Κυριάκος Νασόπουλος

Δημήτρης Σταμούλης

«Παγωνιά»

Ο χαμός εννέα συνανθρώπων μας (ανάμεσά τους και δύο μικρά παιδιά), σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα, από την παγωνιά ή στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν επανέφερε στο προσκήνιο με τον πιο τραγικό τρόπο το γεγονός ότι χιλιάδες πολίτες συνεχίζουν να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες και στερούμενοι βασικά κοινωνικά αγαθά, όπως η στέγαση και η θέρμανση. Στην Ελλάδα της «κανονικότητας» των ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά καθώς και οι πρόσφυγες/μετανάστες είναι καταδικασμένοι σε ενεργειακή φτώχεια και σε αρκετές περιπτώσεις οδηγούνται ακόμα και στον θάνατο. Αφού είτε χάνουν την ζωή τους από κρυοπληξία, όπως η 63χρονη στην Κέρκυρα, είτε καίγονται ζωντανοί και πεθαίνουν από αναθυμιάσεις από την χρήση αυτοσχέδιων σομπών ή μαγκαλιών. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της ίδιας της ΕΕ και συγκεκριμένα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου Ενεργειακής Φτώχειας, η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση των δεικτών ενεργειακής φτώχειας, με το 22,7% των νοικοκυριών να μην μπορούν να ζεστάνουν επαρκώς το σπίτι τους.

Για να μη θρηνήσουμε άλλα αθώα θύματα αλλά και για να μην αναγκάζονται τα φτωχά λαϊκά στρώματα να χρησιμοποιούν ακατάλληλα και άκρως επικίνδυνα για την δημόσια υγεία υλικά και μέσα θέρμανσης, θα πρέπει άμεσα το εργατικό λαϊκό κίνημα να παλέψει για μια σειρά από μέτρα έτσι ώστε κανένας συμπολίτης μας να μην βρίσκεται στο έλεος του ψύχους. Θα πρέπει να απαιτήσει φθηνή θέρμανση για όλο τον λαό, κατάργηση όλων των φόρων σε πετρέλαιο θέρμανσης και φυσικό αέριο, μεγάλη μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ καθώς και πλατιά προγράμματα ενεργειακής θωράκισης και αναβάθμισης κατοικιών από δημόσιο φορέα με ποιοτικά υλικά.

«Για μια άλλη κοινωνία που οι παραγωγοί του πλούτου, ο κόσμος της δουλειάς, θα έχουν όλο το μερτικό τους από τη ζωή, με τη ζεστασιά της αλληλεγγύης και της δημιουργίας, βάζοντας τέλος στην παγωνιά της εκμετάλλευσης», αναφέρει στην ανακοίνωσή του το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

Είδος πολυτελείας η κεντρική θέρμανση στην Ελλάδα των μνημονίων 

Η τραγική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία έχει τις ρίζες της στη βαθιά αντιλαϊκή και αντικοινωνική πολιτική που κλιμακώνεται όλα τα τελευταία πέτρινα μνημονιακά χρόνια με την ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου.

Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) είναι συγκλονιστικά για το μέγεθος της φτώχειας που έχει απλωθεί στην ελληνική κοινωνία και συνακόλουθα τις υλικές στερήσεις σε αγαθά που βιώνουν κυρίως τα φτωχά και λαϊκά στρώματα, όπως είναι οι ικανοποιητικές και επαρκείς συνθήκες στέγασης και θέρμανσης. Με βάση τα στοιχεία του 2016, σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού βρίσκεται το 35,6% ή αλλιώς 3,78 εκατομμύρια άτομα, όταν το ποσοστό αυτό ήταν 29,3% το 2005 και 27,7% το 2010. Όσον αφορά το ποσοστό των ατόμων με υλικές στερήσεις (αδυναμία κάλυψης αναγκών για τουλάχιστον τρία αγαθά, όπως ενοίκιο/δόση δανείου, διακοπές μίας εβδομάδας, διατροφή με κρέας/ψάρι, τηλέφωνο, τηλεόραση και θέρμανση), ενώ το 2005 ανερχόταν σε 26,3%, το 2016 εκτινάχθηκε στο 38,5%. Επίσης, το 14,7% των νοικοκυριών αντιμετωπίζει προβλήματα στην κατοικία τους, όπως διαρροή σε στέγη, υγρασία σε τοίχους, σάπιες κάσες στα παράθυρα και πατώματα, ενώ το 20% είναι εκτεθειμένο σε θορύβους.

Παράλληλα, το 2008 κεντρική θέρμανση διέθετε το 76% των νοικοκυριών, ποσοστό που σχεδόν υποδιπλασιάστηκε το 2016, φτάνοντας στο 41,5%. Όσον αφορά το κύριο μέσο θέρμανσης με βάση τα στοιχεία για το 2018, χρήση καλοριφέρ πετρελαίου κάνει μόνο το 40,1% των κατοικιών, κάτι που φανερώνει μεγάλη υποχώρηση του μέσου συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Αντιθέτως, έχει αυξηθεί η χρήση καλοριφέρ φυσικού αερίου, φθάνοντας στο 12,4%, χωρίς όμως να αναπληρώνει την πτώση του πετρελαίου. Η σόμπα καυσόξυλων έχει υποχωρήσει (8,9%), αλλά παραμένει σε πολύ περισσότερα σπίτια από ό,τι προ κρίσης. Παράλληλα, όπως φαίνεται οι ξυλόσομπες και τα τζάκια στα αστικά κέντρα ήρθαν για να μείνουν ως θερμαντικά μέσα. Οι ηλεκτρικές συσκευές κάλυπταν το 15,2% και τα κλιματιστικά το 9,3%. Σόμπες πετρελαίου (1,7%), υγραερίου (1%) και θερμοσυσσωρευτές (1,6%) παρέμειναν χαμηλά, ενώ ψηλά παρέμεινε το… άλλο είδος (8,9%), το οποίο ισοδυναμεί με μαγκάλια, ανοικτά τζάκια και ό,τι άλλο χειρότερο.

Τέλος, το 0,8% των κατοικιών δηλώνει πως δεν έχει θέρμανση, αλλά πολύ περισσότερες δεν θερμαίνονται κατάλληλα. Αποκαρδιωτικά είναι και τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat), η οποία εκτιμά ότι το 25,7% των ελληνικών νοικοκυριών δυσκολεύεται να έχει άνετη πρόσβαση στη θέρμανση κατά τους χειμερινούς μήνες. Η Ελλάδα, με βάση αυτά τα στοιχεία, βρίσκεται στην τρίτη υψηλότερη θέση της ΕΕ, κάτω από τη Βουλγαρία και τη Λιθουανία!

Πώς να μπορούν τα νοικοκυριά να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες για αξιοπρεπή θέρμανση και διαβίωση, όταν, ειδικά μετά το 2012 και την άγρια πολιτική των μνημονίων, ζούμε την πιο ανελέητη φοροεπιδρομή — ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τα καύσιμα; Με βάση τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Βενζινοπωλών Ελλάδας (ΟΒΕ), οι φόροι στο πετρέλαιο θέρμανσης από το 2002 ως το 2019 αυξήθηκαν κατά 1.534%! Ενώ την τελευταία δεκαετία (2010-2019) αυξήθηκαν κατά 1.244%! Στα 1.000 λίτρα πετρελαίου θέρμανσης, το 2002 πληρώναμε φόρους συνολικά μόλις 21,24 ευρώ (με τον ΦΠΑ να ανέρχεται σε 18%) και το 2010 25,83 ευρώ (με τον ΦΠΑ να έχει αυξηθεί σε 23%). Όμως, το 2012 σχεδόν εξαπλασιάστηκε ο Ειδικός Φόρος Καυσίμων (ΕΦΚ) και από 60 ευρώ εκτινάχθηκε στα 330 ευρώ/1.000 λίτρα, ενώ το άθροισμα των φόρων ανήλθε σε 405,90 ευρώ. Το 2019 ο ΕΦΚ παρέμεινε στα ύψη (280 ευρώ), ο Φόρος Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) είναι πλέον στο 24% και το σύνολο φόρων στα 347,20 ευρώ/1.000 λίτρα.

Άμεση συνέπεια της ενεργειακής ένδειας και της γενικότερης φτώχειας είναι ότι όλο και περισσότερα νοικοκυριά καταφεύγουν στην καύση κακής ποιότητας ξύλων και οποιωνδήποτε άλλων υλικών μπορούν να κάψουν για να ζεσταθούν, με αποτέλεσμα τη ραγδαία άνοδο των επικίνδυνων για την ανθρώπινη υγεία ρύπων στην ατμόσφαιρα, ειδικότερα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Αποκαλυπτική ήταν η πρόσφατη παρέμβαση της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας (ΕΑΕ), η οποία έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι «η καύση ξύλου εκλύει στο εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον (στον αέρα) μεγάλες ποσότητες πολυκυκλικών αρωματικών υδρογονανθράκων, βενζολίου, διοξινών και αιωρούμενων σωματιδίων και μάλιστα των πιο μικρών, τα οποία διεισδύουν και εγκαθίστανται πολύ βαθιά στις κυψελίδες του πνεύμονα και από εκεί περνούν στην κυκλοφορία του αίματος και φτάνουν σε διάφορα όργανα του σώματος». Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνα του εργαστηρίου Περιβαλλοντικής Μηχανικής του Τμήματος Χημικών Μηχανικών του ΑΠΘ, «σε σπίτι που καίει τζάκι, τα σωματίδια με διάμετρο κάτω από 1 μm (ΡΜ1), φτάνουν τα 25.000 ανά κυβικό μέτρο, έναντι περίπου 10.000 σε ένα σπίτι χωρίς τζάκι». Παρατηρείται, δηλαδή, μια αύξηση κατά 150%, λόγω χρήσης τζακιού. Από όλες τις μελέτες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) προκύπτει ότι η συγκεκριμένη ρύπανση προκαλεί πολλαπλασιασμό της συχνότητας εμφάνισης καρκίνου –σε όσους είναι εκτεθειμένοι– αλλά και πληθώρα άλλων ασθενειών. Το συμπέρασμα είναι ότι η θαλπωρή και η γραφικότητα του τζακιού αποδεικνύεται ιδιαίτερα τοξική.

Η κοινωνική πολιτική, ώστε ο κόσμος να μη στερείται το αγαθό της θέρμανσης, είναι ανύπαρκτη και τα μέτρα που λαμβάνονται για μεγάλες κοινωνικές ομάδες (άνεργοι, φτωχά λαϊκά στρώματα, μετανάστες/πρόσφυγες) θυμίζουν ασπιρίνες για τον καρκίνο. Το γλίσχρο επίδομα θέρμανσης λαμβάνουν φέτος περίπου 600.000 και ανέρχεται σε διψήφιο ή χαμηλό τριψήφιο αριθμό ευρώ, ανάλογα με την ποσότητα αγοράς πετρελαίου αλλά και τη ζώνη διαμονής. Όμως και τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα Εξοικονομώ κατ’ οίκον Ι και ΙΙ, τα οποία υποτίθεται ότι σκοπό έχουν την ενεργειακή αναβάθμιση κατοικιών, απευθύνονται σε πολύ περιορισμένο αριθμό δικαιούχων, καλύπτοντας ένα ελάχιστο ποσοστό κατοικιών. Στο Εξοικονομώ Ι αναβαθμίστηκαν ενεργειακά περί τις 43.000 κατοικίες, ενώ το Εξοικονομώ ΙΙ ήταν πολύ πιο περιορισμένο, με παρεμβάσεις σε 20.000-25.000 σπίτια. Μάλιστα, σε πολλές περιοχές οι αιτήσεις ήταν τόσες πολλές που τα διατιθέμενα ποσοστά επιδότησης εξαντλήθηκαν μόλις σε μία ώρα. Χρειάζεται, λοιπόν, μια ριζική ανατροπή πολιτικής και σύγκρουση με τη σκληρή λιτότητα και φορολεηλασία που έχουν επιβληθεί από όλες τις κυβερνήσεις για να ζήσει ο λαός σε αξιοπρεπείς συνθήκες στέγασης και θέρμανσης.

Η εξοικονόμηση ενέργειας,μια ακόμα μπίζνα για το κεφάλαιο

Ελένη Βαφειάδου, αρχιτέκτονας-μηχανικός 

Στο επίπεδο της κλίμακας της κατοικίας οι πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί και αφορούν την ενεργειακή απόδοση των κτιρίων είναι: Πρώτο, προγράμματα με σκοπό να βελτιώσουν την ενεργειακή απόδοση και άρα το κόστος θέρμανσης και ψύξης υφιστάμενων κτιρίων. Δεύτερο, η νομοθεσία για νέα –κυρίως– κτίρια, ώστε να οδηγηθούμε σε μια νέα γενιά κτιρίων που θα καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια. Η τρίτη είναι μια οικονομική πολιτική (π.χ. επιδόματα θέρμανσης), προκειμένου να ζεσταθούν οι άνθρωποι άμεσα.

Όσον αφορά την πρώτη πολιτική, η σημασία της έγκειται στο ότι αφορά κυρίως το υφιστάμενο κτιριακό απόθεμα. Ειδικά στην Ελλάδα, το απόθεμα αυτό στη συντριπτική του πλειοψηφία υλοποιήθηκε πριν το 1983, οπότε και έγινε υποχρεωτική η θερμομόνωση. Πάνω από το 1/3 των περίπου 3,5 εκατομμυρίων κτιρίων κατασκευάστηκε μεταξύ 1945-1981, τότε που ανθούσε η αντιπαροχή, με φτηνές, κακές και χωρίς θερμομόνωση κατασκευές. Αυτό που έχει γίνει τα τελευταία χρόνια σε αυτό τον τομέα είναι η εισαγωγή ευρωπαϊκών συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων –Εξοικονομώ κατ’ οίκον Ι και ΙΙ– που χρηματοδοτούν πολύ συγκεκριμένες εφαρμογές — θερμομονώσεις, ενεργειακά τζάμια, τέντες και αποδοτικότερα συστήματα θέρμανσης.

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η αλλαγή της νομοθεσίας, ο Κανονισμός Ενεργειακής Απόδοση Κτιρίων (ΚΕΝΑΚ) και ο ΝΟΚ, οι οικοδομικοί νόμοι βάσει των οποίων χτίζονται πλέον τα νέα κτίρια. Ο πυρήνας της κριτικής είναι πως η εξοικονόμηση ενέργειας αντιμετωπίζεται ως μια ακόμα κερδοφόρα επιχείρηση με νέα αποδοτικότερα υλικά και συστήματα. Πιο συγκεκριμένα, έχουμε τη μηχανική μεταφορά υλικών και νομοθεσίας από βόρεια κλίματα, λόγω του ότι από εκεί εκπορεύονται οι νέες τεχνολογίες. Συστήματα που βασίζονται στη δημιουργία ερμητικά κλειστών κτιρίων με πριμοδότηση υλικών μη φιλικών προς το περιβάλλον και τον χρήστη. Αντίθετα, δεν πριμοδοτείται η ανακύκλωση και η επέκταση του χρόνου ζωής συστημάτων.

Οι παραπάνω πολιτικές είναι σαφές πως προωθούνται από ΕΕ και κυβερνήσεις σαν… χάντρες στους ιθαγενείς, όχι με βάση συνολικά τις αδυναμίες των ελληνικών κατασκευών και τη νέα φτώχεια που έχει διαμορφωθεί εν καιρώ κρίσης, την ενεργειακή φτώχεια ως άλλη –οξύμωρη– όψη της ενεργειακής σπατάλης που οδηγεί στην κλιματική αλλαγή και την περιβαλλοντική υποβάθμιση.

Στην Ελλάδα των μνημονίων, όπου αίρεται το δικαίωμα στη στέγη μέσα από τους μαζικούς πλειστηριασμούς ακόμα και της πρώτης κατοικίας, το «δικαίωμα στην ενέργεια» ακούγεται αίτημα επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως είμαστε μια χώρα που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τη μεγάλη ηλιοφάνεια, που είναι η αφετηρία των περισσότερων τεχνικών βιοκλιματικής εφαρμογής, που βασίζονται όχι σε ακριβά συστήματα και υλικά αλλά σε σωστές μελέτες και συνειδητοποιημένους χρήστες.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Κίμων Ρηγόπουλος

Η κοινή γνώμη είναι μια κατασκευή. Ο κοινός και άνυδρος τόπος που επιβάλλει η ισχύς της άρχουσας τάξης. Η «ουδέτερη» πληροφορία, αμετάφραστη, γίνεται φήμη προς χειραγώγηση και καλός αγωγός του φόβου που διαχέεται ως ο μόνος τρόπος ύπαρξης.

Το 224, που κάνει τη διαδρομή Καισαριανή-Πολύγωνο, έρχεται στη στάση μετά από 45 λεπτά. Σαρδελοποιημένοι άνθρωποι αγκομαχούν να ανεβούν και να χωρέσουν. Οι πιο πολλοί δείχνουν παραιτημένοι. Κάποια χέρια μετεωρίζονται μέχρι να βρουν χειρολαβή. Ταπεινωμένοι και συμφιλιωμένοι οι περισσότεροι με την πτώση τους. Απ’ έξω, σαν υπόμνηση ειρωνείας, μερικά ξεχασμένα στολίδια των γιορτών. Μια γυναίκα αρχίζει να ξεφωνίζει άκυρα: Φταίνε οι μετανάστες. Ένας κύριος δίπλα της την σεκοντάρει: Γι’ αυτό μας πετσόκοψαν και τις συντάξεις, για να τους έχουμε τους κηφήνες στα ώπα ώπα. Ξεθαρρεύουν και κάποιοι άλλοι. Υπερθεματίζουν: Να πάνε στον αγύριστο, στο διάολο να πάνε.

Η σιωπηρή πλειοψηφία μίλησε. Βρήκε τον ένοχο για την καθυστέρηση του λεωφορείου και ψάχνει την κρεμάλα. Κάποιοι επιβάτες αδιαφορούν. Ένα κορίτσι κουνάει με απόγνωση το κεφάλι του. Δεν θα μιλήσει τελικά. Θα καταπιεί τη διαφωνία της. Κουράζει η απόδειξη του αυταπόδεικτου όταν η «κοινή γνώμη» επιβάλλεται με τη μοχθηρία της. Και τότε το αμετάδοτο δίκιο σου σε πνίγει.

Η κοινή γνώμη βρυχάται. Έχει αποφασίσει να μην ακούει. Η κοινή λογική δεν έχει θέση σε αυτό το αργοπορημένο λεωφορείο. Αφού «το είπε και η τηλεόραση». Δεν χωράμε όλοι σε αυτή τη χώρα, όπως δεν χωράμε και σε αυτό το λεωφορείο. Με «τα φρένα σπασμένα» πού πάει; Πού το πάει αυτό το λεωφορείο;

Η κοινή γνώμη είναι μια κατασκευή. Ο κοινός και άνυδρος τόπος που επιβάλλει η ισχύς της άρχουσας τάξης. Η «ουδέτερη» πληροφορία αμετάφραστη γίνεται φήμη προς χειραγώγηση και καλός αγωγός του φόβου που διαχέεται ως ο μόνος τρόπος ύπαρξης. Φοβάμαι άρα υπάρχω. Αυτή είναι η φωνή της κοινής γνώμης. Φωνή δανεική που ισούται με εμπεδωμένη βαρβαρότητα.

Αισθανόμαστε ίσοι, όχι επειδή έχουμε την ίδια πρόσβαση στα μέσα παραγωγής, αλλά επειδή έχουμε την ίδια πρόσβαση στα μέσα μαζικής επικοινωνίας κι ας πηγαίνουμε εμείς με το σαράβαλο. Ποιος οριοθετεί τους δρόμους και κάνει την πρόσβαση διαδρομή αλλοτρίωσης, μικρή σημασία έχει. Φτάνει που εμείς «ξέρουμε».

Η χειραφέτηση επομένως είναι μια πολεμική διαδικασία εναντίον των όρων διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Δεν περιορίζεται σε μια νοσταλγική αντικαπιταλιστική επιθυμία χωρίς χρέωση. Προϋποθέτει τη διαρκή ρήξη με το αλάθητο της κοινής γνώμης.

Χειραφέτηση είναι η απελευθέρωση της λαϊκής βούλησης από τα δεσμά των προκαταλήψεων που την κατευθύνουν. Εδώ κάθε κολακεία ισοδυναμεί με την παράδοσή μας στις δυνάμεις του εχθρού. Χρειαζόμαστε θηριώδη επιμονή για να μη μας καταπιεί η παλίρροια της μνησικακίας. Μια μνησικακία που βρίσκεται στον αντίποδα του ταξικού μίσους. Όσο πιο κάτω ο «εχθρός» τόσο πιο εύκολο και το θάψιμό του. Και μαζί με αυτόν μπορούμε να θάψουμε στη λήθη και ό,τι μας θυμίζει την κοινή μοίρα μας, δηλαδή το κοινό έλλειμμα προοπτικής. Η κοινή γνώμη χωρίς ταξικό πρόσημο και με αφοπλισμένη την ανθρώπινη φιλοτιμία μας, είναι το συνονθύλευμα ακατέργαστων απωθημένων. Είναι η κρεατομηχανή που αλέθει τον άνθρωπο σε υπόλοιπο ανθρώπου και κατιμά.

Η χειραφέτηση προϋποθέτει τη διαρκή ρήξη με το αλάθητο της κοινής γνώμης

Ανάποδος καιρός και το πλήρωμα ζαλισμένο. Με κύματα βουβά που στις κορυφές τους δεν ασπρίζουν. Με τεμαχισμένο το όλον ώστε να ελέγχονται οι επιμέρους αντιστάσεις και οι περιστασιακοί στασιαστές. Όμως ας αφήσουμε τις μεταφορές και την καλολογία. Είμαστε ακόμα όρθιοι για να το αλλάξουμε. Να βρούμε τη ρότα και να φωνάξουμε λυτρωμένοι αντί για θάλαττα, θάλαττα: Άνθρωποι στη στεριά. Και αυτό να είναι η κυριολεξία.

*Είναι κάποιες σκέψεις που μου γεννήθηκαν διαβάζοντας το υπό έκδοση έργο του Γιώργου Ρούση σχετικά με τον μύθο της ελεύθερης βούλησης της πλειοψηφίας.

Πηγή: ΠΡΙΝ -  pandiera.gr

Τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου και τον πολιτικό του αντίπαλο, Μπένι Γκαντς, προσκάλεσε στην Ουάσινγκτον την επόμενη ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικ Πενς, ώστε να ενημερωθούν για το αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο για τη Μέση Ανατολή.

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει προαναγγείλει ότι ετοιμάζει σχέδιο για την ειρήνη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, προκαλώντας την αντίδραση της Παλαιστινιακής Αρχής λόγω της σταθερής και ενεργητικής στήριξης που παρέχει στην κυβέρνηση του Ισραήλ, τόσο αναγνωρίζοντας την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αλλά και με την απόφασή του να μεταφέρει εκεί την πρεσβεία των ΗΠΑ. Επίσης, στηρίζει την πολιτική του Τελ Αβίβ για την κατασκευή οικισών εποίκων, που έχουν χαρακτηριστεί παράνομοι από τον ΟΗΕ.

Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πενς, που βρίσκεται στο Τελ Αβίβ για τις τελετές μνήμης του Ολοκαυτώματος, δήλωσε σήμερα ότι ο πρόεδρος Τραμπ του ζήτησε «να μεταφέρει μια πρόσκληση στον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο την επόμενη εβδομάδα για να συζητήσουμε περιφερειακά θέματα και την προοπτική ειρήνης στους Αγίους Τόπους».

Επίσης ανέφερε ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δέχθηκε την πρόσκληση και πως στις συζητήσεις θα συμμετάσχει και ο Μπένι Γκαντς.

Σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα πάει αφιχθεί την Τρίτη στην Ουάσινγκτον, ενώ και ο Γκαντς δέχθηκε την πρόσκληση. Ωστόσο δεν δόθηκαν πληροφορίες για την ημερομηνία άφιξης του τελευταίου.

πηγη: efsyn.gr

Εντείνονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν την περασμένη εβδομάδα στη Γαλλία, με αποτέλεσμα οι μεταφορές κυριολεκτικά να βραχυκυκλώνουν.

Σε επτά σημαντικά λιμάνια, και πιο συγκεκριμένα σε αυτά των Calais, Dunkirk, Le Havre, Rouen, Nantes Saint-Nazaire, La Rochelle και Marseille, παρατηρούνται σημαντικές καθυστερήσεις. Ιδιαίτερα τα λιμάνια πορθμείων των Le Havre και Marseille έχουν κυριολεκτικά διακόψει τη λειτουργία τους.

Στο πλαίσιο αυτό, η Brittany Ferries ενημέρωσε το επιβατικό κοινό της ότι τα προγραμματισμένα δρομολόγια μεταξύ Portsmouth και Le Havre για την Πέμπτη 23 και την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου ακυρώνονται. Από την πλευρά της, η P&O Ferries καλεί το επιβατικό κοινό να ενημερώνεται διαρκώς μέσω της ιστοσελίδας της εταιρείας για πιθανές αλλαγές στα δρομολόγια.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις μεταφορές αφορούν τις νέες μεταρρυθμίσεις που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση για το συνταξιοδοτικό και μέχρι στιγμής επηρεάζουν τις σιδηροδρομικές συνδέσεις και τις δημόσιες συγκοινωνίες σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι τα λιμάνια.

πηγη: naftikachronika.gr

Σύμφωνα με νέα επιδημιολογική μελέτη, ο κίνδυνος μη θανατηφόρου εμφράγματος αυξάνεται έξι ώρες μετά την έκθεση του οργανισμού σε αυξημένα επίπεδα ατμοσφαιρικής ρύπανσης

Ακόμη και η ολιγόωρη έκθεση στα μικροσωματίδια της ατμοσφαιρικής ρύπανσης ενδέχεται να προκαλέσει μη θανατηφόρα καρδιακή προσβολή, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Environmental Health Perspectives.

Πρόκειται για την πρώτη επιδημιολογική διερεύνηση των επιπτώσεων της έκθεσης σε μικροσωματίδια UFP και της καρδιακής προσβολής, χρησιμοποιώντας τον αριθμό των μορίων, το μήκος και τη συγκέντρωσή τους ανά επιφάνεια σε ωριαία έκθεση. Σημειώνεται ότι πρόκειται για τα λεπτόκοκκα σωματίδια με διάμετρο κάτω 2,5μm που στις αστικές περιοχές εκλύονται κατά κύριο λόγο από τα καυσαέρια των οχημάτων.

«Η μελέτη αυτή επιβεβαιώνει αυτό που υποψιαζόμασταν εδώ και πολύ καιρό: ότι τα μικροσκοπικά σωματίδια της ατμοσφαιρικής ρύπανσης παίζουν ρόλο στις σοβαρές καρδιακές παθήσεις και ότι αυτό συμβαίνει ακόμα και μέσα στις πρώτες ώρες της έκθεσης», αναφέρει ο Δρ. Kai Chen, επίκουρος καθηγητής στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Yale και πρώτος συγγραφέας της μελέτης.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι κάθε φορά που ο αριθμός των μικροσωματιδίων αυξανόταν, ο κίνδυνος μη θανατηφόρου εμφράγματος έξι ώρες μετά την έκθεση αυξανόταν κατά 3,27%.

Τα μικροσωματίδια UFP αποτελούν κίνδυνο για την υγεία λόγω του μικρού τους μεγέθους, της μεγάλης επιφάνειας ανά μονάδα μάζας και της ικανότητάς τους να προσβάλλουν τα κύτταρα και να εισέρχονται στη ροή του αίματος.

Ο Δρ. Chen και οι συνεργάτες του, λοιπόν, θέλησαν να δουν αν η παροδική έκθεση στα UFP μπορεί να προκαλέσει καρδιακές προσβολές και αν εναλλακτικές μετρήσεις όπως το μήκος των μορίων και οι συγκεντρώσεις ανά επιφάνεια μπορούν να βελτιώσουν τα -ελλιπή μέχρι τώρα- ερευνητικά αποτελέσματα όσον αφορά στις επιπτώσεις των UFP στην υγεία.

Έτσι, εξέτασαν περισσότερους από 5.898 ασθενείς με μη θανατηφόρο καρδιακή προσβολή, συγκρίνοντας τα μεμονωμένα περιστατικά με τα δεδομένα ατμοσφαιρικής ρύπανσης UFP τη στιγμή της καρδιακής προσβολής και προσαρμόζοντας τα στοιχεία σε μια ποικιλία επιπρόσθετων παραγόντων, όπως η ημέρα της εβδομάδας, οι μακροχρόνιες τάσεις και η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση.

«Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προς την κατανόηση του κατάλληλου παράγοντα ένδειξης της έκθεσης στα UFP όσον αφορά στον προσδιορισμό των βραχυπρόθεσμων επιπτώσεων στην υγεία. Κι αυτό γιατί οι επιπτώσεις του μήκους και της συγκέντρωσης των μορίων ανά επιφάνεια ήταν ισχυρότερες από εκείνες του αριθμού συγκέντρωσής τους και παρέμειναν έτσι ακόμα και μετά την προσαρμογή σε άλλους ρύπους της ατμόσφαιρας», εξηγεί ο Δρ. Chen και καταλήγει:

«Μελλοντική μελέτη θα εξετάσει τις ωριαίες εκθέσεις συνδυαστικά τόσο με την ατμοσφαιρική ρύπανση όσο και με την υπερβολική θερμοκρασία. Θα εντοπίσουμε επίσης τους ευάλωτους υπο-πληθυσμούς, όσον αφορά στις προϋπάρχουσες παθήσεις και την πρόσληψη φαρμακευτικής αγωγής».

πηγη: ygeiamou.gr

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«Εάν είχαμε την πολυτέλεια, θα πρότεινα να μην δουλεύουμε ούτε τις Δευτέρες, ούτε τις Τετάρτες»… Αυτό ισχυρίστηκε προκλητικά, ειρωνευόμενος τους εργαζόμενους, ο πρόεδρος και ιδιοκτήτης της εταιρείας Jumbo, Απόστολος Βακάκης.

Πριν από λίγες εβδομάδες η αλυσίδα ανακοίνωσε ότι τα καταστήματα της σε Πρέβεζα και Κατερίνη θα παραμένουν ανοιχτά και τις Κυριακές, επιδιώκοντας να «σπάσει» στην πράξη την κυριακάτικη αργία. Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα αντέδρασαν και στα Jumbo κηρύχθηκε για πρώτη φορά 24ωρη απεργία. 

Μπροστά στις αντιδράσεις των εργαζομένων αλλά και μεγάλου τμήματος της κοινωνίας το αφεντικό επέλεξε να …πουλήσει «πνεύμα». Συγκάλεσε λοιπόν έκτακτη Γενική Συνέλευση του ομίλου και από το βήμα της υποστήριξε: «Εάν είχαμε την πολυτέλεια, θα πρότεινα να μην δουλεύουμε ούτε τις Δευτέρες, ούτε τις Τετάρτες».

Βέβαια ταυτόχρονα με τους ανόητους εργοδοτικούς αστεϊσμούς επέμεινε ότι δεν θα υποχωρήσει και θα προχωρήσει στο άνοιγμα των καταστημάτων του τις Κυριακές. Ουσιαστικά ξεκαθάρισε τις  προθέσεις του να μετατρέψει σε σύγχρονα στρατόπεδα εργασίας τις επιχειρήσεις τους, οι οποίες θα είναι ανοιχτές και τις 52 εβδομάδες το χρόνο.

Μάλιστα, επιδίωξε να εμφανίσει την απόφαση του ως μια κίνηση του έγινε προς απάντηση και στον τοπικό ανταγωνισμό (!). Επίσης ισχυρίστηκε ότι η συγκεκριμένη απόφαση προσθέτει κόστος λειτουργίας (!) έναντι μίας «ελπίδας αύξησης» της αποτελεσματικότητας σε ετήσια βάση. Ωστόσο, την απόφαση την πήρε και την υλοποιεί! Γιατί; Γιατί ακριβώς θέλει να μεταφέρει το συγκεκριμένο μοντέλο εργασίας σε κάθε γωνιά της χώρας, όπου διαθέτει κατάστημα, με μοναδικό στόχο φυσικά την περαιτέρω αύξηση των κερδών του. Προχωρά στο άνοιγμα των καταστημάτων στο πλαίσιο μιας ευαισθησίας για την… ενίσχυσης του τοπικού ανταγωνισμού; Προφανώς και όχι. Στόχος είναι να πάρει  μεγαλύτερο μέρος από την πίτα της αγοράς.

Ωστόσο επιχείρησε να κρύψει τις πραγματικές προθέσεις του και μάλιστα προκλητικά εμφανίστηκε και …φιλεύσπλαχνος απέναντι στους εργαζόμενους. Ισχυρίστηκε, σύμφωνα με το news247, ότι ανοίγει τα συγκεκριμένα καταστήματα Κυριακές για να στηρίξει την τοπική απασχόληση καθώς, όπως ισχυρίστηκε, δεν θα διακοπούν οι συμβάσεις του 30% των εργαζομένων που θεωρούνται εποχικοί υπάλληλοι. Αν δεν τα ανοίξει τα καταστήματα τις Κυριακές απείλησε ότι θα τους απολύσει; Ωμός ο ταξικός εκβιασμός… 

Ο ίδιος, συνεχίζοντας το κάλπικο φιλεργατικό κρεσέντο του, ανέφερε ότι παρά την διεύρυνση του ωραρίου στις 7 ημέρες, οι εργαζόμενοι διατηρούν πλήρως τα δικαιώματα της 40ωρης απασχόλησης. Τι δεν είπε; Ότι από τη στιγμή που η κυριακάτικη αργία καταργείται η μέρα αυτή θα θεωρείται εργάσιμη και θα έχει τη δυνατότητα να την πληρώσει χωρίς την προσαύξηση, όπως δηλαδή, θα πληρώνονταν μια κανονική εργάσιμη ημέρα!

Οι καπιταλιστές επιδιώκουν με κάθε τρόπο την παράταση της εργάσιμης μέρας, την κατάργηση των αργιών και κυρίως την αύξηση της εντατικοποίησης της εργασίας. Κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα πρόσθετης εργασίας, για τα αφεντικά σημαίνει αύξηση της υπεραξίας και άρα μεγιστοποίηση των κερδών τους… Το ίδιο ισχύει και για τον κ. Βακάκη των Jumbo. Στην αντίπερα όχθη για τους εργαζόμενους αυτές οι πρακτικές σηματοδοτούν ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση, εξουθένωση και διάλυση της ζωής τους…

Στο χέρι της εργατικής τάξης της χώρας είναι, είτε από τη θέση του εργαζόμενου, είτε από αυτή του καταναλωτή, να τσακίσουν στην πράξη τους σχεδιασμούς των κεφαλαιοκρατών…

πηγη: imerodromos.gr

Της Μ. Παπαχριστούδη στη στήλη “Πίσω από τις κάμερες” στο ΠΡΙΝ της Κυριακής

Με τον πιο επίσημο τρόπο άνοιξε η παραδοσιακή διαπραγμάτευση της πολιτικής εξουσίας με τους εκδότες αλλά και τους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών, τις διαφημιστικές εταιρείες και τους περιφερειακούς σταθμούς. Στο μενού βρέθηκε η συνέχιση της έκδοσης των εφημερίδων πανελλήνιας κυκλοφορίας με απευθείας κρατική στήριξη, στα πρότυπα του περιφερειακού Τύπου, αλλά και η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων των αφεντικών της τηλεόρασης. Εδώ, το πάνω χέρι πλέον έχει η κυβέρνηση που τόσο υποστηρίχθηκε και συνεχίζει να υποστηρίζεται από τη συντριπτική πλειονότητα των Μέσων — άλλωστε, εκτός από τις τρεις-τέσσερις εφημερίδες που κατατάσσονται στην ευρύτερη επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ (Documento, ΕφΣυν, Αυγή), όλες οι άλλες στηρίζουν Μητσοτάκη.

Ωστόσο, η απόσυρση της ενίσχυσης για το 2019, δηλαδή των χρημάτων που προορίζονταν για να πληρωθούν τα χρωστούμενα δεδουλευμένα σε εργαζόμενους και τα χρέη σε ασφαλιστικά ταμεία, έχει προκαλέσει ρωγμή στο μέτωπο εκδοτών-Μητσοτάκη. Τη μικρή εστία φωτιάς έσπευσε να σβήσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στ. Πέτσας, δηλώνοντας πως μέσα σε δυο μήνες θα έχει ανακοινωθεί το κυβερνητικό πρόγραμμα στήριξης του Τύπου. Η θέση αυτή δεν ικανοποιεί ούτε τους μικρούς εκδότες, οι οποίοι, σε αντίθεση με τους «μεγάλους» των εφημερίδων, ανέμεναν τη χρηματική ανάσα εντός του 2019.
Με την πρώτη ανάγνωση, λοιπόν, η απόσυρση της οικονομικής στήριξης χτυπάει άμεσα τις εκδοτικές επιχειρήσεις που δεν στηρίζονται με άλλα επιχειρηματικά κεφάλαια και δεν διαθέτουν τηλεοπτικούς σταθμούς. Όλες, δηλαδή, με εξαίρεση τα Μέσα των Μαρινάκη, Αλαφούζου, Σαββίδη και Βαρδινογιάννη. Όσο για την απροκάλυπτη συνδικαλιστική υποστήριξη των (κακο)πληρωτών εκδοτών από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ, η οποία προειδοποίησε με απεργιακές κινητοποιήσεις, εμμένοντας στην άμεση χορήγηση της κρατικής ενίσχυσης του 2019 και του 2020 με βάση την απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, απηχεί σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις των εκδοτών.

Το γεγονός, πάντως, ότι η ενίσχυση στον Τύπο μετατρέπεται από τις κυβερνήσεις –της ΝΔ σήμερα και του ΣΥΡΙΖΑ πριν από αυτήν– σε σήριαλ πολλών επεισοδίων, καταδεικνύει και το μέγεθος της αλληλοεξάρτησης μεταξύ των δυο…

Για την τηλεόραση η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανταποκρίνεται άμεσα στις απαιτήσεις της αγοράς. Έτσι, θεωρείται βέβαιο πως προωθείται η πλήρης κατάργηση του Ειδικού Φόρου Τηλεόρασης, ύψους 5%, απαίτηση την οποία έθεσαν και οι διαφημιστικές εταιρείες. Παράλληλα, προωθείται η πλήρης απελευθέρωση της διαφήμισης, ενώ και η νέα τηλεοπτική οδηγία που θα ενταχθεί στο εθνικό δίκαιο υποστηρίζει αυτή την κατεύθυνση.

Στο μενού της διαπραγμάτευσης υπάρχουν και οι περιφερειακές άδειες. Οι ιδιοκτήτες ενδιαφερόμενων καναλιών έχουν ζητήσει την κατάργηση της δημοπρασίας για τις άδειες, αίτημα που φαίνεται πως έκανε αποδεκτό η κυβέρνηση, αν και μένει να το διαπιστώσουμε με την κατάθεση της απαραίτητης τροπολογίας. Αυτό που είναι βέβαιο πως δεν θα συζητηθεί, είναι να δοθούν επιπλέον άδειες σε πανελλαδικής εμβέλειας θεματικά κανάλια, όσο κι αν το θέλουν ορισμένοι.

Αποφάσεις για την ΕΡΤ, για την (υποχρεωτική) εθελούσια έξοδο προσωπικού μονίμων υπαλλήλων και το νέο οργανόγραμμα, αναμένονται τις επόμενες ημέρες. Στο ραδιομέγαρο, στο μεταξύ, συνεχίζεται η προσθήκη ενημερωτικών εκπομπών με άρωμα ψυχαγωγίας ιδιωτικών. Η ΕΡΤ ενδυναμώνει τον χαρακτήρα της ως ελεγχόμενος κυβερνητικός οργανισμός και παράλληλα εντάσσει στη δομή της την αμφίβολης ποιότητας ψυχαγωγία των ιδιωτικών καναλιών.

πηγη:  prin.gr

Προ των πυλών η πλήρης ιδιωτικοποίηση κοινωνικής ασφάλισης και περίθαλψης

Πάνος Παπανικολάου*

Οι νεόκοποι διοικητές νοσοκομείων της κυβέρνησης Μητσοτάκη που μόλις πρόσφατα ανέλαβαν καθήκοντα, ήδη αναγκάζονται να επιδοθούν σε αγώνα δρόμου εν όψει των επικείμενων «εσωτερικών αξιολογήσεων» του «επιτελικού κράτους»: ο υπουργός Υγείας θα αξιολογεί τους διοικητές και ο πρωθυπουργός τον υπουργό.

Ποιο θα είναι το βασικό κριτήριο αυτής της «αξιολόγησης»; Μήπως η καλή λειτουργία των νοσοκομείων όσον αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης περίθαλψης; Το πόσες ζωές έσωσε το κάθε νοσοκομείο;

Χάσατε: τουλάχιστον όσον αφορά την επερχόμενη «πρώτη αξιολόγηση» το κριτήριο θα είναι η πλήρης εφαρμογή της διαδικασίας των ΚΕΝ – DRGs. Τι είναι αυτά τα νέα «Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια» (DRGs); Είναι ένα λογιστικό σύστημα κωδικοποίησης της κοστολόγησης σε χρήμα των ιατρικών πράξεων. Η σχετική υποχρέωση συμμόρφωσης των δημόσιων νοσοκομείων προκύπτει από νομοθεσία της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ, ΦΕΚ 4898 τ. Β΄, 1-11-2018). Και γιατί χρειάζεται η ακριβής κοστολόγηση κάθε ιατρικής πράξης, δηλαδή της ίδιας της ιατρικής εργασίας (τα ιατρικά υλικά και τα φάρμακα ανέκαθεν χρεώνονταν εδώ και πολλές δεκαετίες) σε ένα δημόσιο σύστημα περίθαλψης στο οποίο οι γιατροί είναι δημόσιοι λειτουργοί μισθοδοτούμενοι από τον κρατικό προϋπολογισμό με ειδικό μισθολόγιο;

Η σχετική ρητορική των κυβερνήσεων, τόσο της σημερινής όσο και της προηγούμενης, είναι ακριβώς η ίδια: η κοστολόγηση της ιατρικής εργασίας (την οποία μάλιστα πρέπει σύμφωνα με την νομοθεσία που προαναφέρθηκε να την κάνουν οι ίδιοι οι γιατροί, δηλαδή οι ίδιοι οι γιατροί να …«πιστώνουν» στον ασθενή τον κατάλληλο κωδικό χρέωσης) χρειάζεται δήθεν ώστε τα νοσοκομεία να μπορούν να χρηματοδοτούνται «γενναία» από τον ΕΟΠΥΥ. Άλλωστε η λογική του τρέχοντος ΕΚΠΥ του ΕΟΠΥΥ και των προηγούμενων αντίστοιχων νομοθετημάτων είναι ακριβώς αυτή: ο ΕΟΠΥΥ τελείως «ουδέτερα» αντιμετωπίζει ως «ισότιμους παρόχους» τόσο τα δημόσια νοσοκομεία όσο και τις συμβεβλημένες ιδιωτικές κλινικές.

Γι’ αυτό υποτίθεται πως με ενιαίο τρόπο θα «αποζημιώνει» τα νοσήλια για την περίθαλψη των ασφαλισμένων του οι οποίοι πρακτικά είναι όλος ο πληθυσμός της χώρας με εξαίρεση τους ανασφάλιστους και ελάχιστα εναπομείναντα «αυτόνομα» ασφαλιστικά ταμεία. Αυτός είναι ένας από τους ιδεολογικοπολιτικούς άξονες που συνέχει τα μνημόνια επί όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων (ΓΑΠ, Σαμαρά, Τσίπρα και Μητσοτάκη).

Εκκωφαντικά αποδεικνύεται όμως πως ακόμα και αυτό το νεοφιλελεύθερο μοντέλο («αυτοχρηματοδοτούμενος ο ΕΟΠΥΥ, αυτοχρηματοδοτούμενα επιχειρηματικοποιημένα νοσοκομεία, ισότιμη αντιμετώπιση από τον ΕΟΠΥΥ των δημόσιων νοσοκομείων και των συμβεβλημένων ιδιωτικών κλινικών» κλπ) δεν είναι παρά μια προπαγανδιστική μπαρούφα. Γιατί; Μα απλούστατα γιατί κάθε 2 – 3 χρόνια στα μουλωχτά έρχεται μια νομοθετική ρύθμιση που απλούστατα ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ τα συσσωρευμένα («στα χαρτιά») χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία τα οποία έχουν προκύψει λόγω της νοσηλείας ασφαλισμένων του ΕΟΠΥΥ.

Η τελευταία τέτοια ρύθμιση έγινε μόλις προ μηνός (ΥΑ Β2.α/ Γ.Π. οικ. 88565/24-12-2019). Αφορούσε χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία για την τριετία 2015 – 2017. Ξέρετε τι ποσό διαγράφτηκε με «μονοκονδυλιά»; Κρατηθείτε: 3,5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ! Δηλαδή χωρίς να έχουν εφαρμοστεί τα ΚΕΝ – DRGs, ο ΕΟΠΥΥ δεν είχε να πληρώσει σχεδόν ούτε …«σάλιο» και το κράτος (για 3η συνεχόμενη φορά τα τελευταία 7 χρόνια) διέγραψε τα χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα νοσοκομεία.

Αν υποθετικά το σύστημα χρέωσης ΚΕΝ – DRGs είχε ήδη εφαρμοστεί από τις αρχές του 2015, τα χρέη αυτής της τριετίας 2015 – 2017 φυσικά δεν θα ήταν μόνο 3,5 δισ. αλλά υπερπολλαπλάσια. Αφού λοιπόν ο ΕΟΠΥΥ αποδεδειγμένα (για λόγους …ταμειακής ουσίας και όχι διαδικασίας) ΔΕΝ μπορεί να χρηματοδοτήσει τα δημόσια νοσοκομεία και με το ζόρι καταφέρνει ίσα ίσα να καλύπτει ένα μέρος της φαρμακευτικής δαπάνης και ένα μέρος της δαπάνης των εξωτερικών διαγνωστικών εξετάσεων (το υπόλοιπο μέρος, την λεγόμενη «συμμετοχή», την πληρώνει ο ασφαλισμένος από την τσέπη του), τότε τι τα θέλουμε τα ΚΕΝ – DRGs στα δημόσια νοσοκομεία;

Απλούστατα: το σύστημα ΚΕΝ – DRGs είναι αναγκαία προϋπόθεση για την επέλαση των ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ασφαλιστικών εταιρειών στην δημόσια περίθαλψη. Το Σύστημα Κωδικών Κοστολόγησης Ιατρικής Εργασίας ΚΕΝ – DRGs δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια σύγχρονη διεθνής καπιταλιστική «γλώσσα» κοστολόγησης ιατρικών πράξεων και ιατρικής εργασίας ώστε να υπάρχουν οι απαραίτητοι καπιταλιστικοί «κανόνες του παιχνιδιού» σε ένα ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα που θα συναλλάσσεται με τις μονάδες περίθαλψης με όρους ιδιωτικής οικονομίας κατά το πρότυπο των ΗΠΑ.

Άρα ακόμα και το νεοφιλελεύθερο μοντέλο «επιχειρηματικοποιημένη οικονομική λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων ώστε να συναλλάσσονται με τον ΕΟΠΥΥ ως πάροχοι ισότιμοι με τις συμβεβλημένες ιδιωτικές κλινικές» είναι ουσιαστικά ένας fake «φερετζές» γιατί ακόμα και το μοντέλο αυτό είναι πολύ … light για τις πραγματικές σημερινές επιδιώξεις του συστήματος.

Προ των πυλών δεν είναι απλά η «επιχειρηματικοποίηση» αλλά η ΠΛΗΡΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ τόσο της ασφάλισης όσο και της περίθαλψης. Αυτό ακριβώς προετοίμαζαν τα νομοθετήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ακριβώς σπεύδει να υλοποιήσει τώρα η ΝΔ.

Είναι προφανές πως μια τόσο σκληρή επίθεση ενάντια στα στοιχειώδη δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας απαιτεί και την ανάλογη απάντηση από το κίνημα. Πρώτα και κύρια σε επίπεδο αιτημάτων και διεκδικήσεων. Είναι θνησιγενείς οι κλασικοί αμυντικοί ρεφορμισμοί, δηλαδή η λογική «υπεράσπισης της κοινωνικής ασφάλειας περίθαλψης» και «υπεράσπισης του Ιερού Ταμείου του νοσοκομείου που πρέπει να χρηματοδοτείται από την κοινωνική ασφάλιση για να παρέχει δωρεάν περίθαλψη». Τα αιτήματα πρέπει να είναι ριζικά, ανατρεπτικά και να μην προσπαθούν μάταια να επιβληθούν μέσα στο ιδεολογικοπολιτικό «γήπεδο» του αντιπάλου γιατί τότε η ήττα είναι σίγουρη. Το κίνημα πρέπει να περάσει επειγόντως στην άλλη όχθη, αυτή της δικής του αντεπίθεσης:

1. Πλήρως κρατικοκεντρικό δημόσιο σύστημα περίθαλψης αποκλειστικά χρηματοδοτούμενο από τον κρατικό προϋπολογισμό δηλαδή από την γενική φορολογία ΚΑΙ ΟΧΙ από τα κοινωνικά ασφαλιστικά ταμεία, άρα :

2. Κατάργηση του κλάδου περίθαλψης του ΕΦΚΑ, δηλαδή κατάργηση του ΕΟΠΥΥ, άρα :

3. Κατάργηση και των ασφαλιστικών εισφορών περίθαλψης, άρα :

4. Κατάργηση κάθε διάκρισης μεταξύ ασφαλισμένων και ανασφάλιστων, όλος ο πληθυσμός να θεωρείται αυτοδίκαια ασφαλισμένος όσον αφορά την δημόσια περίθαλψη, άρα :

5. Κατάργηση κάθε κρατικοδίαιατης χρηματοδότησης προς τους ιδιώτες επιχειρηματίες περίθαλψης.

Μα θα αντέξει το σύστημα περίθαλψης χωρίς χρηματοδότηση από την κοινωνική ασφάλιση; ΦΥΣΙΚΑ – ούτως ή άλλως ήδη σχεδόν αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό χρηματοδοτείται αφού τα χρέη του ΕΟΠΥΥ προς τα δημόσια νοσοκομεία στο μεγαλύτερό τους μέρος δεν αποπληρώνονται ποτέ και κάθε τόσο διαγράφονται.

Μα έτσι δεν θα ανέβει το κόστος της περίθαλψης; ΟΧΙ – ακριβώς το αντίθετο, θα μειωθεί δραματικά: το υπάρχον από πολλές δεκαετίες ασφαλιστικοκεντρικό σύστημα ίσα ίσα που εκτίναξε το κόστος σε δυσθεώρητα ύψη λόγω σκανδαλωδών υπερτιμολογήσεων (κυρίως από τα τέλη της δεκαετίας 1990 και μετά) σε φάρμακα – υλικά – υπηρεσίες τις οποίες υπαγόρευσαν ιδιώτες προμηθευτές και ιδιώτες επιχειρηματίες περίθαλψης – διάγνωσης προκειμένου μέσω προμηθειών και συμβάσεων να καταληστεύουν τα αποθεματικά των κοινωνικών ασφαλιστικών ταμείων.

Μα αυτό προϋποθέτει ριζικές κοινωνικές και πολιτικές ανατροπές αφού δεν θα μας αφήσουν. ΝΑΙ, προϋποθέτει. ΟΧΙ, δεν θα μας αφήσουν. Άλλωστε στις σημερινές συνθήκες το σύστημα υποχωρεί έστω και εν μέρει μόνο αν απειλείται σοβαρά πως θα χάσει το όλον.

*Ο Πάνος Παπανικολάου είναι Νευροχειρουργός, ΓΓ της ΟΕΝΓΕ, μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, εκπρόσωπος του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή και μέλος της ΠΕ του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση.

πηγη:  pandiera.gr