Του ΔΑΝΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ*

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Σε πάνω από 84 δισ ευρώ υπολογίζονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το κράτος!  

Πρόκειται, κυρίως, για οφειλές, τις οποίες αδυνατούν να πληρώσουν οι οφειλέτες- φορολογούμενοι.  

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ίδιας της κυβέρνησης διαγράφεται σοβαρό ενδεχόμενο υστέρησης των φορολογικών εσόδων κατά 5 δισ σε σχέση με αυτά που είχαν προϋπολογισθεί για το 2015.  

Βεβαίως, αν συμβεί κάτι τέτοιο, η κυβέρνηση οφείλει (βάσει του νέου μνημονίου) να καλύψει αυτή τη διαφορά με νέα εισπρακτικά μέτρα…  

Και ενώ είναι γνωστό σε όλους ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών τα πράγματα θα πάνε προς το χειρότερο, η κυβέρνηση προωθεί προς είσπραξη (μέχρι το τέλος του χρόνου) νέο πακέτο φόρων, ύψους άνω των 6 δισ !  

Στο πακέτο αυτό περιλαμβάνονται εκτός του ΕΝΦΙΑ, η δόση Νοεμβρίου για το φόρο εισοδήματος 2015, τα τέλη κυκλοφορίας 2016, η προκαταβολή φόρου και η δόση Νοεμβρίου (από τη ρύθμιση των 100 δόσεων) με αυξημένο επιτόκιο…  

Δικαιολογημένα αναρωτιέται κανείς, πως είναι δυνατόν να ζητάει η κυβέρνηση από μια κοινωνία, που δηλώνει με κάθε τρόπο, ότι έχει πτωχεύσει, να πληρώσει μέσα σε δύο μήνες 6 δισ ευρώ επιπλέον…  

Η απάντηση βρίσκεται στην κινητή και ακίνητη περιουσία των φορολογουμένων. Αυτήν έχουν βάλει στο μάτι οι δανειστές και σ΄ αυτήν στοχεύει το τρίτο μνημόνιο.  

Η οικονομική ασφυξία των λαϊκών νοικοκυριών είναι φανερή. Τα στοιχεία της επίσημης στατιστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δόθηκαν πριν από μια εβδομάδα στην επικαιρότητα το λένε ξεκάθαρα: « πάνω από ένας στους τρεις Έλληνες (3,8 εκατ. άνθρωποι) είτε είναι φτωχός, είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (στερούμενος βασικά αγαθά), είτε ζει σε οικογένεια της οποίας κανένα μέλος δεν έχει “κανονική” δουλειά». Σχετικά με τους δείκτες εξαθλίωσης του ελληνικού λαού μπορείτε να διαβάσετε εδώ.  

Παρ” όλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει να ζητά από μια καθημαγμένη κοινωνία να πληρώσει ακόμα περισσότερα.  

Ήδη, όπως προκύπτει από τις αντίστοιχες καταναλωτικές έρευνες, τα λαϊκά νοικοκυριά στη συντριπτική τους πλειοψηφία δίνουν τη μάχη για την επιβίωση τους, χωρίς πολλά απ” αυτά να το καταφέρνουν. Επομένως, διαθέτουν το όποιο εισόδημα τους για την αγορά τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, αφήνοντας απλήρωτους λογαριασμούς, φόρους, δάνεια και άλλες υποχρεώσεις. Το ζήτημα τίθεται με πραγματικούς όρους από πολλούς φορολογούμενους: Ή θα φάμε για να ζήσουμε, ή θα πληρώσουμε το κράτος και τις τράπεζες.  

Η δραματική αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, αλλά και η αντίστοιχη αύξηση των «κόκκινων δανείων», δείχνουν ακριβώς το σημείο στο οποίο βρίσκεται η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας.  

Το μόνο που μένει (αν μένει) είναι η όποια ακίνητη και κινητή περιουσία. Το σπίτι, το μαγαζί, το οικόπεδο, το χωράφι, το αυτοκίνητο, οι όποιες καταθέσεις από τον κόπο μιας ζωής…  

Με αυτά λοιπόν πρέπει να τελειώνουμε τώρα!  

Σφίγγοντας ακόμα περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό του ήδη πτωχευμένου οφειλέτη, τον οδηγούν στο επόμενο στάδιο. Είτε στη ρευστοποίηση της περιουσίας του, απ΄ αυτόν τον ίδιο για να πληρώσει τους φόρους και τα δάνεια, είτε στους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις που σχεδίασαν και ανακοινώνουν.

*Πηγή: imerodromos.gr

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015

Αλεξάνδρα Πολιτάκη

“Δεν θα είναι λοιπόν εύκολο να ανακαλύψουμε τι είδους ακριβώς ιστορικό πρόσωπο είναι η Μεσόγειος: χρειάζεται υπομονή, ολοένα καινούριες προσπάθειες, θα γίνουν δίχως άλλο αναπόφευκτα λάθη. […] Τι γίνεται όμως με τη Μεσόγειο της ιστορίας; Άπειρες έγκυρες γνώμες μας έχουν προειδοποιήσει για το τι δεν είναι. Δεν είναι ένας αυτάρκης κόσμος, δεν ανήκει όμως και σε κανέναν.”,

έγραφε ο F. Braudel στο εμβληματικό του έργο Μεσόγειος.

Συλληφθέντες μη νόμιμοι μετανάστες για παράνομη είσοδο και παραμονή στη χώρα ανά υπηκοότητα (Αστυνομικές και λιμενικές αρχές – 8 μηνο 2015 [1] )

Σύριοι 175,375
Αφγανοί 50,177
Πακιστανοί 11,289

Και θα ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς για τη Μεσόγειο σήμερα. Να την αντιμετωπίσει ως ένα πρόσωπο που πρέπει να οριστεί στο τώρα, να την αντιμετωπίσει με τις τεμνόμενες ουλές και τα σημάδια της, να αντισταθεί στις ευθυγραμμίσεις. Να τη δει σκοτεινή από το βαρύ, μαύρο πένθος του θανάτου που μεγαλώνει συνεχώς μέρα με τη μέρα. Να κατανοήσει το δισυπόστατό της ως θαλάσσιο σύνορο ελπίδας και ως υγρό ταφικό μνημείο.

Αφίξεις προσφύγων και θάνατοι στη Μεσόγειο το 2015 (Ιανουάριος – Οκτώβριος)[2] 

Κεντρική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό Ιταλία και Μάλτα.
Αφίξεις: 136.513. Αριθμός θανάτων: 2.814
Ανατολική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό την Ελλάδα.
Αφίξεις: 453.912. Αριθμός θανάτων: 264.
Δυτική Μεσογειακή διαδρομή με προορισμό την Ισπανία.
Αφίξεις: 3.007. Αριθμός θανάτων: 25.
Σύνολο αφίξεων: 593.432 [3] . Αριθμός θανάτων: 3.103[4] 

Η Ύπατη Αρμοστεία καλεί συνεχώς την ΕΕ και τα θεσμικά της όργανα να δημιουργήσουν νόμιμες εναλλακτικές οδούς, ώστε να μη χρειάζεται οι πρόσφυγες απελπισμένοι να καταφεύγουν στα επικίνδυνα περάσματα στην αναζήτησή τους για ένα ασφαλές καταφύγιο. Τέτοιες νόμιμες οδοί περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων, μετεγκατάσταση από τις γειτονικές με τη Συρία χώρες, που σήμερα φιλοξενούν 4 εκ. πρόσφυγες, προγράμματα χορήγησης άδειας εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους, ευέλικτες πολιτικές χορήγησης θεωρήσεων εισόδου για λόγους σπουδών ή εργασίας και διευρυμένα προγράμματα οικογενειακής επανένωσης.

Αλλά η ΕΕ έχει τη δική της σκληρή “τεχνογνωσία” στις διαπραγματεύσεις. Η επίσκεψη της Μέρκελ στην Τουρκία έρχεται μόλις λίγες μέρες μετά τη συμφωνία της ΕΕ για ένα κοινό σχέδιο δράσης, όπου ζητείται η βοήθεια της Τουρκίας σε αντάλλαγμα με την άμβλυνση των περιορισμών βίζας για τους Τούρκους πολίτες, επιτάχυνση των συνομιλιών για την ένταξη της χώρας στην ΕΕ και οικονομική ενίσχυση έως 3,4 δις δολλάρια.

Η “βοήθεια” της Τουρκίας, μίας χώρας που όλοι γνωρίζουμε τη σχέση της με τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι μία “λύση” στην οποία προσβλέπουν όλοι. Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας σε ανακοίνωσή της δηλώνει ότι “εάν η Γερμανία και η Τουρκία δεν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία, δεν υπάρχουν άλλες λύσεις στον ορίζοντα”.
Και πράγματι, η ΕΕ προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποφύγει αυτή τη no win κατάσταση. Θα πληρώσει, θα συμμαχήσει, θα τάξει, θα υποσχεθεί, θα κλείσει τα μάτια, θα κάνει όλα εκείνα που τόσο καλά ξέρει να κάνει.

Και ο Ερντογάν το γνωρίζει και χρησιμοποιεί και εκείνος την επίσκεψη της υποψήφιας για Νόμπελ Ειρήνης καγκελαρίου και την επικείμενη συνεργασία, ενόψει των τουρκικών εκλογών σε λίγες μέρες.

Πόσες συμπτώσεις να απαριθμήσει κανείς, την ώρα που η Γερμανία έχει αναδειχθεί ως ο πλέον επιθυμητός προορισμός για τους πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και άλλες χώρες του πόλεμου στη Μέση Ανατολή και την υποσαχάρια Αφρική; [5]

Αιτήσεις ασύλου από Σύριους πολίτες στην Ευρώπη (Απρίλιος 2011 – Σεπτέμβριος 2015)
Συνολικός αριθμός: 507,421 [6]
Γερμανία και Σερβία 46%
Σουηδία, Αυστρία, Ολλανδία, Ουγγαρία, βουλγαρία 38%
Άλλες χώρες 16%

Σε αυτό το σκληρό σκηνικό, η ελληνική κυβέρνηση χωρίς καμία πολιτική στο προσφυγικό, χωρίς συνεκτικές θέσεις, επαναλαμβάνει τα προεκλογικά κλισέ μη ξέροντας τι να κάνει, ελπίζοντας μόνο ότι δεν θα συντριβεί και η ίδια κάπου μεταξύ της ανθρωπιστικής και της προσφυγικής κρίσης.

Πηγαινοέρχεται σε Βερολίνο και Βρυξέλλες και κομίζει αμήχανη και κυρίως αδαής τις αποφάσεις της ΕΕ για νέους φράχτες και μέτρα αναστολής των μεταναστευτικών ροών, που στη συνέχεια προσπαθεί να εφαρμόσει όσο πιο πιστά μπορεί.Κέντρα κράτησης, σημεία καταγραφής και ελέγχου, προκατασκευασμένα που μεταφέρονται σε αποκομμένες από τον οικιστικό ιστό περιοχές, μέσα σε μία νύχτα απ΄τον στρατό.

Ενέργειες θολές που μένουν ημιτελείς, ή εγκαταλείπονται επίσης σε μια νύχτα, με σκοπιμότητες που ελέγχονται και χωρίς καμία ενημέρωση και συζήτηση με τις τοπικές κοινωνίες.

Με σταθερότητα για τον φράχτη του Έβρου, με στρατιωτικοποίηση της Μεσογείου με “περισσότερη” σε αριθμό και αρμοδιότητες – ακόμη και από αυτές της ελληνικής διοίκησης – FRONTEX, η κυβέρνηση που σε τίποτα δεν θυμίζει αριστερά, βρίσκετε σε πλήρη παράδοση.

Αφίξεις στα ελληνικά νησιά Ιανουάριος – Οκτώβριος 2015[7]
Λέσβος: 113,411
Δωδεκάνησα: 63,236
Σάμος: 32,908
Χίος: 32,699
Κρήτη: 2,704
Κυκλάδες: 455

Η ΕΕ ερήμην των λαών της κάνει τους δικούς της υπολογισμούς και συμφωνίες και δείχνει το πλέον σκληρό της πρόσωπο στην προσφυγική κρίση. Οι φωνές που προσπαθούν με πείσμα να πείσουν ότι αυτή η σκληρή, κυνική, απάνθρωπη ΕΕ, που εγγυάται πια το ελάχιστο και αυτό κατ΄επιλογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – ακόμη και των ευρωπαίων πολιτών – είναι ότι έχουμε και δεν έχουμε και ποια θα είναι η τύχη μας εάν τη χάσουμε, δεν πείθουν αλλά επιβάλλονται με τον φόβο που δημιουργούν. Αλλά αυτό όσο πάει θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο, καθώς η διάστασή της με τους ευρωπαϊκούς λαούς μεγαλώνει συνεχώς με τρόπο δύσκολα αναστρέψιμο.

“Παρόλα αυτά, έναν μεγάλο πολιτισμό”, γράφει ο Braudel, “τον αναγνωρίζουμε καμιά φορά από το γεγονός ότι αρνείται να δανειστεί, από το ότι αντιτίθεται σε ορισμένες ευθυγραμμίσεις, από το ότι κάνει επιλογή ανάμεσα στα προτεινόμενα προς ανταλλαγή, και τα οποία συχνά θα μπορούσαν να του επιβληθούν, εάν δεν επαγρυπνούσε, ή έστω αν δεν ήταν ασυμβίβαστα με τις διαθέσεις και την όρεξήτου.”

[1] Πρόκειται για στοιχεία που προέρχονται από την Ελληνική αστυνομία Irregular migrants apprehended for illegal entry or stay by nationality.

[2] (IOM, Missing Migrants Project, Mediterranean Arrivals Near Record 600,000, 13 October 2015

[3] Ο αριθμός των αφίξεων είναι εκτίμηση του ΔΟΜ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) που βασίζονται σε δεδομένα από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις και στα γραφεία του ΔΟΜ ανά τομέα.Τα στοιχεία για την Ελλάδα προέρχονται από τα νέα και ενημερωμένα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τον ΔΟΜ στην Ελλάδα και τις ελληνικές αρχές την περίοδο1/1/2015 – 10/11/2015. Οι αριθμοί δεν είναι οι πραγματικές καθημερινές αφίξεις, αλλά ο αριθμός των μεταναστών που έχουν επισήμως καταγραφεί από τις ελληνικές αρχές μετά την άφιξή τους.

[4]  Δεδομένα σχετικά με τους θανάτους των μεταναστών που καταρτίζονται από RES. Όλοι οι αριθμοί είναι ελάχιστες εκτιμήσεις

 [5]Αιτούντες άσυλο στη Γερμανία 551,605 για το διάστημα Ιανουάριος – Ιούλιος 2015. Πηγή: http://ec.europa.eu/eurostat/data/database

[6]Τα στοιχεία για τις 37 ευρωπαϊκές χώρες βασίζονται σε μηνιαίες πληροφορίες που παρέχουν στην Ύπατη Αρμοστεία. Τα στοιχεία αφορούν την για “πρώτη φορά αίτηση για άσυλο”, αλλά είναι πιθανό να περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενες αιτήσεις (ίδια ή άλλη χώρα) Πηγή: http://data.unhcr.org/syrianrefugees/regional.php#

[7]Πηγή: Ελληνική αστυνομία Irregular migrants, apprehended at the border by police and port authorities for illegal entry or stay

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Του Βασίλη Μηνακάκη

Νεοφιλελεύθερη σάλτσα για να περάσουν οι περικοπές

Το περιεχόμενο του Πορίσματος δεν αποτελείται από άγνωστες προτάσεις που έπεσαν ξαφνικά σε «άγραφο χάρτη». Πρόκειται για νεοφιλελεύθερες προτάσεις που έχουν πίσω τους τα αντιασφαλιστικά νομοθετήματα Λοβέρδου-Κουτρουμάνη της πρώτης μνημονιακής περιόδου -αλλά και τα προμνημονιακά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ-, ενσωματώνουν τις δεσμεύσεις του τρίτου μνημονίου και προλειαίνουν το έδαφος για τον νέο ασφαλιστικό νόμο που έχει δεσμευτεί ότι θα ψηφίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσα στον Δεκέμβρη. Για την ακρίβεια, ο κύριος σκοπός του είναι να στήσει το «επιστημονικό» υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα πατήσει ο νόμος αυτός, το δικαιολογητικό πλαίσιο που θα τον κάνει αποδεκτό σε όσο το δυνατόν ευρύτερα στρώματα εργαζομένων, συνταξιούχων και νέων.

Η κατεύθυνση της ριζικής αναμόρφωσης που προτείνεται γίνεται ορατή από τις «παθογένειες» που εντοπίζουν οι «Σοφοί» στο υπάρχον ασφαλιστικό μοντέλο. Από την πρώτη κιόλας σελίδα μάς λένε ότι «δεν είναι βιώσιμο», χωρίς ωστόσο να μιλούν για τα 70 δις που λεηλάτησε τα προμνημονιακά χρόνια από τα ταμεία η «τριάδα των ληστών» (κράτος, τράπεζες, εργοδότες), για τα 15 δις που εξανεμίστηκαν με το κούρεμα του PSI, για ό,τι χάθηκε με τα σκάνδαλα τύπου ΤΕΑΔΥ. Αντιθέτως, αποδίδουν τη μη βιωσιμότητά του στην πίεση των συνδικαλιστικών-επαγγελματικών οργανώσεων, στον κατακερματισμό του συστήματος και τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των ταμείων, στο πελατειακό σύστημα που οδηγούσε σε «επίμονη τάση διόγκωσης των δαπανών», στην έλλειψη ισότητας μεταξύ των γενεών και εντός της ίδιας γενεάς, στη σύγχυση μεταξύ ασφάλισης και αλληλεγγύης-πρόνοιας κ.λπ.

Με οδηγό αυτήν την άποψη, το πόρισμα προτείνει «επαναδιαπραγμάτευση των θεμελιακών κοινωνικών επιλογών» και ένα «μεγάλο εθνικό σχέδιο για την κοινωνική ασφάλιση», που «θα αποτελέσει το επιστέγασμα των διαχρονικών (και ανεπιτυχών) παραμετρικών μεταρρυθμίσεων» καθώς, όπως αναφέρει, οι νόμοι Λοβέρδου-Κουτρουμάνη του 2010 «δεν ήταν μια ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα», ήταν μια «ημιτελής μεταρρύθμιση» που «δεν προσάρμοσε τη βασική λογική του συστήματος στα νέα δεδομένα».

Η προτεινόμενη τομή ντύνεται, βέβαια, με φληναφήματα για ένα νέο κοινωνικό ή συνταξιοδοτικό συμβόλαιο μεταξύ των γενεών, για ισότητα, γενναιόδωρη κοινωνική σύνταξη, εγγύηση ενός μέσου επιπέδου ευημερίας κ.λπ. Όλα αυτά καταρρέουν εν ριπή οφθαλμού στις ίδιες τις σελίδες του Πορίσματος, που ισχυρίζεται ότι οι συντάξεις για άτομα με πλήρη επαγγελματική διαδρομή δεν είναι ιδιαίτερα χαμηλές (!) και ξεκαθαρίζει ότι οι πληρωμές συντάξεων (δηλαδή οι λαϊκές ανάγκες) βρίσκονται σε ανταγωνισμό με τις ανάγκες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.

Ας δούμε όμως τα κεντρικά στοιχεία του Πορίσματος.

Πρώτα απ’ όλα συγκεκριμενοποιείται η πρόβλεψη του νόμου Λοβέρδου-Κουτρουμάνη για χωρισμό της σύνταξης σε δύο μέρη: την εγγυημένη από το κράτος εθνική ή κοινωνική σύνταξη, η οποία στόχο έχει να προστατεύσει κυρίως τα άτομα που ζουν κάτω από το ανεκτό όριο διαβίωσης (τους χαμηλόμισθους), και την αναλογική ή ανταποδοτική, που βασίζεται σε ένα σύστημα εικονικών ατομικών λογαριασμών.

Η εθνική σύνταξη -όπως προβλέπει το μνημόνιο- θα δίνεται μόνο σε όποιον έχει συμπληρώσει τα 67 χρόνια. Το δε ύψος της -που αρχικά υπολογιζόταν στα 360 ευρώ- δεν θα είναι σταθερό. Θα μειώνεται όσο αυξάνεται η αναλογική σύνταξη είτε το ατομικό ή οικογενειακό εισόδημα του δικαιούχου. Επιπλέον, θα μειώνεται όταν δεν εκπληρώνονται οι δημοσιονομικές δεσμεύσεις των μνημονίων (οπότε θα επιπίπτει η λαιμητόμος των «αυτόματων οικονομικών σταθεροποιητών») ή όταν δεν είναι ισοσκελισμένοι οι ασφαλιστικοί προϋπολογισμοί (οπότε η εθνική σύνταξη θα μπαίνει στην προκρούστεια κλίνη της «ρήτρας μηδενικού ελλείμματος»). Η εθνική σύνταξη θα χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τον προϋπολογισμό – στην ουσία από τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων που εισφέρουν το μεγαλύτερο μέρος των κρατικών εσόδων.

Η αναλογική-ανταποδοτική σύνταξη, από την άλλη, στηρίζεται στη σύνδεση εισφορών-παροχών και μπορεί να την πάρει κάποιος όποτε επιθυμεί. Στη χρηματοδότησή της δεν συμμετέχει η πολιτεία, ενώ δεν προσδιορίζεται συγκεκριμένα ούτε το ποσοστό συμμετοχής των εργοδοτών. Το ύψος της στηρίζεται στις εισφορές όλου του ασφαλιστικού βίου και όχι των τελευταίων χρόνων δουλειάς – γεγονός που οδηγεί σε μείωση της σύνταξης. Επιπλέον, δεν καθορίζεται συγκεκριμένα τι ποσοστό επί των αποδοχών θα είναι η σύνταξη (ποσοστό αναπλήρωσης).

Η αναλογική σύνταξη θα διαμορφώνεται από τις εισφορές που θα καταβάλλει ο εργαζόμενος καθ’ όλη την εργασιακή του ζωή. Οι εισφορές αυτές θα συσσωρεύονται σε έναν ατομικό λογαριασμό, ο οποίος όμως θα είναι εικονικός, μιας και από τα χρήματα αυτά θα παρέχονται οι συντάξεις στους τωρινούς συνταξιούχους.

Σύνταξη αναλόγως το χρέος και το έλλειμμα

Η αναλογική σύνταξη προβάλλεται ως η μεγάλη καινοτομία της «Επιτροπής Σοφών». Μερικές… λεπτομέρειές της, όμως, είναι αποκαλυπτικές.

Το ύψος της δεν είναι σταθερό. Εξαρτάται από το κεφάλαιο που έχει συσσωρευτεί στο λογαριασμό του εργαζόμενου τη στιγμή της αποχώρησής του από την εργασία. Με τη σειρά του, το ύψος του κεφαλαίου αυτού εξαρτάται από το εικονικό επιτόκιο με το οποίο τοκίζονται οι εισφορές του. Αν αυτό, όπως λέγεται, κινείται παράλληλα με τη μεταβολή του ΑΕΠ, είναι φανερό ότι σε περιόδους ύφεσης και αρνητικών ρυθμών ανάπτυξης το κεφάλαιο του ασφαλιζόμενου θα μειώνεται. Επιπλέον, αν τα αποθεματικά που θα δημιουργηθούν «αξιοποιηθούν» σε διάφορα χρηματοπιστωτικά προϊόντα -όπως σαφέστατα προτείνει το Πόρισμα-, υπάρχει εμφανής κίνδυνος περαιτέρω μείωσης της σύνταξης αν αυτή η επένδυση αποβεί ζημιογόνα. Γι’ αυτό πολύ… σοφά οι «Σοφοί» δεν υπόσχονται ένα εγγυημένο από το κράτος ύψος αναλογικής σύνταξης, αλλά μιλούν απλώς για εγγύηση της λειτουργίας ενός τέτοιου συστήματος από το κράτος.

Δεν προχωρούν σε τέτοια υπόσχεση και για δύο ακόμη λόγους που τους αναφέρουν ευθαρσώς. Ο πρώτος είναι οι «αρνητικές δημογραφικές και οικονομικές εξελίξεις», οι οποίες θα ενεργοποιήσουν τους ενσωματωμένους στο νέο σύστημα αυτόματους σταθεροποιητές (= αυτόματοι κόφτες που θα μειώνουν τις συντάξεις). Ο δεύτερος έχει να κάνει με το πού θα συγκεντρώνονται αυτοί οι λογαριασμοί. Στόχος, αναφέρει το Πόρισμα, δεν είναι η συγκέντρωσή τους σε έναν ασφαλιστικό κουμπαρά, αλλά η «πλήρης ενσωμάτωση των εσόδων των ασφαλιστικών οργανισμών στη φορολογική διοίκηση». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Σκεφτείτε μόνο τι έγινε το πρώτο εξάμηνο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όταν «σκουπίστηκαν» στην κυριολεξία τα λιγοστά εναπομείναντα αποθεματικά των ταμείων για να αποπληρωθούν ληξιπρόθεσμες δόσεις προς το ΔΝΤ. Αν αυτή η αφαίμαξη έγινε σε συνθήκες που ο ασφαλιστικός και ο φορολογικός κουμπαράς δεν ταυτίζονται, φανταστείτε τι μπορεί να γίνει όταν θα αποτελούν «κοινό ταμείο» σε συνθήκες δημοσιονομικής πειθαρχίας και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το ύψος της αναλογικής σύνταξης.

Ενοποίηση προς τα κάτω

Η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων αποτελεί κεντρικό ζήτημα στο Πόρισμα της «Επιτροπής Σοφών» – όπως, άλλωστε, και στο τρίτο μνημόνιο και στη φιλολογία των κρατούντων το τελευταίο διάσημα. Προβάλλεται μάλιστα με λογικοφανή επιχειρήματα: ως λύση που θα εξασφαλίσει τη δικαιοσύνη, την ισότιμη μεταχείριση μεταξύ των γενεών και εντός της ίδιας γενεάς, την αντιμετώπιση του κατακερματισμού, τη μείωση των λειτουργικών δαπανών, την «ανοσία» (sic!) απέναντι σε πιέσεις επαγγελματικών ομάδων για εξαιρέσεις και ειδικά καθεστώτα.

Ποιος, ωστόσο, μπορεί να πιστέψει ότι αυτός είναι ο πραγματικός τους στόχος; Χωρίς αμφιβολία κανείς. Ο πραγματικός τους στόχος -η ενοποίηση προς τα κάτω της ασφαλιστικής «προστασίας» και προς τα πάνω της ασφαλιστικής επιβάρυνσης των εργαζομένων- αποκαλύπτεται, μεταξύ άλλων, από τα εξής στοιχεία: από το γεγονός ότι τα προτεινόμενα ενιαία ποσοστά εισφορών οδηγούν από τη μια σε τριπλασιασμό της εισφοράς ορισμένων κατηγοριών (π.χ. αγρότες) και, από την άλλη, όπως αρκετές φορές αναφέρεται στο Πόρισμα, σε «ανακαθορισμό» -στα απλά ελληνικά, μείωση- των συντάξεων των ήδη συνταξιούχων στη βάση των νέων κανόνων του συστήματος.

Υποζύγια

Βασικός κανόνας του νέου συστήματος είναι ότι το μεγαλύτερο αν όχι όλο το βάρος της ασφαλιστικής προστασίας πρέπει να φορτωθεί στους ίδιους τους εργαζόμενους, έμμεσα ή άμεσα.

Αυτοί θα πληρώνουν για την εθνική σύνταξη, μέσω της φορολογίας.

Αυτοί θα συνεισφέρουν στη δημιουργία του αποθεματικού κεφαλαίου που θα καλύπτει τα ελλείμματα του συστήματος, είτε με εισφορά στους υψηλά αμειβόμενους (όσους παίρνουν πάνω από 1.000 ευρώ, αν κρίνουμε από το τι θεωρείται υψηλή σύνταξη) είτε με τραπεζικό φόρο.

Αυτοί θα επιφορτίζονται το συντριπτικά μεγαλύτερο -αν όχι όλο- μέρος των εισφορών που θα τροφοδοτήσουν την αναλογική σύνταξη.

Τέλος αυτοί θα εισφέρουν με το παραπάνω τον οβολό τους -αν και όταν έχουν- στα ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης. Πρόκειται για ταμεία που είναι προαιρετικά (αποτελούν, δηλαδή, φορείς συμπληρωματικής ασφάλισης, ωστόσο έχουν «γενναία φορολογική ενθάρρυνση» και ενδέχεται να αποτελούν μια διέξοδο για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να αναζητήσουν συνταξιοδοτικά κάτι καλύτερο από αυτό που τους παρέχει το άθροισμα εθνικής και αναλογικής σύνταξης.

Δημοσιεύτηκε στο Πριν στις 18 Οκτώβρη 2015

Γράφει ο Ευτύχης Προκοπίδης

Μετά την πρόσφατη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου για τα προαπαιτούμενα κατ’ επιταγή του τρίτου μνημονίου, (N. 4336/2015) που ψήφισαν πριν τις εκλογές 222 βουλευτές των κομμάτων της σημερινής κυβέρνησης, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της ΝΔ, του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ένα πολυνομοσχέδιο που ανοίγει την αυλαία για τον αρμαγεδώνα της νέας αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής, τώρα και πάλι κατ’ επιταγή του προαναφερόμενου μνημονίου, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει προς ψήφιση ένα νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο που θα ξεθεμελιώνει ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνική ασφάλιση και συνταξιοδότηση.

Ήδη με το νόμο του μνημονίου επιβλήθηκε αναδρομικά από 1/7/2015, νέα αύξηση της εισφοράς για την «υγεία» σε κύριες και επικουρικές συντάξεις κατά 2% και 3% αντίστοιχα, επί των ονομαστικών συντάξεων που υπήρχαν πριν το 2009!!! δηλ. σε χρηματικά ποσά μη υπαρκτά για τους συνταξιούχους!!! Επίσης με τον ίδιο νόμο ενεργοποιήθηκαν και ήδη ισχύουν αναδρομικά από 1/1/2015 οι διατάξεις περί βασικής και αναλογικής σύνταξης των αντιασφαλιστικών νόμων «Λοβέρδου» ν3863/2010 και ν3865/2010 που στη συνέχεια, τώρα, με το πρόσφατο πολυνομοσχέδιο για τα προαπαιτούμενα επικαιροποιήθηκαν.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι με βάση αυτούς τους νόμους, ο εργάσιμος βίος για πλήρη συνταξιοδότηση ανεβαίνει στα 40 χρόνια εργασίας και ταυτόχρονα στα 62 χρόνια ηλικίας. Η σύνταξη θα τεμαχίζεται σε βασική των 360€, κυμαινόμενη ανάλογα με το ΑΕΠ και σε αναλογική, ανάλογα με τα χρόνια εργασίας και με βάση το μέσο όρο των μισθών όλου του εργάσιμου βίου. Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση η πλήρης σύνταξη θα είναι συνολικά περί τα 700€. Αν όμως δεν υπάρχουν τα 40 χρόνια εργασίας, τότε τα χρόνια ηλικίας ανεβαίνουν στα 67 που και αυτά δεν θα μένουν στατικά αφού από το 2022 και μετά, ανά τριετία θα ανεβαίνουν με βάση το προσδόκιμο ζωής, επομένως η ηλικία συνταξιοδότησης θα είναι 67+++ και βέβαια η σύνταξη θα είναι ανάλογα με τα χρόνια εργασίας ποσοστιαίο μέρος της προαναφερόμενης βασικής και αναλογικής σύνταξης. Αν τώρα προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι προαναφερόμενοι νόμοι προβλέπουν ότι η κρατική συνταξιοδοτική δαπάνη από το 16% που ήταν το 2010 θα πρέπει κάθε χρόνο να μειώνεται ώστε το 2060 να πέσει στο 2,5% του ΑΕΠ, τότε καταλαβαίνουμε ότι, και εξαιτίας της ανεργίας που καθιστά αδύνατη τη συμπλήρωση των 40 χρόνων εργασίας αλλά και με δεδομένη την προαναφερόμενη μείωση της κρατικής δαπάνης για τη συνταξιοδότηση, οι συντάξεις ουσιαστικά καταργούνται και μάλιστα πολύ γρήγορα. Ίσως και από το 2018 και μετά σύμφωνα και με τα γραφόμενα στο πρόσφατο πόρισμα των λεγόμενων σοφών. Το δεδομένο λοιπόν της ενεργοποίησης και επικαιροποίησης αυτών των νόμων σημαίνει ότι αυτοί οι νόμοι, παραμένουν και αποτελούν το εφαλτήριο για τη χαριστική βολή σε όσα συνταξιουχικά δικαιώματα έχουν απομείνει, όπως άλλωστε εμφαίνεται και στο πόρισμα των λεγόμενων σοφών.

Σε αυτό το πόρισμα, μεταξύ άλλων, προβλέπεται νέο σύστημα προκαθορισμένων εισφορών με ατομικούς λογαριασμούς και αβέβαιο το τελικό ποσό σύνταξης. επαναϋπολογισμός των παλαιών και νέων συντάξεων με νέο τρόπο με κατά πολύ χαμηλότερα ποσοστά αναπλήρωσης που κυμαίνονται γύρω στο 50% των μισθών, οι οποίοι μισθοί ξανά, θα καρατομηθούν καίρια σύμφωνα και με τα πρόσφατα δημοσιεύματα για το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων που ετοιμάζεται να ψηφίσει η κυβέρνηση μέσα στο Δεκέμβρη. Εγγύηση μόνο ενός προνοιακού βοηθήματος, της λεγόμενης εθνικής σύνταξης και μάλιστα με την επιβολή εισοδηματικών κριτηρίων. Ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων με ισοπέδωση προς τα κάτω συντάξεων και παροχών. Κατάργηση της επικουρικής σύνταξης και αντικατάστασής της με τα διαβόητα επαγγελματικά ταμεία.

Μέσα και από το σημερινό πόρισμα και οι σημερινοί κυβερνώντες και συγκυβερνώντες, στοχεύουν να αφαιρέσουν από την Κοινωνική Ασφάλιση το κοινωνικό της μέρος, να τη μετατρέψουν σε πλήρως ανταποδοτική και το δικαίωμα στην Ασφάλιση να καταντήσει ατομική υπόθεση. Έτσι θα ανοίξουν το δρόμο για ακόμα μεγαλύτερη κερδοφορία των ασφαλιστικών εταιρειών και των επιχειρηματιών της Υγείας, που αντιμετωπίζουν την Ασφάλιση ως εμπόρευμα.

Όλα τα διαλαμβανόμενα στο πόρισμα σε συνάρτηση και με τους νόμους 3863, 3865 του 2010 που πολλές διατάξεις τους στο πόρισμα επισπεύδονται, αποτελούν το μπούσουλα και το απεχθές κράμα του νέου συνταξιοδοτικού συστήματος που απεργάζεται η κυβέρνηση. Αντικειμενικά δύο είναι οι αφετηρίες αντιμετώπισης του κοινωνικοασφαλιστικού – συνταξιοδοτικού συστήματος. Η μια με βάση το δίκιο των εργαζομένων με την ανάδειξη των πολιτικών ευθυνών όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων και με απαίτηση για πλήρη και αξιοπρεπή κοινωνική ασφάλιση – συνταξιοδότηση όλων των εργαζομένων και η άλλη με βάση το «δίκιο» των ενόχων μέχρι τώρα πολιτικών για την έξοδο του βάρβαρου εκμεταλλευτικού κοινωνικοοικονομικού συστήματός τους από την οικονομική κρίση που το παραδέρνει.

Μόνο που αυτή η δεύτερη αντιμετώπιση συνεπάγεται την εξόντωση των εργαζομένων και συνταξιούχων. Σ’ αυτήν τη ρότα λοιπόν και η σημερινή κυβέρνηση, δανειζόμενη την αποκρουστική πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, καταφεύγει στα ίδια τερτίπια που αυτές οι κυβερνήσεις χρησιμοποίησαν για τον εμπαιγμό των εργαζομένων και συνταξιούχων. Κατά πρώτο, κάποιους ανθρώπους- ενεργούμενα της και η σημερινή κυβέρνηση, τους βάφτισε σοφούς και τους ανέθεσε να επεξεργαστούν πόρισμα για τις συντάξεις. Το ίδιο ακριβώς δηλ. που είχε κάνει και ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ Γιαννίτσης το 2001. Μάλιστα μερικά πρόσωπα της τότε επιτροπής του Γιαννίτση φιγουράρουν και στη σημερινή επιτροπή «σοφών» της σημερινής κυβέρνησης. Με αυτόν τον τρόπο και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχες της, αποβλέπει να ξεγελάσει τους εργαζόμενους, υποβάλλοντας τους την ιδέα ότι τάχα οι «γνώστες», οι «επαΐοντες», οι «ειδήμονες», οι «σοφοί» που τα γνωρίζουν όλα, έχουν δίκιο και πρέπει επομένως να γίνουν δεκτά τα λεγόμενά τους, οι «σοφίες» τους.

Κατά δεύτερο, αναβιώνει τον αλήστου μνήμης κοινωνικό διάλογο - απάτη που η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εγκαινίασε για την εξαπάτηση των εργαζομένων. Μόνο που η σημερινή κυβέρνηση, αυτήν την πολιτική ατιμία δεν τη λέει διάλογο αλλά «διαβούλευση» με τους φορείς, πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχει το σφαγιασμό των εργαζομένων με τη συναίνεσή τους.

Κατά τρίτο, βάζει σε ενέργεια τον δοκιμασμένο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, φασιστικό κοινωνικό αυτοματισμό λέγοντας ότι θα περικόψει τις άνω των 1000 ή 800€ συντάξεις, υποκρινόμενη ότι το κύριο μέλημά της είναι η σωτηρία των χαμηλοσυντιαξιούχων που τους κατατάσσει στο ποσό των κάτω των 1000€ ή 800 € ονομαστικά μεικτά. Δηλαδή επιβάλλει στους φτωχούς να πληρώσουν τις συντάξεις των φτωχότερων, επιδιώκοντας έτσι να στρέψει τους μεν ενάντια στους δε και η ίδια να μείνει στο απυρόβλητο. Ξέχασε ότι τέτοιες τακτικές και τέτοιες μεθοδεύσεις, όταν τις εφάρμοζαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, τα στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ τις κατακεραύνωναν εμπράκτως, αποδοκιμάζοντας, με λόγια και με έργα, τους υπουργούς και τους βουλευτές των προηγούμενων κυβερνήσεων στους δρόμους, στις πλατείες, στις ταβέρνες και όπου αλλού τους έβρισκαν. Τώρα, μετά την ακραία φιλομνημονιακή τους μετάλλαξη, τώρα που έμπρακτα μετατράπηκαν σε Πέμπτη φάλαγγα ενάντια στους εργαζόμενους, αυτά τα κυβερνητικά στελέχη πιστεύουν ότι δεν θα εισπράξουν τα επίχειρα αυτής της αντεργατικής τους μετάλλαξης; Πιστεύουν ότι δε θα υποστούν όλα εκείνα που ίδιοι δίδαξαν πρώτοι, διαπομπεύοντας τους προκατόχους τους; Πάντως η ζωή έχει δείξει πως πάντα η πραγματικότητα εκδικείται τους επίορκους.

Μετά απ’ όλα αυτά, εκείνο που προέχει είναι η δυναμική συγκέντρωση και συσπείρωση όλων εκείνων των δυνάμεων που προκρίνουν την αντιμετώπιση του κοινωνικοασφαλιστικού–συνταξιοδοτικού προβλήματος από τη σκοπιά των συμφερόντων των εργαζομένων, η συσπείρωση όλων εκείνων των δυνάμεων που είναι φύσει και θέσει με το δίκιο των εργαζομένων, έχοντας ως αφετηρία τους τη δυναμική εναντίωση στους αίτιους και συναίτιους της διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος με τη διαχρονική διασπάθιση των αποθεματικών των ταμείων προς δόξα της υπερκερδοφορίας του κεφαλαίου.

Εκείνο που προέχει είναι ότι πρέπει να συνειδητοποιηθεί από ευρύτερες μάζες ότι το ζήτημα αυτό είναι κύρια βαθιά πολιτικό και όχι στενά μόνο οικονομικό. Ότι ειδικά στις σημερινές συνθήκες είναι ένα ζήτημα κλειδί για να προταχθεί από ένα Μέτωπο ευρύτερων δυνάμεων που θα έχει στο στόχαστρό του την ανατροπή όλων των μνημονιακών αντιλαϊκών πολιτικών, ως αναγκαία βήματα στην πορεία για συνολικές φιλολαϊκές ανατροπές και στο επίπεδο της εξουσίας και στο επίπεδο της οικονομίας. Η αναγκαιότητα αυτή αναδείχνεται σήμερα περίτρανα και με δραματικό τρόπο με δεδομένη τη διάλυση του συνδικαλιστικού κινήματος μέσα από την πολιτική και πρακτική του κυβερνητικού, του εργοδοτικού και γραφειοκρατικού συνδικαλισμού. Η ΓΣΕΕ κατά πρώτο λόγο, μπροστά σε ένα τέτοιο κεφαλαιώδες ζήτημα συναινεί εγκληματικά με την κυβέρνηση, δια της σιωπής και της παθητικότητας. Η ΑΔΕΔΥ, μετά την πολύχρονη συναινετική πορεία της, τώρα απλά ψελλίζει. Το ΠΑΜΕ συνεχίζει τη μοναχική, απομονωτική πεπατημένη ως οργανωτικοϊδεολογικός βραχίωνας, ως παράρτημα του ΚΚΕ. Και η ηγεσία του ΚΚΕ εμμένει στην αντιδιαλεκτική, σεχταριστική γραμμή του που προτάσσει το στρατηγικό στόχο του σοσιαλισμού, ως άμεση λύση, σε μια τέτοια στιγμή που η ίδια η ζωή, ειδικά από το 2012 και μετά, την απέρριψε τραγικά. Επιμένει σε αυτήν την γραμμή, υιοθετώντας τον παραλογισμό που λέει: όταν η πραγματικότητα δε συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Έτσι στην πραγματικότητα ο άμεσος σοσιαλισμός είναι μόνο μια επιθυμία που όμως δεν «πατά» ούτε κατά διάνοια στο σήμερα, αφού από την ηγεσία του κόμματος δεν του δίνεται ένας «δρόμος» μια τακτική που να μας οδηγήσει σ’ αυτόν και επομένως, εκ των πραγμάτων και το ασφαλιστικό και τα άλλα άμεσα ζωτικά, λαϊκά προβλήματα, παραπέμπονται στο αόρατο μέλλον. Έτσι βέβαια διασύρεται και στο όνομα της δικαίωσης του, αδικείται το μέλλον της ανθρωπότητας, ο ίδιος ο σοσιαλισμός.

Απόρροια αυτής της πρακτικής είναι και η στάση αυτού του κόμματος σήμερα απέναντι στο ασφαλιστικό που αν και το περιγράφει ως πρόβλημα, όμως, στην πράξη ακυρώνει κάθε άμεση λύση αφού, με την προαναφερόμενη λογική του, δεν το εντάσσει σε ένα κοινωνικοπολιτικό μέτωπο άμεσων λύσεων, άμεσων επειγόντων ζητημάτων για την επιβίωση του λαού. Σε ένα μέτωπο δηλαδή που θα συσπειρώσει τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Γιατί δεν το κάνει αυτό; Δεν το κάνει γιατί πιστεύει ανόητα ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να πραγματοποιηθεί άμεσα και τότε θα δοθεί και οριστική λύση στο κοινωνικοασφαλιστικό ζήτημα; Δεν το κάνει γιατί σε ένα τέτοιο μέτωπο φοβάται ότι θα ηγεμονεύσουν οπορτουνιστικές λογικές για δυνατότητα εξανθρωπισμού του καπιταλισμού; Αν ισχύει το πρώτο, τότε αντικειμενικά συνδράμει στη διαιώνιση του καπιταλισμού αφού αυτό αντίκειται στη μαρξιστικολενινιστική θεωρία και στην παγκόσμια επαναστατική πρακτική. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε σημαίνει ότι η ίδια η ηγεσία του κόμματος δεν είναι πεισμένη ότι μπορεί σε ένα τέτοιο μέτωπο να πείσει για το δίκαιο και το ρεαλισμό των επιχειρημάτων της και επομένως από μια άλλη αφετηρία και πάλι συνδράμει στη διαιώνιση του καπιταλισμού τον οποίο υποτίθεται θέλει να ανατρέψει.

Αλλά επειδή η ζωή επιβάλλει να λύνονται έτσι ή αλλιώς τα ώριμα κάθε φορά ζητήματα και επειδή, ειδικά σε τέτοιες ιστορικές στιγμές που ζούμε σήμερα, οι ομφαλοσκοπήσεις αποβαίνουν μοιραίες και η ιστορία θα κρίνει τον καθένα για την στάση του την κάθε χρονική στιγμή, δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο. Τώρα και οι συλλογικές και οι ατομικές ευθύνες είναι τεράστιες και καθοριστικές. ΜΑΖΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ. ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΩΡΑ. 

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Η ΠΛΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ Ή ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

Σε… πολικό κλίμα έγινε, το μεσημέρι της Πέμπτης, συνάντηση του υπουργού Ναυτιλίας Θοδωρή Δρίτσα με τους εκπροσώπους των εργαζόμενων στο λιμάνι και της Αυτοδιοίκησης για το «καυτό» θέμα της πώλησης του ΟΛΠ.

Ενδεικτικό του κλίματος είναι- όπως έλεγαν στο Pireas2day.gr συμμετέχοντες στη σύσκεψη- ότι ο κ. Δρίτσας δεν αντάλλαξε ούτε χειραψία με τον παριστάμενο πρόεδρο της Λαϊκής Ενότητας, Παναγιώτη Λαφαζάνη ενώ πολλές φορές συνδικαλιστές διέκοψαν, με ένταση, τον υπουργό καλώντας τον να θυμηθεί τις προηγούμενες δεσμεύσεις του….

Όμως και στην… ουσία της συζήτησης δεν φάνηκε ο υπουργός έτοιμος να απαντήσει σε κρίσιμα ζητήματα, που του τέθηκαν κυρίως σε σχέση με τα εργασιακά.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Δρίτσας είπε πως θα γίνει προσπάθεια ώστε πριν από την παραχώρηση να υπογραφεί μια νέα διετής Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ώστε να κατοχυρωθούν μέχρι το 2019 οι εργασιακές σχέσεις και πρόθεση της κυβέρνησης είναι να εξασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας, χωρίς, ωστόσο, να έχει αποσαφηνιστεί πως μπορεί να γίνει αυτό και εάν το αποδέχονται οι επενδυτές.

Κατά τα άλλα ο υπουργός παρέπεμψε στο υπουργείο Οικονομικών για το θέμα των φοροαπαλλαγών που απολαμβάνει η Cosco και έχουν μπει στο «στόχαστρο» της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενώ δήλωσε άγνοια για το θέμα της προσφυγής, που έχει γίνει από την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να ανατραπεί η απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που ζητάει να επιστρέψει στο κράτος η κινέζικη εταιρεία τα χρήματα.

Από εκεί πέρα, ο υπουργός Ναυτιλίας Θοδωρής Δρίτσας:
•    Επανέλαβε ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης του ΟΛΠ αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση και εάν στην αξιολόγηση δεν έχει σημειωθεί πρόοδος, δεν θα εκταμιευτεί η δόση, με ότι αυτό συνεπάγεται. Σε αυτό το πλαίσιο, κάνει- όπως είπε- και ο ίδιος προσπάθειες για να εξαιρεθούν κρίσιμες εκτάσεις από την παραχώρηση.
•    Σε ότι αφορά τις εξαιρέσεις, είπε ότι είναι «ανοιχτό» το θέμα του πορθμείου Περάματος- Σαλαμίνας και για τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη πως οι επενδυτές δηλώνουν ενδιαφέρον να παραμείνει ως δραστηριότητα.
•    Για χρονοδιάγραμμα των επόμενων ενεργειών ότι θα κατατεθούν στις αρχές Δεκεμβρίου δεσμευτικές προσφορές, πως θα προωθηθεί στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για τη σύσταση δημόσιας αρχής (σ.σ. σύμφωνα με το Μνημόνιο αυτό πρέπει να έχει γίνει μέχρι το Μάρτη του 2016) και πως είναι έτοιμο ένα Προεδρικό Διάταγμα για θέματα της Ρυθμιστικής Αρχής Λιμένων.

Συνδικαλιστές έλεγαν, μετά το τέλος της συνάντησης, ότι αποκόμισαν την αίσθηση πως η διαδικασία έχει ακόμα πολλά «ανοιχτά» θέματα και δεν μπορεί να έχει ολοκληρωθεί η επιδιωκόμενη πώληση νωρίτερα από το 9μηνο του 2016.

Τι έγινε στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ

Σύμφωνα, πάντα, με πληροφορίες το θέμα της νέας Σύμβασης Παραχώρησης συζητήθηκε και στο ΔΣ του ΟΛΠ, όπου ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Γιάννης Κούβαρης ερωτηθείς από εκπροσώπους των εργαζόμενων αρνήθηκε ότι έχει πάρει θέση υπέρ της παραχώρησης σε ιδιώτες του παράκτιου μετώπου των Λιπασμάτων και της Πολιτιστικής Ακτής, όπως έχει ειπωθεί από το ΤΑΙΠΕΔ και όπως είπε αναμένει διάψευση από το Ταμείο.

Από εκεί και πέρα, ο ίδιος είπε ότι όταν φτάσει στον Οργανισμό η νέα Σύμβαση Παραχώρησης θα ακολουθηθούν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες πριν πάει στη Βουλή για κύρωση.

Συγκεντρώσεις και πορεία

Η συνάντηση των εκπροσώπων εργαζομένων και φορέων έγινε αφού έφτασαν έξω από το υπουργείο Ναυτιλίας συγκεντρωμένοι εργαζόμενοι στην πλατεία Καραϊσκάκη και εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης, που είχαν συγκεντρωθεί στο Δημαρχείο Κερατσινίου- Δραπετσώνας.

Οι πορείες δεν είχαν την αναμενόμενη μαζικότητα λόγω της σφοδρής βροχόπτωσης, που επικράτησε εκείνη την ώρα. Ωστόσο, ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων και κατοίκων έφτασαν στο υπουργείο με οχήματα ενώ ήδη είχε ξεκινήσει η συνάντηση με τον υπουργό Ναυτιλίας.

Σε αυτή την συμμετείχαν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ) Γιώργος Γεωργακόπουλος και ο γενικός γραμματέας της Ένωσης Λιμενεργατών ΟΛΠ Γιώργος Γώγος καθώς και άλλα μέλη των διοικήσεων των δύο συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Επίσης, συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, οι δήμαρχοι Κερατσινίου – Δραπετσώνας, Χρήστος Βρεττάκος, και Περάματος, Γιάννης Λαγουδάκης, η δημοτική σύμβουλος Πειραιά από την παράταξη «Το Λιμάνι της Αγωνίας» Μαρία Σταθάκη, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά Νίκος Ξουράφης, ο πρόεδρος της Λαϊκής Ενότητας, Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο πρώην βουλευτής, Στάθης Λεουτσάκος, εκπρόσωποι των ναυπηγοεπισκευαστών κ.α.

«Το Λιμάνι του Πειραιά είναι η καρδιά των πόλεων μας», δήλωσε ο Δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος, τονίζοντας ότι «όπως έχει αποδειχθεί με την COSCO, ιδιωτικοποίηση στο Λιμάνι σημαίνει λιγότερα έσοδα για το δημόσιο, πλήρη αδιαφάνεια και ασυδοσία, εργασιακό κάτεργο και απολύσεις. Αυτά αφορούν τις πόλεις μας που κατά προτεραιότητα υφίστανται το κοινωνικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό κόστος.  Εμείς, διεκδικούμε ένα δημόσιο Λιμάνι που θα παίξει τον σημαντικό αναπτυξιακό του ρόλο για να βρούμε διέξοδο από την κρίση προς όφελος του λαού», ενώ κατέληξε υπογραμμίζοντας ότι  «ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας θα συνεχίσει τον αγώνα με κάθε πρόσφορο μέσο».

Τα ρυμουλκά

Την ίδια ώρα η Ένωση των Πλοιοκτητών Ρυμουλκών & Ναυαγοσωστικών Πλοίων σε ανακοίνωσή της εκφράζει την ανησυχία του κλάδου σχετικά με τις εξελίξεις που αφορούν την πώληση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών του Οργανισμού Λιμένα Πειραιά και του Οργανισμού Λιμένα Θεσσαλονίκης.

Στην ανακοίνωση, η Ένωση σημειώνει τα εξής:
α) Δεν έχει αποσαφηνισθεί μέχρι σήμερα ποιος θα είναι ο φορέας και με ποια νομική μορφή ο οποίος θα αναλάβει την παροχή των λιμενικών υπηρεσιών προς όλους τους χρήστες του λιμανιού και αδιακρίτως, όταν θα τελεσθεί η μεταβίβαση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της Ο.Λ.Π. Α.Ε. και της Ο.Λ.Θ. Α.Ε. στον τελικό αγοραστή/πλειοδότη. Θεωρούμε απαραίτητο να προβλεφθεί η ύπαρξη αρχής λιμένα (port authority) που θα αναλάβει το ρόλο αυτό.  
β) Υπάρχει επίσης μια σειρά θεμάτων που σχετίζονται με τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των χρηστών των λιμένων και την αποτροπή μονοπωλιακής διαχείρισης, λειτουργίας και εκμετάλλευσης του λιμένα Πειραιά και του λιμένα Θεσσαλονίκης από τους αγοραστές/πλειοδότες.

«Τα θέματα αυτά θα πρέπει να διευκρινισθούν, να ρυθμισθούν σύμφωνα με τις αρχές της διαφάνειας και της ελεύθερης πρόσβασης των χρηστών και βεβαίως να καταστούν γνωστά στην ναυτιλιακή κοινότητα πριν την περάτωση της διαγωνιστικής διαδικασίας.   
Η Ένωσή μας – όπως και στο παρελθόν έπραξε επί συγκυβέρνησης Ν.Δ. & ΠΑ.ΣΟ.Κ. – καλεί την κυβέρνηση και τον αρμόδιο φορέα ΤΑΙΠΕΔ να προχωρήσουν σε ευρεία και διαφανή διαβούλευση και με τους ναυτιλιακούς φορείς, όπως έγινε με την Περιφέρεια και τους όμορους του Πειραιά Δήμους, πριν την ολοκλήρωση  των διαδικασιών πώλησης των ΟΛΠ. Α.Ε. και Ο.Λ.Θ. Α.Ε.», κατέληξε η ανακοίνωση.

πηγη: pireas2day.gr

Μειώσεις έως 20% των βασικών συντάξεων του ΙΚΑ, του ΟΑΕΕ και του ΟΓΑ, αλλά και των επικουρικών συντάξεων κατά 5%, διπλασιασμό των ασφαλίστρων στον ΟΓΑ και μείωση των ασφαλιστικών κλάσεων στον ΟΑΕΕ επεξεργάζονται, μεταξύ άλλων, υπηρεσιακά στελέχη στο Υπ. Εργασίας προκειμένου να κλείσει το πακέτο εξοικονόμησης 3,5 δισ. ευρώ στο Συνταξιοδοτικό από φέτος μέχρι και το 2018, σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr.

Oι ίδιες πηγές αναφέρουν πως το ποσοστό αναπλήρωσης δεν πρόκειται να πέσει κάτω από 60% για τις κύριες και κάτω από 15% για τις επικουρικές συντάξεις, ενώ το βασικό χρηματοδοτικό πρόβλημα του Συνταξιοδοτικού εντοπίζεται στον ΟΓΑ, τον ΟΑΕΕ και το ΝΑΤ τα οποία απορροφούν τα 6,5 δισ. ευρώ από τα συνολικά 12 δισ. ευρώ των κονδυλίων που αποδίδει το κράτος στα ταμεία αν και ασφαλίζουν μόλις το 1 εκατ. εκ των 2,6 εκατ. συνταξιούχων.

Κορυφαία διοικητικά στελέχη του Υπ. Εργασίας με τα οποία συνομίλησε το Capital.gr, αναφέρουν ότι τέσσερα νέα μέτρα ύψους 2 δισ. ευρώ έχουν πέσει στο τραπέζι των ενδοκυβερνητικών συζητήσεων προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος της εξοικονόμησης συνολικά 3,5 δισ. ευρώ (ή 1,9% του ΑΕΠ) στο διάστημα 2015 -2018.

Την Παρασκευή, ο Υπ. Εργασίας, κ. Γιώργος Κατρούγκαλος θα πρέπει να παρουσιάσει στους εκπροσώπους των δανειστών την "ποσοτικοποίηση" των γενικών αρχών του νέου Συνταξιοδοτικού που τους πρότεινε χθες στην πρώτη τους συνάντηση.

Έτσι, εκτός από την παρακράτηση 6% στις κύριες και επικουρικές συντάξεις υπέρ ΕΟΠΥΥ που ισχύει από τον περασμένο Σεπτέμβριο (εξοικονόμηση 741 εκατ. ευρώ το 2015 - 2016) και άλλα μέτρα όπως πχ κατάργηση πρόωρων συντάξεων (εξοικονόμηση 345 εκατ. ευρώ το 2015 - 2016) που ήδη έχουν θεσπιστεί, στο Υπ. Εργασίας, σύμφωνα με πληροφορίες του Capital.gr, επεξεργάζονται -"ποσοτικοποιημένα" πλέον- τα ακόλουθα μέτρα:

1. Διαμόρφωση μίας Εθνικής Σύνταξης στα 390 ευρώ έναντι περίπου 485 ευρώ στα οποία ανέρχεται περίπου η βασική σύνταξη σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ. Η μείωση αυτή θα αφορά και τους σημερινούς συνταξιούχους, προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο μία μείωση 20% στις βασικές συντάξεις τους. Η ετήσια εξοικονόμηση που θα προκύψει σε ετήσια βάση εκτιμάται σε περίπου 700 εκατ. ευρώ.

2. Μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 5%. Η μείωση αυτή θα προκύψει από την επιβολή μίας κατώτατης επικουρικής σύνταξης 100 ευρώ και μίας ανώτατης επικουρικής σύνταξης 300 – 350 ευρώ ανάλογα με τα έτη ασφάλισης κάθε συνταξιούχου. Ιδιαίτερα χαμένοι σ' αυτή την περίπτωση θα είναι οι πρώην υψηλόμισθοι ασφαλισμένοι και νυν συνταξιούχοι του ιδιωτικού τομέα η μέση επικουρική σύνταξη των οποίων είναι μεγαλύτερη –για παράδειγμα– από τη μέση επικουρική σύνταξη στο Δημόσιο. Η ετήσια εξοικονόμηση που εκτιμάται ότι θα προκύψει θα ανέλθει στα 120 εκατ. ευρώ.

3. Αύξηση των τακτικών ασφαλίστρων στον ΟΓΑ από τα 34 ευρώ που είναι σήμερα στα 50 -70 ευρώ και συμψηφισμός χρεών προς τον ΟΓΑ με τις γεωργικές επιδοτήσεις. Η εξοικονόμηση που θα προκύψει σε ετήσια βάση από την αύξηση των εσόδων του ΟΓΑ από ασφαλιστικές εισφορές ανέρχεται σε τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ.

4. Μείωση των ασφαλιστικών κλάσεων στον ΟΑΕΕ από τις 14 στις 3, όπως είναι στο Ενιαίο Ταμείο Ανεξάρτητων Επαγγελματιών (μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι). Η ετήσια εξοικονόμηση από την αύξηση των εισπράξεων του ΟΑΕΕ από ασφαλιστικές εισφορές ανέρχεται σε 600 εκατ. ευρώ.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΤΣΑΓΑΝΗΣ

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ*

Το πόρισμα της Επιτροπής των λεγόμενων «Σοφών» για το ασφαλιστικό αποτελεί ένα ακραίο αντικοινωνικό, κυριολεκτικά θατσερικό μανιφέστο εκθεμελίωσης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης, καταστροφής των συντάξεων και εξανδραποδισμού των συνταξιούχων.

Η κυβέρνηση έχει επιφυλάξει για την Επιτροπή των λεγόμενων «Σοφών» το ρόλο του «λαγού» για την προωθούμενη από αυτήν και συμφωνημένη με την Τρόικα στο 3ο μνημόνιο κατεδάφιση των συντάξεων. Συγκεκριμένα:

- Η σύνδεση των κατωτάτων συντάξεων με εισοδηματικά κριτήρια, σε συνδυασμό με τις μειώσεις που θεσμοθετήθηκαν μετά τις εκλογές, θα τις μετατρέψει σε αόρατες.

- Ο νέος τρόπος υπολογισμού των κύριων συντάξεων, ώστε το ποσοστό αναπλήρωσης του συντάξιμου μισθού για ήδη συνταξιούχους και νέους συνταξιούχους να ισοπεδωθεί προς τα κάτω για όλους και να μειωθεί από 70% σε 55%, θα τις μετατρέψει σε απλά φιλοδωρήματα και τους συνταξιούχους σε επαίτες.

- Η θέσπιση ατομικών ασφαλιστικών μερίδων, δηλαδή «ατομικού κουμπαρά» για κάθε ασφαλισμένο και η αντικατάσταση του συστήματος των «καθορισμένων παροχών» από το σύστημα «καθορισμένων εισφορών» καταργούν πλήρως τον αναδιανεμητικό και αλληλέγγυο μεταξύ των γενεών χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και τον μετατρέπουν σε ατομικό – κεφαλαιοποιητικό, επιβάλλοντας έναν ακραίο κοινωνικό Δαρβινισμό.

- Η ενσωμάτωση της επικουρικής σύνταξης στην κύρια ή η πλήρης εξατομίκευσή τους με ατομικές μερίδες για κάθε ασφαλισμένο, σε συνδυασμό με την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος οδηγεί στην εξαέρωση και ουσιαστικά στην κατάργηση των επικουρικών συντάξεων.

- Η προσαρμογή των ασφαλιστικών εισφορών όλων των ασφαλιστικών ταμείων με αυτές του ΙΚΑ οδηγεί στον τριπλασιασμό των ασφαλιστικών εισφορών των αγροτών στον ΟΓΑ και σε μεγάλη αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων στον ΟΑΕΕ και το ΕΤΑΑ.

- Η δημιουργία ενός υπέρ –Ταμείου για όλους, με συμπίεση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων προς τα κάτω, θα δημιουργήσει ένα λειτουργικό χάος, θα αυξήσει το χρόνο αναμονής για τη χορήγηση των συντάξεων και κυρίως θα χειροτερεύσει δραματικά το επίπεδο των συντάξεων.

Ντροπή σε όσους βάζουν την υπογραφή τους κάτω από τέτοια ανθρωποκτόνα πορίσματα και μάλιστα στο όνομα μιας δήθεν βιωσιμότητας της κοινωνικής ασφάλισης, την οποία όμως υπονομεύουν οι ίδιες οι μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας, που μειώνουν μισθούς και αυξάνουν την ανεργία!

Διπλή ντροπή στην κυβέρνηση, που αξιοποιεί αυτό το πόρισμα για επικοινωνιακό αντιπερισπασμό, ώστε να περάσει χωρίς σημαντικές πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις το νομοσχέδιο, που συζητιέται στη Βουλή για τα προαπαιτούμενα, που οδηγούν σε νέες μειώσεις συντάξεων.

Τριπλή ντροπή στα κόμματα που ψήφισαν το 3ο μνημόνιο (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝΕΛ, ΠΟΤΑΜΙ) και ως νεκροθάφτες της κοινωνικής ασφάλισης ρίχνουν τους συνταξιούχους στον κοινωνικό Καιάδα.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Ο λαός με την ψήφο του ή την αποχή του δεν έδωσε στην κυβέρνηση λευκή επιταγή για την εξόντωσή του και με τους αγώνες του θα της δώσει την απάντηση που της αξίζει.

Το ασφαλιστικό στη χώρα μας είναι σε κρίση, όχι λόγω υψηλών δαπανών, αφού οι συντάξεις έχουν μειωθεί δραστικά αλλά λόγω των ανεπαρκών εσόδων του. Αυτά μπορεί να αυξηθούν μόνο με την κατάργηση των πολιτικών της μνημονιακής λιτότητας και την αντικατάστασή τους από μια πολιτική ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης με κοινωνική δικαιοσύνη, στήριξη και αύξηση μισθών και θέσεων εργασίας.

*μέλους Π.Σ. της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, πρώην Αν. Υπουργού Κοινωνικής Ασφάλισης.

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015

πηγη: iskra.gr

Πόσο τρομακτικό είναι το γεγονός ότι το 82% των πληθυσμών ψαριών στη Μεσόγειο υπεραλιεύεται, τη στιγμή που στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται περίπου 24.000 ψαράδες και η αλιεία αποτελεί βασικό πυλώνα του παραγωγικού μας ιστού; Όπως αναφέρει το WWF Ελλάς, θα τρομοκρατηθούμε αν συνειδητοποιήσουμε ότι τα αλιεύματα που χάνονται παγκοσμίως λόγω της υπεραλίευσης θα μπορούσαν να θρέψουν έως και 20 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως, ενώ τα τελευταία 40 χρόνια έχει εξαφανιστεί το 50% της θαλάσσιας ζωής του πλανήτη; Τι συμβαίνει στα βάθη της θάλασσας και τα βιώσιμα ψαρικά δεν φτάνουν στο ράφι; 

Το WWF ρίχνει φως στις τρομακτικές επιπτώσεις της υπεραλίευσης, καλώντας σε δράση καταναλωτές, επιχειρήσεις και φορείς, στηρίζοντας τη βιώσιμη αλιεία και την υπεύθυνη κατανάλωση ψαρικών.

«Η υπεραλίευση αποτελεί τη μάστιγα της εποχής μας», δηλώνει ο γνωστός Σεφ κ. Λευτέρης Λαζάρου, πρεσβευτής της νέας εκστρατείας Fish Forward / Ψάρι για πάντα του WWF για βιώσιμη αλιεία και κατανάλωση, στέλνοντας στους καταναλωτές το μήνυμα ότι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Η περιβαλλοντική οργάνωση, ενόψει και της Παγκόσμιας Ημέρας Διατροφής (16 Οκτωβρίου), με κεντρικό μήνυμα «Μάθε για το ψάρι σου» και μέσω της νέας ενημερωτικής ιστοσελίδας wwf.gr/fish, κινητοποιεί καταναλωτές, επιχειρήσεις και φορείς και προτείνει βιώσιμες λύσεις για την κοινωνία και τη θάλασσα, κρούοντας παράλληλα τον κώδωνα του κινδύνου για την αντιμετώπιση της υπεραλίευσης.

Ορισμένα «τρομακτικά» μυστικά του βυθού…



Στόχος της καμπάνιας Fish Forward / Ψάρι για πάντα του WWF είναι να ρίξει φως στις επιπτώσεις της υπεραλίευσης στη χώρα μας και τον αναπτυσσόμενο κόσμο και να κινητοποιήσει τους καταναλωτές να αξιοποιήσουν τη δυναμική τους, αυξάνοντας τη ζήτηση για βιώσιμα ψαρικά και επηρεάζοντας τις πρακτικές των επιχειρήσεων προς την παραγωγή και την προσφορά τους.

Οι καταναλωτές στην Ελλάδα άλλωστε φαίνονται έτοιμοι να κάνουν τη διαφορά. Σύμφωνα με νέα έρευνα σε 11 ευρωπαϊκές χώρες που βλέπει σήμερα το φως της δημοσιότητας, το 87% των Ελλήνων θεωρεί σημαντικό να είναι διαθέσιμα τα βιώσιμα ψαρικά, ενώ το 62% δηλώνει πως δεν γνωρίζει που μπορεί να τα προμηθευτεί. Έτσι, ο ρόλος των επιχειρήσεων γίνεται κομβικός, καθώς καλούνται να ανταποκριθούν και να βελτιώσουν τις πρακτικές τους, ενώ η Πολιτεία οφείλει να παράσχει το απαραίτητο πλαίσιο και τα κίνητρα. Σε ποιο βαθμό όμως το ελληνικό κράτος υποστηρίζει αυτή τη βιωσιμότητα και πόσα γνωρίζουμε στην Ελλάδα;

«Η βιώσιμη αλιεία και κατανάλωση είναι μονόδρομος τόσο για την Ελλάδα όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη. Η δύναμή μας ως καταναλωτές είναι μεγάλη αλλά και η Πολιτεία οφείλει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η αλιεία για να είναι βιώσιμη απαιτεί όραμα και πολιτική βούληση, ορθούς κανόνες διαχείρισης στη βάση επαρκών στοιχείων και βεβαίως εφαρμογή της νομοθεσίας», δήλωσε ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF Ελλάς για να συμπληρώσει: «Πόσο ακόμα θα αφήνουμε αναξιοποίητο το πολύτιμο αυτό κεφάλαιο, που θα μπορούσε να συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στην ευημερία χιλιάδων ανθρώπων που εργάζονται στην αλιεία και σε σχετικές υπηρεσίες; Οι πολίτες μπορούμε να στείλουμε το μήνυμα τόσο με τις καταναλωτικές μας επιλογές όσο και με την πίεσή μας προς την Πολιτεία».

Ο Σεφ κ. Λευτέρης Λαζάρου, πρεσβευτής της εκστρατείας, προτείνει: «Να φύγουμε από τη σκέψη ότι το μικρό ψάρι είναι λιχουδιά. Είναι ένας μύθος. Το ψάρι για να μαγειρευτεί και για να το απολαύσεις, πρέπει να έχει τους χυμούς του, να έχει βάρος και μέγεθος σωστό. Δεν γίνεται να απολαύσουμε ένα μπαρμπουνάκι 6 - 7 εκατοστά. Δεν είναι λιχουδιά. Είναι δολοφονία. Σταματάμε να αγοράζουμε γόνο και προσέχουμε το μέγεθος! Μαθαίνουμε για το ψάρι μας στο wwf.gr/fish και προστατεύουμε την τροφή μας, προστατεύουμε τη θάλασσά μας, την ιστορία μας. Ας αφήσουμε τα ψάρια να μεγαλώσουν για να τα έχουμε και αύριο».

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης

πηγη: zougla.gr

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μέχρι πρότινος περίσσευαν οι διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για διαγραφή (του μεγαλύτερου μέρους) του χρέους. Στο εξής οι επιτρεπτές λέξεις είναι επιμήκυνση, ανασχεδιασμός, αναδιάρθρωση και άλλα παρόμοια. Η συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές έχει αποκλείσει ρητά την ονομαστική διαγραφή μέρους του χρέους. Ο πρόεδρος του Γιούρογκρουπ Ντάισελμπλουμ ανέφερε πρόσφατα πως ένα καλό μέτρο για την «ελάφρυνση» του ελληνικού χρέους θα ήταν να τεθεί όριο στο ετήσιο ποσό αποπληρωμής, στο 15%,του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει αιμοδοσία 27 δις το χρόνο!

Αρκετά συχνά, δηλώσεις παραγόντων του ΔΝΤ παρουσιάζουν μια άλλη προσέγγιση. Πρόσφατα ο επικεφαλής οικονομολόγος του, Ολιβιέ Μπλανσάρ, τόνισε πως οι υπολογισμοί που έχει κάνει το ΔΝΤ κατατείνουν στο συμπέρασμα πως είναι αναγκαία μια μείωση του χρέους της Ελλάδας, είτε μέσω κουρέματος, είτε αλλαγής στο χρόνο αποπληρωμής.

Από τη μια φαίνεται να βρίσκεται το ΔΝΤ, αλλά και οι ΗΠΑ και (πιο διστακτικά) η Γαλλία, που θεωρούν απαραίτητη την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ακόμη και με κάποιο κούρεμα. Από την άλλη, η επιβεβλημένη στην ευρωζώνη γερμανική θέση, που θεωρεί ότι είναι καλύτερα το χρέος να παραμένει ακούνητο, έτσι ώστε να υπάρχει μοχλός πίεσης.

Δεν πρόκειται για διαφορετικούς κόσμους, αλλά για διαφορετικές οπτικές του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, αλλά και του καπιταλιστικού κόσμου γενικά, στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.

Ο κοινός παρανομαστής είναι ένας σκληρός διαγωνισμός λιτότητας και γενικά αντεργατικών μέτρων.

Είτε λοιπόν με «αναδιάρθρωση», είτε με «μερικό κούρεμα», οι απαιτήσεις είναι κοινές.

Πρώτο: Η κυβέρνηση υποχρεούται να …διαγράψει το αίτημα διαγραφής του χρέους. Πρέπει να συνομολογήσει ότι, το εάν και με ποια μορφή θα γίνει μια αναδιάρθρωση του χρέους, δεν αφορά αποφάσεις της ίδιας αλλά τους πιστωτές της.

Δεύτερο: Σε κάθε περίπτωση, προϋπόθεση και πρόσθετο αντάλλαγμα αποτελεί ο σφαγιασμός της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας στην Ελλάδα, με πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει αποδεχθεί πλήρως και τα δύο. Απλά κάνει ευχέλαιο, μήπως και από σπόντα προκύψει κάποια ελάφρυνση χρέους οποιασδήποτε μορφής και την παρουσιάσει σαν δική της επιτυχία.

Ακόμη και αυτές οι υποσχέσεις για ενδελεχή έλεγχο ώστε να διαπιστωθεί τι πήγε στραβά και γιγαντώθηκε το δημόσιο χρέος και για απόδοση πολιτικών ή/και ποινικών ευθυνών, πήγαν στα αζήτητα. Η αντίφαση, από τη μια η κυβέρνηση να δεσμεύεται ότι «θα πληρώσει πλήρως και εγκαίρως όλους τους δανειστές» και από την άλλη να αφήνει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει στη «διαπραγμάτευση» ένα πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος περί «παράνομου και απεχθούς χρέους» που παρέπεμπε σε απειλή διαγραφής του, λύθηκε πλέον οριστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δε δίστασε, σε μια επίδειξη πολιτικού αμοραλισμού, να πετάξει στα αζήτητα τόσο τη Ζ. Κωνσταντοπούλου όσο και το Μ. Γλέζο, που κυρίως συμβόλιζε τις διεκδικήσεις για τις Γερμανικές αποζημιώσεις.

Η εξέλιξη αυτή σχετίζεται με το χαρακτήρα της πολιτικής αστικής διαχείρισης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με το χαρακτήρα του δημόσιου χρέους στην εποχή μας, που δε σχετίζεται κυρίως με εξαιρέσεις του κανόνα και «σκάνδαλα», αλλά αποτελεί σύμπτωμα δομικών χαρακτηριστικών του σύγχρονου καπιταλισμού.

Η κυρίαρχη αφήγηση θέλει το δημόσιο χρέος να είναι χαρακτηριστικό των υπανάπτυκτων μη οργανωμένων με σύγχρονο τρόπο κρατών. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Το 70% του παγκόσμιου δημόσιου χρέους ανήκει σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία, δηλαδή στα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κέντρα. Το χρέος αναπτύσσεται και θεριεύει μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Μια άλλη αγαπημένη αναφορά στις κυρίαρχες και επιδερμικές προσεγγίσεις περί χρέους, είναι η καταγγελία του αδηφάγου και «παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τομέα» που λυμαίνεται το «παραγωγικό κεφάλαιο».

Πρόκειται για επιφανειακή ανάλυση. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι πολυεθνικοί πολυκλαδικοί μονοπωλιακοί όμιλοι έχουν ταυτόχρονα και παραγωγική και χρηματοπιστωτική δραστηριότητα.

Υπάρχει μια παροιμία: «Τζάμπα ξύδι, καλύτερο από το μέλι». Αν λοιπόν μια επένδυση αποδίδει σε ένα κάτοχο κεφαλαίου ένα κέρδος 10% ενώ μια χρηματοπιστωτική αξιοποίηση 5%, το θέμα έχει ενδιαφέρον, διότι το δεύτερο, αν και μικρότερο, είναι άκοπο. Τζάμπα ξύδι… Αν μάλιστα συμβαίνει οι αποδόσεις να είναι σχεδόν ίδιες ή και καλύτερες μέσω μιας δανειοδότησης άλλων, λόγω της τάσης να πέφτει το μέσο ποσοστό κέρδους στο σύγχρονο καπιταλισμό, τότε ακόμη καλύτερα! Δε μιλούμε για τζάμπα ξύδι, αλλά για τζάμπα μέλι…

Ένας άλλος αγαπημένος μύθος είναι αυτός που αρέσκεται να αποδίδει στα «σπάταλα» κράτη τη διόγκωση των χρεών.

Ας ψάξουμε καλύτερα: Στις αρχές του 1970, ορόσημου του τέλους της εποχής των «παχιών αγελάδων» και κατώφλι ενός κύκλου μιας βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, ο νεοφιλελευθερισμός πραγματοποιεί μεγάλες και αλληλοσυνδεόμενες τομές:

• Το καπιταλιστικό κράτος σταδιακά αποχωρεί από βασικούς παραγωγικούς τομείς, αφήνοντας έτσι μεγαλύτερο πεδίο στην ιδιωτική καπιταλιστική δραστηριότητα.
• Μειώνει γενναία την φορολογία του κεφαλαίου που λειτουργούσε ως μηχανισμός μερικής αναδιανομής και εσόδων του, δημιουργώντας πλέον τεράστια δημοσιονομικά ελλείμματα στον εαυτό του.
• Αστικές κυβερνήσεις και κράτη μπαίνουν σε ένα κύκλο καθήλωσης και μείωσης τόσο του άμεσου όσο και του έμμεσου μισθού.

Η διαδικασία αυτή διευρύνει δανειστές και δανειζόμενους.

Από τη μια, το κεφάλαιο είναι σε θέση  να δανείζει, καθώς έχει διευρύνει τα κέρδη του (λόγω επέκτασης δράσης σε νέους τομείς), έχει δυνατότητα αποθησαυρισμού καθώς φορο-απαλάσσεται, ενώ  το αστικό κράτος του εξασφαλίζει καθηλωμένους μισθούς. 

Από την άλλη, εμφανίζονται δύο κατηγορίες εχόντων ανάγκη δανεισμού. Αφενός, τα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη διότι έχουν (τα ίδια) δημιουργήσει  ελλείμματα και αφετέρου οι εργαζόμενοι, οι οποίοι μόνο μέσω  του δανεισμού μπορούν πλέον να  καλύπτουν (τεχνητά και προσωρινά) τα ελλείμματα του πορτοφολιού τους.

Έτσι, χρεομηχανή έχει  πλέον στηθεί για τα καλά.Είναι μηχανισμός δημιουργίας (και ανάταξης) καπιταλιστικού κέρδους, μέσω της μεταφοράς εισοδήματος από τις εργατικές παραγωγικές τάξεις προς το κεφάλαιο και τους κηφήνες του.

Καθόλου τυχαία, με ταχύτατο ρυθμό, γιγαντώνεται το δημόσιο χρέος (εσωτερικό και εξωτερικό) στις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και το εσωτερικό χρέος των νοικοκυριών. Για το τελευταίο, δυστυχώς δεν μιλάμε όσο πρέπει.

Τα δάνεια όμως, τόσο προς τα κράτη, όσο και προς τα νοικοκυριά, δημιουργούν και βουνά χρέους, μεγαλώνοντας έτσι τα ρίσκα για τους δανειστές.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αυτοί που δάνειζαν ακόμη και από αυτά που δεν είχαν, λένε: «Δε θα μπορείτε να πληρώσετε αύριο, οπότε για να διασφαλιστούμε και εμείς, πληρώστε τώρα». Πριν ακόμα αρχίσουν οι κλαψούρες των δανειζόμενων, έχουν την απάντηση: «Ξέρουμε ότι δεν μπορείτε να πληρώσετε τώρα, γι αυτό και έχουμε εναλλακτική διέξοδο».

Ας δούμε τις διάφορες εκδοχές «διεξόδου»:

• Πέρασμα ιδιοκτησίας των δανειζόμενων στους δανειστές ως μορφή εξασφάλισης.
• Νέα δανειοδότηση με βαρύτερους όρους, ακριβώς επειδή η επισφάλεια του δανεισμού είναι μεγαλύτερη.
• Έλεγχος της λειτουργίας από μεριάς των δανειστών.
• Εξασφάλιση αποκλειστικότητας στη δανειακή σχέση έναντι άλλων πηγών.

Ενίοτε, αν το ρίσκο είναι εξαιρετικά μεγάλο, μπορεί να γίνει και κάτι άλλο, που δεν αναιρεί αλλά συμπληρώνει τα προηγούμενα: Διαγράφεται μέρος του χρέους! Πιο σωστά, ανταλλάσσεται χρέος με ιδιοκτησία, εξουσία, κυριαρχία και έλεγχο. Πρόκειται για μια δεύτερη ζωτική λειτουργία της χρεομηχανής (εκτός της άντλησης κέρδους).

Αν σταματούσαμε στα προηγούμενα θα είχαμε απλά περιγράψει την τοκογλυφική, κερδοσκοπική δράση του καπιταλισμού, σα να είχαμε μία και μόνη, ενιαία, καπιταλιστική οικονομία. Ωστόσο, η άνιση οικονομική ανάπτυξη και ανισόμετρη κατανομή πολιτικής εξουσίας, αποτελεί νόμο. Οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενισχύουν ποικιλότροπα και καθοριστικά τη λειτουργία της χρεομηχανής, ειδικά για τις χώρες της περιφέρειάς της.

Εκτός των άλλων, η μετατροπή -μέσω των μηχανισμών της ΕΕ- του ελληνικού δημόσιου χρέους από ιδιωτικό χρέος (κατά βάση προς τις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες), σε επίσημο κρατικό χρέος προς την ΕΕ, τους μηχανισμούς της και τα κράτη μέλη της, από τη μια έσβησε το ρίσκο του ιδιωτικού κεφαλαίου, από την άλλη αλυσόδεσε κυριολεκτικά το ζήτημα της διαγραφής του χρέους με αυτό της ρήξης με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Είναι η πρόκληση με την οποία πρέπει να αναμετρηθούμε.

πηγη: prin.gr