Πάσχος Λαζαρίδης

Χθες επιβεβαιώθηκε και επίσημα ότι η Τουρκία έστειλε το γεωτρύπανo Γιαβούζ στο οικόπεδο 8 της κυπριακής ΑΟΖ. Μετά από αποτυχημένες γεωτρήσεις σε άλλα οικόπεδα, η Τουρκία αποφάσισε να τρυπήσει εκεί που υπάρχει ήδη εγνωσμένο κοίτασμα, αδειοδοτημένο στην ιταλική ENI και στην γαλλική TOTAL. Το ιδιαίτερο στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το οικόπεδο 8 βρίσκεται νότια της Κύπρου, δεν συνορεύει κατά κανένα τρόπο και καμιά ερμηνεία του Διεθνούς Δικαίου με την τουρκική ΑΟΖ, δεν γειτνιάζει καν γεωγραφικά με την κατεχόμενη βορειοανατολική Κύπρο. Η τουρκική γεώτρηση κάνει πράξη τον ισχυρισμό της Τουρκίας ότι κανένα νησί δεν έχει δική του υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, είτε πρόκειται για την Κρήτη, είτε πρόκειται ακόμα και για ανεξάρτητο κράτος, όπως η Κύπρος. Δικαιούται λοιπόν η Τουρκία να τρυπά και να εκμεταλλεύεται τη θάλασσα γύρω από την Κύπρο, αφήνοντας στο κράτος – μέλος της ΕΕ, μια ζώνη χωρικών υδάτων 12 ναυτικών μιλίων.

Η συγκεκριμένη πράξη συνιστά ανοικτή παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Υπό κανονικές συνθήκες, σε Ελλάδα και Κύπρο, οι αντιδράσεις θα όφειλαν να είναι ανάλογες του μεγέθους της παραβίασης. Όμως το αφήγημα για «απομονωμένη» Τουρκία και «θριαμβεύουσα» Ελλάδα δεν πρέπει να διαταραχθεί από τα ΜΜΕ της διαπλοκής και της παραπληροφόρησης. Το χοντροκομμένο ψέμα των ισχυρών συμμάχων που προστατεύουν τα ελληνικά συμφέροντα μπορεί να έχει καταρρεύσει με πάταγο, αλλά εντός Ελλάδας δεν δικαιούμαστε καν να διανοηθούμε τη ρήξη με το ευρωατλαντικό πλαίσιο.

Η Τουρκία δηλώνει ανοικτά ότι ο βασικός της στόχος είναι να συνδιαχειριστεί, ως η μεγαλύτερη περιφερειακή δύναμη, το σύνολο της Ανατολικής Μεσογείου. Ειδικά σε ό,τι αφορά Ελλάδα και Κύπρο, διεκδικεί συγκυριαρχία στα πάντα, θεωρώντας ότι το γεωπολιτικό της μέγεθος δεν επιτρέπει επίλυση των διαφορών στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, αλλά λεόντειο μερτικό. Δικαιούται λοιπόν να παρεμβαίνει οπουδήποτε, λειτουργώντας όχι απλώς στα όρια, αλλά τελείως έξω από κάθε πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Η περίπτωση της συγκεκριμένης γεώτρησης του Γιαβούζ, συνιστά ανοικτά πειρατική πράξη, καθώς δεν αφορά καν διαφιλονικούμενη θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στην Τουρκία και στην Κύπρο. Παρά μόνο αν δεχτούμε ότι η Κύπρος δεν είναι κράτος. Κι όμως, αυτό δηλώνει αυτές τις μέρες ο Ερντογάν. Και δεν πρόκειται για γεγονός ήσσονος σημασίας που περνά στα ψιλά, ως μία ακόμα πρόκληση από τις πολλές.

Είναι προφανές ότι ο στόχος της Άγκυρας δεν είναι ούτε ο πόλεμος, ούτε η αποκλειστική εκμετάλλευση. Στόχος είναι η ασφυκτική πίεση και η δημιουργία τετελεσμένων ώστε η Τουρκία να γίνει κυρίαρχο ή έστω συστατικό μέρος κάθε είδους σύμβασης και εκμετάλλευσης. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αποκλείεται θερμό επεισόδιο ή περιορισμένη στρατιωτική εμπλοκή. Αυτά τα πράγματα δεν εξελίσσονται πάντα με βάση τους εκ των προτέρων πολιτικούς υπολογισμούς.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Ερντογάν, την επόμενη περίοδο, η Τουρκία θα διεξάγει έρευνες δίπλα στην Κρήτη. Όχι νότια από το Καστελόριζο, αλλά ανατολικά και νότια από την Κρήτη. Ο ελληνικός αστισμός και το πολιτικό του σύστημα θα έχουν σε αυτή την περίπτωση να αντιμετωπίσουν μια δύσκολη εξίσωση. Θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε θερμό επεισόδιο με άγνωστη κατάληξη και σε εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και οι δύο πλευρές του Αιγαίου γνωρίζουν καλά, ότι τα ελληνοτουρκικά θερμά επεισόδια, από τον μεγάλο Αττίλα του ‘74, μέχρι τα μικρά Ίμια του ’96, καταλήγουν σε ελληνικές υποχωρήσεις και τουρκικές νέες διεκδικήσεις. Ανεξάρτητα όμως από την εξέλιξη των σημερινών διεκδικήσεων της Άγκυρας, αποδεικνύεται μια ακόμα φορά ότι ο ραγιαδισμός, η εξάρτηση και ο χατζηαβατισμός προς ΗΠΑ και ΕΕ δεν διασφαλίζουν απολύτως τίποτα από την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.

Τι απαντά το αστικό πολιτικό σύστημα στην ωμή παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και στην απειλή παραβίασης κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας;

Επαναλαμβάνει τα τετριμμένα περί τουρκικών προκλήσεων, ελληνικής ψυχραιμίας και διεθνούς δικαίου, αναμασώντας ανακοινώσεις καρμπόν, ίδιες και απαράλλακτες από την εποχή των Ιμίων.

Και κουνά την επιστολή Πομπέο προς Μητσοτάκη ως απόδειξη στήριξης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ. Φυσικά η στήριξη βρίσκεται μόνο στα κεφάλια του αστικού πολιτικού προσωπικού. Ο Πομπέο ευχαριστεί την Ελλάδα, διότι, αν και εισπράττει μόνο καρπαζιές και απαξίωση, επιμένει να δηλώνει προβλέψιμη και δεδομένη, υπογράφοντας μια νέα αμυντική συνεργασία με τις ΗΠΑ, αιμοδοτώντας την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, στηρίζοντας την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ουάσιγκτον.

Επί του προκειμένου των ελληνοτουρκικών διαφορών ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ επιμένει ότι «αυτοί που έχουν συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να επιδιώξουν λύσεις με ειρηνικά μέσα». Διατυπώνει με λόγια αυτό που ο Ερντογάν διεκδικεί με πράξεις: “Θέλουμε μοιρασιά, ας τα βρούμε…” Και επικαλείται το άρθρο 33 του ΟΗΕ περί ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Ούτε καν το Διεθνές Δίκαιο ή το Δίκαιο της Θάλασσας, σημαία (κατά τα άλλα) της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η επιστολή Πομπέο συμπληρώνει τη μακρά αλυσίδα απαξίωσης των ελληνικών ισχυρισμών από την Ουάσιγκτον και τη συνάντηση Μητσοτάκη – Τραμπ, μέχρι το Βερολίνο και τη Λιβύη. Η υποδοχή της από τα ελληνικά ΜΜΕ είναι ένας ακόμα μνημειώδης κρίκος παραπληροφόρησης, εξαπάτησης, χυδαίας προπαγάνδας.

Η ελληνική κυβέρνηση, για να διασκεδάσει την προσβλητική υποδοχή Μητσοτάκη από τον Τραμπ και τον ηχηρό αποκλεισμό της από το Βερολίνο, στήνει παραστάσεις κακής ποιότητας για να περισώσει τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

Δηλώνει ο Δένδιας ότι «η Ελλάδα είναι έτοιμη να βοηθήσει την επόμενη ημέρα στη Λιβύη είτε με δυνάμεις για να υπάρξει ανακωχή, είτε με βοήθεια για άρση του εμπάργκο όπλων». Λίγες ώρες μετά το ίδιο το Υπουργείο διορθώνει τον υπουργό του διευκρινίζοντας ότι η δήλωση «αφορά αποκλειστικά σε παρατηρητές στο πλαίσιο ενός ενδεχόμενου διεθνή μηχανισμού επιτήρησης εκεχειρίας». Στο ενδιάμεσο των δύο δηλώσεων, οι σιτιζόμενοι δημοσιογράφοι από τα κονδύλια του Εξωτερικών και Αμύνης αποθέωναν την παρεμβατική πολιτική Μητσοτάκη στο Λιβυκό. Ο δε χιλιοδιαψευσμένος ελληνικός αντικαπιταλισμός χάρηκε που επιβεβαιώθηκε ο μύθος του «ελληνικού ιμπεριαλισμού», έστω και για λίγα λεπτά. Η παρεμβατική εξωτερική πολιτική της χώρας τελικά εξαντλήθηκε στην αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας φιλοξενία του πολεμάρχου Χαφτάρ.

Το ρεσιτάλ γελοιοποίησης συνεχίζεται με τα αντικρουόμενα δημοσιεύματα για την απόρριψη του αγωγού East Med από τον Ιταλό Υπουργό Εξωτερικών Ντι Μάιο. Δηλώσεις που ο Ντι Μάιο φέρεται να έκανε στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Αναντολού τινάζουν στον αέρα το τάχα μεγαλεπήβολο σχέδιο του East Med καθώς η χώρα-προορισμός, η Ιταλία, αμφισβητεί ευθέως τη βιωσιμότητα του αγωγού. Χωρίς την Ιταλία ο αγωγός θα στέλνει το φυσικό αέριο, καταμεσής της …Αδριατικής. Ελληνικά και κυπριακά ΜΜΕ ανέφεραν ότι οι δηλώσεις διαψεύστηκαν αλλά δεν εμφανίζονται οι διαψεύσεις σε κανένα Ιταλικό μέσο ενημέρωσης. Αν τελικά η Ιταλία επιβεβαιώσει την απουσία της από τη φιέστα της τριμερούς Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ για τον East Med και αμφισβητήσει ανοικτά τον αγωγό, η νέα «φαεινή» της ελληνικής διπλωματίας θα έχει χρεοκοπήσει πιο γρήγορα από κάθε προηγούμενη.

Συνισταμένη κάθε φαιδρής και σπασμωδικής πρωτοβουλίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, είναι η με κάθε τρόπο επιβεβαίωση της φανατικής προσκόλλησης στον αμερικανικό παράγοντα. Η ελληνική άρχουσα τάξη ακόμα και αν βλέπει ότι μια τέτοια πολιτική είναι αδιέξοδη, ακόμα και αν αισθάνεται ότι ο χατζηαβατισμός της δεν έχει αντίκρισμα, ακόμα και αν νιώθει προδομένη και απαξιωμένη, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Η εξάρτηση είναι στη φύση της. Και ακριβώς επειδή είναι στη φύση της, θα δίνει όσο γίνεται περισσότερα από τη χώρα, την οικονομία της, την κυριαρχία της στους ιμπεριαλιστές προστάτες της. Όσο οι ΗΠΑ και η ΕΕ κλείνουν το μάτι στο δίκαιο του ισχυρού και στον τουρκικό αναθεωρητισμό, η ελληνική αστική τάξη θα γίνεται βασιλικότερη του βασιλέως. Θα προσφέρει γη και ύδωρ, θα αναγνωρίζει και θα χειροκροτεί κάθε παραβίαση του διεθνούς δικαίου (ακόμα και αν έτσι ακυρώνει τα βασικά της επιχειρήματα), θα δηλώνει πρόθυμη να μπει στην πρώτη γραμμή της μάχης για τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Θα προσδοκά απατηλά ότι η πίστη της και ο φανατισμός της, επιτέλους θα αναγνωριστούν. Θα διαψευστεί για μία ακόμα φορά.

Ο ελληνικός αστισμός θα ήταν γελοίος αν δεν ήταν τραγικός και επικίνδυνος.

Πάσχος Λαζαρίδης  

Αρθρογραφεί στο antapocrisis για θέματα πολιτικής επικαιρότητας και Αριστεράς.

πηγη: antapocrisis.gr

 

Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, στην Ελβετία, συγκεντρώνονται οι ηγέτες του κόσμου με την παράσταση να κλέβει για ακόμα μια φορά η γνωστή Σουηδή περιβαλλοντική ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ. Αν και στην κορυφή της ατζέντας είναι τα θέματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή σημαντικές είναι και οι επαφές μεταξύ των αρχηγών κρατών και των θεσμικών φορέων.

Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, στο περιθώριο του Φόρουμ δεν έκρυψε την αισιοδοξία της ότι σύντομα θα συναφθεί εμπορική συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών και έτσι δεν θα υπάρξουν δασμοί για τις εισαγωγές ευρωπαϊκών αυτοκινήτων.

«Είναι καλό να έχουμε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων, διότι θέλουμε να έχουμε μια συμφωνία σε μερικές βδομάδες, με την οποία θα κλείσουμε αυτό το θέμα», δήλωσε από την ελβετική πόλη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (dpa). Πάντως, δεν διευκρίνισε πόσο ευρεία θα είναι η συμφωνία αυτή. «Έχω ήδη μιλήσει με τον πρόεδρο Τραμπ για το πώς θα εξελιχθεί αυτή η διαδικασία. Οι εμπειρογνώμονές μας θα συναντηθούν, θα εξετάσουν τα δεδομένα, θα συσχετίσουν αριθμούς, θα θέσουν το θέμα της εντιμότητας από τις δύο πλευρές. Σημαντικό είναι να συνεχιστούν οι συζητήσεις. Κανείς δεν θα ωφεληθεί αν ξεσπάσει εμπορικός πόλεμος. Γι' αυτό και είναι πιο έξυπνο να διαπραγματευτούμε αμέσως, να εξετάσουμε τα δεδομένα, να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις και να υπογράψουμε», κατέληξε η πρόεδρος της Κομισιόν.

Ψηφιακός φόρος

Στο μεταξύ, ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μπρουνό Λε Μερ διαβεβαίωσε μετά τις συνομιλίες που είχε με τον Αμερικανό ομόλογό του Στίβεν Μνούτσιν, ότι Παρίσι και Ουάσινγκτον κατέληξαν σε ένα «κοινό πλαίσιο» αναφορικά με το γαλλικό σχέδιο επιβολής φόρου στους κολοσσούς του διαδικτύου, μια πρόταση που βρίσκει αντίθετες τις ΗΠΑ.

«Η Γαλλία είναι έτοιμη να αναβάλει την καταβολή του ψηφιακού φόρου για τον Δεκέμβριο του 2020» και «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να αναστείλουν τις κυρώσεις» που απειλούσαν ότι θα επιβάλουν στα γαλλικά προϊόντα, είπε ο Γάλλος υπουργός στο περιθώριο του Φόρουμ του Νταβός.

«Η Γαλλία δεν θα δεχτεί ούτε να ακυρώσει ούτε να αναστείλει τον φόρο αυτόν εφόσον δεν υπάρξει μια διεθνής λύση», πρόσθεσε ωστόσο ο Λε Μερ.

Ο Λε Μερ είπε επίσης ότι θα ξανασυναντηθεί την Πέμπτη με τον Μνούτσιν για να συζητήσουν αυτό το «ουδόλως αμελητέο» θέμα.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Τρεις Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν αφού εισήλθαν από τη Λωρίδα της Γάζας στην ισραηλινή επικράτεια και εκτόξευσαν εκρηκτικό μηχανισμό ενάντια σε ισραηλινούς στρατιώτες που άνοιξαν πυρ, ανακοίνωσε το βράδυ της Τρίτης ο ισραηλινός στρατός.

«Και οι τρεις σκοτώθηκαν»

«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι και οι τρεις σκοτώθηκαν», δήλωσε εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού στο Γαλλικό Πρακτορείο.

«Μόλις εντοπίσαμε τρεις τρομοκράτες που διέσχισαν τον φράχτη ασφαλείας από τη Γάζα και (εισήλθαν) στο Ισραήλ», τόνισε ο στρατός νωρίτερα στο Twitter, χωρίς να αναφέρει αριθμό θυμάτων.

«Μετά την άφιξη των στρατιωτών μας, οι τρομοκράτες εκτόξευσαν προς αυτούς εκρηκτικό μηχανισμό. Οι στρατιώτες σε απάντηση άνοιξαν πυρ», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με το ισραηλινό κρατικό ραδιόφωνο, οι τρεις Παλαιστίνιοι από τη Γάζα, την οποία ελέγχει η Χαμάς, κατάφεραν να παρεισφρήσουν 400 μέτρα στην ισραηλινή επικράτεια «εν μέσω θύελλας» πριν τα ισραηλινά στρατεύματα τους σταματήσουν και τους εκτελέσουν.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Σε σκαμπανεβάσματα της ναυλαγοράς των υπερ δεξαμενόπλοιων VLCC οδήγησε η μείωση της  παραγωγής πετρελαίου.

Δεξαμενόπλοια με ρότα την Ιαπωνία, από τη Μέση Ανατολή, πήραν ναύλο ύψους 57.000 δολαρίων την ημέρα, μειωμένος κατά 48% σε σύγκριση με πριν λίγες μόλις ημέρες.

Πριν την πτώση της παραγωγής, οι ημερήσιοι ναύλοι έφθαναν τα 117.000 δολάρια για ένα δεξαμενόπλοιο VLCC στο οποίο έχει τοποθετηθεί σύστημα καθαρισμού του αέρα-scubber άρα καίει ως καύσιμο το φθηνότερο πετρέλαιο HSFO 3,5% ενώ για ένα αδελφό VLCC χωρίς scrubber ήταν 101.000 δολάρια.

Φιλί της ζωής για τη ναυλαγορά είναι οι εξαγωγές πετρελαίου από τις ΗΠΑ.

Η μείωση στην εξόρυξη πετρελαίου οφείλεται στο γεγονός ότι μειώθηκε η παγκόσμια ζήτηση τον χειμώνα αυτόν, όπως επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές.

Επίσης η αύξηση του μεταφορικού κόστους αλλά και της τιμής των καυσίμων λειτούργησαν ανασταλτικά στις παραγγελίες προμήθειας πετρελαίου.

Πάντως ανεξαρτήτως της ζήτησης η πολιτική που θα ακολουθηθεί στο εξής, μέσα στο 2020, ώστε τα διυλιστήρια να έχουν αποθέματα, όταν αυτά χρειαστούν, είναι η αύξηση της ημερήσιας παραγωγής πετρελαίου κατά 1,1 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

ΠΗΓΗ: newmoney.gr - e-nautilia.gr

Παναγιώτης ΓούσηςΕπ. Καθηγητής Θυρεοειδούς & Ενδοκρινών Αδένων

Στις περισσότερες περιπτώσεις δυσλειτουργίας τους θυρεοειδούς γίνεται ολική θυρεοειδεκτοµή, δηλαδή αφαιρείται ολόκληρος ο αδένας. Μια επέµβαση ασφαλής, ελαφρά, µε λίγο και ανεκτό πόνο και εξαιρετικό αισθητικό αποτέλεσµα. Το πιστοποιούν πάνω από 5.000 επιτυχηµένες επεµβάσεις στο Κέντρο Θυρεοειδούς του Metropolitan

Νέα κινητοποίηση των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα (ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ), πραγματοποιείται την Πέμπτη, 23 του Γενάρη, ώρα 12:30μμ, στη Βουλή, με κυρίαρχο αίτημα: να αποσυρθούν να μην ψηφιστούν οι ρυθμίσεις της υπουργού Παιδείας και της κυβέρνησης της ΝΔ, που εξισώνουν τα πανεπιστημιακά πτυχία με τους τίτλους των κολεγίων και ιδιωτικοποιούν «από το παράθυρο» τη Δημόσια Παιδεία. Την κινητοποίηση στηρίζει η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, η οποία καλεί όλα τα συνδικαλιστικά στελέχη του Λεκανοπεδίου να δώσουν το «παρών» στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη Βουλή.

Την κινητοποίηση, επίσης, στηρίζουν το ΜΕΤΑ, η Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών ΠΕ και η Αγωνιστική Ριζοσπαστική Ενότητα. Όπως έχουν σημειώσει σε πρόσφατη ανακοίνωσή τους, «συνεχίζοντας το σχέδιο σαρωτικής ανατροπής του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, η κυβέρνηση της ΝΔ προβαίνει σε ενέργειες και θεσπίζει μέτρα με ακραίο νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα, που συμπληρώνονται από αυταρχικά και σκοταδιστικά επεισόδια, που στο σύνολό τους ακυρώνουν τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα μορφωτικά δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας…

…Η εκπαιδευτική κοινότητα πρέπει να εγερθεί άμεσα, γιατί οι εξελίξεις και τα δεδομένα που δημιουργούνται θα είναι ανεπίστρεπτα. Είναι φανερό ότι η ένοχη αφασία της αντιπολίτευσης, που ως κυβέρνηση άνοιξε το δρόμο για αυτές τις αλλαγές, καταδεικνύει ότι το μόνο που μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην νεοφιλελεύθερη κυβερνητική επέλαση είναι ένα μαζικό και ρωμαλέο πανεκπαιδευτικό κίνημα. Απαιτείται, άμεσα, οι Σύλλογοι ΠΕ και οι ΕΛΜΕ, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι γονεϊκοί φορείς, αλλά και τα εργατικά σωματεία να πάρουν θέση μάχης. Να οργανωθεί πανεκπαιδευτική απάντηση με πανελλαδική κινητοποίηση, αγωνιστικό και απεργιακό ξεσηκωμό- μέχρι τη νίκη! Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, να βρεθούμε στους δρόμους  και στις διαδηλώσεις μαζικά και μαχητικά, να γεμίσουμε τις γενικές συνελεύσεις,. Να δώσουμε έναν πραγματικό αγώνα όπως ο πρόσφατος των εκπαιδευτικών στο Σικάγο των ΗΠΑ που κέρδισε διορισμούς και αυξήσεις, αλλά και των εργαζομένων στην Γαλλία που επί μακρόν αντιστέκεται σθεναρά στην αντιαφαλιστική μεταρρύθμιση, του Μακρόν» (ΕΔΩ αναλυτικότερα).

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Οι καταναλωτές δουλεύουν για να πληρώνουν – όσο μπορούν τουλάχιστον – λογαριασμούς και φόρους. Ακόμη και όταν ψωνίζουν οι δαπάνες αφορούν κυρίως σε βασικά είδη διατροφής.

Πολύ δύσκολη εξακολουθεί να είναι η καθημερινότητα για τα ελληνικά νοικοκυριά με σχεδόν 1 στα 3 να μην μπορεί να πληρώσει εγκαίρως τους λογαριασμούς του.

Οι πιέσεις που δέχονται τα ελληνικά νοικοκυριά αποτυπώνονται σε όλες τις σχετικές έρευνες της Eurostat και ειδικά στα στοιχεία που αποκαλύπτουν ότι το ποσοστό των Ελλήνων σε κίνδυνο φτώχειας και αποκλεισμού είναι το τρίτο υψηλότερο στην Ε.Ε. των 28 κρατών μελών (πάνω από 34%), μετά από εκείνο σε Βουλγαρία και Ρουμανία.

Τα νοικοκυριά και οι πληρωμές

Η Ελλάδα πετυχαίνει δε και μία αρνητική πρωτιά άκρως ενδεικτική για την καθημερινή πάλη μεγάλης μερίδας των πολιτών να τα βγάλουν πέρα.

Πρόσφατη έρευνα της Eurostat έδειξε ότι το 2018 το ποσοστό των νοικοκυριών, που δεν είχαν τη δυνατότητα να πληρώσουν το λογαριασμό των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας (ηλεκτρικό ρεύμα, φυσικό αέριο, θέρμανση, νερό κτλ) εγκαίρως ήταν 35,6%– δηλαδή περίπου πέντε φορές υψηλότερο από τον μέσο όρο στην Ε.Ε. των 28 κρατών- μελών.

Συγκεκριμένα στο σύνολο της κοινότητας το 7% των νοικοκυριών δεν είχαν τη δυνατότητα το 2018 να να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς, με το ποσοστό να έχει μειωθεί από πάνω από 10% το 2013. Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα για οικογένειες με παιδιά και ειδικά για τις μονογονεϊκές, στις οποίες το ποσοστό φτάνει στο 14%.

Μετά την Ελλάδα το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό (30%) καταγράφεται στη Βουλγαρία, ενώ ακολουθούν Κροατία (17,5%), Ρουμανία (14,4%), Σλοβενία (12,5%). Ένα σκαλοπάτι χαμηλότερα και η Κύπρος, όπου το 12,2% των νοικοκυριών αδυνατούσαν να πληρώσουν εγκαίρως τους λογαριασμούς τους. Στον αντίποδα σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Τσεχία, η Σουηδία και η Αυστρία το ποσοστό κινείται κοντά στο 2%.

Τι γίνεται με τον ΦΠΑ;

Ακόμη μια έρευνα για τον ΦΠΑ αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην Ευρωζώνη, μαζί με την Φινλανδία, και στην πέμπτη θέση, αν η σύγκριση γίνει με όλα τα μέλη της ΕΕ.

Στην έρευνα χαρακτηρίζονται ως θετικές οι μειώσεις στον ΦΠΑ σε «ευαίσθητα» προϊόντα (βρεφικές πάνες, παιδικές τροφές, παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου κ.λπ). Παρά ταύτα, λόγω του υψηλού ΦΠΑ τα ελληνικά νοικοκυριά δείχνουν να είναι από τα πλέον επιβαρυμένα στην Ευρώπη.

Οι χώρες της ΕΕ με τους υψηλότερους συντελεστές ΦΠΑ είναι η Ουγγαρία (27%), και η Κροατία, η Δανία και η Σουηδία (25%).

Το Λουξεμβούργο επιβάλλει το χαμηλότερο συντελεστή ΦΠΑ (17%) ακολουθούμενο από τη Μάλτα (18%), την Κύπρο, τη Γερμανία και τη Ρουμανία (19%).

Οι έρευνες αποκαλύπτουν ότι τα ελληνικά νοικοκυριά τα βγάζουν πέρα με το ζόρι.

Από τη μία τα εισοδήματά τους έχουν περιοριστεί σημαντικά και από την άλλη η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης εντάθηκε και εξακολουθεί να «καλπάζει.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Του Αλέξη Λιοσάτου

Κεντρικό θέμα των τελευταίων εβδομάδων στον Αθλητικό Ραδιοφωνικό Σταθμό «Αθλητικό Metropolis» (τον μεγαλύτερο σε ακροαματικότητα αθλητικό σταθμό στη Β.Ελλάδα κι έναν από τους πρώτους πανελλαδικά, σταθμός –ειρήσθω εν παρόδω- που καθημερινά δίνει κάλυψη σε ακροδεξιές φωνές και ιδέες) είναι η «Συνάντηση των Big Four». Τι εστί Big Four; Είναι η συνάντηση των 4 μεγαλύτερων καπιταλιστών που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο: Μαρινάκης-Σαββίδης-Μελισσανίδης-Αλαφούζος, που θα συναντηθούν λέει για να αποφασιστούν σημαντικά πράγματα για την κατεύθυνση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Νύχτα-μέρα βομβαρδισμός με τη «φυσιολογική» είδηση ότι 4 καπιταλιστές θα αποφασίσουν για όλες τις ομάδες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δημοκρατία στα χαρτιά, δεν κρατάνε πλέον ούτε τους τύπους. Στην πραγματική ζωή τουλάχιστον ψηφίζουν μερικά εκατομμύρια και διατηρείται μια επίφαση δημοκρατίας, ενώ πολύ ξέρουν ότι «άλλοι από πίσω κάνουν πάντα κουμάντο». Εδώ δεν χρειάζονται τέτοια φύλλα συκής. Με τι κριτήρια «Βig Four»; Μήπως αγωνιστικά; Όχι, διαφορετικά ίσως ήταν λογικότερο να καλέσουν και τον Ατρόμητο. Μήπως με κριτήριο τα εισιτήρια των ομάδων; Όχι, διαφορετικά πχ θα καλούσαν τον Άρη. Τα κριτήρια είναι καθαρά μεγέθους καπιταλιστή, ακόμα κι αν θέλουμε να είμαστε «καλόπιστοι». Ναι, με βάση αυτό το κριτήριο είναι πράγματι «Big Four» με διαφορά από όλους τους υπόλοιπους. Μας ανακοινώνεται ότι θα συναντηθούν στο υπερπολυτελές και πανάκριβο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια» με κυβερνητικά στελέχη και διοικητικούς παράγοντες του ελληνικού αθλητισμού και της FIFA και UEFA, και δεν θα επιτρέπεται η είσοδος στου δημοσιογράφους. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν κρατηθούν ούτε πρακτικά. Κι αυτό παρουσιάζεται ως φυσιολογικό. Υποθέτουμε ότι κάλλιστα η συζήτηση μπορεί να αποτελείται εξ ολοκλήρου από φράσεις και από διαπραγματεύσεις του τύπου: «σου δίνω διαιτησία-μου δίνεις διοικητικό παρασκήνιο», «έχω 200 μπράβους- εγώ έχω 800 οπαδούς ποινικούς και πιστολάδες», «έχω στο χέρι τον τάδε συνεργάτη σου – εγώ έχω την τάδε υποκλοπή και ράμματα για τη γούνα σου», ίσως δε και «χαρτάκια» του τύπου «Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ 60-40 η διαιτησία, ΑΕΚ 55-45, ΠΑΟ 52-48. Δεν θα το μάθουμε. Σε όλα αυτά κυβέρνηση, FIFA και UEFA θα κάνουν τον διαιτητή. Είναι πολύ πιθανό να μη γίνουν καν δηλώσεις μετά, σύμφωνα με τον σταθμό, κι αυτό παρουσιάζεται ως φυσιολογικό. Για το περιεχόμενο είναι πιθανό να ενημερωθούμε από «διαρροές» του τύπου «ήταν ενθαρρυντική η πρώτη συνάντηση, έγιναν βήματα συνεννόησης και συμβιβασμών από όλες τις πλευρές, βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, συνεχίζουμε με αισιοδοξία» και άλλες παρλαπίπες. * Σίγουρα πάντως για ένα σημαντικό μέρος του περιεχομένου (και των ζουμερών στοιχείων που δεν θα μάθουμε από πρώτο χέρι-μπορεί να τα μάθουμε από τα «συμφραζόμενα» και με υποθέσεις με βάση ό,τι ακολουθήσει στη συνέχεια του πρωταθλήματος) παίρνουμε γεύση από τα συμφραζόμενα του κυβερνητικού εκπροσώπου- θα συζητηθεί αν το πρωτάθλημα είναι «καθαρό», δηλαδή τι γίνεται με το στήσιμο παιχνιδιών, με τα ματς που κρίνονται παρασκηνιακά και εξωαγωνιστικά και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απαντάει ευθαρσώς ότι ΝΑΙ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΈΤΟΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ. («Προβλήματα υπάρχουν. Έχουμε πολλά θέματα που θα ανοίξουν αύριο»)

https://www.eleftherostypos.gr/sports/515501-den-apekleise-to-podosfairiko-grexit-o-aygenakis-an-den-yparxei-apotelesma-sti-synantisi-tou-big-four/

Λίγα μόλις λεπτά πριν δημοσιογράφος του Metropolis συνομιλεί στον αέρα με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο της Ζούγκλας και μιλάνε για νόμιμες υποκλοπές σε τηλέφωνα του περιβάλλοντος Μαρινάκη (τουλάχιστον έτσι αφήνει να εννοηθεί), που δείχνουν στοιχεία για το Νοοr 1 (του πρεζεμπορικού πλοίου για το οποίο εμπλέκεται δικαστικά ο Μαρινάκης, εμπλέκεται πρώην Χρυσαυγίτης βουλευτής και ω του θαύματος υπάρχουν ήδη 9 νεκροί –πιθανότατα δολοφονημένοι- μάρτυρες, όπως ειπώθηκε και στον αέρα), για φαινόμενα φοροδιαφυγής κ.ά σκάνδαλα. Ο γνωστός δημοσιογράφος της παρακάμερας παραδέχεται ότι τα λεφτά της πρέζας μπορεί να πηγαίνουν στο ποδόσφαιρο, ή και το αντίστροφο. Λίγες μέρες πριν έχει γίνει μεγάλος ντόρος με υπόθεση πολϋιδιοκτησίας (στοιχεία που δείχνουν ότι ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ βρίσκεται πίσω και από το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ξάνθης) αλλά και μεταγραφή-πιθανή μαϊμού (500 εκατομμύρια του ΠΑΟΚ στην Ξάνθη για έναν άγνωστο και προερχόμενο από τραυματισμό παίχτη που δεν έχει παίξει ακόμα και τη μεταγραφή του ο ΠΑΟΚ κράτησε κρυφή).

https://www.in.gr/2020/01/09/sports/football/skandalo-paok-ksanthi-o-paok-plirose-500-000-eyro-gia-ton-fasidi-metagrafi-pou-ithele-na-krypsei/

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε η Ξάνθη κινδυνεύει με υποβιβασμό (για άλλο θέμα αλλά επί της ουσίας ως εξιλαστήριο θύμα της κόντρας Σαββίδη-Μαρινάκη), αλλά ο μεγάλος καπιταλιστής Σαββίδης (που αν υπάρχει σκάνδαλο είναι αυτός κυρίως που ευθύνεται) και ο ΠΑΟΚ φυσικά «δικαιώθηκαν».

https://m.sport24.gr/football/omades/Paok/paok-katarrifthhkan-ta-mytheumata-peri-polyidiokthsias.5670546.html

Κι αυτά φυσιολογικά και ξεδιάντροπα, καθώς η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο… συγγνώμη στην Ελλάδα εννοούσαμε. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο ελληνικός καπιταλισμός παρουσιάζεται γυμνός, όπως πραγματικά είναι: καμία δημοκρατία, δικτατορία των καπιταλιστών. Το όλο αντικείμενο ευνοεί κάτι τέτοιο: ενώ γενικά ο κόσμος είναι (έστω κάπως πιο) καχύποπτος με το κεφάλαιο, οι «πελάτες» των καπιταλιστών-μεγαλομετόχων έχουν ως θεούς τα αφεντικά της ομάδας τους γιατί «τους φέρνουν παιχταράδες» και να «παίρνουν τίτλους». Οι μεγαλομέτοχοι αγοράζουν συνδέσμους, χρηματοδοτούν επαγγελματίες οπαδούς, εξοπλίζουν κανονικά χούλιγκαν και φτιάχνουν πυρήνες πιστών στρατιωτών γύρω τους. Αυτοί με τη σειρά τους επηρεάζουν χιλιάδες άλλους. Κάπως έτσι τα προηγούμενα χρόνια ο φασισμός απέκτησε τεράστιες ρίζες στα γήπεδα και τους συνδέσμους Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ, τις δυο κατεξοχήν ομάδες «μαζικής βάσης» προηγούμενων εποχών. Έχουν βγει αρκετά αστικά ρεπορτάζ για το θέμα και είναι γνωστό ότι στη Θύρα 7 κάνουν κουμάντο Χρυσαυγίτες και στο οπαδικό κίνημα του ΠΑΟΚ έχουν πλέον σοβαρές δυνάμεις οι φασίστες, πρωταγωνιστώντας μάλιστα και σε επιθέσεις κατά καταλήψεων κοινωνικών χώρων, μακεδονοφάγα συλλαλητήρια, επιθέσεις κατά του Μπουτάρη-πρώην δημάρχου Θεσσαλονίκης κλπ. Ενδεχομένως να μην είναι τυχαία η δολοφονία Βούλγαρου οπαδού του Άρη λίγες μέρες πριν με όλα αυτά. Ο Μελισσανίδης λίγο καιρό πριν έστελνε τους δικούς του μπράβους στη Νέα Φιλαδέλφεια για το γήπεδο κατά της τοπικής δημοτικής αρχής, μήπως και δεν αβγατίσει τα δισεκατομμύρια του με τα επιπλέον μύρια που του χορηγούσε η Περιφέρεια με Δούρου επικεφαλής. Οι πιο πιστοί πελάτες, οι πιο τυφλωμένοι, οι πιο ανεγκέφαλοι και ίσως και από τους πιο εύκολο να προσηλυτιστούν στον φασισμό είναι οι οπαδοί: Ξοδεύουν τα πάντα από το υστέρημά τους για να δουν την «ομαδάρα τους» και έχουν τον καπιταλιστή θεό τους-η αποθέωση της ταύτισης εργάτη και αφεντικού, η αποθέωση της εκμετάλλευσης και της ταξικής αποβλάκωσης- απόλυτης εθελοντικής υποδούλωσης. Έτσι ο κάθε καπιταλιστής μεγαλομέτοχος φτιάχνει πίσω του μια μαζική πελατειακή βάση, έναν στρατό (κανονικό στρατό) χιλιάδων και μια λαϊκή βάση εκατοντάδων χιλιάδων να τον αποθεώνει, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάζει περαιτέρω πολιτικά αλλά και να εξοντώνει αντιπάλους (ακόμα και σωματικά). Αφενός έτσι ένα αγαπημένο άθλημα μετατρέπεται σε μέσο για την επίτευξη των στόχων τους, την επέκταση της επιρροής των καπιταλιστών και πολιτικά παιχνίδια και που έχει μετατραπεί σε βούρκο. Αφετέρου μας δίνει μια εικόνα για το τι σύστημα είναι ο καπιταλισμός, μακριά από ωραιοποιήσεις. Το «αγνό ποδόσφαιρο» βεβαίως είναι ουτοπία στο σημερινό σύστημα. Για να δούμε «αγνό ποδόσφαιρο», δεν μπορούμε απλά να διώξουμε τους Big Four. Πρέπει να ξεπαστρέψουμε τον ίδιο τον καπιταλισμό, που σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αυτήν καλή ώρα, μας λέει κατάμουτρα πόσο θύματα είμαστε και πόση πλάκα σπάει με μας και την ανημποριά μας να τον ανατρέψουμε. *Update: Τελικά δεν πέσαμε και πολύ έξω. Περισσότερη άκρη βγάζει κανείς από τη γνωστή δήλωση του Αντιπροέδρου του Εδεσσαϊκού, παρά από το «περιεχόμενο» της συνάντησης που παρουσιάζει το ρεπορτάζ…

https://www.eleftherostypos.gr/sports/516050-ektakto-oloklirothike-i-synantisi-toy-big-four-me-gga-kai-fifa-uefa/

ΠΗΓΗ: redtopia.gr

ΝΙΚΟΣ ΚΑΨΑΛΗΣ

Ενωτικός λόγος. Αυτό είναι το ζητούμενο συνεχώς από τους εκάστοτε κυβερνώντες και επαναλαμβάνεται από τους βαστάζους τους, τηλεσχολιαστές και γενικώς διαμορφωτές της κοινής γνώμης, για να θεωρήσει και ο τελευταίος πολίτης ότι αποτελεί κομμάτι των προτεραιοτήτων της κάθε κυβέρνησης και συνδιαμορφωτής της πολιτικής της. Η προσπάθεια να πειστούν όλοι, πως το κράτος είναι ουδέτερο και προασπίζει το γενικό συμφέρον και όχι το συμφέρον ενός μικρού μέρους της κοινωνίας είναι διαρκής, καθώς το διακύβευμα είναι σημαντικό για την διατήρηση της παρούσας κατάστασης. Κατασκευάσματα όπως το αφήγημα της “Κοινωνίας των Πολιτών”, παίζουν ακριβώς αυτό τον ρόλο και έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να στηρίξουν την Ηγεμονία του Αστικού Κράτους.

Οι θεσμοί των αστικών δημοκρατιών έχουν ορίσει το πλαίσιο που οριοθετεί την χρήση του ενωτικού λόγου τους. Δεν έχει σημασία αν αυτό αντιβαίνει στην κοινή λογική, στις αντικειμενικές ανάγκες μια κοινωνίας ή στο συναίσθημα. Στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί τις θεμελιακές αυτές έννοιες διαστρεβλώνοντας τες, για να δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα. Επενδύει διαχρονικά στο συναίσθημα, καλλιεργώντας νέες φοβίες στις κοινωνίες με κύριο μέσο τον αδιάκοπο επικοινωνιακό βομβαρδισμό, με τον ίδιο τρόπο που η διαφήμιση δημιουργεί νέες ανάγκες για να πουλάει – πολλές φορές – περιττά προϊόντα. Η μετάδοση ανιστόρητων και αυθαίρετων επιχειρημάτων, μέχρι αυτά να αρχίσουν να ακούγονται λογικά, οδηγεί σε στρεβλώσεις και συμπεράσματα όπως π.χ. πως ο μετανάστης, ο άνεργος, ο εξαθλιωμένος, ο διαφορετικός εν γένει, είναι οι τωρινές απειλές της κοινωνίας και δεν γίνεται καν λόγος για εκείνους οι οποίοι οδηγούν τους ανθρώπους στη μετανάστευση, στην ανεργία και την εξαθλίωση. Οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονται ως φυσικά φαινόμενα, παγιώνοντας έναν ντετερμινισμό που υπαγορεύεται από τις στρεβλώσεις που έχουν επιβληθεί στην κοινωνία. Επιτυγχάνεται επομένως η απαιτούμενη ισορροπία μέσω αυτής της συναίνεσης. Ο εκμεταλλευόμενος, όχι μόνο αποδέχεται την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αλλά αισθάνεται και ευτυχισμένος μέσα σε αυτή, έτοιμος να παλέψει για να υπερασπιστεί το σύστημα που τον εκμεταλλεύεται.  

Η Ηγεμονία είναι η ικανότητα της άρχουσας τάξης να κατακτά τη συναίνεση των υπόλοιπων τάξεων και άρα να τις εξουσιάζει. Η αναδιαμόρφωση της Κοινής Λογικής στα πρότυπα του ιδεολογικού πρόσημου της άρχουσας τάξης, καθορίζει εξ αντανακλάσεως και τις αποκλίνουσες τάσεις που φυσικά εξοβελίζονται από το δημόσιο λόγο ως απαράδεκτες, ανεδαφικές, ουτοπικές. Η εγκαθίδρυση της Ηγεμονίας εξαρτάται από την επιτυχία της διαστρέβλωσης της Κοινής Λογικής, και στην προσπάθεια αυτή επιστρατεύονται παραδοσιακά θεσμικά μέσα όπως η Εκκλησία και το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά κάποια άλλα όπως τα ΜΜΕ. Η συναίνεση είναι πάντοτε το ζητούμενο και δεν είναι καθόλου τυχαία η προσπάθεια που βλέπουμε τριγύρω μας για εξεύρεση συναινετικών λύσεων και προτάσεων, ανάμεσα στα αστικά κόμματα, που εκφράζουν την θεμελιωμένη Κοινή Λογική, την πολιτική ορθότητα και σε τελική ανάλυση αποτυπώνουν την λαϊκή ετυμηγορία, μέσω της εκλογικής επικύρωσης μειοψηφικών εκλογικών συστημάτων.  

Όταν το Κράτος δυσκολεύεται να διατηρήσει τον ηγεμονικό του ρόλο χρησιμοποιεί την απευθείας καταστολή, παραμένοντας έστω και οριακά, εντός των θεσμικών πλαισίων του. Η δυνατότητα “χαλάρωσης” αυτών των πλαισίων σηματοδότησε τον προηγούμενο αιώνα την άνοδο του φασισμού, όπου η Ηγεμονία αδυνατούσε πλέον να πετύχει συναινέσεις και επομένως να εδραιωθεί. Η αντίσταση στους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους –  χωρίς το κράτος να σημαίνει μόνο την εκάστοτε κυβέρνηση – απαιτεί συνεχή ετοιμότητα απέναντι στις ιδεολογικές συγκρούσεις και κυρίως στην άρνηση της διαστρέβλωσης της Λογικής, σε προσωπικό επίπεδο τουλάχιστον.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, αναδεικνύεται η αξία του έργου του Αντόνιο Γκράμσι, που σχεδόν έναν αιώνα πριν, είχε προχωρήσει στην ανάλυση της Ηγεμονίας· εκεί όπου ο εκμεταλλευόμενος βρίσκει την ευτυχία στην εκμετάλλευση. Ο Γκράμσι, που ήταν ιδρυτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, έγινε Γενικός Γραμματέας το 1924 και δύο χρόνια μετά οδηγήθηκε στη φυλακή από το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, όπου συνέχισε το συγγραφικό του έργο παρά την κλονισμένη του υγεία, μέχρι το θάνατό του το 1937. Το έργο του Γκράμσι δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά ημιτελώς το 1947 και επιβεβαίωσε τα λόγια του Μουσολίνι, όταν έλεγε πως έπρεπε να κάνουν τα πάντα για να σταματήσει να λειτουργεί αυτό το μυαλό, επισημαίνοντας τον κίνδυνο που αποτελούσε η σκέψη του για το φασιστικό καθεστώς.

Οι 4.500 σελίδες από τα  σημειωματάρια που έγραφε στη φυλακή ήρθαν να συμπληρώσουν τη σκέψη του Μαρξ και του Ένγκελς, καθώς και το έργο του Λένιν. Ζητήματα όπως η φύση και η δομή της κυριαρχίας ενός καθεστώτος, των πολιτικών κινημάτων και της ταξικής πάλης, απασχόλησαν τον σπουδαίο Ιταλό μαρξιστή, σαφώς επηρεασμένο από την πολιτικοοικονομική κατάσταση στην Ιταλία, τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης και την ταυτόχρονη αποτυχία των επαναστατικών κινημάτων στην υπόλοιπη Ευρώπη, καθώς και από την εμφάνιση ολοένα και περισσότερων φασιστικών κυβερνήσεων. Το έργο του Γκράμσι, επίκαιρο και σήμερα, αντανακλά απόλυτα τη λειτουργία των σύγχρονων αστικών καθεστώτων, περιγράφοντας πρώιμα τους στόχους του σύγχρονου πολιτικού μάρκετινγκ.

Ο Αντόνιο Γκράμσι γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1891 στη Σαρδηνία.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Μία εβδομάδα πριν από την έναρξη του Φόρουμ του Νταβός, όπου συμμετέχουν πολιτικοί ηγέτες και υψηλόβαθμα στελέχη επιχειρήσεων, δημοσκόπηση του Edelman Trust Barometer δείχνει ότι η πλειονότητα των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο πιστεύουν πως ο καπιταλισμός στην παρούσα μορφή του κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Το Edelman Trust Barometer, που για δύο δεκαετίες διενεργούσε δημοσκοπήσεις σε δείγματα δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων για την εμπιστοσύνη τους σε κεντρικούς θεσμούς, αυτή τη φορά διερεύνησε πώς βλέπουν οι απλοί πολίτες τον ίδιο τον καπιταλισμό. Σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας, προηγούμενες δημοσκοπήσεις που έδειχναν αυξανόμενη αίσθηση ανισοτήτων, τους οδήγησαν να ρωτήσουν αν οι πολίτες αρχίζουν τώρα να έχουν πιο βασικές αμφιβολίες για τις βασισμένες στον καπιταλισμό δημοκρατίες της Δύσης.

Και η απάντηση «είναι ναι», ανέφερε ο Ντέιβιντ Μπέρσοφ, επικεφαλής της έρευνας που διενήργησε η εταιρεία επικοινωνιών των ΗΠΑ Edelman.

«Οι άνθρωποι αναρωτιούνται σε αυτό το επίπεδο αν αυτό που έχουμε σήμερα και αν ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα, είναι ο καλύτερος ώστε να έχουν ένα καλό μέλλον», εξήγησε.

Στη δημοσκόπηση μετείχαν 34.000 άνθρωποι σε 28 χώρες, από δυτικές φιλελεύθερες δημοκρατίες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία μέχρι εκείνες που βασίζονται σε ένα διαφορετικό μοντέλο, όπως η Κίνα και η Ρωσία. Το 56% των ερωτηθέντων συμφωνούν πως «ο καπιταλισμός όπως υφίσταται σήμερα κάνει περισσότερο κακό παρά καλό στον κόσμο».

Οι δημοσκοπήσεις του του Edelman Trust Barometer ξεκίνησαν το 2000 για να διερευνήσουν τις θεωρίες του πολιτικού επιστήμονα Φράνσις Φουκουγιάμα, ο οποίος μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού διακήρυξε πως η φιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία είχε παραμερίσει όλες τις αντίπαλες ιδεολογίες και άρα εκπροσωπούσε «το τέλος της Ιστορίας». Ωστόσο το συμπέρασμα αυτό έχει έκτοτε αμφισβητηθεί, με τους επικριτές του Φουκουγιάμα να επικαλούνται επιχειρήματα στα οποία συμπεριλαμβάνεται η αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, η αύξηση του αριθμού των απολυταρχικών ηγετών, ο εμπορικός προστατευτισμός και οι επιδεινούμενες ανισότητες μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008.

Σε εθνικό επίπεδο, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον καπιταλισμό είναι μεγαλύτερη στην Ταϊλάνδη και στην Ινδία, 75% και 74% αντίστοιχα, με τη Γαλλία να ακολουθεί εκ του σύνεγγυς, στο 69%. Υψηλές πλειοψηφίες διαμορφώνονται και σε άλλες χώρες της Ασίας, της Ευρώπης, του Κόλπου, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Μόνο στην Αυστραλία, στον Καναδά, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Νότια Κορέα, στο Χονγκ Κονγκ και στην Ιαπωνία η πλειονότητα διαφωνεί με τον ισχυρισμό ότι ο καπιταλισμός στην παρούσα φάση κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Η έρευνα επιβεβαιώνει μία σειρά από προβληματισμούς που αφορούν τον ρυθμό της τεχνολογικής προόδου, την εργασιακή ανασφάλεια, τη δυσπιστία στα ΜΜΕ, αλλά και την αίσθηση ότι οι εθνικές κυβερνήσεις δεν ανταποκρίνονται στις προκλήσεις των καιρών.

Όσον αφορά άλλα στοιχεία της δημοσκόπησης, οι Ασιάτες να είναι πιο αισιόδοξοι για τις οικονομικές προοπτικές τους από ό,τι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο. Επίσης, διαφορετικά προσεγγίζουν τα πράγματα οι πολίτες, ανάλογα με το ύψος του εισοδήματός τους και μόρφωσης, με τους πλούσιους και πιο μορφωμένους να είναι πολύ πιο πιθανόν να εμπιστεύονται τον τρόπο διαχείρισης των πραγμάτων.

Από την άλλη, είναι πολύ ενδιαφέρον το εύρημα της έρευνας ότι η εμπιστοσύνη στις επιχειρήσεις ξεπερνά εκείνην στις κυβερνήσεις, αλλά και ότι το 92% των υπαλλήλων δήλωσαν ότι οι διευθύνοντες σύμβουλοι πρέπει να εκφράζουν ανοικτά τη γνώμη τους για τα κοινωνικά και ηθικά ζητήματα των καιρών.

«Οι επιχειρήσεις τείνουν να καλύψουν το κενό που άφησαν οι λαϊκιστικές και οπαδικές κυβερνήσεις», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Edelman, Ρίτσαρντ Έντελμαν. «Δεν μπορούμε πλέον να συνεχίσουμε όπως κάναμε μέχρι τώρα, επικεντρώνοντας αποκλειστικά στα έσοδα των μετόχων», συμπλήρωσε

πηγη: efsyn.gr