ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

Πριν από 103 χρόνια, στις 18 του Νοέμβρη του 1916  ξεκίνησε στην Αθήνα ένα όργιο οχλοκρατίας και τρομοκρατίας που έμεινε στην Ιστορία ως «Νοεμβριανά».

Πρωταγωνιστές σ’ αυτό το όργιο ξυλοδαρμών , διαπομπεύσεων, εξευτελισμών κάθε είδους,  και φυλακίσεων ήταν  οι επίστρατοι, η πολιτοφυλακή  (για την ακρίβεια τάγματα εφόδου) του βασιλικού στρατοπέδου στην  περίοδο του Διχασμού βενιζελικών –βασιλικών, που αποτέλεσαν το πρώτο μαζικό «πρωτοφασιστικό» παρακρατικό κίνημα στην Ελλάδα . Η οργάνωσή των επιστράτων έμοιαζε σε πολλά με τα ανάλογα εθνικιστικά κινήματα που δρούσαν στην Ιταλία, τη Γερμανία και την Αυστρία και αποτέλεσαν τη «μαγιά» για την εμφάνιση αργότερα του φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι και του ναζιστικού του Χίτλερ.

Οι εθνικιστικές κινήσεις  στην Ελλάδα των αρχών του 20^ου αιώνα

O όρος «φασισμός» μπήκε για πρώτη φορά στο πολιτικό λεξιλόγιο το Μάρτιο του 1919. Τότε ο Μουσολίνι μίλησε σε συγκέντρωση οπαδών του στο Μιλάνο στην πλατεία Σαν Σεπόλκρο και ονόμασε για πρώτη φορά το κίνημά του «φασιστικό».

Στη χώρα μας η χρήση του όρου φασισμός άρχισε από το 1922. Τότε εμφανίζονται σε εμβρυακή μορφή και οι πρώτες οργανώσεις με κύριο ιδεολογικό πρόσημο  τον εθνικισμό , τον αντικομμουνισμό και τον αντισημιτισμό. Αρχικά ήταν ομάδες θαυμαστών του Μουσολίνι που τον θεωρούσαν πρότυπο της αντιμετώπισης των φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών ιδεών χωρίς ωστόσο ανοιχτή πολιτική δράση. Αυτή άρχισε λίγα χρόνια μετά το 1927.

Ο καθηγητής Νεοκλής Καζάζης

Όμως  οργανώσεις και κινήσεις με ακραία εθνικιστική και αντικοινοβουλευτική ιδεολογία που αποτέλεσαν τους προδρόμους του ελληνικού φασισμού υπήρχαν ήδη από τα τελευταία χρόνια του 19^ου αιώνα. Μέσα σ’ αυτές ξεχωριστή θέση είχε η κίνηση «Ελληνισμός» επικεφαλής της οποίας ήταν ο καθηγητής Φιλοσοφίας πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών Νεοκλής Καζάζης (1849-1936).

Η κίνηση αυτή άσκησε  τόσο πολιτική όσο και ιδεολογική επιρροή κυρίως σε μικροαστικά στρώματα έως και τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-1913. Μέσα από το περιοδικό «Ελληνισμός» ο Καζάζης προπαγάνδιζε όχι μόνο τον αλυτρωτισμό με  τα «εθνικά δίκαια» στη Μακεδονία , τη Θράκη και την Κρήτη αλλά και την ανάγκη ενός ισχυρού και αυταρχικού κράτους με ένα ισχυρό ηγέτη.

Ο πρίγκιπας Νικόλαος , γιος του βασιλιά Γεωργίου του Α΄ , ήταν νονός του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη

Την ίδια περίοδο και παράλληλα με τον «Ελληνισμό» δρούσε και η «Εταιρεία της υπέρ των Πατρίων Αμύνης». Επίτιμος πρόεδρος της ήταν ο πρίγκιπας Νικόλαος , ένας γαλαζοαίματος με απολυταρχικές απόψεις. Την άμεση καθοδήγηση την είχε ο  αρχηγός του Στρατιωτικού Οίκου του βασιλιά Γεώργιου  Α΄, υποστράτηγος Παπαδιαμαντόπουλος. Τις θέσεις των αντιπροέδρων κατείχαν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Γ. Χατζιδάκις και Κ. Μητσόπουλος.

Η εταιρεία που είχε την ανοικτή στήριξη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα «Τα Πάτρια».Η εφημερίδα έφτασε και τα 20.000 φύλλα και μοιράζονταν κυρίως στις εκκλησίες. Όπως και ο «Ελληνισμός» η Εταιρεία προπαγάνδιζε τον αλυτρωτισμό μαζί με την ανάγκη προστασίας της θρησκείας και της γλώσσας του Έθνους , της καθαρέυουσας. Κεντρικό στοιχείο της ιδεολογίας της ήταν ακόμη ο μιλιταρισμός και το ισχυρό κράτος στο οποίο οι πολίτες οφείλουν πλήρη υποταγή.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης τον προδρομικό ρόλο που έπαιξαν στη διαμόρφωση του ελληνικού φασισμού ο Περικλής Γιαννόπουλος και ο Ίων Δραγούμης και οι δύο επηρρεασμένοι από τις ιδέες της γαλλικής ακροδεξιάς και των θεωρητικών της  Σαρλ Μωρράς και Μωρίς Μπαρρές οι εθνικιστικές ιδέες των οποίων άσκησαν μεγάλη επιρροή σε όλο το πρώτο μισό  του 20^ου αιώνα.

Οι συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκαν οι κινήσεις των επιστράτων

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος σε φωτογραφία της εποχής των Βαλκανικών Πολέμων

Οι επίστρατοι,  εμφανίστηκαν σε μια στιγμή κατά την οποία είχε φτάσει στο ζενίθ ο διχασμός βενιζελικών-βασιλικών  με επίδικο το στρατόπεδο με το οποίο θα συντασσόταν η Ελλάδα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε καταλυθεί η ελληνική κυριαρχία και οι ξένοι επεμβαίνανε ανοιχτά και στρατιωτικά στα εσωτερικά της χώρας. Στην  Μακεδονία οι Γερμανοί και οι Αγγλογάλοι στα νότια είχαν καταλύσει κάθε έννοια  κυριαρχίας ενός ανεξάρτητου κράτους.

«Στην κρίσιμη αυτή περίοδο, όπως γράφει ο Γιάνης Κορδάτος, οι μεν παλαιοκομματικοί είχαν ρίξει το σύνθημα «Μικρά και έντιμος Ελλάς», οι δε βενιζελικοί θυμήθηκαν τον Παλαιολόγο και ονειρεύονταν το Βυζάντιο» (Μεγάλη  «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τ.ΧΙΙΙ, σ. 450, Εκδόσεις 20^ος Αιώνας).

Θυμίζουμε σε συντομία μερικές βασικές ημερομηνίες εκείνης της ταραγμένης περιόδου για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τις συνθήκες  μέσα στις οποίες ιδρύθηκαν, το καλοκαίρι του 1916 οι σύνδεσμοι  επιστράτων.

1915

16 Φλεβάρη/1 Μάρτη (σ.σ.: Η πρώτη ημερομηνία είναι με το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο, η δεύτερη με το νέο Γρηγοριανό) : Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος προτείνει στους Αγγλογάλλους τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία της Καλλίπολης. Ο Κωνσταντίνος αντιδρά και ο Βενιζέλος παραιτείται και αναλαμβάνει νέα κυβέρνηση υπό τον Δ. Γούναρη.

31 Μάη /13 Ιούνη: Νίκη των Φιλελευθέρων στις βουλευτικές εκλογές. Ο Βενιζέλος επιστρέφει αλλά στις 22 Σεπτέμβρη/5 Οκτώβρη παύεται από τον Κωνσταντίνο. Νέος πρωθυπουργός ο Αλέξανδρος Ζαίμης. Εγγλέζοι και Γάλλοι αποβιβάζονται στη Θεσσαλονίκη.

25 Noέμβρη/8 Δεκέμβρη: Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη. Διάλυση της Βουλής.

6/19 Δεκέμβρη: Εκλογές με αποχή των βενιζελικών.

1916

Γενάρης: Κατάληψη της Κέρκυρας από τους Γάλλους.

13/26 Μάη: Το οχυρό Ρούπελ παραδίδεται στο βουλγαρικό στρατό.

Ιούνης: Αρχίζει ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τους Αγγλογάλλους. Παραιτείται ο Σκουλούδης. Νέα κυβέρνηση  Ζαίμη.

12/25 Αυγούστου: Ο ιταλικός στρατός που έχει εισβάλει στην Αλβανία προωθείται στη Βόρειο Ήπειρο.

17/30 Αυγούστου: «Κίνημα της Εθνικής Αμύνης» από βενιζελικούς αξιωματικούς στη Θεσσαλονίκη.

19 Αυγούστου/1 Σεπτέμβρη: Από τη μοίρα του γαλλικού στόλου που βρίσκεται στο Σαρωνικό υπό το ναύαρχο Φουρνέ αποβιβάζονται ισχυρές δυνάμεις  στον Πειραιά.

29 Αυγούστου/11 Σεπτέμβρη: Παραιτείται ο Ζαίμης, τον διαδέχεται ο Νικόλαος Καλογερόπουλος.

13/26 Αυγούστου: Το Δ΄ Σώμα Στρατού με διοικητή τον Ι. Χατζόπουλο παραδίδεται στους Γερμανούς και μεταφέρεται στο Γκέρλιτς.

30 Αυγούστου/12 Σεπτέμβρη: Ο βουλγαρικός στρατός μπαίνει στην Καβάλα.

14/27 Σεπτέμβρη: Νέα κυβέρνηση υπό τον Σπυρίδωνα Λάμπρου.

Οι ηγέτες της Εθνικής Άμυνας της Θεσσαλονίκη:ναύαρχος Κουντουριώτης, Ελευθέριος Βενιζέλος, στρατηγός Δαγκλής 

26 Σεπτέμβρη/ 9 Οκτώβρη: Ο Βενιζέλος , ο ναύαρχος Κουντουριώτης και ο στρατηγός Δαγκλής σχηματίζουν την «Κυβέρνηση της Εθνικής Αμύνης». Η Ελλάδα χωρίζεται στα δύο. Το «Κράτος των Αθηνών» περιορίζεται στα  παλιά σύνορα του 1912. Οι Έλληνες της «Παλιάς Ελλάδας» πεινούν λόγω του αποκλεισμού των Αγγλογάλλων. Αντίθετα στη Θεσσαλονίκη μεταφέρονται συνεχώς εφόδια.

Γάλλοι ναύτες μπροστά στο Ζάππειο

25 Οκτώβρη/9 Νοέμβρη: Οι Γάλλοι καταλαμβάνουν το Ναύσταθμο.

3/16 Νοέμβρη: Ο ναύαρχος Φουρνέ απαιτεί να του παραδοθούν  όπλα και κανόνια του ελληνικού στρατού.

18 Νοέμβρη/1 Δεκέμβρη: «Νοεμβριανά». Στρατεύματα της Αντάντ αποβιβάζονται στον Πειραιά και κατευθύνονται στην Αθήνα. Συναντούν όμως ισχυρή αντίδραση από στρατιωτικές μονάδες και Επίστρατους. Ωμή τρομοκρατία από τους  Επίστρατους κατά των βενιζελικών.

24 Νοέμβρη/ 7 Δεκέμβρη: Η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης διακηρύχνει πως ο Κωνσταντίνος είναι πια  έκπτωτος. Ακόμη κηρύχνει τον πόλεμο στη Γερμανία και τη Βουλγαρία

Ο σωρός με τις πέτρες από το Ανάθεμα του Βενιζέλου

12/25 Δεκέμβρη: Το «Ανάθεμα» του Βενιζέλου.

26 Δεκέμβρη/8 Γενάρη: Νέο τελεσίγραφο της Αντάντ στην κυβέρνηση της Αθήνας και πιο σκληρός αποκλεισμός.

Στο «κράτος της Θεσσαλονίκης» ο λαός ντύνεται με τη βία  στο χακί και σύρεται χωρίς  τη θέλησή του στο πολεμικό σφαγείο, ενώ στο «κράτος των Αθηνών» σε πόλεις και χωριά συμμορίες βασιλικών τραμπούκων ασκούν άγρια τρομοκρατία σε βάρος καθενός που  θεωρούν αντίπαλο.

«Παρακρατικές οργανώσεις και ομάδες πραιτωριανών»

Ο Κωνσταντίνος Έσλιν

Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα στις 5 Ιούνη 1916  υπογράφτηκε το καταστατικό του Πανελληνίου Συνδέσμου  Εφέδρων , όπως ήταν η επίσημη ονομασία των επιστράτων την ηγεσία των  οποίων ανάλαβε τον Αύγουστο ο έφεδρος αξιωματικός Ιωάννης Σαγιάς, όργανο των γερμανών. Πρωταγωνιστικό ρόλο στο κίνημα των Επιστράτων έπαιζε και ο βαυαρικής καταγωγής Κωνσταντίνος Έσλιν, πρόεδρος της Βουλής το 1910.

Ο Γιάνης Κορδάτος γράφει πως «οι πρώτοι πυρήνες των επιστρατικών συλλόγων είχαν καθαρά αντιπολεμική ιδεολογία», αλλά στην πορεία το αντιπολεμικό τους αίσθημα το εκμεταλλεύτηκαν ο Ιωάννης Μεταξάς και οι άνθρωποι της Αυλής του Κωνσταντίνου και έτσι εξελίχτηκαν σε φατρίες που εξυπηρετούσαν τη γερμανική πολιτική , σε παρακρατικές οργανώσεις και ομάδες πραιτωριανών:

« Η γένεση του επιστρατισμού, δεν είναι έργο του Μεταξά. Ο επιστρατισμός σαν πρώτη ιδέα ξεκίνησε από τους στρατώνες. Όπως είπαμε, οι έφεδροι επηρεάστηκαν από την προπαγάνδα «υπέρ της ουδετερότητας», των βασιλικών αξιωματικών και από τις επεμβάσεις  και πιέσεις των Αγγλογάλλων που έφερναν την Ελλάδα πιο κοντά στον πόλεμο. Εξόν από τις αιτίες αυτές και ένας άλλος λόγος έπαιξε αποφασιστικό ρόλο: Οι έφεδροι κουράστηκαν και μαθαίνοντας πως στο δυτικό και ανατολικό μέτωπο σκοτώνονταν σε κάθε επίθεση χιλιάδες στρατιώτες και άλλοι τόσοι πληγώνονταν, οδηγούμενοι από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης, σχημάτισαν την ιδέα να οργανωθούν για ν’ αντιδράσουν κατά της φιλοπόλεμης και ανταντόφιλης  πολιτικής του Βενιζέλου. Οι πρώτοι λοιπόν πυρήνες των επιστρατικών συλλογων είχαν καθαρά αντιπολεμική ιδεολογία.

Οι επιστρατικοί όμως σύλλογοι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν την αυτοτέλειά τους (…) Το αντιπολεμικό αίσθημα των εφέδρων το εκμεταλλεύτηκαν ο Μεταξάς και άλλοι αυλικοί πολιτικοί και στρατιωτικοί και με τα υλικά μέσα που διαθέτανε  και την ηθική επιβολή τους, κατόρθωσαν από τη μια μεριά να ενώσουν  όλους τους επιστρατικούς συλλόγους και να βάλουν επικεφαλής τον έφεδρο αξιωματικό Ι. Σαγιά, που ήταν όργανο της γερμανικής προπαγάνδας.

Έτσι οι επιστρατικοί σύλλογοι που σε κάθε πόλη και μεγάλο χωριό είχαν στρατιωτικό καθοδηγητή έναν αξιωματικό, όχι μόνο οπλίστηκαν, αλλά και εξελίχτηκαν σε φατρίες που εξυπηρετούσαν τη γερμανόφιλη πολιτική του παλαιοκομματισμού και έγινα στήριγμα της Αυλής. Πήραν δηλαδή στραβό δρόμο (…).

Από τη μια μεριά αποκαλούσαν τον Κωνσταντίνο «γνήσιον διάδοχον των Παλαιολόγων» και από την άλλη έγιναν στήριγμα του παλαιοκομματισμού που συνεργαζόταν με τους Βούλγαρους σοβινιστές και τους Τούρκους καταχτητές.

Είκοσι χρόνια μετά τα Νοεμβριανά ο Μεταξάς με τη βοήθεια του Παλατιού έγινε δικτάτορας. Στη φωτογραφία απαντά στο φασιστικό χαιρετισμό των μελών της Εθνική Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ)

Αντί να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της ουδερότητας και να αγωνιστούν για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας μακριά από τις ξένες επιρροές, έγιναν τυφλά και φανατικά όργανα των πραχτόρων του Σεγκ  (σ.σ.: ο βαρώνος Σεγκ ήταν αντιπρόσωπος στην Αθήνα του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών και του γενικού επιτελείου του Κάιζερ και λειτουργούσε πιο πάνω από τον γερμανό πρεσβευτή).

Με την ανοχή και την καθοδήγηση υψηλών προσώπων οργάνωναν οχλοκρατικές διαδηλώσεις. Οι επιστρατικοί σύλλογοι είχαν εξελιχθεί σε παρακρατικές οργανώσεις και σε ομάδες πραιτωριανών» («Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», οπ.π. σ. 462).

«Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προεπορεύθησαν»

Από την πλευρά των βενιζελικών ο ιστορικός Γεώργιος Βεντήρης γράφει για τον χαρακτήρα των κινήσεων των επιστράτων:

«… Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προεπορεύθησαν , προς τους Γερμανούς μοναρχικούς ή τους εθνικόφρονας σοσιαλιστάς. Αλλ’ αι ομοιότητες περιορίζονται εις την μέθοδον της ενέργειας και τον αντιδημοκρατικόν χαρακτήρα των διαφόρων τούτων κινήσεων. Διότι η δράσις των Ελλήνων επιστράτων δεν ανταπεκρίνετο εις οικονομικάς ανάγκας ή εθνικούς σκοπούς μιας ωρισμένης ομογενούς τάξεως, όπως συμβαίνει εις Ιταλίαν και Γερμανίαν. Αυτή είναι η πρωτοτυπία των, εις τούτο δε πρέπει να αποδοθή ο αναρχικός χαρακτήρ και η σχετικώς σύντομος ζωή των επιστράτων. Ήσαν τεχνητόν πολιτικόν όργανον, ξένον προς την φυσιολογικήν μορφήν της νεοελληνικής κοινωνίας. Απόστημα και όχι σώμα κοινωνικόν. Εις τους πυρήνας των ανευρίσκοντο κατά κανόνα τοπικοί αρχηγοί των παλαιών κομμάτων. Αφορμή και σκοπός της εσωτερικής των υπάρξεως ήτο η επιβολή της βασιλικής δικτατορίας ως του αποτελεσματικοτέρου μέσου δια την συντριβήν του μετά το 1909 «αστικού-συνταγματικού» καθεστώτος. Πρωτίστως όμως τους συνήνωνε η «σημαία της ουδετερότητος». Δια της τελευταίας αυτής παρέσυραν το μέγα μέρος του αγροτικού πληθυσμού,του οποίου εξεμεταλλεύθησαν την άγνοιαν και την έμφυτον συντηρητικότητα». («Η Ελλάς του 1910-1920», τ. Β΄, σ. 151,152, Πυρσός ,Αθήνα 1931).

« Ένας φασισμός προδρομικός αλλά ατελής»

Σύμφωνα με τον Γ.Θ. Μαυρογορδάτο  («Εθνικός Διχασμός και μαζική οργάνωση. Οι επίστρατοι του 1916, σ. 34-36, Αλεξάνδρεια 1996) η συγγένεια των επιστράτων με τα πρωτοφασιστικά και φασιστικά κινήματα που συναντάμε σε άλλες χώρες, και ειδικότερα τον ιταλικό φασισμό και τον γερμανικό ναζισμό είναι εμφανής. Γι αυτό και μπορούμε να μιλάμε για «ένα φασισμό προδρομικό αλλά ατελή».

Πράγματι, ομοιότητες υπήρχαν σε πολλά σημεία:

-Η στρατιωτική οργάνωση με πυρήνα τους παλαιούς πολεμιστές και επικεφαλής αξιωματικούς.

-Η αποθέωση του μιλιταρισμού, της «ιδέας του στρατιώτη» ως ενσάρκωση του ηρωισμού.

-Η  πειθαρχία και η τυφλή υπακοή στον αρχηγό. Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτός ήταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο απόλυτος μονάρχης, που τον αποκαλούσαν σωτήρα της Πατρίδας, φιλόστοργο πατέρα και τρισένδοξο στρατηλάτη. « Εμπιστευόμαστε, αναφερόταν σε ένα τηλεγράφημα που έστειλαν στον Κωνσταντίνο, εις Σε και μόνον μεγαλειότατε, τας τύχας μας και την τύχην της πατρίδος ως γνήσιον διάδοχον των Παλαιολόγων και εκ θείας προνοίας εμπιστευμένον εκπληρωτήν και άγρυπνον φρουρόν των ιερών ιδανικών της φυλής μας».

-Η άσκηση οργανωμένης βίας και τρομοκρατίας σε βάρος των αντιπάλων.

– Η ανακάλυψη και η εξαφάνιση του «εσωτερικού εχθρού» και η επίθεση σε κάθε  ξένο ακόμη κι αν αυτός είναι έλληνας πρόσφυγας. « Κάτω οι ξένοι – κάτω οι ύποπτοι- ζήτω οι ντόπιοι-ντόπιο πράγμα- όχι πρόσφυγες- εξορία-εξορία», έγραφε η φιλοβασιλική εφημερίδα «Νέα Ημέρα» στις 16.8.1916.

Μέλη του κινήματος των επιστράτων

–Oαντικοινοβουλευτισμός, ο αντιφιλελευθερισμός  και η απέχθεια προς την ιδέα της  Δημοκρατίας σαν κάτι καταστροφικό για το Έθνος .« Με την ανακήρυξιν της Δημοκρατίας θα γίνωμεν απλούστατα λαός άνευ ιδέας, η νόθος και έκφυλος φωνή της Ανθρωπότητος και οι Ισραηλίται των Εθνών!», αναφέρεται σε ένα κείμενο των επιστράτων τον Οκτώβριο του 1916.

-Η κοινωνική τους σύνθεση με πλειοψηφία μικροαστών και μικροιδιοκτητών της υπαίθρου, ανάλογη μ’ αυτή των κινημάτων άλλων χωρών.

Υπήρχαν όμως και διαφορές που δεν επέτρεψαν τη μετατροπή των επιστράτων σε ένα καθαρά φασιστικό κίνημα πριν ακόμη εμφανιστεί επίσημα σε άλλες χώρες:

-Στόχος τους ήταν η αστική τάξη και όχι  η εργατική  η οποία στη συγκεκριμένη περίοδο ούτε πολιτική έκφραση είχε και το αριθμητικό βάρος της στην ελληνική κοινωνία ήταν ακόμη μικρό.

-Στις διακηρύξεις τους δεν συναντάμε  στοιχεία επιθετικού εθνικισμού και αλυτρωτισμού.

-Αρχηγό τους είχαν ένα μονάρχη κι όχι μια φυσιογνωμία ηγετική όπως αυτές που συναντάμε αργότερα στη Γερμανία την Ιταλία.

Ο Σαγιάς με τις ολόρθες μουστάκες αλά Κάιζερ και οι επίστρατοι από τα Μεσόγεια

Μια χαρακτηριστική περιγραφή του αρχηγού των επιστράτων Ιωάννη Σαγιά μας δίνει ο ποιητής Κώστας Βάρναλης που τότε υπηρετούσε ως δάσκαλος στη «φωλιά» των βασιλικών στα Μεσόγεια, στην Κερατέα. Γράφει λοιπόν ο Βάρναλης με το δικό του ξεχωριστό σαρκαστικό  τρόπο για το Σαγιά και την κάθοδο των επιστράτων από τα Μεσόγεια στην Αθήνα («Φιλολογικά απομνημονεύματα» , σ. 198,199, Κέδρος, Αθήνα 1980):

« Σ’ ένα καφενείο της πλατείας καθότανε μαζί με τους «επιτελείς» του ο Σαγιάς, ο γενικός πρόεδρος όλων των επιστρατικών συλλόγων με τις ολόρθες μουστάκες του αλά Κάιζερ και περίμενε το λαό να μαζευτεί. Όταν γέμισε το καφενείο, έλαβε το λόγο ( ήτανε φοβερός καθαρευουσιάνος):

-Από χιλιετηρίδων ο ελληνικός λαός υπερήσπισε δια του αίματος του την ελευθερίαν της πατρίδος εναντίον ποικιλωνύμων εχθρών, ών τινες πολλάκις ισχυρότεροί του. Ήδη οι εχθροί της Ελλάδος βοηθούμενοι υπό του μυσαρωτέρου των εφιαλτών της απαιτούσι τα όπλα, τα τίμια όπλα του ελληνικού στρατού, τα οποία εδόξασαν δύο νικηφόροι πόλεμοι. Ουδείς υπεύθυνος κυβερνήτης αισθάνεται εαυτόν ικανόν να υποκύψη εις τοιαύτην αυθαιρεσίαν.

Και ημείς, ο στρατευόμενος λαός, θ’ αντισταθώμεν ενόπλως. Έφθασεν η στιγμή κύριοι, να δείξωμεν εάν είμεθα άξιοι να ζώμεν ελεύθεροι και έντιμοι ή δούλοι και εξουθενωμένοι…

Έτσι πάνου-κάτου μίλησε ο Σαγιάς. Και φανάτισε το πλήθος. Ύστερα μπήκε στο αυτοκίνητό με την παρέα του κι έφυγε να πάει και στ’ άλλα χωριά να πει τα ίδια: στα Καλύβια, στο Μαρκόπουλο, στο Κορωπί, στο Λιόπεσι.

Την άλλη μέρα, από τα χαράματα, οι επίστρατοι όλων των χωριών με τους προέδρους των και με στρατιωτικό αρχηγό τον έφεδρο ανθυπασπιστή Μέγγουλη από την Κερατιά, κατεβήκανε στους σταθμούς και παίρνανε το τραίνο ( καμιά εφτακοσαριά το όλο) για την Αθήνα.

Τη νύχτα η Αθήνα παρουσίαζε την όψη πολιορκημένης πολιτείας. Στην Ομόνοια , στην οδό Σταδίου κ.τ.λ. ανεβοκατεβαίνανε ατελείωτες περιπολίες επιστράτων με βάδισμα αργό και με πολύ σοβαρό ύφος. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και μύριζε μπαρούτι».

Και το καυστικό σχόλιο του ποιητή για τον «πόλεμο»  βασιλικών και βενιζελικών με το λαό στη μέση , έρμαιο των επιδιώξεών τους και αιώνιο θύμα:

« Οι «ουδετερόφιλοι» πιστεύανε, πως ύστερα από το πολεμικό ξεσήκωμα του λαού, οι «προστάτιδες Δυνάμεις» δε θα επιμένανε να ζητάνε τα όπλα. Οι ανταντόφιλοι όμως που ήτανε βέβαιοι, πως η κυβέρνηση με την τεχνητή αυτήν εξέγερση των μπράβων της μπλοφάριζε και πως μόλις θα φαινόντανε από μακριά τα αγήματά των ξένων στόλων, θα υποχωρούσε δουλικά- όπως πάντα. Και τότες ο Βενιζέλος, που λέγανε πως βρισκότανε στο Κερατσίνι, θ’ ανέβαινε στην Αθήνα ν’ αφήσει λεύτερο το λαό να πάει να σκοτωθεί για το μεγαλείο της πατρίδας, αφού τούτος είναι ο μεγαλύτερος πόθος του».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Περίπου 7 εκατομμύρια παιδιά στερούνται την ελευθερία τους καθώς κρατούνται σε φυλακές, είναι υπό αστυνομική κράτηση, διαμένουν σε κέντρα κράτησης μεταναστών, σε οίκους για άτομα με ειδικές ανάγκες και άλλα ιδρύματα, σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ.

Οι συντάκτες της έκθεσης, που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, τονίζουν ότι το γεγονός αυτό αντίκειται στη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, την οποία έχουν υπογράψει σχεδόν 200 χώρες και η οποία επιτρέπει την κράτηση ατόμων κάτω των 18 ετών μόνο ως έσχατο μέτρο και για μικρό χρονικό διάστημα.

Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πρόοδοι στην αντιμετώπιση του προβλήματος, πρέπει να γίνουν πολλά περισσότερα προκειμένου τα παιδιά να πάψουν να κρατούνται σε ιδρύματα και να τερματιστεί η κράτηση των ανήλικων μεταναστών, επεσήμανε ο Μάνφρεντ Νόβακ, ένας Αυστριακός που ήταν επικεφαλής της έρευνας.

«Είναι ευθύνη μας να δώσουμε στα παιδιά πίσω την παιδική τους ηλικία», τόνισε.

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι τα παιδιά που ζουν σε συνθήκες κράτησης εμφανίζουν δέκα φορές συχνότερα ψυχιατρικές διαταραχές και πεθαίνουν σε πολύ μικρότερη ηλικία σε σχέση με όσα δεν έχουν βρεθεί ποτέ υπό κράτηση.

Η ομάδα του Νόβακ βρήκε ότι τουλάχιστον 410.000 παιδιά κρατούνται κάθε χρόνο σε φυλακές ή εν αναμονή της εκδίκασης της υπόθεσής τους, ενώ 1 εκατομμύριο βρίσκεται υπό αστυνομική κράτηση.

Επιπλέον οκτώ χώρες κρατούν συνολικά 330.000 ανήλικους μετανάστες.

Ακόμη 5,4 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε ιδρύματα, τα οποία «λόγω της ίδιας τους της φύσης δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς να στερούν την ελευθερία από τα παιδιά», αναφέρει η έκθεση.

Τέλος, δεκάδες χιλιάδες παιδιά τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους κρατούνται σε καταυλισμούς εκτοπισμένων στη Συρία και στο Ιράκ.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Στο - 0,3% διαμορφώθηκε ο ετήσιος πληθωρισμός στη Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2019, σε σχέση με 0,2% το Σεπτέμβριο, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει σήμερα η Eurostat. Ένα χρόνο πριν, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 1,8%.

Συνολικά, στην Ευρωζώνη ο ετήσιος πληθωρισμός τον Οκτώβριο ήταν 0,7% από 0,8% το Σεπτέμβριο και 2,3% ένα χρόνο πριν. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν 1,1% τον Οκτώβριο, από 1,2% τον Σεπτέμβριο και 2,3% ένα χρόνο πριν σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Οι χαμηλότεροι ετήσιοι ρυθμοί πληθωρισμού παρατηρήθηκαν στην Κύπρο (-0,5%), την Ελλάδα (-0,3%) και την Πορτογαλία (-0,1%). Τα υψηλότερα ετήσια ποσοστά καταγράφηκαν στη Ρουμανία (3,2%) και στην Ουγγαρία (3%). Σε σύγκριση με τον προηγούμενο μήνα, ο ετήσιος πληθωρισμός μειώθηκε σε 15 κράτη μέλη, παρέμεινε σταθερός σε οκτώ και αυξήθηκε σε πέντε.

πηγη: newsbeast.gr

Αϊτή, Λίβανος, Ισημερινός, Ιράκ, Αλγερία, Καταλονία, Χιλή, Πουέρτο Ρίκο, Ονδούρα, Χονγκ Κονγκ, Νικαράγουα… Ενώ στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεδιπλώνει µια ρεβανσιστική πολιτική χωρίς (ακόµη) περικοπές… Τα γεγονότα µε τα ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ και τη σύλληψη φοιτητή ύστερα από καρτέρι κάτω από το σπίτι του τις µέρες πριν το τριήµερο του Πολυτεχνείου, δεν είναι τυχαία· είναι «εµβληµατικές» µορφές καταστολής που έρχονται για να µείνουν. ∆εν είναι πρόβληµα µόνο της ΕΑΑΚ, της νΚΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η «καµπάνα» χτυπά για ολόκληρη την κοινωνική και πολιτική Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές. Για όλους µας! ∆εν πρόκειται µόνο για τον ακροδεξιό βραχίονα της Ν∆ που διψά για «εµφυλιοπολεµικού» τύπου αυταρχισµό και καταστολή, για εκατόµβη δικαιωµάτων και κατακτήσεων· πρόκειται για τις ανάγκες της καπιταλιστικής «κανονικότητας» που εκφράζει συνολικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τον ταξικό ρεβανσισµό του συστήµατος. Το γεγονός ότι η οικονοµική συγκυρία ευνοεί πρόσκαιρα µια τέτοια ρεβανσιστική πολιτική να παρουσιάζεται σαν «ήπια», αφού δεν επιβάλλει (ακόµη) «πακέτα» περικοπών, δεν πρέπει να µας παραπλανεί. Είµαστε µόλις στον 4ο µήνα αυτής της κυβέρνησης, και οι µάσκες άρχισαν να πέφτουν.

Από τη Μεταπολίτευση στη «µεταµνηµονιακή» κανονικότητα

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται στο φάσµα της νέας δεξιάς που ενισχύεται παγκόσµια. Μιας δεξιάς αναθεωρητικής και ρεβανσιστικής, ρατσιστικής και εθνικιστικής, του επιθετικού νεοφιλελευθερισµού και του κοινωνικού δαρβινισµού, που ξεφορτώνεται συναινέσεις και «κοινωνικά συµβόλαια» και πολιτεύεται µε γνώµονα το γυµνό συµφέρον των καπιταλιστών αρχόντων και µε τον κνούτο. ∆εν είναι τυχαίο ότι στις µέρες πριν τον εορτασµό του Πολυτεχνείου επέλεξε να προχωρήσει σε µια γενική κατασταλτική δοκιµή. Η Μεταπολίτευση, γνήσιο τέκνο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αλλά και της κατάρρευσης της επιστράτευσης και του χουντικού µηχανισµού στο στρατό ύστερα από το ελληνικό πραξικόπηµα, την τουρκική εισβολή και τη στρατιωτική ήττα στην Κύπρο, δεν έχει µπει τυχαία στο στόχαστρο των εκπροσώπων της ελληνικής άρχουσας τάξης και της ∆εξιάς. Συµβολίζει έναν ταξικό συσχετισµό δύναµης «στενάχωρο» για τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, ένα πλαίσιο κατακτήσεων και δικαιωµάτων που κερδήθηκαν χάρη στους αγώνες των εργαζόµενων και των κινηµάτων αντίστασης αλλά και της Αριστεράς και το κεφάλαιο πάντα θεωρούσε «παρά φύσιν» και «υπό προθεσµίαν». Ο ταξικός αναθεωρητισµός/ρεβανσισµός της ελληνικής άρχουσας τάξης εδράζεται πρώτα απ’ όλα σε αυτό το σηµείο – κάθε φορά βαδίζουµε από το Πολυτεχνείο στη Βουλή και στην αµερικανική πρεσβεία, καλό είναι να θυµόµαστε πόσο ενοχλητική είναι αυτή η παράδοση. Υπάρχει όµως και ένας δεύτερος λόγος: τα δικαιώµατα και κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης είναι για την ελληνική άρχουσα τάξη διπλά «στενάχωρα» στις συνθήκες ουσιαστικής χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισµού, ο οποίος διψά να ανακάµψει περνώντας σαν µπουλντόζα πάνω από τα κεφάλια των εργαζόµενων τάξεων. Μπορεί για την ώρα η άρχουσα τάξη να µην θέλει και να µην είναι υποχρεωµένη να κάνει νέες περικοπές µισθών και συντάξεων, θέλει όµως να θωρακίσει αδίστακτα το µνηµονιακό καθεστώς ακραίας εκµετάλλευσης της εργασίας, που όχι µόνο παραµένει άθικτο αλλά ήταν/είναι η προϋπόθεση για το πέρασµα στη «µεταµνηµονιακή» περίοδο της «ανάπτυξης». Αυτή η θωράκιση έχει υποχρεωτικά και χαρακτηριστικά προληπτικής καταστολής, δηλαδή «εξάρθρωσης» όλων των «θυλάκων» τωρινής αλλά και δυνητικής αντίστασης. Για την άρχουσα τάξη, η Μεταπολίτευση ήταν η εποχή των «καταχρήσεων» για τις εργαζόµενες τάξεις – όπως το διατυµπάνιζε ο πατήρ Μητσοτάκης, «οι Έλληνες ζούσαν πάνω από τις δυνάµεις τους». Αυτές οι «καταχρήσεις» υπήρξαν και διατηρήθηκαν όσο διατηρήθηκαν µε την «ευθύνη» του εργατικού κινήµατος, των άλλων κινηµάτων αντίστασης, της Αριστεράς. Η Ν∆ του Κυριάκου Μητσοτάκη «αγαπά να µισεί» τη Μεταπολίτευση επειδή υποχρεώθηκε από την ώθηση αυτών των τριών ταξικών µοχλών να «ανεχθεί» δικαιώµατα και κατακτήσεις που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα δεχόταν. Έτσι, οι µνηµονιακές πολιτικές, που για τις εργαζόµενες τάξεις ήταν το «κατ’ εξαίρεσιν», το σοκ, για την άρχουσα τάξη δεν ήταν παρά η επιστροφή στην «κανονικότητα», στην «κανονικότητα» της εκµετάλλευσης όπως αυτή την εννοεί. Γι’ αυτό και δεν θέλει να διακινδυνεύσει ούτε υποσηµείωση από το αντεργατικό/αντικοινωνικό «σύνταγµα» των µνηµονίων. Και γνωρίζει πως ο στόχος της θωράκισης του µνηµονιακού καθεστώτος απαιτεί µια ρεβανσιστική πολιτική ολοκληρωµένη: από την οικονοµική βάση µέχρι το θεσµικό και ιδεολογικό εποικοδόµηµα.

Γιατί ο Μητσοτάκης δεν κάνει (ακόµη) περικοπές

Η συγκυρία ευνοεί τον Μητσοτάκη να παρουσιάζει τη ρεβανσιστική του πολιτική σαν «ήπια», ακόµη και «φιλολαϊκή». Οι συγκυριακοί λόγοι που του επιτρέπουν είναι οι εξής: Πρώτο, ο κύκλος της λεγόµενης «δηµοσιονοµικής προσαρµογής» έχει ολοκληρωθεί µε τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το κεφάλαιο: µε την επίτευξη όχι µόνο πρωτογενών πλεονασµάτων (κρατικά έσοδα µείον κρατικές δαπάνες χωρίς τον υπολογισµό των δαπανών για τόκους) αλλά και πλεονασµάτων στον Προϋπολογισµό της Γενικής Κυβέρνησης. ∆ηλαδή το ελληνικό ∆ηµόσιο πληρώνει όλες τις δαπάνες, περιλαµβανοµένων των τόκων και έχει και πλεόνασµα. Πρόκειται για περιφανή νίκη της ελληνικής άρχουσας τάξης και των διεθνών συµµάχων της και «προστατών» πάνω στην ελληνική εργατική τάξη. Το να επιδιώξει περισσότερα, είναι πλέον και µε όρους καπιταλιστικού ορθολογισµού και επικίνδυνο και «αντιαναπτυξιακό». ∆εύτερο, ο ελληνικός καπιταλισµός έχει εξέλθει από την οκταετή ύφεση στο «ξέφωτο» µιας ισχνής ανάπτυξης και είναι λογικό να θέλει να λιπάνει τις µηχανές του όσο είναι εφικτό, κι όχι να τις αποδυναµώσει µε νέες περικοπές, που σηµαίνουν νέα πλήγµατα στην κατανάλωση και τη ζήτηση. Τρίτο, το ελληνικό ∆ηµόσιο ευνοείται από τη διεθνή οικονοµική συγκυρία στη χρηµατοδότηση του ελληνικού χρέους. Οι πολιτικές των κεντρικών τραπεζών (FED και ΕΚΤ), που έχουν πληµµυρίσει τις αγορές µε ρευστότητα άνω των 10 τρισεκατοµµυρίων δολαρίων στο διάστηµα από την κρίση του 2008 µέχρι και σήµερα και διατηρούν τα επιτόκια σε ιστορικά πρωτοφανείς χαµηλές πτήσεις, έχει το αποτέλεσµα ότι τεράστιες µάζες ρευστότητας (στις οποίες περιλαµβάνονται και τα υψηλά καπιταλιστικά κέρδη που δεν επανεπενδύονται παραγωγικά) «τριγυρνούν» στις παγκόσµιες αγορές µε τη µορφή νοµαδικών κεφαλαίων που ψάχνουν επικερδείς -συνήθως βραχυπρόθεσµες- τοποθετήσεις. Και τίποτε να µην πηγαίνει καλά, έχουν ανάγκη κάπου να βάλουν τα λεφτά τους. Αφού πρώτα «έφτασαν στο θεό» τα χρηµατιστήρια, ήρθε η σειρά των οµολόγων µόλις άρχισαν να συσσωρεύονται τα σύννεφα της επιβράδυνσης και πιθανής ύφεσης στο διεθνή οικονοµικό ορίζοντα. Με τα επιτόκια του ευρώ γύρω στο µηδέν, η στροφή των νοµαδικών κεφαλαίων της διεθνούς τοκογλυφίας στα οµόλογα παρήγαγε το παράλογο από την άποψη οποιουδήποτε ορθολογισµού αποτέλεσµα να δανείζεται το ελληνικό δηµόσιο µε αρνητικά ή πολύ χαµηλά επιτόκια – που σηµαίνει χαµηλότερη δαπάνη για τόκους, αλλά και ευκαιρίες φτηνού δανεισµού για τις ελληνικές επιχειρήσεις. Ακόµη κι έτσι, πάντως, οι διεθνείς τοκογλύφοι δεν θα πλήρωναν το ελληνικό ∆ηµόσιο να τους φυλάξει τα χρήµατα αν δεν υπήρχε η εγγύηση του «µαξιλαριού» ρευστότητας που εξασφαλίζει ότι το ελληνικό ∆ηµόσιο έχει βάλει στην άκρη τα χρήµατα για να πληρώνει του τόκους του κρατικού χρέους µέχρι και το 2022 τουλάχιστον. Τέταρτο, η Ελλάδα είναι ίσως το πλέον εξέχον παράδειγµα πολιτικού success story στην Ευρώπη: η ακροδεξιά µαζεύτηκε (για την ώρα) στο «µαντρί» της δεξιάς πολυκατοικίας µε διαχειριστή τον Μητσοτάκη, οι αντισυστηµικές πολιτικές εκφράσεις στα δεξιά εξαφανίστηκαν (µε την εξαίρεση του ακίνδυνου Βελόπουλου), ο ΣΥΡΙΖΑ ξεδοντιάστηκε, σοσιαλδηµοκρατικοποιήθηκε και κυβέρνησε υπογράφοντας µνηµόνια, η Αριστερά ηττήθηκε από αυτόν ακριβώς τον ΣΥΡΙΖΑ όχι µόνο το 2015 αλλά και το 2019, και στη βάση όλων αυτών επανήλθε η πολιτική «κανονικότητα». Έτσι, ο Μητσοτάκης, όπως και πριν από αυτόν ο Τσίπρας, έχουν την πολιτική στήριξη των ευρωπαϊκών καγκελαριών.

Η «ευγενής χορηγία» του ΣΥΡΙΖΑ

Σαν να µην έφταναν αυτές οι ευνοϊκές συγκυρίες, ο Μητσοτάκης ευεργετήθηκε γενναία από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι µόνο µε την έννοια ότι υπογράφοντας και υλοποιώντας µνηµονιακές πολιτικές τις νοµιµοποίησε και τις έκανε στοιχείο της «κανονικότητας» που υπηρετεί τώρα ο Μητσοτάκης ως πιο γνήσιος εκπρόσωπός της˙ όχι µόνο γιατί µε τη µετεκλογική µη αντιπολίτευση που ασκεί, αποδεικνύοντας ότι έχει πάρει αµετάκλητα το δρόµο του σοσιαλφιλελευθερισµού, έχει «ξενερώσει» και παθητικοποιήσει τον κόσµο του που ήλπιζε σε µια αριστερή στροφή όταν περάσει στην αντιπολίτευση˙ αλλά και επειδή πέρα από κάθε λογική χάρισε στον Μητσοτάκη τη δυνατότητα να δώσει ένα «πακέτο» παροχών, παριστάνοντας το «φιλολαϊκό» και θωρακίζοντας τη ρεβανσιστική του πολιτική. ∆ικαιολογίες και εικασίες µπορούν να γίνουν πολλές, αλλά το γεγονός είναι ο Τσίπρας έσπευσε να παραιτηθεί το βράδυ των εκλογών -κατά το συνήθειο του χωρίς να ρωτήσει κανέναν- αφήνοντας ένα γενναίο µπόνους «φιλολαϊκής» πολιτικής στον Μητσοτάκη! Και είναι βέβαιο ότι υπάρχουν πράγµατα που ούτε οι ίδιοι οι στενοί του συνεργάτες δεν γνωρίζουν… Έτσι, η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι µόνο δεν είναι υποχρεωµένη -και δεν υπάρχει λόγος- να κάνει περικοπές, αλλά κάνει και… παροχές, µε τη µορφή φοροαπαλλαγών, ακόµη και… αυξήσεων στις συντάξεις (ύστερα από τη σχετική απόφαση του ΣτΕ). Και τα συστηµικά ΜΜΕ κάνουν πλάκα στον ΣΥΡΙΖΑ µιλώντας για την αποκατάσταση αδικιών ύστερα από την απόφαση του ΣτΕ για τις συντάξεις. Ο κ. Κατρούγκαλος πάντως, που όταν παρουσίασε τη «µεταρρύθµισή» του στις συντάξεις υποστήριζε πως όχι µόνο δεν τις µειώνει αλλά αντίθετα τις… προστατεύει, δεν βγήκε να… καταγγείλει την απόφαση του ΣτΕ…

Μια απόλυτα ρεβανσιστική κυβέρνηση

Αν το να µην κάνει περικοπές εξηγείται για τους λόγους που είπαµε, αν η δυνατότητα να κάνει -αντίθετα- ελαφρύνσεις οφείλεται στη γενναιοδωρία του Αλέξη Τσίπρα, αν αυτά τα δύο αποτελούν καλό και για την ώρα αποτελεσµατικό θώρακα για την πολιτική του επιτρέποντάς του να την εµφανίζει «ήπια», κατά τα άλλα ασκεί µια εξόχως συστηµατική ρεβανσιστική πολιτική. Στο θεσµικό και στο ιδεολογικό επίπεδο αλλά και σε πεδία πραγµατικής πολιτικής όπως το προσφυγικό. Το άσυλο, η περαιτέρω «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας, ο νόµος για τα συνδικάτα, η δροµολόγηση της ιδιωτικοποίησης της ασφάλισης, η δροµολόγηση της ιδιωτικοποίησης της ∆ΕΗ, ο εµπλουτισµός του Ποινικού Κώδικα µε ποινές για τη… βλασφηµία των θείων, η ανάθεση του προσφυγικού στο υπουργείο ΠΡΟΠΟ, οι συστηµατικές ασκήσεις καταστολής στα Εξάρχεια και στα πανεπιστήµια, το διαρκές «τάισµα» των ακροδεξιών και ρατσιστικών ιδεών, ο ιστορικός αναθεωρητισµός κατά των παραδόσεων του κινήµατος και της Αριστεράς – πώς αλλιώς µπορούν να χαρακτηριστούν; Πότε µια τέτοια ρεβανσιστική πολιτική θα συνδυαστεί ξανά µε άµεσα και απτά πλήγµατα στο εισόδηµα των εργαζόµενων, δεν µπορεί να προβλεφτεί µε ακρίβεια. Το σίγουρο είναι πως το «πακέτο ελαφρύνσεων» µε τη χορηγία του ΣΥΡΙΖΑ θα εξαντληθεί µέσα στο 2019. Το 2020, αν δεν υπάρξουν εξελίξεις που θα εκτρέψουν τους σχεδιασµούς της «νέας κανονικότητας», θα είναι έτος στασιµότητας όσον αφορά το ζήτηµα περικοπές/ελαφρύνσεις. Από κει και πέρα, θα αποφασίσει η πορεία της διεθνούς οικονοµίας: αν η επιβράδυνση εξελιχτεί σε ύφεση, τότε µια νέα διεθνής κρίση θα είναι προ των πυλών – οπότε η κάθε είδους «κανονικότητα» στην Ελλάδα θα τιναχτεί στον αέρα. Ανεξάρτητα όµως από τέτοιου είδους προβλέψεις, το σίγουρο είναι πως η «θωράκιση» του µνηµονιακού καθεστώτος ακραίας εκµετάλλευσης της εργασίας εµπεδώνει και βαθαίνει τα βάσανα των εργαζόµενων και των πληβειακών στρωµάτων ακόµη και χωρίς νέες περικοπές. Οι µισθοί είναι καθηλωµένοι, οι συντάξεις το ίδιο, η ανεργία µειώνεται σχεδόν κατά ευθεία αναλογία µε την επέκταση της ευέλικτης απασχόλησης (επεκτείνοντας το στρώµα των εργαζόµενων φτωχών), εκατοντάδες χιλιάδες ζουν µε τα φραγκοδίφραγκα του ΕΚΑ, εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά ζουν χάρη και στην «ευεργεσία» των χαµηλών συντάξεων του παππού και της γιαγιάς, το ποσοστό της φτώχειας καλά κρατεί παρά το γεγονός ότι έχει αναπροσαρµοστεί σύµφωνα µε τους πετσοκοµµένους µισθούς, οι λαϊκές αποταµιεύσεις από την αγωνιώδη προσπάθεια να σωθεί το σπίτι από τον πλειστηριασµό και να καλυφθούν στοιχειώδεις ανάγκες.

Εξεγέρσεις, σύννεφα µιας νέας κρίσης, ανταγωνισµοί

Λίγο πριν την πορεία για την επέτειο των 46 χρόνων από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και υπό την εκκωφαντική σιωπή των κυρίαρχων ΜΜΕ η εξέγερση επιστρέφει παντού στον κόσµο, συνταράσσοντας σειρά από χώρες: Αϊτή, Λίβανο, Ισηµερινό, Ιράκ, Αλγερία, Καταλονία, Χιλή, Πουέρτο Ρίκο, Ονδούρα, Χονγκ Κονγκ, Νικαράγουα… (βλέπε σελ. 23-24). Την ίδια στιγµή τα σύννεφα µιας νέας διεθνούς οικονοµικής κρίσης µαζεύονται γοργά στον ορίζοντα, ενώ οι ιµπεριαλιστικοί ανταγωνισµοί µαίνονται τόσο στο οικονοµικό πεδίο (εµπορικός πόλεµος κ.λπ.) όσο και στο πολεµικό και γεωπολιτικό πεδίο. Κατ’ αναλογίαν µε την ελληνική «καθαρή έξοδο από τα µνηµόνια», ο καπιταλισµός βγήκε από την κρίση του 2008 ξαναστήνοντας στα πόδια του ακόµη πιο ασθενικό, ασταθές και ληστρικό ταυτόχρονα το µοντέλο συσσώρευσης που µπήκε σε κρίση το 2008. Η λιτότητα επιβάλλεται σαν στρατηγική επιλογή, τα βάσανα των δισεκατοµµυρίων εργαζόµενων και πληβειακών στρωµάτων του πλανήτη είναι σε κραυγαλέα αντίφαση µε τον προκλητικό πλούτο, τη διαφθορά, τον αυταρχισµό και την αλαζονεία της µειοψηφίας των καπιταλιστών αρχόντων. Είναι το εκρηκτικό µίγµα µέσα στο οποίο ξεσπούν ήδη οι εξεγέρσεις του παρόντος µας, προαναγγέλλοντας τις επαναστάσεις του µέλλοντός µας. Από αυτό το εκρηκτικό µίγµα, που περιέχει όλους τους κινδύνους µαζί µε όλες τις ευκαιρίες για την ανατροπή, λείπει µόνο -και µάλιστα κραυγαλέα- ένα µόνο «συστατικό»: η Αριστερά. Όχι όµως οποιαδήποτε Αριστερά, αλλά µια Αριστερά γνήσια αντικαπιταλιστική, αλληλέγγυα και διεθνιστική, µια Αριστερά επαναστατική. Οι εργαζόµενες και πληβειακές µάζες αποδεικνύουν ότι η εξέγερση δεν θάφτηκε ούτε από την καπιταλιστική προπαγάνδα ούτε από κάτω από τα υλικά κατεδάφισης της ρεφορµιστικής Αριστεράς. Ότι -ευτυχώς- δεν εξαρτάται ούτε από τις «απαγορεύσεις» του συστήµατος ούτε από τις διαθέσεις µιας τέτοιας Αριστεράς της ήττας. Ωστόσο, αυτή η διαπίστωση, καταρχήν ανακουφιστική, δεν εξασφαλίζει καµία προοπτική νίκης. Η ανασυγκρότηση της επαναστατικής αριστεράς είναι -µαζί µε την (ανα)συγκρότηση του εργατικού κινήµατος και των κινηµάτων αντίστασης- το πιο επείγον καθήκον!

Το κεντρικό πολιτικό άρθρο της εφημερίδας «Κόκκινο Νήμα» Νο16 που κυκλοφορεί.

πηγη: redtopia.gr

"Οι απαγωγείς έχουν επικοινωνήσει με την εταιρεία και την οικογένεια του 20χρονου ναυτικού. Είναι καλά στην υγεία του", είπε σήμερα στο περιθώριο συνέντευξης τύπου ο Υπουργός Ναυτιλίας Γιάννης Πλακιωτάκης.

Μετά από αρκετό διάστημα από την ημέρα της πειρατείας, οι απαγωγείς επικοινώνησαν με την εταιρεία, χωρίς όμως μέχρι αυτή την ώρα να δηλώσουν τις προθέσεις τους σχετικά με τα λύτρα που ζητούν για την απελευθέρωση των 4 ναυτικών του ΕΛΚΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ.

"Το Υπουργείο κι εγώ προσωπικά είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με την εταιρεία και θα κάνουμε ότι πρέπει για να έχει αίσιο τέλος η ταλαιπωρία του έλληνα ναυτικού", συμπλήρωσε ο Γ. Πλακιωτάκης.

Συντονιστικό Αγώνα συγκρότησαν οι εργαζόμενοι του Ειδικού Προγράμματος Απασχόλησης του ΟΑΕΔ για 5.500 άνεργους πτυχιούχους ηλικίας 22-29. Την απόφαση έλαβαν μετά από μαζική συνέλευση στις 9/11 στην Αθήνα, εργαζόμενοι από Αττική, Εύβοια, Αχαΐα, Ρόδο και Κρήτη.

Το επόμενο βήμα είναι την Τετάρτη 20/11 στις 12 το μεσημέρι με μεγάλη συγκέντρωση
στο υπουργείο Εργασίας, ενώ θα ακολουθήσει πανελλαδική συνέλευση αγώνα.

Να σημειωθεί ότι το εν λόγω «Ειδικό Πρόγραμμα απασχόλησης» του ΟΑΕΔ ξεκίνησε στις αρχές του 2019, με χρονική διάρκεια 12 μήνες και όσοι επιλέχθηκαν απασχολούνται σε υπηρεσίες όπως EKEA, ΕΦΚΑ, Περιφερειακό Υποκατάστημα Μισθωτών, Τμήμα Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία, ΟΑΕΔ κ.α. σε όλη την Ελλάδα.

Στην ανακοίνωση του Συντονιστικού Αγώνα τονίζεται ότι «τα προγράμματα αυτά παρότι στις προκηρύξεις διατείνονται πως στοχεύουν στην καταπολέμηση της ανεργίας, οδηγούν μόνο στην ανακύκλωσή της», ενώ υπογραμμίζεται ότι με τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου διαιωνίζεται ένα καθεστώς επισφάλειας. Οι εργαζόμενοι αρνούνται τον χαρακτηρισμό «ωφελούμενοι», όπως τους αποδίδεται από τον ΟΑΕΔ και τις κυβερνήσεις και απαντούν: «Εργαζόμαστε ισότιμα με κάθε άλλο υπάλληλο στους φορείς όπου υπαγόμαστε και διεκδικούμε το αυτονόητο: να μην πεταχτούμε στην ανεργία μετά από ένα σύντομο διάστημα, τη στιγμή που καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες».

Οι εργαζόμενοι διεκδικούν: Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, ίση αμοιβή για ίση εργασία με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ίσα δικαιώματα για τις εργαζόμενες μητέρες και τις εγκύους. Άμεση ανανέωση-παράταση των συμβάσεων για χρονική διάρκεια ίση με την αρχική προκήρυξη και εκκίνηση διαδικασιών για τη μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου με προοπτική τη μονιμοποίηση, κ.ά.

Το δελτίο τύπου που προέκυψε από την συνέλευση αναφέρει:

Το «Ειδικό Πρόγραμμα απασχόλησης για ανέργους πτυχιούχους Ανώτατων Εκπαιδευτικών και Τεχνολογικών Ιδρυμάτων, ηλικίας 22-29 ετών, σε Υπουργεία και εποπτευόμενους δημόσιους φορείς» του ΟΑΕΔ, ξεκίνησε στις αρχές του 2019 με χρονική διάρκεια 12 μήνες. Το πρόγραμμα έχει ως στόχο την άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας και της δυσκολίας πρόσβασης στην αγορά εργασίας των νέων πτυχιούχων, καθώς και την αντιμετώπιση του φαινομένου διαρροής επιστημονικού δυναμικού νεαρής ηλικίας σε άλλες χώρες (brain drain), προς αναζήτηση εργασίας. Οι εργαζόμενοι του ειδικού αυτού προγράμματος, υπηρετούμε σε υπηρεσίες όπως EKEA, ΕΦΚΑ, Περιφερειακό Υποκατάστημα Μισθωτών, Τμήμα Επιθεώρησης Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία, Περιφερειακή Διεύθυνση Μη Μισθωτών, Αποκεντρωμένη Διοίκηση/Τμήμα Διεύθυνσης Υδάτων, ΟΑΕΔ, Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών, κ.ά., σε όλη την Ελλάδα.

Το χρονικό διάστημα που εργαζόμαστε στο πλαίσιο του συγκεκριμένου προγράμματος, έχουμε διαπιστώσει τις σημαντικότατες ελλείψεις προσωπικού στο δημόσιο τομέα, με αποτέλεσμα τη διαρκή υποστελέχωση και συρρίκνωσή του. Οι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού πλέον έχουν αντικατασταθεί από διάφορα προγράμματα βραχυχρόνιου χαρακτήρα [κοινωφελή, ειδικά κ.α.] που στελεχώνουν με πρόσκαιρο εργατικό δυναμικό τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, όπως και τους δήμους. Ένα από αυτά τα προγράμματα είναι και το Ειδικό Πρόγραμμα στο οποίο έχουμε ενταχθεί.

Τα προγράμματα αυτά παρότι στις προκηρύξεις διατείνονται πως στοχεύουν στην καταπολέμηση της ανεργίας, οδηγούν μόνο στην ανακύκλωσή της. Με τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και την οριστική και αμετάκλητη απόλυση, στην πραγματικότητα διαιωνίζεται ένα καθεστώς επισφάλειας, εργασιακής περιπλάνησης, ανεργίας και μετανάστευσης, με αποτέλεσμα οι αρχικοί στόχοι του προγράμματος να αποδεικνύονται επίπλαστοι και επιφανειακοί, αφού επί της ουσίας εντείνουν τις παθογένειες τις οποίες έχουν αναγνωρίσει.

Όπως είναι σαφές, τόσο από την εμπειρία μας μέσα από τις ίδιες τις υπηρεσίες στις οποίες εργαζόμαστε, όσο και από τη δεδομένη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, τις συνεχείς συνταξιοδοτήσεις και τη μη πρόσληψη νέων εργαζομένων, όσες/οι εργαζόμαστε αυτή τη στιγμή στο δημόσιο είμαστε απολύτως απαραίτητες/οι.

Δεν είμαστε “ωφελούμενοι”, όπως ονομάζουν εμάς, αλλά και χιλιάδες άλλους/ες συναδέλφους, τα προγράμματα του ΟΑΕΔ και οι κατά καιρούς κυβερνήσεις. Εργαζόμαστε ισότιμα με κάθε άλλο υπάλληλο στους φορείς όπου υπαγόμαστε και διεκδικούμε το αυτονόητο: να μην πεταχτούμε στην ανεργία μετά από ένα σύντομο διάστημα, τη στιγμή μάλιστα που καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Άλλωστε, οι ίδιοι οι μόνιμοι συνάδελφοι, αλλά και οι προϊστάμενοι και οι διευθυντές μας φαίνεται τα τελευταία χρόνια να ασφυκτιούν από τη συνεχή μείωση προσωπικού.

Για τους παραπάνω λόγους καλούμε κινητοποίηση στις 20 Νοέμβρη στις 12:00 έξω από το Υπουργείο Εργασίας, αιτούμενοι συνάντηση με τον Υπουργό Εργασίας προκειμένου συλλογικά να κάνουμε γνωστά τα αιτήματά μας. Θα ακολουθήσει πανελλαδική συνέλευση αγώνα των εργαζομένων του προγράμματος.

Είναι ευθύνη τόσο της τωρινής κυβέρνησης όσο και των προηγούμενων η διαιώνιση κι ενίσχυση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε δημόσιο τομέα. Απαιτούμε να σταματήσει αυτή η πολιτική και να μπουν μπροστά οι ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Διεκδικούμε:

-Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες/ους. Ίση αντιμετώπιση των εργαζομένων. Ίση αμοιβή για ίση εργασία με πλήρη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ίσα δικαιώματα για τις εργαζόμενες μητέρες και τις εγκύους.

-Άμεση ανανέωση-παράταση της σύμβασής μας για χρονική διάρκεια ίση με την αρχική προκήρυξη και παράλληλη εκκίνηση διαδικασιών για τη μετατροπή των συμβάσεων μας σε αορίστου χρόνου με προοπτική τη μονιμοποίησή μας.

-Στελέχωση των Υπουργείων, των δημόσιων υπηρεσιών και των δήμων με μόνιμο και σταθερό προσωπικό.

-Να σταματήσει η πολιτική ανακύκλωσης της ανεργίας μέσω των προγραμμάτων του ΟΑΕΔ.

-Καμία απόλυση συναδέλφου/ισσας. Να μπει τέλος στις ελαστικές σχέσεις εργασίας!

-Καμία συρρίκνωση του δημόσιου τομέα. Καμία ιδιωτικοποίηση των δημόσιων φορέων. Καμία σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα [ΣΔΙΤ] στους δημόσιους φορείς.

-Λεφτά για τις ανάγκες των εργαζομένων και όχι για τα πλεονάσματα.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο που δουλεύει σε αντίστοιχες συνθήκες με εμάς και κινδυνεύει με απόλυση λόγω της λήξης της σύμβασής του να έρθει σε συντονισμό μαζί μας. Ακόμη, καλούμε τους μόνιμους εργαζόμενους σε στήριξη του αγώνα μας. Καλούμε συλλογικούς φορείς και σωματεία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα να παλέψουν μαζί μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά, ενάντια στις απολύσεις και τις ελαστικές σχέσεις εργασίας.

[Στη συνέλευση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 9/11 στην Αθήνα παρευρέθηκαν εργαζόμενες/οι από φορείς της Αττικής, της Εύβοιας, της Αχαΐας, της Ρόδου και της Κρήτης].

Συντονιστικό Αγώνα Εργαζομένων του Ειδικού Προγράμματος Απασχόλησης
του ΟΑΕΔ για 5.500 άνεργους πτυχιούχους ηλικίας 22-29

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Κατατέθηκε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την «απελευθέρωση της ενέργειας»

Κατατέθηκε αργά το βράδυ της Παρασκευής στη διαρκή επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, το σχέδιο νόμου για την απελευθέρωση αγοράς ενέργειας.

Το αντιλαϊκό νομοσχέδιο με τον τίτλο «Απελευθέρωση αγοράς Ενέργειας, εκσυγχρονισμός της ΔΕΗ, ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και στήριξη των ΑΠΕ», που φέρνει προς ψήφιση η κυβέρνηση σηματοδοτεί την παραπέρα προώθηση της στρατηγικής της ΕΕ για την «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας  – μέσω και των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων – προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων.

Το νομοσχέδιο – «οδοστρωτήρας» θα επιβάλλει την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής εργασίας στη ΔΕΗ, θα φέρει «μαχαίρι» στις εκπτώσεις στα τιμολόγια της επιχείρησης, θα ανοίξει το δρόμο για «τεμάχισμα» και ξεπούλημα της ΔΕΠΑ, θα οδηγήσει στο κλείσιμο λιγνιτικών μονάδων, στην απόσχιση και ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ και στην περαιτέρω μείωση της συμμετοχής του Δημοσίου στον ΑΔΜΗΕ.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποτελεί άλλο «λιθαράκι» στις πολιτικές που υπηρετούν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων ενέργειας και  είναι δραματικές συνολικά για την εργατική τάξη και το λαό. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με το «Ριζοσπάστη» ότι η εφαρμογή της πολιτικής «απελευθέρωσης της ενέργειας» έχει οδηγήσει από το 2008 μέχρι σήμερα σε αυξήσεις στα οικιακά τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος, μαζί με τις αυξήσεις σε ΦΠΑ, τέλη ΑΠΕ, αυξήσεις Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας και μια σειρά άλλες χρεώσεις, στο 150%. Οσο για τους εργαζόμενους του κλάδου, από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν χάσει πάνω από το 50% του μισθού τους, ενώ σήμερα βρίσκονται μπροστά σε νέες μειώσεις, ακόμα και απολύσεις.

«Πετσοκόβει» τα δικαιώματα των εργαζομένων

Με το νομοσχέδιο (άρθρο 3), καταργείται η μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους στη ΔΕΗ και με αυτό τον τρόπο θα καταργηθεί γενικά η μονιμότητα στην εταιρεία μετά τη συνταξιοδότηση ή την απομάκρυνση εργαζομένων με εθελούσια έξοδο που επίσης προβλέπεται στο επίμαχο νομοσχέδιο.

Οπως ήδη έχουν επισημάνει τα συνδικάτα και οι συνδικαλιστές το νομοσχέδιο:

— Καταργεί τη μονιμότητα για τους νεοπροσλαμβανόμενους στον όμιλο ΔΕΗ καθώς και τις κλαδικές συμβάσεις αφού πλέον θα επικρατούν οι «ατομικές».

— Για τους παλαιότερους προβλέπει στοχευμένα προγράμματα «εθελουσίας εξόδου» και «μετακινήσεων» ανάμεσα σε θυγατρικές της επιχείρησης ή στο Δημόσιο.

— Μειώνει τους μισθούς των «μόνιμων» εργαζομένων, καθώς καταργείται το μέχρι σήμερα ισχύον εκπτωτικό τιμολόγιο ρεύματος για τους εργαζόμενους και συνταξιούχους της ΔΕΗ, που είχε δοθεί αντί αύξησης τη μακρινή δεκαετία του 1960 και επικαιροποιήθηκε στη Συλλογική Σύμβαση του 1991 με πλαφόν στις κιλοβατώρες και φορολογούμενο στην ανώτερη κλίμακα.

Ενδεικτικά στο νομοσχέδιο αναφέρεται ότι οι συμβάσεις θα διαμορφώνονται «κατά παρέκκλιση από την ισχύουσα στην επιχείρηση Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ή από τον Κανονισμό Κατάστασης Προσωπικού ΔΕΗ ή από οποιαδήποτε άλλη επιχειρησιακή συμφωνία, ρύθμιση ή συνήθεια,ιδίως ως προς τις αποδοχές των νεοπροσλαμβανόμενων, τις άδειες, τις κάθε είδους προσαυξήσεις των αποδοχών, τα επιδόματα και λοιπές παροχές, καθώς και τους όρους και τη διαδικασία των απολύσεων».

«Τεμαχίζεται»  η ΔΕΠΑ για να ξεπουληθεί 

Επίσης, με το σχέδιο νόμου προωθείται ο εταιρικός μετασχηματισμός της ΔΕΠΑ, προκειμένου να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση της. Σύμφωνα με το νομοσχέδιο «με τις προτεινόμενες ρυθμίσεις η ΔΕΠΑ προβαίνει σε μερική διάσπαση των κλάδων υποδομών, διεθνών έργων και εμπορίας και ιδρύονται δύο νέες εταιρείες, η ΔΕΠΑ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΑΕ και η ΔΕΠΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΕΡΓΩΝ ΑΕ, ενώ η παλαιά εταιρεία παραμένει ως ΔΕΠΑ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΕ».

Ουσιαστικά προβλέπεται η πλήρης ιδιωτικοποίση της ΔΕΠΑ. Στη ΔΕΠΑ μετά  το διαχωρισμό της σε εταιρείες υποδομών, εμπορίας και διεθνών έργων θα απολουθήσει η πλήρης αποχώρηση του Δημοσίου (το οποίο ελέγχει σήμερα το 65%) από τις δυο πρώτες, ενώ το υπόλοιπο ανήκει και θα παραμείνει στην ιδιοκτησία των ΕΛΠΕ (που έχουν κύριο μέτοχο τον Λάτση). 

Νέο πεδίο κερδοφορίας για τις ΑΠΕ

Επίσης στο νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα συμμετοχής σταθμών ΑΠΕ στην χονδρεμπορική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας δίχως προηγουμένως να έχουν επιλεγεί από δημοπρασίες που διεξήγε η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας. Επίσης προβλέπονται μεγάλες ενισχύσεις στους ομίλους των ιδιωτικών ΑΠΕ με επιδοτήσεις.

«Προωθείται η υλοποίηση μεγάλων επενδυτικών έργων με ισχύ μεγαλύτερη των 250 MW, επιταχύνεται η αδειοδοτική διαδικασία για την απεμπλοκή μεγάλου αριθμού επενδυτικών προτάσεων για υβριδικούς σταθμούς στα Μη Διασυνδεδεμένα Νησιά και εισάγεται νέο πλαίσιο για την ηλεκτροκίνηση», τονίζεται στο νομοσχέδιο περιγράφοντας το νέο πεδίο κερδοφορίας που ανοίγειται για το μεγάλο κεφάλαιο. 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Το παρών στη φετινή πορεία του Πολυτεχνείου αναμένεται να δώσει, σύμφωνα με ανάρτησή στο Facebook του Πάνου Ρήγα, πρώην γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ και νυν βουλευτή του κόμματος, ο Αλέξης Τσίπρας, επικεφαλής μπλοκ του κόμματος.

Έτριβα τα μάτια μου με την “είδηση” και φυσικά δεν μπορώ και δεν θέλω να την πιστέψω, θεωρώντας ότι σίγουρα έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ χειρότερο από φάρσα.

Διότι μόνο ως φάρσα απίστευτης δημαγωγίας, θράσους, υποκρισίας και περιφρόνησης στους νεκρούς της εξέγερσης του Νοέμβρη μπορεί να εκληφθεί η παρουσία στην πορεία του Πολυτεχνείου ενός πολιτικού που έκανε τα πάντα ως πρωθυπουργός, για να ενταφιάσει τις αξίες και τα οράματα του Πολυτεχνείου, με τα οποία ανήλθε στην εξουσία για να τα υλοποιήσει, που αναβάθμισε την συμμετοχή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την μετέτρεψε σε στρατιωτικό οικόπεδο των ΗΠΑ με την επέκταση και αναβάθμιση των Αμερικανικών και Νατοικών βάσεων, που συνέχισε την μνημονιακή γερμανοαμερικανοκρατία στην Ελλάδα, που σκύλευσε την λαϊκή κυριαρχία μετατρέποντας το περήφανο δημοψηφισματικό ΟΧΙ σε ΝΑΙ, που προσκύνησε την ολιγαρχία την οποία θα πολεμούσε, που επεξέτεινε την μνημονιακή λιτότητα, διεύρυνε τις ανισότητες και την επιδοματική κοινωνική εξαθλίωση, ενώ με τον αυταρχισμό των ΜΑΤ έπνιγε κάθε χρόνο τις πορείες του Πολυτεχνείου στα χημικά, στις προσαγωγές και τις συλλήψεις.

Όχι, λοιπόν, φάρσα μας κάνει ο Πάνος ο Ρήγας! Μπέρδεψε την 17η Νομέβρη με την Πρωταπριλιά. Γιατί διαφορετικά, αλίμονο σε όλους εμάς που συνεχίζουμε να ανεχόμαστε να μας εξευτελίζουν και να τους χειροκροτάμε και από πάνω. Χίλιες φορές αλίμονο…

Γιώργος Αρτινός

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Γιάννης Ελαφρός

Η κυβέρνηση διαμορφώνει ένα τρομοκρατικό συνεχές για να κτυπήσει τους αγώνες

Παράσταση δικομματικής αντιπαράθεσης έστησαν οι δύο πλευρές του αστικού πολιτικού διπόλου, η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, στο πεδίο της καταστολής και της αντίστασης, όπως αναδείχθηκε από την καταλυτική ενέργεια φοιτητών/τριών στην ΑΣΟΕΕ. Το πρώτο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι πως «δύο γάιδαροι μαλώνουν σε ξένο αχυρώνα», καθώς το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα βρίσκεται απέναντι και στην κυβέρνηση της ΝΔ και στην πρώην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το άκουσε καλά και ο Ν. Φίλης όταν πήγε να κάνει δηλώσεις μπροστά στην ΑΣΟΕΕ, βάζοντας ως «φόντο» τους αγωνιζόμενους φοιτητές. Κανείς δεν μπορεί να κάνει φωτογραφικό κάδρο τη μαχόμενη νεολαία, πολύ περισσότερο όσοι εφάρμοσαν για 4,5 χρόνια αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική.

Παρόλα αυτά η θεαματική αντιπαράθεση για το δημοκρατικό αξιοποιείται, προς το παρόν τουλάχιστον, και από τη ΝΔ και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχήν, είναι ένα από τα λίγα θέματα που μπορούν να εμφανίσουν διαφορετική πολιτική λογική, καθώς στα καθοριστικά οικονομικά ζητήματα και στην τήρηση της δημοσιονομικής μνημονιακής πειθαρχίας συναινούν. Μητσοτάκης και Τσίπρας ακολουθούν πιστά τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Η στάση απέναντι στο «νόμο και την τάξη» από την μια ή στις «ελευθερίες» από την άλλη αποτελούν σημαίες ταυτότητας για τα δύο κόμματα του αστικού διπόλου, που για να παίξουν αποτελεσματικά το ρόλο τους πρέπει να ακροβολίζονται.
Η κυβέρνηση της ΝΔ αφενός επιχειρεί να περιορίσει την πρόσβαση του ΣΥΡΙΖΑ στον «μεσαίο» μεταξύ τους χώρο. Κυρίως όμως προσπαθεί να στριμώξει και να πειθαρχήσει το κίνημα επιβάλλοντας ένα τρομοκρατικό συνεχές, όπως πήγε να εκφραστεί και με την επιχείρηση Σαββάτου-Κυριακής-Δευτέρας, άλλο που έκλεισε με φιάσκο.

Σύμφωνα με την λογική της υπάρχει ένα συνεχές «ανομίας», που ξεκινά από κατηγορούμενους για τρομοκρατία, καλάσνικοφ και ληστείες (Σάββατο), περνά από στέκια αναρχικών ομάδων με κράνη και άδεια μπουκάλια… βότκας (Κυριακή) και καταλήγει στους αγωνιζόμενους των φοιτητικών συλλόγων, που «παραβίασαν την απόφαση της Συγκλήτου» (Δευτέρα). Γίνονται όλα μια σούπα, που θέλει να επιβάλλει μια υποσυνείδητη εξίσωση, όλα είναι «ανομία» και γιατί όχι «τρομοκρατία». Κι αυτό, παρότι είναι φανερή η ποιοτική και απόλυτη διαφορά του μαζικού πολιτικού αγώνα που δίνει το φοιτητικό κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά με λογικές ατομικής βίας. Στόχος είναι η άσκηση πολιτικής πίεσης στο κίνημα, ενώ δεν περνά απαρατήρητη η στοχοποίηση της επαναστατικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως φαίνεται και από τις δύο συλλήψεις μελών της νΚΑ, της ΕΑΑΚ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και ειδικά με την προκλητική αστυνομική πρακτική στη δεύτερη σύλληψη), που έρχεται να προστεθεί σε πλήθος άλλων περιπτώσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να καπελώσει το κίνημα, όταν επί 4,5 χρόνια ασκούσε αντιλαϊκή πολιτική και σαν αντιπολίτευση κινείται εντός αστικού πλαισίου

Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως μπορεί με μερικές δημοκρατικές κορώνες να καπελώσει τα αγωνιζόμενα τμήματα λαού και νεολαίας. Του είναι πανεύκολο να διαφοροποιηθεί από την μπρουτάλ ακροδεξιά λογική της ΝΔ, χωρίς να πει και τίποτα ριζοσπαστικό. Το πραγματικό του πρόβλημα όμως είναι πως η «αξιωματική αντιπολίτευση» του 31% δεν έχει κάνει τίποτα (λόγω της πολιτικής του) για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα νεολαίας και λαού κι έρχεται η μαχόμενη πρωτοπορία του φ.κ. και οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς για να τσαλακώσουν για πρώτη φορά την αυτοπεποίθηση των βοναπαρτίσκων της ΝΔ. Όπως δεν έκανε και τίποτα όταν ήταν κυβέρνηση: ούτε τα ΜΑΤ διέλυσε (όπως υποσχόταν), ούτε τον αντιτρομοκρατικό κατήργησε, αντίθετα τον αναβάθμισε μέσω Ποινικού Κώδικα.

ΠΗΓΗ:  prin.gr