Πυκνός καπνός καλύπτει τη νοτιοανατολική Αυστραλία (1-1-20) κατά μήκος των συνόρων της Βικτόρια και της Νέας Νότιας Ουαλίας (φωτογραφία από δορυφόρο της ΝΑSA)

«Είμαστε σε αχαρτογράφητα νερά», δήλωσε η Γκλάντις Μπερετζικλιάν, πρωθυπουργός της Νέας Νότιας Ουαλίας, για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Αυστραλία. Είναι όμως αχαρτογράφητα νερά μόνο για την Αυστραλία ή για ολόκληρο τον κόσμο; Οι πυρκαγιές που μαίνονται θεωρούνται αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής από τους επιστήμονες ή -αν θέλουμε να είμαστε πιο μετριοπαθείς, όχι αρνητές της πραγματικότητας- ότι τουλάχιστον συμβάλλει τα μέγιστα. Και ως γνωστόν και ομολογηθέν, η κλιματική κρίση είναι ανθρώπινο... επίτευγμα!

Μήπως λοιπόν να δούμε την τραγική πραγματικότητα της Αυστραλίας σαν ένα καμπανάκι εγρήγορσης προς αλλαγή πορείας που θα βασίζεται στον σεβασμό της φύσης;

Φωτιές κατακαίνε μήνες την Αυστραλία και, σύμφωνα με τις δηλώσεις των Αρχών της, μάλλον θα συνεχίσουν και τους επόμενους μήνες. Τι συνέπειες θα υπάρξουν τώρα και στο μέλλον, όχι μόνο για τους κατοίκους, την άγρια ζωή, τη βιοποικιλότητα, τη χλωρίδα, τον αέρα, τα νερά της Αυστραλίας αλλά και για όλο τον κόσμο;

Ολες οι έρευνες που έχουν εκπονηθεί για την κατάσταση του πλανήτη από τους διάφορους επιστημονικούς φορείς ανά τον κόσμο και μεμονωμένους επιστήμονες αμφιβάλλω αν έχουν λάβει υπόψη στις εκτιμήσεις τους και τα αποτελέσματα -δηλαδή τις τραγικές απώλειες βιοποικιλότητας, την απώλεια εκατομμυρίων εκταρίων δασικής γης και των οικοσυστημικών τους υπηρεσιών, την επιβάρυνση του περιβάλλοντος εν γένει- ακραίων φαινομένων όπως είναι και οι φωτιές, που τις συνδέουν άλλωστε άμεσα με την κλιματική κρίση που βιώνει ο πλανήτης.

Οι φωτιές στην Αυστραλία μέχρι στιγμής έχουν απορφανίσει πάνω από 10.3 εκατομμύρια εκτάρια γης (ίση με το μέγεθος της Ν. Κορέας).

Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, η καταστροφική φωτιά στην Καλιφόρνια το 2018 άφησε πίσω της 740.000 εκτάρια καμένης γης.

Αν και ακόμα δεν μπορεί να υπάρξει σαφής εικόνα της απώλειας πληθυσμών της άγριας ζωής, εκτιμάται ότι 500 εκατομμύρια ζώα έχουν χάσει τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένου του 30% των πληθυσμών κοάλα στον κυριότερο οικότοπό τους.

Πώς θα μπορέσουμε να αναστήσουμε τη γη που χάνουμε, τα οικοσυστήματα, τα είδη, αν δεν έχουμε ακόμη καταλάβει/εκτιμήσει τη σημαίνουσα προσφορά τους στη ζωή μας; Πώς θα αναστρέψουμε αυτό που ήδη αποκαλείται από τους επιστήμονες «έκτη μαζική εξαφάνιση των κυρίαρχων μορφών ζωής»; Και βεβαίως είμαστε διατεθειμένοι για αλλαγές σε συλλογικό, επομένως και σε ατομικό επίπεδο;

? Info: Scientific American

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

του Γιώργου Μητραλιά

Μετά από 40 μέρες «απεργίας των απεργών»!

Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε για την -πάντα υπό εξέλιξη- μεγάλη γαλλική απεργία στις μεταφορές, στην εκπαίδευση, στην υγεία και αλλού, είναι ότι δεν έχει προηγούμενο: Έχοντας ξεκινήσει πέρυσι, στις 5 Δεκεμβρίου, συμπληρώνει ήδη 40 μέρες όχι μόνο απεργίας αλλά και συνεχών κάθε λογής κινητοποιήσεων και μαζικών διαδηλώσεων, ξεπερνώντας έτσι σε διάρκεια ακόμα και την ιστορική απεργία του Μάη του 1968! Πρόκειται αναμφίβολα για τη μεγαλύτερη και την πιο ουσιαστική εργατική κινητοποίηση ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και κυβερνήσεις που έχει γνωρίσει στα τελευταία 40 χρόνια όχι μόνο η Γαλλία αλλά και η Ευρώπη και -ίσως- ολάκερος ο κόσμος!...

Το πρώτο συμπέρασμα βγαίνει λοιπόν αβίαστα: Οι Γάλλοι απεργοί, και μαζί τους και η κοινωνία που τους συμπαραστέκεται, δεν αγωνίζονται μόνο για πάρτη τους. Παλεύουν και για εμάς. Και είναι ακριβώς επειδή οι κυβερνώντες και “οι από πάνω” κάθε χώρας γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή μάχη είναι πολύ γενικότερου ενδιαφέροντος και κυρίως,... συμφέροντος, που κάνουν τα πάντα για να την αποκρύψουν από τους δικούς τους “από κάτω”, καθώς πιστεύουν -όχι άδικα- ότι θα μπορούσε να τους εμπνεύσει εξαιρετικά “επικίνδυνες ιδέες”…

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι και αυτό προφανές: Η μάχη που δίνουν οι Γάλλοι απεργοί είναι κυριολεκτικά τιτάνια! Και αυτό όχι μόνο επειδή έχουν να αντιμετωπίσουν ένα πανίσχυρο (ταξικό) αντίπαλο αλλά και επειδή μετά από 40 μέρες απεργίας με μηδενικές αποδοχές (!) απειλούνται άμεσα, αυτοί και οι οικογένειές τους, από την πείνα, παρά την εκπληκτική γενναιοδωρία της γαλλικής κοινωνίας, που γεμίζει τα απεργιακά ταμεία όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Όμως, όχι μόνο από την πείνα αλλά και από την εξάντληση. Και για να πάρουμε μιαν ιδέα αυτής της τρομερής φυσικής εξάντλησης, αρκεί να σκεφτούμε ότι ο Γάλλος απεργός ξυπνάει στις 3 το πρωί για να πάει στην απεργιακή φρουρά του στο αμαξοστάσιο ή αλλού, και τελειώνει την ημέρα του με τη βραδυνή απεργιακή του συνέλευση που αποφασίζει την “ανανέωση” της απεργίας για ένα ακόμα 24ωρο. Και ενδιάμεσα, οργανώνει και μετέχει σε (τοπικές και πανεθνικές) πολύωρες διαδηλώσεις, σε ποικίλες συμβολικές καταλήψεις (π.χ. των γραφείων του παγκόσμιου γίγαντα της ιδιωτικής ασφάλισης Black Rock), καθώς και σε δράσεις προπαγάνδισης της απεργίας σε χώρους εργασίας του ιδιωτικού τομέα ή σε εμπορικά κέντρα και πλατείες μικρών και μεγάλων πόλεων.

Τι κάνει λοιπόν αυτούς τους Γάλλους απεργούς και τους χαλκέντερους νεαρούς συνδικαλιστές ηγέτες τους -όπως π.χ. ο γραμματέας σιδηδρομικών Παρισιού της CGT Μπερανζέ Σερνόν ή ο αντίστοιχος του της Sud-rail Φαμπιέν Βιλντιέ- να αντέχουν και να δηλώνουν αποφασισμένοι να κρατήσουν μέχρι την τελική νίκη; Κατ’αρχήν, είναι η πεποίθησή τους ότι πρόκειται για τη ….μητέρα όλων των κοινωνικών μαχών, για τον ”Νυν υπέρ πάντων αγώνα” που θα κρίνει τις τύχες των μισθωτών και των καταπιεσμένων για τις πολλές επόμενες δεκαετίες! Κατόπιν, είναι ότι έχουν την πλειοψηφία των πολιτών μαζί τους, στο πλευρό τους, και ενάντια στην κυβέρνηση, παρόλο που αυτοί οι πολίτες, ειδικά στο Παρίσι, αντιμετωπίζουν καθημερινά μύρια σοβαρά προβλήματα εξαιτίας της απεργίας.(1)

Κυρίως, είναι όμως ότι υπερασπίζονται δυο κατακτήσεις τους που δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο: την πρωτοφανή ενότητα των απεργών και το γεγονός ότι αυτή η απεργία είναι δική τους και κανενός άλλου, ότι είναι αυτοί οι ίδιοι που την αποφασίζουν καθημερινά και την διαχειρίζονται δημοκρατικά! Και πριν απ’όλα, η ενότητα που μεταφράζεται στο ότι μετέχουν όλοι, συνδικαλισμένοι και μη, ισότιμα στην απεργία και στην οργάνωσή της πέρα από τις όποιες διαφορές που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα στα συνδικάτα τους και στις ηγεσίες τους. Εδώ έχουμε μια κατάκτηση ζωτικής σημασίας που όμως δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά είναι γνήσιο τέκνο εντελώς συνειδητών επιλογών όπως η καταδίκη των -πασίγνωστων αλλού- καταστροφικών παραδοσιακών σεχταρισμών, που -όπως γνωρίζουμε πολύ καλά- συνοδεύονται συνήθως από αμοιβαίους αφορισμούς και κατάρες, αν όχι ακόμα και από την άσκηση φυσικής βίας. Έτσι, μόνο μεγάλη εντύπωση μπορεί να προκαλέσει στον Έλληνα παρατηρητή που είναι μαθημένος σε διαμετρικά αντίθετες συμπεριφορές, το θέαμα ακόμα και των πιο ριζοσπαστών Γάλλων συνδικαλιστών απεργών που δεν “κοσμούν” ποτέ με βαριά κοσμητικά επίθετα ακόμα και τους πιο παραδοσιακά “κίτρινους” ηγέτες συνδικάτων όπως η CFDT ή η Unsa που σπεύδουν να συνεργαστούν με την κυβέρνηση στην προσπάθειά τους να σπάσουν την απεργία. Όπως επίσης μεγάλη εντύπωση του προξενεί το θέαμα των ηγετών της ριζοσπαστικής αριστεράς (Μελανσόν, Μπεζανσενό,…) που δεν διστάζουν όχι μόνο να συνυπογράψουν μανιφέστα υποστήριξης των απεργών μαζί με τον Γ.Γ. του Σοσιαλιστικού κόμματος (στην κυβέρνηση του οποίου υπουργός Οικονομικών διετέλεσε εξάλλου ο ίδιος ο...Μακρόν), αλλά και κατεβαίνουν μαζί τους στις διαδηλώσεις ή ακόμα και στις απεργιακές φρουρές!

Το αποτέλεσμα αυτών των δημοκρατικών συμπεριφορών εκτίθεται πια μπροστά μάτια όλων μας: Η βάση, τα μέλη των “κίτρινων” συνδικάτων παρακούουν έμπρακτα τις ηγεσίες τους, δεν τις ακολουθούν και μετέχουν ενεργά στην απεργία φτάνοντας μάλιστα αρκετές φορές να γίνονται ντε φάκτο ηγετικά στελέχη της! Γιατί; Μα, επειδή οι αριστεροί συνδικαλιστές και εργάτες φρόντισαν να μην κόψουν ποτέ τις γέφυρες με αυτούς, αλλά αντικατέστησαν τους σεχταρισμούς και τους μεγαλόστομους αφορισμούς με επιχειρήματα και κυρίως, με χειροπιαστές προτάσεις κοινής εργατικής δράσης και δημοκρατικής (αυτο)οργάνωσης της απεργίας στη βάση!

Σήμερα, οι πάντες ομολογούν ότι μετά από σαράντα μέρες παραδειγματικής απεργίας, το σχέδιο της κυβέρνησης Μακρόν να σπάσει την απεργία διχάζοντας τους απεργούς και κερδίζοντας τη μάχη της κοινής γνώμης, “σκαλώνει” σε αυτήν ακριβώς την ενότητα των απεργών. Τι κι αν η ηγεσία της CFDT και της Unsa σπεύδουν να αποδεχθούν με έκδηλη ανακούφιση τις εντελώς απατηλές και στημένες κυβερνητικές “παραχωρήσεις” στο συνταξιοδοτικό; Τι κι αν οι στρατιές των δημοσιογραφικών κολαούζων του Μακρόν προσπαθούν να προεξοφλήσουν το φυλλορρόημα της απεργίας διατυμπανίζοντας ότι “διασπάστηκε το συνδικαλιστικό μέτωπο”; Η πραγματικότητα τους διαψεύδει οικτρά καθώς το απεργιακό μέτωπο παραμένει αρραγές, με τα μέλη της CFDT και της Unsa να αποδοκιμάζουν έμπρακτα τις ηγεσίες τους και τα συνδικάτα των -παραδοσιακά συντηρητικότερων- στελεχών επιχειρήσεων να κρίνουν αδιανόητη την διακοπή της απεργίας.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν όμως παρά ένα μόνο πράγμα: Ότι η απεργία συνεχίζεται χωρίς πάντως να μπορεί να προεξοφληθεί η νίκη της. Όπως εξάλλου επαναλαμβάνουν οι συνδικαλιστές ηγέτες της, που αποφεύγουν σαν το διάολο τις θριαμβολογίες και τα κούφια λόγια, η μάχη που δίνουν οι ηρωϊκοί Γάλλοι απεργοί είναι απίστευτα σκληρή και ο εχθρός αδυσώπητος και αποφασισμένος να κάνει τα πάντα χρησιμοποιόντας κάθε μέσο για να επικρατήσει.(2) Τελικά, εχθροί και φίλοι συμφωνούν σε μια διαπίστωση: Η κυβέρνηση Μακρόν βρίσκεται σε ανοικτή κρίση και είναι όσο ποτέ μισητή, αλλά πολλά, αν όχι τα πάντα, θα κριθούν από το κατά πόσο θα υπάρξει επέκταση και γενίκευση της απεργίας και στα “κάστρα” του ιδιωτικού τομέα. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αρκούσαν μερικά 24ωρα γενικής απεργίας για να σαρώσουν όχι μόνο το διαβόητο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο αλλά και την ίδια την κυβέρνηση Μακρόν…

Σημειώσεις

1. Βλέπε τα δυο προηγούμενα άρθρα μας για το ίδιο θέμα, το πρώτο γραμμένο στις 5 Δεκεμβρίου και το δεύτερο μια μέρα μετά τα Χριστούγεννα: https://www.contra-xreos.gr/arthra/1424-gallia-pros-mia-sotiria-koinoniki-ekriksi-istorikon-diastaseon.html

https://www.contra-xreos.gr/arthra/1429-gallia-to-megalytero-apergiako-tsounami.html

2. Δεν είναι τυχαίο ότι Χιλιανός υπουργός κάλεσε πρόσφατα την αστυνομία της χώρας του, που έχει ήδη δολοφονήσει πάνω από 30 διαδηλωτές και έχει ακρωτηριάσει πολλές εκατοντάδες άλλους κατά τους τελευταίους τρεις μήνες, “να ακολουθήσει το παράδειγμα της γαλλικής αστυνομίας” στο κατασταλτικό της έργο!

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Γράφει ο Νίκος Μόττας

Στην κορυφή της ειδησεογραφίας των αστικών μέσων ενημέρωσης σε Βρετανία και διεθνώς βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες το περίφημο Megxit.

Πηχιαία πρωτοσέλιδα, ρεπορτάζ και αναλύσεις αφιερώνονται για την απόφαση του πρίγκηπα Χάρι και της συζύγου του, δούκισσας του Σάσεξ Μέγκαν Μαρκλ, να… αποσυρθούν από τα καθήκοντα τους ως «ανώτερα μέλη» της βασιλικής οικογένειας.

Πίσω από την φανταχτερή εικόνα που έχουν καλλιεργήσει τα ΜΜΕ για τα γαλαζοαίματα παράσιτα της μοναρχίας κρύβεται η δυσωδία της σαπίλας ενός ολόκληρου συστήματος. Διότι εκτός από τη Βρετανία του Μπάκινγχαμ, των βασιλέων και των πριγκηπόπουλων, υπάρχει και η Βρετανία της ζώσας καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών μαζών, του μεροκάματου, των λαϊκών οικογενειών που αγωνίζονται καθημερινά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην.

Σήμερα, το 2020, ενώ τα βασιλικά απομεινάρια της φεουδαρχίας διαιωνίζουν την παρασιτική τους ύπαρξη ζώντας υπερπολυτελώς και κοστίζοντας εκατομμύρια ευρώ στους φορολογούμενους, περίπου 14.5 εκατομμύρια βρετανοί – πάνω από το 1/4 του πληθυσμού της χώρας – ζουν σε συνθήκες φτώχειας, 4.6 εκατομμύρια εκ των οποίων είναι παιδιά.

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Εκατό χιλιάδες ψηφιακές αναπαραγωγές αριστουργημάτων τέχνης ελεύθερες στο Διαδίκτυο. Δωρεάν και χωρίς περιορισμούς. Αυτό ανακοίνωσε την Πέμπτη η Paris Musées, η οποία επιβλέπει 14 δημοτικά μουσεία στο Παρίσι, μεταξύ των οποίων τα Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris, Petit Palais και Catacombes de Paris.

Οι χρήστες μπορούν να «κατεβάζουν» έναν φάκελο ο οποίος περιέχει μια υψηλής ανάλυσης (300 DPI) φωτογραφία του έργου, ντοκουμέντο με πληροφορίες για αυτό και έναν οδηγό για την καλύτερη χρήση και αναφορά των πηγών της φωτογραφίας.

Είναι πλέον ελεύθερη η ψηφιακή πρόσβαση σε αριστουργήματα πασίγνωστων καλλιτεχνών, όπως οι Ρέμπραντ, Κουρμπέ, Ντελακρουά και βαν Ντάικ, αλλά και άλλων λιγότερο γνωστών. Πλέον, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει το γοητευτικό πορτρέτο του εμπόρου έργων τέχνης Αμπρουάζ Βολάρ που είχε φιλοτεχνήσει το 1899 ο Σεζάν. Ή, το έργο του 1857 «Οι δεσποινίδες των οχθών του Σηκουάνα (Καλοκαίρι)» του Κουρμπέ. Ή, πολλές φωτογραφίες του Eugène Atget, ο οποίος με τον φωτογραφικό φακό του κατέγραψε και απαθανάτισε, παλιά, το Παρίσι.

«Το ότι κάνουμε διαθέσιμα αυτά τα δεδομένα εγγυάται το ότι οι ψηφιακοί φάκελοί μας μπορούν να είναι ελεύθερα προσβάσιμοι και να επαναχρησιμοποιηθούν από τον οποιονδήποτε και από όλους, χωρίς τεχνικούς, νομικούς και οικονομικούς περιορισμούς, είτε για εμπορικό σκοπό είτε για άλλον» διαβάζουμε στην ανακοίνωση από τη Paris Musées. Επιπλέον, στον ιστότοπo της, τα έργα θα περιλαμβάνονται σε εικονικές εκθέσεις για να υπογραμμιστεί η προσβασιμότητα σε αυτά και για να ενθαρρυνθούν χρήστες να τα «κατεβάσουν» και να τα επαναχρησιμοποιήσουν.

Υπαναχωρεί στα σχέδιά του ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, όσον αφορά τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, η οποία έβγαλε στους δρόμους  εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους και πολίτες της χώρας.

Σήμερα (Σάββατο) ο πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ έστειλε επιστολή σε συνδικάτα εργαζομένων και εργοδοτικές οργανώσεις, σημειώνοντας πως η κυβέρνηση είναι «διατεθειμένη να αποσύρει» από το σχέδιό της το μέτρο που δίνει κίνητρα στους Γάλλους να εργαστούν έως την ηλικία των 64 ετών.

Το παραπάνω μέτρο έχει απορριφθεί ομόφωνα από τα συνδικάτα και αποτελεί το πιο αμφιλεγόμενο μέτρο του κυβερνητικού σχεδιασμού.

Προφανώς, η κίνηση αυτή επιχειρεί να δώσει ένα τέλος στις κινητοποιήσεις και τις απεργίες που εδώ και περίπου πέντε εβδομάδες, έχουν παραλύσει τις συγκοινωνίες και τις μεταφορές, κυρίως στην περιοχή του Παρισιού.

Ωστόσο, ο Φιλίπ διευκρινίζει στην επιστολή του πως οι κοινωνικοί εταίροι θα πρέπει να συμφωνήσουν στα μέτρα που θα εφαρμοστούν, ώστε να διασφαλιστεί η οικονομική ισορροπία του συνταξιοδοτικού συστήματος το 2027. Σε διαφορετική περίπτωση, προειδοποιεί πως η παράταση των ηλικιακών ορίων για πλήρη σύνταξη θα επαναφερθεί.

Σε κάθε περίπτωση, είναι η πρώτη φορά που η γαλλική κυβέρνηση αφήνει περιθώρια για συζητήσεις και ελιγμούς στο ζήτημα της ηλικίας συνταξιοδότησης. Το μέτρο αυτό είχε σκοπό να παράσχει κίνητρα στους Γάλλους, προκειμένου να συνταξιοδοτούνται στα 64 έτη, τη στιγμή που σήμερα, η νόμιμη ηλικία αποχώρησης από την εργασία είναι τα 62 έτη.

Παράλληλα, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν και σήμερα συγκέντρωση και πορεία στο Παρίσι εναντίον της μεταρρύθμισης. Ούτε αυτή τη φορά, έλειψαν τα επεισόδια ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Νίκος Καββαδίας. Γενέθλια μέρα για τον ποιητή, συγγραφέα, αγωνιστή. Ο ποιητής των μακρινών τόπων. Ποιητής της θάλασσας και της ζωής των ναυτικών. Έργα βιωματικά γεμάτα από την αλμύρα και την τρικυμία των ωκεανών που είχε ταξιδέψει σε όλη του τη ζωή. Αλλοτινοί τόποι και άνθρωποι ξεχύνονται μέσα από τις σελίδες των βιβλίων του, παρασύροντας τους αναγνώστες σε ένα μακρινό ταξίδι. Εξωτικές γυναίκες, στιγματισμένα μπράτσα και παράξενοι θερμαστές ζωντανεύουν στο χαρτί.

Ενας ταπεινός ασυρματιστής που κατάφερε να γίνει γνωστός μετά τον θάνατό του.
Ο “Κόλλιας” όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, αποτύπωσε στα έργα του τη θαλασσινή φύση του Έλληνα. Με ύφος γλαφυρό ζωντάνευε τους τόπους και τους ανθρώπους που γνώριζε στα ταξίδια του.Η θεματολογία του πάντα κινείται γύρω από τη θάλασσα, τη μοναδική, ίσως, αγαπημένη του. Σε κάθε του στίχο κρύβεται η μαγεία του ταξιδιού και η σκληρή ζωή που οι ναυτικοί γνωρίζουν καλά. Ωστόσο, για τον ίδιο, που είναι ιδανικός εραστής “των μακρυσμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων” , η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος.

Ο Νίκος Καββαδίας έλεγε ότι δεν αγάπησε ποτέ γυναίκα όπως αγάπησε τη θάλασσα. Από τα 19 του δούλευε ως ναύτης. Η θάλασσα, τα τατουάζ, “στίγματα” των ναυτικών, εμφανίζονται συχνά στα ποιήματά του. Του άρεσαν τα μακρινά ταξίδια, για αυτό και δεν μπάρκαρε ποτέ σε πλοία της γραμμής.

Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, δημοσιεύει ποιήματα του στο περιοδικό της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας με το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλχάλας. Το 1933 εμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα εκδίδοντας, με δικά του έξοδα, την πρώτη του ποιητική συλλογή, το “Μαραμπού” , ένα πουλί, κακός οιωνός για τους ναυτικούς. “Μαραμπού” είναι και το παρατσούκλι που είχε δώσει ο ίδιος στον εαυτό του. Μια ποιητική συλλογή για τους κολασμένους της θάλασσας και των λιμανιών. Μέσω του στίχου του εκφράζονται οι πρώτες εντυπώσεις και εμπειρίες της ναυτικής ζωής, αλλά και ο φόβος του θανάτου.

ΜΑΡΑΜΠΟΥ
Το χέρι τρέμει… Ο πυρετός… Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω.

Στη διάρκεια της κατοχής εντάσσεται στην Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, αν και είχε τυπώσει μόνο ένα βιβλίο, ενώ το όριο ήταν τρία. Συνεχίζει να γράφει ποιήματα, ορισμένα αντιστασιακά, με πιο χαρακτηριστικά τα ποιήματα “Στο τάφο του ΕΠΟΝίτη” και “Αθήνα 1943” , με το ψευδώνυμο Α. Ταπεινός.

Στις αρχές του 1945 γίνεται επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών.Την ίδια περίοδο από το περιοδικό “Ελεύθερα Γράμματα” δημοσιεύονται τα ποιήματά του “Αντίσταση” και “Federico Garcia Lorca” .Το 1947,εκδίδει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του “Πούσι” . Ένα έργο εσωστρεφές που φανερώνεται και από τον τίτλο του, η πυκνή και επικίνδυνη ομίχλη. Ο λόγος του είναι λυρικότερος και κυριαρχεί μια αυστηρή μετρική.

ΠΟΥΣΙ

Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη.
Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ’ είδες
έχω απ’ τα μεσάνυχτα πνιγεί
χίλια μίλια πέρ’ απ’ τις Εβρίδες.

Το 1954 εκδίδει τη “Βάρδια”, το μοναδικό μυθιστόρημα του ποιητή και ένα από τα ελάχιστα πεζά που έγραψε. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ασυρματιστής και ονομάζεται Νικόλας. Όλο το έργο διαπνέει η ψυχοσύνθεση των ναυτικών, η αδάμαστη επιθυμία για το ταξίδι σε αντίθεση με τη νοσταλγία για την πατρίδα, η απέχθεια για τη ζωή που βιώνουν, μα και το αίσθημα πως δεν μπορούν να ζήσουν διαφορετικά. Η ανάγκη να φροντίζουν κάτι, ο πόνος για τα αγαπημένα πρόσωπα που είναι μακριά, η μοναξιά αυτής της ζωής διαπερνούν όλο το βιβλίο με εντυπωσιακές εικόνες και αφηγήσεις.

Το 1957, στο Κόμπε της Ιαπωνίας, αυτοκτονεί μέσα στην καμπίνα του ο μικρότερος αδελφός του, Αργύρης, πρώτος πλοίαρχος σε φορτηγά πλοία, γεγονός που τον συγκλονίζει, βυθίζοντάς τον στη σιωπή. Θα ξαναγράψει το 1967. Μακράν το πιο αγαπημένο μου από όλο το έργο του.Καλό βράδυ.

ΉΘΕΛΑ.

”Ήθελα πάντα να ‘μενα μικρό κι αγνό παιδί,πού απ’ το ψυχρό δωμάτιό του έξω ποτέ δε βγαίνει καί πού, σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλομετρεί,
κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασμένοι.
Πού έχει μιά ήρεμη καρδιά καί σά μικρού πουλιού δειλή,καί πού αλλη δέν εγνώρισε γυναίκα απ’ τή μαμά του’ πού ώρες πολλές, σε μιά γωνιά, μένει καί διόλου δέ μιλεί,καί κάποια κούκλα πού αγαπά κρατάει σφιχτά σιμά του.

Πού τά ψυχρά απογέματα, τα φθινοπωρινά,τό δρόμο έξω κοιτάζοντας απ’ τό παράθυρό του,άγνωστα μέρη σκέφτεται, ταξίδια μακρινά,
πού στά βιβλία πού διάβασεν ή πού είδε στ’ όνειρό του…
Καί μιά βραδιά χειμερινή πού όλα μέ χιόνι έχουν στρωθεί,
μές στό ψυχρό καί θλιβερό δωμάτιό του πεθαίνει κι ως Αρλεκίνος νά τόν πάρει ο Χάρος έχει έρθει κι απέναντί του τόν κοιτούν παλιάτσοι συντριμμένοι.”

Στην εικόνα ο Νίκος Καββαδίας στο κατάστρωμα του “Ιωνία”, πίνακας του Γιάννη Τσαρούχη.

Της Π. Μ

ΠΗΓΗ;  vathikokkino.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Παπακωνσταντινόπουλος.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την πιλοτική σύμπραξη τριών νοσοκομείων του ΕΣΥ με τον ιδιωτικό τομέα στο πλαίσιο σύμπραξης Δημόσιου με Ιδιωτικό τομέα.

Η χώρα, κατά τον Κ. Μητσοτάκη, θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Καρολίνσκα της Σουηδίας, το οποίο από το 2014 ξεκίνησε ένα νέο τρόπο λειτουργίας και, αντί να εκσυγχρονίσει το νοσοκομείο με νέα μηχανήματα, αγόρασε υπηρεσίες ακτινοδιαγνωστικών εξετάσεων για 14 χρόνια.

Η σύμβαση προβλέπει όχι μόνο την εγκατάσταση εξοπλισμού στο νοσηλευτικό ίδρυμα, αλλά και τη διαρκή συντήρηση και αναβάθμισή του.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, έχοντας σαν πρότυπο το νοσοκομείο της Σουηδίας με βάση τον μόνιμο προσανατολισμό της στα ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημόσιου Ιδιωτικού Τομέα) όπως έχει εξαγγείλει και για την διαχείριση των απορριμμάτων, θα προχωρήσει στην αγορά υπηρεσιών από τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα στον τομέα των διαγνωστικών εξετάσεων στα δημόσια νοσοκομεία.

Μία από τις δραστηριότητες της σύμπραξης με τα ΣΔΙΤ θα είναι η ανάθεση σε ιδιώτες της εγκατάστασης μηχανημάτων μέσα στα νοσοκομεία. Με αυτά τα μηχανήματα οι ιδιώτες θα εκτελούν τον αριθμό των εξετάσεων που τους έχει ζητηθεί από το εκάστοτε νοσοκομείο και θα πληρώνονται “με το κομμάτι”. Το ίδιο θα γίνει και με τα μηχανήματα για την ακτινοθεραπεία. Οι υπάλληλοι που θα λειτουργούν τα μηχανήματα των ιδιωτών θα είναι δημόσιοι υπάλληλοι (!) και ως τέτοιοι θα πληρώνονται.

Η σύμπραξη δημόσιου με ιδιωτικό τομέα θα περιλαμβάνει και την διοίκηση των νοσοκομείων, που ο ιδιωτικός τομέας θα διοικεί τα νοσοκομεία υπό το πρίσμα κόστους-οφέλους.

Κατά τον πρωθυπουργό, με αυτό τον τρόπο τα νοσοκομεία θα γίνουν ανταγωνιστικά στην αγορά (!) και θα μπορούν να πηγαίνουν και άνθρωποι που έχουν ιδιωτικές ασφάλειες.

Το Σουηδικό μοντέλο λοιπόν θέλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη να μεταφέρει στην Ελλάδα.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά τις διαφορές στην οικονομία των δύο χωρών. Το μέσο εισόδημα στην Ελλάδα είναι 20.000-30.000 ευρώ κατώτερο από την Σουηδία και η ανεργία στην Ελλάδα είναι 20% ,δηλαδή τριπλάσια της Σουηδίας.

Ακόμα μόνο το 5% του προϋπολογισμού της Ελλάδας πάει στον τομέα της Υγείας, όμως η ελληνική οικογένεια πληρώνει το 40% των συνολικών δαπανών Υγείας, το υψηλότερο ποσοστό στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Πόσο όμως ο μύθος ότι η Σουηδία έχει ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας στον κόσμο, έχει σχέση με την πραγματικότητα;

Να τονίσουμε αρχικά ότι οι Σουηδοί καταβάλλουν φόρο εισοδήματος 50% κατά μέσο όρο.

Σε αυτό το φημισμένο και ακριβοπληρωμένο από τον λαό σύστημα υγείας η έλλειψη νοσηλευτών είναι τόσο μεγάλη που έχει επιδεινώσει σημαντικά την λειτουργία των νοσοκομείων.

Σύμφωνα με τον νόμο προβλέπεται ανώτατη περίοδο 90 ημερών για μια επέμβαση ή μία διαβούλευση με έναν ειδικό, όμως ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών περιμένει περισσότερο.

Η Σουηδία μειώνει τις ιατρικές δαπάνες εξαιτίας δημοσιονομικών λόγων. Υπάρχουν περιπτώσεις που μαιευτήρια απέχουν πάνω από 150 χιλιόμετρα από αστικά κέντρα και οι έγκυες εκπαιδεύονται από μαίες να γεννούν ακόμα και στα αυτοκίνητα (!).

Υπάρχουν εντολές από τους επιχειρηματικούς ομίλους που έχουν εισχωρήσει στο σύστημα υγείας της Σουηδίας και από τους δημόσιους φορείς για μείωση δαπανών σε εξετάσεις, φάρμακα, εγχειρήσεις, μικρή παραμονή ασθενών στα νοσοκομεία, εντατικοποίηση της δουλειάς των γιατρών, χαμηλά αμειβόμενες ατέλειωτες υπερωρίες ,μείωση προσωπικού κλπ.

Όσον αφορά το “πρότυπο” νοσοκομείο Καρολίνσκα στη Στοκχόλμη, η περίπτωση του προκάλεσε σκάνδαλο ,αφού κόστισε 61,4 δισεκατομμύρια κορώνες (5,8 δισεκατομμύρια ευρώ), ενώ ο αρχικός προϋπολογισμός ήταν 1,3 δις.

Και όμως στο πιο ακριβό νοσοκομείο του κόσμου, οι ασθενείς χρειάστηκε να διακομισθούν σε άλλες νοσηλευτικές μονάδες της χώρας, αφού οι υπάρχουσες υποδομές δεν αρκούσαν για να καλύψουν τις ανάγκες νοσηλείας τους.

Για να αντιμετωπίσουν το έλλειμα πάνω από 150 εκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο λόγω κυρίως των οικονομικών σκανδάλων με τις τεράστιες αποδοχές των στελεχών της διοίκησης, απολύουν εκατοντάδες γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και όσοι έχουν εναπομείνει εξοντώνονται από την εντατικοποίηση της εργασίας και τις υπερωρίες.

Αυτό λοιπόν το όραμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα και στην Υγεία δεν αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση, αλλά εντάσσεται στην στρατηγική των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για να αλώσουν και τον τομέα της υγείας που αποτελεί νέο κερδοφόρο πεδίο. Παράλληλα το κράτος “ξεφορτώνεται” ένα μεγάλο μέρος της υποχρέωσης για παροχή δημόσιων υπηρεσιών υγείας στο λαό του.

Αυτή λοιπόν η στρατηγική δεν υλοποιείται τώρα για πρώτη φορά. Τώρα απλώς επεκτείνεται .

Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεκαετίες τώρα άνοιξαν το δρόμο στην μεγάλη ιδιωτική πρωτοβουλία να εισχωρήσει στην Υγεία και την Ασφάλιση και τα νοσοκομεία να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Δεκαετίες η καθαριότητα, η μηχανογράφηση, η σίτιση κ.α είχαν εκχωρηθεί σε ιδιώτες.

Ακόμα και στις εξετάσεις ασθενών είχε ήδη εισχωρήσει ο ιδιωτικός τομέας.

Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις που κάποιο μηχάνημα (πχ μαγνητικός τομογράφος) ήταν χαλασμένο ή δεν μπορούσε να καλύψει την πληθώρα των περιστατικών και οι νοσηλευόμενοι ασθενείς που χρειάζονταν την εξέταση έπαιρναν «εικονικό» εξιτήριο και μεταφέρονταν σε κάποιο διαγνωστικό κέντρο με ιδιωτικό ασθενοφόρο, το οποίο πλήρωναν οι ίδιοι.

Αυτή λοιπόν την πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση θεωρώντας την υγεία “εμπόρευμα” και τους ασθενείς “πελάτες” πρέπει να απορρίψει ο λαός και να απαιτήσει δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας υψηλού επιπέδου χωρίς καμία επιχειρηματική δράση.

ΠΗΓΗ:  ergatikosagwnas.gr

«Αγαπητοί μας πελάτες σας ενημερώνουμε ότι από τον  Ιανουάριο, όλες τις Κυριακές το κατάστημά μας θα είναι ανοιχτό με ωράριο λειτουργίας 11.00 – 18.00. Ευχαριστούμε πολύ».

Με αυτόν τον τρόπο η εταιρεία Jumbo ανακοίνωσε το «σπάσιμο» της κυριακάτικης αργίας στην Πρέβεζα (εδώ) και στην Κατερίνη (εδώ):

Υπενθυμίζουμε πως η εταιρεία λίγους μήνες επιδίωξε να περάσει την 6ημερη εργασία με το «έτσι θέλω», όπως είχε καταγγείλει ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας. 

Η απόφαση για τη λειτουργία της Κυριακής σε Πρέβεζα και Κατερίνη, που προφανώς είναι απόφαση – «λαγός» και για υποκαταστήματα σε άλλες πόλεις, έχει ήδη φέρει αντιδράσεις. Σε ανακοίνωση του το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πρέβεζας δηλώνει κατηγορηματικά αντίθετο στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές. «Ζητάμε την άμεση αναίρεση της απόφασης της εταιρείας JUMBO για τη λειτουργία του καταστήματος Πρέβεζας τις Κυριακές και δηλώνουμε ότι από την πλευρά μας θα αγωνιστούμε με κάθε μέσο για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την αποτροπή λειτουργίας του καταστήματος τις Κυριακές», αναφέρει σε ανακοίνωση του.  Το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Πρέβεζας δηλώνει: «Αντί να προσλάβει προσωπικό, αντί να κάνει μόνιμους και πλήρους απασχόλησης τους 4ωρους και τους εποχιακούς, εντατικοποιεί ακόμα περισσότερο τις συνθήκες εργασίας, επιβάλλοντας 7ήμερη εργασία, στερώντας στους συναδέλφους το ρεπό τους. Απαιτούμε η “Jumbo” να πάρει πίσω το 7ήμερο». Επίσης, το Επιμελητήριο Πρέβεζας έχει προχωρήσει στην έγγραφη επιστολή διαμαρτυρίας προς το τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας Πρέβεζας και θα προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες που απαιτούνται προκειμένου να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων- μελών του.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr