Ενάντια στα μνημόνια τρόικας και κυβέρνησης, ενάντια στην ΕΕ

Του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Επήλθε λοιπόν η στιγμή της ρήξης, που «απειλούσε» η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, η ρήξη στην οποία προχώρησε είναι διαπραγματευτική για τη δική της λογική και τη δική της πολιτική βούληση. Εξάλλου, ανενδοίαστα, το ομολογεί: «Το δημοψήφισμα είναι το διαπραγματευτικό υπερόπλο». Επομένως, οι βερμπαλισμοί για σεβασμό της δημοκρατίας και της λαϊκής ετυμηγορίας, για προστασία της αξιοπρέπειας του λαού απ’ τις ιταμές απαιτήσεις των Βρυξελλών, όλα πάνω περίπατο στην υποτελή μικροαστική λογική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η λογική επισείει το φόβητρο της λαϊκής εξέγερσης στον αστό αφέντη, για να διασφαλίσει το οικονομικό και πολιτικό status της και μια κάπως λιγότερο επώδυνη, στην καλύτερη περίπτωση, διευθέτηση για το λαό. Στη συγκυρία, μ’ ένα συντριπτικό συσχετισμό υπέρ της ΕΕ και οριακή την αντοχή του λαού, με απλήρωτο το ΔΝΤ, η ούτως ή άλλως συμβιβαστική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστα ψιχία μπορεί να προσδοκά απ’ τις ανάλγητες Βρυξέλλες σε μια νέα διαπραγμάτευση και μετά το όχι του δημοψηφίσματος. Εκτός αν, αντί να πάει στις Βρυξέλλες πάει στο λαό. Μόνον με το λαό στους δρόμους θα εξασφαλιστεί η δύσκολη αλλά μόνη εφικτή λύση υπέρ των συμφερόντων του, η ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ. Βέβαια, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοια πρόθεση. Όπως αποδείχτηκε, διαπραγματεύεται πρόθυμη ακόμη και να απεμπολήσει το δημοψήφισμα, ερχόμενη σε συμφωνία με τις Βρυξέλλες ή προετοιμάζοντάς την για μετά το δημοψήφισμα. Ήδη η κυβέρνηση με προτροπή του Γιούνκερ υπέβαλε (1/7) αίτημα στον ESM για διετές δάνειο 29,1 δισ. με νέο μνημόνιο «πολύ κοντά στις απαιτήσεις των δανειστών»! Δηλαδή, λένε, όχι για να πουν ένα ταπεινωτικό ναι σε νέο μνημόνιο! Δυστυχώς και μ’ αυτήν την εξέλιξη ηγετικά στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας συνηγορούν για τη συνέχιση της διαπραγματευτικής αβελτηρίας και αντί να την καταγγείλουν, εξακολουθούν το τροπάριο της δημαγωγίας απ’ το βήμα της τηλεόρασης, διαβεβαιώνοντας ότι στο νέο κύκλο της διαπραγμάτευσης θα υπάρξει «βαθύ κούρεμα του χρέους και τέρμα της λιτότητας». Είναι προφανές ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπονομεύει ποικιλότροπα το ΌΧΙ. Όταν στο αίτημα Τσίπρα προς τους θεσμούς ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται την πρόταση Γιούνκερ, με διατήρξη της έκπτωσης 30% του φόρου για τα νησιά, χρονική μετάθεση απλώς επαχθών μέτρων (μηδενική ρήτρα, νόμος 2010 για συντάξεις κ.ά.) και με δήλωση για το χρέος όπως ο οπαδός του ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίσει όχι εναντίον της πρότασης Γιούνκερ, την οποία ο αρχηγός του τελικά αποδέχεται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν; Για ποια λιτότητα θα διαπραγματευτεί ο Τσίπρας μετά το όχι, όταν με το νέο δάνειο για αποπληρωμή χρεών και όχι για ανάπτυξη και το τρίτο αριστερό μνημόνιο θα αναπαράγει το φαύλο κύκλο δανεικά – μέτρα – λιτότητα, που ακόμη και τώρα εξορκίζει; Οι συσχετισμοί στο ΣΥΡΙΖΑ αλλάζουν ραγδαία μετά την οδυνηρή διάψευση των ουτοπικών προσδοκιών του και αντίθετα την άκρα σκλήρυνση του συστήματος, εγχώριο και διεθνούς, που ως όρο για την αποδοχή της ταπεινωτικής πρότασης Τσίπρα απαιτεί τη ματαίωση του δημοψηφίσματος.

Ο τρόμος της χρεοκοπίας αλλάζει ραγδαία τους συσχετισμούς στον ΣΥΡΙΖΑ: Στελέχη επώνυμα της αστικής πλευράς του τάσσονται υπέρ της ματαίωσης του δημοψηφίσματος (Δραγασάκης, Χρυσόγονος, Πανούσης, Κούλογλου) και άλλοι ακόμη. Και σε επίπεδο κυβέρνησης, χωρίς να το δημοσιοποιούν. Η κεντριστική πτέρυγα με επικεφαλής τον Τσίπρα που επιδίωκε ένα «εξωραϊσμό» της συμφωνίας για να σώσει τα προσχήματα στην κομματική και εκλογική βάση και να διασώσει την περιπόθητη εξουσία, ήδη υποχωρεί άτακτα προς τα δεξιά ψοφοδεής απ’ τις επιπτώσεις του ναυαγήσαντος πολιτικού παιγνίου. Απ’ την αφόρητη πίεση επηρεάζεται και η Αριστερή Πλατφόρμα. Ως το κατ’ εξοχήν μικροαστικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ χάνει μια ακόμη ευκαιρία να στραφεί κατά των εξευτελιστικών συμβιβασμών της δεξιιάς και του κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ, αναπαράγοντας το κουρελιασμένο απ’ την ίδια την ηγεσία αφήγημα της θαυματουργού διαπραγμάτευσης…

Απέναντι στην αστική ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ, που ορρωδεί προ των κινδύνων και τρέμει την πραγματική κοινωνική ρήξη, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιτάσσουν ένα περήφανο, ανυποχώρητο σύνθετο όχι, που στις συνθήκες άτακτης φυγής του ΣΥΡΙΖΑ, αποκτά μεγαλύτερη πολιτική και ηθική αξία. Μαζί μας συμπαρατάσσονται δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες συνειδητοποιημένοι αριστεροί, που αποκρούουν τις παλινδρομήσεις μίας περιδεούς και αποσβολωμένης ηγεσίας.

Με τυπική λογική (και κακοπροαίρετη συνάμα) το όχι των ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμπίπτει με το όχι του ΣΥΡΙΖΑ (τα προς τρίτον ίσα είναι και μεταξύ τους ίσα) και βάσει του δικαίου του ισχυρού υπηρετεί τον τακτικισμό του ΣΥΡΙΖΑ. με τη δεσπόζουσα όμως στον μαρξισμό διαλεκτική λογική των αντιθέσεων η «ταυτότητα» συνυπάρχει με την αντίθεση που κυριαρχεί και προσδιορίζει το δικό μας όχι. Το όχι λοιπόν του ΝΑΡ είναι αντίθετο με το κίβδηλο όχι του ΣΥΡΙΖΑ: Είναι ένα τριπλό προλεταριακό όχι: Όχι στην κανιβαλική πρόταση των δανειστών – Όχι στο νέο μνημόνιο και στη νέα διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ – Όχι στο ευρώ και την ΕΕ – Ρήξη και ανατροπή. Το τριπλό όχι δεν είναι τεχνητό κατασκεύασμα. Απορρίπτει την πολιτική των μνημονίων οποιασδήποτε παραλλαγής και μίγματος και τη δομική υπέρβασή τους από μια ριζοσπαστική πολιτική. Αν το όχι στην πρόταση Γιούνκερ δεν συνοδεύεται απ’ το όχι στο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ, τότε δικαιολογημένα θα νοείται ως ταυτόσημο με το όχι του ΣΥΡΖΑ και θα είναι ευάλωτο σε υπεραριστερή κριτική. Αν το όχι στα μνημόνια δεν συνοδεύεται απ’ την αξιοποίηση μιας ριζοσπαστικής προοπτική (έξω από ευρώ, ΕΕ, αντικαπιταλιστικοί στόχοι – κόμβοι), τότε δεν συμβάλλει στην ανατροπή της ακολουθίας των μνημονίων, συμβάλλει αντικειμενικά στην παράτασή τους.

Το όχι του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την ανειλικρίνειά του, και η αντίστοιχη ρητορική που το συνοδεύει, ανεξάρτητα απ’ τις πολιτικές σκοπιμότητες της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, υποθάλπει μια ριζοσπαστική δυναμική κατά της ΕΕ, αυθόρμητη κυρίως και όχι προϊόν χειραφετημένης συνείδησης, όπως συνέβη και στις αρχές του Φλεβάρη, όταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ διέχεε την αίσθηση ότι ανθίσταται σθεναρά στις πιέσεις των δανειστών.

Το όχι αφετηρία για αντιΕΕ αντικαπιταλιστική δράση

Το δημοψήφισμα ανεξάρτητα απ’ τους σχεδιασμούς της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ καλλιεργεί ένα κλίμα ρήξης με την ΕΕ (το ποσοστό των υποστηρικτών της ρήξης έχει ανέλθει στο 35%), πληγωμένης εθνικής περηφάνιας, ενεργοποίησης του λαϊκού παράγοντα και όχι ανάθεσης, ταξικής και πολιτικής αντιπαράθεσης με τα μονοπώλια και τους μηχανισμούς της υπεραντιδραστικής ΕΕ και με το μαύρο μέτωπο στη χώρα μας (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, κεφάλαιο, άθλια μιντιοκρατία). Αυτό το ευρύ πλαίσιο σύγκρουσης προάγει την ταξική εμπειρία και συνειδητοποίηση των μαζών. Βέβαια, η αναγωγή της ταξικής εμπειρίας σε ταξική συνείδηση δεν είναι ούτε αυτόματη ούτε γραμμική υπόθεση. Το μεγαλύτερο τμήμα των πολιτών που εκδηλώνει ρηξιακές διαθέσεις ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ. Η ταξική τους εμπειρία συγκρούεται με την ιδεολογική ηγεμονία της ηγεσίας, η οποία το κλίμα ρήξης επιχειρεί να το χειραγωγήσει με την ενίσχυση μιας αποτελεσματικότερης διαπραγμάτευσης, αποδεδειγμένα, ουτοπικής πλέον. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζει. Γι’ αυτό, ουσιαστικά αξιοποιεί την «ηρωική» διαπραγμάτευση, για να περισώσει την επιρροή της στη βάση της. Ακόμη, μεταμορφώνει μια εμβρυώδη αντιιμπεριαλιστική τάση σε ρηχό εθνικισμό, προσωποποιεί την ταξική αντίθεση με αιχμή τους κακούς Σόιμπλε, Ντάισεμπλουμ κ.ά., εμφανίζει την ταξική επιλογή της ένταξης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ως νομοτέλεια ανυπέρβλητη.

Παράλληλα, η ηγεσία της Αριστερής Πλατφόρμας αντί να συγκρουστεί με τη δεξιά πολιτική της ηγεσίας και να ισχυροποιήσει το ριζοσπαστικό ρεύμα νομιμοποιεί στο κοινό αυτό την επαναδιαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ συνδέοντάς την με μαξιμαλιστικές θετικές συνέπειες.

Το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ριζοσπαστικές δυνάμεις πρέπει να αναπτύξουν αγωνιστικούς δεσμούς μ’ αυτές τις μάζες, επιχειρώντας να τις αποστασιοποιήσουν απ’ την αστική πολιτική που ενστερνίζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η όσμωση με τις διαφοροποιούμενες όχι όμως και απελευθερωμένες απ’ τα ιδεολογήματα της ηγεσίας τους, μάζες του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να συντελείται στην κοινή αγωνιστική δράση, στη σύναψη αγωνιστικών δεσμών, με όρους κινήματος και όχι ανάθεσης. Η αγωνιστική συνάντηση μ’ αυτές τις δυνάμεις και μ’ άλλες κινηματικές και πολιτικές πρέπει να πραγματοποιείται όχι στη βάση ενός στείρου «φτωχού» όχι που εύκολα χειραγωγείται από ηγεσίες και την πολιτική υστεροβουλία τους. Ούτε στη βάση ενός επιφανειακού πατριωτισμού ευάλωτου στον εθνικισμό και στην αταξική στάση, ούε με υπόκλιση στις όποιες αυταπάτες τους, για να μη «τρομάξουν» από τις προωθημένες ιδέες μας και αποστασιοποιηθούν απ’ το ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό κίνημα. Οι πιο συνειδητοποιημένες κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις, χωρίς διδακτισμό και δοκησισοφία, πρέπει να μπολιάζουν στις μισοδιαφοροποιούμενες μάζες, αξιοποιώντας και την πείρα τους, την αντίληψη ότι εναλλακτικό μονόδρομο αποτελεί η σύγκρουση με την Ευρωζώνη και την ΕΕ και όχι η «προοδευτική μεταρρύθμισή» της, η ταξική πάλη και όχι η συνεργασία με το «δημιουργικό» κεφάλαιο, η ρήξη με το αστικό κράτος και όχι η «συνέχειά» του.

Το ΚΚΕ εμμένοντας στη λογική του σεχταρισμού και του αναχωρητισμού επιλέγει το άκυρο, που αντικειμενικά όμως εξυπηρετεί το ναι. Αφαιρεί εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους απ’ το όχι στο μνημόνιο της ΕΕ και κυρίως αδρανοποιεί τη μεγάλη κινηματική και πολιτική δύναμή του και την αποσύρει από το κυρίαρχο στη συγκυρία πεδίο ταξικής πάλης, που δεν θα κλείσει ασφαλώς την Κυριακή… Το ΚΚΕ δεν εκπλήσσει. Ίδια ήταν η συμπεριφορά του και στο κίνημα των πλατειών. Αν όμως, όπως έλεγε ο Λένιν, περιμένει να δει μια καθαρή επανάσταση, δεν θα τη δει ποτέ…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν το Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

Γράφει ο kokkiniotis

Μετά το ηχηρό λαϊκό χαστούκι, το περήφανο ταξικό «ΟΧΙ» σε κάθε μνημόνιο που βροντοφώναξαν οι εργατικές γειτονιές, οι άνεργοι και η νεολαία, δρομολογήθηκαν ήδη εξελίξεις στο στρατόπεδο του «ΝΑΙ» και του «Μένουμε Ευρώπη».

Υπό κανονικές συνθήκες, θα έπρεπε να αποτελέσει έκπληξη το υψηλό ποσοστό (38,69%) που συγκέντρωσε το ανατριχιαστικό ΝΑΙ στα μνημόνια, στο κόψιμο μισθών και συντάξεων, στο στραγγαλισμό και τη γενοκτονία του κόσμου της εργασίας.

Με το όργιο τρομοκράτησης του λαού όμως, με την επικοινωνιακή καταιγίδα, τις απροκάλυπτες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την εργοδοτική τρομοκρατία, το τελικό 61,31% του «ΟΧΙ» αποτελεί αναμφισβήτητα μια λαϊκή νίκη, παρακαταθήκη για το ξεδίπλωμα της εργατικής αντεπίθεσης.

Καθώς το μαύρο μέτωπο του κεφάλαιου, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του πολιτικού προσωπικού τους είχε δηλώσει με κάθε τρόπο ότι το δημοψήφισμα έχει ως διακύβευμα το «Ναι ή Όχι στο ευρώ», αναμένεται ο τρόπος αναδίπλωσης μετά τα αποτελέσματα.

Ήδη όμως στο αστικό στρατόπεδο αλλάζει το τοπίο. Μετά την αποχώρηση Βενιζέλου, παραιτήθηκε χθες και ο Σαμαράς από πρόεδρος της ΝΔ. Προσωρινά την ηγεσία ανέλαβε ο Β. Μεϊμαράκης.

Σενάρια που σε ανύποπτο χρόνο είχε παρουσιάσει ΤΟ ΒΗΜΑ, για ενοποίηση του αστικού πολιτικού προσωπικού με νέο ευρωπαϊκό όραμα σε ένα «Ευρωπαϊκό Συναγερμό», σε μια επανέκδοση παλαιότερων εγχειρημάτων εκσυγχρονισμού και ανασυγκρότησης της κλασικής δεξιάς, επανέρχονται σήμερα πιο εμφατικά. Είχε ακουστεί μάλιστα -πριν το εκλογικό στραπάτσο του «ΝΑΙ»- το όνομα του Καμίνη για το ρόλο του «ευρωπαϊστή Παπάγου» ή τον ανάλογο του Κ. Καραμανλή του ’74.

Ενδιαφέρον από αυτή την άποψη παρουσιάζει το άρθρο του Γ. Πρετεντέρη στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 5.7.2015 («Ο λαός του Ναι»).

Αχνοδιαγράφεται εκεί η επερχόμενη ήττα στο δημοψήφισμα και επιχειρείται η κεφαλαιοποίηση της δυναμικής της καμπάνιας του «Μένουμε Ευρώπη». Παράλληλα, περιγράφεται το νέο κεντρο-αριστερο-δεξιό ευρωπαϊκό πρόταγμα.

«Μέσα από τη μισαλλοδοξία, τη μνησικακία και τον φανατισμό των αντιπάλων του πιστοποιείται η διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού ρεύματος. Μιας νέας παράταξης. Ακηδεμόνευτης, ακομμάτιστης, απροσδόκητης, αυθόρμητης.

Ποιος θα μας έλεγε πριν από μερικούς μήνες ότι κάποιες χιλιάδες έλληνες πολίτες, ούτε οργανωμένοι ούτε αγανακτισμένοι ούτε οργισμένοι, θα διατράνωναν πολιτισμένα ακόμη και υπό βροχή την ευρωπαϊκή ταυτότητά τους;

Μια ταυτότητα χωρίς επιφυλάξεις και αστερίσκους, η οποία συμπυκνώνει το βαθύτερο αίσθημα και αίτημα ασφάλειας, εκσυγχρονισμού, ελευθερίας και ευημερίας της κοινωνίας. Τόσο απλό.»

Μιλάει όμως και πιο συγκεκριμένα για τη νέα παράταξη που γεννιέται, καθώς και για την κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των ‘ευρωπαϊκών κομμάτων’. Η απάμβλυνση των πολιτικών διαφορών και η άρση των διαχωριστικών γραμμών, διαδικασία που χρονολογείται πολλά χρόνια τώρα, πήρε σάρκα και οστά στις αλλεπάλληλες συγκυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ – ΔΗΜΑΡ ανά δύο ή ανά τρεις. Έτσι ο αρθογράφος μιλάει ανοιχτά για «τα πρώτα εκλογικά βήματα» της νέας παράταξης που γεννήθηκε ‘από τα κάτω’, όπως λέει, και από δεξιά:

Αφετέρου επειδή μέσα από τη διαδικασία του δημοψηφίσματος δόθηκε η ευκαιρία σε αυτή τη νέα παράταξη να κάνει τα πρώτα εκλογικά της βήματα.

Οι διαχωριστικές γραμμές των ευρωπαϊκών κομμάτων σχεδόν καταργήθηκαν, η κοινωνία μπήκε στο παιχνίδι, μια επικοινωνιακή πανστρατιά ενεργοποιήθηκε. Ανθρωποι από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, με όλα τα πιθανά παρελθόντα και πολιτικά βιογραφικά, βρέθηκαν δίπλα-δίπλα στην καμπάνια για το «Ναι».

Η κινητοποίησή τους σε ελάχιστα 24ωρα χωρίς επιλογές ή αποκλεισμούς και πέρα από τις παραδοσιακές κομματικές ή πολιτικές γραμμές είναι ένα φαινόμενο πρωτόγνωρο στην ελληνική κοινωνία.

«Μην στενοχωριέστε αν χάσουμε, έχουμε κεκτημένο το πρόπλασμα μιας νέας πολιτικής παράταξης», κλείνει το άρθρο του ο Πρετεντέρης, προαναγγέλλοντας την κοινή κάθοδο στις επόμενες εκλογές:

Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί μια χρήσιμη, ίσως και απαραίτητη πρόβα τζενεράλε των ερχόμενων βουλευτικών εκλογών. Οταν πλέον «ο λαός του Ναι» και της ευρωπαϊκής προοπτικής κληθεί να δώσει λύση διακυβέρνησης στο πολιτικό πρόβλημα της χώρας.

Δεν ξέρω αν αύριο θα είναι νικητές ή ηττημένοι. Δεν ξέρω πού θα οδηγήσει αυτό το δημοψήφισμα. Το βέβαιον είναι ότι θα αφήσει πίσω του την πιο απροσδόκητη κληρονομιά: το πρόπλασμα μιας νέας πολιτικής παράταξης.

πηγη: pandiera.gr

Γράφει ο kokkiniotis

Με ενσωματωμένο το 58,3% των εκλογικών τμημάτων, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι προς το παρόν
ΟΧΙ: 61,3%
ΝΑΙ: 38,7%

Η Singular Logic στις 20.35’, όπως θα δείτε στο βίντεο, προβλέπει ότι στο τελικό αποτέλεσμα το ΟΧΙ θα υπερβαίνει το 61%.

Πρόκειται για μεγάλη και καθαρή νίκη του λαού, παρά τις αθλιότητες του μαύρου μπλοκ του κεφάλαιου, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των καναλιών της παραπληροφόρησης. Η μαύρη προπαγάνδα δεν πέρασε.

Στο στρατόπεδο του «ΝΑΙ» ψάχνονται και σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις.

Απόλυτα εύγλωττη είναι η ταξική «γεωγραφία» της ψήφου.

Έχουμε αγώνες αύριο! Ήδη από σήμερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί στις 21.30’ σε συγκέντρωση στα Προπύλαια και διαδήλωση ενάντια σε νέα αντιλαϊκά μέτρα και κάθε συμφωνία, για το ΟΧΙ μέχρι τέλους!

ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ – ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΑΝΕ ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ

ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ

πηγη: pandiera.gr

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΙΚΩΝ ΜΜΕ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

Η ΑΘΛΙΑ  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗΣ ΠΕΙΣΜΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΟ ΚΑΙ ΗΧΗΡΟ ''ΟΧΙ''

Στο κενό πέφτει η φτηνή και κατευθυνόμενη προπαγάνδα που ξεδιπλώθηκε από διεθνή και ελληνικά συστημικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου (4/7), με τη δημιουργία σεναρίων περί δήθεν «κουρέματος» των καταθέσεων των λογαριασμών άνω των 8.000 ευρώ που βρίσκονται στις ελληνικές τράπεζες!

Η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών, με ανακοίνωση του προέδρου της που εκδόθηκε σήμερα το βράδυ διέψευσε κατηγορηματικά τα σενάρια αυτά, που φτάνουν τα όρια της προβοκάτσιας και που διακινούσαν τα παπαγαλάκια της ενημέρωσης, με πρώτη και καλύτερη την εφημερίδα του σκληρού πηρύνα του αμερικανικού κεφαλαίου Financial Times, με προφανή στόχο να κατατρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό και να φτιάξουν κλίμα ενίσχυσης υπέρ του «ΝΑΙ» στο αυριανό δημοψήφισμα.

Το συμπέρασμα ότι επρόκειτο για κατευθυνόμενη παρέμβαση προκύπτει αβίαστα και μόνο από το γεγονός ότι τα μυθεύματα αυτά βρίσκονταν στο επίκεντρο των δημοσιευμάτων, ακόμη και μετά την επίσημη διάψευσή τους τόσο από την πρόεδρο της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και επικεφαλής της Εθνικής Τράπεζας, Λούκα Κατσέλη, που χαρακτήρισε το δημοσίευμα "πλήρως ανυπόστατο", αλλά και από το υπουργείο Οικονομικών που σε ανακοίνωσή του έκανε λόγο για "προβοκάτσια" και ζήτησε από τους FT την ανάκλησή του χωρίς όμως αυτό να έχει μέχρι στιγμής κάποιο αποτέλεσμα.

Σύμφωνα, λοιπόν, με ανακοίνωση που εξέδωσε η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (European Banking Authority), ο πρόεδρός της Andrea Enria, δήλωσε ότι "δεν είμαι ενήμερος για κάποιο σχέδιο για επιβολή "κουρέματος" στους καταθέτες λιανικής των ελληνικών τραπεζών, όπως αναφέρθηκε από μέσα ενημέρωσης σήμερα το πρωί. Πολύ αμφιβάλλω ότι κάποια αρχή ή δημόσιος φορέας σε επίπεδο ΕΕ ή κράτους μέλους θα μπορούσε να εξετάσει την επιλογή αυτή, καθώς αυτό θα ήταν αντίθετο προς το δίκαιο της ΕΕ. Σε αυτή την περίπτωση η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών θα εκκινήσει αμέσως τη διαδικασία εξέτασης παραβίασης της νομοθεσίας της ΕΕ".

Στη δήλωσή του ο κ. Enria υπενθύμισε ότι "η νομοθεσία της ΕΕ είναι σε θέση να προστατεύσει τους Έλληνες καταθέτες λιανικής, όπως και κάθε άλλο καταθέτη στην ΕΕ".

Σημειώνεται ότι η Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ), είναι το θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EE) που φέρνει σε συνεργασία τις τραπεζικές εποπτικές και ρυθμιστικές αρχές της ΕΕ.

Η αδίστακτη αυτή προσπάθεια της τελευταίας στιγμής των πιο μαύρων κύκλων του διεθνούς και εγχώριου κατεστημένου που επιδιώκουν με την κινδυνολογία και με ψευδή λιβελογραφήματα, να βάλουν στο χέρι, τον ελληνικό λαό και που εκτός των άλλων αποτελούν μια ξεκάθαρη ομολογία ήττας, δεν θα περάσει.

Ο ελληνικός λαός δεν θα υπογράψει ο ίδιος την καταδίκη του, βάζοντας τέλος στην αιώνια λιτότητα στην οποία θέλουν να τον εγκλωβίσουν το ευρωατλαντικό κατεστημένο και οι εγχώριοι εκπροσωποί του.

Αυτή η επιχείρηση τρομοκράτησής όχι μόνο δεν τον φοβίζει αλλά αντιθέτως εμψυχώνει τον ελληνικό λαό, έτσι ώστε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα, αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία να ρίξει στην κάλπη αύριο Κυριακή (5/7) το περήφανο «ΟΧΙ».

Το ''ΟΧΙ'' που αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο του, προκειμένου να αποκλειστεί η υπογραφή μιας συμφωνίας κατεδάφισης και λεηλασίας, μιας συμφωνίας συνέχισης του άθλιου μονοδρόμου των μνημονίων. Το ''ΟΧΙ'' που θα ρίξει στην κάλπη με ακόμη μεγαλύτερη ορμή και αποφασιστικότητα για να ανοίξει νέους δρόμους ελπίδας και προοπτικής.

ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

1. Ό,τι και να συμβεί τις αμέσως επόμενες, εξαιρετικά κρίσιμες ημέρες, η 5η Ιουλίου θα περάσει στην ιστορία σαν μια εκπληκτική νίκη του ελληνικού λαού, μεγαλύτερη κι απ' την 25η Ιανουαρίου. Ένας μικρός λαός υπέστη πρωτοφανή οικονομική και ψυχολογική βία- κάτι σαν εικονικές εκτελέσεις και εικονικούς πνιγμούς ενός ολόκληρου έθνους- από το ενιαίο μέτωπο όλων των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων αυτού του πλανήτη.

Βρέθηκε αντιμέτωπος με μια εκστρατεία οργανωμένης τρομοκρατίας των Ελλήνων ολιγαρχών και των συστημικών καναλιών τους, που ποντάρισαν στην προσχεδιασμένη χρεοκοπία της χώρας για να διασώσουν τα προνόμιά τους- και πρέπει να λογοδοτήσουν γι αυτό, μόλις βγούμε από το τούνελ.

Παρόλα αυτά, οι ελεύθεροι πολιορκημένοι της εποχής μας έμειναν όρθιοι και προκάλεσαν έναν πολιτικό σεισμό που ακούστηκε από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Αυτοί που περίμεναν ότι μέχρι σήμερα θα είχαν κλείσει την «αριστερή παρένθεση», βρίσκονται ήδη στην πολιτική συνταξιοδότηση, σαν τον Σαμαρά, ή ετοιμάζονται να τον ακολουθήσουν.

2. Περισσότερο κι από την απροσδόκητη, ακόμη και για τους πιο αισιόδοξους, έκτασή της (23 μονάδες διαφορά!), η θριαμβευτική νίκη του ΟΧΙ διακρίνεται για τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα πολώθηκε ταξικά όσο ποτέ άλλοτε μετά τον εμφύλιο. Το ΟΧΙ θριάμβευσε χάρη στη συντριπτική υποστήριξη της εργατικής τάξης (73% στην πιο εργατική περιφέρεια της Ελλάδας, τη Β' Πειραιά!), των αγροτών και της νεολαίας. Όσοι διεκτραγωδούσαν την υποτιθέμενη πολιτική «απάθεια» των νέων ανθρώπων, ξύπνησαν σε έναν άλλο κόσμο την Παρασκευή και την Κυριακή το βράδυ στο Σύνταγμα. Η πλατεία κατακλύστηκε- σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από την εποχή των Αγανακτισμένων- από νέα παιδιά, που τραγουδούσαν Θεοδωράκη, Μικρούτσικο και αντάρτικα, ανακαλύποντας τη μυθολογία της δικής μας γενιάς, όπως εμείς ανακαλύπταμε στη μεταπολίτευση τη μυθολογία της γενιάς της Αντίστασης. Είναι αυτή η γενιά που γράφει τώρα τη δική της ιστορία, στη δική της, νέα, εργατική- λαϊκή- νεανική «μεταπολίτευση».

3. Αποτελεί εκπληκτικό, συμβολικά και ουσιαστικά, στοιχείο η νίκη του ΟΧΙ σε όλους, χωρίς εξαίρεση, τους νομούς της χώρας. Η προσπάθεια των κυρίαρχων να διαμορφώσουν εμφυλιοπολεμικό κλίμα για να διχάσουν το λαό απέτυχε οικτρά. Η ευρεία λαϊκή ενότητα έγινε γεγονός, όχι βέβαια στο έδαφος της «συναίνεσης», δηλαδή του ενουχισμού του κινήματος, αλλά πάνω στο αμόνι της σκληρότατης ρήξης. Ο χτυπημένος από την κρίση και την τρομοκρατία, αλλά ψύχραιμος, αποφασισμένος και περήφανος λαός ήταν αυτός που έδωσε και κέρδισε τη μάχη, ξεπερνώντας κατά πολύ ΟΛΑ τα κομματικά επιτελεία της Αριστεράς, κυβερνώσας και εξωκοινοβουλευτικής. Τράβηξε τα επιτελεία από το μανίκι, επιβάλλοντάς τους αυτό που του υπαγόρευε η ανάγκη της λαϊκής και της εθνικής επιβίωσης, σηκώνοντας τις ηγεσίες πολύ ψηλότερα από το μπόι τους. Αυτός ο λαός εξουδετέρωσε τους λιπόψυχους, τους σαμποτέρ και τους γραφειοκράτες που δεν έλειψαν και δεν λείπουν στους κόλπους των αριστερών ηγεσιών, αποτρέποντας και την καταστροφική συνθηκολόγηση και την παραλυτική πολυδιάσπαση. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη υποθήκη για το μέλλον.

4. Μια πολύ μεγάλη μάχη κερδήθηκε, αλλά ένας πολύ μεγάλος πόλεμος βρίσκεται μπροστά μας. Αυτό που διαδραματίστηκε στο δραματικό οκταήμερο (πυκνό σαν μια δεκαετία!) ανάμεσα στη θαρραλέα απόφαση του Αλέξη Τσίπρα για δημοψήφισμα και στη νίκη της 5ης Ιουλίου, ήταν η εκρηκτική ωρίμανση της βασικής αντίθεσης που μας ακολουθεί από τις 25 Ιανουαρίου: της αντίθεσης ανάμεσα στην πολιτική δύναμη της ελληνικής Αριστεράς, επικεφαλής ενός κυρίαρχου λαού, και την οικονομική δύναμη των επίδοξων στραγγαλιστών μας. Και οι δύο πόλοι της αντίθεσης γιγαντώθηκαν το οκταήμερο που πέρασε: ποτέ η πολιτική μας δύναμη δεν ήταν πιο κραταιά και ποτέ η οικονομική μας κατάσταση τόσο δεινή. Αυτή η δραματική αντίθεση θα λυθεί με τον τρόπο που λύνονται όλες οι πραγματικές αντιθέσεις: με το να οξυνθεί μέχρι το έπακρο. Η στιγμή της αλήθειας έρχεται, πιθανόν μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Σ' αυτές τις συνθήκε δεν υπάρχει η πολυτέλεια για ανάπαυλα και για το μεθύσι της νίκης. Ο παράγοντας χρόνος είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

5. Τις αμέσως επόμενες ώρες θα μάθουμε αν κυριαρχήσει στους κόλπους της ΕΕ η σκληρή γραμμή στραγγαλισμού της Ελλάδας με «εκτέλεση» των τραπεζών, πράγμα πιθανό ή αν, υπό την πίεση των εσωτερικών τους αντιθέσεων, επιχειρήσουν μια νέα παγίδευση της κυβέρνησης για να κερδήσουν χρόνο και να μας αποδιοργανώσουν, προτού μας φέρουν ξανά αντιμέτωπους με έναν νέο, ακόμη πιο ασφυκτικό εκβιασμό. Σε κάθε περίπτωση, ο «ασύμμετρος πόλεμος» που βρίσκεται εδώ και πέντε μήνες σε εξέλιξη, θα κλιμακωθεί. Η κυβέρνηση οφείλει να κινηθεί με κεραυνοβόλο τρόπο, στο «γήπεδο» όπου εκείνη είναι ισχυρή, το πολιτικό πεδίο, όσο ακόμη οι εσωτερικοί αντίπαλοί της είναι εκμηδενισμένοι, ζαλισμένοι, με το ηθικό στο πάτωμα.

Το πρώτο, απολύτως αναγκαίο μέτρο είναι η με συνοπτικές διαδικασίες κρατικοποίηση των συστημικών τραπεζών- ο μοναδικός τρόπος για να αποκτήσει η κυβέρνηση ζωτικό οικονομικό χώρο, να ελέγξει τα στρατηγικά υψώματα της οικονομίας, να σώσει τις λαικές καταθέσεις και να αποτρέψει την απαλλοτρίωση των τραπεζών από το ευρωπαϊκό (κυρίως γερμανογαλλικό) κεφάλαιο.

Εξίσου αναγκαία είναι η υπερώριμη πια κάθαρση στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, με την εφαρμογή της δημοκρατικής νομιμότητας. Ο εξευτελισμός πολλών συστημικών- και καταχρεωμένων- μίντια, ειδικά το τελευταίο δεκαήμερο, προσφέρει τεράστια λαϊκή νομιμοποίηση σ'αυτή τη στοιχειώδη και υπερώριμη από καιρό κίνηση.

Παράλληλα, ο πρωθυπουργός οφείλει από σήμερα κιόλας να κηρύξει αναστολή πληρωμών στην ΕΚΤ, το EFSF και τα ευρωπαϊκά κράτη- μέλη μέχρι να κουρευτεί δραστικά το χρέος, κάτι ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει ως αναπόφευκτο. Είναι βέβαιο ότι το μήνυμα θα το πάρουν πολύ σοβαρά υπόψιν, αν όχι από την πρώτη στιγμή οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, τουλάχιστον οι ευρωπαϊκές αγορές, το «δημοψήφισμα» των οποίων δεν τολμούν να αγνοήσουν τα πολιτικά τους ενεργούμενα.

6. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν οι κυρίαρχοι της Ευρώπης θα υποχωρήσουν μπροστά σε μια τέτοια επίδειξη αποφασιστικότητας. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι θα ξεσηκώσουν κύμα αποστροφής και οργής στις ίδιες τις χώρες τους και σε όλο τον κόσμο αν επιχειρήσουν, παρόλα αυτά, να μας στραγγαλίσουν ακόμη κι ύστερα από το δημοψήφισμα. Γιατί τώρα και οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι και η Πέμπτη φάλαγγα στην Ελλάδα, θα είναι φως φανάρι ότι επιχειρούν να βιάσουν όχι μόνο μια κυβέρνηση, αλλά και έναν ολόκληρο λαό. Η Ε.Ε. θα αποκαλυφτεί μπροστά σε όλο τον κόσμο ως νέα Ιερή Συμμαχία, φυλακή των λαών, μια μεταμοντέρνα μορφή οικονομικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού.

Εάν όμως αναλάβουν αυτό το τεράστιο οικονομικό και πολιτικό ρίσκο, θα φέρουν την ελληνική κυβέρνηση, παρά τη θέλησή της, αντιμέτωπη με το Γόρδιο Δεσμό του ευρώ. Σ'αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα πρέπει, επί ποινή ακύρωσης και προδοσίας της λαϊκής νίκης, να απεμπλακεί από την «τριάδα του αδύνατου»: τέλος στη λιτότητα- διάσωση των καταθέσεων και ξανάνοιγμα των τραπεζών- παραμονή στο ευρώ. Ένα από τα τρία πρέπει να θυσιαστεί, για να διασωθούν, έστω με προσωρινό κόστος, τα άλλα δύο. Ο λαός το έδειξε πολύ καθαρά την Κυριακή: ανάμεσα στο να «πεθάνει» κοινωνικά, αγκαλιά με το ευρώ και το να ζήσει χωρίς αυτό, διαλέγει ξεκάθαρα, έστω και σαν το λιγότερο κακό, το δεύτερο. Οι εχθροί μας, ξένοι και εγχώριοι, μας γάνωσαν τ' αυτιά επί οκτώ μέρες ότι θα ψηφίζαμε ναι ή όχι στο ευρώ. Ας το λουστούν τώρα! Οι ίδιοι προσέφεραν ευρεία λαϊκή νομιμοποίηση σε ενδεχόμενη ρήξη με την ευρωζώνη. Μια φασιστική απόπειρα στραγγαλισμού της ελληνικής Δημοκρατίας θα γιγαντώσει αυτή τη νομιμοποίηση.

Η στρατηγική της «σύνεσης» και της «δημιουργικής ασάφειας» έδειξε τα αδιέξοδά της. Η κορύφωση της δραματικής σύγκρουσης που βρίσκεται μπροστά μας απαιτεί τρία μόνο πράγματα: Τόλμη, τόλμη και πάλι τόλμη! Μήπως μ'αυτά δεν κερδίσαμε ό,τι κερδίσαμε ως τώρα;

Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015

πηγη: iskra.gr

πηγη: ergatikosagwnas.gr

του Βασίλη Καλαματιανού*

Αυτές τις κρίσιμες μέρες και ώρες δημιουργούνται σ' όλους τους Έλληνες ερωτήματα, σκέψεις, πώς φτάσαμε εδώ, ποιοι ευθύνονται, τι θα γίνει μετά το δημοψήφισμα. Οι απαντήσεις ποικίλλουν ανάλογα με την οικονομική θέση, την πολιτική-κομματική τοποθέτηση και την ιδεολογία του καθενός. Αυτό είναι απόλυτα φυσικό.

Κατά τη δική μου, αντικειμενική θεωρώ, άποψη υπήρξαν σταθμοί, ενέργειες και χειρισμοί από τις κυβερνήσεις της χώρας που σηματοδότησαν τις σημερινές εξελίξεις. Η ένταξη και σύνδεση με την ΕΟΚ, το Μάαστριχτ, η ένταξη στην ΟΝΕ έγιναν για πολιτικούς λόγους (θωράκιση του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος), αγνοώντας ή ανταλλάσσοντας την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Εκεί βρίσκονται οι βασικοί λόγοι καταστροφής βιομηχανικών κλάδων και της αγροτικής οικονομίας, του 1,5 εκατ. ανέργων.

Για όλα αυτά, το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Αριστερά αντιτάχθηκαν, ενημέρωσαν, κινητοποιήθηκαν, καταδίκασαν, προειδοποίησαν. Αυτές οι εκτιμήσεις και προειδοποιήσεις κατασυκοφαντήθηκαν, αγνοήθηκαν. Προστέθηκαν, ταυτόχρονα, επιπλέον μέτρα και πολιτικές με διορισμούς και προστασίες συντεχνιών απ όλες τις κυβερνήσεις και ταυτόχρονα καλλιεργήθηκε η αντίληψη του ατομικού βολέματος, της κομπίνας, του εύκολου κέρδους.

Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες δημιουργήθηκε εφησυχασμός, αντίληψη μόνιμης ευημερίας, ενώ μεγάλωνε η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση, η παραγωγική αποδιοργάνωση της χώρας. Όταν ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση, οι δυσκολίες αντιμετώπισης ήταν περισσότερες από άλλες χώρες. Επιπρόσθετα, οι ηγεσίες των κυβερνητικών κομμάτων ενδιαφέρονταν περισσότερο γιο εκλογική πελατεία παρά για την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων και της κρίσης.

Ποιος δεν θυμάται τις παρεμβάσεις του Γ. Α. Παπανδρέου να μη μειωθούν οι μισθοί των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ κι ας μειωθούν οι επικουρικές και κάτω των 200 ευρώ ή άλλων για δικηγόρους και δικαστικούς. Αλλά και η σημερινή κυβέρνηση μπήκε στον χορό. Έκαναν τις καθαρίστριες κυβερνητικό μηχανισμό προπαγάνδας και ταυτόχρονα ντεκόρ: δεξιώσεις επί δεξιώσεων, κάμερες, τηλεοράσεις και παρέλαση κυβερνητικών παραγόντων.

Ο λαός μας καταδίκασε τα μνημόνια, την τρόικα, τις πολιτικές των κυβερνήσεων Ν.Δ.¬ΠΑΣΟΚ διά της απαξίωσης• όχι μαχητικά, μαζικά, αποφασιστικά όπως απαιτούσαν οι συνθήκες. Γι' αυτό ευθύνονται πολλά. Και οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και όσοι απαξίωσαν το κίνημα της πλατείας, της «πατάτας» κ.λπ., αντί να μπουν σ' αυτά και να επιδράσουν στην οργάνωση και τον προσανατολισμό τους. Μέσα σ' αυτό το κλίμα της πλήρους απαξίωσης των κυβερνητικών κομμάτων πρόβαλε ο νέος «Μεσσίας». Κατακεραυνώνοντας τους πάντες, έταξε τα πάντα. Ταυτόχρονα τον βόλευαν η παρουσία της τρόικας, τα κυβερνητικά μέτρα και η πρωθυπουργία Σαμαρά.

Στις 25 Γενάρη ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές μόνο με 36,5%, με ένα μέρος αυτού να οφείλεται σε αντίθεση με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Στο διάστημα των 5 μηνών διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛΛ. είδαμε τα πάντα. Αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις, κόκκινες γραμμές στα μπουφάν, λεονταρισμούς αλλά και υμνολόγια στην Ε.Ε. για τις δημοκρατικές παραδόσεις, την αλληλεγγύη, τις αλλαγές που έρχονται. Και τι δεν ακούσαμε. Για την ουσία των διαπραγματεύσεων, για συμφωνία, κυριάρχησε η δημιουργική ασάφεια, τα παχιά λόγια για πολιτική συμφωνία και το τρενάρισμα χρονικά, φτάνοντας στο τέλος, πιστεύοντας, όπως φαίνεται, στον εκβιασμό των Ευρωπαίων και μερίδας του κόμματός τους.

Όταν απέτυχαν οι εκβιασμοί, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση προχώρησαν στο δημοψήφισμα με ένα ασαφές στην ουσία ερώτημα και όρκους πίστης στην Ε.Ε. για να εξασφαλίσουν ανοχή και πολύπλευρη αποστήριξη. Θεωρώ ότι ο κ. Τσίπρας και το οικονομικό κυβερνητικό επιτελείο μέτρησαν το μπόι τους λάθος ώρα. Ανεξάρτητα από αυτό, η ανεύθυνη πολιτική πρακτική Τσίπρα, οι κλειστές τράπεζες, έχουν δημιουργήσει μεγάλη ζημιά στην προοπτική ανάπτυξης αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού κινήματος.

Τώρα η άρνηση των Ευρωπαίων να υποχωρήσουν, η λήξη της συμφωνίας και η σαφής τοποθέτησή τους υπέρ του «ναι» διαμορφώνουν άλλα χαρακτηριστικά στις εξελίξεις πέρα από τις προθέσεις Τσίπρα, κυβέρνησης και το τυπικό ερώτημα στο ψηφοδέλτιο. Τώρα το ερώτημα είναι μέσα ή έξω από την ΟΝΕ και την Ε.Ε. και αυτά καλείται να απαντήσει ο καθένας. Άλλωστε ο συντονισμός Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, άρχουσας τάξης, ο μερικός παραμερισμός Σαμαρά και η δημιουργία υπερκομματικής βιτρίνας του ΝΑΙ δεν άφηναν περιθώρια για άλλες εκτιμήσεις.

Θεωρώ υποχρέωσή μου να υπογραμμίσω ότι υπερψήφιση του ΝΑΙ θα σημαίνει ιδεολογική και πολιτική ήττα των κομμουνιστικών, αριστερών και προοδευτικών ιδεών και δυνάμεων. Συνεπώς, πετροβόλημα από τα πεζοδρόμια και κραυγές από τα κεραμίδια, έξω από το πλαίσιο της κύριας αντιπαράθεσης, δεν προσφέρουν στο λαϊκό επαναστατικό κίνημα. Ας μη χαρίσουμε το ποσοστό του ΟΧΙ στον Τσίπρα και την κυβέρνησή του, γιατί δεν τους ανήκει. Όσοι είναι με την Ε.Ε., όπως οι Τσίπρας - Καμμένος - Χ.Α. δεν μπορεί να διεκδικούν το «ΟΧΙ στην Ε.Ε.»

Δεν χωρά αμφιβολία ότι μετά τη Δευτέρα θα διαμορφώνεται άλλη κατάσταση στη χώρα, σε σχέση και με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Θα υπάρξουν πολιτικά γεγονότα και ανακατατάξεις. Αυτό επιβάλλει να αλλάξουν θέσεις, σκέψεις και πρακτικές σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Οι δυνάμεις που με απασχολούν θετικά θεωρώ ότι κατ' αρχήν πρέπει να κινηθούν στη λογική του ενιαίου εργατικού κινήματος για την αντιμετώπιση των ζωτικών προβλημάτων του λαού. Ταυτόχρονα, τα γεγονότα και οι συζητήσεις για την Ε.Ε. δημιουργούν δυνατότητες αλλά και την ανάγκη ενός συντονισμού δράσης ενάντια στην εξάρτηση για αποδέσμευση από την ΟΝΕ και την Ε.Ε. ΤΩΡΑ, για μονομερή διαγραφή του χρέους και οικονομική ανασυγκρότηση σε όφελος του λαού.

*Μέλος του ΚΚΕ πρώην μέλος του Π.Γ και της Κ.Ε του κόμματος

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 3/7/2015

Ο Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ ΜΙΛΑ ΣΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ "ROSSIYA '24"

  Ερ.: Κύριε Υπουργέ, ευχαριστώ που μας δέχεστε. Τώρα βλέπουμε ότι είναι σε μια δύσκολη κατάσταση η Ελλάδα, γιατί αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει ο φόβος σε πολλούς ότι δεν υπάρχουν χρήματα αφού έχουν κλείσει οι τράπεζες κάποιοι ίσως θεωρούν ότι θα τελειώσει αύριο-μεθαύριο η βενζίνη, ενώ επίσης εκφράζεται ένας φόβος ότι θα μπορούσαν να τελειώσουν και τα προϊόντα στα σούπερ μάρκετ. Έτσι είναι η κατάσταση;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Βεβαίως, η κατάσταση στη χώρα μας είναι αρκετά δύσκολη, δεν μπορούμε να το κρύψουμε αυτό. Σε εκρηκτικές δυσκολίες ζει ο ελληνικός λαός, όμως, εδώ και αρκετά χρόνια θα έλεγα. Δεν είναι μόνο η σημερινή συγκυρία δύσκολη. Δεν θεωρώ όμως καθόλου σωστό να κινδυνολογούμε αυτές τις μέρες πάνω στις δυσκολίες του ελληνικού λαού και να υπερβάλουμε. Όπως βλέπετε, η ζωή στην Αθήνα και στην Ελλάδα εξελίσσεται με αρκετά ομαλό τρόπο.

Ασφαλώς οι τράπεζες αυτή την ώρα είναι κλειστές. Και οι τράπεζες είναι κλειστές, όχι γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση ξύπνησε ένα πρωί και είπε να πάμε να βάλουμε λουκέτο στις τράπεζες. Οι τράπεζες κλείσανε εξαιτίας της απαράδεκτης στάσης των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, οι οποίοι αδικαιολόγητα και εκβιαστικά έκοψαν το σύστημα ρευστότητας ELA προς τις ελληνικές τράπεζες.

Αυτός ο αδίστακτος εκβιασμός απ’ την πλευρά των κυρίαρχων κύκλων της ΕΕ, αποσκοπούσε σε ένα και μόνο πράγμα : να πιέσει την ελληνική Κυβέρνηση για να αποδεχθεί ένα βάρβαρο πρόγραμμα λεηλασίας και λιτότητας σε βάρος του ελληνικού λαού.

Από κει και πέρα, θα τονίσω ότι οι κλειστές τράπεζες δημιουργούν προβλήματα στον λαό, δεν έχουμε όμως προβλήματα τροφοδοσίας με τρόφιμα, ούτε με καύσιμα. Έχουμε επάρκεια και τροφίμων και καυσίμων. Και θα συνεχίσει να υπάρχει αυτή η επάρκεια.

Ερ.: Αυτό μπορεί να κρατήσει μερικές μέρες, αλλά πραγματικά θα υπάρχει ένα ζήτημα, αν δεν λειτουργήσουν οι τράπεζες μετά από ένα χρονικό διάστημα, σχετικά με το πώς θα γίνονται οι συναλλαγές στην αγορά των καυσίμων, αλλά και των προϊόντων τα οποία η χώρα εισάγει. Πως θα επιλυθούν τέτοιου είδους ζητήματα;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ :Πιστεύουμε ότι το κλείσιμο των Τραπεζών θα είναι εντελώς προσωρινό, θα αφορά μόνο μερικές ημέρες και πιστεύουμε ότι μετά το δημοψήφισμα που γίνεται την Κυριακή οι τράπεζες θα μπορέσουν να ξανανοίξουν, διότι ο ελληνικός λαός θα πει ένα πολύ μεγάλο, δυνατό, υπερ-πλειοψηφικό «ΟΧΙ» στις απαιτήσεις των πιστωτών, στους εκβιασμούς των «θεσμών», της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ.

Αν οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ευρώπης δεν επαναφέρουν και μετά το δημοψήφισμα και το ηχηρό «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού τον ELA, τότε η Κυβέρνηση έχει σχέδιο να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση. Και θα την αντιμετωπίσει με έναν θετικό τρόπο για τον ελληνικό λαό.

Ερ.: Θα μπορούσατε να μας πείτε πιο είναι αυτό το σχέδιο και από πού θα μπορούσατε να αντλήσετε χρήματα, αν όχι απ’ την Ευρώπη; Μήπως, ίσως, απ’ την Ρωσία;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Αυτό το σχέδιο που έχουμε, δεν είναι η ώρα να το αναδείξουμε και να το προβάλουμε. Νομίζουμε ότι αυτή είναι μια η στιγμή όπου πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ανάγκη, μ ‘ ένα δυνατό «ΟΧΙ», να διαμορφωθούν οι καταστάσεις στην ΕΕ και να μπορέσουμε να έχουμε μια νέα συμφωνία απολύτως συμβατή με το πρόγραμμά μας. Αν δεν επιτευχθεί αυτό, ασφαλώς θα μπούμε σε μια άλλη φάση και τότε, βεβαίως, η ελληνική Κυβέρνηση θα αναδείξει μια εναλλακτική προοπτική για τον τόπο.

Δεν συζητάμε αυτή την ώρα την προοπτική να ζητήσουμε χρήματα από καμία πλευρά. Αν και θέλω να πω, ότι η βοήθεια στη χώρα μας και στον ελληνικό λαό σε τούτες τις δύσκολες στιγμές είναι πάντα ευπρόσδεκτη και κάθε χειρονομία, έστω και συμβολική προς την πλευρά μας, θα είναι ευχάριστη και θα την αποδεχτούμε με ιδιαίτερη χαρά.

Ερ.: Ξέρω ότι επίσημα δεν ζητήσατε κάτι από τη Ρωσία, δεν ξέρω ανεπίσημα τι έγινε. Γιατί, βρεθήκατε και εσείς προσωπικά και ο Πρωθυπουργός πολλές φορές στη Ρωσία το τελευταίο διάστημα. Μήπως τέθηκε προς συζήτηση αυτό το ενδεχόμενο;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Όχι. Αυτό που εμείς επιδιώξαμε στις συναντήσεις που είχαμε στη Ρωσία - και έχω επισκεφθεί τη Μόσχα και την Πετρούπολη αρκετές φορές το τελευταίο διάστημα, αλλά και στις συναντήσεις που είχε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με τον Πρόεδρο Πούτιν - ήταν η περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες σε όλους τους τομείς. Τον οικονομικό, τον εμπορικό, τον πολιτιστικό, στα θέματα των συνεργειών και των κοινών επενδύσεων.

Όλα αυτά τα θέματα συζητήθηκαν και όπως καταλαβαίνετε η πρόοδος σε τέτοιου είδους σχέσεις είναι κάτι που υποβοηθά και τις δύο χώρες, αλλά θα έλεγα και ιδιαίτερα την Ελλάδα, σε αυτή τη δύσκολη φάση και αυτή τη δύσκολη συγκυρία. Και από αυτή την άποψη, η ανάπτυξη των διμερών σχέσεων με τη Ρωσία συνιστά ένα είδος βοήθειας προς την Ελλάδα.

Ειδικότερα, σε αυτές τις συναντήσεις συζητήσαμε την ανάπτυξη των σχέσεών μας στον ενεργειακό τομέα. Και θα τόνιζα ξεχωριστά, την συμφωνία που υπογράψαμε για να περάσει από τη χώρα μας ένας αγωγός φυσικού αερίου, που θα τροφοδοτείται με ρώσικο αέριο. Μια συμφωνία πάρα πολύ σημαντική για την ελληνική πλευρά, αλλά φαντάζομαι και για την Ρωσία. Μια συμφωνία που μπορεί να γίνει σταθμός για την ανάπτυξη και την προώθηση όχι μόνο των ενεργειακών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και των ευρύτερων σχέσεων, οικονομικών και εμπορικών ανάμεσα σε Ελλάδα και Ρωσία. Και τέλος, μια συμφωνία που είναι πολύ επωφελής και για τους δυο λαούς, αλλά και όλους τους λαούς της περιοχής μας και της Ευρώπης.

Ερ.: Γι αυτό έχουμε ακούσει πολλά και έχετε κι εσείς πει πολλά στη Μόσχα. Και έχω ένα ερώτημα: γιατί αντιδρά τόσο πολύ η ΕΕ στην οικοδόμηση αυτού του αγωγού; Γιατί υπάρχει αυτή η αντίδραση αφού θα είναι τόσο ωφέλιμος για τους λαούς από τους οποίους θα  περάσει;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Θεωρώ ότι είναι ακατανόητη η αντίδραση κάποιων κύκλων της ΕΕ και ιδιαίτερα θεωρώ απαράδεκτη την αντίδραση που υπάρχει γι αυτόν τον αγωγό από τις ΗΠΑ. Ο συγκεκριμένος αγωγός είναι ωφέλιμος για την Ευρώπη, διότι καλύπτει ζωτικές ανάγκες των Ευρωπαϊκών χωρών και λαών σε φυσικό αέριο. Επίσης, ο αγωγός αυτός βοηθάει στη συνεργασία, την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή μας και στην Ευρώπη. Επομένως, όσοι στρέφονται κατά του αγωγού, όσοι αμφισβητούν αυτόν τον αγωγό, βάλλουν κατά της ενεργειακής ασφάλειας και επάρκειας των λαών και χωρών της Ευρώπης. Και πιστεύω ότι έρχονται σε αντίθεση με την επιδίωξη των λαών και των χωρών όλης της περιοχής μας, για συνεργασία, σταθερότητα και ειρήνη.

Ερ.: Έχετε κάνει κάποιους υπολογισμούς για τις ωφέλειες που θα έχει αυτός ο αγωγός τόσο κατά την κατασκευή του όσο και τη λειτουργία του; Κι αν πραγματικά αυτός ο αγωγός θα έδινε έστω μια μικρή ώθηση, ώστε να βγει η Ελλάδα από τη τέλμα της κρίσης;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Αυτός ο αγωγός θα έχει σημαντική οικονομικά οφέλη για τη χώρα μας, πέραν της διεθνούς πολιτικής και γεωπολιτικής αναβάθμισής της. Στον αγωγό αυτό η Ελλάδα θα συμμετέχει κατά 50% με μια δημόσια κρατική εταιρία κι επομένως όταν θα λειτουργήσει ο αγωγός, από το 2019 και μετά, η Ελλάδα θα αποκτήσει σημαντικά δημοσιονομικά οφέλη τα οποία θα ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ. Θα επωφεληθεί επίσης ευνοϊκών τιμών φυσικού αερίου και, επομένως, απ’ αυτή τη σκοπιά  θα έχει μια σημαντική ενίσχυση η ελληνική οικονομία.

Πέραν αυτών, στο στάδιο σχεδιασμού και κατασκευής του αγωγού που θ’ αρχίσει άμεσα, η Ελλάδα θα έχει επιπρόσθετα οφέλη. Διότι, για να κατασκευαστεί ο αγωγός φυσικού αερίου θα δαπανηθούν 2 δις Ευρώ και θα προσφέρει για όλη την περίοδο της κατασκευής του περίπου 20.000 θέσεις εργασίας στη χώρα μας, σε μια συγκυρία που η ανεργία είναι πολύ υψηλή.

Ερ.: Κύριε Λαφαζάνη ξέρω ότι είστε στον πολύ στενό κύκλο του πρωθυπουργού και στην ομάδα που παίρνει πολύ σοβαρές αποφάσεις. Ποιος ήταν ο λόγος που το περασμένο Σάββατο αποφασίσατε να πάτε στο δημοψήφισμα;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Η χώρα τελούσε υπό ένα σκληρό, ωμό, κυνικό, αδίστακτο εκβιασμό από την πλευρά των κυρίαρχων κύκλων της Ευρώπης. Αυτός ο εκβιασμός ήταν να αποδεχτούμε τις προτάσεις που μας υπέβαλαν οι «θεσμοί», η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, προτάσεις ληστείας, άγριας λιτότητας και κατεδάφισης της ελληνικής οικονομίας ή η χώρα πηγαίνει σε πτώχευση και σε αναγκαστική έξοδο από την ευρωζώνη. Εμείς απαντήσαμε προσφεύγοντας στην ετυμηγορία των πολιτών, στους Έλληνες πολίτες με δημοψήφισμα και με ερώτημα: θέλεις αυτήν την απαράδεκτη πρόταση που κάνουν οι «θεσμοί» ή η κυβέρνηση οφείλει και έχει χρέος και ευθύνη απέναντι στη χώρα να την απορρίψει; Δυστυχώς, όμως, απέναντι σ’ αυτήν την προσφυγή της κυβέρνησής μας στη Δημοκρατία, στον ίδιο τον ελληνικό λαό να αποφασίσει για την πορεία της χώρας, η απάντηση από την πλευρά του Eurogroup και όλων αυτών που κυριαρχούν στην Ευρώπη σήμερα, δυστυχώς ήταν να κόψουν τον ELA από τις τράπεζες. Να κλείσουν τη στρόφιγγα της ρευστότητας από τις τράπεζες, με στόχο να στραγγαλίσουν την ελληνική οικονομία και να τιμωρήσουν τον ελληνικό λαό. Ο ελληνικός λαός όμως έχει μεγάλες ιστορικές αγωνιστικές παραδόσεις, είναι ένας περήφανος λαός, θέλει τη χώρα του ανεξάρτητη και κυρίαρχη. Γι’ αυτό ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να υποκύψει στους εκβιασμούς και θα απαντήσει με ένα βροντερό «ΟΧΙ» την Κυριακή στο δημοψήφισμα.

Ερ.: Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια έντονη φημολογία για την κατάσταση, ακόμη και ο Έντιγκεν ανέφερε χαρακτηριστικά ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι να στείλουμε ανθρωπιστική βοήθεια στην Ελλάδα. Μπορείτε να πείτε ότι κάτι δεν κάνατε σωστά; Κάποια πρακτικά μέτρα δεν τα πήρατε ή δεν έγιναν όπως θα έπρεπε; Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα πράγματα μετά την απόφαση που πήρατε για το δημοψήφισμα;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Η μάχη που δίνουμε εδώ και πέντε μήνες που είμαστε κυβέρνηση, είναι μια πολύ σκληρή μάχη κάτω από αντίξοες και εντελώς πρωτότυπες συνθήκες. Συχνά αυτή τη μάχη τη δίνουμε μόνοι μας στον ευρωπαϊκό χώρο και έχοντας απέναντι όλη τη Δύση και δεν εννοώ τους λαούς. Βεβαίως σε μια τέτοια σκληρή μάχη μπορεί να έχουμε και ατυχείς στιγμές ή και να μην κάνουμε πάντοτε το καλύτερο δυνατόν. Είναι φυσιολογικό, όμως, αυτό. Στην κατεύθυνσή της όμως αυτή η μάχη που δίνουμε είναι σωστή, γίνεται για ένα δίκαιο στόχο, για δίκαιους σκοπούς κι είναι μια μάχη η οποία δεν μπορεί παρά να δοθεί από την πλευρά της κυβέρνησής μας για να εξυπηρετήσουμε τα πιο ζωτικά, τα πιο θεμελιώδη εθνικά συμφέροντα και τα συμφέροντα του λαού μας. Εναλλακτικός δρόμος από αυτόν που ακολουθούμε δεν μπορεί να υπάρξει. Ο δρόμος του αγώνα, ο δρόμος της αμετάθετης συνεπούς προσπάθειας για να υπερασπίσουμε τα συμφέροντα της χώρας μας είναι μονόδρομος για την ελληνική κυβέρνηση.

Ερ.: Γίνονται όλα αυτά που γίνονται. Μήπως η χώρα όπως πάτε και αφού δεν λειτουργούν οι τράπεζες θα μπορούσε να περάσει σε επίπεδο ανταλλαγής προϊόντων, δηλαδή της ανταλλαγής είδος με είδος;

ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Δεν νομίζω πως θα πάμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Η χώρα μετά το δημοψήφισμα πιστεύουμε ότι θα μπει σε μια θετικότερη πορεία και θα μπορέσει να σταθεί όρθια με τη θέληση και την ψήφο του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός μαζί με την κυβέρνηση είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την πρόκληση και τα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας με σχέδιο, με πρόγραμμα και με προοπτική.

πηγη: iskra.gr

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Εδώ και πολλά χρόνια, περισσότερο όμως την τελευταία πενταετία, ζούμε την πλήρη αποτυχία του συνόλου του πολιτικού μας κόσμου, που έχει οδηγήσει την χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής δοκιμασίας, ένα μόνο βήμα πριν από μια καταστροφή ιστορικών διαστάσεων.  

Ζήσαμε πρόσφατα την προσπάθεια κάποιων ξένων δυνάμεων (ανεξάρτητα από τις όποιες δικές μας ευθύνες) να σχεδιάσουν μεθοδικά την καταστροφή της πατρίδας μας από κάθε άποψη, εθνική, ιστορική, πολιτιστική, κοινωνική και τη μετατροπή του λαού μας σε λαό ραγιάδων, που θα επαιτεί για ένα κομμάτι ψωμί.

Τους είδαμε να προσπαθούν να ελέγξουν πλήρως το Σύστημα Εξουσίας της χώρας και να το καταστήσουν όργανο για την εφαρμογή του σχεδίου τους σε όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο όπλο της οικονομίας, για να διαλύσουν την ελληνική κοινωνία σε όλους τους τομείς: της εργασίας, της μόρφωσης, της ανάπτυξης, του εμπορίου, της παραγωγής, του Πολιτισμού.

Τους είδαμε να προσπαθούν να ελέγξουν απόλυτα τους κρίσιμους τομείς των διεθνών σχέσεων και της εθνικής μας άμυνας.

Τους είδαμε με τα Μνημόνια και τις Δανειακές Συμβάσεις να αποκλείουν κάθε σχέση μας με άλλη χώρα εκτός από τους ίδιους, για να έχουν αυτοί την αποκλειστικότητα στον πλήρη έλεγχο της χώρας μας και παράλληλα να διεκδικούν τον δημόσιο πλούτο μας, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις μεγάλες οδικές αρτηρίες, την ηλιακή ενέργεια, το νερό, τα δημόσια ακίνητα, τα ιστορικά μας μνημεία, καθώς και τον έλεγχο της Παιδείας και του Πολιτισμού.

Και είδαμε τις τότε Κυβερνήσεις μας να υπογράφουν συμφωνίες και κείμενα που όπως χαρακτηριστικά υποστήριξε και ο Καθηγητής Γ. Κασιμάτης δεν ήταν δυνατόν να υπογραφούν «ούτε με το πιστόλι στον κρόταφο».  

Μπροστά σ' αυτή τη λαίλαπα που μας αιφνιδίασε όλους, ο Λαός μας βρέθηκε γυμνός.

Το μόνο του όπλο ήταν η Ενότητα. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε.  

Παράλληλα είδαμε τον αγώνα του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει κυβέρνηση. Προσωπικά είχα προειδοποιήσει ότι μια Κυβέρνηση της Αριστεράς και μάλιστα με το ηρωικό παρελθόν της ελληνικής αριστεράς θα σημάνει συναγερμό στους νικητές του Εμφυλίου πολέμου που θα θελήσουν να εξοντώσουν τόσο την κυβέρνηση όσο και τον Λαό που την ψήφισε. Ότι έτσι θα στεγνώσουν την χώρα απ’ το χρήμα και παράλληλα θα κάνουν τα πάντα για να μας τιμωρήσουν. Ότι η προσπάθεια ενός αριστερού κόμματος να γίνει κυβέρνηση χωρίς να έχει εξασφαλίσει ερείσματα και χωρίς να έχει σχέδιο άμεσης εφαρμογής για την επόμενη μέρα, είναι τυχοδιωκτική και θα την πληρώσουμε ακριβά. Και είχα θέσει δύο προϋποθέσεις: Τον σχηματισμό ενός άνω του 50% Παλλαϊκού Μετώπου και την προετοιμασία συμμαχιών στηριγμένων επάνω σε κοινοπραξίες με ισχυρές διεθνείς δυνάμεις για την από κοινού εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου, γιατί διαφορετικά, θα πηγαίναμε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια. Και να που οι εξελίξεις δυστυχώς με δικαίωσαν.  

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα Δημοψήφισμα. Μετά από πέντε ολόκληρους μήνες «διαπραγματεύσεων», με τους «θεσμούς»-Τρόικα που έγιναν μέσα στο πλαίσιο του Μνημονίου, το οποίο δεν τόλμησε ο ΣΥΡΙΖΑ να καταργήσει με τον «πρώτο Νόμο που θα έφερνε στη Βουλή» όπως είχε δηλώσει προεκλογικά ο σημερινός Πρωθυπουργός και που τελικά μας πέταξαν στα βράχια, μας ρωτούν αν συμφωνούμε με την τελευταία πρόταση των «θεσμών» που ζητούν περισσότερα μέτρα, μισού μόλις δισεκατομμυρίου επί πλέον των μέτρων ύψους 8 δισεκατομμυρίων που αποδέχθηκε η ελληνική κυβέρνηση και μάλιστα με υπογραφή του ίδιου του Πρωθυπουργού.  

Φυσικά δεν είναι δυνατόν να ψηφίσουμε υπέρ της συμφωνίας με τους δανειστές. Όμως το ΟΧΙ των ψηφοφόρων που θα επιλέξουν το ψηφοδέλτιο αυτό, θα είναι ΟΧΙ σε όλες τις επαχθείς και δυσβάσταχτες συμφωνίες με τους «θεσμούς». ΟΧΙ σε όλες τις συμφωνίες που φορτώνουν τον Λαό με ακόμα περισσότερα βάρη οδηγώντας τον σε πλήρη εξαθλίωση και εξόντωση και στερώντας του την εθνική ακεραιότητα, ανεξαρτησία και κυριαρχία. Και δεν πρέπει κανείς να διανοηθεί να φαλκιδεύσει την απάντηση αυτή εμφανίζοντάς την ως ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και ακόμα περισσότερο ως συναίνεση στην δική της πρόταση των 8 δισεκατομμυρίων που στο κάτω-κάτω εμπεριέχεται στην πρόταση των δανειστών.  

Το πιο σπουδαίο όμως, είναι τι θα γίνει την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος. Μετά την πλήρη όπως ανέφερα και προηγουμένως αποτυχία του συνόλου του πολιτικού μας κόσμου, που έχει οδηγήσει την χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής δοκιμασίας, μακάρι να υπήρχε τρόπος να σχηματισθεί μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» για να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο στο οποίο την έχουν οδηγήσει ηγέτες κατώτεροι των συνθηκών και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο Λαός και η χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα κατά την εποχή των Μνημονίων.  

Εφ’ όσον όμως αυτό δεν είναι εφικτό, και πάλι το μόνο όπλο που μένει στον Ελληνικό Λαό είναι η Ενότητα. Μόνο ενωμένοι σαν μια γροθιά μπορούμε να αγωνιστούμε να αντιμετωπίσουμε το καρκίνωμα που μας απειλεί ακόμα και με θάνατο. Ο Ελληνικός Λαός πρέπει να επιδείξει ψυχραιμία, ωριμότητα και υπευθυνότητα και να αναδειχθεί με κάθε νόμιμο τρόπο σε κυρίαρχο υπερασπιστή των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του.  

Αθήνα, 29.6.2015  

Μίκης Θεοδωράκης

*Είναι μάλλον περιττό να τονίσουμε τη διαφοροποίηση της Iskra άπέναντι σε προτάσεις διακομματικών κυβερνήσεων «εθνικής σωτηρίας».  

Πηγές: mikistheodorakis.gr - iskra.gr

Τρίτη 30 Ιουνίου 2015

Τζώτζης Βασίλης 

Την Κυριακή 28/06 δόθηκε στη δημοσιότητα η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα. Στο κείμενο που ακολουθεί, θα γίνει μια προσπάθεια να δοθούν απαντήσεις σε όσα (για πολλούς) φαίνονται αναντίστοιχα ,ΟΧΙ μόνο με το Μαρξισμό, αλλά με την ίδια την πραγματικότητα. Το ΚΚΕ ονόμασε «ψευτοδίλημμα» ένα δίλημμα που έκλεισε τις τράπεζες και επέβαλε ελέγχους στις κινήσεις κεφαλαίων. Φαντάζομαι πως αν το δίλημμα ήταν αληθινό θα ζούσαμε τον Αρμαγεδώνα.

Από την ανακοίνωση:

«…Το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα θα μεταφραστεί από την ελληνική κυβέρνηση ως έγκριση της δικής της αντιλαϊκής πρότασης των 47+8 σελίδων. Το ΝΑΙ θα μεταφραστεί ως συγκατάθεση στα βάρβαρα μέτρα της τρόικας και «παραμονή στην ΕΕ με κάθε θυσία», όπως λένε η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ. Και οι δύο απαντήσεις οδηγούν στο ΝΑΙ στην ΕΕ και την καπιταλιστική βαρβαρότητα…»

Είναι πραγματικά λυπηρός, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται η Κ.Ε. του κόμματος τον ιδεολογικό αγώνα, για την ερμηνεία της κάθε «στροφής» της Ταξικής Πάλης. Η προφανής προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει το λαϊκό «ΟΧΙ» σε ένα ντροπαλό «ΝΑΙ» στο Ευρώ και την Ε.Ε., οδηγεί το ΚΚΕ στο πουθενά του ΑΚΥΡΟΥ! ΔΕΝ αναγνωρίζει πως πίσω από την επιλογή του «ΟΧΙ» υπάρχει αντικειμενικά το έδαφος για ανάπτυξη του ριζοσπαστισμού και της διεκδικητικότητας.  Πίσω από την άρνηση στα μέτρα των δανειστών, ΔΕΝ βλέπει τη δυνατότητα να αρνηθεί ο λαός να ζήσει ακόμη χειρότερα, ανεξαρτήτως της πηγής προελεύσεως αυτού του ενδεχομένου. Θεωρεί πως  αυτή η θέση ΔΕΝ επιδέχεται παρέμβαση, αλλά οδηγεί απευθείας στις 47+8 σελίδες του Συριζαίικου Μνημονίου.

Προφανώς υπάρχει κάποιο ΓΙΑΤΙ. Η απάντηση βρίσκεται στο λαθεμένο τρόπο με τον οποίο η ηγεσία του ΚΚΕ αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης. Βλέπει τον εαυτό του και τις μάζες μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της βούλησης. Αποδεικνύεται από την πρόταση ερωτήματος την οποία έθεσε στο αστικό κοινοβούλιο. Το ΚΚΕ πιστεύει πως η κίνηση των μαζών θα σφραγιστεί από ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ στρατηγικών προγραμμάτων, από τη μία μεριά η στρατιά της επανάστασης με τα σφυροδρέπανα, και από την άλλη η στρατιά του Ιμπεριαλισμού και της αντίδρασης. Το αυτό σε δημοψηφισματική έκδοση: ένα Ψηφοδέλτιο με την εικόνα του Β.Ι. Λένιν και ένα με το άγαλμα της Ελευθερίας. Τα ίδια με τους «αγανακτισμένους των πλατειών», τα ίδια με το μεταβατικό πρόγραμμα, τα ίδια με την έξοδο από το ΕΥΡΩ. Είναι πια «ηλίου φαεινότερο» πως το ΚΚΕ ΔΕΝ θέλει όξυνση της ταξικής πάλης, μέσα από έμπρακτες μαζικές απαντήσεις στα κορυφαία ερωτήματα, παρά μια γενικού τύπου συσπείρωση γύρω του.

Οι ανακοινώσεις είναι από τώρα γραμμένες. Αν ο κόσμος στηρίξει το «ΝΑΙ» το ΚΚΕ θα μας έχει προειδοποιήσει, ενώ αν ο κόσμος ψηφίσει «ΟΧΙ» και ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίσει τα γνωστά κόλπα της διαπραγμάτευσης το ΚΚΕ θα ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ.

Αλίμονο όμως, θα είναι μια μαύρη δικαίωση σε έναν νεκρό μαρξιστικό καθρέφτη. Το βάρος που πέφτει στις πλάτες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι ΣΗΜΕΡΑ μεγαλύτερο από ΠΟΤΕ. Οι εξελίξεις «τρέχουν» και ένα σημείο αναφοράς θα είναι το αποτέλεσμα της ερχόμενης Κυριακής. Στο χέρι μας είναι το λαϊκό «ΟΧΙ» να αποκτήσει βαθύτερους δεσμούς με το μεταβατικό πρόγραμμα, με τη γραμμή της ρήξης και της προοπτικής.

Υστερόγραφο και πρόταση μαζί:

Αν οι σύντροφοι του ΚΚΕ αντιμετωπίζουν δυσκολίες να εκλαϊκεύσουν την πρότασή τους για το δημοψήφισμα μπορούν να αξιοποιήσουν την υπάρχουσα πείρα του μαρξιστικού σουρεαλισμού… 

https://www.youtube.com/watch?v=7tWZhkQ3G_w

Υστερόγραφο 2:

https://www.youtube.com/watch?v=ZAMsOWhayJ0#t=258

Στο 4:00 ρωτάει ο δημοσιογράφος το Γραμματέα του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ τι να κάνουν οι εργαζόμενοι στην κάλπη. Η απάντηση είναι πραγματικά αποστομωτική για το επίπεδο στο οποίο έχει ξεπέσει ο σημερινός λόγος του ΚΚΕ.

πηγη: pandiera.gr