ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΛΤΣΩΝΗ ΣΤΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ «ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΤΩΡΑ», 18-19/6/2015, ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Θα επιχειρήσω να επικεντρώσω την προσοχή σας στην εμπειρία διαγραφής του χρέους ιδίως κρατών της Λατινικής Αμερικής, καθώς και σε κάποια συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν. Τα συμπεράσματα αυτά πιθανότατα θα αποδειχθούν χρήσιμα για τη δική μας προσπάθεια.

ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ;

Το πρώτο που διακρίνει κανείς μελετώντας την ιστορική εμπειρία είναι ότι η διαγραφή χρέους δεν είναι ένα σπάνιο φαινόμενο. Δεν αποτελεί μια σπάνια εξαίρεση. Αντίθετα, συναντιέται συχνά στην ιστορία, παλαιότερη και πρόσφατη, της αμερικανικής ηπείρου. Το Μεξικό, η Κούβα, η Κόστα Ρίκα, το Περού, η Παραγουάη, η Βραζιλία, η Βολιβία, το Εκουαδόρ, η Αργεντινή, η Βενεζουέλα αλλά και οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς διαγράψει μονομερώς χρέη.

Επομένως, αν σε αυτή την εμπειρία προσθέσει κανείς την εμπειρία άλλων κρατών του πλανήτη και μάλιστα ευρωπαϊκών, τότε γίνεται ολοφάνερο ότι η διαγραφή του χρέους δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο.

ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ;

Το δεύτερο που έχει σημασία να σημειωθεί είναι το είδος των κυβερνήσεων που προχωρούν σε μονομερή διαγραφή του χρέους. Εδώ διακρίνονται κατά βάση δύο κατηγορίες.

Η πρώτη είναι επαναστατικές κυβερνήσεις, όπως αυτή της Κούβας μετά το 1959. Η Κούβα μάλιστα ανέλαβε διεθνείς πρωτοβουλίες προκειμένου να συνενώσει σε ένα κίνημα λαών και κυβερνήσεων υπέρ της διαγραφής του χρέους των εξαρτημένων και υφιστάμενων την καταλήστευση από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις χωρών. Ήδη από το 1985 ο Φιδέλ Κάστρο καλούσε σε μια τέτοια συστράτευση των χωρών της Λ. Αμερικής αλλά και ευρύτερα του τρίτου κόσμου. Οι προσπάθειες βρήκαν ανταπόκριση στους λαούς αλλά και σε ένα μέρος των κυβερνήσεων, εκτός από εκείνες που ήταν υπό την απόλυτη επιρροή της Ουάσιγκτον.

Το 1986 η κυβέρνηση της Κούβας σταμάτησε την αποπληρωμή του χρέους στο λεγόμενο Κλαμπ του Παρισιού. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη οι οποίες δεν κατέληξαν πουθενά. Η Κούβα δεν έχει πληρώσει τα χρέη της αποικιοκρατίας. Πριν λίγα χρόνια διέγραψε χρέος 85 δισ δολαρίων προς τη Ρωσία. Η Ρωσία δεν αντέδρασε αρνητικά. Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι ενδιαφέρεται να αναπτύξει τις οικονομικές σχέσεις με την Κούβα και ότι αντιλαμβάνεται πως έχει να κάνει με μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη, Κουβανική Δημοκρατία.

Η δεύτερη κατηγορία είναι κυβερνήσεις μεταρρυθμιστικές, μεγαλύτερου ή μικρότερου βάθους. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση του Μεξικού σταμάτησε να πληρώνει το χρέος της πιεζόμενη από την επαναστατική εξέγερση των αγροτών υπό τον Εμιλιάνο Ζαπάτα. Ανάμεσα στα 1914 και 1942 οι διάφορες κυβερνήσεις του Μεξικού κατέβαλαν μόνο απολύτως συμβολικά ποσά στους δανειστές. Ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις οι οποίες διάρκεσαν 20 ολόκληρα χρόνια. Στο τέλος αυτής της διαδρομής, η προοδευτική κυβέρνηση του Λάσαρο Καρδένας ανάγκασε τους πιστωτές όχι μόνο να δεχτούν τη διαγραφή του χρέους κατά 80% αλλά επέβαλε και την εθνικοποίηση των επιχειρήσεών τους που λυμαίνονταν το πετρέλαιο και το σιδηροδρομικό δίκτυο της χώρας.

Στη δεκαετία του 1930 και άλλες κυβερνήσεις, όπως αυτές της Βραζιλίας, της Βολιβίας και του Εκουαδόρ διέκοψαν την αποπληρωμή του χρέους για κάποιες δεκαετίες ή το περιέκοψαν κατά 30% (Βραζιλία). Κατά τη δεκαετία του 1930, συνολικά 14 κυβερνήσεις διέκοψαν την αποπληρωμή του χρέους για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το 1985 η μετριοπαθής μεταρρυθμιστική κυβέρνηση του Άλαν Γκαρσία στο Περού περιόρισε την αποπληρωμή του χρέους στο 10% των εισοδημάτων της χώρας από τις εξαγωγές. Οι ΗΠΑ σύντομα αποσταθεροποίησαν την κυβέρνηση, παρότι δεν είχε προβεί σε διαγραφή του χρέους. Να επισημάνω την αντίφαση, καθώς οι ίδιες οι ΗΠΑ, για άλλους λόγους, είχαν συμφωνήσει το 1953, η Γερμανία να αποπληρώνει το χρέος της μόνο ως το 5% των εσόδων της από εξαγωγές.

Οι πιο πρόσφατες περιπτώσεις είναι αυτές της Αργεντινής, του Εκουαδόρ και της Παραγουάης. Η λύση που επέλεξε η Αργεντινή ήταν συναινετική. Ήρθε σε συμφωνία με την πλειοψηφία των δανειστών. Περιέκοψε μεν το χρέος αλλά υιοθέτησε ρήτρες ευνοϊκές για τους δανειστές. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που βρήκε σύντομα το πρόβλημα του χρέους ξανά μπροστά της. Το 2008 μάλιστα, η πρόεδρος Κριστίνα Κίρσνερ δήλωσε πως η Αργεντινή θα αποπληρώσει αναδρομικά τα χρέη της προς το Κλαμπ του Παρισιού.

Σε πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, η κυβέρνηση Κορέα στο Εκουαδόρ προέβη σε μερική, μονομερή διαγραφή του χρέους. Παρά τις προσπάθειες αποσταθεροποίησης, που έφτασαν μέχρι το πραξικόπημα, η κυβέρνηση Κορέα τα κατάφερε. Επιπλέον, αυτό καθόλου δεν δημιούργησε πρόβλημα στη χώρα αυτή να έχει πρόσβαση στη δανειοδότηση μέσω των χρηματοπιστωτικών αγορών. Και μάλιστα, τα επιτόκια που πέτυχε ήταν πιο χαμηλά από εκείνα της Αργεντινής και της Βενεζουέλας (7% έναντι 12 και 15% αντίστοιχα).

Η Παραγουάη το 2005 διακήρυξε ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ την άρνηση της χώρας να αποπληρώσει το χρέος. Έχουν περάσει δέκα χρόνια και η Παραγουάη δεν πληρώνει το χρέος, ούτε κάποια κύρωση της έχει επιβληθεί.

Υπήρξαν και σπανιότερες περιπτώσεις κατά τις οποίες η διαγραφή χρέους έγινε με πρωτοβουλία των ΗΠΑ για λόγους γεωπολιτικούς. Στην Ευρώπη γνωρίζουμε την περίπτωση της Γερμανίας του 1953. Στη Λ. Αμερική το 1922 η νέα κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα δεν αναγνώρισε τα χρέη των προηγούμενων κυβερνήσεων προς τη Βρετανία και προς βρετανικές και καναδικές τράπεζες. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ (ο γνωστός δικαστής Ταφτ) έκρινε ότι η πράξη αυτή ήταν ορθή και νόμιμη. Μην ξεχνάμε ότι παρόμοια αντιμετώπιση επιφύλαξαν οι ΗΠΑ για την Πολωνία το 1991 προκειμένου να την εντάξουν πλήρως στο γεωπολιτικό τους μπλοκ.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥΣ

Εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα ότι η μερική ή ολική διαγραφή του χρέους, η παύση αποπληρωμής του είναι ένα συχνό φαινόμενο και στη Λ. Αμερική. Το βάθος της λύσης εξαρτάται κυρίως (όχι μόνο) από το βαθμό ριζοσπαστισμού των κυβερνήσεων: η λύση του Εκουαδόρ είναι προσφορότερη της Αργεντινής, της Κούβας προσφορότερη του Εκουαδόρ.

Οι αντιδράσεις των δανειστών είναι αναμενόμενες. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστούν. Όσο πιο σθεναρά αντιμετωπίζει μια κυβέρνηση τους δανειστές, τόσο αυτοί έχουν περιορισμένες δυνατότητες. Αν η αποσταθεροποίηση της απείθαρχης κυβέρνησης δεν πετύχει, αναδιπλώνονται για να μην χάσουν εντελώς την πρόσβαση στην αγορά της χώρας αυτής.

Άρα, ζήτημα κλειδί είναι η αποφασιστικότητα μιας κυβέρνησης και ιδίως του λαού, η στήριξή της στο λαϊκό κίνημα και ο θαρραλέος αναπροσανατολισμός της εξωτερικής και οικονομικής της πολιτικής. Όσο κανείς μένει εντός του πλέγματος οικονομικών σχέσεων που έχουν χαράξει οι δανειστές, δεν μπορεί να βρει ισχυρά στηρίγματα αλλού, σε άλλες χώρες. Και αντίστροφα: όταν μια κυβέρνηση εξέρχεται των ορίων που της έχουν χαράξει οι δανειστές, τρίτες χώρες μπορεί να προστρέξουν (για το δικό τους βέβαια συμφέρον) να συμβάλλουν.

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΟΥΣ;

Τίθεται τέλος ένα άλλο ερώτημα: γιατί οι χώρες που διέγραψαν το χρέος τους, βρέθηκαν μετά από κάποια χρόνια πάλι στην ίδια θέση; Η διαγραφή του χρέους, για να είναι αποτελεσματική πρέπει να συνοδεύεται από μια δέσμη μέτρων που αντιμετωπίζουν τις βαθύτερες αιτίες του. Δηλαδή, πρέπει να προάγουν την παραγωγική, φιλολαϊκή ανασυγκρότηση της χώρας, την απαλλαγή της από την εξάρτηση και την καταλήστευση από το ξένο και εγχώριο μεγάλο κεφάλαιο, την αλλαγή της ανισότιμης θέσης της στο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

*Πηγή: kordatos.org

Σάββατο 11 Ιουλίου 2015

Του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ*

Εδώ και πέντε χρόνια το success story της Αργεντινής παρουσιάζεται σαν οδηγός καταστροφής σε περίπτωση ακύρωσης του χρέους και εξόδου από την ευρωζώνη. Κάποιοι πείραξαν τις ημερομηνίες σε μια ιστορία που θα έπρεπε να αποτελεί υπόδειγμα για την Ελλάδα.

Ο μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη

Πολ Κρούγκμαν

«Οι τραπεζικοί λογαριασμοί είναι παγωμένοι, οι πολιτικοί ηγέτες δεν ξέρουν τι να κάνουν και η οικονομική κατάρρευση παραμονεύει στη γωνία, καθώς δεκάδες νευρικοί πολίτες σχηματίζουν ουρές στις τράπεζες για να αποσύρουν μερικά χρήματα». Εξαιρετική ομολογουμένως η περιγραφή της κατάστασης από τον απεσταλμένο των New York Times στη χώρα. Μόνο που η χώρα δεν ονομαζόταν Ελλάδα αλλά Αργεντινή και το ημερολόγιο έγραφε 3 Ιανουαρίου του 2002.

Οι συγκεκριμένες εικόνες παρουσιάζονται έκτοτε σαν απόδειξη της απόλυτης καταστροφής που θα επέλθει στην Ελλάδα εάν προχωρήσει σε παύση πληρωμών και επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα – όπως της προτείνουν δεκάδες οικονομολόγοι εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια.

Το βασικότερο πρόβλημα με τις περισσότερες αναλύσεις για την Αργεντινή είναι ότι συνδέουν την οικονομική κατάρρευση με την αθέτηση πληρωμών και όχι με την προηγηθείσα λιτότητα αλλά και τη νομισματική πολιτική (σύνδεση του πέσο με το δολάριο) που είχε επιβάλει το ΔΝΤ. Η κυρίαρχη αφήγηση δηλαδή υποστηρίζει ότι η Αργεντινή κατέρρευσε επειδή δεν πλήρωσε τα χρέη της και διέκοψε τη σταθερή ισοτιμία του πέσο με το δολάριο, ενώ στην πραγματικότητα κατέρρευσε όσο ήταν συνεπής στις δανειακές υποχρεώσεις της.

Καθώς η Ελλάδα διήνυε δυο από τις πιο κρίσιμες εβδομάδες της σύγχρονης ιστορίας της, δυο κορυφαίοι οικονομολόγοι, ο νομπελίστας Πολ Κρούγκμαν και ο συν-διευθυντής του αμερικανικού ιδρύματος ερευνών CERP, Ντιν Μπέικερ, αποφάσισαν να διηγηθούν για άλλη μια φορά την ιστορία της Αργεντινής ανατρέποντας την κυρίαρχη αφήγηση. «Με τις πιθανότητες ενός Grexit να αυξάνονται», σημείωνε ο Μπέικερ, «διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι αυτό θα αποτελέσει καταστροφή για την Ελλάδα».

Ο Ντιν Μπέικερ αναφέρεται συγκεκριμένα σε μια ανάλυση του Bloomberg που υποστήριζε ότι από το 2001 έως το 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής κατρακύλησε κατά 8,2%, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτό οφείλεται στη διακοπή του κλειδώματος του πέσο με το δολάριο – τηρουμένων των αναλογιών στην έξοδο από την «ευρωζώνη» της Νότιας Αμερικής. Στην πραγματικότητα, εξηγούν ο Μπέικερ και ο Κρούγκμαν, αυτή η πτώση ήταν αποτέλεσμα της προηγούμενης πολιτικής ενώ η αποδέσμευση από τη σταθερή ισοτιμία ανέκοψε την ελεύθερη πτώση και σε σύντομο χρονικό διάστημα οδήγησε σε τροχιά εκρηκτικής ανόδου.

Συγκεκριμένα η επόμενη δεκαετία χαρακτηρίστηκε από ρυθμούς ανάπτυξης που έφταναν το 8% του ΑΕΠ, γεγονός που επέτρεψε στη χώρα να ανασύρει εκατομμύρια πολίτες από την απόλυτη φτώχεια. Ακόμη και οι νέες περιπέτειες που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια από την επίθεση κερδοσκόπων αποτέλεσαν ασήμαντες αναταράξεις σε σχέση με την ανοδική πορεία που ακολούθησε η χώρα τα δέκα προηγούμενα χρόνια.

Η Αργεντινή όμως προσφέρει απαντήσεις και σε μια κριτική που ακούγεται τα τελευταία 24ωρα και στην Ελλάδα όχι από τους οπαδούς της ευρωζώνης, αλλά από όσους επιθυμούν να ντύσουν την εμμονή τους για υποταγή με ένα φιλολαϊκό, αριστερό μανδύα. Το πολιτικό προσωπικό και η ελληνική κοινωνία δεν είναι έτοιμοι να διαχειριστούν μια τέτοια ρήξη είναι το επαναλαμβανόμενο μότο. Κι όμως, όπως προκύπτει και πάλι από τα γραπτά του Ντιν Μπέικερ και του Πολ Κρούγκμαν, η Αργεντινή ήταν σε απείρως δυσχερέστερη θέση όταν αποφάσισε να αμφισβητήσει τις εντολές των δανειστών της.

Τέσσερις ηγέτες είχαν εγκαταλείψει το προεδρικό μέγαρο (κάποιοι με ελικόπτερα) σε διάστημα δυο εβδομάδων, ενώ στους δρόμους σημειώνονταν συγκρούσεις ανάμεσα σε μικροκαταθέτες που δεν μπορούσαν να ανασύρουν τις οικονομίες τους και ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας. Η παύση πληρωμών και η έξοδος από μια λεόντειο νομισματική ένωση ήταν η (δύσκολη ομολογουμένως) απάντηση σε αυτή την εικόνα ολοκληρωτικής κατάρρευσης της κοινωνίας και της οικονομίας.

Σημαίνουν μήπως όλα αυτά ότι μπορούμε να προχωρήσουμε σε ρήξη με τους δανειστές, αδιαφορώντας για την προετοιμασία της κοινωνίας και της οικονομίας; Κάθε άλλο. Οταν όμως βρίσκεσαι σε ένα φλεγόμενο πλοίο και διαθέτεις λίγα λεπτά ζωής οι πιθανότητες επιβίωσής σου εάν επιβιβαστείς σε μια σωσίβια λέμβο είναι απείρως μεγαλύτερες. Οπως σημείωσε άλλωστε και ο Πολ Κρούγκμαν σε πρόσφατη ανάλυσή του: «ο μεγαλύτερος λογαριασμός του Grexit πληρώθηκε ήδη» με τα capital controls. Είναι καιρός λοιπόν να γευτούμε και τα οφέλη - ακόμη και αν η απόφαση ληφθεί από ένα κυβερνητικό σχήμα που θα πηδά έξω από το φλεγόμενο πλοίο.

*Πηγή: efsyn.gr

H Αμερικανική Ένωση Ψυχολόγων (APA) συνέγραψε μαζί με το Πεντάγωνο και τη CIA τους κανόνες δεοντολογίας που επικύρωσαν τις βάρβαρες μεθόδους ανακρίσεων που χρησιμοποίησε η αμερικανική κυβέρνηση μετά την 11η Σεπτεμβρίου και έχουν χαρακτηριστεί ως βασανιστήρια, ανέφερε έκθεση της ένωσης.

Οι κυβερνητικές υπηρεσίες «ήθελαν ανεκτικούς/επιεικείς κανόνες δεοντολογίας ώστε οι ψυχολόγοι τους να μπορούν να συνεχίσουν να συμμετέχουν σε αυτές τις βίαιες τεχνικές ανάκρισης», όπως ο εικονικός πνιγμός ή η στέρηση ύπνου, διευκρινίζεται στην 542 σελίδων έκθεση που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή στην ιστοσελίδα της.

«Το κυριότερο κίνητρο της APA ήταν να ευθυγραμμιστεί με το υπουργείο Άμυνας και να αποσπάσει εύνοια. Υπήρχαν επίσης άλλα δύο κίνητρα: να δημιουργηθούν καλές σχέσεις μεταξύ τους και να συνεχίσει να αναπτύσσεται η ψυχολογία» στον στρατό.

Η επιτροπή Πληροφοριών της αμερικανικής Γερουσίας δημοσίευσε τον Δεκέμβριο μία έκθεση στην οποία κατέγραφε λεπτομερώς τη βαναυσότητα αυτών των ανακριτικών μεθόδων, όπως η διοχέτευση υγρών από τον πρωκτό ή οι ξυλοδαρμοί που χαρακτηρίζονται ως βασανιστήρια από τις οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και χρησιμοποιήθηκαν από τη CIA σε υπόπτους που φέρεται να ήταν μέλη του ισλαμιστικού δικτύου Αλ Κάιντα μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Ο διευθυντής δεοντολογίας της APA, Στέφεν Μπένκε, εργάστηκε μαζί με έναν ψυχολόγο του στρατού για να συντάξουν τα ανακοινωθέντα και εξασφάλισε ένα συμβόλαιο από το Πεντάγωνο για να εκπαιδεύσει τους στρατιωτικούς που θα έπρεπε να διενεργήσουν τις ανακρίσεις

Όμως, αυτός ο αξιωματούχος της APA δεν είχε ενημερώσει την ένωση για τη δουλειά του στο Πεντάγωνο.

Σύμφωνα με την έρευνα, δύο πρώην πρόεδροι της APA είχαν παρακαθήσει στις επιτροπές της CIA και ο ένας από αυτούς δήλωσε στην υπηρεσία κατασκοπείας πως δεν θεωρεί ότι η στέρηση ύπνου συνιστά βασανιστήριο.

Η APA απολογήθηκε και δήλωσε πως θα αναθεωρήσει την πολιτική της, απαγορεύοντας κυρίως στους ψυχολόγους της να συμμετέχουν άμεσα στις ανακρίσεις.

«Η ένωσή μας δεν είχε την πρόθεση να επιτρέψει βίαιες τεχνικές ανάκρισης ή να συμμετάσχει στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά αυτό ήταν το αποτέλεσμα» δήλωσε η Ναντίν Κάσλοου, η οποία παρήγγειλε την έκθεση.

«Απολογούμαστε για αυτή τη συμπεριφορά και τις συνέπειες που είχε» ανέφερε η APA.

To 2005, μία ομάδα εργασίας της APA είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπήρξαν δεοντολογικές παραβιάσεις όσον αφορά τη συμμετοχή των ψυχολόγων της στις λεγόμενες «εξαναγκαστικές» τεχνικές ανάκρισης της κυβέρνησης.

Κι όμως, ο Μπένκε είχε «συμμετάσχει παρασκηνιακά στα συμπεράσματα αυτής της ομάδας εργασίας» διευκρινίζεται στην έκθεση.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις αντιτιθέμενων σε αυτές τις τεχνικές που παρατίθενται στην έκθεση, οι αποφάσεις της APA ελήφθησαν «με πρόθεση να βοηθήσουν την κυβέρνηση να διαπράξει βασανιστήρια».

Αυτοί οι δεοντολογικοί κανόνες «έδωσαν προτεραιότητα στην προστασία των ψυχολόγων έναντι εκείνης του κοινού».

πηγη: left.gr

ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ, ΜΙΧΑΛΗ ΡΙΖΟΥ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΣΣΑΛΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ "ΠΡΙΝ" ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ (12/7) ΜΕ ΘΕΜΑ Ο ''ΔΡΟΜΟΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ''

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ

Του ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ

Υπάρχει εναλλακτικό πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής σε αυτές τις συνθήκες και με ποιο χαρακτήρα;

Υπάρχει, διότι η αιτία της κρίσης προσδιορίζει και το χαρακτήρα της λύσης.
Με αλλά λόγια επειδή η κρίση είναι καπιταλιστική κρίση η λύση έχει ταξικό πρόσημο.

Όπως τα μνημόνια στοχεύουν στην αποκατάσταση του ποσοστού κέρδους, η φιλολαϊκή απάντηση συνίσταται σε άμεσες κρατικές επενδύσεις με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Η κατανάλωση των εισοδημάτων που θα δημιουργηθούν από την αύξηση της απασχόλησηςθα διαχυθεί σε ολόκληρη την οικονομία αντιμετωπίζοντας τις συνέπειεςτης κρίσης.

Παρόλο που περιγράφουμε τη βασική αρχή ενός μεταβατικού προγράμματος, με την έννοια ότι δεν θέτει προϋπόθεση το μετασχηματισμό των σχέσεων παραγωγής, η εφαρμογή του αμφισβητεί στην πράξη την ανάπτυξη με γνώμονα το κέρδος. Δηλαδή δεν είναι μια Κεϋνσιανή πολιτική που σπρώχνει κρατικά χρήματα σε επιχειρήσεις και τράπεζες με την ελπίδα ότι κάποια από αυτά θα ενισχύσουν την παραγωγή και την απασχόληση, αλλά το ακριβώς αντίθετο: Κρατικές επενδύσεις και επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας για εκείνους που δεν μπορούν να βρουν δουλειά στον
ιδιωτικό τομέα, με γνώμονα τις ανάγκες της κοινωνίας.

Όμως η Ελλάδα είναι χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της οποίας τέτοιες πολιτικές είναι στην πράξη απαγορευμένες, άρα η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ είναι προϋπόθεση για την εφαρμογή της,όπως δείχνει και η δραματική εμπειρία των τελευταίων πέντε μηνών.

Η διαδικασία θα πρέπει να είναι άμεση διότι η δημιουργία νομισματικού βραχίονα είναι προϋπόθεση για την άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής.

Τα βασικά θέματα που απασχολούν τη διαδικασία μετάβασης σε εθνικό
νόμισμα είναι:

• η αποφυγή πληθωριστικών πιέσεων λόγω αναγκών
  εισαγόμενων προϊόντων,
• η ανακεφαλαίωση του τραπεζικού συστήματος ώστε
  να μπορέσει να δράσει σταθεροποιητικά στην οικονομία και
• η σταδιακή δυνατότητα
  χρηματοδότησης ελλειμματικών προϋπολογισμών για τη πραγματοποίηση
  επενδύσεων.

Για το σκοπό αυτό είναι αναγκαία η παρακάτω ακολουθία ενεργειών:

1. Άμεση κήρυξη στάσης πληρωμών με σκοπό το πάγωμα του χρέους ώστε να πάψει η αιμορραγία πόρων. Στις παρούσες συνθήκες η μονομερής άρνηση του χρέους είναι αναγκαία τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά, ωστόσο η σχετική απόφαση θα πρέπει να παρθεί τον κατάλληλο χρόνο.
2. Ίδρυση νέας Τράπεζας της Ελλάδας και μεταφορά σε αυτήν του ενεργητικού της υπάρχουσας τράπεζας. Σκοπός να «φεσωθούν» οι δανειστές με τα 120 δισ. του ELA, ανακεφαλαιώνοντας τις τράπεζες: Οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν στην κεντρική τράπεζα το ποσό του ELA που συνιστά επίσης και τη σημαντικότερη υποχρέωση που εμφανίζεται στο παθητικό τους. Εάν οι εμπορικές τράπεζες απαλλαγούν από την υποχρέωση τότε καθίστανται κεφαλαιακά επαρκείς αυτομάτως. Βέβαια η Τράπεζα της Ελλάδας που οφείλει τα ποσά αυτά δεν θα μπορεί να τα επιστρέψει στην
   ΕΚΤ. Όμως η Τράπεζα της Ελλάδας είναι ανώνυμη εταιρεία με βασικόμέτοχο το Ελληνικό Δημόσιο. Το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί λοιπόν να τη θέσει σε εκκαθάριση και να αποκτήσει το ενεργητικό της σε συμβολικές τιμές μεταφέροντας τη ζημιά στην ΕΚΤ.
3. Εθνικοποίηση όλων των εμπορικών τραπεζών:
   Παρόλο που το Ελληνικό Δημόσιο είναι ο βασικός μέτοχος των τραπεζών μέχρι στιγμής αυτές λειτουργούν ως ιδιωτικές ενώ οι μετοχές τους είναι ενεχυριασμένες στο ESM. Είναι αναγκαία λοιπόν η εθνικοποίηση τους ώστε να λειτουργήσουν σε όφελος του λαού με έλεγχο από τους εργαζομένους.
4. Έκδοση εθνικού νομίσματος σε αναλογία με τα διαθέσιμα σε ευρώ (35δισ. περίπου) και χρυσό, για χρηματοδότηση εισαγωγών. Μετατροπή δανείων και καταθέσεων και μετρητών στο νόμισμα αυτό : Το νέο νόμισμα διεθνών συναλλαγών θα καλύπτεται στο μεγαλύτερο μέρος του από τη νομισματική βάση σε ευρώ (35 δια περίπου) και τα διαθέσιμα της χώρας σε χρυσό. Στόχος είναι να διατηρείται σχετικά σταθερή η ισοτιμία του νομίσματος και οι τιμές των εισαγομένων προϊόντων. Το γεγονός ότι οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιηθουν από τον ELA όπως είπαμε
   παραπάνω, περιορίζει τις ανάγκες σε χρήμα και ενισχύει την αρχική ισοτιμία του νέου νομίσματος.
5. Κυκλοφορία δεύτερου νομίσματος για τις ανάγκες του προϋπολογισμού:
   Η επιδίωξη σχετικά σταθερής ισοτιμίας για το νόμισμα διεθνών συναλλαγών δεν πρέπει να περιορίζει τη δυνατότητα του κράτους να θέσει την οικονομία σε κίνηση. Η χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων μέσα από τον προϋπολογισμό, καθιστά δόκιμη την κυκλοφορία για περιορισμένο χρόνο δεύτερου νομίσματος για το σκοπό αυτό. Η εμπειρία της νεαρής
   Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του 20 είναι ενισχυτική αυτού του
   χειρισμού.
6. Άμεση λειτουργία όλων των τραπεζών με επιβολή κεφαλαιακών ελέγχων
   στην εξαγωγή (και εισαγωγή) κεφαλαίων και όχι στις αναλήψεις του λαού :
   Οι Ελληνικές τράπεζες είναι κλειστές λόγω του ευρώ και της ΕΚΤ. Είναι πολύ εύκολο να ανοίξουν με την εφαρμογή των ενεργειών που περιγράφουμε. Όμως η νομισματική σταθερότητα απαιτεί την εφαρμογή κεφαλαιακών ελέγχων που θα υποστηρίζουν τις σταθερές ισοτιμίες που
   αναφέραμε. Η διαφορά είναι ότι οι περιορισμοί δεν θα αφορούν τις αναλήψεις μισθωτών και συνταξιούχων αλλά τις εξαγωγές κεφαλαίων στις οποίες θα υπάρχουν περιορισμοί και έλεγχοι.
7. Χρησιμοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των υποχρεώσεων του
   δημοσίου για την απόκτηση ιδιοκτησίας και ελέγχου επί στρατηγικών κλάδων της
   οικονομίας (τηλεπικοινωνίες, ενέργεια κλπ.): Η όποια νομισματική σταθερότητα θα είναι βραχύβια εάν δεν αντανακλά την πραγματική οικονομία. Η βασική σταθεροποιητική πολιτική θα προκύψει από τον έλεγχο στρατηγικών κλάδων της οικονομίας. Τούτο θα συμβεί με την κεφαλαιοποίηση των απαιτήσεων του Ελληνικού Δημοσίου και των ανακεφαλαιοποιημενων /εθνικοποιημένων τραπεζών. Με αυτό τον τρόπο θα σταματήσει η συρρίκνωση της οικονομίας και ο περιορισμός της απασχόλησης.
8. Άμεση επίταξη εκκλησιαστικής και μοναστικής περιουσίας, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης κινητοποίησης με σκοπό την καλλιέργεια και την υποκατάσταση εισαγωγών καθώς και απασχόληση ακτημόνων και ανέργων.
   Η Ελλάδα είχε παραδοσιακά διατροφική αυτάρκεια. Από την εποχή της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση η χώρα έθεσε σε κίνδυνο τη διατροφική της αυτάρκεια λόγω της συμμετοχής αυτής καθαυτής. Είναι πολύ σημαντικό να ανακτηθεί η δυνατότητα πλήρους και ουσιαστικής διατροφής του λαού, ιδιαίτερα με δεδομένη την ανάγκη να αρνηθεί το εξωτερικό της χρέος.
9. Δημιουργία αποθεματικού από τη σημερινή νομισματική βάση σε ευρώ (35
   δισ. περίπου) για τη χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων για την
   επαναβιομηχανιση της χώρας : Όλες οι προηγούμενες ενέργειες αποσκοπούν στη σταθεροποίηση της οικονομίας και την επιβολή κάποιων όρων κρατικής ιδιοκτησίας και λαϊκού ελέγχου. Δεν οδηγούν όμως σε ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Αυτή θα έρθει από άμεσες κρατικές επενδύσεις για την αύξηση της παραγωγής και της απασχόλησης που θα χρηματοδοτηθούν από την τρέχουσα νομισματική βάση σε ευρώ. Δηλαδή τα ευρώ που έχουμε στη τσέπη μας και θα ανταλλαγούν με το νέο νόμισμα. Παρόλο που η Ελλάδα έχει ανταγωνιστικό μειονέκτημα, η ύπαρξη αποθεματικών μπορεί να χρηματοδοτήσει την επανεκκίνηση της οικονομίας μιας και ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής (1,7 περίπου) μπορεί να εξασφαλίσει τηδιατήρηση σημαντικών διαθέσιμων και άρα νομισματική σταθερότητα.

Τελευταία, διάφοροι υποτιθέμενοι οπαδοί της αποδέσμευσης από την ΕΕ και το ευρώ παρουσιάζουν διαφορετικές μεταξύ τους θεωρίες στις όποιες η ρήξη και αποχώρηση της Ελλάδας αν και σωστή επί της αρχής δεν είναι δυνατόν να λάβει χώρα άμεσα.

Το ΚΚΕ συνδυάζει τη ρήξη και αποδέσμευση με τη σοσιαλιστική επανάσταση με μηχανιστικό τρόπο και χρονική ταύτιση, ακρωτηριάζοντας έτσι την οποία πολιτική επιρροή αυτής της ατζέντας.

Τις τελευταίες μέρες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και ο βουλευτής Λαπαβίτσας, εξέφρασαν τη θέση ότι η αποδέσμευση απαιτεί προετοιμασία άρα είναι ανέφικτη στο παρόντα χρόνο. Είναι μια κλασική παραπομπή ενός θέματος στις καλένδες που παραγνωρίζει ότι όσο περισσότερο μια χώρα ιδιαίτερα μια χώρα σε κρίση παραμένει στην ΕΕ,τόσο δυσκολότερη γίνεται η αποδέσμευση της.

Το σκεπτικό και οι ενέργειες που παρουσιάσαμε, υποτάσσουν την αποδέσμευση στην ανάγκη υπέρβασης της κρίσης, άρα η όποια καθυστέρηση στη ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ καθιστά μεγαλύτερη τη διάρκεια της κρίσης και των συνεπειώντης.
Κλείνοντας, το μίνιμουμ οικονομικό πρόγραμμα αποδέσμευσης από την ΕΕ και επιστροφής στην οικονομική μεγέθυνση, έχει σίγουρα και αναδιανεμητική διάσταση, άρα ταξική διάσταση. Θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα πρόγραμμα αυξήσεων των μισθών και πάταξης της φοροδιαφυγής, καθώς και δίκαιης φορολόγησης που ξεφεύγει ο ως από τα όρια του παρόντος σημειώματος.

*Το κείμενο αποτελεί μέρος συλλογικής προσπάθειας που έγινε από τους Γιώργο Βασσάλο, Παναγιώτη Μαυροειδή, Μιχάλη Ρίζο και Νίκο Στραβελάκη, σε ότι αφορά τις δυνατότητες «Για ένα δρόμο εξόδου από ευρώ και ΕΕ». Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ της 12/7/15

ΣΕ ΠΟΙΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Η ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΥΡΩΖΩΝΗ; ΑΠΟΤΕΛΕΙ Η ΡΗΞΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ;

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ

Παρά τους περιορισμούς που επιβάλει η ΕΕ, ο φυσικός χώρος ανταλλαγών της Ελλάδας είναι οι χώρες της γειτονιάς μας, δηλαδή χώρες της Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Είναι ενδεικτική η εικόνα των χωρών όπου εξάγονται ελληνικά προϊόντα. Στις 15 πρώτες χώρες εξαγωγής, μόνο 6 χώρες ανήκουν στην ευρωζώνη.
Στην πρώτη θέση με μεγάλη διαφορά η Τουρκία.
Η γειτονική Ιταλία είναι αρκετά μπροστά από την τρίτη χώρα εξαγωγής Γερμανία, η οποία απορροφά προϊόντα λίγο μεγαλύτερης αξίας από την Βουλγαρία.
Η λιλιπούτεια Κύπρος είναι πολύ πάνω από άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Τεράστιες χώρες όπως η Ισπανία και η Γαλλία βρίσκονται πίσω από την Αίγυπτο και την ΠΓΔΜ, αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα ίσης σχεδόν αξίας με αυτά που εξάγονται στη Ρουμανία και το Λίβανο.

Η Ολλανδία είναι στη τελευταία θέση του πίνακα, πίσω και από την πάμφτωχη Αλβανία.

Συνολικά η ευρωζώνη απορροφά μόλις το 29% των ελληνικών εξαγωγών.

Ανάλογη είναι και η εικόνα των εισαγωγών.
Στις 15 πρώτες χώρες εισαγωγής προϊόντων στην Ελλάδα, μόνο 6 χώρες ανήκουν στην ευρωζώνη και η πρώτη θέση ανήκει στη Ρωσία.

Οι εισαγωγές από Γερμανία είναι στο ίδιο επίπεδο με το Ιράκ, αυτές από Ολλανδία με τις ανάλογες από Καζακστάν, από την Ισπανία ισάξιες με Βουλγαρία.

Έξοδος από ευρωζώνη και ΕΕ δε σημαίνει απομόνωση και αναζήτηση «φτωχής πλην αυτάρκους πορείας», αλλά αντίθετα, διεύρυνση εμπορικών ανταλλαγών σε ισότιμη και αμοιβαία επωφελή βάση με όλες τις χώρες του κόσμου, πρωτίστως της περιοχής μας, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των χωρών της ΕΕ, ειδικά των γειτόνων.

Η κοινή λογική λέει πως ισοτιμία μπορεί να υπάρξει σε ένα διεθνές πλαίσιο συνεργασιών κυρίως με χώρες ανάλογου επιπέδου ανάπτυξης, παρά με αυτές που έχουν μέγιστη ισχύ και ιμπεριαλιστική βουλιμία καθυπόταξης.

Και δε θα μας κάνουν «πόλεμο»;
Η πιθανότητα για εμπάργκο προβάλλεται εκφοβιστικά, δεν είναι όμως καθόλου αποδοτική εναλλακτική για τους εμπνευστές της.
Εκτός από τις κυβερνήσεις, τα Eurogroup και την ΕΚΤ υπάρχουν και οι λαοί. Που υποφέρουν στον ένα ή τον άλλο βαθμό από το βάρος του δημόσιου χρέους και ανάλογης ποιότητας αντεργατικά μέτρα.

Σε αντίθεση με την αλληλεγγύη των υποταγμένων αστικών ευρώδουλων συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων που μάταια αναζητούσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι λαοί στέκονται αλληλέγγυοι στις χώρες που αγωνίζονται και ειδικά σε αυτές που θα κάνουν το βήμα της ρήξης. Ας θυμηθούμε τις πρόσφατες μαζικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία.

Η αλληλεγγύη και οι εργατικοί αγώνες, μπορούν να δημιουργήσουν θετικό «ντόμινο» ανατρεπτικών εξελίξεων που θα φέρνουν το «φάντασμα» της ανυπακοής σε όλη την Ευρώπη.

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Των ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ ΚΑΙ ΜΙΧΑΛΗ ΡΙΖΟΥ

Στην κατάσταση που διαμορφώνεται σήμερα, οι στόχοι για έξοδο από την ευρωζώνη και την ΕΕ αναβαθμίζονται και ισχυροποιούνται με την άμεση πρόταξη και αποφασιστική διεκδίκηση του τρίπτυχου κρατικοποίηση τραπεζών-εθνικό νόμισμα και άρνηση πληρωμής δόσεων χρέους.

Η προώθησή τους ωστόσο προϋποθέτει την αποφασιστική στράτευση των λαϊκών στρωμάτων με μια πολιτική λογική ρήξης. Χρειάζονται επειγόντως   τα «υλικά επιχειρήματα» υπέρ της ρήξης ή αλλιώς η αποφασιστική διεκδίκηση του εργαζόμενου κόσμου για την επιβολή άμεσων καταχτήσεων.

Η νομοθετική απαγόρευση απολύσεων, η υποχρεωτική και με γενική εφαρμογή ισχύς των ΣΣΕ για όλους με κρατικό νόμο εδώ και τώρα, το δικαίωμα αυτόματης ανάληψης λειτουργίας επιχειρήσεων που κλείνουν από τους εργαζομένους, η κατάργηση εισιτηρίων και διοδίων, η πρόσληψη εκπαιδευτικών και νοσοκομειακών με διεύρυνση των δωρεάν υπηρεσιών, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, είναι μέτρα που θα μετρούσαν καθοριστικά στην αυτοπεποίθηση και την πολιτική ταύτιση των λαϊκών στρωμάτων με μια άμεση ρήξη.

Η μείωση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, στα καύσιμα και στους λογαριασμούς ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ, όπως και τα δωρεάν φάρμακα με πλήρη, ισότιμη και δωρεάν πρόσβαση των εργαζομένων σε όλο το σύστημα υγείας, θα «μετρούσαν» χίλιες φορές περισσότερο από τα διαγγέλματα του Γιουνκέρ.

Η αναίρεση των κοινωνικών πληγών των καπιταλιστικών μνημονιακών αναδιαρθρώσεων, με άμεσους νόμους που θα καταργούν τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις και τους εφαρμοστικούς νόμους, πρέπει να αποτελέσει τη βασική συντεταγμένη μιας εργατικής πολιτικής, που θα αποδίδει δικαιοσύνη για όλη την κοινωνία.

Παράλληλα πρέπει να τεθούν άλλα κριτήρια για μια νέα κοινωνική και οικονομική πορεία, προσανατολισμένη στα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας.

Απάντηση στο θέμα της δουλειάς για όλους, μπορεί να δοθεί μόνο με τη δημόσια ιδιοκτησία στο κέντρο του άλλου δρόμου. Η επιδίωξη του ιδιωτικού κέρδους, αντικαθίσταται με το δημόσιο κοινωνικό όφελος. Η αύξηση των εργατικών μισθών είναι βασικός μοχλός αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου, αλλά και άμυνας στα προβλήματα πληθωρισμού και υποτίμησης στην πρώτη περίοδο. Η κάλυψη πρωτίστως των εσωτερικών αναγκών, σημαίνει αναδιάταξη παραγωγικού καταμερισμού, σύγκρουση με το εξαγωγικό εμπορικό κεφάλαιο. Κλασσικό παράδειγμα παρέμβασης ο αγροτοδιατροφικός τομέας, όπου ενώ η συνολική παραγωγή -ακόμη και τώρα- παρέχει επάρκεια, οι μονοπωλιακές στρεβλώσεις και η «απελευθέρωση» του εμπορίου, δημιουργούν ελλείψεις ακόμη και σε παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα.

Το δικό μας το «έξω» έχει επομένως ένα «μέσα» σε ένα άλλο δρόμο, εκ των πραμάτων αντικαπιταλιστικό. Η ελληνική αστική τάξη είναι προσδεμένη ολοσχερώς στους πάσης φύσεως ευρωπαϊκούς μηχανισμούς συμφερόντων. Ακόμη και στην περίπτωση που θα αποφάσιζε την απεξάρτηση από το ευρωπαϊκό κέντρο, θα φρόντιζε να προσδεθεί σε ένα άλλο ιμπεριαλιστικό άρμα που θα της εξασφαλίζει τεχνογνωσία, προστασία και μακροημέρευση.

Η επιλογή επομένως του δρόμου μιας οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης σε εργατική αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, επιβάλλεται από την αναγκαιότητα επίλυσης των ζωτικών ζητημάτων προς όφελος της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Δεν πρόκειται για ένα απόρρητο τεχνοκρατικό πρόγραμμα επιτελείων, ένα κρυφό «σχέδιο Β». Ούτε μπορεί να υλοποιηθεί από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ή οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση. Στόχος του «άλλου δρόμου» δεν είναι να λυθούν τα προβλήματα ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά η δημιουργία, μέσα από την πάλη σε αυτόν, ενός διαφορετικού ταξικού συσχετισμού δυνάμεων. Έτσι ώστε να γίνεται πιο αποτελεσματικός και αγωνιστικά «ρεαλιστικός» ο αγώνας για την απόσπαση κατακτήσεων που θα βελτιώνουν άμεσα τη ζωή των εργαζομένων, θα μειώνουν το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, ανοίγοντας τους αναγκαίους επαναστατικούς ορίζοντες για την σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.

Από τη μια, είναι ζητούμενη η ισχυροποίηση, τεκμηρίωση, της αντικαπιταλιστικής καρδιάς ενός προγράμματος εξόδου και ρήξης με την ΕΕ και τον καπιταλισμό. Εδώ είναι αναντικατάστατη η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της μετωπικής συνεργασίας με τη ΜΑΡΣ και άλλες ανατρεπτικές δυνάμεις. Από την άλλη, χρειάζεται να δουλέψουμε για τα «υλικά επιχειρήματα» του συσχετισμού δύναμης, τόσο στο επίπεδο ενός νέου μαχητικού εργατικού κινήματος, όσο και σε αυτό ενός διαρκώς διευρυνόμενου πολιτικού μετώπου ανατροπής με απόσπαση δυνάμεων από τα ρεφορμιστικά και αστικά κόμματα.

ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΑΣΣΑΛΟΥ

Τα ισχυρότερα όπλα που διαθέτουν το ιμπεριαλιστικό κέντρο της ΕΕ και η ντόπια αστική τάξη για να τσακίσουν το περήφανο ΌΧΙ στα μνημόνια του λαού είναι ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος και του νομίσματος. Η ΕΚΤ περιορίζει όλο και περισσότερο τη ρευστότητα των τραπεζών ελπίζοντας η παράλυση της καθημερινής ζωής και της οικονομικής δραστηριότητας να οδηγήσει το λαό και το πολυσυλλεκτικό κίνημα που πάλεψε για το ΌΧΙ να δεχτούν ένα νέο μνημόνιο.

Η μόνη περίπτωση που υπάρχει να αποκαταστήσει η ΕΚΤ τη ρευστότητα είναι να υπογραφεί και να περάσει από τη βουλή νέο μνημόνιο. Πιθανόν είναι να θελήσει να κάνει και αναδιάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος με βάση τη νομοθεσία για την τραπεζική ένωση.

Ποια εναλλακτική υπάρχει σε αυτό τον ύστατο εκβιασμό ; H άμεση πραγματική εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και ο δημοκρατικός έλεγχος πάνω σε αυτό είναι ο μόνος δρόμος προς την οικονομική ομαλοποίηση χωρίς νέο γύρο εξοντωτικής λιτότητας. Είναι ο μόνος δρόμος επίσης για να πάρουν οικονομική ανάσα από τα χρέη οι πολίτες και να αποκτήσει προοπτική βελτίωσης η ζωή τους.

Καμία επιχείρηση εθνικοποίησης των τραπεζών δεν μπορεί να νοηθεί με την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) να παραμένει υπό τον έλεγχο της ΕΚΤ και των μετόχων η ταυτότητα των οποίων είναι μυστική. Η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ) από τη στιγμή που ο οικονομικός στραγγαλισμός που επιχειρείται από την ΕΚΤ είναι περίπτωση εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης όπως ορίζει το Σύνταγμα. Η ΠΝΠ αυτή πρέπει να καθιερώνει τη δυνατότητα παύσης του διοικητή της ΤτΕ από την κυβέρνηση σε περίπτωση εσκεμμένης παραβίασης των καθηκόντων του. Πρέπει έτσι άμεσα να αντικατασταθεί ο Γιάννης Στουρνάρας χωρίς ανάμειξη της ΕΚΤ στην επιλογή του αντικαταστάτη του. Πρέπει επίσης να αλλάξει ο κανονισμός της ΤτΕ ώστε να δημοσιοποιήσει άμεσα την πλήρη λίστα των μετοχών της αλλά και για να τεθεί το σύνολο του μετοχικού της κεφαλαίου υπό τον έλεγχο του κράτους. H ΠΝΠ πρέπει να αφαιρεί τον πρακτικό έλεγχο της ΤτΕ από την ΕΚΤ εν αναμονή ολοκληρωμένου νομοσχεδίου που σίγουρα θα προκαλέσει μια μακρά πολιτικο-νομική διαμάχη με την ΕΕ.

Το δεύτερο βήμα πρέπει να είναι η άμεση αλλαγή του νόμου του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) ώστε το κράτος να αποκτήσει πλειοψηφικά δικαιώματα ψήφου στις τρεις συστημικές τράπεζες στις οποίες έχει την πλειοψηφία των μετοχών. Στις τράπεζες αυτές πρέπει άμεσα να αλλάξουν και οι διοικήσεις.

Οι τράπεζες αυτές θα πρέπει να αναδιαρθρωθούν ανεξάρτητα και έξω από τις διαδικασίες της ΕΕ, έτσι ώστε να ξανανοίξουν άμεσα χωρίς ημερήσια όρια ανάληψης που δημιουργούν πρόβλημα στην καθημερινότητα των πολιτών αλλά και με απόλυτη εγγύηση των καταθέσεων κάτω από 100 χιλιάδες ευρώ. Θα πρέπει άμεσα να γίνει έλεγχος στα βιβλία των τραπεζών και όλο το διαθέσιμο ρευστό να μπει σε κυκλοφορία.

Η ΤτΕ θα μπορούσε να κάνει χρήση της δυνατότητας που της δίνει ο κανονισμός του ELA ώστε να δανείσει στις τράπεζες μέχρι 2 δισ. Ευρώ. Κάπου εκεί τελειώνει και η δυνατότητα χρηματοδότησης των τραπεζών με Ευρώ. Και δεδομένου ότι η ΕΚΤ δεν πρόκειται να ξανανοίξει την κάνουλα εκτός αν υπάρξει δέσμευση συνέχισης των μνημονιακών πολιτικών, η ΤτΕ θα πρέπει κυρίαρχα να εκδώσει νόμισμα με το οποίο να εγγυηθεί την καταβολή μισθών, συντάξεων και άλλων πληρωμών καθώς και τη ρευστότητα των εθνικοποιημένων τραπεζών. Η ισοτιμία του νέου νομίσματος θα πρέπει να οριστεί μονομερώς στο 1 προς 1 με το ευρώ. Τόσο τα δάνεια όσο και οι καταθέσεις θα μετατραπούν στο νέο νόμισμα.

Για ένα διάστημα δεν μπορεί παρά να έχουμε παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων. Με ό,τι αποθέματα σκληρού νομίσματος έχουμε πρέπει να γίνουν εισαγωγές καυσίμων και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης. Άμεσα πρέπει να συναφθούν διεθνείς συμβάσεις ανταλλαγής προϊόντων και συναλλάγματος. Το σύστημα διπλού νομίσματος ίσως χρειαστεί να συνεχιστεί κι έπειτα από την έξοδο από το Ευρώ για ένα διάστημα με ένα νόμισμα (πχ. «Δραχμή 1») υποστηριζόμενο από αποθέματα συναλλάγματος ή χρυσού για διεθνείς και κάποιες εσωτερικές συναλλαγές κι ένα άλλο (πχ. «Δραχμή 2») για κάποιες άλλες εσωτερικές . Ίσως πάλι το ενδεχόμενο αυτό και να μπορεί να αποφευχθεί.

Από τη στιγμή που η ΕΚΤ μας έχει ήδη στην ουσία κόψει τη ρευστότητα κανένας λόγος δεν υπάρχει να πληρωθεί η δόση στην ΕΚΤ στις 20 Ιούλη. Με βάση το προκαταρκτικό πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας της Βουλής για το Χρέος η κυβέρνηση πρέπει να καταγγείλει τις δανειακές συμβάσεις του 2010 και του 2012 και να τις φέρει ενώπιον του ΟΗΕ και διεθνών δικαστηρίων. Με το σταμάτημα εξυπηρέτησης του μέρους αυτού του χρέους θα απελευθερωθούν πάμπολλοι πόροι.

Παράλληλα με όλα αυτά, πρέπει θεσπιστεί έλεγχος στις τιμές καταναλωτή και νομοθεσία που να εγγυάται την αγοραστική δύναμη μισθωτών και συνταξιούχων, ώστε το κόστος της μετάβασης να μη μετακυλιστεί πάνω σε αυτούς. Χρειάζεται αύξηση του ελάχιστου μισθού, επαναφορά συλλογικών συμβάσεων και απαλλαγή από τα χρέη πολιτών και μικρών επιχειρήσεων προς τις εθνικοποιημένες πλέον τράπεζες.

Ένα άμεσο πρόγραμμα φορολόγησης του πλούτου και των μεγάλων εταιρειών μπορεί να συμβάλει σημαντικούς πόρους για την εκπόνηση ενός σχεδίου δημοσίων επενδύσεων μαζί με τις εθνικοποιημένες τράπεζες με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας αλλά και την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Η ανασυγκρότηση της βιομηχανικής και της γεωργικής παραγωγής πρέπει να είναι η προτεραιότητα.

Ο δρόμος αυτός θα είναι δύσκολος, όχι όμως περισσότερο δύσκολος από την εξευτελιστική συνέχεια των μνημονίων, και κυρίως θα είναι ένας δρόμος με ορίζοντα την καλυτέρευση της ζωής της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών σε συνθήκες οικονομικής δικαιοσύνης. Με την απαλλαγή από τις δαγκάνες των δανειστών, το σύνολο του προγράμματος της Θεσσαλονίκης που έχει καθαρή λαϊκή εντολή πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα (εκτός των 10 δισ. του ΤΧΣ που πλέον έχουν χαθεί με το τέλος του προγράμματος) και το λαϊκό κίνημα να μπει μπροστά για την εφαρμογή των πολύ πιο ριζοσπαστικών μέτρων που χρειάζονται για να ανατραπεί η κοινωνική καταστροφή και να γίνει ο εργαζόμενος λαός κύριος της μοίρας του.

Κυριακή  12 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΖΑΚΗ*

Υπό καθεστώς ενός οιονεί παγκόσμιου κραχ των χρηματαγορών, η κυβέρνηση υπέβαλλε στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας αίτηση νέας χρηματοδότησης. Αιτείται νέο χρέος για το παλιό. Με την αίτηση αυτή η χώρα υπάγεται πλέον απευθείας στον μόνιμο μηχανισμό ελγχόμενης χρεοκοπίας και διάλυσης.

Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ.Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται αυτολεξεί στην Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής.

Ας δούμε τι προβλέπει η Συνθήκη Ίδρυσης του ΕΜΣ. Επιγραμματικά με το άρθρο 32 παρ. 2 της Συνθήκης: «Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη νομική προσωπικότητα· έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα:

α) να αποκτά και να διαθέτει κινητή και ακίνητη περιουσία,

β) να συμβάλλεται,

γ) να είναι διάδικος και

δ) να συνάπτει συμφωνία και/ή πρωτόκολλα για την έδρα, όποτε είναι αναγκαίο, για την εξασφάλιση της αναγνώρισης και της επιβολής του νομικού καθεστώτος και των προνομίων και ασυλιών του.»

Η παρ. 3 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Ο ΕΜΣ, η ακίνητη περιουσία, οι πόροι του και τα περιουσιακά του στοιχεία, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας από οιασδήποτε μορφής δικαστική διαδικασία, εκτός εάν ο ΕΜΣ παραιτηθεί ρητώς από την ασυλία του για τους σκοπούς οιασδήποτε διαδικασίας ή βάσει των όρων οιασδήποτε συμβάσεως, συμπεριλαμβανομένης της τεκμηρίωσης των χρηματοδοτικών του μέσων.»

Η παρ. 4 του ίδιου άρθρου αναφέρει: «Η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ, ανεξαρτήτως τοποθεσίας και κατόχου, χαίρουν ασυλίας έναντι έρευνας, επίταξης, δήμευσης, απαλλοτρίωσης ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κατάσχεσης, αφαίρεσης ή δέσμευσης βάσει εκτελεστικών, δικαστικών, διοικητικών ή νομοθετικών μέτρων.»

Οι παρ. 5 & 6 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Τα αρχεία του ΕΜΣ και όλα τα έγγραφα που ανήκουν στον ΕΜΣ ή βρίσκονται στην κατοχή του είναι απαραβίαστα. Οι χώροι των εγκαταστάσεων του ΕΜΣ είναι απαραβίαστοι.»

Ενώ οι παρ. 8 & 9 του ίδιου άρθρου αναφέρουν: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως. Ο ΕΜΣ απαλλάσσεται από οιαδήποτε υποχρέωση έγκρισης ή αδειοδότησης ως πιστωτικό ίδρυμα, πάροχος επενδυτικών υπηρεσιών ή άλλου είδους επίσημη αδειοδοτημένη, ή ρυθμιζόμενη οντότητα δυνάμει των νομοθεσιών εκάστου μέλους του ΕΜΣ.»

Μάλιστα στο άρθρο 32 παρ. 8 της Συνθήκης ίδρυσης του ΕΜΣ προβλέπεται: «Στον βαθμό που είναι αναγκαίο για την άσκηση των δραστηριοτήτων που προβλέπονται στην παρούσα συνθήκη, όλη η περιουσία, οι χρηματοδοτικοί πόροι και τα στοιχεία του ενεργητικού του ΕΜΣ δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.»

Με άλλα λόγια ο δανεισμός και οι εγγυήσεις που θα αποσπάσει ο ΕΜΣ από το κράτος μέλος που έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του «δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό, ρύθμιση, έλεγχο και μορατόρια οποιασδήποτε φύσεως.» Κι έτσι το κράτος οφειλέτης είναι αναγκασμένο να υποστεί ότι έχει αποφασιστεί ερήμην του χωρίς να έχει καν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης ώστε δήθεν να πετύχει τίποτε περιορισμούς, ρυθμίσεις, ελέγχους και μορατόρια στον τρόπο δανεισμού του από τον ΕΜΣ.

Τι γίνεται όταν ο ΕΜΣ εγκρίνει την έναρξη ενός νέου χρηματοδοτικού προγράμματος προς την Ελλάδα; Τότε συντάσσεται «με το ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ μνημόνιο κατανόησης («ΜΚ») όπου θα περιγράφονται αναλυτικά οι όροι που θα συνδέονται με τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής. Το περιεχόμενο του ΜΚ αντικατοπτρίζει τις αδυναμίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν και το μέσο χρηματοπιστωτικής συνδρομής που έχει επιλεγεί.» (άρθρο 13, παρ. 3) Επομένως κάθε νέα χρηματοδότηση, οφείλει να συνοδεύεται από «μνημόνιο κατανόησης», όπως αυτά που μας έχουν επιβληθεί μέχρι σήμερα.

Το καινούργιο είναι  ότι το «ΜΚ [Μνημόνιο Κατανόησης] συνάδει πλήρως με τα μέτρα συντονισμού των οικονομικών πολιτικών που προβλέπονται στη ΣΛΕΕ [Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης], ιδίως με τυχόν πράξεις του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε γνώμης, προειδοποίησης, σύστασης ή απόφασης απευθυνόμενης στο ενδιαφερόμενο μέλος του ΕΜΣ.» (στο ίδιο άρθρο) Δηλαδή αυτή την φορά το Μνημόνιο δεν είναι μια διμερής συμφωνία με το υπό χρηματοδότηση κράτος, όπως είναι η Ελλάδα, απόρροια μιας συγκεκριμένης δανειακής σύμβασης. Εντάσσεται στη ΣΛΕΕ και στο δίκαιο της ΕΕ.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πώς η εφαρμογή του μνημονίου δεν είναι κάτι ξεχωριστό από την συμμετοχή της χώρας μας στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» Κι επομένως η τήρηση του μνημονίου, εντάσσεται στο άρθρο 28 του Συντάγματος που «προβλέπει περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της,» προκειμένου να διευκολυνθεί η «συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης,» όπως ρητά αναφέρεται στην ερμηνευτική δήλωση του συγκεκριμένου άρθρου.

Γι’ αυτό και η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογράφει το ΜΚ εξ ονόματος του ΕΜΣ» (παρ. 4) και επίσης η «Ευρωπαϊκή Επιτροπή – σε συνεργασία με την ΕΚΤ και, εφόσον είναι εφικτό, από κοινού με το ΔΝΤ – επιφορτίζεται με την παρακολούθηση της συμμόρφωσης προς τους όρους που συνοδεύουν τη διευκόλυνση χρηματοπιστωτικής συνδρομής.» (παρ. 5).

Με άλλα λόγια το κράτος μέλος που δανείζεται απευθείας από τον ΕΜΣ χάνει όχι μόνο την εθνική του κυριαρχία, αλλά την ίδια την κρατική του υπόσταση. Η κυβέρνηση οφείλει "άνευ όρων και αμετάκλητα" να ακολουθεί κατά γράμμα ότι αποφασίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το διοικητικό συμβούλιο του ΕΜΣ. Δηλαδή, με την ένταξή μας στο ΕΜΣ, τελειώσαμε σαν Ελλάδα. Μετατρεπόμαστε σε οικόπεδο υπό εκκαθάριση του μηχανισμού. Κι όλα με αριστερά στην κυβέρνηση.

*Πηγή:dimitriskazakis.blogspot.gr

Κυριακή 12 Ιουλίου 2012

Αν και το κοστολόγιο των μέτρων δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, καθώς εκκρεμεί η εξειδίκευσή τους, οι υπολογισμοί που γίνονται ανεβάζουν τον λογαριασμό κοντά στα 12,5 δισ. ευρώ!

Οι σοβαρές καθυστερήσεις που σημειώθηκαν στις διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς και η δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία με επιστροφή στην ύφεση και στα πρωτογενή ελλείμματα, αύξησαν αλματωδώς το «πακέτο» των μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση για να επιτευχθεί ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος (1% του ΑΕΠ) φέτος.

Αν και το κοστολόγιο των μέτρων δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, καθώς εκκρεμεί η εξειδίκευσή τους, οι υπολογισμοί που γίνονται ανεβάζουν τον λογαριασμό κοντά στα 12,5 δισ. ευρώ!

Η «Εφ. Συν.» παρουσιάζει σήμερα την τελευταία πρόταση της κυβέρνησης, την αναθεωρημένη πρόταση Γιουνκέρ αλλά και το περιλάλητο email Χαρδούβελη.

Η πρόταση Χαρδούβελη

Σε εντελώς διαφορετικές οικονομικές συνθήκες και με διαφορετικούς στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων, είχε συνταχθεί το περιβόητο e-mail Χαρδούβελη, το οποίο περιελάμβανε δημοσιονομικά μέτρα καθαρής απόδοσης περίπου 1 δισ. ευρώ (μόνο για το 2015) έναντι 2,5 δισ. ευρώ που ζητούσαν οι δανειστές.

Η αναιμική έστω ανάπτυξη (0,4% του ΑΕΠ) που κατεγράφη το 2014 και η ύπαρξη οριακού πρωτογενούς πλεονάσματος είχαν διαμορφώσει άλλα δεδομένα σε σχέση με τα σημερινά (επιστροφή στην ύφεση και τα πρωτογενή ελλείμματα). Κατά συνέπεια δεν υπάρχει θέμα σύγκρισης του κόστους εκείνης της πρότασης με τις προτάσεις και το «πακέτο» της σημερινής κυβέρνησης.

Στο 43 σελίδων e-mail Χαρδούβελη προτείνονταν μέτρα όπως:

► Αύξηση του ΦΠΑ στα ξενοδοχεία από 6,5% σε 13%, με απόδοση τουλάχιστον 350 εκατ. ευρώ.

► Διατήρηση των ονομαστικών συντάξεων στο επίπεδο του 2015 για τα έτη 2016 και 2017, με συνολικό όφελος κοντά στα 200 εκατ. ευρώ.

► Πιστοποίηση μέσω διασταυρώσεων των οικογενειακών παροχών που καταβάλλονται στους συνταξιούχους.

► Πλήρης εφαρμογή του άρθρου 13 του νόμου 3863/2010 για συγκεκριμένες περικοπές στις συντάξεις.

► Αύξηση εσόδων ΦΠΑ μέσω λαχειοφόρου αγοράς και άλλα διοικητικά μέτρα.

► Τροποποίηση της ρύθμισης για τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο.

► Επιβολή φόρου πολυτελείας.

► Αύξηση των φόρων σε καπνό και αλκοόλ, εάν συμφωνηθεί πως τούτο οδηγεί σε αύξηση και όχι σε μείωση εσόδων.

► Σύνδεση των παροχών με τις εισφορές για όσους έχουν γεννηθεί μετά την 1-1-1975 και έχουν περισσότερα από 15 χρόνια ασφάλισης, αλλά λιγότερα από 20.

► Αύξηση του αριθμού των ελάχιστων ενσήμων για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, από 4.500 σε 6.000, και σταδιακή αύξηση για τους νεοεισερχόμενους στο ασφαλιστικό σύστημα.

► Σταδιακή κατάργηση των ειδικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης (πριν από το 62ο ή το 67ο έτος ηλικίας), με καταληκτική ημερομηνία την 1-1-2019.

► Επανασχεδίαση του ΕΚΑΣ.

► Μεταρρυθμίσεις στην αγορά προϊόντων.

Η πρόταση Γιούνκερ

AP Photo / Markus schreiber

Στην επικαιροποιημένη πρόταση Γιούνκερ περιλαμβάνονται:

► Επιβολή ΦΠΑ 23% στην εστίαση.

► Κατάργηση της έκπτωσης 30% του ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου.

► Επιβολή προκαταβολής φόρου 100% στις εταιρείες και τις ατομικές επιχειρήσεις.

► Αύξηση του συντελεστή φόρου στα νομικά πρόσωπα από 26% στο 28%.

► Κατάργηση της ευνοϊκής φορολογικής μεταχείρισης και των εκπτώσεων φόρου για τους αγρότες (πετρέλαιο, φόρος εισοδήματος).

► Περικοπή 900 εκατ. (0,5% του ΑΕΠ) των δαπανών κοινωνικής πρόνοιας (επιδόματα κ.λπ.).

► Περιορισμό των πρόωρων συντάξεων.

► Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ.

► Πλήρης εφαρμογή του νόμου 3863/2010 για το Ασφαλιστικό.

► Εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος και χρηματοδότηση των επικουρικών ταμείων μόνο από ίδιους πόρους.

► Κατάργηση όλων των εισφορών υπέρ τρίτων που χρηματοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία, που συνεπάγεται μείωση των εσόδων τους κατά τουλάχιστον 700 εκατ. ευρώ.

► Αύξηση των κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη στις συντάξεις από το 4% στο 6%.

► Πάγωμα συντάξεων ώς το 2021.

► Μείωση του ακατάσχετου ορίου των 1.500 ευρώ στις καταθέσεις για τους οφειλέτες του Δημοσίου.

► Αύξηση του επιτοκίου της ρύθμισης των 100 δόσεων για την εξόφληση των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

► Μείωση μισθών στο δημόσιο μέσω νέου μισθολογίου.

► Πλήρης εφαρμογή των εργαλειοθηκών του ΟΟΣΑ (γάλα, ψωμί, αρτοποιεία, Κυριακές κ.λπ.).

► Ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ

► Πώληση μετοχών του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο.

► Επαναφορά των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών στα επίπεδα του 2014.

Η πρόταση Τσίπρα

AP Photo/Petros Giannakouris

► Επιβολή ΦΠΑ 13% σε βασικά τρόφιμα και ξενοδοχεία. ΦΠΑ 23% στην εστίαση. Διατήρηση μέχρι το τέλος του 2016 της έκπτωσης 30% στα μικρά νησιά του Αιγαίου και κατάργηση στα πλούσια τουριστικά νησιά. Δημιουργία μηχανισμού αποζημίωσης των μόνιμων κατοίκων μετά την κατάργηση. Στον υπερμειωμένο συντελεστή 6% μένουν μόνο φάρμακα, βιβλία, και εισιτήρια θεάτρου.

► Ενσωμάτωση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης στη φορολογική κλίμακα.

► Αύξηση του φόρου στις επιχειρήσεις από 26% σε 28%.

► Αύξηση του φόρου στο τονάζ των πλοίων και κατάργηση των φορολογικών προνομίων των ναυτιλιακών εταιρειών.

► Αύξηση του φόρου πολυτελείας από 10% σε 13% και επέκτασή του στα σκάφη αναψυχής, άνω των 5 μέτρων.

► Μείωση κατά 50% του κονδυλίου για το επίδομα θέρμανσης στον προϋπολογισμό του 2016.

► Σταδιακή κατάργηση της ειδικής φορολογικής μεταχείρισης για τους αγρότες με κατάργηση της επιδότησης πετρελαίου και αύξηση της προκαταβολής φόρου από το 27,5% στο 55%.

► Αύξηση στο 100% της προκαταβολής φόρου σταδιακά για όλες τις επιχειρήσεις (Α.Ε και ατομικές).

► Διατήρηση του ΕΦΝΙΑ τη διετία 2015- 2016 με αμετάβλητο τον ετήσιο στόχο των εσόδων (2,650 δισ. ευρώ).

► Επιβολή φόρου στις τηλεοπτικές διαφημίσεις και διενέργεια διεθνούς διαγωνισμού για την απόκτηση των αδειών λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών.

► Μπαίνει φόρος 30% στα ηλεκτρονικά παιχνίδια και έσοδα από τις άδειες κινητής τηλεφωνίας 4G και 5G.

► Νέο νομοθετικό πλαίσιο για το ακατάσχετο όριο των 1.500 ευρώ για μισθούς και συντάξεις.

► Μείωση αμυντικών δαπανών κατά 100 εκατ. φέτος και κατά 200 εκατ. το 2016.

► Εφεδρικά προβλέπεται η αύξηση του φόρου από το 11% στο 15% για εισοδήματα από ενοίκια μέχρι 12.000 ευρώ και από 33% σε 35% για ποσά άνω των 12.000.

► Στο 29% και ο φόρος των επιχειρήσεων αν χρειαστεί.

► Δημιουργία ισχυρών αντικινήτρων για την πρόωρη συνταξιοδότηση και αύξηση των πέναλτι στο -16% για κάθε έτος.

► Ενταξη στο ΕΤΕΑ όλων των επικουρικών ταμείων και χρηματοδότηση των συντάξεων χωρίς κρατική συμμετοχή.

► Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ από το τέλος Δεκεμβρίου του 2019.

► Αύξηση των εισφορών υγείας για τους συνταξιούχους από 4% έως 6%

► Θεσμοθέτηση εισφοράς υγείας και στις επικουρικές συντάξεις

► Στενότερη σύνδεση των εισφορών προς τις παροχές.

► Ενοποίηση των ταμείων κοινωνικής ασφάλισης μέχρι το τέλος του 2017.

πηγη: efsyn.gr

Όπως είναι γνωστό η χώρα και ο λαός μας όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα αντιμετωπίζει την απροκάλυπτη εκβιαστική τακτική των δανειστών (Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ – Ε.Κ.Τ) οι οποίοι έχουν οδηγήσει τον τόπο μας σε πρωτοφανή οικονομική ασφυξία και στραγγαλισμό με στόχο να σύρουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ σε μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία και σε ένα νέο μνημόνιο με μέτρα που θα συνθλίβουν τα ασφαλιστικά, εργασιακά δικαιώματα που θα επιβάλλουν μια νέα φοροκαταιγίδα σε βάρος του λαού, των εργαζομένων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων στρωμάτων καθώς επίσης και την λεηλάτηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, των δημόσιων παραγωγικών και αναπτυξιακών επιχειρήσεων όπως είναι ΟΛΠ – ΟΛΘ – αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΔΕΗ κ.λπ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο λαός στις 5/7/2015 έδωσε μέσα από το δημοψήφισμα την δική του γενναία και περήφανη απάντηση στους εκβιασμούς των τοκογλύφων δανειστών – εκβιαστών!

Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός αγνοώντας και περιφρονώντας το Όχι του λαού σύρεται σε μια νέα συμφωνία – μνημόνιο που θα ολοκληρώσει την καταστροφή της χώρας και του λαού. Οι τελευταίες εξελίξεις δικαιώνουν αυτή την εκτίμηση που πολύ έγκαιρα διατύπωσε η ΠΕΝΕΝ.

Ακριβώς το ίδιο χρονικό διάστημα το εφοπλιστικό κεφάλαιο στην χώρα μας με την σειρά του έχει εξαπολύσει έναν εκβιαστικό πόλεμο μπροστά στον κίνδυνο…. επιτέλους να συνεισφέρει στα φορολογικά βάρη σύμφωνα με την οικονομική και φοροδοτική ικανότητά του. Για το σκοπό αυτό το εξαρτημένο και εξαγορασμένο δημοσιογραφικό λόμπυ που είναι στην υπηρεσία των συμφερόντων του, με καθημερινά δημοσιεύματα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι οποιαδήποτε μεταβολή στον άθλιο φορολογικό παράδεισο που απολαμβάνουν οι έλληνες εφοπλιστές στην χώρα μας θα οδηγήσει στην φυγή των εταιριών τους από την χώρα μας. Στην κατεύθυνση αυτή απειλούν και εκβιάζουν για μετεγκατάσταση των εταιριών τους σε άλλες χώρες όπως είναι η Κύπρος, η Σιγκαπούρη, το Ντουμπάι κ.λπ!!!

Οι «έλληνες» εφοπλιστές εν μέσω μιας τραγικής κατάστασης που έχει περιέλθει η χώρα αναδεικνύουν για πολλοστή φορά το σκληρό, αδίστακτο προσωπείο τους που δεν είναι άλλο από αυτό της υπεράσπισης των συμφερόντων τους, αφήνοντας στην άκρη τα περί πατριωτισμού  όταν πρόκειται να συνεισφέρουν στην χώρα και στα φορολογικά έσοδα της εθνικής μας οικονομίας.

Αποδείχνουν περίτρανα ότι πατρίδα του κεφαλαίου και του ελληνικού εφοπλισμού ήταν, είναι και θα είναι τα υπερκέρδη τους και τα οικονομικά τους συμφέροντα και για τον σκοπό αυτό δεν διστάζουν να εγκαταλείψουν ορισμένοι από αυτούς την χώρα και το ελληνικό κράτος που τους πρόσφερε επί δεκαετίες γη και ύδωρ για να αποκτήσουν τις μεγάλες περιουσίες τους, να αναπτυχθούν οικονομικά στον στίβο της ναυτιλίας παρέχοντάς τους σκανδαλώδη προνόμια, διευκολύνσεις και επιχειρηματική ασυδοσία.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ότι στο παιχνίδι των εφοπλιστικών εκβιασμών και απειλών για να παραμείνει άθικτο το άθλιο σημερινό θεσμικό πλαίσιο της εφοπλιστικής ασυδοσίας ενεπλάκη με επιστολή στον Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας και ο Πρόεδρος των Πλοιάρχων (ΠΕΠΕΝ) Γιώργος Βλάχος ο οποίος αναπαράγει με τον τρόπο του τα ίδια επιχειρήματα της πιο ακραίας πτέρυγας του εφοπλισμού που απειλεί θεούς και δαίμονες εάν θιγεί στο ελάχιστο το προνομιακό τους αυτό καθεστώς στην ελληνική Ναυτιλία.

Ο καθείς εφ’ ώ ετάχθη!!!!           

και η ανάγκη ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος

Του Δημήτρη Γκόβα*

Οι όρκοι πίστης της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ στο ευρώ και στην ΕΕ δεν είναι –για μας τουλάχιστον- νέα ανακάλυψη. Χρόνια τώρα οι κυρίαρχες δυνάμεις του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού ορκίζονταν στην «ανάπτυξη», την οικονομία και την «ευρωπαϊκή πορεία», δηλαδή στην απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου, την καπιταλιστική οικονομία και την υποταγή στις πολυεθνικές και το μεγάλο κεφάλαιο, τα συμφέροντα του οποίου εξυπηρετεί η ΕΕ. Γι΄ αυτό και η βασική γραμμή τους ήταν να αποτελούν τον «κοινωνικό εταίρο», να συμμετέχουν ως ένας παίκτης μαζί με τους εργοδότες και το κράτος-κυβέρνηση στις κάθε λογής κοινωνικούς διαλόγους, να υπογράφουν συμβάσεις ταξικής ειρήνης, και ενίοτε, όταν τα πράγματα έφταναν στο …αμήν, να κηρύττουν 24-ωρη απεργία (με πλαίσια και διεκδικήσεις πάντα εντός του πλαισίου που όριζε ο ταξικός αντίπαλος). Ρόλος ενσωμάτωσης και πυρόσβεσης των διαθέσεων, ή πιο σωστά, αστική πολιτική μέσα στους εργάτες.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και αποκάλυψε σε ακόμα ευρύτερα τμήματα εργαζομένων το ρόλο της …ηγεσίας του συνδικαλιστικού κινήματος, ήταν οι ανακοινώσεις-αποφάσεις των θεσμικών αυτών φορέων, που στηχιζόμενοι με το μαύρο μνημονιακό μπλοκ, τον ΣΕΒ και τους δυνάστες δανειστές, εντάχθηκαν στο μπλοκ του ΝΑΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα.

Και τώρα τι; Ποια νομιμοποίηση έχει πλέον η ΓΣΕΕ των ΝΑΙΝΑΙκων, η ΟΤΟΕ των μάνατζερ του τραπεζικού συστήματος και οι άλλες -τέτοιας εργοδοτικής κοπής- ομοσπονδίες (και σωματεία), όταν πάνω από 70% των εργαζόμενων, σε μια βαθιά ταξική αναμέτρηση όπως το πρόσφατο δημοψήφισμα, είπαν ένα μεγάλο Όχι, σε αντίθεση με τα συστημικά παπαγαλάκια των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και λοιπόν δυνάμεων του κρατικο-εργοδοτικού συνδικαλισμού; Καμία. Έτσι κι αλλιώς, οι γραφειοκρατίες αυτές είναι εξαφανισμένες εδώ και μήνες, δεν δίνουν καμία μάχη, στην καλύτερη βγάζουν ανακοινώσεις, και όταν βγαίνουν από το λήθαργό τους, το κάνουν κόντρα στα συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς. Το παραμύθι-που και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ξέθαψε σε απάντησή του για τη στάση της ΓΣΕΕ στο πρόσφατο δημοψήφισμα- ότι «οι ηγεσίες των συνδικάτων εκλέγονται δημοκρατικά», προφανώς δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Η ουσιαστική δυνατότητα των εργαζομένων στη συμμετοχή και στη λήψη αποφάσεων, πόσο μάλλον οι διαδικασίες βάσης και η εργατική δημοκρατία δεν υπάρχουν. Η λειτουργία των συνδικάτων διέπεται από ένα κάθε άλλο παρά εργατο-δημοκρατικό δομικό σύστημα, με εκλογικούς συσχετισμούς και συνέδρια που αντιστοιχούν σε τριετίες πίσω, με εκτεταμένη νοθεία σε αρχαιρεσίες, με σκληρούς κομματικούς και εργοδοτικούς μηχανισμούς παρέμβασης, με άμεση οικονομική εξάρτηση από το κράτος και θεσμούς της ΕΕ, με παρέμβαση της δικαστικής εξουσίας, προνόμια, σωματεία-σφραγίδες, πολυδιάσπαση και κατακερματισμό, δηλαδή με μεγάλη απόσταση από τη ζωή, τις ανάγκες και αγωνίες των εργαζόμενων που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Δεν είναι τυχαία η πολύ χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα στον ιδιωτικό τομέα (μόλις 7-9% συνδικαλισμένοι). Και φυσικά, το κυριότερο, η πολιτική ηγεμονία των αστικών δυνάμεων, των συστημικών δυνάμεων και κομμάτων, και βαθύτερα των αστικών ιδεολογημάτων στις κορυφές και τα μεγάλα συνδικάτα, είναι η βάση ώστε, να εκφράζουν από τη μία, και να διαιωνίζουν από την άλλη, την τάση υποταγής της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο, σε διαρκή προσπάθεια να μη σηκώσει κεφάλι η τάση χειραφέτησης των εργαζομένων.

Ας το πούμε καθαρά: Σήμερα, απαιτείται μια ριζική τομή, μια εκ βάθρων ανασυγκρότηση όλου του συνδικαλιστικού κινήματος. Μια ταξική ανασυγκρότηση πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Πρώτη επείγουσα πλευρά αυτής της προσπάθειας, κατ΄ αρχήν, είναι να υπάρξει εκείνη η μορφή που θα μπορέσει να «αντικαταστήσει» την ΓΣΕΕ, ένα άλλο κέντρο αγώνα δηλαδή, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων και συνολικά του εργατικού κινήματος, θα μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες, να αποφασίζει με τη δημοκρατία της βάσης των εργαζομένων και με αποκλειστικό κριτήριο τα εργατικά συμφέροντα και ανάγκες για τις κινητοποιήσεις. Να μπορεί να επιβάλλει απεργιακά γεγονότα και εργατικές κινητοποιήσεις. Και αυτό το εργαλείο δεν υπάρχει σήμερα. Πιστεύουμε πως βάση για μια τέτοια μορφή, αποτελούν οι δεκάδες συντονισμοί σωματείων σε κλαδικό, τοπικό και -σε στιγμές των σκληρών ταξικών αγώνων της προηγούμενης πενταετίας και- σε γενικό επίπεδο που άνθισαν, έδρασαν και συσπείρωσαν δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Ένας τέτοιος συντονισμός σωματείων είναι σήμερα ακόμα πιο αναγκαίος. Αφετηρία για τη δημιουργία του πρέπει να είναι τα ταξικά και ευρύτερα αγωνιστικά σωματεία που έδωσαν τη μάχη του εργατικού Όχι, που αντιστάθηκαν στα αντιλαϊκά μέτρα, που προσπάθησαν, ακόμα και τους τελευταίους μήνες να βγάλουν στο προσκήνιο τις άμεσες διεκδικήσεις και τα αιτήματα των εργαζομένων. Τώρα χρειάζεται να συσπειρωθούν και συντονιστούν όλα τα σωματεία που θα βάλουν πλάτη στην πάλη ενάντια σε παλιά αλλά και τα νέα μνημόνια και αντιλαϊκά μέτρα, κόντρα στους δυνάστες ΕΕ-ΔΝΤ, κόντρα στην εργοδοσία, τους εκβιασμούς και την βάρβαρη επίθεση του κεφαλαίου. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και η ανάγκη συσπείρωσης και συντονισμού των αγωνιστικών σωματείων για να οργανωθεί ο αγώνας επείγουσα.

Η «συνδικαλιστική αριστερά» στο γνώριμο δρόμο;

Φτάνουν σήμερα κάποια επιμέρους «μερεμέτια» και προσαρμογές στη λειτουργία των συνδικάτων; Το πρόβλημα είναι απλώς η αλλαγή των «εκλογικών συσχετισμών» στα συνδικάτα και η ενίσχυση των αριστερών δυνάμεων στα ΔΣ; Η εμπειρία μας λέει όχι. Στην ηγεσία του μεγαλύτερου εργατικού κέντρου της χώρας, το ΕΚΑ, εκλογική πλειοψηφία έχουν οι «αριστερές» δυνάμεις (ΠΑΜΕ, ΜΕΤΑ, Παρεμβάσεις-κινήσεις). Ωστόσο, ελάχιστες είναι οι διαφορές στη στάση του. Οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ (ΣΥΡΙΖΑ) συγκρότησαν προεδρείο με την ΠΑΣΚΕ της τάσης Παναγόπουλου και τις 2 ΔΑΚΕ. Το ΠΑΜΕ (πρώτη δύναμη) απέχει από τη διοίκηση και ασχολείται με το ΠΑΜΕ και τα συνδικάτα του… Το ίδιο συμβαίνει σε αρκετά εργατικά κέντρα και πολλές μεγάλες ομοσπονδίες. Το πρόβλημα λοιπόν είναι κατά βάση πολιτικό. Είναι πρόβλημα κατεύθυνσης και αντίληψης για το πώς χρειάζεται να ανασυγκροτηθεί το συνδικαλιστικό κίνημα, με ποια γραμμή συσπείρωσης και πάλης θα κερδίσουν τα συνδικάτα την –χαμένη-εμπιστοσύνη του κόσμου της δουλειάς, θα μπορέσουν να οργανώσουν πραγματικές και όχι τυπικές μάχες για την υπεράσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων, ειδικά μέσα στην κοινωνική κόλαση που δημιούργησε η κρίση και οι βάρβαρες πολιτικές του μαύρου μετώπου.

Απάντηση στον εκφυλισμό της ΓΣΕΕ και μεγάλων ομοσπονδιών, δεν είναι η δημιουργία κομματοκεντρικών μετώπων, όπως το ΠΑΜΕ, που ακόμα κι όταν έχει σωστά αιτήματα και μιλάει από ταξική σκοπιά, περιχαρακώνει τη δράση του και υψώνει τείχη απέναντι σε ότι δεν ελέγχει ή δεν ανήκει στη δύναμή του. Το ΠΑΜΕ, αντί για ένα πραγματικό μέτωπο συνδικάτων και σωματείων (που θα μπορούσε να είναι, με βάση την παρέμβαση και την συγκρότηση πολλών σωματείων του ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα και σε κλάδους) , έχει μετατραπεί σε μια «στενή παράταξη» των δυνάμεων του ΚΚΕ. Αρνείται την κοινή δράση και την ισότιμη συνδιαμόρφωση πλαισίων, αιτημάτων και κινητοποιήσεων με αγωνιστικά συνδικάτα και δυνάμεις της ταξικής πτέρυγας. Αρνείται με τη γραμμή του τα αναγκαία πολιτικά αιτήματα-κρίκους που χρειάζεται το κίνημα για να συγκρουστεί με την πολιτική του ταξικού αντίπαλου, θεωρώντας ότι τα συνδικάτα είναι αποκλειστικά φορείς του οικονομικού αγώνα και μόνο το κόμμα (συγκεκριμένα μόνο το ΚΚΕ) πρέπει να «κάνει» πολιτική, αγνοώντας (μερικές φορές εκκωφαντικά) την ανάγκη διαλεκτικής σύνδεσης του οικονομικού και του πολιτικού αγώνα και τον πρωτοπόρο (στην ουσία και όχι στα λόγια) ρόλο της ίδιας της εργατικής τάξης και του πολιτικού της ρόλου.

Απάντηση στον εκφυλισμό των «ΓΣΕΕ και ΣΙΑ» δεν είναι ούτε η στάση του ΜΕΤΑ, που σήμερα -με αφορμή το δημοψήφισμα- ωρύεται και καταγγέλλει την πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ, ενώ χρόνια τώρα, ακόμα και σήμερα, «συγκυβερνά» με αυτές τις δυνάμεις σε όλα σχεδόν τα μεγάλα συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα. Τώρα ανακάλυψε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι «συμβιβαστική και ηττοπαθείς» η ηγεσία της ΓΣΕΕ;

«Να σταματήσει η εκμετάλλευση του εργατικού συνδικαλισμού από το καρτέλ των παρατάξεων που αναπαράγουν τη συνδικαλιστική ελίτ ως «ομάδα συμφερόντων».» γράφει συντονιστικό στέλεχος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε άρθρο του πριν λίγες μέρες. Ρώτησε άραγε τους συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ αν συμφωνούν όλοι; Ακόμα και τώρα, μπροστά σε ένα σκληρό 3ο αντιλαϊκό μνημόνιο, η παράταξη του ΜΕΤΑ αρνήθηκε στην ΟΛΜΕ και αλλού να ψηφίσει κινητοποιήσεις, να συμβάλλει στον αναγκαίο ξεσηκωμό των εργαζομένων ώστε να αντισταθεί στα νέα σκληρά μέτρα. Αυτή την επανίδρυση των συνδικάτων εννοούν;

Ανασυγκρότηση των συνδικάτων και ταξική γραμμή δεν σημαίνει την αντικατάσταση του παλιού εκφυλισμένου κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού με έναν νέο, πιο αγωνιστικό, πιο «αριστερούτσικο» κυβερνητικό συνδικαλισμό που θα καλλιεργεί νέες αυταπάτες ή αναμονές απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.

Οι αγωνιστές και εργαζόμενοι του ΠΑΜΕ και ο μαχόμενος κόσμος που υπάρχει στα πλαίσια του ΜΕΤΑ, αλλά και άλλες δυνάμεις που διαφοροποιήθηκαν από τον υποταγμένο συνδικαλισμό ή γεννήθηκαν στους σκληρούς ταξικούς αγώνες της πενταετίας ή που σήμερα ξεκόβουν από τη «μνημονιακή αριστερά», οφείλουν, όπως και όλοι όσοι δρούμε σε χώρους δουλειάς και συνδικάτα, να καταλάβουμε ότι η προηγούμενη «κανονικότητα» στα συνδικάτα και το κίνημα έχουν παρέλθει. Δεν μπορούμε να βαδίσουμε στο γνώριμο δρόμο, χρειάζεται να ανοίξουμε νέα μονοπάτια ταξικής συσπείρωσης και μαχητικής δράσης. Θα κριθούμε όλοι σε αυτή την πρόκληση.

Αναγέννηση της εργατικής πάλης και των εργατικών συλλογικοτήτων.
Από το σύνθημα στην πράξη. Τώρα είναι η ώρα

Η αστική γραμμή που κυριαρχεί στα ευρωπαϊκά -και όχι μόνο- συνδικάτα είναι ο «κοινωνικός εταιρισμός» και τα σωματεία-ομάδες πίεσης και ομάδες συμφερόντων, θεσμικά ενταγμένες στο αστικό πολιτικό σύστημα, με ρόλο και δομές υποδοχής των εργατικών διαθέσεων και ενσωμάτωσής τους. Μια ταξική αντίληψη αντιμετωπίζει τα συνδικάτα ως μορφές συλλογικής συσπείρωσης και οργάνωσης της τάξης για την διεξαγωγή του αγώνα για τα συμφέροντά της, σε αυτοτέλεια και ανεξαρτησία από τον ταξικό αντίπαλο και το σύστημα του. Υπό αυτή την αντίληψη, ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σημαίνει ότι κριτήριο δράσης για κάθε απόφαση, για κάθε κίνηση και αγώνα είναι αποκλειστικά τα εργατικά συμφέροντα, οι ανάγκες του κόσμου της δουλειάς και ο καλύτερος τρόπος πάλης για να κατακτηθούν. Σημαίνει επίσης διαζύγιο με την ανάθεση, με την «εκπροσώπηση», με τους επαγγελματίες. Σημαίνει όλη η δύναμη και εξουσία στη βάση των εργαζόμενων, οργάνωση πραγματικών ταξικών αναμετρήσεων και όχι άσφαιρων διαμαρτυριών. Σημαίνει, να βρουν τον εαυτό τους και να χρησιμοποιήσουν τα συνδικάτα ως μάχιμο εργαλείο διεκδίκησης και συλλογικής οργάνωσης το 70% της εργατιάς του Όχι, οι νέοι των ελαστικών μορφών εργασίας και του σύγχρονου καπιταλιστικού σκλαβοπάζαρου. Σημαίνει εν τέλει, να υψώσουν τα σύγχρονα ταξικά συνδικάτα τη σημαία του αγώνα για να πάρουν πίσω όσα μας έκλεψαν, αλλά να διεκδικήσουμε και όσα μας ανήκουν, δηλαδή να μιλήσουμε για τον κοινωνικό πλούτο που παράγουμε και την ιδιοκτησία. Όλες οι τελευταίες εξελίξεις (μνημόνια και πενταετία 2010-2015, δημοψήφισμα, νέος γύρος επίθεσης και νέο μνημόνιο, κλπ), κάνουν επιτακτική ανάγκη για οργάνωση του λαού. Και οργανωμένος λαός χωρίς οργανωμένη εργατική τάξη δεν υπάρχει. Τώρα είναι η ώρα, οι εργαζόμενοι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Να συσπειρωθούν στις δικές τους συνελεύσεις και συμβούλια, φτιάχνοντας τα όργανα πάλης και επιβολής των ζωτικών αναγκών και διεκδικήσεών τους. Παίρνοντας στα χέρια τους την πάλη, τους αγώνες, αφαιρώντας την ισχύ και τον προδοτικό ρόλο των υποταγμένων αστικών ηγεσιών των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-Ομοσπονδιών, δίνοντας ένα γερό χτύπημα στον εργοδοτικό και κατικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό της ήττας και της ενσωμάτωσης.

Χρειάζεται πολύ σκληρή δουλειά και προσήλωση σε αυτή τη γραμμή. Με αποφασιστική παρέμβαση και εντός αλλά και εκτός σημερινού συνδικαλιστικού κινήματος. Με τόλμη και δοκιμές, αλλά με αταλάντευτη γραμμή ρήξης με τη σημερινή κατάσταση του εργατικού κινήματος, τώρα που πολύ μεγάλα τμήματα εργαζόμενων καταλαβαίνει το ρόλο των «ΓΣΕΕ και ΣΙΑ». Σε αυτή την κατεύθυνση, οι ταξικές αγωνιστικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος, πρέπει να επεξεργαστούν και να προτείνουν τις σύγχρονες μορφές οργάνωσης των ταξικών συνδικάτων, των σωματείων βάσης, των εργατικών συλλογικοτήτων που ανταποκρίνονται στο συνδικαλισμό της εποχής της καπιταλιστικής κρίσης, δηλαδή στη νέα εποχή της βάρβαρης υπερεκμετάλλευσης και του κοινωνικού μεσαίωνα.

Οι ταξικές δυνάμεις, οφείλουν να γράψουν τις νέες σελίδες της αναγέννησης των συνδικάτων και εργατικών συλλογικοτήτων. Όπως έκαναν οι IWW στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το Εργατικό ΕΑΜ στις μαύρες συνθήκες της κατοχής και τρομοκρατίας, όπως έκαναν τα μαχητικά ταξικά συνδικάτα σε πολλά μέρη του κόσμου στο παρελθόν. Με γενικές συνελεύσεις των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς. Με επιτροπές αγώνα κατά των αντεργατικών μέτρων παντού. Με αναζωογόνηση των υπαρκτών σωματείων και τη δημιουργία νέων, ιδιαίτερα σε κλάδους αιχμής της καπιταλιστικής παραγωγής και οικονομίας. Με οργάνωση του κόσμου των προγραμμάτων-voucher και κοινωφελών και άλλων μορφών χυδαίας εκμετάλλευσης. Με επιτροπές του «Όχι μέχρι τέλους», και σε εργατογειτονιές, αλλά και σε κλάδους και χώρους δουλειάς. Με την ενίσχυση των εργατικών κινήσεων-παρεμβάσεων-συσπειρώσεων παντού και δημιουργία μαζικής ταξικής αντικαπιταλιστικής πτέρυγας. Μορφές αποφασιστικού αγώνα, που θα ενώνουν σε ταξική αγωνιστική κατεύθυνση, με βάση το αναγκαίο σήμερα περιεχόμενο και πλαίσιο πάλης και διεκδικήσεων που χρειάζεται να αποτυπώνει τα ζωτικά συμφέροντα, αιτήματα και ανάγκες του χτυπημένου κόσμου της δουλειάς. Αντικειμενικά, αυτό το περιεχόμενο συγκρούεται σήμερα με τους δυνάστες της ΕΕ και του ΔΝΤ, με το τραπεζικό τοκογλυφικό κεφάλαιο, με τους βιομήχανους και τις πολυεθνικές, με τα μονοπώλια, δηλαδή την εργοδοσία που δίνει το δικό της ταξικό αγώνα για να υπερασπίσει τα κέρδη και την εξουσία της. Συγκρούεται με τα προγράμματα, τις συμφωνίες και τα πακέτα μέτρων, παλιά και νέα, που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, ανεξάρτητα από το χρώμα και τις διακηρύξεις τους, ανεξάρτητα από το μείγμα ή τις διαφορές στο ρυθμό επιβολής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Η γραμμή και πρόταση για ένα νέο εργατικό κίνημα μπορεί και πρέπει να συμβάλλει αποφασιστικά, τώρα, και να αποτελέσει τον πυρήνα και τον καταλύτη μιας τέτοιας πορείας. Γιατί είναι πρόταση και αντίληψη για ένα εργατικό κίνημα με χαρακτηριστικά χειραφέτησης και ανατροπής που χρειάζεται ειδικά σήμερα για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που επιχειρεί, με άγριο χτύπημα του κόσμου της δουλειάς . Αφορά την λογική για τους αγώνες, αλλά και όλο το περιεχόμενο της εργατικής δράσης, της ιδεολογικής διαπάλης, του πολιτισμού, της δομής και λειτουργίας του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος. Είναι το περιεχόμενο, τα αιτήματα, το πρόγραμμα και το σχέδιο αυτού του αγώνα. Είναι οι μέθοδοι «μαζικού πολιτικού εκβιασμού» κατά του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων του για την απόκρουση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων και για την επιβολή ταξικών κατακτήσεων. Είναι όλες οι μορφές οργάνωσης της μαχόμενης εργατικής τάξης: Από το επίπεδο του ταξικού σωματείου έως τα ανεξάρτητα όργανα συντονισμού των αγώνων τους. Και από τις πολιτικοσυνδικαλιστικές συσπειρώσεις και το δικό τους συντονισμό έως την μετωπική κίνηση για το νέο, ταξικό εργατικό κίνημα.

Η τελευταία μορφή, μια κίνηση μετωπικής συσπείρωσης και παρέμβασης των δυνάμεων που κατανοούν και αναζητούν μια συνολική εργατική χειραφετητική και αντισυστημική παρέμβαση είναι εντελώς απαραίτητο να συγκροτηθεί άμεσα.

Δημήτρης Γκόβας, μέλος της εργατικής επιτροπής και της ΠΕ του ΝΑΡ, μέλος ΔΣ ΕΚΑ

*Συντομευμένη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύεται στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 12/7/2015

πηγη: pandiera.gr