος για τεχνική εργασία από τους Θεσμούς πριν από το Eurogroup, δήλωσε ο επικεφαλής του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ.

Ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών πρόσθεσε ότι μία συμφωνία με την Ελλάδα εξακολουθεί να είναι δυνατή πριν από το Eurogroup της επόμενης εβδομάδας (Πέμπτη 18 Ιουνίου).

Μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Ελσίνκι, ο Ντάισελμπλουμ προειδοποίησε όμως ότι ο χρόνος εξαντλείται γρήγορα και τα όργανα που εκπροσωπούν τους πιστωτές χρειάζονται χρόνο για να αξιολογήσουν τυχόν νέες προτάσεις από την Ελλάδα.

Ο επικεφαλής του Eurogroup δήλωσε ότι ενώ μόνο μερικά ζητήματα (only a few) παραμένουν προς επίλυση έπειτα από το τετράμηνο των διαπραγματεύσεων, οι τελευταίες προτάσεις από την Αθήνα δεν κάνουν τη διαφορά.

«Είμαστε ακόμα ανοικτοί σε σοβαρές εναλλακτικές λύσεις, αλλά οι εναλλακτικές λύσεις τις τελευταίες μέρες δεν ήταν ένα αρκετά υψηλό επίπεδο», δήλωσε.

«Στις τελευταίες συνομιλίες που είχα μαζί με τον πρόεδρο Γιούνκερ και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, κάναμε σαφές ότι υπάρχει περιθώριο για εναλλακτικά μέτρα, αλλά το συμπέρασμα είναι ότι θα πρέπει να προσθέτουν, διότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει οικονομικά ανεξάρτητη και πάλι», είπε.

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ ΒΛΕΠΕΙ Ο Π. ΜΟΣΚΟΒΙΣΙ , ΑΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ

Εφικτή "περισσότερο από ποτέ" είναι μια συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της, εκτίμησε ο Επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιερ Μοσκοβισί από τις Βρυξέλλες.

"Πιστεύω, περισσότερο από ποτέ, ότι είναι δυνατή μια συμφωνία εάν όλοι συμμερίζονται την πολιτική βούληση. Οι επόμενες ημέρες θα είναι αποφασιστικής σημασίας για την Ελλάδα" είπε ο Επίτροπος μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο Π. Μοσκοβισί υπενθύμισε ωστόσο ότι υπάρχει μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της "μια διαφωνία όσον αφορά τους δημοσιονομικούς στόχους που προβλέπονται" στην πρόταση που υπέβαλαν τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη οι ελληνικές αρχές. Είπε μάλιστα ότι επικοινώνησε με "τον εκπρόσωπο των ελληνικών αρχών το απόγευμα (της Τρίτης) για να του αναφέρω εξ ονόματος της Επιτροπής ότι είχαμε διαφωνίες για τους προτεινόμενους δημοσιονομικούς στόχους". "Οι τεχνικές συζητήσεις συνεχίζονται", κατέληξε ο Γάλλος Επίτροπος.

ΚΑΡΟΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΙΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΤ

Ιδιαίτερα «γενναιόδωρη» εμφανίστηκε η ΕΚΤ σε ό,τι αφορά τη στήριξη που συνεχίζει να παρέχει στις ελληνικές τράπεζες, καθώς προχώρησε σε αύξηση του ELA κατά 2,3 δισ. ευρώ.

Ο έκτακτος μηχανισμός διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στο επίπεδο των 83 δισ. ευρώ, από 80,7 δισ. ευρώ που ήταν πριν. Με τα νέα δεδομένα, το «μαξιλάρι» ρευστότητας στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα διαμορφώνεται στα 3 δισ. ευρώ. Να σημειωθεί πως είναι η μεγαλύτερη εβδομαδιαία άνοδος από τις 18 Φεβρουαρίου.

Την ίδια στιγμή , το ενδεχόμενο της επανεξέτασης των όρων χορήγησης έκτακτης ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες επισήμανε με συνέντευξή του ο κεντρικός τραπεζίτης και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, Άρντο Χάνσον, για την περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία, κάνοντας σαφές ότι η ΕΚΤ διαθέτει ισχυρή εκβιαστική εφεδρεία. Μιλώντας στη Wall Street Journal ο Α. Χάνσον, είπε πως εάν επιδεινωθεί η κατάσταση των ελληνικών τραπεζών και του ελληνικού χρέους, τότε η Φρανκφούρτη θα πρέπει να ελέγξει ξανά τον ELA προς την Αθήνα με βάση τους κανόνες.

«Εξαρτάται από δύο παράγοντες: Η βοήθεια δίνεται σε φερέγγυες τράπεζες με επαρκή ενέχυρα. Εξετάζουμε τα θέματα της φερεγγυότητας των τραπεζών και της ποιότητας των ενεχύρων κάθε εβδομάδα και, εάν αυτά είναι εντάξει, δεν νομίζω ότι υπάρχει οποιαδήποτε βάση να ληφθεί διαφορετική απόφαση. Αλλά αν τα πράγματα αλλάξουν, εάν η ποιότητα των ενεχύρων ή η (προοπτική) βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους αλλάξει, τότε αυτά τα λαμβάνεις υπόψη και επαναξιολογείς», είπε χαρακτηριστικά.

ΕΠΕΚΤΑΣΗ 9 ΜΗΝΩΝ, ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ, ΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΖΗΤΑ Η ΑΘΗΝΑ

Σύμφωνα με δημοσίευμα της "Αυγής", ''επέκταση του υπάρχοντος προγράμματος κατά 9 μήνες, προκειμένου να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση της οικονομίας'', ζητά η κυβέρνηση, σύμφωνα με πηγές του Μεγάρου Μαξίμου.

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται η "Αυγή", το ελληνικό αίτημα ''προϋποθέτει τελική συμφωνία τώρα για το σύνολο των μέτρων με βάση τις ελληνικές προτάσεις τα οποία θα υλοποιηθούν σταδιακά μέχρι τον Μάρτιο αλλά και ρητή δέσμευση εκ μέρους των εταίρων για έναρξη της συζήτησης επί της αναδιάρθρωσης του χρέους''. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι το σχετικό αίτημα χρηματοδότησης της ελληνικής πλευράς ''δεν περιλαμβάνει νέα χρηματοδότηση αλλά τα κεφάλαια από το ευρωπαϊκό σκέλος του τρέχοντος προγράμματος, τα χρήματα του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF), καθώς και την ανταλλαγή χρέους μεταξύ του ESM και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας''.

Οι κυβερνητικές πηγές αναφέρουν ότι ''στόχος είναι η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας και η άρση της αβεβαιότητας''. Η Αθήνα φέρεται ''διατεθειμένη να συζητήσει τους στόχους για τα πρωτογενή πλεονάσματα'', επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι ''δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα τίποτα''.

''Οι διαβουλεύσεις προς αυτήν την κατεύθυνση συνεχίζονται σε όλα τα επίπεδα, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, ενώ τονίζει ότι με τις επαφές του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες αποσκοπεί να βρεθεί πιο κοντά στη συμφωνία'', καταλήγει το σχετικό ρεπορτάζ.

ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Η STANDARD & POOR'S  

O οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's υποβάθμισε, αργά το βράδυ της Τετάρτης (10/6) την αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε CCC από CCC+, με αρνητικό outlook. Η νέα υποβάθμιση έρχεται να προστεθεί στο κλίμα των εκβιαστικών πιέσεων προς την ελληνική κυβέρνηση για άρον-άρον συμφωνία την ώρα που διεξάγονται κρίσιμες διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες.

Ο οίκος στην ανακοίνωσή του τονίζει ότι προχωρά στην υποβάθμιση, καθώς θεωρεί ότι «χωρίς συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και πιστωτών η ελληνική κυβέρνηση θα χρεοκοπήσει και δεν πρόκειται να αποπληρώσει τους ιδιώτες επενδυτές μέσα στο επόμενο 12μηνο».

Σύμφωνα με την S&P η καθυστέρηση της πληρωμής προς το ΔΝΤ στις 5 Ιουνίου δείχνει ότι ''η ελληνική κυβέρνηση δίνει προτεραιότητα στις συντάξεις και στους μισθούς του δημοσίου σε σχέση με τις δανειακές της υποχρεώσεις''.Για το 2015 εκτιμά ύφεση 1,5%, ενώ εκτιμά ότι «εάν δεν υπάρξει βελτίωση στις προβλέψεις για το ελληνικό ΑΕΠ και βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ 22 ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΟΝ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΑ ΜΙΣΘΟΥΣ-ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Να κατατεθεί άμεσα προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο του Υπ. Εργασίας για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (ΣΣΕ) και του κατώτατου μισθού καθώς και για τη μη εφαρμογή των υπαρχόντων μνημονιακών διατάξεων, που προβλέπουν νέες μειώσεις των κύριων και επικουρικών συντάξεων, ζητούν με επιστολή τους προς τον Πρωθυπουργό 22 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκτός του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η επιστολή απευθύνεται και στον υπουργό Εργασίας Πάνο Σκουρλέτη, τον αναπληρωτή υπουργό Εργασίας Δημήτρη Στρατούλη και τον Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά.

Ολόκληρη η επιστολή των βουλευτών εχει ως εξής:

ΠΡΟΣ:

-Πρωθυπουργό, κ. Τσίπρα Αλέξιο

-Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης,   κ. Σκουρλέτη Παναγιώτη

-Αν. Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, κ. Στρατούλη Δημήτριο

-Γενικό Γραμματέα Κυβέρνησης, κ. Σαγιά Σπυρίδων

Παρακαλούμε όπως κατατεθεί άμεσα προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για την επαναφορά των ΣΣΕ και του κατώτατου μισθού καθώς και για την μη εφαρμογή των υπαρχόντων μνημονιακών διατάξεων, που προβλέπουν νέες μειώσεις των κύριων και επικουρικών συντάξεων.

Οι αιτούντες βουλευτές

Σταθάς Ιωάννης

Βέττας Δημήτριος

Γαϊτάνη Ιωάννα

Δελημήτρος Κωνσταντίνος

Διαμαντόπουλος Ευάγγελος

Ζάννας Ζήσης

Κατσαβριά-Σιωροπούλου Χρυσούλα

Κυρίτση Αγλαΐα

Λεουτσάκος Ευστάθιος

Μακρή Ραχήλ

Μεϊκόπουλος Αλέξανδρος

Μιχαλάκης Νίκος

Μιχελογιαννάκης Ιωάννης

Ουρσουζίδης Γεώργιος

Παπαδόπουλος Αθανάσιος

Πετράκος Αθανάσιος

Πολάκης Παύλος

Σκούμας Αθανάσιος

Σωτηρίου Ελένη

Τσανάκα Αλεξάνδρα

Χαραλαμπίδου Δέσποινα

Ψαρρέα Ελένη

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Ως ρεαλιστές, οι Γερμανοί μπορεί να μισούν θανάσιμα την κυβέρνηση Τσίπρα και να απεργάζονται την ανατροπή της, γνωρίζουν όμως ότι με τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται στο αμέσως προσεχές μέλλον. Για την ώρα, δεν υφίσταται πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αδιαμφισβήτητα, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του πρωθυπουργού είναι η αγκίστρωση του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ, πράγμα που την καθιστά ανίκανη να κατακτήσει την πρώτη θέση σε -απίθανες- νέες εκλογές. Ο πανικός άλλωστε του προέδρου της ΝΔ μόλις κυκλοφόρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ υπουργικές δηλώσεις περί δήθεν νέων βουλευτικών εκλογών αποδεικνύει την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού. Ο Αντ. Σαμαράς έσπευσε να χαρακτηρίσει «ανοησίες» την υφέρπουσα πολιτική φιλολογία περί εκλογών για έναν απλούστατο λόγο: Η ΝΔ πιθανότατα θα κυμαινόταν γύρω στο... 20% σε περίπτωση πρόωρων βουλευτικών εκλογών τούς επόμενους μήνες, αν παρουσιαζόταν στον ελληνικό λαό υπό την ηγεσία του νυν αρχηγού της! Οι 3 στους 4 Ελληνες δεν θέλουν με τίποτα να ξαναδούν πρωθυπουργό της χώρας τον Αντώνη Σαμαρά, όπως απέδειξαν με την ψήφο τους στις 25 Ιανουαρίου -αυτό μόνο ο ίδιος και η ΝΔ που τον κρατάει αρχηγό δεν το έχουν πλήρως συνειδητοποιήσει ή υποκρίνονται ότι δεν το έχουν καταλάβει. Υπάρχει βέβαια και το πρόβλημα ότι κανένα σχεδόν πρωτοκλασάτο στέλεχος δεν επιθυμεί να καταστρέψει την πολιτική του καριέρα αναλαμβάνοντας σήμερα αρχηγός της Δεξιάς που όλοι έχουν επίγνωση ότι θα περιδινείται επί πολύ σε υπαρξιακή κρίση, μετά τη μνημονιακή πολιτική που άσκησε ο Αντώνης Σαμαράς.

Οποιος άλλος και να αναλάβει αρχηγός της ΝΔ, προσωρινός αρχηγός θα είναι, τίποτα περισσότερο. Εδώ το ΠΑΣΟΚ του 44% έπεσε στο... 13% (!) σε δύο χρόνια, μόλις ο Γιώργος Παπανδρέου μας έβαλε στο επαίσχυντο Μνημόνιο, και τώρα θα δώσει μάχη για να μπει στη... Βουλή (!) με άκρως αμφίβολα αποτελέσματα, αφού στην τωρινή Βουλή ο Ευάγγελος Βενιζέλος (που την... κοπάνησε με ελαφρά πηδηματάκια!) το έβαλε ως... έβδομο (!!!) κόμμα, μην έχοντας πιάσει ούτε το 5%. «Βασιλιάς του... εξωκοινοβουλίου» ο Γιωργάκης με το ΚΙΔΗΣΟ, το προσωπικό κόμμα που έφτιαξε. Κατά εξωκοινοβούλιο μεριά οδεύει και το ΠΑΣΟΚ, αν δεν καταφέρει να προσκολληθεί σε κάποιο κοινοβουλευτικό κόμμα -στη ΝΔ, στο Ποτάμι ή στον ΣΥΡΙΖΑ. «Μάπα το καρπούζι» και της ΔΗΜΑΡ, αυτής της διαβόητης «Αριστεράς της προσκολλήσεως», που συστηματικά παρασιτούσε είτε στο ΠΑΣΟΚ είτε στη ΝΔ κάπου... σαράντα χρόνια! Με το που την έβαλε όμως ο ιδρυτής της, ο Φώτης Κουβέλης, στη μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ για έναν χρόνο, παρά τη συνειδητοποίηση της ζημιάς που πάθαινε και την αποχώρησή της προ διετίας με πρόσχημα το κλείσιμο της ΕΡΤ, και το κόμμα της ΔΗΜΑΡ πέρασε εν τιμή και δόξη στο εξωκοινοβούλιο -και μάλιστα με ποσοστό που αποκλείει την επάνοδό της στα κοινοβουλευτικά κόμματα.

Ονέος πρόεδρος που εξελέγη από το συνέδριό της, ο 36χρονος Θανάσης Θεοχαρόπουλος (συγκρουόμενος με την πρώην βουλευτίνα Μαρία Γιαννακάκη, που ήθελε να οδηγήσει τη ΔΗΜΑΡ προς τον ΣΥΡΙΖΑ) είναι ο άνθρωπος που συνεχίζει την παράδοση αυτής της τάσης της Αριστεράς. Στο Ποτάμι, στο ΠΑΣΟΚ αν αυτό επιβιώσει κοινοβουλευτικά ή σε οποιονδήποτε συνδυασμό τους θα προσκολληθούν τα υποτιθέμενα στελέχη της ΔΗΜΑΡ, επιδιώκοντας τίποτε περισσότερο από την προσωπική, αυστηρά προσωπική πολιτική τους διάσωση. Εννοείται ότι αν χρειαστεί να συνεργαστούν με τη Δεξιά δεν θα έχουν κανένα δισταγμό να το κάνουν. Επειδή όμως το Ποτάμι δεν είναι παρά ένα ασήμαντο κόμμα του 6%, ο αρχικός στόχος του είναι -όπως και των Γερμανών που το προωθούν ανοιχτά- να διώξει ο Τσίπρας τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου και να σχηματίσει κυβέρνηση με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη ώστε να καταστεί η κυβέρνηση όμηρός του! Μόνο ένας πολιτικά ηλίθιος θα έκανε φυσικά μια τέτοια κίνηση, αλλά Γερμανοί είναι αυτοί, αυτό θέλουν και νομίζουν ότι θα το επιβάλουν στον Ελληνα πρωθυπουργό.

Μέχρι να το πετύχουν, πάντως, ακόμη και στο Βερολίνο έχουν καταλάβει ότι με τον Τσίπρα που μισούν και περιφρονούν είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματεύονται, αφού ο κομματικός συσχετισμός δυνάμεων στην Ελλάδα καθόλου ώριμος δεν είναι για να τους παράσχει άλλη κυβέρνηση. Χώρια που αν τον ζορίσουν τόσο ώστε να τον υποχρεώσουν να πάει σε εκλογές για να τους αντισταθεί, είναι πιθανότατο να δώσει ο ελληνικός λαός ακόμη και την αυτοδυναμία στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι σήμερα τα πράγματα. Δεξιά εναλλακτική λύση δεν υπάρχει, όταν σήμερα δημοσκοπικά η ΝΔ βρίσκεται καμιά... δεκαπενταριά (!) εκατοστιαίες μονάδες πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε σοσιαλδημοκρατική λύση υπάρχει όμως, όταν είναι μεγάλο ερώτημα αν το Ποτάμι, σε περίπτωση νέων εκλογών (που τονίζαμε πρόσφατα ότι δεν πρόκειται να γίνουν), θα μπορέσει να πιάσει το... 10%, στέλνοντας το ΚΙΔΗΣΟ, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ στο εξωκοινοβούλιο, όπου ήδη ανήκουν τα δύο από τα τρία αυτά κόμματα. Από τη ΝΔ και το Ποτάμι αποκλείεται να πέσει ο Τσίπρας. Μόνο από τον ελληνικό λαό κινδυνεύει, αν παραβεί τις υποσχέσεις του.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''

Του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ*

Το πρώτο σοκ της προηγούμενης εβδομάδας προήλθε από τους δανειστές. Οι προτάσεις που περιλαμβάνονταν στο πεντασέλιδο κείμενό τους (εδώ μπορείτε να τις διαβάσετε) δικαίως έκαναν ακόμη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ να φρίξουν, καθώς ανέτρεπαν κάθε κεκτημένο των διαπραγματεύσεων: από την υποβολή συμπληρωματικού προϋπολογισμού που θα περιλαμβάνει στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 1, 2, 3 και 3,5% του ΑΕΠ για τα έτη 2015, 2016, 2017 και 2018, μέχρι τον ΦΠΑ του 23%, όπου θα ενταχθούν όλα σχεδόν τα είδη πλην τροφίμων, φαρμάκων και ξενοδοχείων που θα φορολογούνται με 11% και την επαναφορά των δύο εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ, όλες οι προτάσεις τους πρόδιδαν διάθεση ρεβανσισμού και παντελούς αδιαφορίας για το εκλογικό αποτέλεσμα της 25^ης Ιανουαρίου. Νέα πολιτικά ήθη επίσης εγκαινίασε κι η παντελώς εξωθεσμική 5μερής που συνεδρίασε στο Βερολίνο, παρουσία Μέρκελ, Ολάντ, Λαγκάρντ, Ντράγκι και Γιουνκέρ, παραπέμποντας στο πάλαι ποτέ διευθυντήριο.

Αν όμως δεν έκαναν τις απανωτές εκπλήξεις οι δανειστές τότε σίγουρα το σοκ της εβδομάδας θα είχε προέλθει από την ελληνική κυβέρνηση και τις προτάσεις που κατέθεσε στους δανειστές, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων. Πρόκειται για ένα νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, που θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν προτείνει κι όλες οι προηγούμενες Μνημονιακές κυβερνήσεις! (Εδώ μπορείτε να το διαβάσετε).

Στο πρόγραμμα των 47 σελίδων που περιέχει μέτρα προς εφαρμογή από τον Ιούλιο του 2015 μέχρι τον Μάρτιο του 2016, μεταξύ άλλων θετικών όπως φόρος πολυτελείας ή έσοδα από τηλεοπτικές άδειες, περιλαμβάνονται: Πρώτο, πρωτογενή πλεονάσματα, που απέχουν ελάχιστα από τις προτάσεις των δανειστών: 0,6% για το 2015, 1,5% για το 2016, 2,5% για το 2017, και 3,5% για κάθε χρόνο μέχρι το 2022 αρχής γενομένης από το 2018. Δεύτερο, μονιμοποίηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Τρίτο, μαζικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας απ’ το οποίο αναμένεται να εισπραχθούν το τρέχον και το επόμενο έτος 3,18 δισ. ευρώ. Τέταρτο, «ανεξαρτητοποίηση» της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, κατ’ εντολή των πιστωτών ώστε να υπάγεται κατ’ ευθείαν στους «θεσμούς». Πέμπτο, περαιτέρω συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων σε τρία. Εξέλιξη που προοιωνίζεται περικοπές παροχών. Έκτο, την επαναφορά της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος από το 2017 «και σε κάθε περίπτωση μέχρι να εγκαθιδρυθεί το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα στη χώρα» (σελ. 13). Επομένως μόνο για δύο χρόνια, το 2015 και το 2016 προτίθεται η κυβέρνηση να μην εφαρμόσει την ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Έβδομο, σταδιακή ακύρωση των ευνοϊκών διατάξεων για πρόωρη συνταξιοδότηση, μέσω της προσθήκης ενός εξαμήνου το χρόνο στις σχετικές προβλέψεις. Όγδοο, απελευθέρωση επαγγελμάτων στην βάση των οδηγιών που περιλαμβάνονται στις δύο εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ. Ένατο, αξιολόγηση του προσωπικού στο δημόσιο. Δέκατο, απελευθέρωση, δηλαδή ιδιωτικοποίηση της αγοράς φυσικού αερίου και επίσης επανεξέταση κι επανασχεδιασμό της υφιστάμενης αγοράς παροχής ηλεκτρισμού. Ενδέκατο, προσωρινή (κι όχι μόνιμη) αναστολή των πλειστηριασμών κατοικιών εάν η αξία της δεν υπερβαίνει τα 200.000 ευρώ, κ.α.

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΣΤΟ 93% ΤΟΥ ΑΕΠ ΤΟ 2020 ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗ…

Πρόκειται για μέτρα που μονιμοποιούν τις αντιδραστικές αλλαγές της προηγούμενης πενταετίας και σε ορισμένα θέματα πχ ασφαλιστικό τις βαθαίνουν και γι’ αυτό φυσικά η κυβέρνηση προσπάθησε να μείνουν ασχολίαστα στο εσωτερικό και ούτε καν τα μετάφρασε…

Υπάρχουν ωστόσο και χειρότερα, όπως οι προτάσεις για το δημόσιο χρέος. Το κείμενο εργασίας που εξέδωσε η κυβέρνηση (εδώ μπορείτε να το διαβάσετε), με την μορφή άτυπης ενημέρωσης (νον πέιπερ) και υπό τον τίτλο «Τελειώνοντας την ελληνική κρίση – διαχείριση του χρέους και μεγέθυνση μέσω επενδύσεων», σηματοδοτεί την οριστική ακύρωση κάθε προοπτικής διαγραφής του δημόσιου χρέους, ακόμη και του 5% που έλεγε ο Γ. Σταθάκης.

Πρόκειται για ένα ευφάνταστο σενάριο που ξεχειλίζει από ευσεβείς πόθους, συγκρινόμενο στους αυθαίρετους ισχυρισμούς που περιλαμβάνει με την μελέτη βιωσιμότητας του χρέους που περιείχε η έκθεση του ΔΝΤ του Μαΐου του 2014 κι η οποία κατέληγε ότι το 2022 το δημόσιο χρέος μπορεί να έχει μειωθεί στο 117,2%. Η τωρινή ανάλυση βιωσιμότητας είναι ακόμη πιο φιλόδοξη: καταλήγει ότι το δημόσιο χρέος μπορεί να μειωθεί στο 93% του ΑΕΠ το 2020 και στο 60% μέχρι το 2030, χωρίς μάλιστα να έχει διαγραφεί ούτε 1 ευρώ δημόσιου χρέους!

Οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες το χρέος μπορεί να μειωθεί τόσο γρήγορα περιλαμβάνουν 3 πολιτικές. Με βάση την πρώτη η Ελλάδα παίρνει ένα νέο δάνειο από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM), χωρίς να συνοδεύεται από όρους, με το οποίο αγοράζει τα ομόλογα αξίας 27 δισ. ευρώ που διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ. Το όφελος απ’ αυτή την μεταβίβαση είναι πως μεταθέτει στο μακρινό μέλλον την αποπληρωμή του νέου δανείου, μετατρέπει δηλαδή ένα βραχυχρόνιο δανεισμό σε μακροχρόνιο κι επίσης πληρούνται πλέον οι όροι για να ενταχθεί η Ελλάδα στο Πρόγραμμα Νομισματικής Χαλάρωσης του Ντράγκι, καθώς τα ελληνικά ομόλογα που θα διατηρεί στο χαρτοφυλάκιό της η ΕΚΤ θα είναι κάτω του ορίου του 1/3 όσων κυκλοφορούν. Η δεύτερη πολιτική περιλαμβάνει την αξιοποίηση των κερδών της ΕΚΤ, γύρω στα 9 δισ. ευρώ, λόγω της αγοράς των ομολόγων σε τιμές πολύ χαμηλότερης από την ονομαστική τους, για να ξεχρεωθεί μέρος των οφειλόμενων στο ΔΝΤ, που ανέρχονται στα 19,96 δισ. ευρώ. Το υπόλοιπο χρέος στο ΔΝΤ (γύρω στα 11 δισ. ευρώ) αποπληρώνεται μέσω της επιστροφής στις αγορές και με τις δόσεις του ΔΝΤ. Η τρίτη πολιτική περιλαμβάνει την επιμήκυνση και την αναδιάρθρωση των χρεών στους ευρωπαίους της πρώτης (διμερή δάνεια) και δεύτερης (ΕΤΧΣ) δανειακής σύμβασης, μέσω της έκδοσης διηνεκών ομολόγων (με επιτόκιο 2%-2,5%) και άλλων ομολόγων με ρήτρα ανάπτυξης. Να σημειωθεί πως και το 2012 στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους με το PSI εκδόθηκαν ομόλογα με ρήτρα ανάπτυξης. Δεν αποτελεί επομένως κάποια ριζοσπαστική πρόταση. Υποστηρικτικά στις παραπάνω προτάσεις προτείνεται να λειτουργήσουν δύο ακόμη, που περιλαμβάνουν κατ’ αρχήν ένα ειδικό επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κι επίσης ένα «όχημα» αποτελεσματικής διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που παραπέμπει σε «κακή τράπεζα», χωρίς όμως να περιγράφεται έτσι. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των παραπάνω προτάσεων είναι πως «δεν προκαλούν κόστος στους πιστωτές της Ελλάδας», όπως αναφέρεται στο τέλος κάθε πρότασης. Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δηλαδή αναγνωρίζεται κι η κυβέρνηση το αποπληρώνει «πλήρως κι εγκαίρως». Ενώ, για μια ακόμη φορά η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης επαφίεται στους δανειστές, στους οποίους μάλιστα τώρα προτείνονται μερικοί «έξυπνοι» τρόποι διαχείρισης του χρέους, τους οποίους ενδεχομένως να μην είχαν σκεφτεί… Δεν υπάρχει αμφιβολία πώς ακόμη κι αν κάποια απ’ αυτά τα μέτρα γίνουν δεκτά και υλοποιηθούν στην συζητούμενη αναδιάρθρωση, ως σύνολο θα απορριφθούν γιατί στόχος των δανειστών δεν είναι η επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης, αλλά η διαιώνισή της, έτσι ώστε να υπάρχουν πάντα εκείνες οι αφορμές που θα επιτρέπουν τις πολιτικές παρεμβάσεις για να υποδεικνύουν την δέουσα οικονομική πολιτική: από ιδιωτικοποιήσεις μέχρι μειώσεις μισθών. Μάρτυρας το επίτευγμά τους να αυξήσουν το δημόσιο χρέος όσο διαρκεί η «διάσωση» κατά 20 δισ. ευρώ και πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες. Δεν τους έλειπαν επομένως οι «έξυπνοι τρόποι» για να μειωθεί το χρέος.

Το γεγονός, από την άλλη, πως για μια ακόμη φορά η περίφημη «χρηματοοικονομική μηχανική» καταλήγει να κρεμόμαστε από τους δανειστές για να δοθεί μία κάποια λύση επαναφέρει την ανάγκη των μονομερών ενεργειών, της αναγγελίας παύσης πληρωμών του δημοσίου χρέους και την διαγραφή του δηλαδή, και όχι απλώς την μετάθεση των πληρωμών για λίγες εβδομάδες αργότερα…

*Πηγή: prin.gr

Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

Η απάντηση στην «ύβριν» των δανειστών δεν μπορεί να είναι η «νέμεσις» των 47 σελίδων, που ξαναφέρνουν από το παράθυρο το μνημόνιο που βγάλαμε δήθεν από την πόρτα.

Η Γαλ­λία ως αστι­κό κρά­τος δέ­χθη­κε μέσα στο 19ο αιώνα δύο σκλη­ρές και τα­πει­νω­τι­κές ήττες. Στις 18 Ιου­νί­ου 1815, ο Να­πο­λέ­ων, που είχε απο­κα­τα­στή­σει την εξου­σία του στη Γαλ­λία γυρ­νώ­ντας από την αιχ­μα­λω­σία του στην Έλβα, και μετά από 100 μέρες δια­κυ­βέρ­νη­σης, νι­κή­θη­κε από τον ενω­μέ­νο στρα­τό των Βρε­τα­νών του δούκα του Γου­έ­λιγ­κτον και των Πρώ­σων του Μπλί­χερ, στο Βα­τερ­λό του Βελ­γί­ου στις 18 Ιου­νί­ου 1815. Η ήττα του Βα­τερ­λό υπήρ­ξε μια με­γά­λη στρα­τη­γι­κή ήττα και για τον επε­λαύ­νο­ντα φι­λε­λεύ­θε­ρο-δη­μο­κρα­τι­κό γαλ­λι­κό αστι­σμό της πε­ριό­δου 1792-1815 καθώς και για τη Γαλ­λία ως με­γά­λη πε­ρι­φε­ρεια­κή ηγε­μο­νι­κή δύ­να­μη στην Ευ­ρώ­πη. Ο μεν δη­μο­κρα­τι­κός αστι­σμός χρειά­σθη­κε πάνω από 50 χρό­νια για να απο­κα­τα­στα­θεί στη Γαλ­λία, η δε Γαλ­λία ως κρα­τι­κή δύ­να­μη υπο­βαθ­μί­στη­κε μέσα από τη Συν­θή­κη της Βιέν­νης του 1815 και με­τα­σχη­μα­τί­σθη­κε σε μια δευ­τε­ρεύ­ου­σα δύ­να­μη της Ιεράς Συμ­μα­χί­ας, η οποία λίγο αρ­γό­τε­ρα θα έστελ­νε στρα­τό για να κα­τα­στεί­λει μια ισπα­νι­κή δη­μο­κρα­τι­κή εξέ­γερ­ση.

Η Γαλ­λία θα χρεια­ζό­ταν πε­ρί­που σα­ρά­ντα χρό­νια για να αρ­χί­σει να ανε­βαί­νει και πάλι ση­μα­ντι­κά ως ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη -με τον πό­λε­μο της Κρι­μαί­ας- και πάνω από πε­νή­ντα χρό­νια για να απο­κα­τα­στή­σει το ρόλο της ως δύ­να­μης στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς με ηγε­μο­νι­κές αξιώ­σεις, που θα μπο­ρού­σε να δια­δε­χθεί τη βρε­τα­νι­κή ηγε­μο­νία ή έστω να συ­γκυ­βερ­νή­σει μαζί με αυτήν. Η ήττα του Βα­τερ­λό τε­λεί­ω­σε τη Γαλ­λία ορι­στι­κά ως κυ­ρί­αρ­χο της Ευ­ρώ­πης και με­τέ­θε­σε στο μακρό μέλ­λον όποια ηγε­μο­νι­κή της αξί­ω­ση. Ήταν μια μα­κρο­χρό­νια στρα­τη­γι­κή ήττα του γαλ­λι­κού επα­να­στα­τι­κού  αστι­σμού, ο οποί­ος, πέραν των άλλων τα­πει­νώ­σε­ων, χρειά­στη­κε να συ­γκυ­βερ­νή­σει με το στέμ­μα των Βουρ­βώ­νων για δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και με τον οίκο της Ορ­λε­ά­νης για άλλα δε­κα­ο­κτώ. Ο Μπαλ­ζάκ μας έχει πα­ρου­σιά­σει λα­μπρά τις αντι­φά­σεις αυτής της «συ­γκα­τοί­κη­σης».

Η δεύ­τε­ρη ήττα, της Γαλ­λί­ας του Να­πο­λέ­ο­ντος Γ’ στο Σε­ντάν κατά τον γαλ­λο-πρω­σι­κό πό­λε­μο του 1870-1871 (την 1η Σε­πτεμ­βρί­ου 1870) ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για τη Γαλ­λία. Στο Πα­ρί­σι και στην αί­θου­σα των Κα­τό­πτρων στις Βερ­σαλ­λί­ες, υπο­γρά­φη­κε η συν­θή­κη ει­ρή­νης, η οποία με­τέ­τρε­πε τη νι­κή­τρια Πρω­σία σε ενω­μέ­νη γερ­μα­νι­κή αυ­το­κρα­το­ρία (στο Β’ Ράιχ), και αφαι­ρού­σε από τη Γαλ­λία την Αλ­σα­τία και την Λω­ραί­νη προς τε­ρά­στια απο­γο­ή­τευ­ση του γαλ­λι­κού εθνι­κού συ­ναι­σθή­μα­τος. Η Κομ­μού­να και ο Εμ­φύ­λιος Πό­λε­μος στην Γαλ­λία, η με­τα­τρο­πή του εθνι­κού πο­λέ­μου σε εμ­φύ­λιο, ήταν η με­γά­λη συ­νέ­πεια της δεύ­τε­ρης αυτής ήττας, όπως το πε­ριέ­γρα­ψαν πα­νέ­μορ­φα οι Μαρξ και Έν­γκελς. Όμως, αυτή η επί­σης στρα­τη­γι­κή ήττα δεν ήταν τόσο βα­ρύ­νου­σα για το γαλ­λι­κό αστι­σμό. Συ­νέ­τρι­ψε την Κομ­μού­να, εγκοί­τω­σε το δη­μο­κρα­τι­κό κί­νη­μα σε αυ­στη­ρά αστι­κά πλαί­σια (θα περ­νού­σαν αρ­κε­τά χρό­νια για να ξα­να­εμ­φα­νι­στεί ένα πιο με­τριο­πα­θές ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στα πρό­σω­πα των Ζορές και Γκεσντ), απο­κα­τέ­στη­σε την αποι­κια­κή και ευ­ρω­παϊ­κή πε­ρι­φε­ρεια­κή δύ­να­μη της Γαλ­λί­ας μέσα σε δέκα με δε­κα­πέ­ντε χρό­νια και έφτα­σε στα όρια ενός αγ­γλο-γαλ­λι­κού πο­λέ­μου με το επει­σό­διο της Φα­σό­ντα στις πηγές του Νεί­λου το 1894, προ­τού στρα­φεί στην Entente και στην ανά­σχε­ση της γερ­μα­νι­κής ισχύ­ος. Η ήττα του Σε­ντάν ήταν, επί­σης, μια στρα­τη­γι­κή ήττα για την Γαλ­λία, αλλά οι συ­νέ­πειές της ήταν πιο βρα­χυ­πρό­θε­σμες και πιο πε­ριο­ρι­σμέ­νες και της δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να τη δια­χει­ρι­στεί πιο σύ­ντο­μα πολύ ικα­νο­ποι­η­τι­κό­τε­ρα από ό,τι την ήττα του Βα­τερ­λό.

Όποια προς το πα­ρα­πά­νω πα­ρά­δειγ­μα, η ήττα που θα υπο­στεί η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά, αν υπάρ­ξει μια συμ­φω­νία πάνω στο σχέ­διο των δα­νει­στών ή πάνω στο σχέ­διο του «κοι­νού τόπου δα­νει­στών-κυ­βέρ­νη­σης» που πα­ρου­σί­α­σε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση, θα είναι στρα­τη­γι­κή για τους ερ­γα­ζό­με­νους και τη χώρα ούτως ή άλλως, σε κάθε μια από τις δυο εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις. Και οι δύο συμ­φω­νί­ες έρ­χο­νται «για να κά­νουν το ίδιο κακό στη Συρία», όπως θα έλεγε και ο Αλε­ξαν­δρι­νός με­γά­λος ποι­η­τής.

Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας είναι δια­τυ­πω­μέ­να -δυ­στυ­χώς- στη διε­θνή γλώσ­σα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, των πα­γκό­σμιων κα­πι­τα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών και της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης («καλές πρα­κτι­κές», «βέλ­τι­στα πρό­τυ­πα της Ε.Ε.», «συν­δρο­μή του ΟΟΣΑ» και πολλά άλλα). Και τα δύο σχέ­δια συμ­φω­νί­ας -το ένα σε πέντε σε­λί­δες στα αγ­γλι­κά και το άλλο σε 47, επί­σης, σχε­τι­κά κα­κο­γραμ­μέ­νες στα αγ­γλι­κά, σε­λί­δες- εκ­κι­νούν από την υπό­θε­ση ερ­γα­σί­ας ότι η κα­πι­τα­λι­στι­κή ανα­διάρ­θρω­ση πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει στην Ελ­λά­δα σε συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές και την τρόι­κα και ότι το ακραίο νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο «τρέ­χον πρό­γραμ­μα» πρέ­πει να συ­νε­χι­στεί και να ολο­κλη­ρω­θεί. Το σχέ­διο των δα­νει­στών θε­ω­ρεί ότι αυτό πρέ­πει να γίνει σκλη­ρά, πολύ βίαια και γρή­γο­ρα (με κα­τάρ­γη­ση του ΕΚΑΣ, μεί­ω­ση άμεσα των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων, ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση και της ΔΕΗ-ΑΔΜΗΕ, τε­ρά­στια αύ­ξη­ση της φο­ρο­μπη­ξί­ας και της έμ­με­σης φο­ρο­λο­γί­ας κατά των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των κ.ά.) και το σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης ότι αυτό πρέ­πει να επι­βρα­δυν­θεί αλλά πά­ντως να συ­νε­χι­στείαπο­φα­σι­στι­κά - η εμ­μο­νή στην τε­ρά­στια λίστα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, η οποία είναι προ­σβλη­τι­κή/υπο­τι­μη­τι­κή και εγκα­τα­λει­πτι­κή για τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα στο Ελ­λη­νι­κό, τις Σκου­ριές, για τα πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια, για τον ΟΛΠ και τα λι­μά­νια κ.ά. και ανοί­γει την όρεξη και για την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της ΔΕΗ, η εμ­μο­νή στη μη κα­τάρ­γη­ση της ρή­τρας μη­δε­νι­κού ελ­λείμ­μα­τος, η με­τά­θε­ση στο μέλ­λον των 751 ευρώ ως κα­τώ­τα­του μι­σθού, η εγκα­τά­λει­ψη της 13ης σύ­ντα­ξης,  η μη κα­τάρ­γη­ση του ΕΝΦΙΑ, η κα­τάρ­γη­ση των δήθεν «κακών» συλ­λή­βδην πρό­ω­ρων συ­ντά­ξε­ων, η ει­σα­γω­γή και πάλι του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας του κ. Χα­μη­λο­θώ­ρη και της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας  για τα προ­νό­μια των τρα­πε­ζών στον πλει­στη­ρια­σμό ακι­νή­των, που τρο­φο­δό­τη­σε έναν με­γά­λο αγώνα των δι­κη­γό­ρων τον 12.2014,  η «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των δήθεν προ­νο­μιού­χων ελευ­θέ­ρων επαγ­γελ­μά­των κατά τα «ου­κά­ζια» του ΟΟΣΑ, είναι εν­δει­κτι­κές μιας λο­γι­κής που θέλει τα μνη­μό­νια να φεύ­γουν «μέ­νο­ντας». Η απά­ντη­ση στην «ύβριν» των δα­νει­στών δεν μπο­ρεί να είναι η «νέ­με­σις» των 47 σε­λί­δων, που ξα­να­φέρ­νουν από το πα­ρά­θυ­ρο το μνη­μό­νιο που βγά­λα­με δήθεν από την πόρτα.

Όπως είχε επι­ση­μά­νει από το Φλε­βά­ρη η Αρι­στε­ρή Πλατ­φόρ­μα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η συμ­φω­νία της 20ής Φλε­βά­ρη ήταν μια μο­νο­με­ρώς και από­λυ­τα αρ­νη­τι­κή για την Ελ­λά­δα συμ­φω­νία, η οποία οδη­γεί τώρα στη στρα­τη­γι­κή υπο­χώ­ρη­ση του σχε­δί­ου της κυ­βέρ­νη­σης των 47 σε­λί­δων και κα­τα­λή­γει σε μια ισορ­ρο­πία απο­λύ­τως αρ­νη­τι­κή για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και για τα απο­λύ­τως ση­μα­ντι­κά κι­νή­μα­τα προ­ά­σπι­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, των κοι­νω­φε­λών αγα­θών και του φυ­σι­κού και αρ­χαιο­λο­γι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος και κατά των διεκ­δι­κή­σε­ων «κα­τα­πά­τη­σης» και ιδιο­ποί­η­σης αυτών των δη­μο­σί­ων αγα­θών από τους με­γά­λους μο­νο­πω­λια­κούς ομί­λους, ντό­πιους και ξέ­νους.

Ακόμη και αν δεν υιο­θε­τη­θούν οι από­λυ­τες  ακρό­τη­τες των δα­νει­στών και η «ρήξη» μέσα στην μπα­νιέ­ρα οδη­γή­σει στο «δικό μας σχέ­διο» πάνω κάτω, η αρι­στε­ρά στην Ευ­ρώ­πη και διε­θνώς θα δε­χτεί ένα πολύ με­γά­λο πο­λι­τι­κό, ψυ­χο­λο­γι­κό και ηθικό χτύ­πη­μα. Ακόμη και αν αυτό δεν είναι ακρι­βώς ένα νέο «1989», όπως θα συμ­βεί αν νι­κή­σουν οι δα­νει­στές, θα μοιά­ζει πολύ με αυτό και θα συ­γκλί­νει ση­μα­ντι­κά προς μια τέ­τοια κα­τεύ­θυν­ση. Κα­νέ­να όρ­γα­νο ή σώμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να νο­μι­μο­ποι­ή­σει το ένα ή το άλλο εν­δε­χό­με­νο.

Το αν θα πάμε σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα απο­λύ­τως συ­ντρι­πτι­κή και ανέκ­κλη­τη για πάρα πολύ καιρό (όπως το Βα­τερ­λό) ή σε μια στρα­τη­γι­κή ήττα πι­θα­νόν στο μέλ­λον ανα­τά­ξι­μη ή αντι­στρε­πτή  (όπως το Σε­ντάν), είναι σή­με­ρα ένα ση­μα­ντι­κό αλλά σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση δευ­τε­ρεύ­ον ζή­τη­μα για τη μα­χό­με­νη Αρι­στε­ρά στην Ελ­λά­δα και την Ευ­ρώ­πη αλλά και διε­θνώς. Η δια­φο­ρο­ποί­η­ση με­τα­ξύ αυτών των δύο κακών εναλ­λα­κτι­κών ίσως απα­σχο­λή­σει κά­ποιες υπο­ση­μειώ­σεις των ιστο­ρι­κών ανα­λυ­τών του 21ου αιώνα και επε­ξη­γη­τών γιατί η Αρι­στε­ρά έχασε όχι μόνο στον 20ό αλλά και στον 21ο αιώνα. Αυτό που θα συμ­βεί και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις, όμως, αν δε­χθού­με την ήττα αυτού ή του άλλου «δρό­μου», είναι εξαι­ρε­τι­κά βαρύ και κα­τα­θλι­πτι­κό και θα πρέ­πει να επε­ξη­γη­θεί από τώρα κα­θα­ρά στους βα­σι­κούς policy-makers της ελ­λη­νι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής πλευ­ράς και της δια­πραγ­μά­τευ­σης. Πρό­κει­ται, απλώς, για τα ακό­λου­θα τρία ση­μεία:

1. Το βα­σι­κό ερώ­τη­μα αυτή τη στιγ­μή δεν είναι το δί­λημ­μα «με­ταρ­ρύθ­μι­ση ή επα­νά­στα­ση», όπως κά­ποιοι κί­βδη­λα υπο­στη­ρί­ζουν, αλλά το αν μπο­ρεί να προ­χω­ρή­σει άμεσα ένα φι­λερ­γα­τι­κό και φι­λο­λαϊ­κό με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα μέσα στην Ε.Ε. και μέσα στο διε­θνές κα­πι­τα­λι­στι­κό πλέγ­μα και μά­λι­στα χωρίς τις ανα­γκαί­ες ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, δυ­στυ­χώς, από την κυ­βέρ­νη­ση. Το ότι η πρό­ο­δος αυτού του προ­γράμ­μα­τος, ανα­γκα­στι­κά με ρή­ξεις με αυτό το πλέγ­μα, θα άνοι­γε ένα πεδίο συ­νο­λι­κό­τε­ρων ρή­ξε­ων με το κε­φά­λαιο και τον ιμπε­ρια­λι­σμό, έχει προει­πω­θεί από καιρό και είναι ορθό. Το ότι αυτό το άνευ ρή­ξε­ων προ­χώ­ρη­μα του προ­γράμ­μα­τος  προ­κύ­πτει στην ουσία ανέ­φι­κτο ή σχε­δόν ανέ­φι­κτο μέσα σε αυτά τα πλαί­σια, όπως κα­τα­δει­κνύ­ει και η αρ­νη­τι­κή τροπή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλλά και της δια­πραγ­μά­τευ­σης, πρέ­πει να μας προ­βλη­μα­τί­σει τόσο για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος προς το σο­σια­λι­σμό είναι όντως εφι­κτός όσο και για το αν ο δη­μο­κρα­τι­κός δρό­μος ή το με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα μπο­ρεί, όντως, να ξε­κι­νή­σει καν ή να προ­χω­ρή­σει σαν ει­ρη­νι­κός δρό­μος, δη­λα­δή σαν δρό­μος των συ­νε­χών συμ­βι­βα­σμών.

Αν το με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα κα­τα­στεί εξαρ­χής ανέ­φι­κτο, αυτό πρέ­πει να οδη­γή­σει και σε ανα­θε­ω­ρή­σεις στο θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο όχι σε πιο συ­ντη­ρη­τι­κή αλλά σε πιο ρι­ζο­σπα­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Δεν μι­λά­με για κά­ποιο φε­τι­χι­σμό της βίας από μέ­ρους μας αλλά για την τε­ρά­στια υλική και συμ­βο­λι­κή βία που ασκεί τώρα το κε­φά­λαιο πάνω μας, ακόμη και δια­περ­νώ­ντας την ίδια την Αρι­στε­ρά. Αυτή η βία θα βρει μοι­ραία κά­ποια απά­ντη­ση. «Όταν το άδικο γί­νε­ται νόμος, η αντί­στα­ση γί­νε­ται κα­θή­κον». Αν αυτή η απά­ντη­ση δεν πε­ρά­σει μέσα από τη μα­ζι­κή τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς και των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των, θα οδη­γή­σει σε άπει­ρα φαι­νό­με­να μη­δε­νι­στι­κής βίας, φαι­νό­με­να κα­τάρ­ρευ­σης του δυ­τι­κού πο­λι­τι­σμού, όπου το ήδη δυ­τι­κο­γε­νές ISIS θα βρει πολλά ευ­ρω­παϊ­κά αντί­στοι­χά του. Όσοι αναι­ρούν τη δυ­να­τό­τη­τα μιας ανα­δια­νε­μη­τι­κής αρι­στε­ρής με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κής κα­ταρ­χήν προ­σπά­θειας, θα τρί­βουν τα μάτια τους όταν θα θε­ρί­σουν αυτά που έσπει­ραν.

2. Η κοι­νω­νι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση και η πλή­ρης πια «ανά­θε­ση» είναι και τα­ξι­κά αλλά και εθνι­κά (από τη σκο­πιά της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και του αντι­ι­μπε­ρια­λι­σμού) απο­λύ­τως κα­τα­στρο­φι­κή και απα­ρά­δε­κτη. Η αλ­λη­λο­τρο­φο­δό­τη­ση ανά­με­σα στη σχε­τι­κή πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση της κοι­νω­νί­ας και στη με­τα­τό­πι­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ σε με­τριο­πα­θή κα­τεύ­θυν­ση και σε αρ­χη­γο­κε­ντρι­κή δομή με­τα­ξύ 2012-2015 συ­νι­στούν ένα κα­τα­στρο­φι­κό κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κό  πλέγ­μα, που πρέ­πει να το αντι­πα­λέ­ψου­με τώ­ρα-άμε­σα. Αν αυτό δεν ανα­τα­χθεί σύ­ντο­μα, η συ­ζή­τη­ση περί «κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς» θα γίνει ένα τε­λεί­ως κα­κό­γου­στο ανέκ­δο­το και η «δεύ­τε­ρη φορά σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία», εν­σω­μα­τώ­νο­ντας στη δια­κυ­βέρ­νη­ση μυ­ριά­δες δια­πλε­κό­με­νους ή νε­ο­δια­πλε­κό­με­νους, που συ­γκρο­τούν στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τη «συ­νέ­χεια του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου αστι­κού κρά­τους», θα κάνει το πεί­ρα­μα του 1981 να φα­ντά­ζει απεί­ρως οξύ­τε­ρο πο­λι­τι­κά, ανα­τρε­πτι­κό­τε­ρο και ρι­ζο­σπα­στι­κό­τε­ρο από το πεί­ρα­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας θυ­μη­θού­με εδώ ότι το ΠΑΣΟΚ της α’ τε­τρα­ε­τί­ας δεν δια­πραγ­μα­τευό­ταν ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και μειώ­σεις συ­ντά­ξε­ων αλλά α) έφτια­ξε το ΕΣΥ, β) εκ­δη­μο­κρά­τι­σε τα ΑΕΙ, γ) έφτια­ξε κάτω και από την πίεση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος έναν από τους πιο δη­μο­κρα­τι­κούς ερ­γα­σια­κούς νό­μους στην Ευ­ρώ­πη,  δ) έσπα­σε το τα­μπού του απο­κλει­σμού της Αρι­στε­ράς και της εθνι­κής αντί­στα­σης από την δη­μό­σια ζωή και ε) ενί­σχυ­σε εντός του ατλα­ντι­σμού μια πιο ανε­ξάρ­τη­τη ελ­λη­νι­κή εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή, που, πά­ντως, δεν άνοι­ξε και νέες βά­σεις στην Ελ­λά­δα. Εντά­ξει, ας μην κά­νου­με την «επα­νά­στα­ση» τώρα, αλλά ας εφαρ­μό­σου­με έστω ένα ανά­λο­γο για την εποχή μας με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα σε αντι­πλου­το­κρα­τι­κή και ανα­δια­νε­μη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, όπως ήταν αυτό του συ­νε­δρί­ου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και λι­γό­τε­ρο της ΔΕΘ. Αλ­λιώς, αν αυτό δεν είναι τε­λι­κά εφι­κτό, αν ο συ­σχε­τι­σμός δεν είναι ώρι­μος, ας  αφή­σου­με τε­λι­κά την δια­κυ­βέρ­νη­ση σε αυ­τούς που τους ανα­λο­γεί η «κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή» και ας μη βά­ψου­με τα χέρια της Αρι­στε­ράς με αίμα και λάσπη.

3 . Ακόμη και σε αυτήν την ακραία πε­ρί­πτω­ση, το αί­τη­μα για το σο­σια­λι­σμό, τον αντι­κα­πι­τα­λι­σμό και τον κομ­μου­νι­σμό του 21ου αιώνα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει ιδε­ο­λο­γι­κά, πο­λι­τι­κά και ορ­γα­νω­τι­κά ενερ­γό και ανοι­χτό. Όπως υπήρ­ξε κομ­μου­νι­στι­κή Αρι­στε­ρά πριν από τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, μπο­ρεί να υπάρ­ξει και μετά από αυτόν, αν τα πράγ­μα­τα πάνε όντως άσχη­μα. Η επι­στρο­φή στην τα­ξι­κό­τη­τα και την τα­ξι­κή πάλη των υπο­τε­λών τά­ξε­ων, στη σύν­θε­τη ερ­γα­τι­κή ταυ­το­τι­κή κοι­νό­τη­τα του σή­με­ρα, στη σύν­θε­ση της ισό­τη­τας και της ελευ­θε­ρί­ας μέσα από τη συ­νά­ντη­ση της με­γά­λης αν και πο­λύ­μορ­φης ερ­γα­τι­κής κοι­νό­τη­τας με άλλες υπο­τε­λείς τά­ξεις, με άλλες απο­κλειό­με­νες ταυ­τό­τη­τες και ομά­δες με έναν δη­μο­κρα­τι­κό, μη με­τα­μο­ντέρ­νο/απο­συν­θε­τι­κό τρόπο, η επι­στρο­φή στο αί­τη­μα για μια ρι­ζο­σπα­στι­κή δη­μο­κρα­τία εκεί όπου ακόμη και η τυ­πι­κή/κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δη­μο­κρα­τία μάς αφή­νει ορι­στι­κά γεια και κα­θί­στα­ται το Πλή­ρες Θέαμα με την ντε­μπο­ρι­κή έν­νοια, η αμ­φι­σβή­τη­ση-απόρ­ρι­ψη της επαγ­γελ­μα­τι­κής πο­λι­τι­κής και των με­γά­λων και μι­κρών γρα­φειο­κρα­τιών, συμ­βα­τι­κών ή μη συμ­βα­τι­κών, θα είναι τα υλικά μας μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ή μετά τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ας μη φο­βη­θού­με να ασχο­λη­θού­με σο­βα­ρά με αυτά, να ξα­να­σκε­φτού­με και να ξα­να­δρά­σου­με. Το μέλ­λον ανή­κει σε εμάς, στους αγω­νι­στές και τις αγω­νί­στριες του σύγ­χρο­νου κομ­μου­νι­σμού. Ό,τι και να γίνει, δεν θα μας νι­κή­σουν !

* Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: www.rproject.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Το στυγερό έγκλημα συνέβη στις 10 Ιουνίου 1944. Χτες συμπληρώθηκαν 71 χρόνια.Τα γεγονότα εκτυλίχτηκαν ως εξής:

Τα ναζιστικά στρατεύματα μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου και αποκλείουν τις εισόδους. Αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια.

Το Δίστομο ξεκληρίζεται. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη.

Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη...

Η πρωτοφανής θηριωδία καταγράφηκε στην έκθεση του Δ. Κιουσόπουλου (επικεφαλής της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πολέμου), απ΄ όπου και το παρακάτω συγκλονιστικό απόσπασμα:

«Εις το πέρασμα των αιώνων ουδέποτε η ανθρωπότης εδοκίμασε τοσαύτην θηριωδίαν. Το Δίστομο μεταβάλλεται σε κόλασιν. Κάθε περιγραφή είναι αδύνατον να αποδώσει την τραγωδίαν εκατοντάδων κατοίκων... Αξιωματικοί, υπαξιωματικοί, στρατιώτες διαμοιράζονται εις ομάδας. Περιέρχονται τας οικίας, ως λυσσαλέαι ύαιναι, αιμοβόροι τίγρεις, κανίβαλοι της ζούγκλας! Επιπίπτουν κατά των δυστυχών κατοίκων - αδιακρίτως φύλου, ηλικίας. Σφάζουσι, φονεύουσι, βιάζουσι γυναίκες. Ξεκοιλιάζουσι εγκύους, γέροντες, νέοι είναι θύματα της αιμοβόρου μανίας. Δε φείδονται ουδενός. Φονεύουσιν τον ιερέα Σωτήριο Ζήση, εξορύσσουσι ζώντος έτι τους οφθαλμούς. Αποκόπτουσιν την κεφαλήν του, ρίπτουσιν εις τον βόρβορον. Πυροβολούσι την παρισταμένην σύζυγόν του, που κρατούσε εις τας αγκάλας της, θηλάζουσαν το μονοετές θυγάτριόν της Μαργαρίταν! Σκορπούν τα μυαλά της παιδίσκης εις το πρόσωπον της μητρός, ήτις τραυματισθείσα πίπτει χαμαί λιπόθυμος. Εκληφθείσα ως νεκρά - σώζεται διά να καταστεί, εν παραφροσύνη. Περί τους 15 κατοίκους - ελπίζοντας εις την οικίαν του ιερέως την σωτηρίαν - εφονεύθησαν. Φονεύουσιν εντός της οικίας του, την οικογένεια του Κατσινήν - τον Δάσκαλο Καρούμαλον - την Μορωσίαν, σύζυγο Ι. Φιλίππου - σύρουν εκ της κρύπτης της, με σκοπόν διά να τη βιάσουν. Αλλ' ότε είδον ότι αύτη ήτο έγκυος, διά μαχαίρας διάνοιξαν την κοιλίαν της. Το δε εκχυθέν έμβρυον μετά λύσσης εποδοπάτησαν»...

Ο Παναγιώτης Περγαντάς, 22 χρόνων τότε, αφηγείται (η καταγραφή της μαρτυρίας έγινε από τον Στάθη Σταθά):

«Φτάνω σε απόσταση διακόσια μέτρα από τα πρώτα σπίτια. Το σπίτι της αδερφής μου Φρόσως ήταν στην άκρη. Ακούω μια γυναικεία φωνή να σκούζει, να οδύρεται, να θρηνολογεί. Ήταν η μάνα μου. Φτάνω τρέχοντας και τι να δω! Την αδερφή μου κομματιασμένη, βιασμένη, κατακρεουργημένη. Κατασκισμένα ρούχα και σάρκες είχαν γίνει ένα. Το αίμα έτρεχε από τα σκέλια της. Τα βυζιά της κατασφαγμένα, φέτες. Το πρόσωπό της παραμορφωμένο και σ' όλο το σώμα σημάδια άγριας πάλης. Δίπλα της σε μια κούνια το μικρό κορίτσι της τη Ζωή, εφτά μηνών, το είχαν ξεκοιλιάσει, του είχαν κόψει το λαιμό και κρέμονταν τα λαρύγγια του στο στήθος μπλεγμένα με τα βγαλμένα έντερα. Το αγόρι της(…) έτρεξε να κρυφτεί στο διπλανό σπίτι του Νταγιαλή. Οι εγκληματίες το κυνήγησαν και το εκτέλεσαν τινάζοντάς του τα μυαλά στον αέρα κάτω από τη σκάλα. Επίσης και το άλλο κορίτσι της ίδιας αδερφής μου, την Ελένη, εφτά χρονών, το έσφαξαν κι αυτό. Τέλος, ο πεθερός της αδερφής μου εκτελέστηκε μπροστά στη Δημαρχία μαζί με τον Θανάση Πανουργιά. Την επομένη το πρωί τους θάψαμε όλους σε ομαδικό τάφο μπροστά στην αυλή του σπιτιού τους».

Ο Δημήτρης Γατόπουλος, στο βιβλίο του «Ιστορία της Κατοχής», σημειώνει:

«Ιδού τώρα και τα επισημότερα στοιχεία της μεγάλης τραγωδίας, η έκθεσις του κατοχικού νομάρχου Βοιωτίας Ιωάννου, η έκθεσις του τότε νομάρχου Ιω. Γεωργόπουλου. Στην "έκθεσή" του στο υπουργείο Εσωτερικών σημειώνει και τα εξής. "Από δύο ημερών διανύω τας δραματικοτέρας της ζωής μου. Τα συμβαίνοντα εις την περιφέρειαν κατά τας δύο τραγικάς αυτάς ημέρας υπερβαίνουν και αυτήν τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και αυτούς τους σικελικούς εσπερινούς... Λυσσαλέα η αγριότης δεν εφείσθη ούτε των νηπίων, τα οποία άταφα έτι σφίγγονται σπασμωδικώς στοργικά εις τους άψυχους κόλπους των μητέρων"».

Ο Τάκης Λάππας, στο βιβλίο του «Η Σφαγή του Διστόμου - Χρονικό», γράφει:

«Οι μεθυσμένοι από το κακούργο πάθος τους, σπάζουν τις πόρτες των σπιτιών κι ορμάνε μέσα. Όποιον συναντάνε, τον σκοτώνουν. Άλλοι θερίζουν χωρίς διάκριση ψυχές μέσα στα κοντινά σπίτια κι άλλοι ξεχύνονται στις γειτονιές (…).Το αίμα απ' τα θύματα γίνεται αυλάκι και κυλάει προς τα σοκάκια. Γέροι και γριές πέφτουν απ' τα βόλια. Άνδρες κυλιώνται χάμω νεκροί μ' απανωτές θανατηφόρες πιστολιές, κι άλλους τους βάζουν στη σειρά και τους εκτελούνε. Γυναικόπαιδα σφάζονται κι αβάφτιστα βυζανιάρικα στραγγαλίζονται και λογχίζονται κι ύστερα ξεκοιλιάζονται... Μπροστά σε τέτοιο θέαμα κι οι θεατές ακόμα του Κολοσσαίου θα σκέπαζαν τα μάτια τους από φρίκη κι αυτός ο Ηρώδης ή ο Νέρωνας θα φρένιαζαν απ' το κακό τους, που ύστερα από τόσους αιώνες βρέθηκαν κτηνάνθρωποι σαν κι αυτούς, όχι μονάχα να τους μιμηθούνε, μα να τους ξεπεράσουν κιόλας (…) Σαν και τούτο το κακό άλλο δεν ξαναγίνηκε(...). Τα βρέφη μέσα στις κούνιες τους και στο βυζί της μάνας τους, οι γκαστρωμένες, οι γέροντες, οι γερόντισσες, οι μάνες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους...».

Σε ειδική έκθεσή της η V ταξιαρχία του ΕΛΑΣ, καταγράφει:

«Σκότωσαν αδιάκριτα, γέρους, μωρά, εξαμηνίτικα, γριές, τα παιδιά του σχολείου (όλα στην αίθουσα του σχολείου) κι αυτόν τον παπά. Βρέθηκαν όλες σχεδόν οι γυναίκες σχισμένες με ξίφος ή μαχαίρι από τα γεννητικά τους όργανα μέχρι το στήθος, βρέθηκαν γυναίκες με κομμένους τους μαστούς, ξεκοιλιασμένες με τα παιδιά στην αγκαλιά τους, βρέθηκαν μικρά παιδιά σφαγμένα και ξεκοιλιασμένα και τα έντερα περασμένα στο λαιμό. Του παπά του κόψαν το κεφάλι και το είχαν πεταμένο μακριά από το πτώμα του. Ολόκληρες οικογένειες σφαγιάστηκαν... Ολα τα σπίτια ληστεύτηκαν... Πολλοί κάτοικοι τρελάθηκαν και υπάρχουνε πολλοί τραυματισμένοι...».

«Αι σφαγαί του Διστόμου και η καταστροφή του ωραίου τούτου υπερβαίνουν εις αγριότητα και εις απανθρωπίαν όλα τα απαίσια εγκλήματα των Γερμανών που διέπραξαν ούτοι εις την Ελλάδα», αναφέρει ο Δ. Μαγκριώτης στο βιβλίο του «Θυσίαι της Ελλάδος και εγκλήματα κατοχής 1941 – 1944».

Το ολοκαύτωμα του Διστόμου υπήρξε «μία από τις χειρότερες ωμότητες ολόκληρου του πολέμου», σημειώνει ο ιστορικός Mark Mazower («Στην Ελλάδα του Χίτλερ - Η εμπειρία της κατοχής»).

Την ίδια εικόνα μεταφέρει και ο επικεφαλής της αποστολής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ο Ελβετός George Wehrly, ο οποίος έκανε λόγο για «σκηνές φρίκης και σαδισμού...».

Το Δίστομο συμβολίζει με τον πιο ειδεχθή τρόπο τη «σχέση» του ναζισμού με την Ελλάδα. Είναι και η μόνη σχέση που μπορεί να έχει ο ναζισμός με την πατρίδα μας και με όλη την ανθρωπότητα. Αυτή είναι η κτηνωδία που εκπροσωπεί ο ναζισμός. Τότε, σήμερα και πάντα. Αυτές είναι οι «πατριωτικές» καταβολές των νεοναζιστικών αποβρασμάτων που μαγαρίζουν τον τόπο μας.

Γιατί, ως γνωστόν, στην πατρίδα μας, υπάρχουν θαυμαστές των «Ες –Ες»! Υπάρχουν οπαδοί και ιδεολογικοί απόγονοι εκείνων που μακέλεψαν το Δίστομο. Η «Χρυσή Αυγή» στο περιοδικό της (τεύχος 34, 1988, σ. 7) σε άρθρο υπό τον τίτλο «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ. ΣΥΝΟΨΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» γράφει:

«Τα SS αποτέλεσαν τον πρώτο συνειδητό Ευρωπαϊκό Στρατό υπερασπιστή της Φυλής και του πολιτισμού της, υπήρξαν οι αριστείς του Αίματος και της Τιμής, οι φορείς του ηρωικού πνεύματος των ιπποτών και της Αρίας παραδόσεως. Τα SS περιέλαβαν στις τάξεις τους το εκλεκτότερο άνθος της Ευρωπαϊκής Νεολαίας όλων των εθνικοτήτων και είναι εκείνα που έδωσαν μέχρις εσχάτων τη μάχη του Πολιτισμού κατά της βαρβαρότητας, μάχη που την πλήρωσαν βαρύτερα από οιονδήποτε άλλον με ακριβό φόρο Αρίου Αίματος. Είναι γεγονός ότι τα SS υπήρξαν οι τελευταίοι υπερασπιστές της Ευρώπης που κατέρρεε και όταν οι άλλοι επρόδιδαν, αυτοί έπιπταν μέχρις ενός στον υπέρ όλων Αγώνα. Αυτή την ευγενή τάξη των μαχητών κατασυκοφάντησαν και διέβαλαν οι δημοκράτες και μπολσεβίκοι συστηματικά μετά το τέλος του πολέμου. Διότι γνώριζαν πως αν η αλήθεια πρόβαλε στο φως ο Εθνικοσοσιαλισμός θα ξανάνθιζε στην Ευρώπη».

Τι ήταν λοιπόν τα «Ες-Ες»; Τι ήταν αυτά τα τάγματα της φρίκης και του εξανδραποδισμού, αυτά τα ανθρωποειδή του ναζισμού που κατάσφαξαν το Δίστομο; Ήταν το «εκλεκτότερο άνθος» των «ιπποτών» και της «ευγενούς τάξης των μαχητών»! Ποιος τα λέει αυτά; Φυσικά η «Χρυσή Αυγή».

Ο Κασιδιάρης ποζάρει φορώντας την «πατριωτική» μπλούζα των «WAFFEN SS»…

Ο υμνητής του ναζισμού, ο φυρερίσκος της «Χρυσής Αυγής», ο Ν. Μιχαλολιάκος, στο βιβλίο του με τίτλο «Για μια μεγάλη Ελλάδα σε μια ελεύθερη Ευρώπη», ανάμεσα στα άλλα «πατριωτικά» που αναφέρει μιλά και για τα «WAFFEN SS».

Στη σελίδα 46 αυτού του ναζιστικού οχετού αναφέρεται:

«Ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός και η Νέα Ευρώπη των WAFFEN SS ήταν ένα Μήνυμα Φωτεινό σε μία σκοτεινή εποχή, που πιστεύω πως ο ελληνισμός θα έπρεπε να έχει δεχτεί».

Ναι! Τις ορδές των στυγνών αυτών δολοφόνων, που κατάσφαξαν το Δίστομο, αυτές τις ορδές του ναζισμού είναι που ο Μιχαλολιάκος τις περιγράφει σαν... «Μήνυμα Φωτεινό» στην Ελλάδα και την Ευρώπη!

Ναι, ο Χίτλερ, αυτός είναι το ίνδαλμα «Χρυσής Αυγής». Σε αυτόν ορκίζονται οι χρυσαυγίτες και ο αρχηγός τους. Στον Χίτλερ. Σ’ αυτόν που δημιούργησε ανθρωποειδή όπως εκείνα που έσφαξαν το Δίστομο…

πηγη: enikos.gr

Για την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της ανατροπής

Συνάντηση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 03.06 ανάμεσα σε αντιπροσωπείες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΜΑΡΣ.

Στην συνάντηση έγινε ανταλλαγή απόψεων σε συντροφικό κλίμα για την τρέχουσα πολιτική περίοδο. Οι δύο αντιπροσωπείες συμφώνησαν ότι:

1. Οι 5μηνες διαπραγματεύσεις επιβεβαιώνουν ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ είναι εχθροί των εργαζόμενων, εκπροσωπούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζιτών, καταπατώντας εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, παραβιάζοντας την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία.

2. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ κινείται σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. Η δική της πρόταση προς τους «θεσμούς» είναι μια πρόταση, αντιλαϊκή / νεοφιλελεύθερη / μνημονιακή. Οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να παλέψουν να μην περάσει η νέα συμφωνία.

3. Συνολικότερα, με βάση τις εξελίξεις, τίθεται το ζήτημα της ήττας και της ανατροπής αυτής της πολιτικής και του ανοίγματος ενός άλλου δρόμου στην ελληνική κοινωνία, έξω από ευρωζώνη / ΕΕ, με στάση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του χρέους, με εθνικοποιήσεις τραπεζών και βασικών τομέων της οικονομίας με εργατικό και λαϊκό έλεγχο, με μέτρα άμεσης και ριζικής βελτίωσης της ζωής των εργαζόμενων, με φορολόγηση του μεγάλου πλούτου που μένει έως τώρα ανέπαφος.

4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΜΑΡΣ θα παλέψουν από κοινού για να αναπτυχθεί ένα μεγάλο κίνημα, που θα αποτρέψει την ψήφιση της συμφωνίας. Για να διαμορφωθεί μια διέξοδος προς όφελος των εργαζόμενων σε σύγκρουση με την πολιτική ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Καλούν τους εργαζόμενους και την νεολαία να διαδηλώσουν μαζικά στις 11 του Ιούνη και να κλιμακώσουν τους αγώνες τους αμέσως μετά.

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ΜΑΡΣ θα συνεχίσουν στον δρόμο της πολιτικής συνεργασίας που άνοιξε στις εκλογές της 25ης του Γενάρη, με βάση τις πολιτικές ανάγκες της περιόδου και τις αποφάσεις των οργάνων των δύο δυνάμεων.

Η πολιτική συνεργασία των δυνάμεων που συμφωνούν πάνω σε ένα πρόγραμμα ανατροπής μπορεί σήμερα να αποκτήσει νέα δυναμική καθώς σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις, ρεύματα και αγωνιστές, θα συνειδητοποιούν την ανάγκη της ρήξης με την πολιτική κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ θα προσανατολίζονται στην πάλη για αυτή την προοπτική.

Σε αυτή τη κατεύθυνση οι δύο χώροι δεσμεύτηκαν να υλοποιήσουν το ερχόμενο διάστημα τις αποφάσεις που έχουν πάρει για την συνέχιση της πολιτικής συνεργασίας όπως την συχνή λειτουργία ενός κοινού γραφείου τύπου και τον συντονισμό των ενεργειών και των πρωτοβουλιών τους σε μόνιμη βάση.

Συζήτησαν ακόμα για το αντι-ΕΕ φόρουμ (26-28/6) που οργανώνεται από την ΜΑΡΣ με την συμμετοχή και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την αντι-ΕΕ διαδήλωση που θα ολοκληρώσει τις διαδικασίες του στις 28 Ιουνίου και ανταλλάχτηκαν σκέψεις για τις αναγκαίες διεθνιστικές αντιΕΕ πρωτοβουλίες που πρέπει να παρθούν στο επόμενο διάστημα

πηγη: pandiera.gr

ο τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για ρήξη, χωρίς βεβαίως να εννοούν όλοι τα ίδια πράγματα, να δίνουν το ίδιο περιεχόμενο και να την εντάσσουν στο ίδιο πρόγραμμα. Η ρήξη σαν έννοια είναι ασύμβατη με την οποιαδήποτε διαχείριση, η οποία κινείται για την αναπαραγωγή του συστήματος, σε αντιδιαστολή με τη ρήξη που επιφέροντας ρήγματα – πλήγματα στο σύστημα προωθεί την ανατροπή του.

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Ρήξη – Μια λέξη διαφορετικές πολιτικές

Ο όρος ρήξη χρησιμοποιείται ευρύτατα ιδίως στην Αριστερά. Ως σημαίνον δεν έχει μονοσήμαντη και συγκεκριμένη έννοια. Η έννοια του όρου συγκαθορίζεται απ’ τα συμφραζόμενα. Γι’ αυτό γίνεται κατάχρηση του όρου απ’ αυτούς που στην πολιτική επικοινωνία επιδιώκουν τη «δημιουργική ασάφεια», όχι όμως και από αυτούς που επιδιώκουν, πασχίζουν και δεν φοβούνται την επιστημονική ακριβή διατύπωση. Ο όρος ρήξη (κυριολεκτικά σημαίνει σπάσιμο) έχει τελευταία την τιμητική του στη χρησιμοποίησή του με διαφορετικά σημαινόμενα από πολιτικές δυνάμεις, με στοχο τον προσδιορισμό της στάσης τους απέναντι στο ευρώ και την ΕΕ. Ο όρος ρήξη χρησιμοποιείται από στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος με την έννοια της διαπραγματευτικής ρήξης, της διακοπής, λόγω ασυμφωνίας, των διαπραγματεύσεων και της προσφυγής συνακόλουθα σε εκλογές ή δημοψήφισμα, με την προσδοκία επανέναρξης της διαπραγμάτευσης σε καλύτερη βάση. Αυτή η επιλογή συνδέεται, όχι υποχρεωτικά, και κλιμακώνεται με την άρνηση αποπληρωμής μιας ή και περισσότερων δόσεων των δανείων. Αυτή η στάση ριζοσπαστικοποιείται, όταν οι οπαδοί της ρήξης επιλέξουν την έξοδο απ’ το ευρώ με την καθιέρωση διπλού νομίσματος ή την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Την έξοδο απ’ το ευρώ με ή χωρίς ευρύτερη δέσμη μέτρων υιοθετούν αριστεροί διανοούμενοι και αριστερές δυνάμεις. Το ΚΚΕ παρά την τροποποίηση της συνθηματολογίας του συνδέει τη ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ με τη ρήξη με το κεφάλαιο και την εξουσία του, δηλαδή με την εγκαθίδρυση της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας, σύμφωνα με την ορολογία που μέχρι πρόσφατα χρησιμοποιούσε. Άρα παραπέμπει την έξοδο απ’ το ευρώ και την ΕΕ στις ελληνικές καλένδες του σοσιαλισμού. Τέλος, σύμφωνα με τις θέσεις του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ρήξη και η έξοδος (το «έξοδος» σαφώς συγκεκριμενοποιεί το «ρήξη») απ’ το ευρώ και την ΕΕ αποτελεί νευραλγικό στόχο της αντικαπιταλιστικής πρότασης εξόδου απ’ την κρίση, στο πλαίσιο και άλλων αναγκαίων ρηκτικών μέτρων, της πρότασης που συνδέεται μεταβατικά με το σοσιαλισμό, αλλά δεν ταυτοποιείται μ’ αυτόν, όπως ουσιαστικά η πρόταση ρήξης του ΚΚΕ.

Λογικά, η ρήξη εξ ορισμού δεν μπορεί να ταυτιστεί με καμιά εκδοχή διαχείρισης του συστήματος, ακόμη κι αν έχει φιλολαϊκό χαρακτήρα, όπως η πολιτική του ΠΑΣΟΚ το 1981-1985. Πολύ δε περισσότερο δεν αποτελεί ρήξη το Πρόγραμμα της ΔΕΘ, έστω κι αν εφαρμοζόταν στο σύνολό του, που εκφράζει στην οριακή φιλανθρωπία ενός πιο ήπιου νεοφιλελευθερισμού, μιας πιο ήπιας λιτότητας κατά τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ.

Αποδείχτηκε ότι η ΕΕ δεν ανέχεται ούτε την πρόταση μιας πιο ήπιας λιτότητας!

Η οποιαδήποτε διαχείριση είναι ασύμβατη με τη ρήξη, γιατί η πρώτη έχει κοινό γνώρισμα την αναπαραγωγή του συστήματος, σε αντιδιαστολή με τη ρήξη που δεν ανατρέπει μεν τον καπιταλισμό, αλλά επιφέρει στη δομή και τη λειτουργία του ρήγματα – πλήγματα, προωθώντας και τη συγκέντρωση, συνειδητοποίηση και κινηματοποίηση των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων της ανατροπής.

Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό, η μεν διαπραγματευτική ρήξη, η διακοπή της διαπραγμάτευσης ή η προσφυγή σ’ εκλογές λόγω ασυμφωνίας δεν οδηγούν σε ρήξη, αλλά αποτελούν ελιγμό με στόχο την επανέναρξη της διαπραγμάτευσης με θετικότερη έκβαση την οποία κατά κανόνα καρπούται ο ισχυρότερος παίκτης, όπως επιβεβαιώνει η «στιγμιαία» ασυμφωνία της Κύπρου, που επέφερε όμως πιο ανάλγητο μνημόνιο. Αν η τακτική αυτή κλιμακωθεί και οδηγήσει, όπως προτείνουν ορισμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ, στη μη αποπληρωμή δόσης, δεν θα προκύψει καμιά ρήξη, αλλά στην καλύτερη περίπτωση θα οδηγήσει σε σχετική άμβλυνση της άγριας λιτότητας που προτίθενται να επιβάλουν οι δανειστές, αν και πιθανότερη είναι η επιδείνωση του αποτελέσματος για τον αδύνατο. Αν υπάρξει στάση πληρωμών, όπως προτείνει η Αριστερή Πλατφόρμα, σε περίπτωση που οι δανειστές επιμείνουν σε άτεγκτες απαιτήσεις και επακολουθήσει επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, η χώρα θα οδηγηθεί σε ρήξη (αποχώρηση απ’ την Ευρωζώνη) όχι όμως και σε ρήξη με την ΕΕ ούτε ασφαλώς σε ρήξη με τον καπιταλισμό. Αν η ρήξη με την ευρωζώνη δεν διευρυνθεί σε ρήξεις με την ΕΕ και με ισχυρές δομές του συστήματος (όπως η διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση βασικών παραγωγικών τομέων με εργατικό έλεγχο κ.ά.), τότε το ρήγμα του εθνικού νομίσματος θα απομονωθεί, θα γίνει ευάλωτο σε εκβιασμούς και συμβιβασμούς και θα οδηγήσει σε αφόρητο πληθωρισμό. Αβάσιμο αποδείχτηκε, πριν αλέκτορα φωνήσαι, το ιδεολόγημα του ΣΥΡΙΖΑ, που έλκει την καταγωγή του απ’ την «Ευρώπη των λαών» του ευρωκομμουνισμού, ότι μπορεί να υπάρξει, παρά τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΕΕ, με αξιοποίηση και μεταρρύθμιση των θεσμών και δομών της και χωρίς ρήξη, κατάργηση της λιτότητας, απλώς απολυτοποιώντας τη φορολόγηση των πλουσίων ως μηχανισμό ταξικής αναδιανομής. Αυτή η προσέγγιση βαυκαλιζόταν χαρακτηρίζοντας τη μεταρρύθμιση της ΕΕ διεθνιστική διαδικασία και τη ρήξη μ’ αυτήν εθνικιστική πολιτική εδρασμένη στην ταξική συμμαχία της αστικής τάξης με την εργατική τάξη! Αυτό το ιδεολόγημα κατέρρευσε παταγωδώς, αφού εν τοις πράγμασι αποδείχτηκε ότι η ΕΕ δεν ανέχεται ούτε την πρόταση μιας πιο ήπιας λιτότητας!

Υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ ριζοσπαστικές τάσεις (βλ. ενδεικτική Δημ. Μπελαντής, «Μη έντιμη υποχώρηση ή ρήξη, το πραγματικό δίλημμα», Ίσκρα, 30/5). Γράφει ο αρθρογράφος: «Αυτό που οι εργαζόμενοι, οι υποτελείς τάξεις και η κοινωνία έχουν ανάγκη είναι ένα πολιτικό εναλλακτικό σχέδιο που μπορεί να μη φέρνει το σοσιαλισμό αύριο, αλλά οδηγεί στην ανάκτηση της νομισματικής και δημοσιονομικής κυριαρχίας, συνδέεται με μέτρα ταξικής αναδιανομής και κοινωνικού και εργατικού ελέγχου στις τράπεζες και τις στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας, ανατρέπει τη λιτότητα και εγκαινιάζει ένα αριστερό ριζοσπαστικό μεταβατικό πρόγραμμα». Η αναφορά σ’ ένα αριστερό ριζοσπαστικό μεταβατικό πρόγραμμα και τα μέτρα με τα οποία πλαισιώνεται αναδεικνύουν σημεία προσέγγισης με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Ανακύπτουν βέβαια και ευδιάκριτα ερωτήματα:

Κοινωνικός και εργατικός έλεγχος χωρίς εθνικοποίηση επιχειρήσεων; Αριστερό μεταβατικό πρόγραμμα με μεταρρυθμιστική ή επαναστατική μετάβαση στο σοσιαλισμό; Επιπλέον, ασκείται κριτική στην ταύτιση του μεταβατικού προγράμματος με την επαναστατική ρήξη και την εξουσία των εργαζομένων. Χαρακτηρίζεται λάθος «αριστερό» και αποδίδεται στο ΚΚΕ και σ’ ορισμένες οργανώσεις της άκρας Αριστεράς. Δεν ξέρουμε ποιες οργανώσεις περιλαμβάνει ο αρθρογράφος στην «άκρα Αριστερά» που ενέχονται γι’ αυτό το λάθος. Επειδή όμως στον ΣΥΡΙΖΑ διαχέεται αναπόδεικτα η αντίληψη (όντως λήψη ζητουμένου) ότι δήθεν ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρεσβεύουν ως άμεσο στόχο την επανάσταση, θεωρούμε χρήσιμο να εκθέσουμε τη θέση μας, αν και με σαφήνεια διατυπώνεται στα προγραμματικά μας κείμενα. Το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα έχει βασικούς στόχους – κόμβους, που στο βαθμό που λύνονται επιφέρουν πλήγματα στον καπιταλισμό, χωρίς να τον καταργούν, όπως η διαγραφή χρέους, η έξοδος από ευρώ και ΕΕ, η εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, δραστική φορολογία στο κεφάλαιο, ταξική αναδιανομή κ.ά., δημιουργώντας όρους μετάβασης στο σοσιαλισμό, όπου οι στόχοι αυτοί θα ολοκληρωθούν και θα λυθούν όσο δεν λύθηκαν στη μετάβαση. Εξάλλου, το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα δεν έχει οριοθετημένο και κλειστό χαρακτήρα, όπως συμβαίνει στη σταδιολογία. Κύρια αποστολή του είναι η συγκρότηση των βάσεων, αντικειμενικών και υποκειμενικών, για το επαναστατικό άλμα. Όταν εξασφαλιστούν οι αναγκαίοι για το άλμα όροι, αυτό πραγματοποιείται έστω κι αν δεν έχουν υλοποιηθεί όλοι οι προβλεπόμενοι όροι του μεταβατικού προγράμματος.

Η θέση για την ταύτιση τακτικής και στρατηγικής ισχύει για το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ έχει κατανοήσει το τεράστιο κενό στην τακτική του, τις επιπτώσεις στην επιρροή του απ’ την έλλειψη άμεσης πρότασης εξόδου απ’ την κρίση υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Διδαγμένο απ’ τον τακτικισμό του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να απεμπολεί το στρατηγισμό του (ταύτιση τακτικής στρατηγικής) το ΚΚΕ τροποποιεί τη ρητορική του, δίνοντας προτεραιότητα στη ρήξη με την ΕΕ και την τοποθετεί ως άμεση λύση. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ότι «Αυτή η ρήξη είναι αναγκαία σήμερα, όχι σε κάποιο μακρινό μέλλον».Συνειδητοποιεί τις επιπτώσεις της έλλειψης άμεσης τακτικής πρότασης, χωρίς όμως να τη θεραπεύει. Γιατί τη ρήξη με την ΕΕ όσο και όλους τους προωθημένους στόχους δεν τους θεωρεί επιτεύξιμους εντός του καπιταλισμού και προϋπόθεση για το σοσιαλισμό. Ουσιαστικά, τους παραπέμπει και τους ταυτίζει με το σοσιαλισμό, με τη λαϊκή οικονομία και τη λαϊκή εξουσία. Συγκεκριμένα το σύνθημα «ρήξη με την ΕΕ» ολοκληρωμένα συνεκφέρεται με τους ακόλουθους όρους: «Ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους». Άρα, για το ΚΚΕ, ρήξη και έξοδος απ’ την ΕΕ δεν αποτελούν άμεση δυνατότητα, αλλά παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες του σοσιαλισμού…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν