Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Σε κλίμα πολεμικής αντιπαράθεσης θα συνεδριάσει σήμερα η ευρωομάδα των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, καθώς έχουν ενταθεί στο έπακρο οι πιέσεις των Ευρωπαίων δανειστών προκειμένου να υποταχθεί ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στους κοινωνικά ανελέητους γερμανικούς όρους. Ποτέ στη δεκατετράχρονη ιστορία της η ευρωομάδα, το Eurogroup, δεν είχε συνεδριάσει μέσα σε τόσο εχθρικό κλίμα εναντίον ενός κράτους-μέλους. «Θέλουν να ταπεινώσουν τους Ελληνες» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. «Φαίνεται ότι το πιθανότερο είναι πως θέλουν να δοθεί με σαφήνεια το μήνυμα τόσο στον ελληνικό λαό όσο όμως και στους άλλους λαούς της Ευρώπης ότι η λαϊκή επιλογή δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα», υπογράμμισε ο πρωθυπουργός και συνέχισε: «Και ότι νόμος και αξία κυρίαρχη στη σύγχρονη Ευρώπη δεν είναι η δημοκρατία, αλλά ένας σκληρός και κοινωνικά άδικος νεοφιλελεύθερος οικονομισμός. Εχουμε άραγε εδώ ενδείξεις ειλικρινούς διάθεσης εξεύρεσης λύσης;» αναρωτήθηκε ο πρωθυπουργός. Απάντησε ο ίδιος: «Το πιθανότερο είναι ότι μάλλον πρόκειται για μια επίδειξη πυγμής, που σκοπεύει να σκοτώσει εν τη γενέσει της οποιαδήποτε προσπάθεια για τερματισμό της λιτότητας». Ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Παναγιώτης Λαφαζάνης της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ πιο σκληρός στην κρίση του για τη στάση των δανειστών: «"Οι θεσμοί" ζητάνε από τη χώρα μας γη και ύδωρ, πλήρη υποταγή. Ζητάνε λεηλασία. Η κυβέρνηση έχει κάνει σαφές σε όλους τους τόνους ότι η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο, ούτε Μπανανία, ούτε είναι διαθέσιμη να προσυπογράψει την εξόντωση του ελληνικού λαού. Αυτό είναι πέρα για πέρα σαφές» διακήρυξε και τόνισε:

«Εμείς κινούμαστε στη βάση πλαισίου για μια συμφωνία η οποία θα είναι συμβατή, απολύτως συμβατή, με το πρόγραμμά μας». Σχεδόν το ίδιο σκληρός όμως ήταν και ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος αφού συναντήθηκε κατόπιν αιτήματός του με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, μετά το τέλος της συνάντησής τους, είπε μεταξύ άλλων και τα εξής, σε δήλωση που έκανε: «Οι πολίτες δεν μπορούν να βλέπουν ως απλοί θεατές τον διασυρμό της δημοκρατίας και την ταπείνωση της κοινωνίας από τους διεθνείς μηχανισμούς, που θέλουν την Ελλάδα κερδοσκοπικό εμπόρευμα... Οι αξιώσεις που προβάλλουν οι δανειστές παραβιάζουν τη διεθνή νομιμότητα και το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο, που ρητά ορίζουν ότι τα υπέρμετρα επαχθή και εξοντωτικά μέτρα είναι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όταν εξαθλιώνουν την αξιοπρεπή διαβίωση κοινωνικών ομάδων και λαών». Εντυπωσιακή ήταν και η κατάληξη της δήλωσης του Νίκου Κωνσταντόπουλου.

«Η χρεοκρατία δεν είναι δημοκρατία. Η δεσποτεία των μηχανισμών της τεχνοκρατίας δεν είναι πάνω από τη συνταγματική λαϊκή κυριαρχία» υπογράμμισε, καταλήγοντας ως εξής: «Ο επικοινωνιακός συρφετός που σκηνοθετεί κινδυνολογίες και παραλυτικά αδιέξοδα θέλει να λειτουργεί ως εξωθεσμική εξουσία που περιφρονεί τη δημοκρατική κυβερνητική αυτονομία και κυριαρχία μιας χώρας - μέλους της ΕΕ». Εξω φρενών εναντίον της κυβέρνησης Τσίπρα ήταν και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ, αφού απέτυχε να πείσει τον Ελληνα πρωθυπουργό με τις γαλιφιές και τις αγκαλίτσες. «Δεν με ενδιαφέρει η ελληνική κυβέρνηση, αλλά ο ελληνικός λαός» δήλωσε υποκριτικά προχθές το βράδυ, προσθέτοντας: «Δεν έχω καμία επαφή με την ελληνική κυβέρνηση από την Κυριακή. Αποφάσισα να σταματήσω τις διαπραγματεύσεις, γιατί οι ελληνικές θέσεις δεν οδηγούν πουθενά».

Εξαλλος εναντίον της κυβέρνησης και προσωπικά εναντίον του πρωθυπουργού ήταν και ο σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μ. Σουλτς, ο οποίος ονειρεύεται να γίνει καγκελάριος. «Είμαι εκνευρισμένος από τα παιχνιδάκια της κυβέρνησης Τσίπρα» δήλωσε πομπωδώς, λες και τον ρώτησε κανένας. «Αν ο Τσίπρας δεν συμφωνήσει σε αυτή τη δίκαιη προσφορά των δανειστών, αμαρτάνει έναντι του λαού του και θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν ενεργεί έτσι ένας υπεύθυνος πολιτικός άνδρας» πρόσθεσε. Οποιος Ευρωπαίος ηγέτης δηλαδή δεν υποκύπτει στους όρους που επιβάλλει στη χώρα του το Δ' Ράιχ της Γερμανίας, αφενός κάνει «παιχνιδάκια» και αφετέρου «δεν είναι υπεύθυνος πολιτικός άνδρας»! Δεν αλλάζουν με τίποτα οι Γερμανοί. Δεν αλλάζει και αυτός ο πολιτικός σαλτιμπάγκος, ο Γιούνκερ, ο οποίος αφού επέδωσε στον πρωθυπουργό τη λίστα με τις απαιτήσεις των δανειστών, στη συνέχεια του είπε ότι ο ίδιος... δεν συμφωνεί με την αύξηση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό και στο νερό και στα φάρμακα!

*Πηγή: ethnos.gr

Γράφει ο Στωικός

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές –βράδυ της Τρίτης 16/6– οι δίαυλοι επικοινωνίας της κυβέρνησης και των δανειστών είχαν διακοπεί .

Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου, και μετά την ενημέρωση της από τον πρωθυπουργό, επιβεβαιώθηκαν οι διαφορές που χωρίζουν τις δύο πλευρές για την επίτευξη συμφωνίας. Προηγουμένως, ο Α. Τσίπρας είχε ενημερώσει για τις εξελίξεις διαδοχικά τους Στ. Θεοδωράκη, Φ. Γεννηματά και Ντ. Μπακογιάννη. Τα αποκαλούμενα κόμματα του μνημονίου (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ), όλο αυτό το διάστημα εντείνουν τις πιέσεις τους για την υπογραφή συμφωνίας με τους δανειστές, ενώ θέτουν μετ΄ επιτάσεως το θέμα της διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι οργανώσεις και οι θεσμοί της αστικής τάξης (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ, Ελληνοαμερικάνικο Επιμελητήριο), ενώ η ΕΣΕΕ, η οποία θίγεται άμεσα από τα μέτρα που προτείνουν οι δανειστές, κρατά μια επαμφοτερίζουσα στάση.

Από την πλευρά της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά και άμεσα των αμερικάνων, εντείνονται οι πιέσεις προς την ελληνική πλευρά για την υπογραφή συμφωνίας. Οι δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων, όταν αναφέρονται στη χώρα μας, κάθε άλλο παρά κομψές μπορούν να χαρακτηριστούν. Όμως, το πράγμα ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, όταν περνάμε στο χώρο των διαρροών που κάνουν οι ίδιοι οι πολιτικοί παράγοντες προς τον Τύπο, ο οποίος κυριολεκτικά λειτουργεί σαν ο Δούρειος Ίππος του ευρωπαϊκού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Τις τελευταίες ημέρες βλέπουν το φως τρομολαγνικά σενάρια, για το τι θα συμβεί, αν τελικά η ελληνική πλευρά δεν συναινέσει και δεν υπογράψει τη συμφωνία που προτείνουν οι δανειστές.

Η γερμανική εφημερίδα «Süddeutsche Zeitung» στην ηλεκτρονική της έκδοση την Τρίτη 16/6, επικαλούμενη ευρωπαϊκές πηγές, αποκαλύπτει σχέδιο το οποίο θα ενεργοποιηθεί, αν στη σύνοδο του Γιούρογκρουπ την Πέμπτη 18/6 δεν επιτευχθεί συμφωνία. Σύμφωνα με αυτό, θα πραγματοποιηθεί σύγκλιση της συνόδου κορυφής την επόμενη ακριβώς ημέρα, η οποία θα συζητήσει την ενεργοποίηση μέτρων που θα αποσκοπούν στον έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων, το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών για ορισμένες ημέρες, τον περιορισμό των αναλήψεων κλπ. Αν όλα αυτά δεν αποδειχτούν αρκετά για να καμφθεί η αντίσταση της ελληνικής πλευράς, το επόμενο βήμα θα είναι η πλήρης διακοπή της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, γεγονός που θα οδηγήσει σε πιστωτική ασφυξία και κατάρρευση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Είναι προφανές, ότι τέτοιου είδους δημοσιεύματα, αποσκοπούν στην πρόκληση πανικού στον ελληνικό λαό μέσα από τη δημιουργία κλίματος γενικευμένης ανασφάλειας και αβεβαιότητας.

Προς το παρόν, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον ψυχολογικό πόλεμο που επιχειρεί να προκαλέσει μαζική υστερία στον πληθυσμό της χώρας, για το τι τραγικά θα του συμβούν, αν ενεργοποιηθεί το σενάριο του Grexit. Μπορούμε όμως να το θεωρούμε σίγουρο, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ, σεβόμενες τον ιμπεριαλιστικό τους χαρακτήρα, δεν θα περιοριστούν μόνο στις ασκήσεις ψυχολογικού πολέμου. Ο οικονομικός αποκλεισμός και η επιβολή κυρώσεων, αποτελούν προσφιλή μέσα για να συνετίσουν χώρες, που στον ένα ή τον άλλο βαθμό αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική ηγεμονία.

Δεν θα διακινδυνεύσουμε να εικάσουμε τι θα συμβεί τις επόμενες ημέρες, αν και πιστεύουμε ότι οι όποιες ριζοσπαστικές διαθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν ορισμένα αξεπέραστα όρια. Η πιο προωθημένη πρόταση που εκφράζει το Αριστερό Ρεύμα, ζητά την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα με παράλληλη υλοποίηση ενός προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μέσα από την εθνικοποίηση του πιστωτικού συστήματος και άλλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Το ερώτημα βέβαια είναι, αν οι πολιτικές αυτές μπορούν να υλοποιηθούν μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί αν πιστεύουν κάτι τέτοιο, τότε το Αριστερό Ρεύμα, διακατέχεται από τις ίδιες αυταπάτες που είχε και η ηγετική του ομάδα, η οποία διακήρυττε προεκλογικά ότι είναι δυνατό να μπει τέλος στο καθεστώς των μνημονίων και της λιτότητας και παράλληλα η Ελλάδα να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ.

Το βέβαιο είναι ότι η πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, είτε αυτή αφορά την κυρίαρχη ομάδα υπό τον Αλ. Τσίπρα, είτε αυτή που προβάλει το Αριστερό Ρεύμα, βρίσκεται μακριά από τα λαϊκά συμφέροντα, καθώς δεν αμφισβητούν τόσο το καθεστώς της πολιτικό – στρατιωτικό – οικονομικής εξάρτησης της χώρας από το δυτικό ιμπεριαλισμό, όσο και την κυρίαρχη θέση του μονοπωλιακού κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία.

Χωρίς το σπάσιμο του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, και την προώθηση ριζοσπαστικών αλλαγών στην οικονομία και την κοινωνία που θα αμφισβητούν την εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου, δεν μπορούμε να συζητάμε στα σοβαρά για την εφαρμογή φιλολαϊκού προγράμματος. Είναι σαν να κοροϊδεύουμε το λαό, λέγοντας του, ότι μέσα στην καπιταλιστική κόλαση, μπορούμε να φτιάξουμε σοσιαλιστικούς παράδεισους.

Το νέο μοίρασμα των αγορών

Και κάτι τελευταίο.

Μετά τα δραματικά γεγονότα του 1990, και ενώ ο Τύπος σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, πανηγύριζε για τον θρίαμβο της “δημοκρατίας” κατά του “κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού” και χαιρέτιζε τη νέα εποχή ευημερίας που άνοιγε για την ανθρωπότητα, ΗΠΑ και Γερμανία, μοίραζαν μεταξύ τους τα εδάφη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και τις νέες αγορές.

Αν και στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τη μοιρασιά αυτή ανάμεσα στις δύο ιμπεριαλιστικές χώρες, ως σήμερα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η εμπειρία των γεγονότων είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Η Γερμανία έθεσε υπό τον έλεγχο της τις οικονομίες των νέων χωρών, ενώ οι ΗΠΑ κράτησαν για τον εαυτό τους τον πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί, γιατί χώρες, όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία (οι οποίες βρίσκονται υπό τον άμεσο οικονομικό έλεγχο της Γερμανίας) τάχθηκαν ανεπιφύλακτα με τις θέσεις των ΗΠΑ στη κρίση που ξέσπασε το 2003 μεταξύ της ΕΕ και των ΗΠΑ με αφορμή την εισβολή των αμερικάνων στο Ιράκ,.

Η ίδια ακριβώς μοιρασιά έχει γίνει και στην περίπτωση της Ελλάδας. Η χώρα μας ελέγχεται οικονομικά από τη Γερμανία και πολιτικά στρατιωτικά από τις ΗΠΑ. Αυτός είναι και ο λόγος που στην κρίση στα Ίμια το 1996, η ΕΕ σιώπησε προκλητικά, ενώ η λύση δόθηκε μετά από αμερικάνικη παρέμβαση.

Το μοίρασμα των εδαφών και των αγορών των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, βρίσκεται σε εξέλιξη ακόμα και σήμερα. Σχεδόν το σύνολο των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, αποδέχθηκε το νέο καθεστώς. Αφού πρώτα διέσπασαν τη Γιουγκοσλαβία, στη συνέχεια Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι από κοινού ισοπέδωσαν την Σερβία, στον πόλεμο της ντροπής το 1999.

Μεγάλη σύγκρουση βρίσκεται σε εξέλιξη στα εδάφη των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της Ασίας, όπου ΗΠΑ και ΕΕ επιχειρούν να αρπάξουν από την επιρροή της Ρωσίας κράτη τα οποία βρίσκονται υπό τον έλεγχο της τελευταίας. Το ίδιο σκηνικό είδαμε να εξελίσσεται και στην Ουκρανία, με το υποκινούμενο από τις ΗΠΑ και την ΕΕ πραξικόπημα κατά του προέδρου Γιανουκόβιτς.

Το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αγορών και ο έλεγχος των εδαφών από μία χούφτα ιμπεριαλιστικές χώρες, γίνεται μπροστά στα μάτια μας με τη χρήση της πιο ωμής και απροκάλυπτης βίας, με τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων και την καταστροφή ολόκληρων χωρών, όπως στην περίπτωση του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης και της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτό ας το έχουν υπόψη τους στο ΣΥΡΙΖΑ, όσοι πιστεύουν(;) ότι αρκεί να παίξουν το χαρτί της «ισχυρής διαπραγμάτευσης» και να εξαναγκάσουν τους ιμπεριαλιστές σε ένα «έντιμο συμβιβασμό».
Και αυτό δεν το λέμε για να τους τρομάξουμε και να σπεύσουν άρον – άρον να υπογράψουν όποια συμφωνία τους σερβίρουν.

Το επισημαίνουμε για να γίνει ευρύτερα κατανοητό, ότι το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που ταλανίζει τη χώρα από το 1828 ακόμα, όταν και τυπικά έγινε ανεξάρτητο κράτος, δεν περνάει μέσα από τα Brusells Grup και τις διαβουλεύσεις με τα τσακάλια του ιμπεριαλισμού. Ο δρόμος για την προκοπή του λαού μας, περνάει αναγκαστικά μέσα από την αμφισβήτηση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, την αντιιμπεριαλιστική πάλη και την προώθηση ενός προγράμματος αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών αλλαγών, των αναγκαίων δηλαδή βημάτων που θα μας οδηγήσουν στο σοσιαλισμό.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Συνέντευξη του Πέτρου Σταύρου*

Ποιες είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις για μια συμφωνία ώστε να επιτρέπει την υλοποίηση ενός προγράμματος αντιλιτότητας; Η απόφαση της ΚΕ και η πρόταση της κυβέρνησης προς τους δανειστές (το γνωστό κείμενο των 47 σελίδων) καλύπτουν αυτές τις προϋποθέσεις; 
Το χρέος αποτελεί ένα εργαλείο διαχείρισης και επιβολής των πολιτικών λιτότητας στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης που έχουν ζητήματα δημοσιονομικής προσαρμογής. Κατά συνέπεια, μια συμφωνία που επιτρέπει την υλοποίηση ενός προγράμματος αντιλιτότητας έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Πρώτο, αντιμετωπίζει έστω και «απαλά» το χρέος, τη διαγραφή του, το «πάγωμά» του ή την επιμήκυνσή του. Δεύτερο, μηδενίζει τα πρωτογενή πλεονάσματα για μια σειρά ετών, διότι κάθε πρωτογενές πλεόνασμα πηγαίνει εκ προοιμίου στο δανειστή. Άρα, η οποιαδήποτε περιγραφή προθέσεων ή προτάσεων για το πώς νοείται μια «έντιμη» ή «δίκαιη» συμφωνία που δεν περιέχει, κατ’ ελάχιστον, τα παραπάνω δύο στοιχεία δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση για ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιλιτότητας. 
Ούτε ορισμένες διαπιστώσεις της απόφασης της ΚΕ ούτε, πολύ περισσότερο, η πρόταση των 47 σελίδων αποτελούν τη βάση για ένα σοβαρό πρόγραμμα αντιλιτότητας. Όμως εδώ, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η απόφαση της ΚΕ δεν έχει καμία σχέση, όσο «δειλή» και αναβλητική κι αν είναι, με την πρόταση των 47 σελίδων. Την τελευταία θα τη χαρακτήριζα μια πρόθεση πολιτικών ήπιας υπερλιτότητας, ενώ αυτή των δανειστών είναι μια καθαρή και αυτούσια υπερλιτότητα. 
Τι χαρακτηρίζω όμως ως υπερλιτότητα; Την κατάσταση εκείνη όπου ισχύουν ταυτόχρονα τα εξής: α) Μια σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή με πρωτογενή πλεονάσματα που μεταφέρουν πόρους της οικονομίας προς τους δανειστές, β) η απομόχλευση του ιδιωτικού τομέα των επιχειρήσεων που μεταφέρει πόρους από τον μη χρηματικό τομέα στις τράπεζες και γ) η απομόχλευση των εργατικών και κατώτερων μικροαστικών εισοδημάτων που μεταφέρει πόρους προς τις μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα και υπερσυγκεντρώνει την αγορά. Η πρόταση των 47 σελίδων επιχειρεί μια ήπια εκδοχή των παραπάνω χωρίς να ανατρέπει τις συνθήκες επιβολής της υπερλιτότητας. Να φέρω δύο παραδείγματα: α) η πρόβλεψη των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι σχεδόν η ίδια, εκτός από τα πρώτα 3 χρόνια (2015-2017), με αυτήν των δανειστών και β) τα 3,5 δισ. έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις που προβλέπει, εύκολα μετατρέπονται σε νέα κλιμακούμενα πρωτογενή πλεονάσματα καθώς και νέα φορολογικά μέτρα, όταν οι «πωλήσεις» δεν πραγματοποιηθούν «επιτυχώς». 
Δεδομένης της τελεσιγραφικού χαρακτήρα πρότασης των δανειστών, που πάει πολύ πέρα και από το e-mail Χαρδούβελη, πώς θα έπρεπε κατά τη γνώμη σου να αντιδράσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση; Έχει νόημα η συνέχιση της διαπραγμάτευσης υπ’ αυτούς τους όρους; Επικροτείς την επιλογή να μην πληρωθεί η δόση προς το ΔΝΤ στις 5 Ιουνίου αλλά ταυτόχρονα να υποβληθεί αίτημα προς το ΔΝΤ για πληρωμή όλων των δόσεων στα τέλη Ιουνίου; 
Κατά τη γνώμη μου η διαπραγμάτευση τελείωσε και έπρεπε να αποχωρήσει η διαπραγματευτική ομάδα στις 20/2. Και αυτό γιατί τότε διαπιστώθηκε, με κάθε πρόσφορο στοιχείο, η πρόθεση των δανειστών και ειδικά η πρόθεση της ευρωπαϊκής πλευράς των δανειστών να μην ασχοληθούν καθόλου με το χρέος. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως διακήρυττε όλο το προηγούμενο διάστημα πως επαναδιαπραγματεύεται τη δανειακή σύμβαση και πως ανατρέπει στο εσωτερικό της χώρας το μνημόνιο χωρίς να ρωτήσει κανέναν. Από τις 20/2 και μετά, εκείνο που κάνει η διαδικασία της διαπραγμάτευσης -και εδώ η ευθύνη δεν βαρύνει τα μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας ως άτομα αλλά την πολιτική επιλογή της συνέχισης της διαπραγμάτευσης- είναι να συζητά τους όρους συνέχισης ενός πιο «μαλακού» μνημονίου και όχι τα καυτά ζητήματα του χρέους και της λιτότητας. Τη μετακύλιση της πληρωμής της δόσης του ΔΝΤ προς το τέλος του Ιουνίου και το «πακετάρισμά» της μαζί με τις άλλες την καταλαβαίνω ως μια απαραίτητη διαπραγματευτική τακτική στο πλαίσιο όμως μιας συνολικής κατευναστικής και συμβιβαστικής τακτικής που οδηγεί σε στρατηγικά αδιέξοδα την Αριστερά. Ως βραχυπρόθεσμη τακτική κίνηση είναι σωστή, αλλά στο πλαίσιο μιας εντελώς λάθος αντίληψης. 
Εκείνο που χρειαζόμαστε απαραίτητα τώρα είναι η πραγματοποίηση του συνθήματος «ούτε βήμα πίσω», που σημαίνει στάση πληρωμών στο πλαίσιο μιας στρατηγικής ρήξης με τη λιτότητα και κοινωνικής και παραγωγικής αναδιοργάνωσης υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Η συνέχιση της διαπραγμάτευσης μετά το χρονικό ορόσημο του Φεβρουαρίου του 2015 έγινε με όρους προσχώρησης στη λογική του νεοφιλελεύθερου αντιπάλου. 
Καθώς οδηγούμαστε σε μια κατάσταση πλήρους αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις, σε συνθήκες εξάντλησης των ρευστών διαθεσίμων του Δημοσίου και εξάντλησης των χρονικών περιθωρίων για τις οριστικές αποφάσεις, ποιες οικονομικές και πολιτικές επιλογές μπορούν να μας προφυλάξουν από το να υποστούμε απροετοίμαστοι τις συνέπειες μιας κρίσης η οποία θα αποβεί ευκαιρία για τον αντίπαλο; 
Στο χρονικό σημείο στο οποίο βρισκόμαστε και που αποτελεί την κατάληξη μιας διαδικασίας, η ελληνική πλευρά ανακεφαλαίωσε τα αποτελέσματα των τεσσάρων μηνών των διαπραγματεύσεων σε ένα κείμενο 47 σελίδων, πολύ πέρα από τις δηλώσεις της ΚΕ, και η πλευρά των δανειστών δήλωσε με κάθε τρόπο πως η πολιτική της είναι ανυποχώρητη από μια συνολική προσπάθεια πλήρους ελέγχου των χρηματοδοτικών και δημοσιονομικών θεσμών, της ενοποίησης της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, της συνταγματοποίησης της λιτότητας και της εργαλειοποίησης του χρέους. Η λογική μιας πλευράς των δανειστών είναι συνεκτική αλλά μεταφέρει και αποδέχεται πλήρως το ρίσκο της διάλυσης της Ευρωζώνης. Η λογική μιας άλλης πλευράς των δανειστών δεν διανοείται τη ρήξη, αλλά αυτό το επιζητεί μέσω της πλήρους υποταγής της ελληνικής κυβέρνησης. 
Όπως και να έχει, η ρήξη είναι ένα πολύ πιθανό ενδεχόμενο ακόμα και στην περίπτωση που υιοθετηθεί από τους «αντισυμβαλλόμενους» της διαπραγματευτικής διαδικασίας μια συμφωνία πολύ κοντά στην ελληνική πρόταση. Ακόμα όμως και αν υποθέσουμε ότι θα περάσει αυτή η επώδυνη συμφωνία από τη Βουλή, δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη. Τη «μη εφαρμογή» των μνημονίων την έχουμε βιώσει τα πέντε τελευταία χρόνια. Γνωρίζουμε τι σημαίνει σε ανάγκη νέων μέτρων μια ενδεχόμενη «αποτυχία» τους και γνωρίζουμε τι καταστροφικές συνέπειες είχε αυτή για το αστικό πολιτικό σύστημα. Με όλα αυτά θέλω να πω πως η ρήξη δεν είναι μια επιλογή, πλέον. Πολύ περισσότερο συνιστά μια ιστορική αναγκαιότητα που την επιβάλλει και η ίδια η αστάθεια των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Σε αυτήν την ιστορική αναγκαιότητα πρέπει να ανταποκριθούμε, κατ’ αρχάς με μια στάση πληρωμών. Έπειτα, θα πρέπει να αποκτήσουμε τον πολιτικό έλεγχο της δημοσιονομικής και πιστωτικής πολιτικής και κατόπιν θα πρέπει να ενοποιήσουμε και να εφαρμόσουμε συνεκτικά όλες τις πολιτικές αναδιανομής κοινωνικής ισχύος, κεφαλαίων και εισοδημάτων στην κατεύθυνση της κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης. Η νομισματική κυριαρχία δεν προηγείται της πολιτικής ηγεμονίας, ενός ελάχιστου κοινωνικού μετασχηματισμού και της παραγωγικής καινοτομίας, αλλά έπεται ή τουλάχιστον πάει παράλληλα. 

*Οικονομολόγος, μέλος ΣΥΡΙΖΑ Αγίας Παρασκευής

ΠΗΓΗ: dea.org.gr

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Τελικά, είναι ωραία η ζωή, χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία. Κι αν δεν είναι, βρίσκουμε πάντα τον τρόπο να την κάνουμε να είναι. Αν όχι χαρούμενη, γεμάτη ευτυχία να την κάνουμε να είναι τουλάχιστον συμβατική, ίδια με των υπολοίπων. Ασφαλής και χωρίς εκπλήξεις. Τι να κάνουμε; Παντού χρειάζεται ένας έντιμος συμβιβασμός.

Για τα παιδιά μας μόνο ανησυχώ. Τα μεγαλώνουμε σωστά άραγε; Τους δίνουμε όλα όσα έχουν ανάγκη; Από την άλλη σκέφτομαι πως δεν πρέπει να έχω τέτοιες ανασφάλειες. Εντάξει, δεν τα πήγαμε στο The Voice, για να δουν από κοντά τα ιερά τέρατα της μπουζουκόβιας μουσικής σκηνής, αλλά δεν πειράζει. Θα τα πάω του χρόνου.

Κάθε πρωί τους βάζουμε για το σχολείο ένα κρουασάν, ένα πατατάκι κι ένα χυμό ανάμεικτο. Αν δεν έχουμε, τους δίνουμε χρήματα να ψωνίσουν ό,τι θέλουν από το κυλικείο. Πάνω απ΄όλα πρέπει να τρέφονται υγιεινά.

Το μεσημέρι, σαν γυρίσουν από το σχολείο, αν δεν έχουμε προλάβει να μαγειρέψουμε, τους παίρνουμε από το φαστφουντάδικο δύο χάμπουργκερ με σως, πατάτες τηγανιτές και αναψυκτικό. Είναι στην ανάπτυξη και πρέπει να τρώνε καλά και να έχουν και θετική ενέργεια. Το λέει κι αυτός με τα πεσμένα βλέφαρα και το θολό βλέμμα σε διαφήμιση στην τηλεόραση. Τι δηλαδή; Να έχουν αρνητική ενέργεια τα δικά μας παιδιά;

Πρέπει να φάνε γρήγορα γιατί θα έρθει η κοπέλα που τα διαβάζει. Ευτυχώς, τώρα με την κρίση, με 3 ευρώ την ώρα βρίσκεις καμιά φοιτήτρια, καμιά αδιόριστη δασκάλα και κάνεις τη δουλειά σου.

Βέβαια, τα δικά μου διαμαρτύρονται. Λένε πως δεν χρειάζεται να κάνουν μάθημα και της κάνουν το βίο αβίωτο. Αλλά καλύτερα έτσι. Από το να ξεσπάνε σε μας. Δε γίνεται όμως να μην κάνουν μάθημα. Τα περισσότερα παιδιά στην τάξη τους έχουν δασκάλα που τα διαβάζει στο σπίτι. Τι δηλαδή; Τα δικά μας στο πηγάδι κατούρησαν;

Μετά αρχίζει το τρέξιμο. Ο μικρός να πάει στο ποδόσφαιρο και η μικρή για χορό. Μετά, ο μικρός να συνεχίσει στο μπάσκετ και η μικρή στη ζωγραφική.

Μόλις που προλαβαίνουμε λίγο στο ενδιάμεσο να δούμε τα «Δανεικά Όνειρα», την αγαπημένη μας σειρά στην Αγία TV. Βγαλμένη από την καθημερινότητα της ζωής. Εντάξει, όχι της δικής μας, αλλά δεν έχει σημασία. Έτσι, να βλέπουμε και τα ζόρια που περνάνε οι πλούσιοι για να μην τους ζηλεύουμε. Αν και δεν θα μας πείραζε να είχαμε τα πλούτη τους μαζί με τα ζόρια τους.

Δε βαριέσαι! Έτσι είναι η ζωή.

Μετά, να γυρίσουν τα καημένα στο σπίτι, να χαλαρώσουν λίγο κι αυτά στην Αγία TV, να δουν το κανάλι με τα παιδικά και τις διαφημίσεις. Τι ωραίες διαφημίσεις! Χαίρεσαι να τις βλέπεις και να τις ακούς. Δυνατές φωνές για να μένουν στο μυαλό των παιδιών μας.

Μετά θα έρθει η κοπέλα που τους κάνει Αγγλικά και Γαλλικά. Ευτυχώς που είναι δίδυμα και δεν διπλοπληρώνουμε.

Κάποια στιγμή έρχεται και η ώρα που τα παιδιά κοιμούνται.

Τότε, θα κάτσουμε κι εμείς, επιτέλους στον καναπέ να δούμε τις βραδινές ειδήσεις, εκτός κι αν έχει κανέναν αγώνα οπότε ο καθένας στην τηλεόρασή του. Εγώ στον καναπέ με την πίτσα που παράγγειλα και η γυναίκα μου στην κρεβατοκάμαρα με το γιαουρτάκι «Μοσχαρίτσα». Το τρώει και η παρουσιάστρια του διαγωνισμού ταλέντων γι’ αυτό είναι ξανθιά, όμορφη, λεπτή και γαλανομάτα.

Βέβαια η γυναίκα μου είναι πιο όμορφη αλλά δε με πιστεύει που της το λέω.

Αν πάλι δεν έχει αγώνα, βλέπουμε κάποια εκπομπή μαγειρικής. Τον Άκη, τον Άρη, το Λευτέρη, τη Λίτσα, τη Μαρία, τη Τζένη. Χορταίνει το μάτι μας κι έχουμε να συζητάμε και κάτι με τους άλλους γονείς το πρωί που πάμε τα παιδιά στο σχολείο και περιμένουμε απ΄έξω, προσευχόμενοι, μέχρι τα φυντάνια μας να μπουν στις τάξεις.

Άντε μετά να πάμε στις δουλειές μας. Εγώ να ανοίξω το μαγαζί, η γυναίκα μου να πάει στην εταιρεία της. Εγώ να παρακαλάω να μπει κανένας πελάτης, εκείνη να της δώσει το αφεντικό κανένα μηνιάτικο από τα 10 που της χρωστάει.

Αλλά, δε βαριέσαι! Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Υπάρχουν και χειρότερα. Και δόξα τω Θεώ να λέμε. Εντάξει, υπάρχουν και καλύτερα, αλλά τα καλύτερα είναι για τους λίγους. Αυτοί, κρίση ξεκρίση θα είναι πάντα καλύτερα. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι.

Να μην ξεχάσω να πάρω και το περιοδικό «Αποχαζεύω», να το δούμε το βράδυ. Η Φαίη, λέει, φόρεσε καινούργιο μαγιό κι ο Βαρουφάκης, δεν ξέρω τι κάνει στις διαπραγματεύσεις πάντως στο ντύσιμο είναι πρότυπο.

Γιατί ο Τσίπρας που ξεπέρασε ακόμα και τον Ομπάμα σε γοητεία; Άσε που θέλω να πάω και το αμάξι για πλύσιμο και να του πω του κυρ Λευτέρη ότι ο Πακιστανός που μας το έπλυνε τις προάλλες, μισές δουλειές έκανε. Τσάμπα το ευρώ που του άφησα για μπουρμπουάρ. Αλλά τι περιμένεις; Είχαν και στη χώρα τους αυτοκίνητα;

[Γιατί ρε; Εσύ στο κατσικοχώρι που γεννήθηκες είχες;]

Ωχ! Ποιος μίλησε;

[Η συνείδησή σου ρε κόπανε. Ότι απέμεινε, δηλαδή, από δαύτη.]

Αυτό μας έλλειπε τώρα, να αρχίσω να ακούω και φωνές. Δεν πάω καλά, πρέπει να πάρω τηλέφωνο τον Χαλίλ. Μέγα μέντιουμ και εξαίρετος παραψυχολόγος. Τώρα κιόλας θα τον πάρω, αλλιώς θα τρελαθώ τελείως!

ΠΗΓΗ! pandiera.gr

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Τις τελευταίες μέρες έγινε περισσότερο αντιληπτό στην κυβέρνηση και στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι δανειστές ακολουθούν μια ακραία εκβιαστική πολιτική η οποία επιδιώκει όχι μόνο να αμφισβητήσει ή να ακυρώσει τις προεκλογικές δεσμεύσεις της αλλά στην ουσία να στραπατσάρει και πολιτικά το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, να συντρίψει τις λιγοστές ελπίδες και προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί στην πολύμηνη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Η επιμονή των δανειστών στα εργασιακά, ασφαλιστικό, πρωτογενή πλεονάσματα και υψηλό ΦΠΑ καταδεικνύει ότι πρόθεσή τους είναι να ισοπεδώσουν πολιτικά και αυτές τις ελάχιστες αντιστάσεις που έμειναν όρθιες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από κυβερνητικής πλευράς.

Το θράσος των θεσμών Ε.Ε – ΔΝΤ – ΕΚΤ προφανώς έχει ξεπεράσει κάθε όριο, πράγμα που συνειδητοποίησε και η ηγεσία κυβέρνησης και ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα μιλούσαν για κοινό τόπο, έντιμο συμβιβασμό και ταυτόχρονα εγκατέλειπαν άτακτα κάθε φορά τις κόκκινες γραμμές που οι ίδιοι είχαν χαράξει ερήμην του λαού, των εργαζομένων και των κινημάτων τους.

Ο κίνδυνος διαπόμπευσης και διασυρμού της κυβέρνησης είναι προ των πυλών και αυτό το επεσήμαναν με τον δημόσιο λόγο τους δεκάδες στελέχη της κινηματικής ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά η κυβέρνηση, το οικονομικό επιτελείο της και ο ίδιος προσωπικά ο Πρωθυπουργός έμμεσα και άμεσα έδειχναν να υποτιμούν την εκτίμηση αυτή ενώ άνθρωποι του περιβάλλοντός του έφτασαν σε σημείο να πετροβολούν αυτές τις διαπιστώσεις ακόμη και να εκτοξεύουν απειλές και να ενοχοποιούν τις απόψεις για μια άλλη στρατηγική αντιμετώπισης της κατάστασης της χώρας μας.

Άραγε οι τελευταίες εξελίξεις μετέβαλαν τις πάγιες θέσεις που κυριαρχούν στον πρωθυπουργικό κύκλο σχετικά με τους ευρωπαίους «συμμάχους και εταίρους»; Άραγε έγινε αντιληπτό έστω και σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή ο ρόλος του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη και οι σχεδιασμοί για την χώρα και τον λαό μας;

Όσοι άκουσαν την ομιλία του Πρωθυπουργού στην κοινοβουλευτική ομάδα στις 16/6/2015 μάλλον τους ενισχύθηκαν οι αμφιβολίες και τα ερωτηματικά αφού το περιεχόμενο του πολιτικού του λόγου ήταν στην κατεύθυνση εκκλήσεων προς τους «εταίρους» να αποδεχτούν τις ρεαλιστικές ελληνικές προτάσεις, με επαναλαμβανόμενη αναφορά «στις αξίες, τα ιδανικά και την δημοκρατία της Ευρώπης» η οποία οφείλει να στηρίξει την χώρα μας και βεβαίως μια επανάληψη των γνωστών σε όλους ευχών για «έντιμο και επωφελή συμβιβασμό».

Όσοι και όποιοι ήλπιζαν ότι το φιάσκο των διαπραγματεύσεων θα οδηγούσε την ηγετική ομάδα της κυβέρνησης σε μια πολιτική στροφή ουσιαστικής και αποτελεσματικής απόκρουσης των εκβιασμών των τοκογλύφων δανειστών μάλλον για άλλη μια φορά διαψεύστηκαν από την πρωθυπουργική ομιλία. Η πίστη και η προσήλωση στον ευρωμονόδρομο και την Ε.Ε δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο για αλλαγή πορείας. Η κυβέρνηση δείχνει απόλυτα παγιδευμένη σε αδιέξοδες στρατηγικές επιλογές που στο τέλος θα την οδηγήσουν στην αποτυχία και την ήττα. Βεβαίως η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με τους «εταίρους – συμμάχους» ανέδειξε και ένα θετικό και σημαντικό στοιχείο, αποκάλυψε ευρύτερα στον λαό και την κοινωνία το αποκρουστικό πρόσωπο των δανειστών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των πολυεθνικών ομίλων, την σκληρότητα του νεοφιλελευθερισμού, των πολιτικών τους εκπροσώπων στην Ευρώπη και οδήγησε στην κατάρρευση του μύθου ότι με αυτή την λυκοσυμμαχία είναι δυνατόν να υπάρχουν «οι αρχές, οι αξίες και τα ιδανικά της δημοκρατίας» που τόσο επίμονα επικαλείται και προπαγανδίζει η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός.

Απολύτως σχετικό με αυτήν την πραγματικότητα είναι το εντυπωσιακό εύρημα στις τελευταίες δημοσκοπήσεις που εκτινάσσουν το ποσοστό υπέρ της εξόδου από το ευρώ στο 36%!!! Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση δείχνει να εμμένει στον μονόδρομο του ευρώ και να θεωρεί καταστροφή την έξοδό μας από αυτό και την Ε.Ε.

Ακόμη και στελέχη της αριστερής πτέρυγας που εκφράζουν δημόσια την αντίθεσή τους για τον εκτροχιασμό της διαπραγμάτευσης αλλά και τις υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης δεν θέτουν ένα σαφές πλαίσιο ρήξης με συγκεκριμένο εναλλακτικό σχέδιο που ολοκληρωμένα να απευθύνεται στον λαό και να δημιουργεί τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας πλατιάς λαϊκής συμμαχίας.  

Από την άλλη φαντάζει εξωφρενικό και εξοργιστικό η κυβέρνηση να επικαλείται και να απευθύνεται στον λαϊκό παράγοντα να συνδράμει με τις κινητοποιήσεις του για να αντιμετωπισθεί το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων και να καμφθεί η στάση των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της Ευρώπης που έχουν οδηγήσει την χώρα στον οικονομικό στραγγαλισμό, όχι επειδή καθυστερημένα απευθύνθηκε σε αυτόν, αλλά κυρίως και πρωτίστως επειδή δείχνει ανήμπορη να καταθέσει ένα πραγματικό εναλλακτικό σχέδιο που θα οδηγεί την χώρα στην έξοδο από την κρίση, θα αποκρούει τους εκβιασμούς των δανειστών και θα δίνει ελπίδα και προοπτική για τους εργαζόμενους και τον λαό.

Κατά συνέπεια οι μεγαλόστομες διακηρύξεις και τα ηχηρά συνθήματα «παίρνουμε την διαπραγμάτευση στα χέρια μας, γκρεμίζουμε την λιτότητα» που κατακλύζουν το διαδίκτυο για τα σημερινά συλλαλητήρια που διοργανώνει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούν πυροτεχνήματα και άσφαιρα πυρά εναντίον των τοκογλύφων δανειστών και των δυνάμεων του κεφαλαίου.

Άραγε γιατί να βγουν οι εργαζόμενοι και ο λαός στους δρόμους, να υπερασπίσουν ποια αιτήματα, ποια πολιτική, ποιο διεκδικητικό πλαίσιο, σε ποια κατεύθυνση;

Μήπως για να υπερασπίσουν τις απαράδεκτες υπαναχωρήσεις που έχει ως τώρα η κυβέρνηση; Να υποστηρίξουν την κατάπτυστη συμφωνία με το EUROGROUPστις 20/2/2015 ή ακόμα χειρότερα το αντιλαϊκό πλαίσιο που περιλαμβάνεται στο 47σέλιδο που απέστειλε η κυβέρνηση στους θεσμούς; Ή να υποστηρίξουν το τελευταίο 8σέλιδο της κυβέρνησης που είναι ακόμη πιο υποχωρητικό; Ακόμη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ για ποιο λόγο να διαδηλώσουν; Μήπως για το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης το οποίο η κυβέρνηση το έχει αποσύρει στα συρτάρια της παγώνοντας και αυτές τις ελάχιστες ρυθμίσεις που όφειλε σύμφωνα με τις προεκλογικές της εξαγγελίες να υλοποιήσει; Χαρακτηριστική και αποκαλυπτική είναι η δήλωση του Υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού “DERSPIEGEL” στις 16/6/2015 που μεταξύ των άλλων επεσήμανε : «οι ελληνικές προτάσεις εξοικονόμησης και μεταρρυθμίσεων είναι ήδη τόσο σκληρές και απάνθρωπες όσο οι γερμανοί δεν θα δέχονταν ποτέ για τους ίδιους». Βεβαίως προσθέτει ο Υπουργός ότι θα τις υλοποιήσουμε εάν αντιμετωπισθεί το χρέος και η χρηματοδότηση της χώρας μας!!!

Ρωτήθηκε για όλα τα παραπάνω ο λαός, η κοινωνία και οι εργαζόμενοι; Ή μήπως η κυβέρνηση και το πρωθυπουργικό περιβάλλον του πειραματίστηκαν, σχεδίασαν μια στρατηγική στις διαπραγματεύσεις που οδήγησε έως τώρα σε δραματικό αδιέξοδο;

Ο λαός, οι εργαζόμενοι και τα κινήματά τους δεν πρόκειται με την συμμετοχή τους να συναινέσουν και να βάλουν πλάτη με οποιοδήποτε τρόπο σε νέες αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές που συνεχίζουν να τσακίζουν και να υπονομεύουν τα δικαιώματά τους. Σύμμαχους σε μια τέτοια καταστροφική νεομνημονιακή πολιτική δεν θα έχει η κυβέρνηση στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Αντίθετα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση κάνει μια ριζική στροφή που θα ανταποκρίνεται στην κρισιμότητα των περιστάσεων, αντιληφθεί έστω και την ύστατη στιγμή ότι η τακτική τους είναι αδιέξοδη, οδηγεί στην ήττα και την αποτυχία, τότε και μόνο τότε οφείλει ο λαός και τα κινήματά του να βγουν μαζικά στους δρόμους και στις πλατείες, τότε μπορούν και πρέπει να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους.

Η αλλαγή κατεύθυνσης και στρατηγικής ειδικά σήμερα (που τα προβλήματα από την οικονομική ασφυξία οξύνονται στην ελληνική οικονομία και κοινωνία) παίρνει κατεπείγοντα χαρακτήρα.

Επιβάλλεται η συμφωνία κυβέρνησης – EUROGROUP, το 47σέλιδο των θέσεων της κυβέρνησης και το τελευταίο 8σέλιδο να πεταχτούν αμέσως στο καλάθι των αχρήστων καθώς και όλες οι υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης αυτό το χρονικό διάστημα (ΦΠΑ, ιδιωτικοποιήσεις, πρόωρες συντάξεις κ.λπ).

Πρέπει άμεσα να τερματιστούν οι διαπραγματεύσεις και να σταλεί σαφές και ξεκάθαρο μήνυμα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης είναι αδιαπραγμάτευτη αρχή και αξία της κυβέρνησης και θα υλοποιηθεί πλήρως παρά και ενάντια στις εκβιαστικές μεθοδεύσεις των τοκογλύφων δανειστών.

Ταυτόχρονα πρέπει να σχεδιασθεί ο άλλος δρόμος της εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε:

• Με την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος
• Με την παύση πληρωμών προς ΔΝΤ – Ε.Ε - ΕΚΤ
• Με την διαγραφή του δυσβάστακτου και μη βιώσιμου χρέους
• Με την επαναφορά των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων στο δημόσιο, με κοινωνικό και εργατικό έλεγχο
• Με ξήλωμα και κατάργηση των αντεργατικών και αντιλαϊκών μνημονιακών πολιτικών

Πλαίσιο το οποίο μπορεί να αποτελέσει την κατεύθυνση για την ευρύτερη συσπείρωση αριστερών προοδευτικών ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων και τότε πραγματικά μπορεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα να πάρει μπροστά, να οργανώσει την λαϊκή αντίσταση και αντεπίθεση ενάντια στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τους πολιτικούς εκπροσώπους που υπηρετούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών μονοπωλιακών ομίλων.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος ΠΕΝΕΝ

ΝΤΡΑΓΚΙ: «Η ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

Πριν περάσει ένα εικοσιτετράωρο από τη διακοπή των συνομιλιών μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των λεγόμενων «θεσμών», οι δανειστές επιδόθηκαν σε ένα νέο μπαράζ εκβιασμών, οι οποίοι έλαβαν και την μορφή τελεσιγράφων από τους κυρίαρχους κύκλους της Γερμανικής ΕΕ. Στόχος αυτών των συντονισμένων επιθέσεων και ωμών απειλών δεν είναι άλλος από την άνευ όρων υποχώρηση της ελληνικής πλευράς, προκειμένου η τελευταία να συμφωνήσει στην εφαρμογή του πακέτου μέτρων που τις «προτείνουν», το οποίο βάζει στο στόχαστρο τα εισοδήματα μισθωτών, συνταξιούχων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και βάζει την ταφόπλακα στην ελληνική οικονομία.

Οι δανειστές ζητούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιπλέον μέτρα ύψους 4 δισ. ευρώ ως το 2016, τα οποία θα προέλθουν από αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ – ακόμα και σε είδη πρώτης ανάγκης για τα νοικοκυριά, όπως το ηλεκτρικό ρεύμα – αλλά και δραστικές περικοπές σε συντάξεις και άλλες ασφαλιστικές παροχές.

Κύκλοι των «θεσμών», κατά την προσφιλή τακτική τους, επιχείρησαν να διαψεύσουν το γεγονός αυτό, με τον Μαργαρίτη Σχοινά, εκπρόσωπο του προέδρου Γιούνκερ και την Άνικα Μπράιντχαρτ, εκπρόσωπο του Επιτρόπου Πιέρ Μοσκοβισί να χαρακτηρίζουν ως «παραπληροφόρηση και ανακρίβειες» την επισήμανση της ελληνικής πλευράς ότι οι δανειστές έθεσαν επί τάπητος τις προαναφερθείσες βάρβαρες περικοπές στα ασφαλιστικό σύστημα.

Ωστόσο, έγγραφο το οποίο ήρθε στο φως της δημοσιότητας από το in.gr και το οποίο δεν έχει διαψευστεί, αποκάλυψε πλήρως τις αξιώσεις των δανειστών για το ασφαλιστικό. Σύμφωνα με το επίμαχο έγγραφο, ζητούν:

-       Κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, με ισχυρά αντικίνητρα όπως η καταβολή μόνο της ελάχιστης σύνταξης ως τη συμπλήρωση των 67 ετών και επιπλέον ποινή 10% για όσους αποχωρούν πρόωρα από τον Ιούλιο.

-       Αύξηση των εισφορών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στο 6%.

-       Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ ως το 2018.

-       Στενότερη σύνδεση εισφορών- παροχών.

-       Εναρμόνιση των εισφορών όλων των Ταμείων με τα όσα ισχύουν στο ΙΚΑ.

-       Εναρμόνιση των κανόνων για τις παροχές του ΟΓΑ με ό,τι ισχύει στα άλλα Ταμεία.

-       Αλλαγές στο σύστημα εισφορών- συντάξεων των αυτοαπασχολούμενων.

-       Κατάργηση όλων των Φόρων Υπέρ Τρίτων και κάλυψη του "κενού" είτε με μείωση παροχών είτε με αύξηση εισφορών.

-       Εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και του μαθηματικού τύπου για τα εφάπαξ.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ΕΚΒΙΑΣΜΩΝ ΚΑΙ ΠΙΕΣΕΩΝ

Την ίδια ώρα, Γερμανοί αξιωματούχοι με αλλεπάλληλες δηλώσεις τους καλούν την ελληνική κυβέρνηση να συμμορφωθεί με τις νεοφιλεύθερες υποδείξεις. Μάλιστα, μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας «SuddeutscheZeitung» οι κυρίαρχοι κύκλοι κινδυνολογούν και προκρίνουν σενάρια για επιβολή έκτακτων μέτρων, τα οποία θα εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Όπως αναφέρει η εν λόγω γερμανική εφημερίδα, σε περίπτωση που στο Eurogroup της Πέμπτης (18/6) δεν υπάρξει απόφαση στο θέμα της Ελλάδας, τότε θα συγκληθεί έκτακτη Σύνοδος Κορυφής την επομένη. Εκεί θα αναζητηθεί «πολιτική λύση» και αν αυτό δεν καταστεί εφικτό, θα απαιτήσουν από την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε ειδικό νόμο, που θα προβλέπει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων.

Αν η ελληνική κυβέρνηση, καταλήγει το ρεπορτάζ, δεν δεχθεί να επιβάλει έναν τέτοιο νόμο και να τον περάσει από τη Βουλή, τότε η Ελλάδα θα απομονωθεί από το οικονομικό σύστημα της Ευρώπης!  Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες που μετέδωσε το MEGA, η Σύνοδος Κορυφής θα μπορούσε να αποφασίσει, ως εναλλακτική λύση, την παράταση του τρέχοντος προγράμματος μέχρι το Νοέμβριο.

Την παραμονή της Ελλάδας εντός του ευρώ αλλά μόνο με την προϋπόθεση ότι θα αποδεχθεί όλες τις απαιτήσεις των θεσμών, έθεσαν τόσο ο εκπρόσωπος του γερμανικού ΥπΟικ όσο και ο επικεφαλής του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς. Επίσης και ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών Φολκερ Κάουντερ ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να περάσει συμφωνία για την Ελλάδα από την Γερμανική Βουλή χωρίς τη συμμετοχή του ΔΝΤ, το οποίο ως γνωστόν ζητά πρόσθετα μέτρα 3,6 δισ. ευρώ. Εξάλλου, ο Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Έντιγκερ κάλεσε την ΕΕ να έχει έτοιμο σχέδιο για ελληνική έξοδο από το ευρώ.

ΝΤΡΑΓΚΙ: «Η ΜΠΑΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»

Ο Πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, από το βήμα της επιτροπής οικονομικών υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, δήλωσε τη Δευτέρα (15/6) πως «η μπάλα είναι στην πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης που πρέπει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα», ασκώντας πιέσεις και από την δική του πλευρά.

Όσον αφορά στην εξέταση του παρόντος προγράμματος και την απελευθέρωση περισσότερων κονδυλίων, ο Μ.  Ντράγκι σημείωσε ότι «αυτό είναι μία πολιτική απόφαση που βρίσκεται στα χέρια της ευρωομάδας και δεν είναι μία απόφαση που θα πρέπει να λάβουν οι τραπεζίτες», προϊδεάζοντας, έτσι, την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί το επόμενο διάστημα.

Από την άλλη πλευρά, απαντώντας σε ερώτηση ευρωβουλευτή για το ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας ενδεχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας και ενός «Grexit» στην ευρωζώνη, υπογράμμισε ότι «βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά», συμπληρώνοντας ότι δεν «δεν μπορούμε να προβλέψουμε ή να φανταστούμε τις μακροπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες συνέπειες».

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ ΤΟ ΕΦΑΛΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟ

Είναι φανερό ότι οι «θεσμοί», έχοντας στραγγαλίσει οικονομικά την χώρα, τώρα ζητούν μια «συμφωνία» που θα περιέχει νέα μέτρα λιτότητας, τα οποία θα δώσουν τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία και θα εξουθενώσουν τον ελληνικό λαό. Την ίδια στιγμή όμως που εκτοξεύουν τους ωμούς εκβιασμούς τους, έκδηλη είναι η ανησυχία τους για τις επιπτώσεις που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν σε ένα ενδεχόμενο ρήξης.

Οι παραπάνω κινήσεις του ευρωενωσιακού κατεστημένου αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα διαθέτει εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο για την προοδευτική διέξοδο της χώρας από την κρίση αλλά και ένα θετικό παράδειγμα για τους λαούς ολόκληρης της Ευρώπης, για την απελευθέρωσή τους από την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΠΡΟΥΣΚΟΣ

πηγη: iskra.gr

35% «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ!

ΩΡΑ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

H Iskra παραθέτει, χωρίς κρίσεις και σχόλια για την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία τους, ευρήματα από την δημοσκόπηση της εταιρίας GPO η οποία διενεργήθηκε για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού ΜEGA (15/6).

Σύμφωνα με αυτή τη δημοσκόπηση το35,4% ερωτηθέντων δηλώνει ότι επιθυμεί τη διακοπή των πληρωμών και την έξοδο από το ευρώ, ενώ στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει το 45,6%, στοιχείο που καταδεικνύει την άνοδο του ριζοσπαστισμού, ιδιαίτερα μέσα στον κόσμο της Αριστεράς και σε πείσμα τόσο της αδιαλλαξίας των δανειστών όσο και της προπαγάνδας τους μιντιακού κατεστημένου.

Στο ερώτημα «αν η χώρα πρέπει να παραμείνει πάση θυσία στο ευρώ» 3 στους 10 ερωτηθέντες (28,9%) απάντησαν «όχι», ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην προηγούμενη δημοσκόπηση της ίδιας εταιρίας, το ποσοστό ανερχόταν στο 17,2%. Το αντίστοιχο ποσοστό για τους ψηφοφόρους τους ΣΥΡΙΖΑ φτάνει το 41,8%.

Στο υποθετικό δημοψήφισμα με το ερώτημα «ευρώ ή εθνικό νόμισμα», το 27,6% των ερωτηθέντων απάντησε εθνικό νόμισμα, ενώ στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το ποσοστό αγγίζει το 40%.

πηγη: iskra.gr

Το τελευταίο χρονικό διάστημα πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες υπό μορφή καταγγελιών από μέλη της Ένωσής μας στους οποίους απονεμήθηκε σύνταξη από το ΝΑΤ χρησιμοποιώντας για αρκετά έτη και μέχρι την απονομή σύνταξής τους το πτυχίο Ναυκλήρου ή την άδεια Ναύτη ως ναυτικά προσόντα στις ναυτολογήσεις τους.

Αυτό σημαίνει πως για αρκετά χρόνια ήταν ασφαλισμένοι του ΤΠΚΠΕΝ αφού οι κρατήσεις τους απονέμονταν στο συγκεκριμένο ταμείο.

Το επίμαχο ζήτημα για τους δικαιούχους ασφαλισμένους του ΤΠΚΠΕΝ είναι ότι δεν τους απονέμονται οι εφάπαξ παροχές από το ταμείο των Κατωτέρων Πληρωμάτων όπου κατέθεταν τις ασφαλιστικές εισφορές τους σχεδόν όλα τα χρόνια αλλά τους μεταθέτει στο Τ.Π.Α.Ε.Ν ζητώντας τους να καταβάλουν συγχρόνως την διαφορά των ασφαλιστικών εισφορών για όλα τα χρόνια μέχρι το τέλος της ναυτικής τους σταδιοδρομίας λογίζοντάς τους ως αξιωματικούς.

Αναφερόμαστε κυρίως στο έγγραφό μας για μέλη μας που με βάση το κίνητρο που τους παρείχε η υφιστάμενη νομοθεσία περί διπλωμάτων έγιναν κάτοχοι διπλώματος πρακτικού πλοιάρχου ώστε να το χρησιμοποιήσουν και εφόσον υπάρχουν οι προϋποθέσεις στην επαγγελματική τους πορεία επί των πλοίων.

Αυτό που διαπιστώνεται και το οποίο εισπράττουμε συνεχώς από τα στοιχεία που διαθέτουμε είναι ότι η πλειοψηφία των συναδέλφων αυτών καταγγέλλουν αυτήν την απαράδεκτη διαδικασία, επαγγελματικά είτε δεν το χρησιμοποίησαν καθόλου το δίπλωμα του πρακτικού πλοιάρχου ή το χρησιμοποίησαν για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ο λόγος που δεν συνέχισαν στην ειδικότητα του Πρακτικού Πλοιάρχου και επανήλθαν στις ειδικότητες του Ναυκλήρου, Υποναυκλήρου και Ναύτη είναι ότι υποβαθμίστηκε εντελώς το δίπλωμα αυτό στην αγορά εργασίας αφού προτιμήθηκαν οι απόφοιτοι των ναυτικών σχολών.

Σύμφωνα με την κατάσταση που διαμορφώνεται οι ναυτικοί μέλη της ΠΕΝΕΝ έχουν καταβάλει πολλαπλάσιες εισφορές προς το ΤΠΚΠΕΝ και από την άλλη τους υπολογίζουν και τους καταβάλουν όταν συνταξιοδοτηθούν εφάπαξ παροχές από το ΤΠΑΕΝ οι οποίες είναι πολύ κατώτερες από το ποσόν που κατέβαλαν ως εισφορές προς το ΤΠΚΠΕΝ. Πρόκειται για μια άδικη και παντελώς αδικαιολόγητη αντιμετώπιση και μεταχείριση που επιβάλλεται άμεσα να τερματισθεί και να αποκατασταθεί το περί δικαίου αίσθημα των αναφερόμενων παραπάνω Ναυτικών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ ζητά από τα Δ.Σ των δύο ταμείων να εξετάσουν σοβαρά και υπεύθυνα το θέμα που έχει προκύψει και για το οποίο αναφερόμαστε στο έγγραφό μας ζητώντας άμεσα την τροποποίηση αυτών των απαράδεκτων διατάξεων των νόμων 3736/57 άρθρο 3 και 2166/93 άρθρο 32 περί Τ.Π.Α.Ε.Ν. Για τον σκοπό αυτό πιστεύουμε ότι πρέπει να υπάρξει άμεση παρέμβαση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών ασφαλίσεων και των αρμόδιων υπηρεσιών.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                             Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Το έγγραφο αυτό εστάλει στις 16/6/2015 στους:

  -    Υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Παναγιώτη Σκουρλέτη

-          Αναπληρωτή Υπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης κ. Δημήτρη Στρατούλη

           -    Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα

-          Ταμείο Προνοίας Κατωτέρων Πληρωμάτων Ε.Ν

-          Ταμείο Πρόνοιας Αξιωματικών Ε.Ν

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ «Αναιρέσεις 2015» στην Αθήνα, το Σάββατο 13 Ιουνίου στη Γεωπονική Σχολή, πραγματοποιήθηκε πολιτική εκδήλωση με τίτλο:

«Ρήξη ή υποταγή;» Για την πολιτική αντεπίθεση του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Ομιλητές και ομιλήτριες ήταν οι:

Αριάδνη Αλαβάνου, από την Μετωπική Αριστερή Συνεργασία (Μ.ΑΡ.Σ) και το Σχέδιο Β’

Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος του συνδικάτου της ΠΕΝΕΝ

Δέσποινα Κουτσούμπα, Περιφερειακή Σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

και Γιάννης Ελαφρός, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Συντονιστής ήταν ο Αλέξανδρος Μινωτάκης.

Και οι τέσσερις ομιλίες, που μαζί με τοποθετήσεις από το ακροατήριο και τις δευτερολογίες των ομιλητών μπορείτε να παρακολουθήσετε στα βίντεο που ακολουθούν, παρουσιάζουν εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον.

Σημειώνουμε σταχυολογώντας:

-Η Αριάδνη Αλαβάνου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι μετά τις εκλογές του 2012, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε και σ’ αυτό ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι μετατόπισε όλη εκείνη την ενέργεια τη λαϊκή προς το κοινοβούλιο και την ανάθεση. Υπάρχει κίνδυνος, ακόμη και επίμονοι αγώνες που γίνονται και σήμερα, παρά την κάμψη, να ‘διαβρωθούν’ από ένα είδος κρατικού συνδικαλισμού. «Θα υπάρξει σίγουρα επόμενος ξεσηκωμός», εκτίμησε σημειώνοντας, ότι το ζήτημα είναι πόσο έτοιμες θα είναι οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς.

-Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του ο Αντώνης Νταλακογεώργος, ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μία μετάλλαξη των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Άσκησε κριτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, για να τονίσει ότι μετά το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε σταδιακά και τα στοιχειώδη αριστερά χαρακτηριστικά, όσον αφορά στην πολιτική του, στη φυσιογνωμία του, ακόμη και στην οργανωτική του υπόσταση. Μίλησε για αντίληψη και στρατηγική σοσιαλδημοκρατική, όχι αμφισβήτησης των δομών του συστήματος.

-Η τρίτη ομιλήτρια, η Δέσποινα Κουτσούμπα, ανέφερε ότι στο δίλημμα «Ρήξη ή υποταγή;», η απάντηση: «Ρήξη» προκύπτει αβίαστα και αντικειμενικά, τεκμηριώνοντας τη θέση της αυτή στην αρχή της ομιλίας της. Οι λεγόμενοι ‘’εταίροι’’, δεν έχουν αλλάξει τις θέσεις τους, και η διαπραγμάτευση στην ουσία γίνεται προς τα μέσα και όχι προς τα έξω, ανέφερε στη συνέχεια. Ασκώντας σκληρή κριτική, περιέγραψε την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σαν «στρατηγική παραμονής στην κυβέρνηση». Χωρίς ρήξη, είναι προδιαγεγραμμένο και το μνημόνιο, ανέφερε χαρακτηριστικά.

-Τελευταίος ομιλητής, ο Γιάννης Ελαφρός, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα ανέπτυξε μεταξύ άλλων και τη λογική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία. Αξίζει να παρακολουθήσετε και τις τοποθετήσεις από το ακροατήριο, καθώς και τις σύντομες δευτερολογίες που ακολούθησαν.

Άνοιγμα της εκδήλωσης από τον συντονιστή Αλέξανδρο Μινωτάκη:

Η ομιλία της Αριάδνης Αλαβάνου:

Η ομιλία του Αντώνη Νταλακογεώργου:

Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα:

Η ομιλία του Γιάννη Ελαφρού:

Τοποθέτηση του Δημήτρη Γρηγορόπουλου:

Τοποθετήσεις από το ακροατήριο:

………………

.............

Η δευτερολογία του Γιάννη Ελαφρού:

Η δευτερολογία της Δέσποινας Κουτσούμπα:

Η δευτερολογία του Αντώνη Νταλακογεώργου:

Η δευτερολογία της Αριάδνης Αλαβάνου:

πηγη: pandiera.gr

• Παντιέρα
• Επιλογές
• Αλαβάνου, Νταλακογεώργος, Κουτσούμπα, Ελαφρός συζητούν στις Αναιρέσεις (Βίντεο)

Αλαβάνου, Νταλακογεώργος, Κουτσούμπα, Ελαφρός συζητούν στις Αναιρέσεις (Βίντεο)

Ιουν 14, 2015kokkiniotisΕπιλογές0

Τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ «Αναιρέσεις 2015» στην Αθήνα, το Σάββατο 13 Ιουνίου στη Γεωπονική Σχολή, πραγματοποιήθηκε πολιτική εκδήλωση με τίτλο:

«Ρήξη ή υποταγή;» Για την πολιτική αντεπίθεση του κινήματος και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Ομιλητές και ομιλήτριες ήταν οι:

Αριάδνη Αλαβάνου, από την Μετωπική Αριστερή Συνεργασία (Μ.ΑΡ.Σ) και το Σχέδιο Β’

Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος του συνδικάτου της ΠΕΜΕΝ

Δέσποινα Κουτσούμπα, Περιφερειακή Σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

και Γιάννης Ελαφρός, μέλος της Π.Ε. του ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Συντονιστής ήταν ο Αλέξανδρος Μινωτάκης.

Και οι τέσσερις ομιλίες, που μαζί με τοποθετήσεις από το ακροατήριο και τις δευτερολογίες των ομιλητών μπορείτε να παρακολουθήσετε στα βίντεο που ακολουθούν, παρουσιάζουν εξαιρετικό πολιτικό ενδιαφέρον.

Σημειώνουμε σταχυολογώντας:

-Η Αριάδνη Αλαβάνου ανέφερε μεταξύ άλλων ότι μετά τις εκλογές του 2012, η κατάσταση σταθεροποιήθηκε και σ’ αυτό ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι μετατόπισε όλη εκείνη την ενέργεια τη λαϊκή προς το κοινοβούλιο και την ανάθεση. Υπάρχει κίνδυνος, ακόμη και επίμονοι αγώνες που γίνονται και σήμερα, παρά την κάμψη, να ‘διαβρωθούν’ από ένα είδος κρατικού συνδικαλισμού. «Θα υπάρξει σίγουρα επόμενος ξεσηκωμός», εκτίμησε σημειώνοντας, ότι το ζήτημα είναι πόσο έτοιμες θα είναι οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς.

-Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ομιλία του ο Αντώνης Νταλακογεώργος, ανέφερε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μία μετάλλαξη των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Άσκησε κριτική στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, για να τονίσει ότι μετά το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απώλεσε σταδιακά και τα στοιχειώδη αριστερά χαρακτηριστικά, όσον αφορά στην πολιτική του, στη φυσιογνωμία του, ακόμη και στην οργανωτική του υπόσταση. Μίλησε για αντίληψη και στρατηγική σοσιαλδημοκρατική, όχι αμφισβήτησης των δομών του συστήματος.

-Η τρίτη ομιλήτρια, η Δέσποινα Κουτσούμπα, ανέφερε ότι στο δίλημμα «Ρήξη ή υποταγή;», η απάντηση: «Ρήξη» προκύπτει αβίαστα και αντικειμενικά, τεκμηριώνοντας τη θέση της αυτή στην αρχή της ομιλίας της. Οι λεγόμενοι ‘’εταίροι’’, δεν έχουν αλλάξει τις θέσεις τους, και η διαπραγμάτευση στην ουσία γίνεται προς τα μέσα και όχι προς τα έξω, ανέφερε στη συνέχεια. Ασκώντας σκληρή κριτική, περιέγραψε την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ σαν «στρατηγική παραμονής στην κυβέρνηση». Χωρίς ρήξη, είναι προδιαγεγραμμένο και το μνημόνιο, ανέφερε χαρακτηριστικά.

-Τελευταίος ομιλητής, ο Γιάννης Ελαφρός, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένα παραδείγματα ανέπτυξε μεταξύ άλλων και τη λογική της αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία. Αξίζει να παρακολουθήσετε και τις τοποθετήσεις από το ακροατήριο, καθώς και τις σύντομες δευτερολογίες που ακολούθησαν.

Άνοιγμα της εκδήλωσης από τον συντονιστή Αλέξανδρο Μινωτάκη:

Η ομιλία της Αριάδνης Αλαβάνου:

Η ομιλία του Αντώνη Νταλακογεώργου:

Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα:

Η ομιλία του Γιάννη Ελαφρού:

Τοποθέτηση του Δημήτρη Γρηγορόπουλου:

Τοποθετήσεις από το ακροατήριο:

………………

………………