Η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει για την «κανονικότητα» αλλά έρχεται διαρκώς η πραγματικότητα και την διαψεύδει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον χώρο της δημόσιας Υγείας:

Μητέρα και κόρη ζήτησαν ραντεβού για ιατρική εξέταση (γαστροσκόπηση), για την πρώτη, στο νοσοκομείο Χανίων. Το αίτημα τους απαντήθηκε και το ραντεβού προσδιορίστηκε τον Φεβρουάριο του 2022! 

Το θέμα αποκάλυψε το zarpanews.grκαι, όπως περιγράφεται στο ρεπορτάζ η κόρη της θεώρησε ότι ήταν τυπογραφικό λάθος. Επικοινώνησε με το νοσοκομείο αλλά το λάθος δεν ήταν τυπογραφικό, ήταν «κανονικότατο» ραντεβού… Η ίδια η γυναίκα που την αφορούσε το ραντεβού δήλωσε zarpanews.gr: «Όταν μου το είπε, σκέφτηκα να κλάψω ή να γελάσω; Λοιπόν γέλασα πολύ, μα πάρα πολύ. Και όχι γιατί ήταν αστείο, αλλά μόνο ως αστείο μπορεί κανείς να το εκλάβει για να μην θυμώσει πολύ.  Και είναι μέχρι να τύχει στον καθένα και να δει ποιο πραγματικά είναι το σύστημα υγείας για το οποίο πληρώνουμε αδρά και παχυλά όλοι μας. Αυτή είναι η κατάσταση στον χώρο της υγείας και όχι μόνο, τα προβλήματα είναι τεράστια και επειδή δεν τα φωνάζουμε καθημερινά δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν».

To γεγονός πως ο υπουργός Υγείας, Βασίλης Κικίλιας, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ – ΜΠΕ, έκανε παρέμβαση για το θέμα, ζητώντας αμέσως ενημέρωση και εξηγήσεις από όλες τις εμπλεκόμενες υγειονομικές Αρχές, μάλλον δεν λέει τίποτα.  Δυστυχώς, πρόκειται για ένα συμβάν που εντάσσεται στην «κανονικότητα» της υγείας για χιλιάδες και χιλιάδες ασθενείς. Μόλις, χθες, άλλωστε, υπήρχε ένα ακόμα τραγικό παράδειγμα ελλείψεων. Με αφορμή τον τραυματισμό τεσσάρων εργαζομένων, από πυρκαγιά στα διυλιστήρια της «Motor Oil» αναδείχθηκαν τα εξής: 

Η χώρα μας μετράει σήμερα 750 κρεβάτια ΜΕΘ στο ΕΣΥ, από τα οποία λειτουργούν μόλις τα 560, ενώ εξοπλισμό έχουν τα 650. Μόνο το 6% των συνολικών κρεβατιών των νοσοκομείων στη χώρα μας είναι κρεβάτια ΜΕΘ (έπρεπε να είναι 20%). Καθημερινά πάνω από 30 βαρέως πάσχοντες περιμένουν για κρεβάτι ΜΕΘ. Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Εταιρείας Εντατικολόγων, απαιτούνται τουλάχιστον 3.000 δημόσια κρεβάτια ΜΕΘ (διαβάστε περισσότερα εδώ).

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Με τις «ευλογίες» της κυβέρνησης Μητσοτάκη οι τράπεζες ετοιμάζουν 25.000 πλειστηριασμούς για το 2020 και χιλιάδες εξώσεις υπερχρεωμένων λαϊκών οικογενειών

Σε ένα κρεσέντο άκρατου νεοφιλελευθερισμού που αποτυπώνει όμως τους σχεδιασμούς κυβέρνησης και τραπεζιτών για μαζικούς πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών επιδόθηκε ο υπουργός Ανάπτυξης, Άδωνις Γεωργιάδης. 

Ο αντιπρόεδρος της ΝΔ σε μια κυνική αγόρευση σε ημερίδα του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου, ανέφερε ότι αποτελεί «ζημία» για την οικονομία να υπάρχει πλήρης προστασία της πρώτης κατοικίας!!! 

Ο υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη φυσικά δεν εκφράζει μόνο τις προσωπικές απόψεις του. Από την 1η Μαΐου 2020 μπαίνει οριστικό τέλος σε οποιαδήποτε πλαίσιο προστασίας της πρώτης κατοικίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ σε συμφωνία με τους δανειστές και στηρίζοντας πλήρως τις απαιτήσεις των τραπεζιτών θα εφαρμόσει νέο πτωχευτικό δίκαιο.

Από την 1 Μαΐου θα επιβληθεί πλήρης απελευθέρωση των πλειστηριασμών, χωρίς κανένα κοινωνικό, εισοδηματικό ή περιουσιακό κριτήριο προστασίας. Η κατάργηση κάθε περιορισμού στους πλειστηριασμούς ακινήτων θα ισχύει καθολικά για όλους τους οφειλέτες, ακόμη και αν πρόκειται για την πρώτη κατοικία του οφειλέτη, ανεξαρτήτως εμβαδού και χωρίς φυσικά να λαμβάνεται υπόψη αν πρόκειται για δανειολήπτες με χαμηλά εισοδήματα.

Χιλιάδες νοικοκυριά θα βρεθούν αντιμέτωπα με κατασχέσεις και εξώσεις. Χιλιάδες άνθρωποι θα βρεθούν στο δρόμο. Ήδη οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν προγραμματίσει 25.000 πλειστηριασμούς για το 2020!!!

Βέβαια για τον Άδωνι Γεωργιάδη και την κυβέρνηση της ΝΔ η …προστασία της πρώτης κατοικίας είναι ζημιογόνα για την οικονομία! Άστεγοι λοιπόν όσοι χρωστούν στους τραπεζίτες δάνεια με ληστρικά επιτόκια για να πάρει …«μπροστά» η οικονομία και να έρθει η ανάπτυξη. Αυτή είναι η πολιτική τους. Σκληρή και απάνθρωπη. Ευθυγραμμισμένη πλήρως με τους νόμους της καπιταλιστικής αγοράς και τα συμφέροντα τραπεζιτών και μετόχων…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Εκτός από απάνθρωποι είναι και ανιστόρητοι οι φωστήρες της κυβέρνησης που εισηγήθηκαν την αγορά και την εγκατάσταση τείχους με δίχτυα στη Λέσβο.

Πιστεύουν ότι θα εμποδίσουν τους πρόσφυγες να φτάσουν στις ακτές μας. Το ίδιο πίστευαν και οι Γάλλοι όταν στον Μεσοπόλεμο ξόδεψαν 3 δισ. φράγκα και κατασκεύασαν το «απόλυτο οχυρωματικό έργο», την περίφημη γραμμή Μαζινό.

Τι έκανε ο Ρόμελ; Απλώς την προσπέρασε και σε λίγες ημέρες η Γαλλία είχε παραδοθεί. Οι Γάλλοι νιώθουν ταπεινωμένοι, το ίδιο θα νιώσουν και οι εδώ ανόητοι, μετά την πανευρωπαϊκή κατακραυγή για τα δίχτυα της ντροπής.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της νέας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Χασάν Ντιαμπ, είναι η λήψη απόφασης για το εάν θα αποπληρωθεί το ευρωομόλογο του Μαρτίου.

Τα περισσότερα ευρωομόλογα της χώρας που πλήττεται από την κρίση έχουν βυθιστεί σε επίπεδα- ρεκόρ καθώς η ανακούφιση από τη δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα αποδείχθηκε βραχύβια:

Οι εγγυήσεις αξίας 1,2 δισεκατομμυρίου δολαρίων που οφείλονται τον Μάρτιο έχουν υποχωρήσει κατά 5 σεντς αυτή την εβδομάδα κι έχουν φτάσει τα 76 σεντς το δολάριο, δηλαδή έχουν καταγράψει πτώση- ρεκόρ. Αυτό ισοδυναμεί με απόδοση έως τη λήξη σχεδόν 300% (που οφείλει να καταβάλλει η κυβέρνηση του Λιβάνου).

Ο Λίβανος αντιμετωπίζει τη χειρότερη οικονομική και πολιτική κρίση του εδώ και δεκαετίες, μετά από μήνες κοινωνικών αναταραχών. Τα διεθνή αποθεματικά μπορούν να χρηματοδοτήσουν μόνο τις εξωτερικές ανάγκες της χώρας μέχρι τον Μάρτιο του 2021 πριν εξαντληθούν, σύμφωνα με το Bloomberg Economics και μέχρι στιγμής οι προσπάθειες για την εξασφάλιση οικονομικής βοήθειας από τις χώρες – συμμάχους του Κόλπου, έχουν αποβεί άκαρπες.

https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-133x75.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-350x197.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-768x432.jpg,https://www.newmoney.gr/wp-content/uploads/2020/01/357296726-550x310.jpg" data-wset="1066,133,350,768,550" width="1066" height="600">

Στην κορυφή της ημερήσιας διάταξης της νέας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Χασάν Ντιαμπ, είναι η λήψη απόφασης για το εάν θα αποπληρωθεί το ευρωομόλογο του Μαρτίου. Μία από τις πλέον υπερχρεωμένες χώρες του κόσμου, ο Λίβανος έχει, πάντως, ένα συνεπές ιστορικό αποπληρωμής ομολόγων, εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων και πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Γιώργος Παυλόπουλος

Μετά την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, τα μεσάνυχτα της ερχόμενης Παρασκευής 31 Ιανουαρίου, θα ξεκινήσει η διαπραγμάτευση για τις σχέσεις του ευρωπαϊκού και του βρετανικού κεφαλαίου, μακριά από τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Το ξημέρωμα του ερχόμενου Σαββάτου, 1 Φεβρουαρίου 2020, θα βρει το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, με τη σειρά της, θα δει για πρώτη φορά έναν «επιβάτη» να κατεβαίνει από το τρένο που επισήμως ξεκίνησε πριν 63 χρόνια στη Ρώμη, με προορισμό –θεωρητικά τουλάχιστον– την καπιταλιστική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Έτσι, μετά από διαρκείς ανατροπές και αναβολές που άφηναν ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα μέχρι τις εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου, το Brexit γίνεται πραγματικότητα — αφήνοντας ένα μεγάλο ερωτηματικό για τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα και την έντονη ανησυχία, μήπως αποδειχθεί ότι υπάρχει τελικά ζωή και εκτός ΕΕ…

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδικασία ολοκληρώνεται. Πρακτικά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι φτάνει στο τέλος του ο πρώτος κύκλος των επεισοδίων του πολιτικού θρίλερ που παίχτηκε τα τελευταία 3,5 χρόνια, πάνω στο σενάριο το οποίο έγραψε η ψήφος-βόμβα της πλειοψηφίας των Βρετανών στο ιστορικό δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016. Όσο για τον δεύτερο κύκλο, ξεκινά αμέσως, χωρίς να υπάρξει χρονικό κενό, και αφορά τη μελλοντική σχέση ανάμεσα στους δύο πρώην εταίρους, σε πολιτικό και –κυρίως– σε οικονομικό επίπεδο. Παρά το γεγονός ότι οι τόνοι αναμένεται να είναι λιγότερο δραματικοί το επόμενο διάστημα, η αλήθεια είναι πως τα νέα επεισόδια ενδέχεται να αποδειχθούν πολύ πιο ουσιαστικά σε περιεχόμενο.

Η απουσία κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας στερεί τη δυνατότητα «σφήνας»
στις εξελίξεις με κριτήριο τις ανάγκες των «κάτω»

Τυπικά, η διάρκεια του δεύτερου κύκλου δεν θα είναι μεγάλη, καθώς η μεταβατική περίοδος, η οποία έχει οριστεί για την σύναψη του νέου πλαισίου των διμερών σχέσεων, διαρκεί ως το τέλος του έτους. Κάτι που σημαίνει πως στην περίπτωση που δεν υπάρξει συμβιβασμός και δεν δοθεί επιπλέον χρόνος (ο Μπόρις Τζόνσον έχει μέχρι στιγμής αποκλείσει το σενάριο της παράτασης), τότε το «διαζύγιο» θα προχωρήσει χωρίς συμφωνητικό και η αβεβαιότητα θα είναι σαφώς μεγαλύτερη. Για ποιους, όμως;
Προφανώς, για το βρετανικό και το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, που έχουν κάθε λόγο να επιδιώξουν μια ολοκληρωμένη συμφωνία και μια στενή σχέση μετά το Brexit. Αυτή, εξάλλου, ήταν η δεύτερη προτιμότερη λύση μετά την παραμονή στην ΕΕ, που επιδίωξαν (ανεπιτυχώς) το Σίτι και οι μεγάλες επιχειρήσεις και από τις δύο πλευρές της Μάγχης, τόσο πριν όσο και μετά το δημοψήφισμα. Όσον αφορά τους Βρετανούς, άλλωστε, η «ενιαία αγορά» της ΕΕ θα συνεχίσει να αποτελεί ένα ζωτικό χώρο για τη δράση τους, κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει ούτε εύκολα ούτε σύντομα, όσα προνόμια και αν περιλαμβάνει η πιθανή συμφωνία που θα προσφέρουν οι ΗΠΑ και άλλες μεγάλες χώρες ή οικονομικές ζώνες στο Λονδίνο. Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, η δήλωση που έκανε την Παρασκευή από το Νταβός ο επικεφαλής της Deutsche Bank δίνει την αναγκαία εξήγηση που, ασφαλώς, δεν αφορά μόνο τον γερμανικό τραπεζικό όμιλο: «Υποστηρίζαμε πάντα ότι για εμάς, το Ηνωμένο Βασίλειο θα παραμείνει εσαεί ένας ρεαλιστικός και πολύ σημαντικός προορισμός. Πιστεύω ότι το Λονδίνο θα συγκαταλέγεται πάντα στις πιο σημαντικές κεφαλαιαγορές».

Τι ισχύει, όμως, για τους εργαζόμενους; H αλήθεια είναι πως οι ελπίδες που δημιούργησε η ανταρσία του 2016, όταν οι Βρετανοί πήγαν κόντρα σε δαίμονες, εκβιασμούς και απειλές, λέγοντας ένα μεγαλοπρεπές «όχι» στην ΕΕ με διακριτά –αν και μειοψηφικά– κοινωνικά χαρακτηριστικά, δεν είχε συνέχεια. Παρά το γεγονός ότι το φάντασμα της λαϊκής ψήφου και της ενδεχόμενης τιμωρίας σε περίπτωση αδιαφορίας απέναντι σε αυτήν κυνηγούσε διαρκώς τους βουλευτές όλων των κομμάτων (κάτι που έγινε εμφανές πρωτίστως στους Εργατικούς), στην πολιτική αντιπαράθεση κυριάρχησε σχεδόν ολοκληρωτικά η αντιπαράθεση ανάμεσα στις διάφορες πτέρυγες της αστικής τάξης της Βρετανίας — και, δευτερευόντως, της Σκοτίας, της Β. Ιρλανδίας και της Ουαλίας.

Στους επόμενους 11 μήνες, δημιουργείται (θεωρητικά και πάλι) μια ακόμη μεγάλη ευκαιρία για να βγει στο προσκήνιο το κοινωνικό ζήτημα, τα συμφέροντα και οι ανάγκες της πλειοψηφίας, μπαίνοντας «σφήνα» στη διαπραγμάτευση Βρυξελλών-Λονδίνου. Κάτι τέτοιο, όμως, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας κοινωνικής και πολιτικής πρωτοπορίας που θα επιδιώξει να αλλάξει εκβιαστικά την ατζέντα – κάτι που, για την ώρ τουλάχιστον, δεν είναι ορατό.

πηγη:  prin.gr

Μπροστά σε μια απίστευτη ανακάλυψη βρέθηκε μια ομάδα δυτών που είχαν βουτήξει στον Βόρειο Ατλαντικό στην περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων  (κοντά στη Φλόριντα των ΗΠΑ). Σύμφωνα με όσα μεταδίδει η βρετανική Sun οι δύτες εντόπισαν ένα πλοίο που είχε εξαφανιστεί 100 χρόνια πριν και ποτέ δεν βρέθηκαν συντρίμμια ή κάποιο από τα πτώματα των επιβατών.

Για τους άνδρες η αυξημένη μυική μάζα στη μέση ηλικία μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νόσων περισσότερο από 80% σύμφωνα με έρευνα που ανέλυσε τα στοιχεία της ελληνικής μελέτης ATTICA

Νέο εργατικό ατύχημα σημειώθηκε την Τετάρτη στον Όμιλο ΟΤΕ. Εργαζόμενος τεχνικός στο Τεχνικό Τμήμα Λειτουργιών Πεδίου Παγκρατίου έπεσε από σκάλα και χτύπησε. Να σημειωθεί πως ο εργαζόμενους δούλευε μόνος του, παρά το γεγονός ο νόμος προβλέπει διμελές συνεργείο. Σημειώνεται ότι το ατύχημα είναι το δεύτερο σε λίγες μέρες αφού στις 24 Γενάρη εργαζόμενος σε εργολάβο δούλευε σε κολόνα η οποία έσπασε με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του.

Και από αυτό το εργατικό ατύχημα αποδεικνύεται ο προσανατολισμός της διοίκησης του ΟΤΕ: κερδοφορία και εις βάρος των εργαζομένων, με απολύσεις (σ.σ.: οι τελευταίες έγιναν την παραμονή Πρωτοχρονιάς) περικοπές, μονοπρόσωπα συνεργεία, ανυπαρξία μέτρων υγιεινής και ασφαλείας, στοχοθεσία και «αξιολόγηση», ενέργειες δηλαδή της διοίκησης που έχουν ως αποτέλεσμα το να μην ξέρουν οι εργαζόμενοι εάν θα γυρίσουν σώοι και ασφαλείς στα σπίτια τους.

πηγη:  ergasianet.gr

Η ολοκλήρωση της παράδοσης της παραλιακής ζώνης του ευρύτερου Πειραιά στην Cosco το 2016 με την ιδιωτικοποίηση του επιβατικού λιμένα συνοδευόμενη από όλα τα προνόμια που διατηρούσε ο ΟΛΠ ως δημόσια εταιρεία αποτέλεσε πρωτοφανές ίσως παράδειγμα παραχώρησης αποικιοκρατικού χαρακτήρα των στρατηγικής σημασίας υποδομών.

Η συμφωνία της ιδιωτικοποίησης περιλάμβανε τη δέσμευση της Cosco για μια σειρά έργων ανάπτυξης του λιμανιού πριν μεταβιβαστεί το σύνολο των μετοχών του δημοσίου. Το σχέδιο αυτό, γνωστό ως “masterplan” κατατίθεται το 2018 χωρίς να προηγηθεί καμία διαβούλευση, σχεδόν εν κρυπτώ, ακόμα και από τους δημάρχους του Πειραιά.

Η Cosco οικειοποιούμενη το λιμάνι του Πειραιά επιχειρεί να αλλάξει την εικόνα της πόλης επιβάλλοντας τα φαραωνικά σχέδιά της: επέκταση νέων προβλητών (για κρουαζιέρα και εμπορική χρήση), κατασκευή logisticscenter – ξενοδοχείων – Mall και καταπάτηση δημοσίων χώρων. Όλα αυτά θα προκαλέσουν εκτεταμένη τοξική ρύπανση στη θάλασσα, τεράστια επιβάρυνση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και αποκλεισμό της πρόσβασης σε μεγάλο μέρος της ακτής του Πειραιά.

Επιπλέον η επέκταση της προβλήτας της κρουαζιέρας θα χρηματοδοτηθεί με 137 εκατομμύρια που έχουν εγκριθεί από την προηγούμενη Περιφερειακή αρχή της Αττικής.

Παράλληλα, οι δολοφονικές πετρελαϊκές δεξαμενές (καζάνια) θα αυξηθούν και θα λειτουργούν με απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, για 20 ακόμη χρόνια μέσα στον οικιστικό ιστό της πόλης δίπλα σε σχολεία και σπίτια με ανυπολόγιστο κόστος για τη δημόσια υγεία.  

Δεν πρέπει να υποτιμηθεί το πλήγμα για την τοπική οικονομία είτε αφορά τις επιχειρήσεις της ναυπηγοεπισκευαστικής, τις τουριστικές και εμπορικές επιχειρήσεις, καθώς με τα σχέδιά της η Cosco επιδιώκει να κρατήσει όλα τα κέρδη για τον εαυτό της.

Η κινεζική πολυεθνική έχει δείξει τις προθέσεις της απέναντι στην τοπική κοινωνία με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους στις προβλήτες εμπορευματοκιβωτίων 2 & 3. Τα ελαστικά ωράρια, η ανασφάλεια για κάθε θέση εργασίας, η επιβολή εργολαβικού καθεστώτος, οι εξαντλητικοί ρυθμοί και οι επικίνδυνες συνθήκες εργασίας είναι η πραγματικότητα των εκατοντάδων εργαζόμενων που εξασφαλίζουν τα λαμπερά ρεκόρ διακίνησης κοντέινερ. Η ανταμοιβή είναι η απώλεια βασικών εργατικών δικαιωμάτων και η επιστράτευση κάθε μέσου για την αποσιώπηση όσων αγωνίζονται για τα αυτονόητα.

Την απολυταρχική στάση της Cosco στηρίζουν κυβερνήσεις που νομοθετούν τη διάλυση της εργατικής νομοθεσίας και του πρωτοβάθμιου συνδικαλισμού, δικαστές που είναι πάντα πρόθυμοι να εκδώσουν αποφάσεις ενάντια στους αγώνες των εργαζομένων, αλλά και δημοτικοί φορείς που επικροτούν αυτούς τους σχεδιασμούς και κατευθύνουν τους πόρους των δήμων στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.

Επιδιώκουμε να αντιταχθούμε στην επέλαση ξένων και ντόπιων κεφαλαίων που φιλοδοξούν να μετατρέψουν τον Πειραιά σε μια απέραντη έρημο για τα δικαιώματα και ανεξάντλητη πηγή κέρδους για τα μεγάλα συμφέροντα.

Η έλλειψη συντονισμένης δράσης από το κίνημα οδήγησε στη δημιουργία της «Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά – SOSΠειραιάς». Η Πρωτοβουλία απορρίπτει την όποια συνδιαλλαγή και διαπραγμάτευση με κυβέρνηση, δημάρχους και τοπικό κράτος στη λογική του μικρότερου κακού και αντιτίθεται στις πολιτικές που οδήγησαν στο ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών και διαμόρφωσαν το ασφυκτικό πλαίσιο νόμων που οδηγούν στη φτωχοποίηση του λαού.

Η «Αγωνιστική Πρωτοβουλία Πειραιά – SOS Πειραιάς» ήδη προχωρά στην οργάνωση των πρώτων δράσεων ενημερωτικού χαρακτήρα για τα ζητήματα της πόλης και ειδικά για το κυρίαρχο πρόβλημα της «ανάπτυξης» τύπου Cosco.

Καλούμε τους Πειραιώτες και τις Πειραιώτισσες να συμμετάσχουν σε ενιαία δράση ενάντια στην καταστροφή του Πειραιά και στην υποβάθμιση της ζωής μας.

5 Φλεβάρη: Καλούμε  σε δυναμικήπαρέμβαση στην περιφέρεια Αττικής (αμφιθέατρο του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, Αναστάσεως 2 και Τσιγάντε, Παπάγου-Χολαργός)στις 3.30μ.μ. για να απαιτήσουμε να συζητηθούν στην ημερήσια διάταξη τα σχέδια κυβέρνησης και Cosco για το λιμάνι του Πειραιά και η απομάκρυνση των καζανιών από Δραπετσώνα, Κερατσίνι, Πέραμα.  Προσυγκέντρωση στις 3μ.μ. στον σταθμό Εθνικής Άμυνας του μετρό.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!!!

19 Φλεβάρη: Συνέλευση της «Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Πειραιά – SOS Πειραιάς»

Κτίριο ΠΝΟ: Κολοκοτρώνη 132,αίθουσα εκδηλώσεων, 2^ος όροφος - ώρα: 18.30΄.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το 1% των 2.153 δισεκατομμυριούχων της υφηλίου διαθέτει περιουσία που «αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου» των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο... πλούσιων ανθρώπων του πλανήτη.

Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της «λίστας των δισεκατομμυριούχων» του πλανήτη από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά.

    Θα διαπιστώσει ότι:

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216 και η περιουσία τους ανήλθε στα 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2013 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.645 και η περιουσία τους ανήλθε στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2015 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.826 και η περιουσία τους στα 7,05 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2017 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.043 και η περιουσία τους ανήλθε στα 7,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2019 ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 2.153 και η περιουσία τους ανήλθε στα 8,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

    Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, των πολυεθνικών, των μονοπωλίων, των τραπεζιτών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συμβαίνουν τα εξής:

    α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία το βιοτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων συμπιέστηκε, ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων τριπλασιάστηκε και από 793 ανήλθαν στους 2.153….

    β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη σχεδόν… τετραπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 8,7 τρισ. δολάρια…

    γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 607…

    δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια και από το 2008 έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι – την ίδια περίοδο – από 196 ανήλθαν στους 580. Δηλαδή για κάθε έναν νέο δισεκατομμυριούχο αντιστοιχούν 25.000 νέοι άνεργοι. ..

    ε) Στον κόσμο της κοινωνικής θηριωδίας, μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 2.153 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που

• ξεπερνούν ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιαπωνίας και της Ινδίας μαζί,
• ισούνται με τα ΑΕΠ της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας μαζί,
• ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Βρετανίας και της Ισπανίας μαζί,
• ξεπερνούν έξι φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, πέντε φορές του Καναδά, πάνω από το μισό του ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων,
• ξεπερνούν κατά πέντε σχεδόν φορές το άθροισμα των ΑΕΠ των 65 χωρών που συγκροτούν μια ολόκληρη Ηπειρο, την Αφρική, των 1,3 δισεκατομμυρίων κατοίκων.

    Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι το 2019 που καταμετρήθηκαν οι 2.153 «Κροίσοι» με περιουσία 8,7 τρις (εκ των οποίων οι 500… πλουσιότεροι μοιράζονται τα 5,9 τρις εξ αυτών – Bloomberg)

• ήταν ακόμα μια χρονιά που 15.000 παιδιά κάτω των 5 ετών συνέχιζαν να πεθαίνουν κάθε μέρα(κάθε μέρα…) λόγω της φτώχειας και έλλειψης στοιχειώδους ιατρικής φροντίδας,
• ήταν ακόμα μια χρονιά που δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συνέχιζαν να  εκτοπίζονται κάθε μέρα από τον τόπο τους εξαιτίας του πολέμου, των διώξεων και της ανέχειας, με τους μετανάστες να ξεπερνούν πλέον παγκοσμίως τα 270 εκατομμύρια,
• ήταν ακόμα μια χρονιά που στις ουρές της ανεργίας πετάχτηκαν  εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι. Πάνω από 200 εκατομμύρια υπολογίζονταν στην αρχή του έτους οι ολοκληρωτικά άνεργοι στον κόσμο,
• ήταν μια ακόμα χρονιά που η ακραία φτώχεια (την υπολογίζουν στο 1,9 δολάρια την ημέρα….) «κατάπιε» 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους.

   Για τα παραπάνω, τα οποία συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που τον διέπει λέγεται ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, υπάρχουν δυο ερμηνείες.

ΠΡΩΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ 

    Όλα αυτά μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά είναι «λογικά». Η συνύπαρξη της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής είναι φαινόμενο διαχρονικό και ως εκ τούτου «αναπόφευκτο» και «αμετάλλακτο». Οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι χωρίζονται, από τη μια μεριά, στους «άξιους», στους «ικανούς» και στους «καπάτσους» που τα κατάφεραν στη ζωή (και που τυχαίνει αυτοί να είναι λίγοι). Από την άλλη μεριά, έχουμε τους πολλούς, τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω «ανικανότητας», «αναξιότητας» ή εν πάση περιπτώσει λόγω «ατυχίας», δεν «προκόψανε». Οι πρώτοι, οι λίγοι, κερδίζουν. Κερδιζουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά και όταν υπάρχει κρίση. Οι δεύτεροι, οι πολλοί, χάνουν. Χάνουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη και, φυσικά, όταν υπάρχει κρίση.

    Συνεπώς, κατά τους θιασώτες της πρώτης ερμηνείας, μπορεί να μην είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» μόλις 5 άνθρωποι στην κορυφή της λίστας Forbes να διαθέτουν πλούτη που ξεπερνούν κατά σχεδόν 2 φορές ολόκληρο το ΑΕΠ της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων ψυχών…

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό» είναι «ρεαλιστικό» μόλις μια οικογένεια, η οικογένεια των πολυκαταστημάτων Walmatt στις ΗΠΑ, να κατέχει τόσο πλούτο όσο διαθέτουν αθροιστικά τα 100 εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών!

    Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» το 2018 να έχει καταμετρηθεί ότι 42 υπερδισεκατομμυριούχοι κατείχαν όσα το 50% του πληθυσμού της Γης και όπως τονιζόταν στην επικαιροποιημένη έκθεση της Oxfam «τo 82% του παγκόσμιου πλούτου πήγε το 2017 στο 1% της οικονομικής ελίτ» την ίδια ώρα που το φτωχότερο μισό του κόσμου δεν είδε καμία αύξηση στο μερίδιό του

    Εν κατακλείδι: Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; – είναι «μοιραίο», οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι…

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

    Τίποτα από αυτά δεν είναι «λογικό» και «ρεαλιστικό». Καθόλου «λογικό» δεν είναι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ να έχουν καταλήξει (κατά τον Στίγκλιτς) στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, ούτε ότι από αυτό το 95% των κερδών που πήγε στο 1% των πολύ πλούσιων στην πραγματικότητα (κατά τον Κρούγκμαν) «περισσότερο από το 60% (να) έχει πάει στο κορυφαίο 0,1%»!

    Καθόλου «λογικό» δεν είναι οι 2.153 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου να διαθέτουν περισσότερα χρήματα από ό,τι το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού, ούτε η περιουσία του 1%, των πλουσιότερων πολιτών του κόσμου να «αντιστοιχεί σε ποσό υπερδιπλάσιο του αθροιστικού πλούτου» των 6,9 δισεκατομμυρίων λιγότερο πλούσιων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο (έκθεση Oxfam, Ιανουάριος 2020).

    Αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός, δεν είναι προιόν της «λογικής» αλλά αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και των ταξικών ανισοτήτων. Η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανημπόριας, από τη μια, και ο αμύθητος πλούτος από την άλλη, δεν προκύπτουν σαν «φυσικός» ή «θεικός» νόμος αλλά έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη – καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο – εργαζόμενο, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

    Εν ολίγοις: Δεν είναι ούτε «λογικό», ούτε «ρεαλιστικό» η κοινωνία να χωρίζεται σε μια χούφτα «ιδιοκτήτες», από τη μια, και σε έναν ωκεανό πληβείων, από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον «αφέντη» – εκμεταλλευτή τους.

«Πόσοι φτωχοί παράγουν έναν πλούσιο;»

    Έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία οι Κροίσοι του πλανήτη, σε συνθήκες κρίσης, πολλαπλασιάζουν τα μυθώδη πλούτη τους την ώρα που δισεκατομμύρια άνθρωποι καταστρέφονται.

    Την πραγματικότητα αυτή, ο Πορτογάλος ποιητής Αλμέιντα Γκαρέτ, ήδη από τον 18ο αιώνα, την περιέγραψε έτσι: «Κι εγώ ρωτώ τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους ηθικολόγους: υπολόγισαν ποτέ τον αριθμό των ατόμων που υποχρεωτικά καταδικάζονται σε αθλιότητα, σε άνιση εργασία, σε εξαχρείωση, σε αφροσύνη, σε διεφθαρμένη άγνοια, σε ανίκητη δυστυχία, σε απόλυτη ένδεια, για να παραχθεί ένας πλούσιος;».

    Ε, λοιπόν, τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα της βαρβαρότητας δεν είναι «λογικά». Οχι! Παρά την μεγαλοφυία του, εδώ ο Χέγκελ έκανε λάθος: Το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Που πάει να πει: Τίποτα από αυτά που συνθέτουν την πραγματικότητα της απανθρωπιάς δεν είναι «καλώς καμωμένο».

    Τίποτα «θεϊκό» ή «φυσικό» δεν επιβάλλει την «αναπόφευκτη» διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας. Δεν είναι «λογικό», ούτε «μοιραίο», ούτε «αναπόφευκτο» οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

    Τίποτα σε αυτή την πραγματικότητα που λέει ότι ένας Κροίσος θα έχει εισόδημα πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα (!) και ταυτόχρονα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα «ζουν» με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, δεν είναι προιόν και αποτέλεσμα της «λογικής». Αυτό είναι ο ορισμός της ταξικής παραφροσύνης.

***

    Θα μας επιτραπεί, λοιπόν, να μην είμαστε τόσο απαισιόδοξοι ώστε να υποταχτούμε στους κήρυκες της πρώτης ερμηνείας. Να υποταχτούμε, δηλαδή, σε μια «λογική» που αν ίσχυε τότε θα έπρεπε οι δούλοι να ήταν ακόμα δούλοι, οι δουλοπάροικοι να ήταν ακόμα δουλοπάροικοι, οι κολίγοι να ήταν ακόμα κολίγοι.

    Θα μας επιτραπεί σε ό,τι το σύστημα της εκμετάλλευσης βαφτίζει «λογικό» εμείς να βλέπουμε το παράλογο, εκείνο που και πρέπει και μπορεί να ανατραπεί. Η’ μήπως το «λογικό» είναι να διατηρηθεί ένα καθεστώς που κάθε μέρα, όταν μια χούφτα Κροίσοι αυξάνουν τα δισεκατομμυριά τους, πάνω από 15.000 παιδιά πεθαίνουν από την πείνα;

    Θα μας επιτραπεί στο «ρεαλισμό» ενός συστήματος που όσο μεγαλώνει η δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων τόσο αυξάνεται η περιουσία μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων, εμείς να βλέπουμε ως μόνη ρεαλιστική προοπτική ανθρώπινης επιβίωσης και αξιοπρέπειας την ανατροπή αυτού του συστήματος – φυλακή.

    Το μόνο Λογικό που υπάρχει απέναντι σε αυτή την «κανονικότητα» της ταξικής παραφροσύνης και του κοινωνικού κανιβαλισμού, στην οποία «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ’ όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α’, σελίδα 785), είναι η συντριβή της.

    Είναι η οικοδόμηση μιας άλλης πραγματικότητας. Μιας άλλης κοινωνίας. Χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Που ο πλούτος των λίγων δεν θα γίνεται πακτωλός που θα προκύπτει από την φτώχεια των πολλών, αλλά που ο πλούτος από τη δουλειά, τη δημιουργικότητα, τα ταλέντα, τις ικανότητες των πολλών θα ακυρώνει και θα καταργεί τη φτώχεια όλων!

    Μπορεί να συμβεί ή μήπως «δεν υπάρχει εναλλακτική»; Είναι ρεαλιστικό να υπάρξει τέτοια κοινωνία όπου ο πλούτος θα είναι μέτρο όχι της ιδιοτέλειας αλλά της συλλογικής εξύψωσης; Που δεν θα έχει ως προυπόθεση την μαζική φτώχεια, αλλά θα συνιστά προσδιοριστικό της κοινωνικής ευημερίας;

    Ο Μπαλζάκ δεν ήταν… κομμουνιστής, γεννήθηκε πολύ πριν από τον Μάρξ και τον Λένιν, ήταν αριστοκράτης και συντηρητικός, δεν άκουσε ποτέ τον Καζαντζίδη να τραγουδάει «Με τον ιδρώτα του φτωχού πώς βγαίνουνε τα πλούτη», αλλά το είχε αντιληφθεί περίφημα: «Οταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, η κοινωνία – έλεγε – θα χτιστεί σε άλλη βάση».

Πηγή: real.gr - .imerodromos.gr