ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Στην ελληνική Βουλή για τη νομιμοποίηση τετελεσμένων πολιτικών αποφάσεων παραπέμφθηκε η ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις. Το ενδιαφέρον μ’ αυτήν τη συμφωνία είναι ότι λειτουργεί στην πράξη πολύ πριν συναφθεί και υπογραφεί και οπωσδήποτε πολύ πριν έρθει για νομιμοποίηση (κύρωση) στη Βουλή. Ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση σήμερα, εκφράζει βαθύτατες επιφυλάξεις για την εν λόγω συμφωνία που ως κυβέρνηση εργάστηκε συστηματικά και με επιμέλεια για τη σύναψή της.

Η κυβέρνηση, που έχει αναλάβει την «υποχρέωση» να κάνει νόμο του κράτους την ελληνοαμερικανική συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας, υποστηρίζει ότι υπάρχουν «επαρκή» και «αμοιβαία»… ανταλλάγματα που αποσπά η Ελλάδα από τη συμφωνία με τις ΗΠΑ.

Έχοντας αναλάβει δεσμεύσεις έναντι των ΗΠΑ για άμεση κύρωση της συμφωνίας ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας στο πλαίσιο της συζήτησης της συμφωνίας στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, απαντώντας στο αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ να παγώσει η ψήφιση, είπε τα εξής: «Θα μπορούσατε να μας ασκήσετε κριτική γιατί αργήσαμε, αλλά όχι κριτική γιατί κυρώνουμε και δεν καθυστερούμε», επειδή «η συμφωνία αυτή σε πολλά από τα σημεία της εφαρμόζεται. (…) Ποια κυβέρνηση μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να εφαρμόζεται μια συμφωνία χωρίς να έχει την έγκριση της εθνικής αντιπροσωπείας; (…) Δεν θα ήταν αυτό εκτός του πλαισίου του ισχύοντος Συντάγματος;».

Από αυτήν την τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών συνάγεται ότι η εν λόγω ελληνοαμερικανική συμφωνία υλοποιείται πολύ πριν από την κύρωσή της. Για την ακρίβεια, η εν λόγω συμφωνία διαμορφώθηκε και διατυπώθηκε προκειμένου να «νομιμοποιηθούν» όσα στην πράξη είχαν αρχίσει να υλοποιούνται.

Έργο Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ

Αξίζει, λοιπόν, τον κόπο να θυμηθούμε πώς εξελίχθηκε η διαβούλευση για τη σύναψη της συμφωνίας καθώς και τι προβλέπει:

Οι συνομιλίες για τη σύναψη της συμφωνίας διεξήχθησαν στο πλαίσιο του Στρατηγικού Διαλόγου ΗΠΑ – Ελλάδας. Ο πρώτος γύρος του εν λόγω διαλόγου πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον τον Δεκέμβριο του 2018 (επί ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ).

Ο δεύτερος γύρος, που επισφράγισε τα συμφωνηθέντα, πραγματοποιήθηκε το περασμένο φθινόπωρο στην Αθήνα κατά την επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο.

Σε επίπεδο τεχνοκρατών αξιοσημείωτο είναι ότι προκειμένου να συνταχθούν οι όροι της συμφωνίας πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις στις 20 Μαΐου 2019, πριν από τις εκλογές και με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και αμέσως μετά τις εκλογές και με τη Ν.Δ. κυβέρνηση στη χώρα, στις 31 Ιουλίου.

Τι πήραν οι ΗΠΑ

Είναι προφανές ότι οι εναλλαγές στην εξουσία στις χώρες – προτεκτοράτα, όπως η Ελλάδα, δεν έχουν την παραμικρή σημασία και δεν επηρεάζουν στο ελάχιστο το χρονοδιάγραμμα των σχεδιασμών των ΗΠΑ.

Αυτό που η Ουάσιγκτον επεδίωξε και πέτυχε με την ανανέωση της συμφωνίας για τις βάσεις είναι η λεπτομερής περιγραφή και θεσμική κατοχύρωση των όσων ήδη στην πράξη έχουν δοθεί από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις – ειδικότερα αυτή των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛΛ – και ισχύουν στην πράξη. Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι:

• «Σιωπηρά» (επί ΣΥΡΙΖΑ) έχουν διευρυνθεί οι αμερικανικές δυνατότητες στην Κρήτη, με επίκεντρο τη βάση της Σούδας.

• Λειτουργεί (επί ΣΥΡΙΖΑ) στην πράξη αμερικανική αποστολή στη βάση αεροπορίας στρατού στο Στεφανοβίκειο.

• Είναι (επί ΣΥΡΙΖΑ) σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία μονάδα αμερικανικών Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών, η οποία επιχειρεί από το αεροδρόμιο της Λάρισας.

• Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης προετοιμάζεται (επί ΣΥΡΙΖΑ) σε επίπεδο υποδομών από τους Αμερικανούς έτσι ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις όποιες ανάγκες τους.

• Στην Αλεξανδρούπολη επίσης (επί ΣΥΡΙΖΑ) ετοιμάζονται στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κατάλληλες για να φιλοξενήσουν μονάδες αμερικανικών ελικοπτέρων.

Κρίνοντας από τα όσα δημοσίως έχουν διατυπωθεί από τις ελληνικές κυβερνήσεις – από εκείνη του ΣΥΡΙΖΑ που προετοίμασε τη συμφωνία και αυτήν της Ν.Δ. που την υπέγραψε – περί της σπουδαιότητας της αναβαθμισμένης ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης, το πολιτικό προσωπικό της Αθήνας είναι διατεθειμένο να πανηγυρίσει την προσφορά γης και ύδατος στους Αμερικανούς, έστω κι αν η Ιστορία διδάσκει πως τέτοιου είδους προσφορές δεν εξασφαλίζουν κανενός είδους προστασία. Το αντίθετο…

Οι σημερινές επιφυλάξεις για την κύρωση της συμφωνίας που διατυπώνει ο ΣΥΡΙΖΑ εδράζονται σε λογικά επιχειρήματα και συμπεράσματα που συνάγονται από την πρόσφατη ιστορία των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Η αξία των συλλογισμών και των επιχειρημάτων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ωστόσο, δεν μπορούν να διασώσουν το κόμμα και τον τέως πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα από τις κατηγορίες περί καιροσκοπισμού, οι οποίες δικαίως διατυπώνονται. Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας είναι αυτός που είδε το φως του διαβολικά καλού Τραμπ και εργάστηκε για την οικοδόμηση αυτής της ελληνοαμερικανικής στρατηγικής σχέσης.

Τι έδωσαν οι Αμερικανοί

Από τις επιφυλάξεις για την κύρωση της συμφωνίας που διατυπώνουν σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ συνάγεται το ασφαλές συμπέρασμα ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν αναλάβει την παραμικρή δέσμευση ασφάλειας έναντι της Ελλάδας ως αντάλλαγμα των μεγάλων διευκολύνσεων που τους προσφέρει η ελληνοαμερικανική στρατιωτική συνεργασία.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η Αθήνα πρόσφερε τα πάντα για να εξασφαλίσει την αμερικανική προστασία.

• Τη δεκαετία του ’70, με τις συνομιλίες Μπίτσιου – Κίσινγκερ, κατόπιν της τουρκικής εισβολής οι εν λόγω συνομιλίες δεν απέτρεψαν την εξάπλωση των τουρκικών δραστηριοτήτων στο Αιγαίο, όπως αυτές εκδηλώθηκαν με τις κρίσεις των τουρκικών «ερευνητικών» πλοών των «Χόρα» και «Σισμίκ».

• Με τις συνομιλίες Μπους – Μητσοτάκη κατά τη δεκαετία του ’90, όπου τα συμφωνηθέντα, όπως επίσης και η συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις, δεν απέτρεψαν την εκδήλωση της κρίσης των Ιμίων και το γκριζάρισμα ολόκληρου του Αιγαίου.

Σήμερα λοιπόν που κυρώνεται η νέα ελληνοαμερικανική συμφωνία, η οποία μετατρέπει τη χώρα σε απέραντη αμερικανική βάση, θα πρέπει να σημειωθεί ότι κορυφώνεται επίσης η τουρκική δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Διακηρυγμένος στόχος της Τουρκίας είναι ότι τίποτε στην περιοχή δεν μπορεί να γίνει ερήμην της, πράγμα που διά της σιωπής της φαίνεται να αποδέχεται και η Ουάσιγκτον…

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει σήμερα για να επικυρώσει τη συνθήκη αποχώρησης και τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιηθεί το διαζύγιο ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που αποτελεί τον τελευταίο μείζονα σταθμό για την ολοκλήρωση του Brexit, δύο ημέρες πριν από την έξοδο των Βρετανών.

Η ιστορική ψηφοφορία προβλέπεται να πραγματοποιηθεί γύρω στις 18:00 (τοπική ώρα, 19:00 ώρα Ελλάδας) έπειτα από μια δίωρη συζήτηση κατά την οποία καθένας θα μπορεί να λάβει τον λόγο. Η ψηφοφορία, που θα διεξαχθεί με απλή πλειοψηφία, δεν θα διαρκέσει παρά μερικά λεπτά και αναμένεται να ολοκληρωθεί χωρίς εκπλήξεις με το πράσινο φως του κοινοβουλίου.

«Είναι μια πληγή για μας», είχε σχολιάσει ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι σε συνέντευξή του στο CNN την παραμονή αυτής της ιδιαίτερης ημέρας. «Αλλά οφείλουμε να σεβαστούμε τη βούληση των βρετανών πολιτών».

Το τελευταίο στάδιο θα είναι η υιοθέτηση αύριο, Πέμπτη, της συνθήκης από το Συμβούλιο των κρατών μελών. Έπειτα από μια σχέση 47 ετών που ήταν συχνά δύσκολη, το Brexit θα τεθεί σε ισχύ την Παρασκευή στη 01:00 του Σαββάτου, ώρα Ελλάδας.

Πριν από μια εβδομάδα, η κοινοβουλευτική επιτροπή που είναι αρμόδια για το θέμα συνέστησε να ψηφισθεί η συμφωνία με πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Από τα 26 μέλη, μόνο τρία ήταν αντίθετα, Βρετανοί ευρωβουλευτές που είχαν εκλεγεί με το Εργατικό κόμμα, τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και το Σκοτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP).

Με την ευκαιρία αυτή ο Γκι Φερχόφστατ, ο οποίος προήδρευσε της ομάδας επαφής σε όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για τη συνθήκη, υπενθύμισε πως δεν υπάρχει θέμα να μπλοκαριστεί το διαζύγιο. «Η επιλογή είναι ανάμεσα σ' ένα συντεταγμένο Brexit και ένα σκληρό Brexit», επέμεινε.

Ο αποχαιρετισμός

Η σημερινή ψηφοφορία σφραγίζει την αποχώρηση των Βρετανών βουλευτών, χωρίς η ΕΕ να ξέρει αληθινά πώς να τους αποχαιρετίσει.

Η στιγμή είναι μάλλον αμήχανη για την ένωση: έπειτα από χρόνια διεύρυνσης, είναι η πρώτη φορά που φεύγει ένα μέλος.

Η υπογραφή της συνθήκης αποχώρησης την περασμένη εβδομάδα από τους προέδρους των θεσμών Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και Σαρλ Μισέλ χωρίς τα μέσα ενημέρωσης μέσα στη νύκτα της Πέμπτης προς την Παρασκευή προκάλεσε έκπληξη.

Δεν θα υπάρξει ούτε τελετή για την αποχώρηση των βρετανικών σημαιών. «Θα γίνει με όλη την απαραίτητη αξιοπρέπεια», υποσχέθηκε μια εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, διευκρινίζοντας ότι μια σημαία θα διατηρηθεί στο Μουσείο Ευρωπαϊκής Ιστορίας στις Βρυξέλλες.

Η ευρωβουλευτής του Κόμματος του Brexit Κλερ Φοξ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει «δειλή» αυτή τη στάση.

«Θα έπρεπε να είναι έτοιμοι να τιμήσουν» αυτή την αποχώρηση «με ένα τελετουργικό μάλλον, παρά να αρνηθούν στον κόσμο το δικαίωμα να έχει μια τελετή γι' αυτή την ιστορική στιγμή», δήλωσε η Φοξ στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Ο επικεφαλής του κόμματός της και κήρυκας του Brexit Νάιτζελ Φάρατζ οργανώνει μια συνέντευξη Τύπου πριν από την ψηφοφορία, στις 11:00 (ώρα Ελλάδας) στις Βρυξέλλες. Σε ό,τι αφορά το Κόμμα του Brexit, οι εορτασμοί θα γίνουν κυρίως την άλλη ακτή της Μάγχης.

Την ψηφοφορία στην ολομέλεια θα ακολουθήσει μια δήλωση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Νταβίντ Σασόλι. Αυτός ο τελευταίος θα καλέσει στη συνέχεια τους Βρετανούς ευρωβουλευτές και τους επικεφαλής των πολιτικών ομάδων σε μια «σύντομη τελετή».

Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε χθες, Τρίτη, στο τελευταίο συμβούλιο υπουργών της ΕΕ.

«Είναι μια ιστορική εβδομάδα για το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση», σχολίασε ο Βρετανός αντιπρόσωπος Κρίστοφερ Πίντσερ, υπουργός για θέματα Ευρώπης και Αμερικής.

Ο ίδιος ευχαρίστησε τους εταίρους του Λονδίνου για τη φιλία τους στη διάρκεια των ετών, όμως πρόσθεσε: «Εκφράζουμε τη χαρά μας για έναν πολύ διαφορετικό κόσμο και μια πολύ διαφορετική σχέση».

Ένα κεφάλαιο κλείνει, αλλά ανοίγει μια νέα περίοδος εξίσου δύσκολων διαπραγματεύσεων: στη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου, κατά την οποία το Ηνωμένο Βασίλειο θα συνεχίσει να εφαρμόζει τους κοινοτικούς κανόνες, η ΕΕ και το Λονδίνο θα πρέπει να συνεννοηθούν για τη μελλοντική σχέση τους, κυρίως να συνάψουν μια εμπορική συμφωνία.

Τέσσερις ημέρες πριν από το Brexit, ο διαπραγματευτής της ΕΕ Μισέλ Μπαρνιέ προειδοποίησε πως είναι «απολύτως σαφές ότι θα υπάρξουν αρνητικές συνέπειες».

«Όποια κι αν είναι η συμφωνία που θα συνάψουμε για τη μελλοντική σχέση μας, το Brexit θα είναι πάντα μια επιχείρηση με στόχο να περιοριστούν οι ζημιές», δήλωσε.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - efsyn.gr

Έξι ναυτικοί, υπήκοοι Σρι Λάνκα, ναυτολογημένοι στο containership «CMA CGM Ural» ασθένησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού από την Κίνα προς την Αίγυπτο, αυξάνοντας τους φόβους ότι πρόκειται για τους πρώτους ναυτικούς που προσβλήθηκαν από τον νέο κορωνοϊό.

Καθώς το πλοίο πλέει στον Κόλπο του Άντεν, με τελικό προορισμό την Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, ΜΜΕ της Σρι Λάνκα μεταδίδουν ότι οι ναυτικοί είναι πιθανό να αρρώστησαν ενόσω το εν λόγω πλοίο ήταν αγκυροβολημένο στα κινεζικά λιμάνια Ningbo, Xiamen και Shenzhen, στα μέσα Ιανουαρίου. Ωστόσο, δεν είναι εξακριβωμένο αν οι συγκεκριμένοι ναυτικοί προσβλήθηκαν από τον συγκεκριμένο ιό, καθώς για να διαπιστωθεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να εξεταστούν σε λιμάνι που διαθέτει τις απαραίτητες νοσοκομειακές υποδομές.

Καθώς ο κορωνοϊός έχει ήδη προκαλέσει ανησυχίες στη ναυτιλιακή κοινότητα, σημαντικός αριθμός εταιρειών κρουαζιέρας έχουν αποκλείσει την επιβίβαση στα πλοία τους σε τουρίστες που βρέθηκαν στην πόλη-επίκεντρο Γουχάν ή στην εκεί κινεζική επαρχία. Πέντε εταιρείες, οι Royal Caribbean, MSC Cruises, Costa Cruises, Genting Cruise Lines και Astro Ocean Cruises, προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, αναστέλλοντας τον ελλιμενισμό των κρουαζιερόπλοιων στα λιμάνια της Κίνας.

Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

Μια και το ενδημικό κύμα της γρίπης πλησιάζει την κορύφωσή του, με ολοένα και περισσότερα περιστατικά τις τελευταίες ημέρες, καλό είναι να έχουμε υπ' όψιν μας μερικούς τρόπους αποφυγής όχι μόνο της έκθεσής μας στον ιό αλλά και της μετάδοσής του στο επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον μας

Γράφει ο Νικόλας Ακτύπης.

Περίπου 55 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο. Με απλά μαθηματικά, αυτό μεταφράζεται σε 151.600 θανάτους την ημέρα. Ανάμεσα σε αυτούς, χθες Κυριακή, καταγράφονται κι εκείνοι του Κόμπι Μπράιαντ, της κόρης του και των άλλων επιβαινόντων στο μοιραίο ελικόπτερο που κατέπεσε στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες.

Αν θες να το περιγράψεις με απλές γραμμές, ένας πατέρας σκοτώθηκε με το παιδί του, ενώ πήγαιναν για προπόνηση. Το NBA, τα συμβόλαια εκατομμυρίων, η παγκόσμια φήμη, οι χλιδές και τα ελικόπτερα, έπονται της είδησης. Την ακολουθούν και την «ντύνουν», χωρίς όμως να αλλοιώνουν την ουσία, που δεν είναι άλλη από τον θάνατο. Ένα γεγονός τόσο κορυφαίο και τελεσίδικο, που επισκιάζει τα πάντα.
Ανάμεσα στα αμέτρητα μηνύματα έκφρασης θλίψης, βρίσκει κανείς και αρκετά που έρχονται να κουνήσουν τον δάχτυλο με αποδοκιμασία, κατηγορώντας τους συμμετέχοντες στο πένθος για υποκρισία. Θεωρώντας δηλαδή ότι αυτή η διαδικασία προϋποθέτει ότι ο καθένας μας βγάζει μια ζυγαριά με την οποία αξιολογεί την κάθε ανθρώπινη ζωή και αποφασίζει ατομικά ότι για εκείνον κάποια έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος και αξία από μια άλλη.
Ο Κόμπι δεν ήταν άγιος. Και η θέση του στον «παράδεισο» δεν είναι εγγυημένη όπως συνέβαινε σχεδόν για 20 χρόνια στην πεντάδα των Λέικερς. Έζησε όπως εκείνος επέλεξε και είχε την σπάνια τύχη και ικανότητα να επιβάλει τον δικό του τρόπο στους άλλους και να γίνει αποδεκτός για αυτό που ήταν.
Παίχτες και παιχταράδες υπήρξαν πολλοί και στο μέλλον αυτή η παραγωγική διαδικασία δεν πρόκειται να σταματήσει. Λίγοι, όμως, από αυτούς θα έχουν ανάλογη συνεισφορά στο σύνολο. Όχι λόγω των τίτλων ή των ρεκόρ που σημείωσε αυτός ο τύπος στην καριέρα του, αλλά κυρίως επειδή εξαιτίας και όλων αυτών, κατάφερε να αφήσει πίσω του ένα αποτύπωμα πολύ μεγαλύτερο και σπουδαιότερο από τους ξερούς αριθμούς του.
Η είδηση του θανάτου του σόκαρε τους πάντες. Κι ας μην μπορούσαν να ταυτιστούν μαζί του ή να θεωρήσουν τον Μπράιαντ «έναν από αυτούς». Η ταύτιση με ανθρώπους σαν τον Κόμπι έρχεται σε ένα άλλο επίπεδο. Φαντασιακό και βγαλμένο μέσα από παιδικά ανεκπλήρωτα όνειρα και απρόσιτες επιδιώξεις. Αντιγράφεις ένα step back καθοριστικό σουτ του με τον ίδιο τρόπο που αναπαριστάς την αγαπημένη σου σκηνή στον κινηματογράφο ή σιγομουρμουράς τους στίχους του τραγουδιού που σε σημάδεψε, όχι για να αισθανθείς ότι υποδύεσαι κάποιον άλλον, ούτε για να «κλέψεις» την ζωή του. Το κάνεις χωρίς να μπορείς κι εσύ καλά-καλά να εξηγήσεις το γιατί. Το κάνεις επειδή σε μια λέξη, ένα πλάνο ή μια φάση είχες την ευκαιρία να «δεις» κι εσύ κάπου εκεί, φευγαλέα, τον εαυτό σου.
Αν κάτσεις να το σκεφτείς λιγάκι παραπάνω, θα συμφωνήσεις ότι αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους απώλειες σαν κι αυτή του Κόμπε. Τα πλατιά χαμόγελα και τα έντονα συναισθήματα που μοιράστηκαν χωρίς να το ξέρουν εκατομμύρια άνθρωποι την ίδια στιγμή, στο ίδιο αποτύπωμα του χρόνου σε ένα και μοναδικό «παγωμένο» καρέ, είναι ο λόγος για αυτήν την «παγκόσμια υστερία», που σου δίνει την λανθασμένη εντύπωση ότι κάποιες ζωές αξίζουν παραπάνω από άλλες.
Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε, είναι ότι άτομα όπως ο Κόμπι έχουν μια επιρροή και μια επίδραση πολύ μεγαλύτερη από αυτή που περιγράφει η αθλητική σταδιοδρομία τους. Αν το σκεφτείς, ο Μπράιαντ –και άλλοι σαν κι αυτόν- έχουν επηρεάσει περισσότερο και από προέδρους ή πρωθυπουργούς κρατών, που κατά την διάρκεια της θητείας τους ανεξάρτητα από τους πόσους νόμους ή διατάγματα υπέγραψαν, προκάλεσαν μικρότερη επίδραση στην κοινωνία από τον πρώην σταρ του ΝΒΑ. Τα «δυσκολεμένα» παιδιά και οι «φτωχοδιάβολοι» των κακόφημων γειτονιών των αμερικανικών μεγαλουπόλεων μπορούν να μιλήσουν γι΄ αυτό. Και να εξηγήσουν όχι δίχως ανθρώπους που τα κατάφεραν τόσο καλά όσο αυτός, δεν θα είχαν ποτέ το κουράγιο, την δύναμη και σε τελική ανάλυση το πρότυπο για να κυνηγήσουν κι εκείνοι το δικαίωμά τους σε μια άλλη, καλύτερη ζωή. Μπορεί όχι τόσο χλιδάτη σαν κι αυτή που ευτύχισε να έχει ο συγχωρεμένος, αλλά σίγουρα διαφορετική (προς το πολύ καλύτερο) σε σχέση με αυτή που προόριζε για εκείνους η «εργοστασιακή» κατασκευή τους την ημέρα που γεννήθηκαν σε μια άθλια συνοικία.
Προφανώς και δεν μπαίνει ζύγι στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως στην περίπτωση του Κόμπι ο δείκτης… τερμάτισε, με κάθε σεβασμό στους υπόλοιπους 151.599 ανθρώπους που έφυγαν χθες από τον κόσμο, έχοντας ζήσει στην πλειοψηφία τους πολύ χειρότερα κι έχοντας βιώσει –πριν το φευγιό- απαίσιες καταστάσεις. Κάποιοι από αυτούς ίσως να χαμογέλασαν ελάχιστες φορές στην ζωή τους. Κι ενδεχομένως μερικά χαμόγελά να σχηματίστηκαν στα πρόσωπά τους μετά από ένα απίθανο σουτ του Μπράιαντ…

Πηγή: sport-fm.gr

Κώστας Σουφτάς

▸ Αμφίβολο το εάν θα επαναληφθεί το οικονομικό «θαύμα» της δεύτερης, με ανάλογη ανάταση της κερδοφορίας

Η κυρίαρχη αφήγηση για τη σχέση των τεχνολογικών καινοτομιών με την κοινωνία παρουσιάζεται μονοσήμαντα ως αντιστοίχιση των κοινωνικών εξελίξεων με κάποιες μεμονωμένες εφευρέσεις. Η αλήθεια είναι ότι οι τεχνολογικές καινοτομίες δεν αλλάζουν από μόνες τους την κοινωνία αλλά ενισχύουν και αναπτύσσουν –και αναπτύσσονται από– δυναμικές που υπήρχαν ήδη. Αυτό σημαίνει ότι καμία εξέλιξη της τεχνολογίας και καμιά επίπτωσή της δεν μπορεί να εξεταστεί, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η ίδια η κοινωνία και ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής. Η τεχνολογία στον καπιταλισμό τίθεται στην υπηρεσία του κεφαλαίου, ώστε να βοηθήσει στην απόσπαση υπεραξίας. Συμβάλλει την εντατικοποίηση της εργασίας και την αύξηση της παραγωγικότητας, εισάγοντας αυτοματισμούς και επιτρέποντας τον έλεγχο μέσω επιτήρησης.

Ήδη από την πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση, οι μηχανές και τα εργοστάσια αρχικά εμφανίστηκαν και αναπτύχθηκαν, όχι λόγω κάποιου πλεονεκτήματος σε επίπεδο ποιότητας ούτε με σκοπό να βελτιώσουν το επίπεδο ζωής των εργατών. Αντιπροσώπευαν, πρώτα και κύρια, ένα χτύπημα στην εξουσία των εργατών πάνω στην παραγωγική διαδικασία. Η σύνδεση της βιομηχανίας με την επιστήμη, η μείωση των αποστάσεων (τρένα, τηλέγραφοι κ.α.), σε συνδυασμό με το πολιτικό πλαίσιο του ιμπεριαλισμού και τις δυνατότητες πρόσβασης σε νέες αγορές, οδήγησαν σε μια οικονομική ανάπτυξη χωρίς προηγούμενο. Με τις εξελίξεις στη χαλυβουργία και τη χημική βιομηχανία, με τα νέα μηχανήματα και τις νέες πηγές ενέργειας, παράγονταν πρωτόγνωρα ως τότε αγαθά, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει έξω από το νέο βιομηχανικό σύστημα και την ανεπανάληπτη παραγωγικότητά του.

Οι επιθέσεις του κεφαλαίου και οι αντιστάσεις των εργατών δεν σταμάτησαν ποτέ. Όμως, με τις κατακτήσεις που κερδήθηκαν στην πορεία, υπήρξε βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και για τους εργάτες. Αυτή η «ανοδική πορεία», όμως, είχε ημερομηνία λήξης. Μετά την κρίση του 1970, η αστική τάξη αναζήτησε διάφορες λύσεις για αντιρρόπηση της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους. Η απάντηση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού συνδέθηκε εξαρχής με τους νέους τομείς της ηλεκτρονικής, της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών, που αναπτύσσονταν χέρι-χέρι με την απορρύθμιση της εργασίας, την «παγκοσμιοποίηση» και τις (νεο)φιλελεύθερες πολιτικές. Με την βοήθεια της ανάπτυξης της μικροηλεκτρονικής, των τηλεπικοινωνιών και των δικτύων (Η/Υ, Ίντερνετ, PLC κ.α), επιτεύχθηκε σε πρωτοφανή έκταση η αυτοματοποίηση τόσο της διανοητικής εργασίας όσο και της επιτήρησης/ελέγχου της παραγωγικής διαδικασίας με πιο συγκεντρωτικές και απομακρυσμένες μορφές. Οι νέες μορφές αυτοματοποίησης επέτρεψαν αντίστοιχα τη μείωση, για την ίδια ποσότητα εργασίας, των υπαλληλικών και εξειδικευμένων θέσεων εργασίας που απαιτούνταν, καθώς και τη μεταφορά/κατάργηση ολόκληρων τμημάτων ή επιχειρήσεων μέσω του φαινομένου του outsourcing.

Η γοητεία που ασκεί το νέο αφήγημα σε επιχειρήσεις και πολιτικό προσωπικό
είναι έντονη

Αυτό το τρίτο κύμα τεχνολογικής καινοτομίας έδωσε μια ώθηση στην κερδοφορία του κεφαλαίου, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δεν έφτασε την αντίστοιχη που έδωσαν οι βιομηχανικές επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα, συνταράσσοντας τον κόσμο και την οικονομία. Οι νέοι αυτοί κλάδοι αντιπροσωπεύουν, μετά τη δεκαετία του ’90, τα μεγαλύτερα «success story» κερδοφορίας και αποδεικνύονται ιδιαιτέρως διεισδυτικοί. Αρχικά με την ανάπτυξη των ψηφιακών καταστημάτων που στηρίζονται σε αποθήκες οι οποίες διαθέτουν αυτοματοποιημένη εφοδιαστική αλυσίδα και, μετέπειτα, με την ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των διάφορων «πλατφορμών» (Uber, Airbnb κ.α.) και των υπηρεσιών «νέφους» (cloud), έχουν καταφέρει να συμμετέχουν ή και να διαμεσολαβούν τόσο στην αυτοματοποίηση των επιχειρήσεων όσο και στις διαπροσωπικές σχέσεις και την καθημερινότητα των ανθρώπων.

Στην αιχμή των νέων τεχνολογιών και επιχειρηματικών μοντέλων βρίσκονται τα λεγόμενα «μεγάλα δεδομένα» (big data), το «Ίντερνετ των Πραγμάτων» (Ιnternet of Things), η μηχανική μάθηση, οι υπηρεσίες cloud και οι πλατφόρμες διαμεσολάβησης. Με το «Ίντερνετ των Πραγμάτων» εφοδιάζονται τα «φυσικά» αντικείμενα (συσκευές, άνθρωποι, κτίρια, χωράφια κ.λπ.) με αισθητήρες και δυνατότητα δικτυακής επικοινωνίας με υπολογιστικά συστήματα, ώστε να μπορούν να παρακολουθηθούν ή να ελεγχθούν απομακρυσμένα. Στις δύο άλλες περιπτώσεις, η συγκέντρωση τεράστιων όγκων δεδομένων (από μηχανές αναζήτησης, e-mail, δορυφόρους, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έγγραφα, αισθητήρες κ.λπ.), η επεξεργασία και αποθήκευση τους, έδωσε τη δυνατότητα να μετατρέπονται τα ίδια τα δεδομένα σε εμπόρευμα, αλλά και να χρησιμοποιούνται στην εκπαίδευση αλγορίθμων μηχανικής μάθησης σε τεράστιες υπολογιστικές υποδομές. Μέσω δε των υπηρεσιών cloud, τόσο οι υπολογιστικές υποδομές όσο και οι αλγόριθμοι μπορούν να παρέχονται σε άλλες επιχειρήσεις ως υπηρεσίες. Τέλος, οι πλατφόρμες έχουν τον ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα σε χρήστες που προσφέρουν κάποιο προϊόν και χρήστες που το επιθυμούν/αναζητούν, με κάποιο αντίτιμο για τη διαμεσολάβηση φυσικά, προσφέρουν πολύ εύκολη συμμετοχή, αλλά και συνεχή αξιολόγηση.

Η γοητεία που ασκείται σε επιχειρήσεις και πολιτικό προσωπικό είναι ευδιάκριτα. Το χαράτσι των παρόχων και οι αυξημένοι κίνδυνοι ωχριούν μπροστά στην υπόσχεση για τη μείωση του κόστους της αρχικής επένδυσης όσον αφορά στους νέους αυτοματισμούς και τη μείωση των αναγκών σε εργατικό δυναμικό. Από την άλλη, η εδραίωση των πλατφορμών σε διάφορους κλάδους (όπως εμπόριο, συγκοινωνίες και τουρισμός) δημιουργεί ένα ασφυκτικό κλίμα εξατομίκευσης και ανταγωνισμού στις τάξεις των εργαζόμενων ή των μικρών επιχειρήσεων — οι οποίες θα μετακυλήσουν το βάρος της συμπίεσης κερδών πάλι στους εργαζόμενους.
Είναι, παρ’ όλα αυτά, αμφίβολο κατά πόσο μπορούμε να μιλάμε για νέα Βιομηχανική Επανάσταση, υπό την έννοια μιας επαναφοράς του οικονομικού θαύματος που κορυφώθηκε με τη δεύτερη. Οι απόπειρες υποστήριξης μιας τέτοιας θέσης σκοντάφτουν πάνω στα δεδομένα πληθώρας εμπειρικών ερευνών. Αυτό που τελικά συμβαίνει είναι μια εκτόπιση της ζωντανής εργασίας, της παραγωγού δηλαδή της αξίας και της υπεραξίας. Πίσω από τη μελλοντολογία συγκαλύπτεται μια περίοδος συχνότερων κρισιακών φαινομένων και ανάπτυξης των θέσεων εργασίας χωρίς ιδιαίτερη αύξησή τους, με την κερδοφορία να εξασφαλίζεται περισσότερο μέσα από τη συμπίεση των πραγματικών μισθών.

πηγη:  prin.gr

Η συνάντηση του προέδρου της Γαλλίας, Εμ. Μακρόν και του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κυριάκου Μητσοτάκη, παρουσιάζεται από τα φιλικά ΜΜΕ της κυβέρνησης σαν μια επιτυχία, διότι η χώρα έλαβε «στήριξη» απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα. Η αλήθεια, όμως, είναι (λίγο έως αρκετά…) διαφορετική. Εάν είναι να επιλέξει κανείς τη σημαντικότερη αναφορά του πρωθυπουργού, τότε χρειάζεται να σταθεί στο καλωσόρισμα των γαλλικών πολεμικών πλοίων στην Ανατ. Μεσόγειο σε ρόλο «εγγυητών της ειρήνης»: 

«Ο μόνος δρόμος για την επίλυση των διαφορών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι το Διεθνές Δίκαιο. Σε αυτόν τον δρόμο εμμένει η Ελλάδα, επιδεικνύοντας αυτοσυγκράτηση αλλά και αποφασιστικότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία της και τα νόμιμα δικαιώματά της. Και στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα καλωσορίζει την παρουσία γαλλικών ναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο, ως εγγυητές της ειρήνης. Και χαίρεται που θα έχει συνεργασία μαζί τους».

Αν συμπληρωθεί, δε, και η ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των δύο υπουργείων Άμυνας, την οποία περιέγραψε ο πρόεδρος της Γαλλίας, τότε τα συμπεράσματα από τη συνάντηση γίνονται ακόμα πιο σαφή. «Μιλάμε για βιομηχανική συνεργασία και για κοινές επιχειρήσεις στη θάλασσα και στην ξηρά. Θα θέλαμε να δούμε και άλλες όμορες χώρες να εμπλέκονται», είπε ο Εμ. Μακρόν. Σε αυτό να προσθέσουμε και ότι, σύμφωνα με πληροφορίες που καταγράφει το ΑΠΕ – ΜΠΕ, συζητήθηκε μεταξύ Μητσοτάκη και Μακρόν το ζήτημα της αγοράς δύο φρεγατών, που, όπως έλεγαν κύκλοι του Μεγάρου Μαξίμου, θα είναι διακρατική συμφωνία, δηλαδή η μια χώρα θα τις μεταβιβάσει στην άλλη.

Κατά τα άλλα ο Εμ. Μακρόν αναφέρθηκε στην συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, υποστηρίζοντας:  «Η Γαλλία υποστηρίζει την Ελλάδα, την Κύπρο σε σχέση με το σεβασμό των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων, καταδικάζοντας τις προκλήσεις της Τουρκίας ως προς τούτο. Επαναλάβαμε τις ανησυχίες μας. Καταδικάσαμε με σαφή τρόπο τη συμφωνία Τουρκίας- Λιβύης».  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστήριξε από την πλευρά του ότι «είναι κοινή η καταδίκη της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας. Τόσο στις θάλασσες της Κύπρου, όσο και σε σχέση με το απολύτως άκυρο έγγραφο το οποίο συνυπέγραψε με ένα μέρος της πολιτικής τάξης της Λιβύης».

Ο πρωθυπουργός, επίσης, στάθηκε στα θέματα της «ενέργειας και της ασφάλειά της» στη «γεωστρατηγική σημασία της υπογραφής του αγωγού EastMed» (γι’ αυτό – ανάμεσα στα άλλα – και τα καλωσορίσματα στα γαλλικά πολεμικά πλοία, στην Ανατολική Μέσογειο).

Κι επειδή αυτές οι διμερείς επαφές καταλήγουν και σε «καθαρές μπίζνες», ο πρωθυπουργός συναντήθηκε στη συνέχεια με εκπροσώπους από 24 γαλλικές πολυεθνικές εταιρείες στους τομείς της ενέργειας, της άμυνας, των κατασκευών, της διαχείρισης απορριμμάτων, της τεχνολογίας, της ασφάλισης, του τουρισμού, των ποτών και του φαρμάκου. Επίσης, είχε, πιο συγκεκριμένα, συνάντηση με τον CEO της TOTAL, Πάτρικ Πουγιάν.

πηγη: imerodromos.gr

H παγκόσμια οικονομία έτρεξε πέρυσι με τον χαμηλότερο ρυθμό ανάπτυξης από το τέλος της διεθνούς οικονομικής κρίσης, ενώ οι προβλέψεις για φέτος δεν είναι καλύτερες. Την ίδια στιγμή, η κλιματική αλλαγή χτυπά όλο και πιο βάναυσα οικονομίες, ανθρωπότητα, περιβάλλον, ενώ η ανισότητα συνεχίζει να μεγεθύνεται, αυξάνοντας την κοινωνική δυσαρέσκεια και τις εντάσεις. Παρά την κρισιμότητα της κατάστασης, οι βασικοί διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής στον πλανήτη δείχνουν εντελώς ανίκανοι να κατανοήσουν, πόσο μάλλον να δράσουν.

Τα όσα λέχθηκαν στο χθεσινό πάνελ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός για την παγκόσμια οικονομία, αυτό τουλάχιστον δείχνουν επιβεβαιώνοντας την ακραία κατακερματισμένη θέασή τους. Στη συζήτηση συμμετείχαν -μεταξύ άλλων- η πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ, ο πρόεδρος της Τράπεζας της Ιαπωνίας Χαρουχίκο Κουρόντα, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών Στίβεν Μνούτσιν και ο Γερμανός ομόλογός του Ολαφ Σολτς.

Ο Μνούτσιν -που προχθές είχε προχωρήσει σε αήθη επίθεση κατά της 17χρονης περιβαλλοντικής ακτιβίστριας Γκρέτα Τούνμπεργκ- ισχυρίστηκε ότι οι ΗΠΑ προσβλέπουν σε μια πολύ ισχυρή οικονομική ανάπτυξη φέτος, ότι η δημοσιονομική πολιτική του Τραμπ έφερε καρπούς, ότι οι γενναίες περικοπές φόρων της κυβέρνησης -κυρίως προς πλουσίους και μεγάλες επιχειρήσεις- θα αποδώσουν στα επόμενα 10 χρόνια και ότι οι δημόσιες δαπάνες θα πρέπει να μειωθούν. Αγνόησε δεκάδες οικονομολόγους που εκτιμούν πως η θετική επίδραση της φορολογικής μεταρρύθμισης Τραμπ στην οικονομία ξεθωριάζει, τους ήπιους ρυθμούς ανάπτυξης που προβλέπουν φέτος οι διεθνείς οργανισμοί για την αμερικανική οικονομία, αλλά και τα εκατομμύρια Αμερικανών η επιβίωση των οποίων εξαρτάται από τις δημόσιες δαπάνες.

Ομως και η επικεφαλής του ΔΝΤ Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, αν και παραδέχθηκε ότι η ανάπτυξη του 2020 θα είναι υποτονική, υποστήριξε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα σε σχέση με τον περσινό Οκτώβριο λόγω της εμπορικής συμφωνίας ΗΠΑ-Κίνας, της δράσης των κεντρικών τραπεζών (49 εξ αυτών μείωσαν τα επιτόκιά τους 71 φορές), των ενδείξεων ότι η πτώση της παραγωγής μεταποίησης και βιομηχανίας πιάνει πάτο.

Πιστή στις συνταγές του Ταμείου η Βουλγάρα ζήτησε μεταρρυθμίσεις και πιο επιθετική δημοσιονομική πολιτική. Βέβαια ούτε η εμπορική συμφωνία ΗΠΑ-Κίνας σηματοδοτεί οριστική ειρήνη στο διεθνές εμπόριο, ούτε οι τράπεζες έχουν πλέον άλλα σημαντικά όπλα στη φαρέτρα τους, ούτε οι μεταρρυθμίσεις που επικαλείται η Γκεοργκίεβα οδήγησαν νωρίτερα στα επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης που υπόσχονταν.

Η Λαγκάρντ -πιο παλιά καραβάνα- ήταν ως συνήθως περισσότερο επιφυλακτική. Υπογράμμισε ότι υπάρχουν κάποια θετικά σημάδια στην παγκόσμια και την ευρωπαϊκή οικονομία που σταθεροποιείται, όμως υπάρχουν ακόμη σημαντικά αγκάθια, όπως το Brexit. Από την πλευρά του ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Ολαφ Σολτς έσπευσε πρώτα να καθησυχάσει τους Γερμανούς ότι η χώρα του (και όχι η Ε.Ε.) δεν θα χτυπηθεί οικονομικά από το Brexit και να φοβερίσει ότι το City του Λονδίνου θα είναι λιγότερο σημαντικό έπειτα από αυτό.

Λίγες ώρες νωρίτερα δημοσκόπηση του Reuters μεταξύ 500 οικονομολόγων έδειχνε ότι περίπου οι 400 εξ αυτών προβλέπουν «μια από τα ίδια» με πέρυσι σε όρους οικονομικής ανάπτυξης.

Η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη θα παραμείνει νωχελική λίγο πάνω από το 3% χωρίς κίνδυνο εκτροχιασμού, ενώ οι αγορές θα συνεχίσουν να ίπτανται αγνοώντας για ακόμη μία χρονιά τα θεμελιώδη μεγέθη. Ιδανικό περιβάλλον δηλαδή για την περαιτέρω μεγέθυνση του τεράστιου πλούτου των ελίτ. Διόλου τυχαία η Τούνμπεργκ, που μαζί με άλλους εφήβους διαδήλωσε χθες έξω από το Φόρουμ των ελίτ για την κλιματική κρίση, δήλωσε: «Τα αιτήματά μας αγνοήθηκαν εντελώς, και δεν περίμενα τίποτα περισσότερο».

ΠΗΓΗ: efsyn.gr