Καθώς η μέση διάρκεια ζωής των ανθρώπων αυξάνεται, οι προληπτικές δράσεις για την καλύτερη υγεία της καρδιάς γίνονται ολοένα και μεγαλύτερη προτεραιότητα.

Τα προβλήματα στην καρδιά, όπως η καρδιακή νόσος, είναι η κύρια αιτία θανάτου στις περισσότερες χώρες. Τα καρδιαγγειακά νοσήματα συχνά προκαλούνται από το υψηλό επίπεδο χοληστερόλης στο αίμα, η οποία συμβάλλει στην συσσώρευση πλάκας στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και οδηγεί σε έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Η τακτική σωματική άσκηση και η διατροφή που εστιάζει στην μείωση των προβλημάτων στην καρδιά, μπορεί να σας βοηθήσει να μην έχετε ποτέ στην ζωή σας καρδιακά νοσήματα.

Χρησιμοποιώντας στοιχεία από τη βάση δεδομένων θρεπτικών ουσιών του οργανισμού ESHA, διατροφολόγοι αναλυτές βρήκαν τις 25 κορυφαίες τροφές για πιο υγιή καρδιά και τις κατέταξαν με βάση έναν γενικό δείκτη.

Ο δείκτης αυτός εξετάζει την αναλογία των “καλών” θρεπτικών ουσιών (εκείνες που καταπολεμούν την υψηλή χοληστερόλη) με τις “κακές” θρεπτικές ουσίες (εκείνες που επιβαρύνουν την υγεία της καρδιάς).

Για τον υπολογισμό της βαθμολογίας της κάθε τροφής, οι αναλυτές διαίρεσαν το ποσοστό της ημερήσιας απαιτούμενης πρόσληψης σε σελήνιο, βιταμίνη Β3, μαγνήσιο και ασβέστιο (“καλά” θρεπτικά συστατικά) με το ποσοστό της αντίστοιχης πρόσληψης σε λιπαρά, κορεσμένα λιπαρά και χοληστερόλη (“κακά” θρεπτικά συστατικά).

Δείτε την τελική λίστα, όπου εκείνες οι τροφές που έπιασαν βαθμολογία πιο κοντά στο 100, θεωρούνται και οι καλύτερες για την καρδιά:

Πηγή: https://www.health.harvard.edu - iatropedia.gr

Δύσκολα ξεκίνησε σήμερα η χρονιά για τον Γάλλο πρόεδρο, ο οποίος αντιμετωπίζει το κύμα οργής και την πίεση των συνδικάτων, που πραγματοποιούν απεργίες σε όλη τη χώρα από τις 5 Δεκεμβρίου και οι οποίες έχουν παραλύσει τις δημόσιες μεταφορές, προκειμένου να εγκαταλείψει την αναθεώρηση του συνταξιοδοτικού 

Χθες κατά τη διάρκεια του πρωτοχρονιάτικου μηνύματός του ο ίδιος επέμεινε ότι το νέο σύστημα θα είναι πιο δίκαιο και οικονομικά βιώσιμο. «Η μόνη πυξίδα είναι το συμφέρον της χώρας μας», υποστήριξε.

Και σημείωσε πως αναμένει η κυβέρνησή του να καταλήξει σύντομα σε συμβιβασμό με τα συνδικάτα ως προς την μεταρρύθμιση, η οποία όμως δεν θα αποκλείνει από τις αρχές που έχουν ορίσει οι υπουργοί. Μία από αυτές είναι η αύξηση του ηλικιακού ορίου συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη. 

«Είχα την εντύπωση ότι έχω ακούσει αυτά τα λόγια χίλιες φορές. Ακόμη δεν βλέπω τίποτα καινούργιο στη θέση της κυβέρνησης» απάντησε ο επικεφαλής του CGT, Φιλίπ Μαρτίνες, μιλώντας στο κανάλι BFM.

«Ο συναγερμός πρέπει να ηχεί δυνατότερα, χρειαζόμαστε απεργίες παντού. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μας καταλάβουν», είπε ο Μαρτίνες και πρόσθεσε ότι το συνδικάτο του θα συμμετάσχει στη συνάντηση ανάμεσα στα συνδικάτα και την κυβέρνηση στις 7 Ιανουαρίου.

Τα συνδικάτα προγραμματίζουν νέο γύρο κινητοποίησεων την επόμενη εβδομάδα, όταν θα επαναληφθούν οι διαπραγματεύσεις και θα ξανανοίξουν τα σχολεία μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Τέλος, ο ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς, Ζαν-Λικ Μελανσόν καταδίκασε τη «δήλωση πολέμου», όπως τη χαρακτήρισε, «ενάντια στα εκατομμύρια των Γάλλων που αρνούνται τη μεταρρύθμισή του».

πηγη: efsyn.gr

Σήμερα είναι Κυριακή και η μοναδική πνευμονολογική κλινική που εφημερεύει σε δημόσιο νοσοκομείο της Αττικής (εδώ οι εφημερίες) είναι αυτή του «Σωτηρία».

Η αναμονή των ασθενών είναι εξαντλητική και την υπομένουν, προφανώς, διότι δεν έχουν τη δυνατότητα έκτακτα να πληρώσουν για άμεσες εξετάσεις σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Ακόμα, δε, κι αν ακόμα αναγκαστούν να το κάνουν θα πρέπει να κόψουν μέρες επιβίωσης από τον μηνιάτικο μισθό τους (εάν αυτός υπάρχει).

Το παράδειγμα μας είναι συγκεκριμένο: 3,5 ώρες αναμονή στην πνευμονολογική κλινική του «Σωτηρία» και η εκτίμηση 5 ώρες αναμονή επιπλέον.  

Οι «άριστοι» της κυβέρνησης μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτά δεν είναι και τόσο «απλά» προβλήματα για τον «απλό λαό»; 

Ο υπουργός Υγείας, κύριος Κικίλιας, φανταζόμαστε ότι θα συμφωνήσει πως για την κατάσταση (γενικότερα στα νοσοκομεία) δεν ευθύνονται γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι που είναι, κυριολεκτικά, οι ήρωες της δημόσιας Υγείας που η κυβέρνηση θέλει να την «μοιράσει» παραπάνω στους εμπόρους της Υγείας. 

Και τώρα το ερώτημα: Καμία «Σωτηρία», κύριε Κικίλια, εάν δεν έχεις να πληρώσεις;

Το καταλαβαίνεται το ερώτημα ή θέλετε κάποια μετάφραση για «αρίστους»;

πηγη: imerodromos.gr

Με τον καθηγητή ιστορίας Αντώνη Λιάκο δεν έχουμε και πολλά κοινά. Δεν συμμεριζόμαστε τις αντιλήψεις του για την ιστορία και πολύ περισσότερο για την πολιτική, για την Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο Α. Λιάκος έκανε μία ανάρτηση στο facebook θέτοντας την άποψή του για την τριμερή συμφωνία κατασκευής του αγωγού EastMent. Θεωρεί ότι η συμφωνία αυτή μπορεί να αποβεί μοιραία διότι θα εντείνει τις αντιπαραθέσεις με την Τουρκία, καθώς η Τουρκία δεν μπορεί να αποκλειστεί από τα όποια κοιτάσματα φυσικού αερίου εξορυχτούν στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο κύριος Λιάκος, προφανώς μετά από τις επιθέσεις που δέχτηκε για την ανάρτηση του αυτή, την κατέβασε.

Αμέσως μπήκαν σε δράση οι «πατριωτικές» φυλλάδες «Δημοκρατία» και «Εστία» με ύφος, χαρακτηρισμούς και φράσεις εντελώς απαράδεκτες, ύβρεις χωρίς κανένα επιχείρημα.

Η «Εστία» μάλιστα έφτασε στον τίτλο του άρθρου της να αναφερθεί σε προδοσία, υποστηρίζοντας ότι ο συγκεκριμένος ιστορικός αμείβεται ως καθηγητής πανεπιστημίου από τον κρατικό προϋπολογισμό και άρα, κατά την αντίληψή της, δεν μπορεί να λέει τη γνώμη του. Η εφημερίδα έγραψε ότι ο Α. Λ. επαναλαμβάνει τα επιχειρήματα του Ερντογάν και, αφού τον χαρακτηρίζει «εθνομηδενιστή», αναρωτιέται «τι είδους Έλλην είναι αυτός».

Η «Εστία» όμως δεν ενδιαφέρεται καθόλου να αντικρούσει αυτή την άποψη ή παρόμοιες απόψεις, δεν θέλει να ομολογήσει ότι την άποψη για συμβιβασμό και συνεκμετάλλευση προωθούν επί της ουσίας και τα δύο μεγάλα κόμματα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και ολόκληρος ο αστικός πολιτικός κόσμος. Αυτό όχι από κάποιο ρεαλισμό ή από κάποια αίσθηση δικαίου, αλλά διότι οι κυρίαρχοι ΗΠΑ και ΕΕ, στους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ πειθαρχούν απόλυτα, αυτή τη θέση προωθούν: μία λύση συμβιβασμού με το μερίδιο του λέοντος στις πολυεθνικές της ενέργειας που θα αναλάβουν την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων και στις ΗΠΑ ολόκληρο τον έλεγχο της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Βεβαίως κάτι θα ωφεληθούν και τα ελληνικά μονοπώλια, πάντα υπάρχει κάτι στο τραπέζι για τους πρόθυμους.

Δεν θέλει η «Εστία» να ομολογήσει ότι στην ίδια γραμμή (λύση υπό την επιδιαιτησία των ΗΠΑ και της ΕΕ) κινείται ο τύπος και οι πολιτικοί παράγοντες που παριστάνουν τους πολεμοχαρείς, υπερπατριώτες που ζητούν εξοπλισμούς εδώ και τώρα, ούτε ένα βήμα πίσω, να παρέμβει η Ελλάδα στρατιωτικά για τα «εθνικά της δίκαια».

Στη γραμμή όμως του συμβιβασμού κινείται ολόκληρη η αστική τάξη και το πολιτικό προσωπικό της και όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Διότι τι διαφορετικό από συμβιβασμό και συνεκμετάλλευση προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης με την πρόσφατη συνέντευξη του, που αναφέρει με σαφήνεια για διάλογο με την Τουρκία και εάν δεν υπάρξει συμφωνία συνυποσχετικό και προσφυγή στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης; Τι διαφορετικό προτείνουν ο Κ. Σημίτης, η Ν. Μπακογιάννη, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού και δημόσια ο μισός ΣΥΡΙΖΑ; Διάλογος με την Τουρκία σημαίνει συμβιβασμός, δηλαδή συμφωνία επωφελής για την Τουρκία, δηλαδή συνεκμετάλλευση. Και εάν δεν καταστεί δυνατός ο διάλογος να προσφύγουν από κοινού στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης που όμως πάντα δίνει λύσεις συμβιβαστικές και κατά βάση υπέρ των ισχυρών, δηλαδή συνεκμετάλλευση όλων μαζί επ’ ωφελεία κυρίως των πολυεθνικών και των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Ακόμη και η ίδια η «Εστία» σε αυτή τη λογική κινείται και αυτή τη λύση προωθεί. Συγκεκριμένα γράφει: «Το ζήτημα είναι ποια μηνύματα στέλνεις απέναντι όταν αρχίζει υποτίθεται η διαπραγμάτευση. Κατεβάζεις τα παντελόνια με το καλημέρα; Εγκαταλείπεις τη θέση σου; Συμβιβάζεσαι αμέσως; Όλη η διαφορά λοιπόν κατά την Εστία βρίσκεται στο αν γίνει τώρα αμέσως ο συμβιβασμός ή λίγο αργότερα. Δεν πρέπει όμως να ανησυχεί διότι μάλλον θα πάει κάπως αργότερα»….

Η επιδίωξή τους είναι φανερή: να το παίξουν πούροι πατριώτες έτοιμοι να αντισταθούν για «τα δίκαια μας»,. Βάζουν και λίγο Ίωνα Δραγούμη και μπόλικη εθνικοφροσύνη, ξεχνούν όμως τη μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, το ξεκλήρισμα δύο εκατομμυρίων Ελλήνων από τις εστίες τους υπηρετώντας και τότε τα συμφέροντα των μεγάλων συμμάχων μας. Η στάση των συμμάχων τότε δεν  δίδαξε τίποτε στην αστική παράταξη, αφού προστασία αναζητούσε και εξυπηρέτηση των στενών ιδιοτελών συμφερόντων της τότε, το ίδιο κάνει και σήμερα, πάντα στους ισχυρούς σε βάρος του ελληνικού λαού και των λαών της περιοχής.

Ο στόχος είναι σαφής: να χαϊδέψουν τα αυτιά των εθνικιστών και των ακροδεξιών, να αποπροσανατολίσουν έναν κόσμο που ενδιαφέρεται γνήσια για την πατρίδα του, να ανεβάσουν στα ύψη τον εθνικισμό και το σοβινισμό και να απομονώσουν ακόμα και να προτρέψουν στην άσκηση βίας σε βάρος όσων διαφωνούν. Για αυτό ακριβώς το λόγο ο μπαξές του αστικού τύπου τα περιλαμβάνει όλα, ολόκληρο το φάσμα των δυνατών συμπεριφορών από τις καθωσπρέπει εφημερίδες «Καθημερινή» και «Βήμα» ως τις ακραία αντιδραστικές «Εστία» και «Δημοκρατία» που βαφτίζουν όποιον διαφωνεί «προδότη».

Η πολιτική υποταγής στις ΗΠΑ και την ΕΕ δεν έχει καμία σχέση με την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού και της χώρας. Έστω κι αν δώσουν κάποια συμβιβαστική λύση σήμερα η ασφάλεια, η Ειρήνη και η συνεννόηση μεταξύ των λαών της περιοχής δεν πρόκειται να έρθουν. Επειδή ακριβώς η λύση αυτή θα είναι άδικη, επειδή θα εκτινάξει τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και σε βάρος των λαών της περιοχής, επειδή θα σπείρει το εθνικιστικό δηλητήριο, θα προετοιμάζει τον επόμενο γύρο που θα είναι πολύ χειρότερος.

Ο αγώνας για την ανατροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων για την συνεννόηση των λαών για ένα ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα ειρήνης στην περιοχή ολόκληρη, η πάλι για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μπορεί να ανοίξει προοπτική.

Τ. Δ

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Το μήνυμα που έστειλαν οι Αμερικανοί προς το Ιράν –και όχι μόνο– με τη δολοφονία του Κασέμ Σουλεϊμανί, ενός στρατιωτικού που αποτελούσε σύμβολο για τη χώρα και τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή, είναι σαφές: Έχουμε τη δυνατότητα και θα χτυπάμε όπου, όποτε και όποιους θέλουμε, όσο ψηλά και αν βρίσκονται, όσο καλά κι αν φυλάγονται. Γι’ αυτό καλά θα κάνετε να συνταχθείτε μαζί μας και να υπογράψετε τις συμφωνίες που θέλουμε, διότι, σε διαφορετική περίπτωση, μπορεί και να έχετε την τύχη του επικεφαλής της επίλεκτης ομάδας αλ-Κουντς, ο οποίος φέρεται να συντόνιζε τις κινήσεις όλων των φιλοϊρανικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και, κυρίως, στη Συρία, το Ιράκ και τον Λίβανο.

Η ενέργεια αυτή είναι απολύτως συνεπής με τις γενικότερες θέσεις του Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι μπορεί να αποσύρει τα αμερικανικά στρατεύματα από την πρώτη γραμμή (αν και για την ώρα στέλνει και άλλα…), αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα πραγματοποιεί κατά βούληση στοχευμένες επεμβάσεις και «χειρουργικά» πλήγματα. Ειδικά, όταν πρόκειται για την εξολόθρευση προσώπων ή οργανώσεων που έχουν χαρακτηριστεί τρομοκρατικές — όπως η αλ-Κουντς και ο Σουλεϊμανί από την περασμένη άνοιξη. Πρόκειται, άλλωστε, για δοκιμασμένη τακτική, ιδιαιτέρως προσφιλή σε όλα τα κράτη-τρομοκράτες, όπως είναι στη γειτονιά μας το Ισραήλ και η Τουρκία.
Το επιτελείο του Τραμπ ελπίζει έτσι να πετύχει με ένα σμπάρο δύο τριγόνια: Αφενός, να εξωθήσει την Τεχεράνη σε μια κίνηση, η οποία θα δώσει στις ΗΠΑ την αφορμή για να της καταφέρουν ένα ακόμη πιο ισχυρό πλήγμα — καθώς, εάν δεν απαντήσει και μάλιστα σχετικά σύντομα, θα φανεί αδύναμη και ευάλωτη, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών αναταράξεων, τόσο εντός του Ιράν όσο και σε χώρες όπου έχει επιρροή. Αφετέρου, να φανεί στην πορεία προς τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου ότι είναι ο πιο αποφασιστικός ηγέτης που θα μπορούσαν να έχουν οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με τους «φλώρους» των Δημοκρατικών.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ότι η πλάστιγγα έχει γείρει ακόμη περισσότερο προς την πλευρά του πολέμου και ο κίνδυνος μεγαλώνει για τους λαούς — ακόμη και γι’ αυτούς που νομίζουν ότι η υπόθεση δεν τους αφορά άμεσα.

πηγη:  prin.gr

Αιμιλία Καραλή

Στις 25 Δεκεμβρίου του 378 γιορτάστηκαν για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη τα γενέθλια του Χριστού. Μέχρι τότε η ημερομηνία αφορούσε «το γενέθλιον του αήττητου Ήλιου», δηλαδή του Μίθρα, του πέρση θεού του ηλίου και του φωτός. Γιόρταζαν έτσι το χειμερινό ηλιοστάσιο, το μεγάλωμα δηλαδή της μέρας, το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως. Ήταν μια προσπάθεια της χριστιανικής εκκλησιαστικής εξουσίας να αφομοιώσει τις παλαιότερες διαδεδομένες λατρευτικές συνήθειες και να τους δώσει τον χαρακτήρα της νέας θρησκείας. Δεν είναι τυχαίο που στο απολυτίκιο των Χριστουγέννων ο Χριστός αποκαλείται «φως της γνώσεως» και «Ήλιος της δικαιοσύνης».

Από την παραμονή των Χριστουγέννων ως τα Θεοφάνεια, το «Δωδεκάημερο» που έλεγε και η γιαγιά μου, συνέβαιναν πράγματα θαυμαστά. Γεννιόταν ο Χριστός, ερχόταν η Πρωτοχρονιά και, τέλος, με τα Φώτα «έλαμπε τη νύχτα ο ουρανός». Αν έκανες μια ευχή, θα «έβγαινε». «Το είχα ιδωμένο με τα μάτια μου», μου έλεγε. Για το αν της είχε βγει η ευχή, ποτέ δεν μου είπε. Πάντως σε κάθε μέρος της Ελλάδας –και όχι μόνο– υπήρχαν έθιμα που προοιωνίζονταν τον ερχομό της άνοιξης. Γι’ αυτό και ο στολισμός με κλαδιά από μυρσίνη, δάφνη, μυρτιά, πεύκο και ελιά. Γι’ αυτό και οι ευχές και τα δώρα που σχετίζονταν με την υγεία, την ευτυχία, την ευημερία. Και στα τζάκια έκαιγε ένα κούτσουρο για να διώχνει μακριά τους καλικαντζάρους –μικρά ξωτικά, σαν γατιά– που ρύπαιναν τα νερά και πριόνιζαν το δέντρο της ζωής. Αυτοί έφευγαν τελικά με το άγιασμα των νερών που συνδέεται με την Βάφτιση του Χριστού από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Έτσι τα νερά, καθαρά πια, ήταν έτοιμα να ποτίσουν τη γη, να της δώσουν τη δύναμη να καρποφορήσει.

Οι τελετές και οι συνήθειες αυτές έχουν χάσει το νόημα που είχαν, γιατί έχουν χαθεί και οι ανάγκες που τις γέννησαν. Μένουν πια σαν γοητευτικές αφηγήσεις για εποχές παλιότερες, ένα ανάγνωσμα λαογραφίας που οδηγεί σε μια απογοήτευση για την απώλεια της «αγνότητας και της ομορφιάς των παλιών καλών ημερών». Ξεχνάμε, βέβαια, πως αυτοί που τις έζησαν δεν ένιωθαν το ίδιο, γι’ αυτό δημιούργησαν τις τελετές για να ξορκίσουν το κακό που σκοτείνιαζε και έπνιγε τις ζωές και τα σπαρτά τους.

Μόνο σε άγριους καιρούς η ελευθερία ταυτίζεται με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία
της εξουσίας

Σήμερα, ξέρουμε πως καμιά τελετή και κανένα έθιμο δεν μπορεί να διώξει και να στείλει «το κακό το τρισκατάρατο εκεί που ψένει ο ήλιος το ψωμί κι η θάλασσα το ψάρι». Ο αέρας, η φωτιά, η γη και το νερό –«στοιχεία αχάλαστα, αρχή και τέλος των πραγμάτων»– εν δυνάμει μόνο βοηθούν τη ζωή. Την σκορπίζουν, την καίνε, την δηλητηριάζουν, την διαβρώνουν. Τιθασευμένα από το κέρδος γίνονται τα στοιχειά που για να ζήσουν παίρνουν τη ζωή και την διαλύουν.

«Είναι δηλητηριασμένο το χώμα που θα μας σκεπάσει ή θα μας εξορίσει», έγραφε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, και δεν είναι δεν είναι μόνο η κυριολεξία που κάνει την κατάσταση τρομακτική. Είναι και το δηλητήριο του μίσους που εξαπλώνεται και στοχεύει στον αδύνατο, τον φτωχό, τον ξένο σε κάθε σημείο της γης. Είναι και ο μιθριδατισμός, η ανοχή σε αυτό που κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα και φανερώνει πως οι μέρες αυτές δεν είναι πια άγιες, αλλά μόνο άγριες. Γιατί μόνο σε άγριους καιρούς η ελευθερία ταυτίζεται με την αυθαιρεσία και την ασυδοσία της εξουσίας. Μόνο σε τέτοιους καιρούς η αφαίρεση δικαιωμάτων εμφανίζεται από αυτήν και υιοθετείται από πολλούς σαν αναγκαία συνθήκη για την «πρόοδο και την εξέλιξη» των κοινωνιών. Ενώ όλα αυτά τα καλύπτουν τα τεχνητά φώτα των εορταστικών στολισμών, οι δεκάρικοι ευχετήριοι λόγοι για ευτυχία, ευημερία, ειρήνη.

Μόνο όταν αυτά τα φώτα σβήσουν, μόνο όταν αυτές οι φωνές σωπάσουν, τότε μπορεί να ανατείλει πραγματικά ο «Ήλιος της δικαιοσύνης». Θα είναι γέννημα ταπεινών, διωγμένος, εξόριστος, φτωχός. Θα θερμαίνεται από την πνοή της καθαρής φύσης και θα απαιτεί τη δικαιοσύνη, όχι στους ουρανούς, αλλά «επί γης».

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Πάνω από 180 πτήσεις ματαιώθηκαν χθες στη Γερμανία λόγω της απεργίας που πραγματοποίησε το προσωπικό καμπίνας της θυγατρικής της Lufthansa, της Germanwings, εταιρείας χαμηλού κόστους.

Οι εργαζόμενοι της εταιρείας κατέφυγαν στην απεργία προκειμένου να πιεστεί η διοίκηση της εταιρείας να δεχθεί αυξήσεις στους μισθούς, στις διαπραγματεύσεις που είναι σε εξέλιξη.

Το συνδικάτο Ufo –όπως είναι τα αρχικά του, χωρίς να είναι διόλου... εξωγήινο– το οποίο εκπροσωπεί το προσωπικό καμπίνας ξεκίνησε χθες την τριήμερη απεργία στην Germanwings.

Χθες ματαιώθηκε το 15% των προγραμματισμένων πτήσεων της εταιρείας, ενώ στη διάρκεια του απεργιακού τριημέρου θα ακυρωθούν ή θα επηρεαστούν 1.000 από τις 1.200 πτήσεις της εταιρείας.

«Αυτό είναι ένα μήνυμα προς τον όμιλο Lufthansa. Οι εργαζόμενοι είναι πραγματικά οργισμένοι. Πρέπει επιτέλους να αλλάξετε κάτι», δήλωσε εκπρόσωπος του συνδικάτου Ufo. Η απεργία πραγματοποιείται για τη βελτίωση των πιεστικών εργασιακών συνθηκών και για αυξήσεις στους μισθούς 22.000 ιπταμένων υπαλλήλων.

Το γερμανικό συνδικάτο Ufo είχε πραγματοποιήσει άλλη μια διήμερη απεργία τον Νοέμβριο, που οδήγησε σε ματαίωση του 20% των πτήσεων για περίπου 180.000 επιβάτες, με κόστος για την εταιρεία μέχρι 20 εκατ. ευρώ.

Αλλά αυτό, όπως φαίνεται, δεν ήταν αρκετό για να κάμψει την αδιαλλαξία του γερμανικού αερομεταφορέα.

πηγη: efsyn.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική.

Από τότε που η κυβέρνηση Ερντογάν κήρυξε το 2005 ως «έτος της Αφρικής» έχουν περάσει 15 τόσα χρόνια. Σε αυτά τα 15 χρόνια που τετραπλασιάστηκε το ΑΕΠ της Τουρκίας, η Τούρκικη κυβέρνηση μεθοδικά και σταθερά, θέτει στόχους, παίρνει πρωτοβουλίες και μέτρα ενίσχυσης της παρουσίας της σε αυτή την ήπειρο της εξελισσόμενης νεοαποικιοκρατίας αλλά και των νέων, ντόπιων, ισχυρών καπιταλιστικών κρατών.

Βασικός μοχλός ανάπτυξης του τούρκικου επεκτατισμού και επιχειρηματικής δραστηριότητας είναι η «Τουρκική Συνομοσπονδία Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών»(TUSKON), η οποία προωθεί κυρίως τα συμφέροντα καπιταλιστών που σχετίζονται με το κυβερνών κόμμα (ΑΚΡ) του πρωθυπουργού Ερντογάν. Η TUSKON συνενώνει 30.000 εταιρείες και 150 περιφερειακές εμπορικές οργανώσεις, συνιστώντας επί της ουσίας την καινούρια επιχειρηματική βιτρίνα μίας χώρας που κατατάσσεται πλέον διεθνώς στη 17η θέση οικονομικής ισχύος. Πέρα από την TUSKON, η τουρκική αστική τάξη χρησιμοποιεί και μηχανισμούς της λεγόμενης ήπιας ισχύος προωθώντας τη δράση ισλαμικών οργανώσεων αρωγής και «αναπτυξιακής» βοήθειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ηΤΙΚΑ, η «Τουρκική Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης», που έχει σε εξέλιξη δεκάδες αποστολές σε 37 αφρικάνικες χώρες.

Το τούρκικο κυβερνών κόμμα ΑΚΡ εκφράζει έμπρακτα και σταθερά τη δυναμική των νέων αστικών δυνάμεων της ραγδαία αναπτυσσόμενης Τουρκίας. Γι’ αυτό και δηλώνει συνεχώς πώς η Τουρκία οφείλει να κάνει την παρουσία της πιο έντονη και ορατή στο διεθνές περιβάλλον, επιδιώκει την αναθεώρηση διεθνών συμβάσεων, επαναλαμβάνει πως θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά της επί των φυσικών πόρων στις θάλασσες, τα οποία ξεκινούν από την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο, τη Διώρυγα του Σουέζ και απλώνονται μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό.

Ο Ινδικός Ωκεανός, πρωτευόντως, αλλά και η ανατολική Μεσόγειος αποτελούν για τον Ερντογάν ιδέα: η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική.

Τα δεδομένα είναι ορατά, οι δηλώσεις συνοδεύονται από έμπρακτα προωθούμενες πολιτικές. Η Βόρεια Αφρική αντιμετωπίζεται από την τούρκικη ελίτ ως μέρος της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, περιοχή με την οποία και η τούρκικη κοινωνία γενικότερα νιώθει οικεία όχι μόνο γιατί είναι κοντά αλλά και γιατί οι στενοί ιστορικοί δεσμοί των εκεί μουσουλμανικών πληθυσμών με τους Οθωμανούς ανατροφοδοτούν την αναδυόμενη αντίληψη από τον Ερντογάν και το ΑΚΡ πως η Βόρεια Αφρική αποτελεί μέρος της Οθωμανικής - τουρκικής περιφέρειας. Το ζήτημα είναι και η υπόλοιπη Αφρική, κυρίως η μακρινή υποσαχάρια περιοχή. Περιοχή γεμάτη προβλήματα, πείνα, αρρώστιες και εμφύλιους πολέμους αλλά και μεγάλης γεωστρατηγικής σημασίας και ορυκτού πλούτου.

Για τους σκοπούς αυτούς, εκτός από τις στοχευμένες επισκέψεις πολυμελούς επιχειρησιακής και διπλωματικής αντιπροσωπείας υπό τον Ερντογάν σε μεμονωμένα κράτη (2005 Αιθιοπία, Νότια Αφρική), η τούρκικη κυβέρνηση διοργάνωσε το 2008 στην Κωνσταντινούπολη τη σύνοδο κορυφής Αφρικής - Τουρκίας στην οποία συμμετέχουν υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί από 49 αφρικάνικες χώρες.

Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη σύνοδο, ο δρόμος άνοιξε. Η Τουρκία, την ίδια χρονιά, εκλέγεται μη μόνιμο μέλος του συμβουλίου ασφάλειας του ΟΗΕ με την ψήφο 51 από τις 53 αφρικάνικες χώρες

Παράλληλα επιχειρεί κινήσεις στρατηγικής σημασίας. Το Τζιμπουτί είναι το τέλος της διαδρομής του στρατηγικού ναυτιλιακού δρόμου από το Σουέζ, στο στενό Μπαμπ ελ Μαντάμπ, που αποτελεί βασικό κόμβο προς τον Κόλπο του Άντεν και τον Ινδικό Ωκεανό. Η παραπάνω εμπορική διαδρομή είναι ζωτικής σημασίας για την παγκόσμια οικονομία, καθώς 25.000 πλοία και το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών περνά μέσα από αυτή σε ετήσια βάση.

Γι’ αυτό και αυτό το μικροσκοπικό, κρίσιμο για το στρατηγικό κέρας της Αφρικής, το Τζιμπουτί, είναι το διοικητικό κέντρο των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων της περιοχής. Στο όνομα της επιχείρησης για την καταπολέμηση της σομαλικής πειρατείας συνωστίζονται 4.200 αμερικανοί στρατιωτικοί, σταθμεύουν 20 αεροσκάφη F-15 και drones, 1.900 γάλλοι και 7 αεροσκάφη Mirage 2000, 600 μέλη της Ναυτικής Δύναμης Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας, 300 Ιταλοί στρατιώτες, άγνωστος αριθμός Κινέζων, όσο και Σαουδάραβες, προς εξασφάλιση του ναυτιλιακού στενού.

Παρά ταύτα η υπό τον Ερντογάν τούρκικη κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με το Τζιμπουτί. Έριξε το βάρος στη διπλανή Σομαλία. Ακολουθώντας τον «ανεξάρτητο» και μοναχικό δρόμο που επιτάσσει ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός, ο Ερντογάν πήρε το ρίσκο να επενδύσει σε αυτήν την ασταθή και χαοτική χώρα με σκοπό να την καταστήσει σταθερή πολιτικά.

Τότε τα γεωστρατηγικά οφέλη θα είναι πολλαπλά και ο ρόλος του τούρκικου κρατικού σχηματισμού στον νέο παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων αναβαθμισμένος, συμπεριλαμβανομένης και μιας νέας σχέσης με τις ΗΠΑ. Εκεί και στο πολλά υποσχόμενο, σε αποθέματα πετρελαίου, υπέδαφος της Σομαλίας στοχεύει η κυβέρνηση Ερντογάν.

Οι Σομαλοί θυμούνται, λοιπόν, ακόμη τον Τούρκο Πρόεδρο, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Μογκαντίσου, το 2011, να παίρνει αγκαλιά το πρώτο βρώμικο και πεινασμένο παιδί που βρήκε στο διάβα του, πετυχαίνοντας το μαλακό συναισθηματικό τους υπογάστριο. Να συνάπτει στη συνέχεια ειδική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας (2014), να εγκαινιάζει παράλληλα(2015), νοσοκομείο 13.500 m2 το οποίο χρηματοδοτήθηκε από την τουρκική υπηρεσία διεθνούς συνεργασίας και ανάπτυξης. Το νοσοκομείο φέρει το όνομα Ερντογάν. Δεν είναι παράξενο λοιπόν πως αν επισκεφθεί κάποιος την πρωτεύουσα Μογκαντίσου θα αντικρίσει, πλέον, περισσότερες τουρκικές παρά σομαλικές σημαίες, ενώ θα διαπιστώσει πως πολλά από τα αγόρια ακούν στο όνομα Ερντογάν και τα κορίτσια στο Ιστανμπούλ.

Ούτε προκαλεί, μετά τα παραπάνω, ερωτήματα το γεγονός πως το 2014 τρεις τούρκικες φρεγάτες και ένα πλοίο ανεφοδιασμού πλέουν κατά μήκος του συνόλου των αφρικανικών ακτών και καταπλέουν σε 25 λιμάνια 24 διαφορετικών κρατών με κέντρο τη Σομαλία.

Στις εξελίξεις πρέπει να προστεθούν και οι βαθύτατοι ιστορικοί δεσμοί και κοινές επιδιώξεις της Τουρκίας –ισχυρού Κατάρ, εδραιωμένοι στα τέλη του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο της τότε Αγγλο-Οθωμανικής αντιπαλότητας, οι οποίοι συσφίχθηκαν ιδιαίτερα μετά το 2002, με την άνοδο του AKP στην εξουσία.

Το άνοιγμα της Τουρκίας στην Αφρικανική ήπειρο έχει ως οικονομικό αποτέλεσμα την αύξηση του όγκου των εμπορικών συναλλαγών από τα $5,47 δισ. στα $23,4 δισ. το 2014, οι άμεσες επενδύσεις στην περιοχή να ξεπεράσουν τα $ 6 δισ. και η τουρκική αναπτυξιακή βοήθεια στις αφρικανικές χώρες να ανέλθει στα 1,5 δισ. τα χρόνια 2012-14.

Η Λιβύη εντάσσεται σε αυτήν τη γενικότερη, μόνιμη και στρατηγικής σημασίας επεκτατική πολιτική της νέας Τουρκίας που αναζητά και διεκδικεί ζωτικό χώρο. Και μάλιστα σε μια περιοχή που όλοι οι ιμπεριαλιστικοί παίχτες «παίζουν» και η Κίνα καταφθάνει πάση δυνάμει, να κατακλύσει την ήπειρο.

Λιβύη , το δεύτερο θέατρο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Η Λιβύη έχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου (48.000 δισεκατομμύρια βαρέλια, η ένατη στη σειρά παγκόσμια) στην Αφρική. Η χώρα εξορύσσει σήμερα 1,1 εκατ. βαρέλια ημερησίως (είναι η δέκατη όγδοη πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον κόσμο) και σχεδιάζει να αυξήσει την παραγωγή στο 1,5 εκατ. βαρέλια έως το τέλος του 2020.

Η Λιβύη γίνεται το δεύτερο θέατρο, μετά τη Συρία, όπου η Ουάσιγκτον διασταυρώνει τα ξίφη της με της Μόσχας, μέσω ποικίλων εξωτερικών δυνάμεων αλληλοσυμπληρούμενων και αλληλοϋποβλεπόμενων συμφερόντων. Η Τουρκία, το Κατάρ, ομάδες οι οποίες πρόσκεινται στη Μουσουλμανική αδελφότητα (αλλά και η Ιταλία), υποστηρίζουν την κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης Σάρατζ με έδρα την Τρίπολη (που επίσης υποστηρίζει η Γερμανία και ο ΟΗΕ), ενώ η Γαλλία, η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία έχουν υποστηρίξει τον στρατηγό Χαφτάρ (όργανο της CIA για περισσότερα από 30 χρόνια) που ελέγχει την κατ’ εξοχήν πετρελαιοφόρα δυτική Λιβύη.

Το περίεργο αυτό πάζλ συμπληρώνεται από μια ιδιομορφία –κατάλοιπο του καθεστώτος Καντάφι: Η "Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου" (NOC) εξακολουθεί να είναι ο μοναδικός φορέας των εξαγωγών αργού πετρελαίου της Λιβύης μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου συνεργασιών με ξένες εταιρείες. Τα Ηνωμένα Έθνη μάλιστα – με την πλήρη συμφωνία των ΗΠΑ - έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα μπορούσε να εξάγει πετρέλαιο από τη Λιβύη κανένας άλλος πέραν της NOC.

Ωστόσο, τα χρήματα που καταβάλλουν στη NOC οι ξένες εταιρείες πετρελαίου ή οι ναυτιλιακές εταιρείες ως τίμημα στις πωλήσεις, κατατίθενται αποκλειστικά στην Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης (CBL) από την οποία πληρώνονται οι μισθοί όλων των αντιμαχόμενων στρατιωτικών ομάδων στη χώρα επειδή όλοι έχουν καταχωρηθεί ως κρατικοί υπάλληλοι! Και οι δυο φορείς,NOC και CBL, τεχνικά εδρεύουν στην Τρίπολη.

Πως να γίνει; Αν δεν εξαχθεί πετρέλαιο από τις περιοχές που ελέγχει ο στρατηγός Χαφτάρ η χώρα καταρρέει. Αν όμως αυτό εξορυχτεί και δεν πωληθεί από την ελεγχόμενη από την κυβέρνησηNOC, τότε τα κρατικά έσοδα καταρρέουν. Αλλά από αυτά, μέσω της ουδέτερης CBL, αμείβονται οι αντιμαχόμενοι στρατοί και όλοι ανεξαιρέτως οι κρατικοί υπάλληλοι σε ανατολική και δυτική Λιβύη. Γι αυτό και τελικά όλοι συμφωνούν οι μεν να παράγουν, οι δε κατά καιρούς ακόμη και ένοπλα αντιμαχόμενοι να πωλούν και αμφότεροι να αμείβονται από κοινού από την Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης (CBL).

Αυτή η ιδιομορφία (εκείνοι που ελέγχουν τα πετρελαϊκά πεδία, τους αγωγούς και τους τερματικούς σταθμούς να μην έχουν ελέγξει ποτέ τις πληρωμές και τα χρήματα που αντλεί το πετρέλαιο της Λιβύης από τη διάθεσή του στην ελεύθερη αγορά), συνθέτει μια τραγελαφική πραγματικότητα και ταυτόχρονα έναν άξονα των πολιτικών συμπεριφορών στη Λιβύη.

Η ίδια ιδιομορφία συνθέτει και την υλική βάση της δίχρονης, ήδη, δυναμικής εκεχειρίας που έχει επιτευχθεί ανάμεσα στις αντιμαχόμενες μερίδες της χώρας. Εκεχειρία που συνοδεύεται από τη διακηρυγμένη επιδίωξη πραγματοποίησης ενός προγραμματισμένου Εθνικού Συνεδρίου, που στηρίζεται από τον ΟΗΕ, με στόχο να διευκολύνει τις εθνικές εκλογές στη διχασμένη χώρα.

Φυσικά αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει αιώνια.

Ήδη η απόφαση του αρχιστράτηγου του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA), Χαλίφα Χαφτάρ, (ηγέτη με έντονα αντι-ισλαμικά χαρακτηριστικά που υποστηρίζουν Γαλλία, Ρωσία αλλά και η Σαουδική Αραβία, να εξαπολύσει την υπό εξέλιξη επίθεση στην Τρίπολη, (με τη βοήθεια της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων) έχει προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στους σχεδιασμούς των εμπλεκόμενων στη Λιβύη των φατριών και του διχασμού.

Σε αυτή την σύνθετη πολιτική κατάσταση επενδύει και η Τουρκία με σκοπό να αποκτήσει επιρροή στη Λιβύη, παρουσιαζόμενη ως ένα από τα διεθνή στηρίγματά της νομιμότητας. Γι’ αυτό, προς ώρας, στηρίζει την επίσημη κυβέρνηση που αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ παρόλο που αυτή δεν ελέγχει παρά ένα μικρό τμήμα της λιβυκής επικράτειας. Επιπλέον δε μέσω της συμφωνίας που υπογράφηκε μεταξύ Αλ-Σαραζ και Τουρκίας ουσιαστικά προσβλέπει σε «δικαιώματα» στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή που συνδέει επιπλέον τη Λιβύη με θαλάσσια σύνορα Κύπρου και Ελλάδας.

Η Τουρκία έχει εξοπλίσει την κυβέρνηση της Τρίπολης με drones και στρατιωτικά οχήματα και σύναψε συμφωνία με τον Σάρατζ για την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας. Εντούτοις, η απόφαση της Βουλής των αντιπροσώπων της Λιβύης, η οποία πρόσκειται στον Εθνικό Στρατό (LNA) του στρατηγού Χαφτάρ, να απορρίψει τη συμφωνία που έχει συναφθεί με την Τουρκία δημιουργεί σοβαρά εμπόδια στους στόχους της Άγκυρας.

Μεγαλύτερες δυσκολίες και διεθνείς αρνήσεις συναντά η απόφαση Ερντογάν να στείλει στρατιωτική βοήθεια που του ζητήθηκε από την κυβέρνηση της Τρίπολης: ΗΠΑ, Ρωσία, Ιταλία, αλλά και ΕΕ, στο όνομα της πολιτικής περιορισμού της Τουρκίας σε περιφερειακή έστω δύναμης ,έχουν ήδη διαμηνύσει σε όλους τους τόνους ότι απορρίπτουν ξένη παρέμβαση στα εσωτερικά της Λιβύης.

Η κρισιμότητα της κατάστασης συμπυκνώνεται στην πρόσφατη δήλωση του προέδρου της Βουλής της Λιβύης: «Όλες οι χώρες έχουν προειδοποιήσει την Τουρκία να μην επέμβει. Δεν επιθυμούν μια (περιφερειακή) σύγκρουση», τόνισε στο Γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων. Ζήτησε μάλιστα δε από τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών, Νίκο Χριστοδουλίδη, τον οποίο συνάντησε στη Λευκωσία, να μεταφέρει δυο μηνύματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Να μεταφέρει στην ΕΕ το μήνυμα πως «οι Λίβυοι πρέπει να αποφασίσουν μόνοι τους για το μέλλον τους», καθώς και το μήνυμα πως«τυχόν εμπλοκή της Τουρκίας στην κρίση στη Λιβύη, με στρατεύματα επί του εδάφους,θα σημαίνει την πλήρη αποσταθεροποίηση όχι μόνο της χώρας αλλά και όλης της περιοχής».

Η επικινδυνότητα και κρισιμότητα της κατάστασης για τους λαούς της περιοχής είναι εμφανής. Το ζήτημα είναι «τι κάνουμε».

Σκέψεις, λοιπόν, γι’ αυτό, ως συμβολή στη συλλογικό αγώνα για το ελληνοτουρκικό ζήτημα στο φως αυτών των εξελίξεων απαιτούν ξεχωριστό, δεύτερο μέρος αυτού του σημειώματος.

πηγη: kommon.gr

Προσέκρουσε βραδινές ώρες της Κυριακής 22/12/2019, το Ε/Γ-Ο/Γ “ΦΑΙΣΤΟΣ ΠΑΛΑΣ” Ν.Η. 33 κατά τη διαδικασία κατάπλου και ενώ πραγματοποιούσε ελιγμούς πρόσδεσης με τη συνδρομή του Ρ/Κ «ΜΕΝΤΟΡΑΣ» Ν.Η. 155, στο βόρειο λιμενοβραχίονα λιμένα Ηρακλείου, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Το ανωτέρω πλοίο εκτελούσε προγραμματισμένο δρομολόγιο από Σούδα για Ηράκλειο – Πειραιά με 270 επιβάτες, 31 Ι/Χ, 10 Φ/Γ και 5 Δ/Κ οχήματα.

Από την πρόσκρουση προκλήθηκε στρέβλωση στη δεξιά μάσκα του πλοίου με μικρό ρήγμα μήκους περίπου είκοσι (20) εκατοστών και ύψους πέντε (5) εκατοστών και απόσταση πλέον του ενός (01) μέτρου πάνω από την ίσαλο γραμμή.

Από το περιστατικό δεν προκλήθηκε τραυματισμός, ούτε διαπιστώθηκε ρύπανση.

Το πλοίο προσέδεσε με ασφάλεια δυτικά του προβλήτα 2 με την συνδρομή τριών (03) Ρ/Κ πλοίων.

Άμεσα στελέχη του Τοπικού Κλιμακίου Επιθεώρησης Πλοίων διενήργησαν επιθεώρηση ενώ από το Κεντρικό Λιμεναρχείο Ηρακλείου απαγορεύτηκε ο απόπλους του “ΦΑΙΣΤΟΣ ΠΑΛΑΣ” μέχρι αποκατάστασης της ζημιάς και προσκόμισης βεβαιωτικού διατήρησης κλάσης από τον παρακολουθούντα το πλοίο νηογνώμονα.

πηγη: naftikachronika.gr

Το απόγευμα είναι η ώρα που όλοι επιθυμούμε κάτι μικρό για να καλύψουμε την πείνα μας. Ποιο είναι το ιδανικό σνακ ώστε να νιώσουμε πλήρεις χωρίς το άγχος των θερμίδων;

Σύμφωνα με νέα βρετανική έρευνα, οι ξηροί καρποί είναι το ιδανικό σνακ για την απογευματινή πείνα. Είναι πλούσιοι σε ακόρεστα λιπαρά, βιταμίνες, μέταλλα και φυτικές ίνες και, παρά το ότι δεν θα τους χαρακτηρίζαμε ιδιαιτέρως διαιτητικούς λόγω των θερμίδων τους, οι ειδικοί τους συνιστούν ανεπιφύλακτα.

Για τις ανάγκες της έρευνας, οι επιστήμονες μελέτησαν 290.000 βρετανούς νοσηλευτές και επαγγελματίες υγείας σε διάστημα είκοσι ετών. Κάθε τέσσερα χρόνια σημείωναν το βάρος τους και τη συχνότητα με την οποία είχαν καταναλώσει ξηρούς καρπούς (30 περίπου γραμμάρια), συμπεριλαμβανομένου του φυστικοβούτυρου.

Διαπίστωσαν ότι η μέση αύξηση βάρους ήταν περίπου 300 γρ., ενώ η αυξημένη κατανάλωση θρεπτικών ουσιών συσχετίστηκε με μικρότερη αύξηση βάρους μακροπρόθεσμα. Επιπλέον, σημειώθηκε 16% χαμηλότερος κίνδυνος εμφάνισης παχυσαρκίας σε κάθε τετραετία.

Η μάσηση κατά την κατανάλωση ξηρών καρπών, σε συνδυασμό με την υψηλή περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες, μπορούν να καθυστερήσουν την κένωση του στομάχου, παρατείνοντας έτσι το αίσθημα κορεσμού μετά την βρώση των καρπών. Επίσης, οι φυτικές ίνες προσκολλούνται στα σωματίδια χοληστερόλης, με αποτέλεσμα περισσότερες θερμίδες να αποβάλλονται παρά να απορροφούνται.

Οι ερευνητές υπογράμμισαν ότι τα συμπεράσματά τους είναι συνεπή με προηγούμενες μελέτες.  Συνεπώς, οι ξηροί καρποί, ανεξαρτήτως αν πρόκειται για αμύγδαλα, καρύδια, φιστίκια Αιγίνης, αράπικα ή κάσιους, είναι μια απολύτως υγιεινή επιλογή (εφόσον είναι ανάλατοι και ωμοί) για να καταπολεμήσουμε το αίσθημα της απογευματινής πείνας.

πηγη: ygeiamou.gr