«Ανοίγει» το θέμα της κατάργησης ή τουλάχιστον του δραστικού περιορισμού των φορολογικών προνομίων των εφοπλιστών καθώς θα είναι εξαιρετικά δύσκολο για μια κυβέρνηση, με κορμό την Αριστερά, να πάρει μια σειρά σκληρών μέτρων για όλο τον κόσμο και να αφήσει στο απυρόβλητο τους εφοπλιστές.

Ειδικότερα, οι δανειστές μεταξύ των άλλων απαιτήσεών τους έχουν ζητήσει το εξής:

•    Αύξηση φόρων και σταδιακή κατάργηση φορολογικών προνομίων στη ναυτιλία

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να αρχίσει να εξετάζει σοβαρά το θέμα καθώς υπήρχε σχετική πρόβλεψη στις προγραμματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ήταν αρκετοί όσοι πίστευαν ότι θα ήταν προτιμότερο να μην «αγγίξουν» την… καυτή πατάτα.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι από την στιγμή που θα «ανοίξει» το θέμα η κυβέρνηση θα δίνει να τελειώνει η εποχή της «αβρότητας» με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και να ανοίγει ένα ακόμα «μέτωπο»  για την κυβέρνηση μετά από αυτό με τους ιδιοκτήτες των media.

Γενικά, πάντως, το περιβάλλον στην Ευρώπη αρχίζει να γίνεται αρκετά δυσμενές για τους εφοπλιστές, που  απολαμβάνουν σειρά φοροαπαλλαγών, καθώς και η Αγγλία ετοιμάζει αλλαγές στη φορολογική νομοθεσία της προκαλώντας δυσαρέσκεια στους Έλληνες εφοπλιστές του Λονδίνου.

Είναι προφανές ότι στην περίπτωση του Πειραιά οι εφοπλιστές θα ανασύρουν και πάλι το παλιό επιχείρημα της συνταγματικής κατοχύρωσης των προνομίων τους, πράγμα, όμως, που δύσκολα θα γίνει αποδεκτό στο εξωτερικό καθώς δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση η φορολογία ανά τόνο χωρητικότητας (tax tonnage) που εφαρμόζεται σχεδόν σε όλη την Ευρώπη αλλά μια σειρά άλλα φορολογικά προνόμια.

Η κυβέρνηση με το πρόσχημα της ενίσχυσης της ελληνικής σημαίας είναι πιθανό να επιλέξει να στηρίξει την εφοπλιστική επιχειρηματολογία, όπως κάνει και στην περίπτωση της Cosco.

Ωστόσο, όχι μόνο θα μείνει εκτεθειμένη απέναντι στη δοκιμαζόμενη κοινωνία αλλά δύσκολα θα πείσει τα ευρωπαϊκά όργανα, στα οποία έχει διαμορφωθεί μια διακριτή οργή για την απίστευτα ευνοϊκή μεταχείριση των εφοπλιστών.

Είναι χαρακτηριστικό πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times, το οποίο ανέφερε ότι τα έσοδα από τους φόρους εισοδήματος στην Ελλάδα φθάνουν μόλις στο 7,3% του ΑΕΠ, έναντι 11% της Ευρωζώνης.

Ποια μέτρα περιμένουν να ληφθούν οι δανειστές

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι έχει ήδη κινηθεί (από τον Σεπτέμβριο του 2014) η διαδικασία παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για δύο συγκεκριμένα θέματα, που τα θεωρεί διακρίσεις σε βάρος των ευρωπαϊκών σημαιών.

Ειδικότερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ζητήσει και περιμένει από την χώρα μας:
Να τροποποιήσει τους κανόνες φορολογικών διακρίσεων για πλοία με αλλοδαπή σημαία.

Σύμφωνα με τους ελληνικούς φορολογικούς κανόνες, τα πλοία με ελληνική σημαία και ορισμένα σκάφη στα οποία γίνεται η διαχείριση από την Ελλάδα εξαιρούνται από τον φόρο εισοδήματος και αντ’  αυτού υπόκεινται στον απλοποιημένο και χαμηλότερο ειδικό φόρο χωρητικότητας για ναυτικές δραστηριότητες.
Από την άλλη πλευρά, τα πλοία με αλλοδαπή σημαία υπόκεινται σε λιγότερο ευνοϊκό καθεστώς φόρου εισοδήματος.

Επιπλέον, η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει εξαίρεση φόρου εισοδήματος για μερίσματα από οντότητες που χρησιμοποιούν πλοία με ελληνική σημαία, αλλά όχι για μερίσματα από εταιρείες που χρησιμοποιούν πλοία με αλλοδαπή σημαία.

Η Επιτροπή θεωρεί ότι τέτοιοι κανόνες αντίκεινται στους κανόνες της ΕΕ για την ελευθερία εγκατάστασης, την ελευθερία παροχής υπηρεσιών και την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων.

Ποιες άλλες φοροαπαλλαγές έχουν μπει στο «στόχαστρο» της ΕΕ

Παράλληλα, όπως έχει γράψει αναλυτικά το Pireas2day.gr, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζει και ορισμένες ακόμα φοροαπαλλαγές εφοπλιστών, όπως:

1.  Η απαλλαγή από τον ειδικό φόρο ακινήτων για τις ναυτιλιακές εταιρείες.
«Αιτιολογήσατε το γιατί οι ναυτιλιακές εταιρείες πρέπει να απαλλάσσονται από έναν φόρο επί των ακινήτων», είναι ένα από τα χαρακτηριστικά ερωτήματα, που θέτουν για την συγκεκριμένη απαλλαγή οι υπηρεσίες της Κομισιόν.

2.  Η απαλλαγή από τον φόρο συγκέντρωσης κεφαλαίου.

3.  Η απαλλαγή από τον ενιαίο ειδικό φόρο επί των πετρελαιοειδών

4.  Η απαλλαγή από λοιπή φορολογία βάσει του Ν. 3763/2009, που αφορά τέλη χαρτοσήμου κ.α

5.  Ο τρόπος μείωσης με το συναφούς με την εργασία κόστους, πράγμα για το οποίο θα εξεταστεί πως εφαρμόζονται οι διάφορες εργοδοτικές απαλλαγές από εισφορές στο ΝΑΤ κ.α.

6.  Ο Νόμος 2843/2000, με τον οποίο δημιουργήθηκε μια ειδική μορφή ανώνυμης εταιρείας, η ΕΕΠΝ της οποίας αποκλειστικός σκοπός είναι η πραγματοποίησης επενδύσεων στην ποντοπόρο ναυτιλία και προβλέπει επίσης μια σειρά φοροαπαλλαγών.

7.  Εξετάζεται εάν οι ναυτιλιακές εταιρείες έχουν απαλλαγή από την ετήσια εισφορά για την σύναψη δανείων.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

Μια πρώτη τοποθέτηση για το επικείμενο δημοψήφισμα

Οι πολιτικές εξελίξεις είναι πολύ πυκνές και πολύ κρίσιμες ύστερα από την απόφαση της κυβέρνησης για δημοψήφισμα την επόμενη Κυριακή.

Τι πρέπει να έχουμε κατά νου ύστερα από αυτή την εξέλιξη;

1. Δεν χωράει καμία αμφιβολία πως ο ελληνικός λαός πρέπει να απορρίψει την πρόταση των δανειστών και να αξιοποιήσει τη δυνατότητα που του δίνεται να πει ένα ηχηρό όχι στην εξάρτηση της χώρας από τον ευρωενωσιακό ιμπεριαλισμό.
2. Η μάχη της επομένης Κυριακής έχει ξεχωριστή σημασία και μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία, σε πρώτη φάση, εξελίξεων που θα οδηγήσουν στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και κατ’ επέκταση από την Ευρωπαϊκή Ένωση- κάτι που φυσικά η κυβέρνηση δεν το επιδιώκει. Άλλωστε η πρόταση που η ίδια είχε καταθέσει στους δανειστές, ως πρόταση συμφωνίας, δεν αμφισβητούσε την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη αλλά επιδίωκε την μεγαλύτερη και ισχυρότερη σύνδεση με το ευρώ. Γι’ αυτό και προέβλεπε σκληρά- αντιλαϊκά μέτρα ύψους 8 δισ. για την διετία 2015- 2016.
3. Η προκήρυξη του δημοψηφίσματος είναι αποτέλεσμα των αντιδράσεων του λαού αφενός και της μεγάλης δυσαρέσκειας εντός του ΣΥΡΙΖΑ αφετέρου για την συμφωνία που προετοιμαζόταν από την κυβέρνηση και τους δανειστές. Είναι και μια κίνηση συσπείρωσης του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια της κυβέρνησης να κυριαρχήσει στο πολιτικό σκηνικό. Στόχος της κυβέρνησης είναι να αξιοποιήσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ως ισχυρό χαρτί στις διαπραγματεύσεις της με τους δανειστές για να πετύχει μια καλύτερη, από την προτεινόμενη, συμφωνία μαζί τους.
4. Το δημοψήφισμα βοηθάει την κυβέρνηση να κρύψει πίσω από την πρόταση των δανειστών την δική της αντιλαϊκή πρόταση. Επιδιώκει δηλαδή την καταδίκη της πρότασης των δανειστών για να διατηρήσει αλώβητη την δική της πρόταση στις διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν.
5. Η κυβέρνηση έχει την άνεση να προχωρήσει σ’ αυτό τον ελιγμό, να πετύχει την καταδίκη του περισσότερο κακού και να διατηρήσει ανέπαφη την δική της αντιλαϊκή πρόταση επειδή δεν υπάρχει ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα κατά της εξάρτησης, κατά της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων του κοινοβουλίου δεν αμφισβητεί στις σημερινές συνθήκες την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Οι ευθύνες της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι τεράστιες πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Η ηγεσία του ΚΚΕ ταυτίζοντας την έξοδο από το ευρώ και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς με την σοσιαλιστική επανάσταση, εγκαταλείποντας την πάλη κατά της εξάρτησης, διέλυσε το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια κι έχει δώσει τεράστια όπλα στο σύστημα ώστε αυτό να μπορεί να χειραγωγεί και να εγκλωβίζει τις λαϊκές μάζες.
6. Η μάχη του δημοψηφίσματος πρέπει να δοθεί με τέτοιο τρόπο που το ΟΧΙ στην πρόταση των δανειστών πρέπει να μετατραπεί στην πράξη σε ΟΧΙ στην εξάρτηση - ΟΧΙ στην παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ. Πρέπει να εξηγήσουμε υπομονετικά και πειστικά στον εργαζόμενο λαό πως η πρόταση των δανειστών δεν προέκυψε γιατί κάποιοι από αυτούς είναι κακοί και ανθέλληνες αλλά γιατί αυτή είναι η φύση των ευρωενωσιακών ιμπεριαλιστικών οργανισμών, της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Συνεπώς δεν τελειώνουν όλα με το αποτέλεσμα της επόμενης Κυριακής αλλά όλα τότε αρχίζουν. Ένα ηχηρό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα πρέπει να μετασχηματιστεί σε ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα που δεν θα επιτρέψει να μπει από το παράθυρο μια λιγότερο κακή αλλά εξίσου αντιλαϊκή συμφωνία, που θα υποχρεώσει την κυβέρνηση να δεσμευτεί ότι δεν θα επαναφέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές την δική της πρόταση συμφωνίας ή οποιαδήποτε παρόμοια παραλλαγή. Να απαιτήσει από την κυβέρνηση να σταματήσει τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και να προχωρήσει στην άμεση κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών μέτρων. Ένα ηχηρό ΟΧΙ πρέπει να μετατραπεί σε ένα ρωμαλέο πλατύ ενωτικό αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό κίνημα που θα διεκδικήσει και θα πετύχει την αποδέσμευση από την ΕΕ και την Ευρωζώνη ως άμεσο στόχο πάλης.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Η στιγμή της αλήθειας έφτασε λοιπόν. Και έφτασε για όλους.Έφτασε βεβαίως για την κυβέρνηση, που εισπράττει τώρα τους πικρούς καρπούς μιας ολέθριας στρατηγικής, το ναυάγιο της οποίας είχε ήδη διαφανεί με την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη.. Μοναδικό αποτέλεσμα όλων αυτών των μηνών της δήθεν «διαπραγμάτευσης»  ήταν ο εγκλωβισμός σε ένα εντεινόμενο καθοδικό σπιράλ, κατάληξη του οποίου είναι η αποδοχή του μνημονιακού πλαισίου και η απεμπόληση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης.  Η αντίφαση της αρχικής θέσης «αντιμνημονιακή λύση εντός ευρώ» λύθηκε μεταλλασσόμενη στο δόγμα «πάση θυσία εντός ευρώ» που με αξιοθαύμαστη συνέχεια ακολουθούν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και μια πενταετία.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι, αν και έγιναν δεκτές ως «βάση διαπραγμάτευσης», οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για μέτρα ύψους 8 δις εντός διετίας δεν αποτελούν το τέρμα του Γολγοθά. Οι δανειστές κινούνται με απόλυτη συνέπεια στη λογική του «τα θέλουμε όλα», και δεν έχουν φυσικά απολύτως κανέναν λόγο να σταματήσουν, στο λίγο αλλά κρίσιμο διάστημα που απομένει, όταν αυτή η προσέγγιση αποδίδει τα επιδιωκόμενα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ετοιμαζόμενη συμφωνία θα είναι απεχθέστερη από την ελληνική πρόταση όπως επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα καταρρεύσουν εξαιρετικά γρήγορα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα που προσπαθούν να την ντύσουν με το κοστούμι της «ανακατανομής των βαρών» - γιατί όχι και της «κοινωνικής δικαιοσύνης». Στο κάτω-κάτω και η συμφωνία της Βάρκιζας, που άνοιξε τον δρόμο στους κατατρεγμούς και τον εμφύλιο, παρουσιάστηκε ως συμφωνία «ειρήνευσης» και δρομολόγησης «ομαλής εξέλιξης» της πολιτικής ζωής. Όταν καταρρέει η πολιτική συμπαρασύρει μαζί της και το νόημα των λέξεων.

Η ώρα της αλήθειας δεν έφτασε όμως μόνο για όσους ακολούθησαν ή νομινοποίησαν αυτόν τον ολισθηρό δρόμο προς την αυτοαναίρεση. Έφτασε και για όσους αντιτάχθηκαν σ’ αυτόν, υπερασπιζόμενοι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και το πνεύμα του αντιμνημονιακού αγώνα που δόθηκε από τα κάτω όλα αυτά τα χρόνια. Σε όσους δεν «έπαιξαν» απλά ρητορικά με την ιδέα της ρήξης, αλλά την εννοούσαν και καλούσαν την κοινωνία να μην τη φοβηθεί. Το λιγότερο που μπορεί κανείς να περιμένει τώρα είναι να μην υποκύψουν στα εκβιαστικά διλήμματα που θα τους τεθούν, στις δήθεν «κομματικές πειθαρχίες» που καλύπτουν τις πιο απροκάλυπτες μεταστροφές και τις πιο κυνικές κωλοτούμπες.

Ένα «όχι» ωστόσο δεν αρκεί. Η στάση αρχών είναι ηθικά κρίσιμη, αφήνει πολύτιμη υποθήκη για το μέλλον και ελπίδα για την ιστορική επιβίωση της Αριστεράς. Δεν μπορεί όμως από μόνη της να φέρει ένα πολιτικό αποτέλεσμα. Διότι το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι αν απορριφθεί η διαφαινόμενη συμφωνία, τότε τι;

Υπάρχει εναλλακτική πορεία; Ποιά είναι τα προβλήματα αλλά και οι δυνατότητες που δημιουργούν η ρήξη και το ενδεχόμενο αλλαγής νομίσματος; Η συζήτηση αυτή ως γνωστόν δεν έγινε ποτέ, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται σήμερα ως μονόδρομος η υποταγή και η «πάση θυσία συμφωνία». Ένα «όχι» μπορεί να την ανοίξει αλλά μόνο η δημόσια κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων, που υπάρχουν και κυκλοφορούν ήδη σε στενούς κύκλους, είναι σε θέση να του δώσει προοπτική. Είμαστε προφανώς ήδη και στο «παρά πέντε».

Αυτή τη στιγμή η συμφωνία όχι μόνο δεν έχει υπογραφεί αλλά ούτε καν αποκτήσει την οριστική της μορφή. Πολύ περισσότερο δεν έχει εγκριθεί ούτε από τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε από την κοινοβουλευτική του ομάδα ούτε από τη Βουλή. Το ανεπανόρθωτο δεν έχει (ακόμη) συμβεί, άρα μπορεί να αποτραπεί.

Σε τέτοιες στιγμές, ο καθένας αναλογίζεται τις ευθύνες του και παίρνει τις ανάλογες αποφάσεις, συνειδητοποιώντας ότι αυτές θα τον δεσμεύσουν για μια ολόκληρη περίοδο.

Οι οργανώσεις και τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συγκληθούν άμεσα και να τοποθετηθούν. Οι βουλευτές που εκλέχτηκαν με εντολή τον τερματισμό των μνημονιακών πολιτικών οφείλουν να την τιμήσουν, και, μαζί της, να τιμήσουν την δημοκρατία .Τίποτε θετικό δεν μπορεί όμως να προκύψει χωρίς την ενεργοποίηση της κοινωνίας, το σπάσιμο του κλίματος τρομοκρατίας, εκβιασμού και πανικού που καλλιεργούν τα ΜΜΕ και τα συστημικά φερέφωνα όλων των αποχρώσεων.

Ο ελληνικός λαός και η οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς δεν έχουν πει την τελευταία τους  λέξη. Την ώρα του μέγιστου κινδύνου, το κάθε τι αποκτά μια διαφορετική σημασία. Οι μόνοι αγώνες που είναι χαμένοι από χέρι είναι αυτοί που δεν έχουν δοθεί.

* Πηγή: thepressproject.gr

Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015

Αντι-ΕΕ Φόρουμ / 26-28 Ιουνίου /Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών - Πειραιώς 256,  Αγ. Ιωάννης Ρέντης

ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ - ΠΕΙΡΑΙΩΣ 256, ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 IOYNH 2015  17:00-19:15 ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ

Οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές αντιστάσεις ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της Ε.Ε

Τζόρτζιο Κρεμάσι, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μεταλλουργών ( FIOM --Federazione Impiegati Operai Metallurgici), Iταλία

Μπενουά Μαρτέν, Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας (CGT Orange), Γαλλία

Αντώνης Νταλακογεώργος, γ.γ. του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού

Χρήστος Παναγιωτόπουλος. Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητη Ταξική Εργατική Κίνηση

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ανοικτή Εκδήλωση Συζήτηση

ΠΕΜΠΤΗ 2 ΙΟΥΛΗ ΩΡΑ 19.00

ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ, ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 32 ΠΕΙΡΑΙΑΣ

* Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ & ΤΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

* Η αντίσταση σε ναζί και ιδιωτικοποίηση στο λιμάνι του Πειραιά

* Προβολή του ντοκιμαντέρ «ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε»

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

Κώστας Παπαδάκης

Δικηγόρος, πολιτική αγωγή στη δίκη της Χ.Α

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ)

Μάριος Ζέκο

Μαθητής ΕΠΑΛ

ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

Στην πρόσφατη συνάντηση που είχε το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ με τον αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θ. Δρίτσα η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε με δριμύτητα την ανακολουθία αλλά και την αναξιοπιστία τόσο του ίδιου του Υπουργού όσο και της κυβέρνησης σε ότι αφορά τις οργανικές συνθέσεις στην ποντοπόρο Ναυτιλία, την ενίσχυση της απασχόλησης, την αύξηση των θέσεων εργασίας με ταυτόχρονη νομοθετική ρύθμιση έτσι ώστε τα όσα διεκήρυσσε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ να υλοποιηθούν απαρέγκλιτα έτσι ώστε επιτέλους το εφοπλιστικό κεφάλαιο να αναλάβει την ευθύνη στην απασχόληση ελλήνων Ναυτικών με συγκροτημένα δικαιώματα.

Μάλιστα η ΠΕΝΕΝ ενημέρωσε στο θέμα αυτό τον αναπληρωτή Υπουργό ότι έχουμε επανειλημμένα θέσει το ζήτημα στην Ε.Ε.Ε η οποία δεν δέχεται την παραμικρή συζήτηση για την ενίσχυση της απασχόλησης παρά μόνον αν καταργηθούν οι ΣΣΕ και αντικατασταθούν με τις ατομικές συμβάσεις.

Αυτήν την πραγματικότητα γνώριζε και γνωρίζει η πολιτική ηγεσία του ΥΝΑ, παρ’ όλα αυτά είχε το απύθμενο θράσος, αντί να ομολογήσει την κωλοτούμπα και την προσαρμογή της πολιτικής τους στα συμφέροντα και στις επιδιώξεις του εφοπλιστικού κεφαλαίου, να κατηγορεί μέσω ανθρώπων του περιβάλλοντός του την ηγεσία της ΠΕΝΕΝ ότι δήθεν διαστρέβλωσε τα όσα ειπώθηκαν στην συνάντηση αυτή στην οποία σημειώνουμε υπήρχε πολυμελής αντιπροσωπεία του Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ αποτελούμενη από 13 μέλη.

Κύκλοι του Υπουργού διέρρεαν στους διαδρόμους του ΥΝΑ, σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και σε δημοσιογράφους ότι οι ισχυρισμοί της ΠΕΝΕΝ είναι παντελώς αβάσιμοι!!!

Μάλιστα ορισμένα από αυτά τα άτομα έφθασαν στο άθλιο σημείο να κατηγορούν την ΠΕΝΕΝ και την ηγεσία της για κιτρινισμό με αφορμή την δημόσια ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ μετά την συνάντηση με τον κ. Δρίτσα. Για τα άτομα αυτά θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αναλυτικά κάποια άλλη στιγμή….

Ως απάντηση σε αυτές τις αθλιότητες καταθέτουμε στην συνέχεια την απάντηση που έδωσε ο κ. Δρίτσας στην Βουλή στις 8/6/2015 σε ερώτηση Βουλευτή αναφορικά με τις οργανικές συνθέσεις όπου αποκαλύπτεται πλήρως πως ότι είπε στην αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ επανέλαβε δημόσια στην Βουλή για την επιδίωξή του το θέμα να αντιμετωπισθεί μέσα από τις ΣΣΕ και στην ουσία με τον τρόπο αυτό απευθύνει την παραίνεσή του να υπογράψουμε τις ατομικές συμβάσεις, όπως ακριβώς επιδιώκει το εφοπλιστικό κεφάλαιο!!

Σημειώνουμε ότι στον νόμο 4150/2013 επί Υπουργίας Μουσουρούλη υπήρχε διάταξη για την κατάργηση των ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία και την αντικατάστασή τους με ατομικές συμβάσεις. Η διάταξη αυτή καταψηφίστηκε από όλα τα κόμματα πλην της Ν.Δ με αποτέλεσμα να απορριφθεί!

Ο σημερινός αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας προφανώς διδάσκοντας νέα ήθη μιας «αριστεράς» που ο ίδιος αντιπροσωπεύει, προβάλει πολιτικό ήθος και αξιοπρέπεια, στοχοποιεί και πετροβολάει συνδικαλιστικά στελέχη που με συνέπεια παλεύουν υπέρ των συμφερόντων της εργατικής τάξης των Ναυτεργατών και αρνούνται την μετάλλαξή τους στις νέες συνθήκες (όπως κάνει ο κ. Δρίτσας) να συμπορευτούν με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του. Σχετικά με το ότι άφησε ανοιχτό το θέμα των οργανικών συνθέσεων δεν μας δημιουργεί την παραμικρή αυταπάτη ότι εάν και εφόσον δεν υπάρχει κυρίως από την ΠΕΝΕΝ οργανωμένη, δυναμική και αγωνιστική παρέμβαση, δεν πρόκειται να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος ούτε θέλει ούτε μπορεί να κάνει το παραμικρό!!!

Υ.Γ.1: Προκαλεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός ότι η κυβέρνηση επί 5 μήνες αναζητά διάφορα μέτρα με την μορφή ισοδύναμων για να καλύψει τις απαιτήσεις των «συμμάχων» και «εταίρων» και διαπιστώνεται ότι όλο το κυβερνητικό επιτελείο, συμπεριλαμβανομένης και της Αριστερής Πλατφόρμας, δεν προτείνουν και δεν επιδιώκουν την ουσιαστική φορολόγηση των εφοπλιστών. Αντίθετα με μεγάλη ευκολία προσφεύγουν σε προτάσεις – λύσεις που επιβαρύνουν τους εργαζόμενους, τα λαϊκά και μεσαία στρώματα.

Υ.Γ2: Ο κ. Δρίτσας αυθαίρετα και πίσω από τις πλάτες του ναυτεργατικού κινήματος και του ναυτεργατικού κόσμου της χώρας μας αποφασίζει να παρατείνει το καθεστώς των ειδικών συνθέσεων σε εκατοντάδες πλοία την στιγμή που η ανεργία στην ναυτεργασία παίρνει καθημερινά εκρηκτικές διαστάσεις. Έδωσε παράταση ενός μήνα σε όλες τις ειδικές συνθέσεις αντί όπως όφειλε να τις καταργήσει αμέσως όπως εξ’ άλλου διακήρυσσε το κόμμα του και ο ίδιος πριν την ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η απάντηση στην Βουλή του κ. Θοδωρή Δρίτσα:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού): Αξίζει, πριν από οτιδήποτε άλλο, σε αυτή την περίπτωση να αναδείξουμε ένα πολύ σημαντικό ζήτημα που χαρακτηρίζει και την πραγματικότητα γύρω από το ναυτικό επάγγελμα, τη ναυτική εργασία και την ανεργία στον χώρο της ναυτικής εργασίας.

Δεν υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία πουθενά. Σε μια χώρα ναυτιλιακή, σε μία χώρα που θριαμβεύει η ναυτιλία, που είναι ο δυναμικότερος κλάδος σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οργανισμοί, οι ενώσεις, τα επιμελητήρια, το ΓΕΝΕ, το Υπουργείο, αδιαμφισβήτητα και πλήρη και διαρκώς παρακολουθούμενα στοιχεία για τη ναυτική εργασία δεν έχουμε. Και γι’ αυτό δεν είναι τυχαίο και δεν θα τα επικαλεστώ, γιατί δεν τα εμπιστεύομαι. Δεν τα εμπιστεύομαι απολύτως.

Δεν αμφισβητώ τα δικά σας στοιχεία, αλλά την ίδια στιγμή στοιχεία στο ΓΕΝΕ δείχνουν ότι τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2015 έχουμε όχι τεράστια, αλλά σημαντική μείωση των προσφερομένων για ναυτολόγηση ναυτικών, δηλαδή του δείκτη ανεργίας σε σχέση με όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Τι να πω; Ότι κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μπορέσαμε και μειώσαμε τη ναυτική ανεργία; Δεν μπορώ να το πω, παρ’ όλο που, αν μετρήσουμε τα νούμερα, αυτό φαίνεται, περίπου 15% μείωση της ανεργίας. Θα είναι αστείο να το ισχυριστώ και φυσικά δεν θα το κάνω. Επισημαίνω, όμως, αυτή την πραγματικότητα.

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι μόνο ότι έχουμε ανεργία των ναυτικών -και έχετε δίκιο- και στους καπεταναίους πια και στους μηχανικούς, ιδιαίτερα στους τρίτους. Οι πρωτοδεύτεροι κάπως καλύπτονται και το ξέρετε, γιατί είστε στη θάλασσα. Στους τρίτους έχει αρχίσει το φαινόμενο να έχουμε και εκεί ανεργία. Ιδιαίτερα, όμως, έχουμε ανεργία στα κατώτερα πληρώματα.

Από την πρώτη στιγμή και στις προγραμματικές δηλώσεις και κατά την παραλαβή-παράδοση του Υπουργείου και σε κάθε ευκαιρία, η πρώτη κίνηση που κάναμε ήταν πολιτικού χαρακτήρα, δηλαδή έκφραση μιας πολιτικής κατεύθυνσης. Καλέσαμε και τον χώρο της εργασίας και τον χώρο της εργοδοσίας και ενθαρρύνουμε άμεσα και γρήγορα την ανάπτυξη ενός διαλόγου, ώστε να επιτευχθεί η υπογραφή μιας συλλογικής σύμβασης -δεν είναι θέμα του Υπουργείου, είναι ζήτημα της εργασίας και της εργοδοσίας, αλλά εμείς το ενθαρρύνουμε πολιτικά- όχι μόνο αναφορικά με το ύψος των εισοδημάτων, των αποδοχών, των μισθών κ.λπ., αλλά αναφορικά και με τη δεσμευτική υποχρέωση της εργοδοσίας να απορροφήσει ένα σημαντικό μέρος των ανέργων ναυτικών και να ενισχύσει τις θέσεις εργασίας Ελλήνων ναυτικών και μηχανικών, καπεταναίων Γ΄ τάξεως ή κυρίως κατωτέρων πληρωμάτων, που εκεί είναι η μεγαλύτερη ανεργία. Το ενθαρρύνουμε στην κατεύθυνση της συλλογικής σύμβασης εργασίας και όχι των ατομικών συμβάσεων.

Εάν δεν συμβεί αυτό για οποιονδήποτε λόγο, εκεί πράγματι υπάρχουν σκέψεις και λύσεις που αναφέρονται στις οργανικές συνθέσεις των πλοίων. Όμως και εκεί χρειάζεται σοβαρή συζήτηση. Και εκεί χρειάζονται βήματα στην κατάλληλη στιγμή, σωστά προετοιμασμένα και μέσα από τη συγκεκριμένη, οργανωμένη και σχεδιασμένη παρέμβαση, για να έχει κανείς σωστά αποτελέσματα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι αδιανόητο η Ελλάδα, η χώρα της ναυτιλίας, η χώρα της ναυτοσύνης, να εξελίσσεται σε μία οικονομία και σε μια χώρα και σε μια κοινωνία στην οποία οι ναυτικοί αποτελούν πλέον μία πολύ πολύ μικρή κοινωνική ομάδα. Είναι αδιανόητο, διότι αυτό -το έχω πει και ξανά- δεν είναι μόνο κοινωνικά, οικονομικά, παραγωγικά απαράδεκτο, αλλά είναι και πολιτισμικά και ιστορικά απαράδεκτο. Είναι σαν αλλάζει η χώρα μας ιστορική ταυτότητα.

Δευτερολογία:

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ (Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού): Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να καταθέσω στα Πρακτικά κάποια στοιχεία, για να κάνετε κι εσείς μία σύγκριση. Είμαι βέβαιος ότι όσα είπαμε προηγουμένως καλύπτουν αυτό το κενό, αλλά τα καταθέτω για να έχει κάποιος ένα δείγμα, για να μπορεί να προσεγγίσει αυτά τα ζητήματα.

(Στο σημείο αυτό ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Θεόδωρος Δρίτσας καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)

Ξέρετε καλά ότι η αύξηση του νηολογίου δεν επιβάλλεται. Συνήθως, μάλιστα, επιδιώκεται –αυτή είναι η παράδοση, το συνταγματικό και το θεσμικό πλαίσιο, αλλά και η πρακτική- με παροχές και κίνητρα. Νομίζω ότι εκεί το ελληνικό κράτος πλουσιοπάροχα έχει οργανώσει παροχές και κίνητρα.

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Οφείλουν οι επιχειρηματίες της θάλασσας να ανταποκριθούν σ’ αυτά τα κίνητρα. Υπάρχουν πολλές απόψεις. Τις ξέρω, τις συζητώ. Δεν ενοχοποιώ κανέναν a priori, αλλά εν πάση περιπτώσει μην κυνηγάμε σημαίες ευκαιρίας. Η ελληνική σημαία, ακριβώς επειδή είναι μία ισχυρή σημαία, είναι ένα τεράστιο κίνητρο. Οι Έλληνες πλοιοκτήτες οφείλουν να αξιοποιήσουν αυτό το κίνητρο που έχει σε πολύ μεγάλο βαθμό πάρα πολλές παροχές και συνταγματικά κατοχυρωμένες και να ανταποκριθούν σ’ αυτό.

Θα μου πείτε ότι αυτό είναι ένα ευχολόγιο. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να ανοίξει η συζήτηση για ακόμα περισσότερα κίνητρα και για ακόμα περισσότερες παροχές στο όνομα της αύξησης του νηολογίου. Σε καμία περίπτωση. Αντίθετα, μπροστά είναι ανοιχτή η συζήτηση αποκατάστασης της ισορροπίας ανάμεσα σ’ αυτά που το ελληνικό κράτος παραδοσιακά δίνει στους επιχειρηματίες της θάλασσας και στην ανταπόκριση που πρέπει αυτοί να αποδώσουν όχι στο κράτος, αλλά στην ελληνική κοινωνία.

Οι οργανικές συνθέσεις ήδη στηρίζονται σε νομοθεσία που έχει θεσμοθετηθεί πολύ παλιά. Ο ν. 4150/2013, βέβαια, έβαλε κάποιες νέες ρυθμίσεις για κάποιες ειδικές κατηγορίες.

Σε αυτή την περίοδο σας βεβαιώνω πως ό,τι καινούργιο αίτημα έρχεται για ανανέωση των μειωμένων οργανικών συνθέσεων το Υπουργείο έχει δώσει μόνο για έναν μήνα, με την υποχρέωση του αιτούντος να αποδείξει και τα ζητήματα της ασφάλειας και τα ζητήματα της επάρκειας και πολλά άλλα. Και περιμένουμε την εξέλιξη.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η συζήτηση για τις οργανικές συνθέσεις είναι ανοικτή.

Ένας στους τρεις υπόγειους ταμιευτήρες νερού εξαντλείται με ρυθμούς ταχύτερους από αυτούς που αναπληρώνεται, ενώ δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια τις ποσότητες νερού που έχουν απομείνει στο εσωτερικό τους.

Επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν χρησιμοποίησαν δορυφορικά δεδομένα των δίδυμων δορυφόρων GRACE της NASA, οι οποίοι μετρούν την ένταση του βαρυτικού πεδίου σε όλο τον πλανήτη, για να εξετάσουν τους 37 μεγαλύτερους υδροφόρους ορίζοντες της Υφηλίου.

Ανακάλυψαν ότι οκτώ από αυτούς εξαντλούνται δίχως να αναπληρώνονται με φυσικό τρόπο, ενώ πέντε, συμπεριλαμβανομένης της Κεντρικής Κοιλάδας της Καλιφόρνια δέχονται πολύ "ισχυρές πιέσεις" χωρίς να αναπληρώνονται επαρκώς.

Σημαντικές πιέσεις δέχονται επίσης οι υδροφόροι ορίζοντες στη Σαουδική Αραβία, την Ινδία, το Πακιστάν και τη βόρεια Αφρική. Ειδικότερα, η μέγιστη επιβάρυνση καταγράφεται στην Αραβική Χερσόνησο, της οποίας ο υπόγειος ταμιευτήρας αποτελεί σημαντική πηγή νερού για 60 εκατομμύρια ανθρώπους. Στη δεύτερη θέση είναι η λεκάνη του Ινδού ποταμού στη βορειοδυτική Ινδία και το Πακιστάν και στην τρίτη θέση η λεκάνη Μούρζουκ-Ντιάντο στη βόρεια Αφρική.

Οι προηγούμενες μελέτες των υπόγειων υδάτων βασίζονταν σε στατιστικές αναλύσεις και εστίαζαν στις αντλούμενες ποσότητες. Αυτές οι περιορισμένες εκτιμήσεις είχαν τεράστιο εύρος στατιστικού λάθος για να χρησιμοποιηθούν στη διαχείριση των υδάτων. Για παράδειγμα, παλαιότεροι υπολογισμοί για την επάρκεια του Υδροφορέα της Βορειοδυτικής Σαχάρας κυμαίνονταν από 10 έως 21.000 χρόνια.

Στην πρόσφατη μελέτη χρησιμοποιήθηκαν δορυφορικά στοιχεία της NASA σε βάθος 11 ετών μαζί με άλλους παράγοντες όπως ο πληθυσμός, το κλίμα και η τοπική χρήση του νερού.

Οι δίδυμοι δορυφόροι GRACE -γνωστοί ως Gravity Recover και Climate Experiment- περιστρέφονται γύρω από τη Γη μετρώντας τη βαρυτική επίδραση του νερού. Οι διαφορές στις μετρήσεις δείχνουν πόσο νερό κερδίζουν ή χάνουν οι υδροφόροι ορίζοντες.

Οι ερευνητές καταθέτουν την άποψη ότι τα αποθέματα των υπόγειων υδάτων είναι πολύ λιγότερα από αυτό που πιστεύαμε, ενώ επισημαίνουν ότι θα πρέπει να γίνουν επιτόπιες γεωτρήσεις και έρευνες για να διαπιστωθεί το ακριβές μέγεθός τους.

«Πιστεύω ότι θα πρέπει να ερευνούμε τους υδροφόρους ορίζοντες σαν να είχαν την ίδια αξία με τα αποθέματα πετρελαίου» λέει ο Τζέι Φαμιγκλιέτι, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ιρβάιν και ερευνητής του Εργαστηρίου Αεριοπροώθησης (JPL) της NASA. «Πρέπει να ανοίγουμε γεωτρήσεις για νερό με τον ίδιο τρόπο που ανοίγουμε γεωτρήσεις για άλλους πόρους» προσθέτει.

Δεν πρόκειται για εύκολη υπόθεση καθώς οι υδροφόροι ορίζοντες συχνά βρίσκονται βαθιά, κάτω από παχιά στρώματα εδάφους. Σε ξηρότερες περιοχές, τα υπόγεια ύδατα μπορεί να βρίσκονται στα 600 μέτρα κάτω από το έδαφος.

"Διαθέτουμε την τεχνολογία, αλλά χρειαζόμαστε τους πόρους για αυτή την εξερεύνηση" αναφέρει η Αλεξάντρα Ρίτσυ, ερευνήτρια του πανεπιστημίου.

Στην ερευνητική ομάδα συμμετείχαν επιστήμονες της NASA, του Εθνικού Κέντρου Ατμοσφαιρικής Έρευνας, του Εθνικού Πανεπιστημίου της Ταϊβάν και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο Water Resources Research, μια επιθεώρηση της Αμερικανικής Ένωσης Γεωφυσικής.

πηγη: econews.gr

Το πρώτο μέρος της αξιολόγησης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, αναφορικά με τις άμεσες επιπτώσεις στην ατμόσφαιρα από την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε το Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015 στη θέση Πεύκο Μαυράκη στον Ασπρόπυργο, σε ιδιωτικό υπαίθριο χώρο αποθήκευσης των υπό ανακύκλωση απορριμμάτων, υπέβαλε στην Περιφέρεια Αττικής, το Ινστιτούτο Ερευνών Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Η Περιφέρεια Αττικής, ενημερώνοντας υπεύθυνα τους πολίτες, δίνει στη δημοσιότητα την αξιολόγηση σχετικά με τις επιτόπιες μετρήσεις. Σύμφωνα με το Αστεροσκοπείο: «Ελλείψει πυκνών μετρήσεων σε όλες τις περιοχές όπου υπάρχουν αναφορές, εκτίμηση για την επίδραση της πυρκαγιάς στο σύνολο του Λεκανοπεδίου Αττικής, θα δοθεί με χρήση ατμοσφαιρικού μοντέλου διασποράς ρύπων (Μέρος Β της Έκθεσης), μαζί με τις χημικές αναλύσεις για την περιεκτικότητα σε τοξικές ενώσεις».

Βρείτε τη σχετική έκθεση στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.patt.gov.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id...

πηγη: left.gr

Η συμφωνία δεν είναι απλώς «επώδυνη», είναι «ταφόπλακα» για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά

Την προηγούμενη βδομάδα, όταν οι συνομιλίες κυβέρνησης και δανειστών είχαν «παγώσει» και ο αέρας «μύριζε μπαρούτι», οι ελπίδες ότι, έστω και χάρη στη σκληρή στάση των δανειστών, η κυβέρνηση θα διάλεγε το δρόμο της ρήξης αναπτερώθηκαν. Ωστόσο, αποδείχτηκε ότι το «πάγωμα» των διαπραγματεύσεων ήταν απλώς ένα «επεισόδιο» τακτικής σημασίας, μια περιπλοκή στην πορεία προς τη συμφωνία. Μια βδομάδα αργότερα, η στρατηγική κατεύθυνση φαίνεται –εκτός συγκλονιστικού απροόπτου– να επιβάλλεται πάνω στις τακτικές στροφές και τις περιπλοκές: είμαστε ένα βήμα από μια συμφωνία που αποτελεί «μεταβατικό» τμήμα ενός νέου, του τρίτου μνημονίου –ανεξαρτήτως του πόσο πλαστική θα αποδειχτεί η ελληνική γλώσσα στο χαρακτηρισμό του.

«Η τακτική πριν από τη στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν από την ήττα», έλεγε ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τσου. Η Ενωτική Κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, έχει μια άλλη προσέγγιση, που φαίνεται ότι δεν είναι άμοιρη των εξελίξεων του τελευταίου διημέρου: «Η μόνη ‘‘κόκκινη γραμμή’’ είναι η ‘‘αριστερή παρένθεση’’». Και πράγματι, μόνο η «στρατηγική» της πάση θυσία συμφωνίας για να παραμείνουμε στην κυβέρνηση μπορεί να εμπνεύσει το ΝΑΙ σε μια συμφωνία τόσο ξεκάθαρα μνημονιακή. Πρόκειται όχι απλώς για το θόρυβο πριν από την ήττα, αλλά για σκέτο παραλογισμό: η «αριστερή παρένθεση» δεν ορίζεται με όρους προγράμματος και πολιτικής (να μη συνεχιστεί αδιατάρακτα η εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών και αντίθετα να αρχίσουμε να ξηλώνουμε το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης), αλλά με όρους πολιτικής αναφοράς των κυβερνώντων (να μείνει αυτή η κυβέρνηση), ακόμη και αν είναι αυτή η κυβέρνηση που θα εφαρμόσει μνημονιακές πολιτικές! Στο τέλος, το επιχείρημα διαστρέφει παντελώς τους πολιτικούς όρους και καταλήγει στον απίστευτο για την Αριστερά ισχυρισμό: καλύτερα να εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές η Αριστερά παρά οι μνημονιακοί.

Είναι ωστόσο φανερό σε όσους/ες εξακολουθούν να διαθέτουν στοιχειωδώς αριστερή σκέψη ή απλώς ένστικτο πως η Αριστερά που εφαρμόζει μνημονιακές πολιτικές παύει να είναι Αριστερά. Πως αν με ευθύνη της το ταξικό ρήγμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο, λιτότητα - αντιλιτότητα» κλείσει, τότε θα κλείσει και το πολιτικό ρήγμα. Αν στο όνομα του να αποφευχθεί η κυβερνητική «παρένθεση» γίνει η ίδια η Αριστερά «παρένθεση», αν με ευθύνη της Αριστεράς η λιτότητα γίνει «οικουμενική», τότε και η ίδια η κυβέρνηση, αργά ή γρήγορα, θα γίνει «οικουμενική» –πολύ σύντομα και τυπικά.

Το βαρύ ιστορικό κόστος θα είναι μια «παρένθεση Αριστεράς» –η «ιταλοποίηση» επί τα χείρω...

Η συμφωνία χωρίς παραισθήσεις: τμήμα του νέου μνημονίου!

Το κυβερνητικό non paper, που είχαν την καλοσύνη να μας σερβίρουν οι κυβερνητικές διαρροές μέσω των μίντια, προσπαθεί να οικοδομήσει διάφορα άλλοθι για να πείσει ότι η διαφαινόμενη συμφωνία δεν είναι απλώς «ό,τι καλύτερο μπορούσε να γίνει», αλλά και ένα «πολύ σημαντικό βήμα»!

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:

α. Με τη συμφωνία εμπεδώνεται –και εμβαθύνεται– μεσοπρόθεσμα το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης. Μην ξεχνάμε ότι εκτός από όσα πρόκειται να γίνουν, στέκουν στέρεα και όλα αυτά που έγιναν στη διάρκεια της μνημονιακής τετραετίας. Πάνω από 500 εφαρμοστικοί νόμοι, το θεσμικό αποτύπωμα και η οδυνηρή πραγματικότητα ταυτόχρονα των μνημονίων, παραμένουν σε ισχύ και ορίζουν τη δυστυχία που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, άνδρες και γυναίκες. Η ρήτρα της αποφυγής «μονομερών ενεργειών» θα παραμείνει, ενισχυμένη σε πάγιο μηχανισμό θωράκισης των μνημονιακιών νόμων.

Ζήτημα πρώτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε δεσμευτεί να «παγώσει» στα σημερινά επίπεδα, δηλαδή να παγιώσει το μνημονιακό «καθεστώς» εκμετάλλευσης, αλλά να το ανατρέψει!

β. Οι προβλέψεις για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος όχι μόνο την επόμενη διετία (1% το 2015 και 2% το 2016) αλλά και για τα επόμενα χρόνια (3% από το 2017) αποδεικνύουν ότι όχι μόνο κλείνει ο δρόμος για το ξήλωμα των μνημονιακών τετελεσμένων, αλλά ότι τα μνημόνια εμπεδώνονται μεσοπρόθεσμα. Οι προβλέψεις για το πρωτογενές πλεόνασμα είναι ο «οδηγός» για τη μνημονιακή πολιτική, το «κλειδί» των πολιτικών λιτότητας. Μάλιστα, όπως σε κάθε μεσοπρόθεσμο που συνοδεύει τα μνημόνια, έτσι κι εδώ, οι δημοσιονομικοί στόχοι (πρωτογενές πλεόνασμα, έλλειμμα Γενικής Κυβέρνησης) για τα δύο πρώτα χρόνια συνοδεύονται από τα αναλυτικά μέτρα για την επίτευξή τους (όπως τώρα για το 2015 και το 2016) ενώ για την υπόλοιπη διάρκεια τίθενται οι δημοσιονομικοί στόχοι, οι οποίοι «μεταφράζονται» σε συγκεκριμένα μέτρα σε δεύτερη φάση. Σε κάθε περίπτωση, στόχοι για πρωτογενές πλεόνασμα χωρίς τα αντίστοιχα μέτρα για την επίτευξή τους δεν νοούνται. Και επειδή έχουν τεθεί στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα και για μετά το 2016, θα υπάρξουν και μέτρα για μετά το 2016, άρα πρέπει να αναμένεται ένα «κανονικό» μνημόνιο και τετραετές Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο 2016-2019. Τα συγκεκριμένα μέτρα μέχρι και τα τέλη του 2016 και οι στόχοι για πρωτογενές πλεόνασμα και για τα έτη μετά το 2016 αποδεικνύουν ότι ακόμη και αν λάβει τη μορφή ολιγόμηνης ή πολύμηνης παράτασης του τρέχοντος προγράμματος, η συμφωνία είναι τμήμα, διετές προοίμιο, του νέου μνημονίου.

Ζήτημα δεύτερο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δεσμεύτηκε να παγιώσει και να επεκτείνει μεσοπρόθεσμα το μνημονιακό πλαίσιο ούτε να φέρει νέο μνημόνιο, αλλά να το ανατρέψει και να το καταργήσει.

γ. Η συμφωνία είναι και συμφωνία λιτότητας και υφεσιακή. Ωστόσο, την Αριστερά ενδιαφέρει το πρώτο. Διότι γενικά μιλώντας μπορεί κάλλιστα να υπάρξει μνημονιακή συμφωνία χωρίς συνέχιση της ύφεσης, με κάποιου είδους ασθενική ανάκαμψη. Επειδή όμως άλλο πράγμα η υφεσιακή λειτουργία κάποιων μέτρων και άλλο πράγμα η ύφεση αυτή καθαυτή, είναι βέβαιο ότι μέτρα φοροεπιβάρυνσης και περικοπών συνολικού ύψους 8 δισ. ευρώ σε ενάμιση χρόνο, όχι μόνο είναι μέτρα λιτότητας (τι άλλο θα μπορούσαν να είναι;) αλλά θα ασκήσουν και ισχυρή υφεσιακή επίδραση, δηλαδή θα έχουν επιπτώσεις που θα επιβραδύνουν την ανάπτυξη. Αν αυτή η επιβράδυνση θα μετατρέψει τις τάσεις ανάκαμψης σε νέα ύφεση, αυτό εξαρτάται και από πολλούς άλλους παράγοντες.

Ζήτημα τρίτο: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δικαιούται να υπογράψει μια συμφωνία που και επιδεινώνει τη λιτότητα και είναι υφεσιακού χαρακτήρα.

δ. Με τη συμφωνία αυτή, στην πραγματικότητα πέφτουν όλες οι «κόκκινες γραμμές». Ο στόχος για έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις 3,2 δισ. ευρώ το 2015-2016 έχει «κλειδώσει» προ πολλού. Έχοντας τεθεί αυτός ο στόχος, στην πορεία του χρόνου είναι βέβαιο ότι τίποτε δεν θα αντισταθεί στη σαρωτική δυναμική του. Η «κόκκινη γραμμή» των νέων φοροεπιβαρύνσεων στα λαϊκά εισοδήματα έπεσε επίσης με πάταγο. Ξεκινώντας από αρχική πρόταση για επιπλέον έσοδα από ΦΠΑ 600 εκατ. ευρώ, η κυβέρνηση έχει φτάσει στο ύψος του 1,35 δισ. ευρώ. Προϊόντα μαζικής λαϊκής κατανάλωσης περνάνε μαζικά στον υψηλό συντελεστή, προδιαγράφοντας αύξηση της ακρίβειας σε μεγάλη γκάμα τέτοιων προϊόντων. Στις συντάξεις, εκτός από την περικοπή των πρόωρων και την περικοπή στις υψηλές επικουρικές, μένει να δούμε αν το πράγμα θα σταματήσει εκεί και δεν θα επεκταθεί σε περικοπές «υψηλών» κύριων συντάξεων ή σε παραμετρικές αλλαγές (όρια ηλικίας). Τέλος, στους μισθούς και γενικότερα στα εισοδήματα, η «κόκκινη γραμμή» έπεσε με επίθεση από τα πλάγια: με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και με τη μετάταξη ειδών μαζικής λαϊκής κατανάλωσης στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ.

Έχοντας αποδειχτεί πέρα από κάθε αμφιβολία πόσο εγκλώβισε στην παγίωση και αναπαραγωγή των μνημονιακών πολιτικών η συμφωνία της 20ής Φλεβάρη, παρόλο που δεν περιλάμβανε κανένα συγκεκριμένο μέτρο, δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να καταλάβουμε ότι η νέα συμφωνία θα αποδειχτεί δεκάδες φορές πιο αποτελεσματική στην ίδια κατεύθυνση.

Έτσι, η απάντηση, για όσους/ες δεν θέλουν στο όνομα της «κυβερνώσας Αριστεράς» να γίνει η ίδια η Αριστερά «παρένθεση» είναι μόνο μία: αγώνας για να μπλοκαριστεί αυτή η καταστροφική εξέλιξη. Δεν αποδεχόμαστε αυτήν τη συνθηκολόγηση με τα μνημόνια!

πηγη: rproject.gr

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «FΑΖ»

«Όταν ασκείς πίεση σε έναν λαό, τότε αυτός κάποτε ξεσηκώνεται», δηλώνει ο Μίκης Θεοδωράκης και στέλνει το μήνυμα «σ' αυτούς που θέλουν να μας στήσουν στον τοίχο». Σε εκτενή συνέντευξη για τη ζωή και το έργο του στο ένθετο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Μ. Θεοδωράκης καλεί τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα «να μην πάει στην ίδια κατεύθυνση με τους προκατόχους του».

«Η Ευρώπη, η οποία διευθύνεται από το χρήμα, μου φαίνεται εν τω μεταξύ σαν μια τεράστια αράχνη και ο καθένας ο οποίος πέφτει στα δίχτυα της είναι χαμένος. Εμείς οι Έλληνες έχουμε καταφέρει πολλά», τονίζει ο διάσημος συνθέτης και προσθέτει: «Από την αρχαιότητα είναι έτσι: η προδοσία ήρθε συχνά από μέσα. Οι προκάτοχοι της σημερινής κυβέρνησης τα υπέγραψαν όλα, πούλησαν τα ελληνικά ασημικά και μας είπαν ότι ο Σόιμπλε είναι ο αρχηγός. Τώρα εναπόκειται στον Αλέξη Τσίπρα να τα πάρει πίσω. Ελπίζω ότι δεν θα πάει στην ίδια κατεύθυνση με τους προκατόχους του».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την συμμετοχή του πλέον σε μαζικές κινητοποιήσεις, ο Μίκης Θεοδωράκης αναφέρεται στην τελευταία διαδήλωση που συμμετείχε, στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, στην οποία βρέθηκε μαζί με τον Μανώλη Γλέζο. «Εκείνος περπατούσε, εγώ ήμουν στο αμαξίδιο. Ξαφνικά βρεθήκαμε μέσα στο πλήθος, όπως πρέπει και να συμβαίνει, όταν συμμετέχεις σε μια διαδήλωση. Ήταν κατά της πολιτικής λιτότητας, η οποία μας έσπρωξε στην δυστυχία. Σήμερα είμαστε πάλι εκεί όπου ξεκινήσαμε μετά την Χούντα: στο μηδέν. Μετά έγινε αναταραχή. Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα και εγώ δέχτηκα μια γερή δόση στο πρόσωπο, διότι είχα σηκωθεί και έπεσα πίσω στο αμαξίδιό μου. Νεαροί που ήθελαν να βοηθήσουν μου φόρεσαν μια μάσκα οξυγόνου, αλλά ήταν πολύ αργά. Τα πνευμόνια μου έπαθαν μεγάλη ζημιά και έπρεπε να μείνω επί εβδομάδες στο κρεβάτι, δεν είμαι πλέον ο παλιός Μίκης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στην αναζήτηση της αρμονίας, τόσο στη μουσική όσο και στη ζωή, ο Μίκης Θεοδωράκης εξηγεί ότι κάποτε η ζωή μας είχε έναν φυσικό ρυθμό, τον οποίο έχουμε χάσει, ενώ βυθιζόμαστε σε μια τεράστια διακίνηση χρήματος και σε έναν καταιγισμό πληροφοριών. «Χάνουμε τον ανθρωπισμό, την ανθρωπιά μας. Διψάμε λοιπόν για αυθεντική αρμονία, όχι για αυτήν που έρχεται ως ψευδαίσθηση. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν την δυσαρμονία και να αναγνωρίζουν την ψεύτικη αρμονία», σημειώνει και, απευθυνόμενος στην πολιτική, τονίζει ότι «είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να δημιουργείς καταστάσεις ψεύτικης αρμονίας».

Τρίτη 23 Ιουνίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Η ιστορία είναι κατάσπαρτη αποδείξεων. Δεν χρειαζόταν ως «μαρτυρία» η επαίσχυντη κατάληξη που είχαν οι περίφημες διαπραγματεύσεις για να πειστούμε:

Καμία βελτίωση της ζωής του λαού, καμία ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν μπορεί να επιτευχθεί σε «συνεννόηση», σε «συνεργασία» με εκείνους που προκαλούν και επιβάλλουν τα βάσανα του λαού.

Κανένας αγώνας ακόμα και για την πιο μικρή ανακούφιση του λαού από τα βάσανα δεν μπορεί να δικαιωθεί, τίποτα από τα χειρότερα που κάθε φορά επέρχονται δεν μπορεί να αποτραπεί, χωρίς τη ρήξη και τη σύγκρουση με τους δυνάστες του λαού.

Τίποτα από όσα έχει χάσει ο λαός, τίποτα απ’ όσα του έχουν κλαπεί δεν πρόκειται να του επιστραφεί, τίποτα δεν θα μπορέσει να περισώσει απ’ όσα του έχουν απομείνει, σε «συμφωνία» με τους ντόπιους και ξένους άρπαγες και εν αναμονή της «καλοσύνης» τους.

Πολύ περισσότερο: Φιλολαϊκή λύση και οριστική έξοδος από την καπιταλιστική κρίση µέσα στα όρια του καθεστώτος που γεννά τις κρίσεις και την βαρβαρότητα, μέσα στα όρια του καπιταλισµού, μέσα στα όρια των «θεσμών» του, δεν υπήρξε ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ.

Τα τελευταία γεγονότα στις Βρυξέλλες βοούν ότι τα Μνημόνια που θα καταργούνταν συνυπογράφονται με «αριστερό» πλέον πρόσημο.

Αυτή είναι και η μεγαλύτερη πολιτική και ιστορική «ανορθογραφία» του ΣΥΡΙΖΑ: Αφού καβαλίκεψε στον όρο «Αριστερά» για να διεκπεραιώσει το εμπόριο ελπίδας προεκλογικά, έρχεται τώρα μετεκλογικά με τα πεπραγμένα του να ενσταλάξει στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι η Αριστερά είναι μια ακόμα καθεστωτική εκδοχή, ότι είναι «μια από τα ίδια».

Και ακόμα χειρότερα: Έρχεται να εμπεδώσει στο νου και στην καρδιά των ανθρώπων του μόχθου την ηττοπάθεια ότι «δεν αλλάζει τίποτα». Μέσα από την αποστέωση του όρου «Αριστερά» από το εξεγερτικό και ρηξικέλευθο περιεχόμενό του, ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί να σφηνώσει στο μυαλό των ανθρώπων ότι αφού και η «Αριστερά» δεν τα κατάφερε, τότε μοιραία όσα ζούμε είναι «μονόδρομος», είναι αναπόφευκτα.

«Ψωροκώσταινα»;

Να λοιπόν γιατί οι τελευταίες εξελίξεις απαιτούν να τεθεί και να απαντηθεί για μια ακόμα φορά το ερώτημα: «Υπάρχει άλλος δρόμος»; Υπάρχει κάτι πέρα από τον «μονόδρομο» στον οποίο σέρνεται η Ελλάδα, άλλοτε με όρους «υποταγής» και άλλοτε με όρους «διαπραγματεύσεων»;

Και ακόμα: Πόσο «ρεαλιστική» είναι η προοπτική µιας κοινωνίας χωρίς εκµετάλλευση, όπου πυξίδα της παραγωγής και της διανοµής του παραγόµενου πλούτου θα είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών; Η Ελλάδα που «είναι µια µικρή και αδύναµη χώρα» έχει τις δυνατότητες για να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόµο ανάπτυξης, έξω από τον καπιταλισµό, σε ρήξη και σε σύγκρουση με ό,τι και με όσους καθυποτάσσουν και εξαθλιώνουν το λαό της;

Απαντάμε: Σε πείσμα όλων των εκδοχών του µύθου της «Ψωροκώσταινας» η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική:

1) Η Ελλάδα είναι µια χώρα που διαθέτει ικανοποιητικό επίπεδο συγκέντρωσης των µέσων παραγωγής και του εµπορικού της δικτύου.

2) Παρουσιάζει σηµαντικό επίπεδο ανάπτυξης της σύγχρονης τεχνολογίας.

3) ∆ιαθέτει πολυάριθµο εργατικό δυναµικό, µε εµπειρία, µε βελτιωµένο µορφωτικό επίπεδο και εξειδίκευση.

4) ∆ιαθέτει πολυάριθµο και αξιόλογο επιστηµονικό δυναµικό.

5) ∆ιαθέτει φυσικές πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές, σηµαντικά αποθέµατα ορυκτού πλούτου που συνιστούν συγκριτικό πλεονέκτηµα για την παραγωγή βιοµηχανικών και καταναλωτικών προϊόντων.

6) Διαθέτει το µεγάλο πλεονέκτηµα να µπορεί να εξασφαλίζει επάρκεια στα είδη διατροφής για τις λαϊκές απαιτήσεις, αλλά και το εξωτερικό εµπόριο.

7) ∆ιαθέτει ικανότητες για παραγωγή σύγχρονων προϊόντων, µηχανών, εργαλείων και συσκευών.

Εποµένως από άποψη αντικειµενικών συνθηκών η πατρίδα µας δεν έχει καµία «τεχνική δυσκολία» να διαβεί το κατώφλι ενός άλλου τύπου σχεδιασµό της οικονομίας της, τον κεντρικό πανεθνικό σχεδιασµό στα βασικά και συγκεντρωµένα µέσα παραγωγής σε στρατηγικούς τοµείς όπως η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, ο ορυκτός πλούτος, τα ορυχεία, οι βιοµηχανίες, η ύδρευση, οι µεταφορές, το κρατικοποιηµένο τραπεζικό σύστηµα, το σύστηµα συγκέντρωσης, διοχέτευσης και διαχείρισης υλικών πόρων, το εξωτερικό εµπόριο, το συγκεντρωµένο δίκτυο του εσωτερικού εµπορίου.

Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός

«Πανεθνικός κεντρικός σχεδιασµός»: Σίγουρα πρόκειται για μια έννοια που βγάζει εκτός εαυτού και τον πιο μειλίχιο πολιτικό εκπρόσωπο του συστήματος. Αλλά οι πολυεθνικές, τα µονοπώλια και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, αυτοί πρώτοι απ’ όλους γνωρίζουν την αξία του σχεδιασμού. Πολύ απλά διότι µε οργάνωση και σχέδιο λεηλατούν τη χώρα και το λαό. Να λοιπόν γιατί γαυριούν όταν γίνεται λόγος για µια οργάνωση και ένα σχέδιο που θα βγάζει την Ελλάδα από τα νύχια τους!

Εκτός όµως από τα συµφέροντα των καπιταλιστών υπάρχουν και τα συµφέροντα των εργαζοµένων. Και αυτοί έχουν κάθε λόγο να δουν την αλήθεια που επιδιώκουν να στραγγαλίσουν µε τα αναθέµατά τους οι κεφαλαιοκράτες και οι κάθε απόχρωσης πολιτικοί τους εκπρόσωποι. Ότι δηλαδή η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της οικονομίας δεν είναι µια επινόηση, µια φαντασίωση, µια ιδέα που «σφηνώθηκε» ετσιθελικά στο µυαλό των κοµµουνιστών.

Είναι µια αντικειµενική ανάγκη που καταρχήν πηγάζει από τις απαιτήσεις να εξελιχθούν τα ίδια τα µέσα παραγωγής και να αξιοποιηθούν στο έπακρο όλες οι δυνάµεις και οι δυνατότητες που έχει διαµορφώσει η σηµερινή κοινωνία µε την εργασία και µε την επιστήµη.

Ο κεντρικός σχεδιασµός προσφέρει τη δυνατότητα για την ικανοποίηση των σύγχρονων και διευρυµένων αναγκών των εργαζομένων, σπάει τα δεσµά της άναρχης και ανισόµετρης ανάπτυξης του καπιταλισµού, παρέχει τις υλικές δυνατότητες για την ολόπλευρη και ελεύθερη ανάδειξη της κάθε ξεχωριστής ατομικότητας ως προϋπόθεση και επιστέγασμα της απελευθέρωσης όλης της κοινωνίας από δεσμά του καταναγκασμού.

Η κεντρικά σχεδιασµένη ανάπτυξη της κοινωνίας είναι αυτή που επιτρέπει την αξιοποίηση και κατανοµή όλου του ανθρώπινου δυναµικού και τον εκµηδενισµό της ανεργίας. ∆εν έχει καµία σχέση µε το σχεδιασµό στο πλαίσιο του µονοπωλιακού καπιταλισµού, όπου ο κάθε κεφαλαιοκράτης, το κάθε µονοπώλιο εκείνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι ο ατοµικός τους προγραµµατισµός µε κριτήριο το κέρδος σε συνθήκες γενικότερης καπιταλιστικής αναρχίας.

O κεντρικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν µπορεί παρά να στηρίζεται στις αναπτυξιακές δυνατότητες της Ελλάδας και γι’ αυτό όχι µόνο θέλει αλλά και καταφέρνει να αξιοποιεί όλες αυτές τις αναπτυξιακές δυνατότητες που αφορούν τις ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποκλεισµούς, χωρίς ανισοµέρειες και µακριά από κάθε περιορισµό που προκύπτει από τη διαπλοκή της ελληνικής οικονοµίας µε την ιµπεριαλιστική ΕΕ και τους διάφορους µηχανισµούς τύπου «τρόικας».

Ο κεντρικός σχεδιασµός δίνει τη δυνατότητα εξειδίκευσης κατά κλάδο, διακλάδωσης κατά γεωγραφική περιφέρεια, σύνδεσης των παραγωγικών συνεταιρισµών µε προγράμματα παραγωγής και κατανοµής, µε πλάνα κατανάλωσης πρώτων υλών, ενέργειας, νέων µηχανηµάτων και υπηρεσιών. Επιτρέπει την οργάνωση από κρατικούς οργανισµούς, από ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύµατα και ινστιτούτα της επιστηµονικής έρευνας της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών µε γνώµονα την ανάπτυξη της κοινωνικής ευηµερίας που σημαίνει υπηρεσίες δηµόσιες και δωρεάν Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Ασφάλισης, αναψυχής, προστασίας των παιδιών και των υπερηλίκων, πολύ φτηνές ή και απολύτως δωρεάν υπηρεσίες µεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας, ύδρευσης για λαϊκή κατανάλωση κλπ.

Ο κεντρικός σχεδιασµός είναι το εκ των ων ουκ άνευ εργαλείο που επιτρέπει τη διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, την ιεράρχηση σε κλάδους και τοµείς, τον καθορισµό για το πού θα συγκεντρωθούν περισσότερες δυνάµεις και µέσα, µε επιστηµονικά σχεδιασµένο καταµερισµό και πρώτα απ’ όλα: Με εργατικό έλεγχο στη διεύθυνση της κάθε παραγωγικής µονάδας και υπηρεσίας, σε κάθε όργανο διοίκησης.

Αποτελεί χονδροειδή διαστρέβλωση ο ισχυρισµός – στον οποίο µεταξύ άλλων πρωτοστατούν εκείνοι που επωφελήθηκαν πολιτικά και οικονοµικά από τις παρεκκλίσεις και την υποβάθµιση της λειτουργίας του κεντρικού σχεδιασµού στη Σοβιετική Ένωση – ότι ο κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει «κεντρικό βολονταρισµό», «υποταγή στην πυγµή της ιεραρχίας και της γραφειοκρατίας», ότι «όλα αποφασίζονται άνωθεν και κεντρικά» κ.λπ. Όχι.

Κεντρικός σχεδιασµός σηµαίνει διαµόρφωση στρατηγικών στόχων και επιλογών, σημαίνει καταµερισµό και εξειδίκευση που δεν είναι υπόθεση κάποιας διευθυντικής κομματικής ή επιστημονικής ομάδας. Αντίθετα είναι μια υπόθεση που βασική της προϋπόθεση είναι το σπάσιμο της γραφειοκρατίας με την είσοδο στο προσκήνιο της παραγωγικής διαδικασίας από θέση ευθύνης, συναπόφασης και ελέγχου όλης της κοινωνίας, όλων των εργαζόμενων που μέσα από τους φορείς τους έχουν λόγο για το τι θα παραχθεί και πώς αυτό θα µοιραστεί και θα αξιοποιηθεί από ολόκληρη την κοινωνία. Πρόκειται για τον ορισμό της δηµοκρατίας.

Το ζήτημα της ιδιοκτησίας

Ο κεντρικός πανεθνικός σχεδιασµός της οικονοµίας δεν είναι απλώς ένα «εργαλείο», µια «παραλλαγή» διοικητικού τύπου. Είναι εκείνη η δοµή λειτουργίας της οικονοµίας που αντιστοιχεί σε µια ανώτερη κοινωνική σχέση.

Αλλά προσοχή: Για να υπάρξει και για να δουλέψει αυτή η δομή, το «µαγικό κλειδί» είναι ένα και µόνο: Η επίλυση του προβλήµατος της ιδιοκτησίας. Η αλλαγή των ξεπερασµένων ιστορικά κοινωνικών σχέσεων ιδιοκτησίας που καθορίζουν το παρόν οικονοµικό και το πολιτικό σύστηµα.

Με µια κουβέντα: Προϋπόθεση είναι η κατάργηση της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας και η µετατροπή της σε κοινωνική ιδιοκτησία. Το πέρασμα δηλαδή κάθε πλουτοπαραγωγικής πηγής στα χέρια της κοινωνίας και όχι στην κατοχή και νομή της από τον κάθε κεφαλαιοκράτη, μονοπώλιο, πολυεθνική.

Μόνο έτσι η Ελλάδα µπορεί να περάσει στην απέναντι πλευρά από την όχθη της σηµερινής άναρχης καπιταλιστικής «ανάπτυξης» για τους λίγους και της κρίσης που ισοπεδώνει τους πολλούς.

Για να υπάρξει η Ελλάδα των πολλών απαιτείται:

α) Η πανεθνική, η πλήρης και η καθολική κοινωνικοποίηση των βασικών µέσων παραγωγής, η µετατροπή σε λαϊκή περιουσία των συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής στους κλάδους της µεταποίησης και γενικότερα της βιοµηχανίας και του εµπορίου.

β) Η δηµιουργία ενιαίων, αποκλειστικά δημόσιων φορέων στους κλάδους στρατηγικής σηµασίας, όπως της ενέργειας, των τηλεπικοινωνιών, των κατασκευών, των µεταφορών, της εξόρυξης.

γ) Η κοινωνικοποίηση της γης και των µεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων στον αγροτικό τοµέα.

δ) Η αξιοποίηση του συσσωρευμένου κεφαλαίου με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που θα χρηματοδοτήσει την φιλολαική ανάπτυξη, με πλήρη εγγύηση και των τελευταίων σεντς του κάθε αποταμιευτή, με απαγόρευση των νόμων φυγάδευσης του κεφαλαίουκαι με άρνηση της αέναης απομύζησης του εθνικού πλούτου με την μορφή πληρωμής ενός κατ’ όνομα «εθνικού χρέους» που ο λαός δεν το χρωστάει και το έχει πληρώσει 20 φορές.

ε) Η αξιοποίηση των ώριµων συνθηκών για τη συγκρότηση του τοµέα του παραγωγικού συνεταιρισµού, ώστε να βγουν από τον κλοιό των µονοπωλίων η µικροµεσαία αγροτιά και οι µικροί επαγγελµατίες σε κλάδους που η συγκέντρωση είναι µικρή.

ζ) Η αξιοποίηση κάθε δυνατής οικονοµικής διεθνούς συνεργασία στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

η) Η προστασία της εγχώριας παραγωγής και των συμφερόντων των εργαζοµένων από τις όποιες συνέπειες προκύπτουν από τις ανάγκες του εξωτερικού εµπορίου.

Σε μια τέτοια Ελλάδα οι παραγωγικές δυνάµεις τίθενται στην υπηρεσία του λαού και στην ικανοποίηση των αναγκών του. Απελευθερώνονται οι παραγωγικές σχέσεις από το δυναστικό ζυγό της καπιταλιστικής εκµετάλλευσης. Μετατρέπεται ο παραγόµενος πλούτος σε λαϊκή περιουσία. Χάνει η χρηματιστική ολιγαρχία το έδαφος πάνω στο οποίο σμιλεύει τα δεσμά της χρηματοπιστωτικής της κυριαρχίας. Οικοδομείται μια οικονομική λειτουργία που εξασφαλίζει δουλειά, εισόδηµα, υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και προϊόντα, ένα αποκλειστικά δηµόσιο, ενιαίο και δωρεάν σύστηµα Εκπαίδευσης, Υγείας, Πρόνοιας και Ασφάλισης, ικανοποίηση των αναγκών σε τοµείς όπως η λαϊκή στέγη, η έρευνα κλπ.

Πολιτική εξουσία

Γι’ αυτή την Ελλάδα, µια Ελλάδα της λαϊκής και όχι της κεφαλαιοκρατικής οικονοµίας, µια Ελλάδα του λαού της και όχι των εκµεταλλευτών και των «θεσμών» τους, συνθήκη ικανή και αναγκαία, ζωτικής σηµασίας και υπ’ αριθµόν ένα ζήτηµα αναδεικνύεται εποµένως το πέρασµα της πολιτικής εξουσίας στα χέρια του λαού της με µια κυβέρνηση-όργανο της λαϊκής θέλησης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων.

Μια κυβέρνηση που θα είναι υποχρεωµένη να εξασφαλίζει τη συµµετοχή του λαού στο νέο και πρωτόγνωρο έργο, να στηρίζει το λαϊκό κίνηµα, να στηρίζεται και να ελέγχεται από αυτό µέσα από νέους θεσµούς εργατικού και κοινωνικού ελέγχου.

Μια κυβέρνηση που στις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τραπεζιτών – άνεργων, βιομήχανων – προλετάριων, εργολάβων – απασχολήσιμων δεν θα παριστάνει ότι το κράτος είναι «ουδέτερο», δεν θα βαφτίζει σαν εντιμότητα την υποταγή σε επαίσχυντους «συμβιβασμούς», δεν θα  έχει δίλημμα με ποιους θα πάει.

Μια τέτοια κυβέρνηση, που στο εσωτερικό θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος των λαϊκών δικαίων και που στο εξωτερικό θα προωθεί εµπορικές σχέσεις και διακρατικές συµφωνίες για αξιοποίηση της τεχνογνωσίας µε βάση το αµοιβαίο συµφέρον, είναι σίγουρο ότι από τα πρώτα της βήµατα θα έχει να αντιµετωπίσει την εσωτερική και διεθνή αντίδραση. Την αντίδραση της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και κάθε παρόμοιου οργανισμού που δεν αφήνουν περιθώρια ελιγµών στα κράτη-µέλη και «συµµάχους» τους.

Το γεγονός αυτό, για μια κυβέρνηση που δεν τα «διπλώνει», συνεπάγεται το εξής «απλό»: Οτι η αποδέσµευση από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς και τα δεσµά τους είναι αναγκαία και αναπόφευκτη, εφόσον έχει στόχο την αυτοδύναµη φιλολαϊκή ανάπτυξη και τη συνεργασία µε όλα τα κράτη, µε κριτήριο τι ωφελεί το λαό.

Είναι προφανές: Η οικονοµία που περιγράψαμε είναι ασύµβατη µε τη συµµετοχή της χώρας στις ιµπεριαλιστικές ενώσεις, όπως είναι η EE και το ΝΑΤΟ. Και είναι ασύμβατη επειδή ακριβώς είναι συµβατή µε την επιδίωξη οι σχέσεις ανάµεσα στην Ελλάδα και στις άλλες χώρες να αναπτυχθούν όχι στη βάση της εξάρτησης και της υποταγής αλλά στη βάση του αµοιβαίου οφέλους.

Από την άποψη αυτή, εποµένως, μια τέτοια πολιτική, έχοντας ως υπερόπλο της ένα ρωμαλέο και αρραγές εσωτερικό λαϊκό μέτωπο και επειδή ακριβώς αξιοποιεί κάθε ρωγµή αντίθεσης και ανταγωνισµού ανάµεσα στις ιµπεριαλιστικές δυνάµεις, αναδεικνύεται, ταυτόχρονα, και ως η µόνη πολιτική που κινείται µε γνώµονα τη διαφύλαξη και ενίσχυση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωµάτων της Ελλάδας.

«Οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι

µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί»

Παράλληλα µε τους κεφαλαιοκράτες και τους πολιτικούς εκπροσώπους τους, που το ταξικό τους συµφέρον υπαγορεύει να εναντιώνονται και να πολεµούν µια τέτοια προοπτική για την Ελλάδα, υπάρχουν και οι άλλοι. Αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα µιας άλλης Ελλάδας παριστάνοντας ότι την ασπάζονται.

Αυτού του τύπου η καθεστωτική «αριστεροσύνη» µας προτείνει να δούµε τον καπιταλισµό και τους «θεσμούς» του ως ένα σύστηµα «ολίγον έγκυος», να απαλλαγούμε – δήθεν - από τα «επαχθή» του βάρη και να µάθουµε να ζούµε µε τα υπόλοιπα βάρη που µας χρεώνει, τα οποία προφανώς είναι «νόµιµα» και «έντιμα». Οι αριστεροί, όµως, εφόσον είναι αριστεροί και όχι «αριστεροί»  θεωρούν «παράνοµο», επαχθή και απεχθή όλο τον καπιταλισµό διότι, πολύ απλά δεν συμβιβάζονται με τίποτα το «παράνομο», με τίποτα το επαχθές και με τίποτα το απεχθές που αυτός παράγει.

Φυσικά δεν µας διαφεύγει ο αντίλογος των χορτάτων της αντίπερα όχθης. Με την λεπτή κοσμοπολίτικη ειρωνεία τους μας ορμηνεύουν «φιλικά» ότι η προοπτική µιας Ελλάδας και ενός κόσµου χωρίς εκµεταλλευτές και καταπιεζόµενους, χωρίς πλούσιους που οικοδομούν την ευδαιμονία τους πάνω στην καμπούρα των φτωχών, χωρίς κεφαλαιοκράτες «αφέντες» και µισθωτούς ή άνεργους «δούλους», στην καλύτερη περίπτωση, συνιστά δονκιχοτισµό και ουτοπία.

Εξίσου «φιλικά» απαντάµε με τα λόγια του Οσκαρ Ουάιλντ: «Ένας χάρτης του κόσµου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη µόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας µια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της µιας µετά την άλλη Ουτοπίας».

Σίγουρα αυτή η «ουτοπική» πορεία αναδηµιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όµως µια πορεία απείρως ευκολότερη και – από την άποψη των αποτελεσµάτων – είναι πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση µε τον αδιέξοδο δρόµο των ανυπολόγιστων, των µάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισµένοι οι πλουτοκράτες και το πολιτικό τους σύστηµα.

Αυτός είναι ο «άλλος δρόμος». Για την ακρίβεια έτσι θα πρέπει να χαραχτεί και να ιχνηλατηθεί αυτός ο «άλλος δρόμος» μιας και θα ήταν πολιτικά υπερφίαλο να καμωθεί κανείς ότι μπορεί να τον περιγράψει από σήμερα με όρους… GPS.

Εκείνο, όμως, που από σήμερα μπορεί να πει κανείς είναι ότι για να γεννηθεί η Ελλάδα που μας αξίζει, χρειάζονται τρία πράγματα – γνωστά από την πλούσια εμπειρία και του ελληνικού και του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος:

α) Καθημερινός, ανυποχώρητος αγώνα και διεκδίκηση για κάθε τι μικρό ή μεγάλο συμβάλει στην ανακούφιση και καλυτέρευση της ζωής του λαού, χωρίς να παραπέμπονται τα αιτήματα του σήμερα στο αύριο αλλά και χωρίς να θάβεται το αύριο στο όνομα του τώρα,

β) στράτευση με εκείνη την Αριστερά που όταν λέει «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» το εννοεί, και

γ) πλήρης επίγνωση από το λαό μας της μεγάλης αλήθειας που είχε περιγράψει ο Ετιέν ντε Λα Μποεσί, ο συγγραφέας της «Πραγματείας περί Εθελοδουλείας»: Ότι «οι τύραννοι φαίνονται µεγάλοι µόνον όσο εµείς είµαστε γονατιστοί».  

*Δημοσιεύθηκε στο ''enikos.gr'' την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015