Λίτσα Φρυδά

Ένας χρόνος μετά 

Κίνημα ανατρεπτικό και επαναστατικό ή αντιδραστικό μόρφωμα; Χειραφετητική εξέγερση από το μέλλον ή λαϊκίστικη-εθνικιστική διαμαρτυρία; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που βρίσκονται εδώ και καιρό στο επίκεντρο των συζητήσεων και των αναλύσεων – κυρίως στον χώρο της διανοούμενης και μαχόμενης Αριστεράς – που γίνονται αναφορικά με το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων». Της πιο σημαντικής, ίσως, λαϊκής εξέγερσης στη Γαλλία μετά τον Μάη του ’68, που αυτή την Κυριακή κλείνει ακριβώς έναν χρόνο από την ξαφνική για τους περισσότερους εμφάνισή της. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το κίνημα δύσκολα μπορεί να κατηγοριοποιηθεί, αφού τόσο τα αίτια της δημιουργίας του όσο και τα χαρακτηριστικά του δεν ήταν ξεκάθαρα, τουλάχιστον στο αρχικό του στάδιο.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, τα «Κίτρινα Γιλέκα» ήρθαν και τάραξαν πολύ τα νερά του κοινωνικού γίγνεσθαι. Παρά δε το γεγονός ότι τα τελευταία Σάββατα δεν θυμίζουν ιδιαιτέρως όσα συνέβησαν όλα τα προηγούμενα που ακολούθησαν την έκρηξη της 17ης Νοεμβρίου 2018, το «κίτρινο» αποτύπωμα στη Γαλλία είναι πλέον τόσο έντονο που κανείς δεν μπορεί να το αγνοήσει.

Πολύ περισσότερο που στη γαλλική κοινωνία υπάρχουν σήμερα χιλιάδες άνθρωποι –κυρίως νέοι– οι οποίοι βολοδέρνουν ανάμεσα στην απόγνωση και την ελπίδα, την παραίτηση και τον αγώνα διαρκείας, τον συμβιβσσμό και την ανυπακοή. Η αυτοπυρπόληση του 22χρονου φοιτητή στη Λιόν την περασμένη Παρασκευή, το κατηγορητήριό του προς τις διαδοχικές κυβερνήσεις, την ΕΕ και τη Λεπέν που αποτέλεσε έναν καταπέλτη για όσους το διάβασαν, οι μαζικές φοιτητικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, οι μικρές και μεγάλες φλόγες που καίνε απ’ άκρου εις άκρον της χώρας — όλα αυτά αποδεικνύουν ότι το καζάνι βράζει και η λάβα του αναζητεί ρωγμές για να ξεχυθεί και να κάψει, ώστε να ξαναγεννηθεί το φως.

Το πρωτόγνωρο κίνημα είναι εδώ, αναζητεί, σχεδιάζει και προκαλεί

πηγη: prin.gr

- Γράφει  ο Δημήτρης  Φεργάδης*

Δεν το κρύβω – κι ούτε  που το θέλω αυτό – .   Πως  αγαπάω τον Καβάφη… πολύ και περισσότερο.  Και το Λόρκα  αγαπάω  πολύ και περισσότερο. Και την Ανδαλουσία  του και τις πορτοκαλιές  και τον  Γουαδαλκιβίρ  αγαπάω. Κι εκείνο   τον Ιγνάθιο …. Όταν  βραδιάζει…  και τον  Περλιμπλίν και την  Μπελίσα  του,  θλιμμένα, αγαπάω.  Μόνο τα  ντουφέκια  του Φράνκο  δεν αγαπάω.  Αγαπάω, όμως,  τον Αναγνωστάκη.  Και «το μέτρο του» για τον… συγκεκριμένο…  – «Τόσος ήταν» ο άνθρωπος, τι να κάνουμε. –

Αγαπάω  τον Κόλια… – «Μάνα, θα πάω στα  καράβια …» -.  Τον  Καββαδία,  πίσσα  της θάλασσας τα βάθη,  κι άντε – το μπορώ –  να τα ερμηνεύσεις. Τον Καρυωτάκη, αγαπάω,  με τις κάργιες  και τις «εξηκονταρχίες του (;). Τον  Λαπαθιώτη, την Πολυδούρη, τον Περικλή Γιαννόπουλο» αγαπάω.  Να μπαίνει με τ’ άλογό   του  και τη στολή δανδή – περίστροφο στον γαλανό του κρόταφο –  στην πόρτα  του θανάτου  του… στη θάλασσα  του  Σκαραμαγκά.

Αγαπάω  το Σολωμό, τον  Κάλβο.  Αγαπάω  το Βύρωνα, τον Παλαμά  και τον Σικελιανό. Αγαπάω τους Δελφούς,  το Μεσολόγγι και τους «γύφτους». –«Άφκιαστο κι αστόλιστο του Χάρου δε  σε δίνω»– Το  χάλκεον χέρι,  την όψη της  κόψης του σπαθιού … αγαπώ.  Που όταν χρειάζεται…  γίνεται  δίκοχο  και δίκοπο … «μύτη» του Θερσίτη  και του Άρη γένι. Γίνεται.

Τον παππού μας  αγαπάω τον Κώστα Βάρναλη.

«Αν  λαχταράς τον ήλιο, ανασηκώσου
και  με  δαυλό  άναψέ τονε δικό σου».

Πιότερο  γλυκός  κι από  γλυκό του  κουταλιού,  ο λόγος  του.

Το Σεφέρη μας, αγαπάω.  Με τα μηνύματα πούχουν   οι θαλασσινές  σπηλιές του.  Και οι Ελλάδες του,  που παντού πάντα – όλους – σαν  δίκοπο,  πληγώνουν.

Είναι  κακό η αγάπη. 

Τον Ελύτη  αγαπάω  που αντέχει  να  σέρνει  τα λασπωμένα, από το καταβούλιαγμα,  πόδια του και να θυμώνει  μ’ αυτόν που – γι’ άλλη μια φορά – δεν έφερε   την άνοιξη  για τα χελιδόνια  μας. Το εφηβαίο  όστρακο – κύαμο,   κουκί – κι όποιος το συναντήσει…  Τον Ρεμπώ,  που τον νοιώθω  σαν Ελληνάκι  δεκαοχτώ  χρονώ, κουτσό – όχι «στραβό» -,  για να μοιάζει – είναι –με τους κουτσούς.   Καταραμένο… σαν τους  καταραμένους  του μαύρου πέλαγου. Αγαπάω  τον  Αλεξάνδρου και το βαρύ  – στη ζωή του –φορτίο με το κιβώτιο  του παραμάσχαλα… τον Τάσο  Λειβαδίτη – δεν κάνω πίσω – με την Δραπετσώνα – αυτή θυμάμαι … πειράζει ;  -και το πέτσινο  πάτωμα στο μαχαλά του.

Και τον Γιάννη  τον Τσαρούχη και τον Θεόφιλο και τον Μόραλη ζωγράφους, ποιητές για μένα, αγαπάω.

Τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο  με τους στρατηγούς  που στέλνει στα όρη, στα βουνά  και στις όψιμες  ραχούλες, αγαπάω. Τον Σαχτούρη,  γόνο –όχι «γόνο» – άναρχο, αυτόνομο  και  αυτάρκη,  πέρα ως πέρα  πέτρα  τρίκοχη …  τουλάχιστον.  Και τον Μιχάλη  αγαπώ,  τον Κατσαρό (έμενε  και στους Αγίους…)  που  πρώτος  αυτός μου μίλησε  για την  ξηρασία,  του μέλλοντος.  Και το μικρό,  σκυφτό  σπιτάκι …  της ζωής  μας.

Και τον κύριο Νίκο αγαπάω…  το Γκάτσο.   Για «ν’ αστράψει  ο  μαύρος ουρανός να λουλουδίσει  ο  φλόμος». Και την Περιμπανού  του, όμως, αγαπώ –  γιατί  ξενίζεστε ; -και τον Γιάννη – αυτός ήταν ο φταίχτης ; – τον Κεμάλ  – α ρε  δόλιο   παληκαράκι μου … – και την Περσεφόνη  μου με τα σπόρια  του ροδιού στο προσκεφάλι της.  Και τον  κοντοχωριανό του  τον Βρεττάκο, αγαπάω.  Άφησα  προς το τέλος την κυρία Κική. Τη Δημουλά.  Για να προλάβει – θα προλάβει ;  – να χτίσει  τις  χρήσιμες  φωλιές της.  – Και τον Άκη – κέρασμα στο χάρο – και την Ευτυχία  – δύο πόρτες  έχει η ζωή – αγαπάω.  – Κι όλους αυτούς  τους  χωρίς όνομα … (άκου  χωρίς όνομα!!!)   που γράψανε  τα  στιχάκια  της εφηβείας  μου πίσω  από τις μικρές  διάφανες – δάφνης –  σελίδες   του «ημερο – δρόμου» μου, αγαπάω.

Είναι κακό  η αγάπη.

Και  νάτανε  αλήθεια, η αλήθεια… Γιατί – παράπονο; άγνοια ; ανασφάλεια; – αληθινή αλήθεια,  αλήθεια, δύσκολα  πολύ να βρεις.

Αν ήτανε,   λοιπόν,  – λέμε τώρα … –  αληθινή  αλήθεια και αληθινά αγαπούσαμε  λίγους,  έστω λίγο από όσους  πιο πάνω  θυμήθηκα  εγώ  ο κοντά στους  αγράμματους ή και το, χειρότερο,   ο ίδιος  μισο – αγράμματος  (πολλά  μου λένε οι ποιητές και οι νεκροί …) τότε θα  φθάναμε  σίγουρα και γρήγορα  στον ένα –κόκκινο  το σύννεφο – που μια ζωή μας μίλαγε για του φτωχού  τ’ αρνί, την ελιά και  το κόκκινο κρασί. Για τον Ρίτσο, ο λόγος.

Είχα την τύχη  να τον γνωρίσω.  Αρχές  δεκαετίας  του ογδόντα. Στο Λύκειο Αγίων Αναργύρων.  Εγώ … Πρόεδρος  του Συλλόγου  Γονέων.  Εκλήθη (και) από την Λυκειάρχη  για μια «γνωριμία»… Με τα παιδιά. Πρόθυμος …

«Έϊ,  εσύ!  Ουρανέ! 
          Βγάλ’ το καπέλο σου.
                 Εγώ  περνάω…»

Και από πιο παλιά…  τον γνωρίζω.  Στο χώρο που δούλευα. Στην ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ (Μια ήταν… και είναι η ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ.   Η  δισκογραφική … κύριε  Μπακογιάννη,  κύριε  Δήμαρχε  Αθηναίων  έχετε  τίποτε  νεώτερον και …θετικόν ; Ή θα  λυπηθείτε  λυπημένα  όταν .. – τι να κάνουμε –  «έπεσε» – κτίρια είναι… πέφτουν –  από  μόνη της.  Γιατί,  όπως  ξέρετε,   τα μεταξωτά κ.τλ.,  κτλ..  Στο  Studio  II. Τώρα…  τότε.  Στο μικρό  δωματιάκι  των  απαγγελιών (που γκρεμίστηκε, νόμιμα (;)  κύριε Μπακογιάννη).  Η ηχογράφηση.   «Ο  ΡΙΤΣΟΣ  διαβάζει ΡΙΤΣΟ».  Έτος 1966.  Label. ΔΙΟΝΥΣΟΣ (Cat No. 0857).  Ποιανού  άλλου ; Του Αλέκου  Πατσιφά,  ασφαλώς.

Αν, λοιπόν … λέμε,  πάλι, αν … ήταν αλήθεια  αληθινά  και αγαπούσαμε  αληθινά  όλους αυτούς,  μικρούς και μεγάλους ποιητές  και μαζί τον ένα  με το κόκκινο το σύννεφο  στην καρδιά,  που πάσχουνε   για να κρατάμε   τα μάτια μας και το μυαλό μας – ;;;;- ανοιχτά τότε …  Τότε  δεν θα  χρειαζόταν  κανένας μικρός  σαν εμένα να γράφει, να γράφει και να κορδώνεται.  Τάχα μου  πως θυμίζει….

Γιατί … θάτανε  αυτοί… (Δροσουλίτες… Καβαλαραίοι…)  θα ‘μαστε εμείς.  Οι γέροντες  – οι χρήσιμοι γέροντες – «λιοντάρια  στη μπασιά της νύχτας…». Που δεν  μιλάνε, αλλά που …

«Δίπλα στα μάτια  τους έχουν ένα δεντράκι  καλοσύνη, /ανάμεσα  στα φρύδια τους  ένα γεράκι δύναμη,/  κι ένα μουλάρι  από θυμό μές  την καρδιά  τους/ που δεν σηκώνει τ’ άδικο…». Αυτά  ο  Γιάννης  Ρίτσος.

Είναι  κακό  η αγάπη;

Τι  κι αν πέρασε  η μέρα που άφησε σε μας, ο Γιάννης  Ρίτσος,  τους χρόνους  τους  πολλούς και δίσεκτους.  Ο  Μονεμβασίτης  ποιητής, ο πάντα παντού  και  πανταχού  παρών ποιητής  του πλούτου.   Γιατί  αληθινός  πλούτος είναι η αγάπη  για το δίκιο.   Και είχε  τέτοιο  πλούτο  πολύ ο Ρίτσος,  που μοίραζε  στους  πολλούς  απλόχερα,    ο  άχρονος  – του χτες,   του σήμερα,  του αύριο – ποιητής  μας.

Τι  κι  αν λοιπόν,  κι εγώ  γράφω  μέρες μετά από το «πρέπει  της μέρας» (11 Νοέμβρη) για τον ποιητή   μας –  του χτες,  του σήμερα,  της χρείας,  του αύριο… – αρκεί  που να θυμόμαστε  για ναχουμε, πάντα …ζωντανό…  «ένα μουλάρι  από θυμό  μες  την καρδιά μας  που να μη σηκώνει τ’  άδικο».

Αυτά ο άχρονος Γιάννης Ρίτσος.

Του χτες, της χρείας,  του  σύννεφου,  του πάντα,  του  ξέσκεπου  του πέλαγου. Του σήμερα…

* Συνταξιούχος. Ιστορικό στέλεχος της Βιομηχανίας της  ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑΣ σε ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ και MINOS – EMI. Συγγραφέας του  βιβλίου «Με αφορμή την ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ. Η Βιομηχανία της δισκογραφίας στην Ελλάδα κατά τον 20^ο  αιώνα» – Εκδόσεις  ΚΨΜ  

πηγη: imerodromos.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Σοσιαλιστές και Unidas Podemos έδωσαν ήδη τα χέρια, καθώς όμως τους λείπουν βουλευτές μετά τις απώλειεςστις εκλογές της περασμένης Κυριακής, αναζητούν συμμάχους και σε αντιδραστικές δυνάμεις για μια «προοδευτική συμμαχία».

«Κάλλιο αργά παρά ποτέ», έγραψε την Τρίτη ο Αλέξης Τσίπρας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλώνοντας παράλληλα «ευτυχής» επειδή μόλις είχε γίνει γνωστή η συμφωνία των Σοσιαλιστών και των Unidas Podemos και είχαν δώσει τα χέρια ο Πέδρο Σάντσεθ και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας. «Προοδευτική κυβέρνηση στην Ισπανία – ιστορική συμφωνία Σοσιαλιστών-Αριστεράς», ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την επομένη. «Επιτέλους τα βρίσκουν» ήταν και ο τίτλος του σχετικού θέματος στις σελίδες της ΕφΣυν την ίδια ημέρα.

Θυμάστε πώς το λέει ο λαός; «Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη!». Ή, επί το πολιτικότερον, όπου μισανοίγει η πόρτα για τα σαλόνια της εξουσίας, η συστημική κυβερνώσα «Αριστερά» τρέχει πρώτη να μπει μέσα, μην μπορώντας να κρύψει τη χαρά και τη συγκίνησή της για την ευκαιρία που της δίνεται να δείξει τι μπορεί να καταφέρει και να προσφέρει. Κυρίως στο κεφάλαιο, φυσικά, γιατί οι λαοί έχουν καταλάβει και από την καλή και από την ανάποδη τι σημαίνει η παρουσία της στην κυβέρνηση, είτε κατά μόνας είτε μαζί με κάποιο από τα παραδοσιακά αστικά κόμματα. Ειδικά στην Ελλάδα και για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό ισχύει πολλαπλώς – αφήστε που (για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή…) ο πρόεδρός του είχε δηλώσει ευτυχής και πέρυσι την άνοιξη, όταν συγκρότησαν κυβέρνηση συνασπισμού οι Γερμανοί Σοσιαλιστές με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, για να μην κλονιστεί το σύστημα και η ΕΕ!

«Σήμερα είναι μέρα χαράς», σχολίασε από την πλευρά του ο Αλμπέρτο Γκαρθόν, στέλεχος του ΚΚ Ισπανίας και συντονιστής της Ενωμένης Αριστεράς, η οποία κατέβηκε σε αυτή την αναμέτρηση πάλι μαζί με τους Podemos. «Επικράτησε η κοινή λογική μπροστά στις προτάσεις μίσους της Άκρας Δεξιάς», είπε και η δήμαρχος της Βαρκελώνης, Άντα Κολάου, προσπαθώντας να δώσει ιδεολογική διάσταση και αιτιολόγηση στη συμμαχία — ξεχνώντας, ωστόσο, ότι είναι ο ηγέτης των Σοσιαλιστών και πρωθυπουργός Σάντσεθ αυτός ο οποίος συνέχισε την πρακτική του Λαϊκού Κόμματος, αντιμετωπίζοντας με βία, καταστολή και φυλακίσεις το μεγαλειώδες κίνημα για την ανεξαρτησία και τα δημοκρατικά δικαιώματα στην πόλη της και σε ολόκληρη την Καταλονία.

Το Vox, κόμμα των νοσταλγών του Φράνκο, είναι το νέο αστέρι της ευρωπαϊκής Ακρδεξιάς

Εκτός των άλλων, πάντως, όλοι τους μοιάζουν να παραβλέπουν και ένα ακόμη γεγονός: Ότι για να συγκροτηθεί κυβέρνηση πλειοψηφίας ή ισχυρής μειοψηφίας από την παρούσα βουλή, θα πρέπει να συγκεντρώσει 176 ψήφους εμπιστοσύνης ή ένα αριθμό ο οποίος δεν θα απέχει πολύ από αυτόν. Όμως, Σοσιαλιστές και Podemos διαθέτουν αθροιστικά μόλις 155, δηλαδή 10 λιγότερες ακόμη και σε σύγκριση με εκείνες που είχαν στην προηγούμενη βουλή, μιας και έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους – 750.000 και 650.000 αντιστοίχως – στις εκλογές της περασμένης Κυριακής. Έτσι, αναγκαστικά θα αναζητήσουν συμμαχίες και σε κόμματα που μόνο «προοδευτικά» δεν μπορούν να χαρακτηριστούν.

Μια τέτοια περίπτωση είναι, για παράδειγμα, οι ακραία νεοφιλελεύθεροι και συνάμα σκληροί εθνικιστές Ciudadanos (Πολίτες), οι οποίοι ναι μεν συνετρίβησαν χάνοντας τις 47 από τις 57 έδρες τους και κάπου 2,5 εκατ. ψήφους, όμως εμφανίζονται πρόθυμοι να συνεισφέρουν για τον σχηματισμό μιας σταθερής κυβέρνησης υπό τους Σοσιαλιστές, για το καλό και τη σταθερότητα της χώρας. Κι αυτό, παρά το ότι στην τοπική κυβέρνηση της Ανδαλουσίας συνεργάζονται από τον Δεκέμβριο με το Λαϊκό Κόμμα και με το ακροδεξιό Vox, όπου έχουν συσπειρωθεί και όλοι οι νοσταλγοί του Φράνκο. Το τελευταίο, ούτως ή άλλως, αναδεικνύεται ως ο μεγάλος νικητής αυτής της αναμέτρησης και αναδεικνύεται στο νέο «αστέρι» της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, καθώς αύξησε το ποσοστό του κατά 5% (έφτασε στο 15,2% και την τρίτη θέση) και τις ψήφους του κατά ένα εκατομμύριο, ενώ υπερδιπλασίασε τις έδρες του στη βουλή, φτάνοντας τις 52 από 24 που διέθετε.

Όποιες και αν είναι οι εξελίξεις σε κυβερνητικό επίπεδο και όσα και αν συμβαίνουν και συμβούν στη Μαδρίτη, πάντως, ξεχωριστής αναφοράς χρήζουν τα αποτελέσματα και οι συσχετισμοί στην «φλεγόμενη» Καταλονία. Εκεί, τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία και έχουν δει τους ηγέτες τους να διώκονται και να φυλακίζονται αναδείχθηκαν και πάλι πρώτα, με κάποιες αξιοσημείωτες ωστόσο διαφοροποιήσεις στους μεταξύ τους συσχετισμούς. Ισχυρότερη δύναμη παρέμεινε η Ρεπουμπλικανική Αριστερά (ERC), με 3,6%, 870.000 ψήφους και 13 έδρες, καταγράφοντας ωστόσο απώλειες της τάξης του 0,3% σε ποσοστό (λόγω της πολύ αυξημένης αποχής), 150.000 ψήφων και 2 εδρών έναντι των εκλογών της 28ης Απριλίου. Πρόκειται για το κόμμα του Οριόλ Ζουνκέρας, που έχει σαφώς πιο αριστερά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με το Μαζί για την Καταλονία (JxCAT), του εξόριστου Κάρλος Πουτζδεμόντ, που ενισχύθηκε οριακά σε ψήφους (κατά 30.000), ποσοστό (0,3%) και έδρες (8 από 7).

Το CUP και η κομμουνιστική Αριστερά

Ιδιαίτερη σημασία έχει η επίδοση του καταλανικού CUP (Υποψηφιότητα για τη Λαϊκή Ενότητα), το οποίο, κατεβαίνοντας για πρώτη φορά στις εθνικές εκλογές και μάλιστα αυτόνομα, κατάφερε να συγκεντρώσει 245.000 ψήφους και ποσοστό άνω του 1%, εκλέγοντας έτσι 2 βουλευτές. Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από το 2012, όταν άρχισε να έχει παρουσία στις τοπικές εκλογές της Καταλονίας, μετά τις 338.000 του 2015, τις οποίες «εξαργύρωσε» με τη στήριξη στην κυβέρνηση του δεξιού εθνικιστή Αρτούρ Μας και στη συνέχεια του Πουτζδεμόντ. Κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το 2017 –μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και την καταστολή που το συνόδευσε– να χάσει σχεδόν τη μισή του δύναμη, παίρνοντας 195.000 ψήφους.

Τέλος, όσον αφορά στα διάφορα κόμματα κομμουνιστικής αναφοράς, η εκλογική τους επιρροή παρέμεινε σχετικά σταθερή — αν και οπωσδήποτε περιθωριακή για τα δεδομένα της Ισπανίας.

πηγη:  prin.gr

Χρειάστηκε να περάσουν 12 ολόκληρα χρόνια για ν’ ανοίξει παράθυρο για την ανέλκυση του ναυαγίου του κρουαζιερόπλοιου Sea Diamond από το βυθό της Καλντέρας στη Θήρα.
Το κρουαζιερόπλοιο, με 1.163 επιβάτες και 391 μέλη του πληρώματος, είχε προσκρούσει, στις 5 Απριλίου 2007, σε ξέρα και αργότερα προσάραξε σε βραχώδη ακτή του όρμου των Φηρών.
Εκεί απομακρύνθηκαν επιβάτες και πλήρωμα και έγινε μια προσπάθεια ρυμούλκησής του με αποτέλεσμα να βυθιστεί. Ωστόσο, χάθηκαν δύο Γάλλοι επιβάτες, πατέρας και κόρη.
Από τότε ξεκίνησε μια συζήτηση για την ανέλκυση του ναυαγίου καθώς από πολλές πλευρές χαρακτηριζόταν ως μια επικίνδυνη «οικολογική βόμβα» και για πολλά χρόνια γίνονταν μετρήσεις και λαμβάνονταν προληπτικά μέτρα.
Τελικά, στις 8 Νοεμβρίου η Δημόσια Αρχή Λιμένων προκήρυξε δημόσιο μειοδοτικό διαγωνισμό για την ανέλκυση και απομάκρυνση του ναυαγίου. Η τιμή εκκίνησης του διαγωνισμού είναι 50 εκατομμύρια € και με το ΦΠΑ υπολογίζεται ότι φτάνει στα 62 εκατομ. €.
Η καταληκτική ημερομηνία υποβολής των προσφορών είναι η Δευτέρα 9/12/2019 και ώρα 15:00 και η αποσφράγιση θα γίνει την επόμενη μέρα.

πηγη: pireas2day

Η συνεργιστική δράση των φυτοθρεπτικών από τέσσερα φρούτα παρέχει ισχυρή αντιοξειδωτική προστασία - Ποια είναι αυτά;

Τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν χιλιάδες φυτοθρεπτικά συστατικά. Αυτά τα φυτοθρεπτικά έχουν αθροιστική και συνεργιστική δράση το ένα με το άλλο, με αποτέλεσμα να εμφανίζουν ισχυρές αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες στο σώμα.

Κανένα αντιοξειδωτικό από μόνο του δε μπορεί να αντικαταστήσει το συνδυασμό των φυτοθρεπτικών στα φρούτα και τα λαχανικά που επιτυγχάνει τα επιθυμητά αντικαρκινικά οφέλη και άλλα οφέλη για την υγεία.

Το κάθε φρούτο και λαχανικό έχει διαφορετικά φυτοθρεπτικά που δρουν με διαφορετικούς προστατευτικούς μηχανισμούς, έτσι όταν συνδυάζονται μεταξύ τους παρέχουν ακόμα μεγαλύτερη προστασία.

Μελέτες έχουν δείξει, για παράδειγμα, ότι ο συνδυασμός πορτοκαλιού, μήλου, σταφυλιού και βατόμουρου έχει σημαντική συνεργιστική δράση στην αντιοξειδωτική προστασία.

Όταν συνδυάστηκαν αυτά τα τέσσερα φρούτα, χρειάστηκε πολύ μικρότερη δόση του κάθε φρούτου ξεχωριστά (πέντε φορές μικρότερη) για να επιτευχθεί η ίδια αντιοξειδωτκή δραστηριότητα από ό,τι το καθένα μεμονωμένα.

Τα τέσσερα φρούτα έδρασαν συνεργιστικά, τονίζοντας την ανάγκη να συμπεριλαμβάνουμε στη διατροφή μας μεγάλη ποικιλία φρούτων και λαχανικών για μέγιστη προστασία.

Πηγή: Anticancer, Η προληπτική δύναμη των τροφών, Οδηγός διατροφής για να μειώσετε τον κίνδυνο καρκίνου, Χριστίνα Οικονομίδου – Πιερίδου, Κλινική Διαιτολόγος, διατροφολόγος, M.Sc. Nutritional Medicine, εκδόσεις Διόπτρα

πηγη: ygeiamou.gr

Κυριάκος Νασόπουλος

▸Αναστολή της πρώτης από τις 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες

Φρένο στις απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στο αντεργατικό αντιλαϊκό νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) «Απελευθέρωση αγοράς ενέργειας, εκσυγχρονισμός ΔΕΗ, ιδιωτικοποίηση ΔΕΠΑ και στήριξη των ΑΠΕ» αποφάσισε να βάλει η διοίκηση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Οι εργαζόμενοι είχαν εξαγγείλει 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, με ώρα έναρξης τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 18/11 έως και τα μεσάνυχτα της Τρίτης 19/11 , ενώ τη συμμετοχή της είχε αναγγείλλει και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας (ΠΟΕ). Εκτός από την απεργία, η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ αποφάσισε να ματαιώσει και το συλλαλητήριο που είχε προγραμματιστεί ανήμερα της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη.

Στις κεντρικές στοχεύσεις του νομοσχεδίου, με εμπνευστή τον υπουργό ΥΠΕΝ Κ. Χατζηδάκη, είναι η ισοπεδωτική επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων στη ΔΕΗ, πάντοτε με το επιχείρημα η επιχείρηση να γίνει πιο «ευέλικτη και ανταγωνιστική». Έτσι, μεταξύ άλλων, προωθείται η πλήρης κατάργηση της μόνιμης εργασίας για τους νεοπροσλαμβανόμενους (ήδη από το 2016 όσοι προσλαμβάνονται σε ΔΕΚΟ και σε άλλους κρατικούς οργανισμούς υπογράφουν συμβάσεις αορίστου χρόνου), ενώ ανοίγει διάπλατα και ο δρόμος για την απόλυση χιλιάδων εργαζομένων μέσω «εθελούσιων» εξόδων και μη ανανέωσης συμβάσεων. Επίσης, για το σύνολο των εργαζομένων καταργείται ουσιαστικά η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ενώ το ύψος του μισθού πλέον θα καθορίζεται από τη νεοσυσταθείσα «επιτροπή αμοιβών και προσλήψεων». Τέλος, παρέχεται η δυνατότητα πώλησης των απαιτήσεων της ΔΕΗ από πελάτες με οφειλές, μετακίνησης εργαζομένων μεταξύ των εταιρειών του ομίλου ΔΕΗ και προς το δημόσιο, καθώς και εξαίρεσης της ΔΕΗ από τη νομοθεσία περί δημοσίων συμβάσεων.

Παράλληλα, με το νομοσχέδιο γίνεται ένα ακόμη βήμα προς την πλήρη απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, καθώς δρομολογείται η τριχοτόμηση της ΔΕΠΑ και η πώληση του 65%, δηλαδή του συνόλου που κατέχει το δημόσιο στις δυο πρώτες εταιρείες, σε ιδιώτες. Ενώ, βέβαια, αναμένεται να ακολουθήσει η πώληση υδροηλεκτρικών σταθμών και άλλων θυγατρικών της ΔΕΗ, καθώς και η ιδιωτικοποίηση τμήματος του ΔΕΔΔΗΕ και του ΑΔΜΗΕ. Η υποστολή της σημαίας του αγώνα από τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, κόντρα στις αγωνιστικές διαθέσεις, αποδεικνύει περίτρανα πως κλειδί για να υπάρξει μαχητική απάντηση είναι ο αγώνας ενάντια στο νομοσχέδιο να περάσει στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων και ταξικών σωματείων και να μετατραπεί σε έναν πανεργατικό λαϊκό αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης. Η ΓΕΝΟΠ, όχι τυχαία, εστιάζει μόνο στον διαχωρισμό σε «παλιούς και νέους», αφήνοντας στο απυρόβλητο την πολιτική ξεπουλήματος της ΔΕΗ. και η ΠΟΕ, όμως, σε ανακοίνωσή της, αναφέρει ότι μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, «ανοίγει ένας καινούργιος δρόμος αγωνιστικών κινητοποιήσεων», κάπου στο… μέλλον.

πηγη: prin.gr

Πριν λίγες μέρες η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση έπιασε κυριολεκτικά πάτο μετά από μπαράζ ρατσιστικών και σεξιστικών δηλώσεων. Η Σταματίνα Τσιμτσιλή στην πρωινή εκπομπή του σταθμού Alpha δήλωσε: «…βλέπεις τους μετανάστες που είναι με την κοιλιά στο στόμα και μπαίνουν μες στην βάρκα και δεν τους νοιάζει» ως αιχμή για τις γυναίκες-πρόσφυγες. Ο Τάσος Αρνιακός, στο δελτίο καιρού του Ant1 συμπλήρωνε το ίδιο διάστημα: «Στο έλεος των νοτιάδων θα συνεχίσει να βρίσκεται η χώρα μας και τις επόμενες ημέρες, γεγονός που συνεπάγεται συννεφιές, υγρασία, βροχές, καταιγίδες και υψηλές -για την εποχή- θερμοκρασίες, κυρίως στα δυτικά. Σε επαναλαμβανόμενα κύματα, όπως ακριβώς τα κύματα των προσφύγων που δεχόμαστε από τα ανατολικά. Μεταξύ δύο πυρών δηλαδή». Την όλη εικόνα συμπλήρωσε ο εμπαιγμός της ασέλγειας εναντίον φοιτήτριας στη βιβλιοθήκη του ΑΠΘ, όπως ξεδιπλώθηκε στο πάνελ του Ant1 ξανά, αυτή τη φορά από το Γιώργο Λιάγκα και τους συνδαιτημόνες του.

Κι επειδή όλοι μας ακριβώς «γνωρίζουμε» και «δεν γνωρίζουμε» το τι εστί ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, ιδίως τα τελευταία χρόνια, αξίζει να επισημανθούν ορισμένα στοιχεία.

Σημείο πρώτο

Ο «πολιτισμός» της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, που δεν απέχει αρκετά από τον αντίστοιχο «πολιτισμό» της διεθνούς μικρής οθόνης, είναι στην πραγματικότητα ο πολιτισμός και η ποπ κουλτούρα του παγκοσμιοποιημένου συστήματος που ορίζει πολλαπλές πτυχές της ζωής μας σήμερα. Το μιξάζ ανθρωποφαγίας, συγκαλυμμένου/ξεκάθαρου ρατσισμού και σεξισμού, πασπαλισμένο με χρυσόσκονη και νεοπλουτίλα είναι πρακτικά η πολιτιστική πρόταση του σύγχρονου καπιταλισμού. Κι όσο ο καπιταλισμός σαπίζει άλλο τόσο το πολιτισμικό του προϊόν θα γίνεται ολοένα και πιο μισάνθρωπο, ολοένα και πιο σιχαμένο. Κι αυτό γιατί η φτηνή εμπορευματοποίηση των πάντων οδηγεί αναπόφευκτα στην υποτίμηση του αναγκαίου έναντι του άχρηστου και την εξαφάνιση του ουσιαστικού απέναντι στο αισχρό και το γελοίο. Αυτή είναι λοιπόν η πολιτισμική πρόταση ενός συστήματος, το οποίο ιδίως τα τελευταία τριάντα χρόνια φαίνεται να πετά απ’ το παράθυρο τις πνευματικές κατακτήσεις των πρόσφατων αιώνων για να μας κάνει στην καλύτερη παθητικούς δέκτες και στη χειρότερη αγρίμια κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του. Και για να το θέσουμε και λίγο πιο επιστημονικά, όταν αυτό το σύστημα έχει στον πυρήνα του (βάση) την ανθρωποφαγία, δεν μπορεί παρά να την αναπαράξει και στην πολιτισμική του έκφανση (εποικοδόμημα).

Σημείο δεύτερο

Ο μέσος νους μπορεί να θεωρεί ότι «δημοκρατία» είναι η εκλογή της κυβέρνησης με βάση την καθολική κι ελεύθερη ψήφο ανά τέσσερα χρόνια. Κι όμως δεν είναι μόνο αυτό. Στην εποχή όπου η πληροφορία μεταδίδεται με αστραπιαίες ταχύτητες και τα ψηφιακά μέσα μπορούν και πρέπει να εξανθρωπίζουν τη συλλογική συνείδηση και αντίληψη, τα ιδιωτικά κανάλια είναι τσιφλίκια του κάθε επιχειρηματία που ορίζει την ποιότητα και το περιεχόμενο όσων πρέπει να δουν και να πληροφορηθούν οι μάζες. 30 χρόνια μετά την απελευθέρωση των ΜΜΕ τηλεοπτικό πρωϊνό θα πει ήπιο κουτσομπολιό με στρασίλα, μεσημεριανό (θα πει) πιο σκληρή εκδοχή του πρώτου για να περάσουμε αργότερα σε μια απογευματινή ζώνη κανιβαλισμού μεταξύ μαγείρων, μοντέλων και τραγουδιστών με κατάληξη την βραδινή πλύση εγκεφάλου για το πόσο καλή είναι η κυβέρνηση στις ειδήσεις ή την γνωστή γκάμα ταινιών του Χόλυγουντ και ελληνικών σειρών. Η αλυσίδα των παραστάσεων είναι τέτοια που σαφέστατα εθίζει το τηλεοπτικό κοινό όχι μόνο στο φτηνό θέαμα αλλά την ίδια ώρα το καθιστά και παιχνίδι στα χέρια του κάθε καναλάρχη, που έχει δεδομένα συμφέροντα απέναντι σ’ εκείνα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Αλήθεια πως μπορούν να ελέγχουν τις συλλογικές παραστάσεις και τη συλλογική κουλτούρα άνθρωποι και φορείς που δεν λογοδοτούν πουθενά παρά μόνο στην τσέπη τους; Θα ήταν άραγε αντιδημοκρατικό μια φιλολαϊκή κυβέρνηση, κι όχι δήθεν φιλολαϊκή όπως εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ, να τους αφαιρούσε αυτό το δικαίωμα;

Σημείο τρίτο

Η αντίληψη που θέλει την άμεση επέμβαση του ΕΣΡ απέναντι σε κάθε παραφωνία της τηλεόρασης είναι εν μέρει κι όχι απόλυτα σωστή. Με άλλα λόγια είναι ημίμετρο. Κι αυτό γιατί το ΕΣΡ μπορεί να θίξει την χ εκπομπή ή τον ψ παρουσιαστή με την επιβολή προστίμων χωρίς όμως να χτυπά το πρόβλημα στην ουσία του, χωρίς να συγκρούεται με τον πυρήνα της παραφωνίας. Όσα πρόστιμα ή επιπλήξεις κι αν επιβληθούν σε τηλεμαϊντανούς τύπου Λιάγκα, Τσιμτσιλή και τα ρέστα, η τηλεοπτική υποκουλτούρα θα παραμείνει η ίδια, με τους ίδιους ακριβώς καναλάρχες να ορίζουν το παιχνίδι του θεάματος, του περιεχομένου του και των ιδεών που διασπείρει στη συλλογική συνείδηση. Η αντίθεση απέναντι στην πολιτική του τηλεοπτικού εκβαρβαρισμού και της μηντιακής ανθρωποφαγίας δεν είναι λοιπόν θέμα προσώπων αλλά θέμα πολιτικής και πολιτισμικής αντίθεσης. Κι αυτό γιατί τα πρόσωπα μπορούν να αλλάξουν, το περιεχόμενο όμως αυτής της τηλεόρασης θα παραμείνει εμφαντικά το ίδιο.

Σημείο τέταρτο

Απέναντι στη σαπίλα της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης λύση δεν μπορεί να είναι ούτε η φυγή στο Netflix ούτε ο «αναχωρητισμός» στα κανάλια των Youtubers και vloggers που τα λένε «καλά». Ο ατομικός δρόμος του αναχωρητισμού ή της διακοπής επαφών με αυτή την τηλεόραση δεν αναιρεί το πρόβλημα και δεν οδηγεί σε καμία βελτίωση της συνολικής εικόνας. Όσο κι αν ο καθένας κι η καθεμιά από εμάς παύει να συνδέεται ως κοινό με αυτό το τηλεοπτικό προϊόν, η κουλτούρα του κανιβαλισμού και της ανθρωποφαγίας, ως μηχανισμοί του τηλεοπτικού εκβαρβαρισμού, θα είναι πάντα εκεί να διαμορφώνουν το συλλογικό συνειδητό κι ασυνείδητο στην τροχιά του φτηνότερου και του απάνθρωπου. Κι επειδή ακριβώς τα ημίμετρα ποτέ δεν διορθώνουν ριζικά οποιαδήποτε προβληματική κατάσταση, απαιτείται συλλογική πάλη με όρους και συνθήματα που θα θέτουν πρωτίστως στο στόχαστρο την υπάρχουσα τηλεοπτική κουλτούρα και τους αβανταδόρους της. Γιατί αν δεν αφαιρεθούν οι τηλεοπτικές άδειες από τους γνωστούς καπιταλιστές-καναλάρχες αυτή η τηλεοπτική πραγματικότητα θα εξακολουθήσει να ανθεί παρότι βαθιά σάπια. Ιδού η Ρόδος λοιπόν.