Σήμερα: 16/07/2026

Kazakhstan-e1641720429331-1030x515.jpg

Μαϊντάν στο Αλμάτι; Ω! ναι. Αλλά είναι περίπλοκο.

Ζούμε τον φόβο και την παράνοια για το φυσικό αέριο; Όχι στην πραγματικότητα.

Το Καζακστάν βούλιαξε στο χάος σχεδόν εν μία νυκτί, πρωτίστως λόγω του διπλασιασμού των τιμών του υγροποιημένου αερίου, που έφθασε στο (ρωσικό) ισοδύναμο των 20 ρουβλίων ανά λίτρο (συγκρίνετε το με τον μέσο όρο των 30 ρουβλίων στην ίδια τη Ρωσία).

Αυτή ήταν η σπίθα για πανεθνικές διαμαρτυρίες που κάλυπταν κάθε γεωγραφικό πλάτος από τον κορυφαίο επιχειρηματικό κόμβο Αλμάτι μέχρι τα λιμάνια Ακτάου και Ατιράου της Κασπίας Θάλασσας και ακόμη και την πρωτεύουσα Νουρ-Σουλτάν, πρώην Αστάνα.

Η κεντρική κυβέρνηση αναγκάστηκε να μειώσει την τιμή του φυσικού αερίου στο ισοδύναμο των 8 ρουβλίων το λίτρο. Ωστόσο, αυτό οδήγησε μόνο στο επόμενο στάδιο των διαδηλώσεων, με αίτημα χαμηλότερες τιμές των τροφίμων, τέλος της εκστρατείας εμβολιασμού, χαμηλότερη ηλικία συνταξιοδότησης για τις πολύτεκνες μητέρες και – τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό – την αλλαγή καθεστώτος, όπως συνοψίζεται στο σύνθημα: Shal, ket!! (“Κάτω ο γέρος”).

Ο «γέρος» δεν είναι άλλος από τον εθνικό ηγέτη Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, 81 ετών, ο οποίος παρόλο που παραιτήθηκε από την προεδρία μετά από 29 χρόνια στην εξουσία, το 2019, στην πράξη παραμένει η γκρίζα εξοχότητα του Καζακστάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας, κινώντας τα νήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

Η προοπτική μιας ακόμη έγχρωμης επανάστασης έρχεται αναπόφευκτα στο μυαλό: ίσως τυρκουάζ-κίτρινης – που αντανακλά τα χρώματα της εθνικής σημαίας του Καζακστάν. Ειδικά επειδή αμέσως μετά, οξυδερκείς παρατηρητές ανακάλυψαν ότι οι συνήθεις ύποπτοι – η αμερικανική πρεσβεία – ήδη προειδοποιούσε για μαζικές διαδηλώσεις από τις 16 Δεκεμβρίου 2021.

Το Αλμάτι στο χάος

Για τον έξω κόσμο, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί μια μεγάλη εξαγωγική δύναμη ενέργειας, όπως το Καζακστάν, χρειάζεται να αυξήσει τις τιμές του φυσικού αερίου για τον πληθυσμό της.

Ο λόγος είναι -τι άλλο- ο αχαλίνωτος νεοφιλελευθερισμός και οι παροιμιώδεις κραυγές της ελεύθερης αγοράς. Από το 2019 η πώληση του υγροποιημένου αερίου γίνεται ηλεκτρονικά στο Καζακστάν. Έτσι, η διατήρηση των ανώτατων ορίων τιμών – ένα έθιμο δεκαετιών – έγινε σύντομα αδύνατη, καθώς οι παραγωγοί έρχονταν συνεχώς αντιμέτωποι με το να πωλούν το προϊόν τους κάτω από το κόστος, καθώς η κατανάλωση εκτοξευόταν στα ύψη.

Όλοι στο Καζακστάν περίμεναν μια αύξηση των τιμών, και επίσης όλοι στο Καζακστάν χρησιμοποιούν υγροποιημένο αέριο, ειδικά στα τροποποιημένα αυτοκίνητά τους. Και όλοι μάλιστα στο Καζακστάν έχουν αυτοκίνητο, όπως μου είπαν, με σκεπτικισμό, κατά την τελευταία μου επίσκεψη στο Αλμάτι, στα τέλη του 2019, όταν μάταια προσπαθούσα να βρω ένα ταξί για να κατευθυνθώ στο κέντρο της πόλης.

Είναι πολύ ενδεικτικό ότι οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν στην πόλη Zhanaozen, ακριβώς μέσα στον κόμβο πετρελαίου / φυσικού αερίου του Mangystau. Και είναι επίσης ενδεικτικό ότι το κέντρο των αναταραχών μετατοπίστηκε αμέσως στο εξαρτώμενο από τα αυτοκίνητα Αλμάτι, τον πραγματικό επιχειρηματικό κόμβο του έθνους, και όχι στην απομονωμένη, υπερφορτωμένη από κυβερνητικές υποδομές πρωτεύουσα στη μέση της στέπας.

Στην αρχή ο Πρόεδρος Κασίμ Τοκάγιεφ φάνηκε ότι πιάστηκε εξαπίνης. Υποσχέθηκε την επιστροφή του πλαφόν στις τιμές, κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης / απαγόρευση κυκλοφορίας τόσο στο Αλμάτι όσο και στο Μανγκιστάου (τότε σε εθνικό επίπεδο) ενώ αποδέχτηκε εν συνόλω την παραίτηση της σημερινής κυβέρνησης και διόρισε έναν άτυπο Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, τον Αλίχαν Σμαίλοφ, ως προσωρινό πρωθυπουργό μέχρι το σχηματισμό του νέο υπουργικού συμβουλίου.

Ωστόσο, αυτό δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει την αναταραχή. Στα πλαίσια μιας αστραπιαίας κλιμάκωσης είχαμε την εισβολή στο γραφείο του δημάρχου στο Αλμάτι, διαδηλωτές να πυροβολούν κατά του στρατού, ένα μνημείο του Ναζαρμπάγιεφ που κατεδαφίστηκε στο Ταλντικοργκάν, την κατάληψη της κατοικίας του τελευταίου στο Αλμάτι, την Kazakhtelecom να αποσυνδέει ολόκληρη τη χώρα από το διαδίκτυο, πολλά μέλη της Εθνοφρουράς -συμπεριλαμβανομένων και τεθωρακισμένων οχημάτων- να ενώνονται με τους διαδηλωτές στο Ακτάου και τα ΑΤΜ να είναι ανενεργά.

Και τότε το Αλμάτι, που βυθίστηκε στο απόλυτο χάος, καταλήφθηκε ουσιαστικά από τους διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένου του διεθνούς αεροδρομίου του, το οποίο το πρωί της Τετάρτης ήταν υπό καθεστώς πρόσθετης ασφάλειας και το βράδυ είχε γίνει πια κατεχόμενο έδαφος.

Ο εναέριος χώρος του Καζακστάν, εν τω μεταξύ, έπρεπε να αντιμετωπίσει μια εκτεταμένη κυκλοφοριακή συμφόρηση ιδιωτικών αεροσκαφών που έφευγαν προς τη Μόσχα και τη Δυτική Ευρώπη. Παρόλο που το Κρεμλίνο σημείωσε ότι το Νουρ-Σουλτάν δεν είχε ζητήσει καμία ρωσική βοήθεια, μια «ειδική αντιπροσωπεία» πέταξε σύντομα από τη Μόσχα. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ τόνισε προσεκτικά: «είμαστε πεπεισμένοι ότι οι Καζάκοι φίλοι μας μπορούν να λύσουν μόνοι τους τα εσωτερικά τους προβλήματα», προσθέτοντας ότι «είναι σημαντικό να μην παρεμβαίνει κανείς από το εξωτερικό».

Γεωστρατηγικές συνομιλίες

Πώς θα μπορούσε να εκτροχιαστεί όλο αυτό τόσο γρήγορα;

Μέχρι τώρα, το παιχνίδι διαδοχής στο Καζακστάν θεωρούνταν ως επί το πλείστον πετυχημένο σε όλη τη βόρεια Ευρασία. Οι ντόπιοι χόντσο, οι ολιγάρχες και οι κομπραδόρικες ελίτ διατηρούσαν τα φέουδα τους και τις πηγές εισοδήματός τους. Κι όμως, ανεπίσημα, μου είπαν στο Νουρ-Σουλτάν στα τέλη του 2019, ότι θα υπήρχαν σοβαρά προβλήματα όταν κάποιες περιφερειακές φυλές θα έρχονταν να κεφαλαιοποιήσουν – αντιμετωπίζοντας τον «γέρο» Ναζαρμπάγιεφ και το σύστημα που τον αντικατέστησε.

Ο Τοκάγιεφ όντως απηύθυνε την κλασική έκκληση «να μην υποκύψουμε σε εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις» – κάτι που είναι λογικό – αλλά διαβεβαίωσε επίσης ότι η κυβέρνηση «δεν θα πέσει». Βέβαια αυτή ήδη έπεφτε, ακόμη και μετά από μια έκτακτη συνάντηση που προσπαθούσε να αντιμετωπίσει το μπερδεμένο πλέγμα των κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων με την υπόσχεση ότι όλα τα «νόμιμα αιτήματα» των διαδηλωτών θα ικανοποιηθούν.

Αυτό δεν λειτούργησε ως κλασικό σενάριο αλλαγής καθεστώτος – τουλάχιστον αρχικά. Η διαμόρφωση ήταν μια ρευστή, άμορφη κατάσταση χάους, καθώς οι – εύθραυστοι – θεσμοί εξουσίας του Καζακστάν ήταν απλώς ανίκανοι να κατανοήσουν την ευρύτερη κοινωνική δυσφορία. Μια ικανή πολιτική αντιπολίτευση δεν υπάρχει: δεν υπάρχει δηλαδή πολιτική εκπροσώπηση. Η κοινωνία των πολιτών δεν έχει κανάλια για να εκφραστεί.

Λοιπόν, ναι: υπάρχει μια ταραχή που συνεχίζεται – για να θυμηθώ το αμερικανικό rhythm’n blues. Και όλοι είναι χαμένοι. Αυτό που δεν είναι ακόμα ακριβώς σαφές είναι ποιες αντιμαχόμενες φυλές πυροδοτούν τις διαμαρτυρίες – και ποια είναι η ατζέντα τους σε περίπτωση που βρεθούν στην εξουσία. Σε τελική ανάλυση, καμία «αυθόρμητη» διαμαρτυρία δεν μπορεί να εμφανιστεί ταυτόχρονα σε όλο αυτό το τεράστιο έθνος σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη.

Το Καζακστάν ήταν η τελευταία δημοκρατία που εγκατέλειψε την καταρρέουσα ΕΣΣΔ πριν από τρεις δεκαετίες, τον Δεκέμβριο του 1991. Υπό τον Ναζαρμπάγιεφ, ενεπλάκη αμέσως σε μια αυτο-προσδιοριζόμενη ως πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Μέχρι τώρα, το Νουρ-Σουλτάν διεκδικούσε επιδέξια τον τίτλο του βασικού διπλωματικού διαμεσολαβητή – από τις συζητήσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ήδη από το 2013 έως και τον πόλεμο στη Συρία από το 2016. Στόχος: να εδραιωθεί ως η βασική γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας.

Οι κινεζικοί Νέοι Δρόμοι του Μεταξιού, (ή αλλιώς BRI), εγκαινιάστηκαν επίσημα από τον Σι Τζινπινγκ στο Πανεπιστήμιο Nazarbayev τον Σεπτέμβριο του 2013. Αυτό συνέβη άμεσα για να δέσει με την αντίληψη του Καζακστάν για την ευρασιατική οικονομική ολοκλήρωση, που δημιουργήθηκε μετά το σχέδιο κρατικών δαπανών του Ναζαρμπάγιεφ, με τίτλο «Nurly Zhol» (μτφρ. Φωτεινό Μονοπάτι), σχεδιασμένο για να τροφοδοτήσει την οικονομία μετά την οικονομική κρίση του 2008-9.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, στο Πεκίνο, ο Ναζαρμπάγιεφ ευθυγράμμισε το «Nurly Zhol» με τους Νέους Δρόμους του Μεταξιού, ωθώντας ντε φάκτο το Καζακστάν στην καρδιά της νέας ευρασιατικής ολοκλήρωσης. Γεωστρατηγικά, το μεγαλύτερο στεριανό έθνος στον πλανήτη έγινε η κύρια περιοχή αλληλεπίδρασης του κινεζικού και του ρωσικού οράματος, των Νέων Δρόμων του Μεταξιού (BRI) και της Οικονομικής Ένωσης της Ευρασίας (EAEU).

Μια τακτική εκτροπής

Για τη Ρωσία, το Καζακστάν έχει μεγαλύτερη γεωστρατηγική σημασία από την Κίνα. Το Νουρ-Σουλτάν υπέγραψε τη συνθήκη CSTO το 2003. Είναι βασικό μέλος της EAEU. Και τα δύο έθνη έχουν τεράστιους στρατιωτικο-τεχνικούς δεσμούς και διατηρούν στρατηγική διαστημική συνεργασία στο Μπαϊκονούρ. Τα ρωσικά είναι επίσημη γλώσσα, την οποία ομιλεί το 51% των πολιτών της δημοκρατίας.

Τουλάχιστον 3,5 εκατομμύρια Ρώσοι ζουν στο Καζακστάν. Είναι ακόμη νωρίς για να υποθέσουμε ότι μια πιθανή «επανάσταση» με χρώματα εθνικής απελευθέρωσης ακόμη κι αν το παλιό σύστημα τελικά κατέρρεε. Και ακόμη κι αν συμβεί αυτό, η Μόσχα δεν θα χάσει ποτέ όλη τη σημαντική πολιτική επιρροή της.

Επομένως, το άμεσο πρόβλημα είναι να διασφαλιστεί η σταθερότητα του Καζακστάν. Οι διαμαρτυρίες πρέπει να διαλυθούν. Θα υπάρξουν πολλές οικονομικές παραχωρήσεις. Το μόνιμο αποσταθεροποιητικό χάος απλά δεν μπορεί να γίνει ανεκτό – και η Μόσχα το γνωρίζει αυτό πάρα πολύ καλά. Άλλο ένα συνεχιζόμενο Μαϊντάν δεν τίθεται καν σε συζήτηση.

Η εξίσωση της Λευκορωσίας έχει δείξει πώς ένα δυνατό χέρι μπορεί να κάνει θαύματα. Ωστόσο, οι συμφωνίες του CSTO δεν καλύπτουν τη βοήθεια σε περίπτωση εσωτερικών πολιτικών κρίσεων – και ο Τοκάγιεφ δεν φαινόταν διατεθειμένος να υποβάλει τέτοιο αίτημα.

Μέχρι που το έκανε. Ζήτησε την παρέμβαση του CSTO για την αποκατάσταση της τάξης. Θα υπάρξει στρατιωτική απαγόρευση κυκλοφορίας. Και το Νουρ-Σουλτάν μπορεί ακόμη και να κατασχέσει τα περιουσιακά στοιχεία των αμερικανικών και βρετανικών εταιρειών που φέρεται να χρηματοδοτούν τις διαδηλώσεις.

Έτσι το έθεσε και ο Νικόλ Πασινιάν, πρόεδρος του Συμβουλίου Συλλογικής Ασφάλειας του CSTO και πρωθυπουργός της Αρμενίας: Ο Τοκάγιεφ επικαλέστηκε μια «απειλή για την εθνική ασφάλεια» και την «κυριαρχία» του Καζακστάν, «που προκαλείται, μεταξύ άλλων, από εξωτερική παρέμβαση». Έτσι ο CSTO «αποφάσισε να στείλει ειρηνευτικές δυνάμεις» για να ομαλοποιήσει την κατάσταση, «για περιορισμένο χρονικό διάστημα».

Οι συνήθεις ύποπτοι αποσταθεροποίησης είναι γνωστοί. Μπορεί να μην έχουν την εμβέλεια, την πολιτική επιρροή και την απαραίτητη ποσότητα δούρειων ίππων για να κρατήσουν το Καζακστάν στη φωτιά επ’ αόριστον.

Τουλάχιστον οι ίδιοι οι δούρειοι ίπποι είναι πολύ σαφείς. Θέλουν την άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων, αλλαγή καθεστώτος, μια προσωρινή κυβέρνηση «ευυπόληπτων» πολιτών και – τι άλλο; – «ακύρωση όλων των συμμαχιών με τη Ρωσία».

Και τότε όλα φτάνουν στο επίπεδο της γελοίας φάρσας, καθώς η ΕΕ αρχίζει να καλεί τις αρχές του Καζακστάν να «σεβαστούν το δικαίωμα στις ειρηνικές διαδηλώσεις». Όπως για παράδειγμα η απόλυτη αναρχία, οι ληστείες, οι λεηλασίες, τα εκατοντάδες οχήματα που καταστράφηκαν, οι επιθέσεις με τουφέκια, τα ΑΤΜ και ακόμη και το Duty Free στο αεροδρόμιο του Αλμάτι που λεηλατήθηκαν πλήρως […]

Τα συνθήματα μέχρι στιγμής φαίνεται να προέρχονται από πολλές πηγές – στηρίζοντας τα πάντα, από ένα «δυτικό μονοπάτι» στο Καζακστάν μέχρι την πολυγαμία και τον νόμο της Σαρία: «Δεν υπάρχει ακόμη ένας στόχος, δεν έχει εντοπιστεί. Το αποτέλεσμα θα έρθει αργότερα. Συνήθως είναι το ίδιο. Η εξάλειψη της κυριαρχίας, η εξωτερική διαχείριση και, τέλος, κατά κανόνα, ο σχηματισμός ενός αντιρωσικού πολιτικού κόμματος».

Ο Πούτιν, ο Λουκασένκο και ο Τοκάγιεφ πέρασαν αρκετή ώρα τηλεφωνικά, με πρωτοβουλία του Λουκασένκο. Οι ηγέτες όλων των μελών του CSTO βρίσκονται σε στενή επαφή. Μια βασική στρατηγική – όπως σε μια τεράστια «αντιτρομοκρατική επιχείρηση» – έχει ήδη εκπονηθεί. Ο στρατηγός Γερασιμοφ θα την επιβλέπει προσωπικά.

Τώρα συγκρίνετε το αυτό με εκείνο που πληροφορήθηκα από δύο διαφορετικές, υψηλόβαθμες στρατιωτικο-πολιτικές πηγές.

Η πρώτη πηγή ήταν σαφής: όλη η περιπέτεια του Καζακστάν στηρίζεται από την MI6 για τη δημιουργία ενός νέου Μαϊντάν ακριβώς πριν από τις συνομιλίες Ρωσίας/ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στη Γενεύη και τις Βρυξέλλες την επόμενη εβδομάδα, για να αποτραπεί κάθε είδους συμφωνία. Είναι σημαντικό ότι οι «αντάρτες» διατήρησαν τον εθνικό τους συντονισμό ακόμη και μετά την αποσύνδεση του διαδικτύου.

Η δεύτερη πηγή έχει πιο λεπτές αποχρώσεις: οι συνήθεις ύποπτοι προσπαθούν να αναγκάσουν τη Ρωσία να υποχωρήσει ενάντια στη Δύση ως σύνολο, δημιουργώντας έναν σημαντικό αντιπερισπασμό στο ανατολικό της μέτωπο, ως μέρος μιας κυλιόμενης στρατηγικής χάους σε όλα τα σύνορα της Ρωσίας. Αυτή μπορεί να είναι μια έξυπνη τακτική εκτροπής, αλλά η ρωσική στρατιωτική υπηρεσία παρακολουθεί. Εκ του σύνεγγυς. Και για χάρη των συνηθισμένων υπόπτων, αυτό καλύτερα είναι να μην ερμηνευθεί – με τον αρνητικό τρόπο – καθώς ήταν μια πολεμική πρόκληση.

Σημειώσεις μετάφρασης

Χόντσο: αρχηγός φυλής ή ομάδας συγκεκριμένων συμφερόντων (από το ιαπωνικό hanchō).

Συνθήκη CSTO (ή Οργανισμός της Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας): Στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας, Αρμενίας, Λευκορωσίας, Καζακστάν, Κιργιζίας και Τατζικιστάν.

Μετάφραση: antapocrisis

Πηγή: Strategic Culture Foundationantapocrisis.gr

Μετάφραση: antapocrisis

 

zmitrakos.jpg

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος.

Πρωταθλητής Ευρώπης η Ελλάδα στο Δημόσιο Χρέος, το οποίο,  το 2020, έφτασε το 200% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος!

Κι όμως, ο Ελληνικός Λαός, αφού πήρε τα «ηρεμιστικά» του με τα 3 μνημόνια που υπέγραψαν κατά σειράν ΠΑΣΟΚ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και ΣΥΡΙΖΑ, συνεχίζει να κοιμάται  πάνω σ’ αυτό το τοξικό μαξιλάρι  του Χρέους, που συνεχίζει να δυναστεύει (και θα δυναστεύει για 10ετίες - αν όχι για πάντα) τη ζωή και την ύπαρξη της χώρας.

Το λυπηρό είναι πως αντί το ζήτημα του Χρέους να βρίσκεται πρώτο στην πολιτική ατζέντα μαζί με τα συνακόλουθά του (φτώχεια, ανεργία, χαμηλούς μισθούς, φαλκίδευση εργασιακών δικαιωμάτων, αποδόμηση εργασιακών σχέσεων, βάθεμα της εκμετάλλευσης, συντάξεις πείνας, ανύπαρκτη κοινωνική πολιτική, υποτυπώδη πολιτική υγείας, υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, κλπ, κλπ), η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται με αιχμή τη διαχείριση της πανδημίας!

Αυτό είναι κάτι που βολεύει την κυβέρνηση της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, αφού μένουν στην αφάνεια και στο απυρόβλητο τα μεγάλα κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα της κυβερνητικής της πολιτικής. Βολεύει, όμως, και τα άλλα συστημικά κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), γιατί πίσω από την αναγωγή της πανδημίας σε κορυφαίο (κι εν πολλοίς μοναδικό) θέμα πολιτικού -αντιπολιτευτικού λόγου κρύβουν και τις δικές τους ευθύνες , τόσο για το χρέος, όσο και για τα δεινά που μαστίζουν τη χώρα και την κοινωνία. Συγχρόνως, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, κρύβουν, μαζί, και την απουσία ρεαλιστικών κι επεξεργασμένων προτάσεων για έναν άλλο, διαφορετικό δρόμο εξόδου από την κρίση, πέραν εκείνου που προτείνει ο φιλελευθερισμός. Κι επειδή ο όρος «Αριστερά» δεν είναι ούτε κονκάρδα, ούτε ταμπέλα, αλλά  στέρεες αντιλήψεις και θέσεις που αντιμάχονται τα  αποτελέσματα της  καπιταλιστικής κοινωνίας, ουσιαστικά, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και το ΠΑΣΟΚ, έχουν κατεβεί από το τρένο της Αριστεράς κι έχουν επιβιβασθεί σ’ εκείνο της Δεξιάς, από το οποίο δεν φαίνεται ότι θα κατεβούν ποτέ.

Απομένει μόνο το ΚΚΕ, το οποίο, όμως, θα πρέπει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο οργάνωσής και λειτουργίας του και να γίνει ένα κόμμα βάσης κι εσωκομματικής δημοκρατίας,  να ξαναδεί τις ιδεολογικές και πολιτικές του στοχεύσεις σε σχέση με το «σήμερα», να εγκαταλείψει την αντιπολίτευση των συνθημάτων και των στερεότυπων  και να προτείνει προς το Λαό κυβερνητική πρόταση αριστερής εξόδου από την κρίση και ριζικής αλλαγής της κοινωνίας.

Ο Λαός, πλέον, επειδή έχει καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι και θέλει να ξέρει όχι μόνο ΤΙ πρέπει να γίνει αλλά και το ΠΩΣ θα γίνει. Κι αυτό το ΠΩΣ να μην είναι «έκθεση ιδεών» αλλά στέρεη κι επεξεργασμένη πρόταση,  φωτισμένη με επάρκεια και τεκμηριωμένη από την αρχή ως το τέλος της.

Για παράδειγμα, λένε οι Τεχνοκράτες ότι για το Χρέος υπάρχει ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ λύση: Η  αύξηση της εθνικής μας παραγωγής, δηλαδή του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Ως πολίτες, εμείς, θέλουμε ν’ ακούσουμε αν υπάρχει άλλη εφικτή και ρεαλιστική λύση και ποια είναι αυτή. Αν, πάλι,  δεν υπάρχει,  θέλουμε να ξέρουμε ΠΟΙΑ είναι η αριστερή πρόταση για την αύξηση του ΑΕΠ.

Η Αριστερά, σήμερα, για να ξεπεράσει την ιστορική κρίση του καπιταλισμού, πρέπει (χτίζοντας ένα Μέτωπο Συμμαχίας και Αγώνα των Λαϊκών Τάξεων)  να σχεδιάσει και να υλοποιήσει τη ρεαλιστική μετάβαση σε ένα μετακαπιταλιστικό καθεστώς,  το οποίο θα στηρίζεται στον δημοκρατικό σχεδιασμό και σε θεσμούς λαϊκής συμμετοχής.

Μόνο έτσι το ΚΚΕ θα αποβάλλει το σύνδρομο του: «να κρατάμε ανοιχτό το μαγαζάκι του 7%» και θα αντικρούσει, έμπρακτα, την κατηγορία, που του απευθύνουν τα συστημικά κόμματα εξουσίας (ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ) ότι δεν θέλει να κυβερνήσει.

πηγη:  ergatikosagwnas.gr

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2022 09:24

ΗΠΑ: Εκτοξεύθηκε ο πληθωρισμός σε υψηλό 40 ετών!

Γράφτηκε από τον

c3c65c4a-9628-4b37-b14d-bd5b2076f656_000.jpg

Ο πληθωρισμός έκλεισε το 2021 σε υψηλό επίπεδο, φέρνοτνας άσχημα νέα στον Λευκό Οίκο και για τους υπεύθυνους χάραξης οικονομικής πολιτικής, καθώς η ραγδαία άνοδος των τιμών διαβρώνει την εμπιστοσύνη των καταναλωτών και ρίχνουν μια σκιά αβεβαιότητας για το μέλλον της οικονομίας.

Ο πληθωρισμός στις ΗΠΑ αυξήθηκε με τον ταχύτερο ρυθμό 12 μηνών τα τελευταία 40 χρόνια τον Δεκέμβριο.

Ο δείκτης τιμών καταναλωτή, ένας μετρητής που μετρά το κόστος σε δεκάδες είδη, αυξήθηκε κατά 7%, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικής Εργασίας του τμήματος. Σε μηνιαία βάση, ο ΔΤΚ αυξήθηκε κατά 0,5%.

Οι οικονομολόγοι που συμμετείχαν σε έρευνα του Dow Jones ανέμεναν ότι το μέτρο θα αυξηθεί κατά 7% σε ετήσια βάση και 0,4% από τον Νοέμβριο.

Η ετήσια κίνηση ήταν η ταχύτερη αύξηση από τον Ιούνιο του 1982.

Παρά το ισχυρό κέρδος, τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης στο χρηματιστήριο αυξήθηκαν μετά την είδηση, ενώ οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων ήταν ως επί το πλείστον αρνητικές.

Εξαιρουμένων των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας, ο λεγόμενος βασικός ΔΤΚ αυξήθηκε 5,5% σε ετήσια βάση και 0,6% από τον προηγούμενο μήνα. Αυτό σε σύγκριση με εκτιμήσεις 5,4% και 0,5%. Για τον πυρήνα του πληθωρισμού, ήταν η μεγαλύτερη ετήσια αύξηση από τον Φεβρουάριο του 1991.

Το κόστος στέγασης, που αποτελεί περίπου το ένα τρίτο του συνόλου, αυξήθηκε κατά 0,4% για τον μήνα και 4,1% για το έτος. Αυτός ήταν ο ταχύτερος ρυθμός από τον Φεβρουάριο του 2007.

Οι τιμές των μεταχειρισμένων οχημάτων, που αποτέλεσαν σημαντικό στοιχείο της αύξησης του πληθωρισμού κατά τη διάρκεια της πανδημίας λόγω των περιορισμών της εφοδιαστικής αλυσίδας που περιόρισαν την παραγωγή νέων οχημάτων, αυξήθηκαν κατά 3,5% τον Δεκέμβριο, ανεβάζοντας την αύξηση από ένα χρόνο πριν στο 37,3%.

Αντίθετα, οι τιμές της ενέργειας υποχώρησαν για τον μήνα, υποχωρώντας 0,4%, καθώς το μαζούτ υποχώρησε 2,4% και η βενζίνη έπεσε 0,5%. Ωστόσο, το σύνολο του συγκροτήματος αυξήθηκε κατά 29,3% το 12μηνο, συμπεριλαμβανομένου του κέρδους 49,6% για τη βενζίνη.

Οι αξιωματούχοι της Federal Reserve παρακολουθούν στενά τα στοιχεία για τον πληθωρισμό και αναμένεται ευρέως να αυξήσουν τα επιτόκια φέτος σε μια προσπάθεια καταπολέμησης της αύξησης των τιμών και καθώς η εικόνα των θέσεων εργασίας πλησιάζει την πλήρη απασχόληση. Αν και η κεντρική τράπεζα χρησιμοποιεί τον δείκτη τιμών προσωπικών καταναλωτικών δαπανών ως κύριο μέτρο πληθωρισμού, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής λαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα πληροφοριών κατά τη λήψη αποφάσεων.

Ο πληθωρισμός πλήττει τα κατά τα άλλα ισχυρά μισθολογικά κέρδη για τους εργαζόμενους. Ωστόσο, τα πραγματικά μέσα ωριαία κέρδη σημείωσαν μικρή αύξηση 0,1% για τον μήνα, καθώς το συνολικό κέρδος 0,6% αντιστάθμισε την αύξηση του τίτλου του ΔΤΚ κατά 0,5%. Σε ετήσια βάση, τα πραγματικά κέρδη μειώθηκαν κατά 2,4%.

Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από CNBC, New York Times, Financial Times

Πηγή: imerodromos.gr

 

 

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2022 09:18

Guardian: Η Κούβα έγινε πρότυπο στη μάχη με τον κορωνοϊό

Γράφτηκε από τον

f957c0e9-ece0-4a36-9b46-bef48cef7966.jpg

Σε συνδυασμό με μια σειρά άλλα μέτρα, όπως τα αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα και το εκταταμένο testing η Κούβα, η οποία έχει ένα από τα καλύτερα δημόσια συστήματα

Η Κούβα, με τα εγχωρίως παραγόμενα σκευάσματα Abdala, Soberana-02 και Soberana Plus, έχει εμβολιάσει περισσότερους πολίτες κατά του κορονοϊού από ό,τι τα περισσότερα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα έθνη του κόσμου. Η επιτυχία αυτή μόνο τυχαία δεν είναι, όπως καταγράφει ο Guardian.

Την ώρα που η μεταδοτική παραλλαγή Όμικρον να κάνει τον γύρο του κόσμου, το νησί της Καραϊβικής έχει καταφέρει ποσοστό εμβολιασμού πάνω από το 90% του πληθυσμού του με τουλάχιστον μία δόση και το 83% του πληθυσμού είναι πλέον πλήρως εμβολιασμένο (δύο δόσεις τουλάχιστον), κατατάσσοντας το κράτος αυτό ως το δεύτερο παγκοσμίως μετά από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μεταξύ χωρών με τουλάχιστον 1 εκατομμύριο πληθυσμό. Οι πληροφορίες αυτές βασίζονται στα επίσημα στατιστικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από το «Our World in Data».

Ο William Moss, διευθυντής του Johns Hopkins International Vaccine Access Center δήλωσε, «Είναι ένα πραγματικά αξιοσημείωτο επίτευγμα, δεδομένου του μεγέθους της Κούβας, αλλά και του εμπάργκο των ΗΠΑ, που περιορίζει την ικανότητά της να εισάγει».

Ο εμβολιασμός δεν έχει καταστεί υποχρεωτικός για κανέναν
«Η Κούβα είναι το θύμα του μαγικού ρεαλισμού», εξηγεί στον Guardian ο Τζον Κερκ, επίτιμος καθηγητής Λατινοαμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Dalhousie του Καναδά. «Η ιδέα ότι η Κούβα, μια χώρα με πληθυσμό μόλις 11 εκατομμυρίων και μικρή οικονομία θα μπορούσε να αποτελέσει μια μεγάλη δύναμη στον τομέα της βιοτεχνολογίας μπορεί να είναι απολύτως παράλογη για έναν εργαζόμενο της Pfizer, όμως για την ίδια την Κούβα ανήκει στη σφαίρα του πιθανού».

Όπως και όλες οι υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Κούβα ήξερε ότι θα δυσκολευόταν να εξασφαλίσει δόσεις εμβολίων στη διεθνή αγορά. Έτσι, τον Μάριο του 2020, με τα αποθεματικά συναλλάγματός της να εξανεμίζονται εξαιτίας των χαμένων εσόδων του τουρισμού και της επιβολής νέων, βαριών κυρώσεων από τις ΗΠΑ, οι επιστήμονες του νησιού έπιασαν δουλειά.

Το ρίσκο απέδωσε. Την περασμένη άνοιξη, η Κούβα έγινε η μικρότερη χώρα του κόσμου που κατάφερε να αναπτύξει επιτυχώς τα δικά της εμβόλια κορονoϊού. Έκτοτε, το καλά στελεχωμένο σύστημα δημόσιας υγείας της, παρά τις ελλείψεις του, έχει υλοποιήσει ένα πρόγραμμα μαζικών εμβολιασμών που περιλαμβάνει ακόμη και τα μικρά παιδιά. Ο εμβολιασμός δεν έχει καταστεί υποχρεωτικός για κανέναν.

Και τα δύο εμβόλια, σύμφωνα με κουβανέζικες κλινικές δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν πέρσι την άνοιξη, έχουν αποτελεσματικότητα που αγγίζει το 90%. Η επιτυχής υλοποίηση του προγράμματος έχει καταφέρει να περιορίσει σε χαμηλά επίπεδα τα κρούσματα στη νησιωτική χώρα, που πέρσι το καλοκαίρι ήταν από τα υψηλότερα μεταξύ των κρατών στο δυτικό ημισφαίριο.

Πέρσι τον Αύγουστο το νησί κατέγραφε εκατοντάδες θανάτους από κορονοϊό κάθε εβδομάδα. Την εβδομάδα που μας πέρασε, συνολικά τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τη νόσο.

Μέχρι πρόσφατα, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Υγείας της Κούβας, είχαν εμβολιαστεί πλήρως οι 9,5 εκατομμύρια Κουβανοί από το σύνολο των 11,2 εκατομμυρίων κατοίκων με τα εγχωρίως παραγόμενα σκευάσματα Abdala, Soberana-02 και Soberana Plus, ενώ τουλάχιστον ενισχυτική δόση είχαν λάβει πάνω από 978.000 άνθρωποι, κυρίως υγειονομικοί εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή και ανοσοκατεσταλμένοι. Έχουν αρχίσει να χορηγούνται αναμνηστικές δόσεις στους εργαζόμενους στους τομείς του τουρισμού και στα τελωνεία.

Παράλληλα, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στα τέλη Οκτωβρίου – δηλαδή μέσα σε έξι μήνες από την έναρξη της εμβολιαστικής εκστρατείας στην Κούβα με εμβόλια που παρήγαγε η ίδια η χώρα, – είχαν κάνει την πρώτη δόση το 87,3 % του γενικού πληθυσμού, ενώ την ίδια περίοδο στις ευάλωτες ομάδες η εμβολιαστική κάλυψη πλησίαζε το απόλυτο (99,8%).

Σε συνδυασμό με μια σειρά άλλα μέτρα, όπως τα αυστηρά υγειονομικά πρωτόκολλα και το εκταταμένο testing η Κούβα, η οποία έχει ένα από τα καλύτερα δημόσια συστήματα υγείας παγκοσμίως, κατάφερε σε αυτό το διάστημα να μειώσει αποφασιστικά την καμπύλη θνητότητας από τον κορονoϊό.

Τα σχολεία άνοιξαν ξανά και οι ξένοι τουρίστες είναι και πάλι ευπρόσδεκτοι. Τα νοσοκομεία και τα νεκροτομεία, φαίνεται να λειτουργούν σε επίπεδα προ της πανδημίας, σύμφωνα με μαρτυρίες που επικαλείται το πρακτορείο Reuters.

πηγη: imerodromos.gr

0containers_stacked_220_220_1.png

Σταλίες, υπερημέριες, ρήτρες και στο βάθος «απειλές» για πρόστιμα σε ημερήσια βάση. Περίπου 150.000 teu αγαθών αξίας 5,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων βρίσκονται διάσπαρτα στην ουρά πάνω από 100 πλοίων που περιμένουν να ελλιμενιστεί στα λιμάνια της νότιας Καλιφόρνιας.

Με τους μέσους χρόνους μεταξύ ενός αποστολέα και ενός παραλήπτη να επιμηκύνονται στοιχεία από το project44 έδειξαν ότι κατά τη διάρκεια του 2021, κατά μέσο όρο 540.255 teu ανά μήνα περίμεναν έξω από τα λιμάνια, με μέσο όρο 377 πλοία μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων ανά μήνα να περιμένουν επ αγκύρα για μια θέση ελλιμενισμού. Ο χρόνος διέλευσης πριν από την πανδημία από τα κινεζικά λιμάνια στο Λος Άντζελες ήταν 16 ημέρες + 6 ημέρες μέχρι την «εκκαθάριση». Ο χρόνος διέλευσης έχει πλέον αυξηθεί σε περίπου 60 ημέρες με βάση τις τρέχουσες μέσες ημέρες του λιμένα του Λος Άντζελες που αναμένουν επ αγκύρα σε σύνολο 17,6 ημερών.
Οι καθυστερήσεις, και όχι μόνο στα αμερικανικά λιμάνια, που ταλανίζουν την εφοδιαστική παγκοσμίως έχουν σωρευτικά προσθέσει στις ήδη υψηλού κόστους αρχικές χρεώσεις τις υπερημέριες, τις σταλίες και την ρήτρες που έχουν εκπέσει τις οποίες και καλείται σε τελική ανάλυση να καταβάλει ο τελικός καταναλωτής. Σε αυτές τις χρεώσεις προστίθενται και εκείνες τους «επαναπατρισμού» φορτίων» σιδηροδρομικώς, οδικώς ή δια θαλάσσης εκ νέου, τα οποία δεν κατέβηκαν στους λιμένες προορισμού και προωθήθηκαν σε άλλα λιμάνια. Αθέατη ακόμη παραμένει η πτυχή της «εγκατάλειψης» φορτίων από τους παραλήπτες, ιδίως εποχικών προϊόντων η αποτίμηση του κόστους των οποίων δεν έχει γίνει από τους αναλυτές οι οποίοι συνεχίζουν να εστιάζουν στο πρόβλημα της «κατάληψης» χώρων εναπόθεσης από εγκαταλελειμμένα φορτία, μέχρι της διαδικασίας που προβλέπεται για την απόσυρσή τους, αλλά και των κενών κουτιών που επίσης καταλαμβάνουν χώρους σε λιμάνια, είτε γιατί οι ναυτιλιακές εταιρίες δεν έχουν διάθεση να τα διακινήσουν «θυσιάζοντας ενεργές θέσεις» επί των πλοίων είτε γιατί το εξαγωγικό εμπόριο αδυνατεί να τα χρησιμοποιήσει.

πηγη: .theseanation.gr

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2022 09:04

Αφιέρωμα: OΙ 21 ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΕΣ ΤΡΟΦΕΣ

Γράφτηκε από τον

2022-01-13_110724.jpg

Έχουν γραφτεί πολλά άρθρα για τις αντικαρκινικές δράσεις διαφόρων τροφών. Σκεφτήκαμε λοιπόν να τις εντάξουμε όλες σε μία και μοναδική λίστα για να μπορείτε να τη συμβουλεύεστε και να είναι εύκολα προσβάσιμη. Προσθέτοντας αυτές τις τροφές στο καθημερινό σας διαιτολόγιο, μπορείτε να μειώσετε πολύ σημαντικά τις πιθανότητες να νοσήσετε εσείς ή οι αγαπημένοι σας.

Εχθροί του καρκίνου

Τα φυτοχημικά συστατικά θεωρούνται υπεύθυνα για την αντικαρκινική δράση πολλών τροφών. Ουσιαστικά, πρόκειται για στοιχεία που θωρακίζουν τα φυτά απέναντι στις μικροβιακές εισβολές και τις λοιμώξεις, ενώ προστατεύουν και το δικό μας σώμα, προφυλάσσοντας τα θρεπτικά συστατικά των τροφών στη διαδρομή τους κατά την πέψη, ώστε να φτάσουν ακέραια στο λεπτό έντερο και να απορροφηθούν από τον οργανισμό. Έχουν αντιοξειδωτική δράση και φαίνεται ότι συμβάλλουν στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων, καρκίνου και άλλων χρόνιων παθήσεων. Στα φυτοχημικά συστατικά (περιέχονται κυρίως σε φρούτα και λαχανικά) ανήκουν, μεταξύ άλλων, οι πολυφαινόλες, τα φλαβονοειδή και τα καροτενοειδή.

Πικραμύγδαλα

 
Η βιταμίνη B17 είναι ίσως η πιο ισχυρή αντικαρκινική βιταμίνη της φύσης. Η πικρή τους γεύση τα έχει κάνει ανεπιθύμητα, όμως η αντικαρκινική αξία τους είναι μεγάλη.
Χρειάζεται  προσοχή στην κατανάλωσή τους, επειδή περιέχουν κυάνιο. Μην ανησυχείτε όμως. Για να πεθάνει κάποιος, θα πρέπει να καταναλώσει μεγάλες ποσότητες μέσα σε λίγες ώρες.  Τρία έως πέντε πικραμύγδαλα τη μέρα, είναι αρκετά.
 

Βερύκοκα

 
 
Κι όμως δεν είναι το ίδιο το βερύκοκο αντικαρκινικό, αλλά … το κουκούτσι του. Έχει ακριβώς τις ίδιες ιδιότητες με το πικραμύγδαλο, αν και υποστηρίζεται οτι έχει ακόμα μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε βιταμίνη B17. Ακουλουθείτε την ίδια μέθοδο με τα πικραμύγδαλα. Όταν έρθει η εποχή τους λοιπόν, μην πετάξετε τα κουκούτσια. Για να προλάβω την απορία σας, μέσα στο κουκούτσι εμπεριέχεται η ψύχα του. Αυτή είναι που τρώμε. Σπάστε το λοιπόν με ένα σφυράκι και… καλή σας όρεξη.
 
Διαβάστε περισσότερα για την ανακάλυψη της αντικαρκινικής τους ιδιότητας καθώς και για τη φυλή που δεν αρρώσταινε ποτέ  από καρκίνο:  Καταπολέμηση του καρκίνου με πικραμύγδαλα και κουκούτσι από βερύκοκο

Κουρκουμάς & Κάρυ

 
 
 
Πρόκειται για μπαχαρικά γνωστά για τις αντιφλεγμονώδεις και αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες. Τα τελευταία, όμως, χρόνια γίνονται μελέτες που προσπαθούν να διερευνήσουν τη σύνδεσή του με την πρόληψη του καρκίνου. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι τα χαμηλά ποσοστά ορισμένων μορφών καρκίνου στην Ινδία, σε αντίθεση με τα αντίστοιχα υψηλά ποσοστά στις δυτικές χώρες, όπως οι ΗΠΑ, οφείλονται στην αυξημένη κατανάλωση κουρκουμά από τους Ινδούς. Μάλιστα, ερευνητές από το Κέντρο Καρκίνου του Πανεπιστημίου του Τέξας απέδειξαν σε μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2009 ότι η κουρκουμίνη (ουσία που περιέχει ο κουρκουμάς) έχει την ιδιότητα να «διαχωρίζει» τα καρκινικά κύτταρα από τα φυσιολογικά και να σκοτώνει τα καρκινικά. Προσθέέστε το λοιπόν όπου είναι δυνατόν. Το κάρυ αποτελεί μέρος του κουρκουμά, αφού ο κουρκουμάς είναι μείγμα μπαχαρικών.
 
 
Διαβάστε περισσότερα για τον κουρκουμά και για το κάρυ

Πράσινο τσάι

 
 
Η αντικαρκινική δράση του τσαγιού οφείλεται στις πολυφαινόλες που περιέχει, γνωστές ως κατεχίνες. Σύμφωνα με μελέτες, το πράσινο τσάι μπορεί να προλαμβάνει την ανάπτυξη όγκων, κυρίως σε καρκίνους του μαστού, των πνευμόνων, του οισοφάγου, του παχέος εντέρου και του δέρματος. Πρόσφατη έρευνα από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Μπίρμινγκχαμ των ΗΠΑ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πολυφαινόλες του πράσινου τσαγιού προφυλάσσουν και από τον καρκίνο του δέρματος, χάρη στην ιδιότητά τους να «διορθώνουν» το DNA που έχει υποστεί βλάβες από την υπεριώδη ακτινοβολία του ήλιου.
Tip Εντάξτε στην καθημερινότητά σας 2-3 φλιτζάνια πράσινο τσάι.
 
 
Διαβάστε τη λίστα με τα καλύτερα αντιοξειδωτικά τσάγια: Τα καλύτερα αντιοξειδωτικά
 
 

Σκόρδο & Κρεμμύδι

 
 
 
 
 
Το σκόρδο, όπως και το κρεμμύδι, είναι τροφές πλούσιες σε πολυφαινόλες και ενώσεις με βάση το θείο, οι οποίες θεωρείται ότι αναστέλλουν την ανάπτυξη καρκίνου (κυρίως του οισοφάγου, του στομάχου και του παχέος εντέρου). Πρόσφατη, μάλιστα, έρευνα από το τμήμα Βιοχημείας του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο συνδέει την κατανάλωση σκόρδου με μειωμένη εμφάνιση καρκίνου του μαστού.
 
Διαβάστε τις εκπληκτικές ιδιότητες του σκόρδου και του κρεμυδιού.

Κακάο

 
 
Οι κατεχίνες και οι προκυανιδίνες (ισχυρά αντιοξειδωτικά) που περιέχει το κακάο περιορίζουν το οξειδωτικό στρες και τη χρόνια φλεγμονή, παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση καρκίνου και άλλων χρόνιων παθήσεων. Αν και πρέπει να γίνουν περισσότερες μελέτες που να αποδεικνύουν την αντικαρκινική δράση του κακάο, η μαύρη σοκολάτα (που αποτελείται από κακαόμαζα σε ποσοστό που φτάνει το 75%) φαίνεται να έχει μια θέση στη λίστα με τις τροφές που θεωρείται ότι προστατεύουν από τον καρκίνο.
Tip Δύο κομμάτια μαύρης σοκολάτας την ημέρα μπορούν να αντικαταστήσουν άλλα γλυκά και ταυτόχρονα να συμβάλλουν στην υγεία του οργανισμού σας.
 

Λιπαρά ψάρια

 
 
 
Τα λιπαρά ψάρια (π.χ. οι σαρδέλες, ο σολομός, το σκουμπρί), όπως και οι ξηροί καρποί (κυρίως τα καρύδια), είναι τροφές πλούσιες σε ω-3 λιπαρά οξέα, τα οποία φαίνεται να έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες. Οι έρευνες συνδέουν τη συστηματική κατανάλωση των συγκεκριμένων λιπαρών οξέων με προστασία από τον καρκίνο του παχέος εντέρου, του μαστού και του προστάτη. Σύμφωνα, μάλιστα, με πρόσφατη μετα-ανάλυση από το Τμήμα Ουρολογίας του Πανεπιστημίου «Mc Gill» στο Μόντρεαλ, άτομα που καταναλώνουν συστηματικά ω-3 λιπαρά οξέα παρουσιάζουν 63% μειωμένη θνησιμότητα από καρκίνο του προστάτη.
 
 
 

Ελαιόλαδο

 

Ελληνική επιδημιολογική έρευνα από το Εργαστήριο Υγιεινής και Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών σε συνεργασία με το Γραφείο Επιδημιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών, το τμήμα Επιδημιολογίας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και το Ελληνικό Ίδρυμα Υγείας, με επικεφαλής τον καθηγητή Δημήτριο Τριχόπουλο, δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε έγκριτο αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό. Σύμφωνα με τα αποτελέσματά της, η προσήλωση στην παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή (η οποία βασίζεται κυρίως στην κατανάλωση ελαιόλαδου) σχετίζεται με μείωση του κινδύνου ανάπτυξης καρκίνου του μαστού στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Για περίπου 10 χρόνια, επιστήμονες παρακολούθησαν 14.800 Ελληνίδες και διαπίστωσαν 240 νέες περιπτώσεις καρκίνου του μαστού.

Διαβάστε για τις ιδιότητες που έχουν τα φύλλα της ελιάς

Μπρόκολο

 
 
 
 
Τα σταυρανθή λαχανικά (π.χ. το λάχανο, το μπρόκολο, το κουνουπίδι, τα λαχανάκια Βρυξελλών) θεωρείται ότι προστατεύουν από την εμφάνιση διάφορων μορφών καρκίνου, κυρίως του παχέος εντέρου, του πνεύμονα και του στομάχου. Οι επιστήμονες μιλούν για θεαματική μείωση του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου σε ανθρώπους με διατροφή πλούσια σε φρούτα και λαχανικά και συγκεκριμένα σε σταυρανθή λαχανικά, λόγω των φυτοχημικών ενώσεων που περιέχουν. Πρόσφατη, μάλιστα, μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ουσία σουλφοραφάνη (πηγή της οποίας είναι το μπρόκολο) βοηθά τον οργανισμό να απαλλαγεί από τα καρκινικά κύτταρα που σχετίζονται με την ανάπτυξη καρκίνου του μαστού.
Tip Η κατανάλωση 3-4 μερίδων σταυρανθών λαχανικών την εβδομάδα θεωρείται ότι προστατεύει κυρίως από την εμφάνιση καρκίνου του παχέος εντέρου και του μαστού.
 

Ντομάτα

 
 
 
Η ντομάτα θεωρείται εξαιρετική πηγή θρεπτικών συστατικών χάρη στο λυκοπένιο που περιέχει (φυτοχημικό με έντονη αντιοξειδωτική δράση). Το λυκοπένιο, εκτός από το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα που προσφέρει στην ντομάτα, έχει την ιδιότητα να καταστρέφει τις ελεύθερες ρίζες, που προκαλούν βλάβες στο DNA των κυττάρων και οδηγούν στην εμφάνιση χρόνιων νοσημάτων. Πρόσφατες, μάλιστα, μελέτες συνδέουν την ουσία αυτή με την προστασία από διάφορες μορφές καρκίνου και ειδικά του προστάτη. Σύμφωνα με έρευνες, το μεγαλύτερο μέρος της ποσότητας λυκοπενίου που προσλαμβάνουμε προέρχεται από προϊόντα με βάση την ντομάτα (π.χ. ντοματοπολτός, ντοματοχυμός, σάλτσα ζυμαρικών, κέτσαπ).
 
Προτιμήτε τη ντομάτα σε χυμό ή μαγειρεμένη με φυτικό λάδι όπως ελαιόλαδο, για μέγιστη απόδοση.
 
Διαβάστε περισσότερα για τις τροφές που περιέχουν λυκοτένιο
 

Φράουλες & Βακκίνια

 
 
 
 
Οι φράουλες, όπως και κάποια είδη μούρων (π.χ. βατόμουρα, μύρτιλλα), είναι πλούσια σε πολυφαινόλες, που είναι γνωστές για τις αντικαρκινικές τους ιδιότητες. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο συγκέντρωσαν εργαστηριακές μελέτες και μελέτες σε ανθρώπους και παρουσίασαν τα αποτελέσματά τους, τα οποία αποδεικνύουν την προστατευτική δράση των φρούτων αυτών απέναντι στις οξειδωτικές και κυτταρικές λειτουργίες που οδηγούν στην ανάπτυξη καρκίνου.
 
Διαβάστε περισσότερα για τα υπέροχα βακκίνια
 

Λεμόνι

 

Το λεμόνι καταπολεμά τα καρκινογόνα κύτταρα 12 τύπων καρκίνων, συμπεριλαμβανομένων, του εντέρου κόλον, του στήθους, του προστάτη, των πνευμόνων και του παγκρέατος… τα χημικά συστατικά του δένδρου κατέδειξαν ότι δρα 10.000 καλύτερα στην επιβράδυνση ανάπτυξης των καρκινογόνων κυττάρων από το φαρμακευτικό προϊόν adriamycin, ένα χημειοθεραπευτικό φαρμακευτικό προϊόν, που χρησιμοποιείται συνήθως στον κόσμο όλο.

Το πλέον εντυπωσιακό της θεραπείας είναι ότι με τον εξαγόμενο χυμό λεμονιού καταστρέφονται μόνον τα καρκινογόνα κύτταρα και δεν επιδρά στα υγιή. Το κείμενο κυκλοφόρησε από το Ινστιτούτο των Επιστήμων Υγείας, llc 819n, Charles Street, Βαλτιμόρη, MD 1201

Σελήνιο

Ο καθηγητής παθολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών κ. Σ. Καραγιαννόπουλος βασιζόμενος σε πλήθος μελετών, αναφέρει πως το σελήνιο – είναι ένα ιχνοστοιχείο όπως ο σίδηρος – είναι αντικαρκινικό.Έχετε μήπως δει κανένα γιατρό να το χορηγεί στους ασθενείς του; Πείτε το μου για να σας πω μπράβο.
Η Κίνα πραγματοποίησε μελέτη σε 300.000 άτομα μαζί με το Πανεπιστήμιο Cornel των ΗΠΑ σχετικά με το σελήνιο επί 10 έτη. Είδατε τη μελέτη δημοσιευμένη πουθενά; Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά.

Το σελήνιο προλαβαίνει τον καρκίνο και βοηθάει τη θεραπεία του στο αρχικό στάδιο μαζί με βιταμίνη Ε.

Διαβάστε περισσότερα για το Σελήνιο
 

Μαγειρική Σόδα

 
 
 
 

Ναι! Καλά διαβάσατε! Η μαγειρική σόδα προέρχεται από ένα φυσικό ορυκτό και είναι ένα από τα ασφαλέστερα και πιο χρήσιμα προϊόντα.

Ο δρ Tullio Simonici και ο Mark Sircus συμβουλεύουν την χρήση μαγειρικής σόδας, ακόμη και για την πιο σοβαρή από τις ασθένειες του: τον καρκίνο!

 

Δυστυχώς, παρ’ όλα τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η μαγειρική σόδα πράγματι έχει τεράστιες δυνατότητες, όπως η αποτελεσματική και μη τοξική θεραπεία του καρκίνου, η συμβατική ιατρική αρνείται να το δεχθεί, αφού η μαγειρική σόδα δεν θα δώσει ποτέ τεράστια κέρδη για τις φαρμακευτικές εταιρείες.

 
Διαβάστε πως έθαψαν τη θεραπεία με τη μαγειρική σόδα
 
 

Καρότο

 

Πολλά είναι τα οφέλη του καρότου στην υγεία μας, κυρίως για το αναπνευστικό, τη χοληστερίνη και πολλά άλλα. Ωστόσο το καρότο περιέχει και φαλκαρινόλη, η οποία είναι μια δραστική αντικαρκινική ουσία.

Διαβάστε περισσότερα για το Καρότο

Ρόδι

Το ρόδι είναι πλούσιο σε βιταμίνες (Α, C, Ε, φυλλικό οξύ), σίδηρο, κάλιο και φυτικές ίνες, ενώ είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε θερμίδες. Μάλιστα, ένα ρόδι καλύπτει το 40% της ποσότητας της βιταμίνης C και το 25% του φυλλικού οξέος που έχει καθημερινά ανάγκη ένας ενήλικος. ­Είναι πλούσιο σε τρεις διαφορετικές μορφές αντιοξειδωτικών ουσιών (τανίνες, ανθοκυανίνες, ελλαγικό οξύ) και η συνολική αντιοξειδωτική ικανότητά του έχει υπολογιστεί ότι είναι 2-3 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του κόκκινου κρασιού ή του πράσινου τσαγιού. Σε πρόσφατη μελέτη, φάνηκε ότι το ρόδι και οι διάφορες ποι­κιλίες μούρων έχουν την ισχυρότερη αντιοξειδω­τική δράση σε κυτταρικό επίπεδο, σε σύγκριση με άλλα 25 φρούτα που εξετάστηκαν.

Διαβάστε περισσότερα για το καταπληκτικό Ρόδι

Κάνναβις

Ομάδα Αμερικανών ειδικών σε άρθρο που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Molecular Cancer Therapeutics υποστηρίζει οτι, συστατικό της Ινδικής Κάνναβης μπορεί να εμποδίσει τον καρκίνο του μαστού να δώσει μεταστάσεις σε άλλα σημεία του σώματος. Ερευνητική ομάδα από το Ιατρικό Ερευνητικό Ινστιτούτου της Καλιφόρνια, με επικεφαλής τον δρ Σον Μακ Aλιστερ, ευελπιστούν ότι η κανναβιδιόλη (cannabidiol ή CBD), μπορεί να είναι μια μη τοξική εναλλακτική λύση στη χημειοθεραπεία.

Σε αντίθεση με την ινδική κάνναβη, η κανναβιδιόλη δεν έχει ψυχο-ενεργές ιδιότητες, επομένως η χρήση της δεν παραβαίνει τους νόμους. Σπεύδουν, πάντως, να διευκρινίσουν ότι σε καμιά περίπτωση δεν συστήνουν τη χρήση ινδικής κάνναβης σε άτομα που πάσχουν από καρκίνο του μαστού. Προσθέτουν, επίσης, ότι είναι απίθανο οι αποτελεσματικές συγκεντρώσεις της κανναβιδιόλης στον οργανισμό να επιτυγχάνονται διά του καπνίσματος ινδικής κάνναβης. Η κανναβιδιόλη δρα μπλοκάροντας τη δραστηριότητα του γονιδίου Id-1, το οποίο πιστεύεται ότι ευθύνεται για την επιθετική εξάπλωση των καρκινικών κυττάρων μακριά από το αρχικό σημείο του όγκου. Προηγούμενη μελέτη για την κανναβιδιόλη είχε δείξει ότι μπορεί να μπλοκάρει τους επιθετικούς καρκίνους του εγκεφάλου. Η παρούσα μελέτη δείχνει ότι έχει παρόμοια επίδραση και στα καρκινικά κύτταρα του μαστού, σε εργαστηριακό περιβάλλον.

Δείτε το επίμαχο βίντεο με τη μελέτη της Κάναβις κατά του καρκίνου

Σιταρόχορτο

Το σιταρόχορτο περιέχει τεράστια περιεκτικότητα σε χλωροφύλλη. Τι σημαίνει αυτό;. Σημαίνει οτι περιέχει τεράστια ποσότητα οξυγόνου. Ως γνωστόν λοιπόν, ο καρκίνος δεν έχει καθόλου καλή σχέση με το οξυγόνο. Το θαυματουργό σιταρόχορτο είναι ιδανικό για πλειάδα παθήσεων, μεταξύ των οποίων και του καρκίνου.

Διαβάστε λεπτομερώς τις καταπληκτικές ιδιότητες του σιταρόχορτου και μάθετε και για το Ινστιτούτο της Ανν Γουίκμορ στα Γιάννενα.

Και κάποιες γενικές αρχές…

Βασική προϋπόθεση της ανάπτυξης του καρκίνου, είναι το όξινο, γεμάτο υδατάνθρακες και χωρίς οξυγόνο περιβάλλον.

Εξαλείφοντας αυτούς τους παράγοντες “φιλοξενίας”, θα ελαχιστοποιήσετε τη πιθανότητα ανάπτυξης του καρκίνου.
Μια πολύ καλή εικόνα θα σας δώσει  το καταπληκτικό άρθρο :

Ιπποκράτειος Αντικαρκινική Άμυνα

Τέλος ακολουθώντας μια αλκαλική διατροφή, εξουδετερώνετε πλήρως το όξινο περιβάλλον που αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη του καρκίνου και πολλών άλλων παθήσεων.

Προσοχή: Πάντα να συμβουλεύεστε το  διατροφολόγο σας πριν κάνετε οποιαδήποτε αλλαγή στη διατροφή σας

πηγη: enallaktikidrasi.com

paidon-penteli_1.jpg

Μετά την πρωτοφανή απόφαση του υπουργείου Υγείας να ανασταλούν οι εφημερίες στο νοσοκομείο με στόχο τη μετατροπή του σε mega εμβολιαστικό κέντρο οι εργαζόμενοι αποφάσισαν 24ωρη απεργία ξεκινώντας δυναμικές κινητοποιήσεις με αίτημα να παραμείνει εντός του συστήματος εφημεριών.

Το άνευ προηγουμένου κυβερνητικό αλαλούμ με το «Παίδων Πεντέλης» συνεχίζει να προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις με τους εργαζόμενους να ξεκινούν τον αγώνα ώστε να εξυπηρετούνται απρόσκοπτα τα εκατοντάδες παιδιατρικά περιστατικά που φτάνουν καθημερινά στο κατώφλι του νοσοκομείου.

Αφορμή για τις κινητοποιήσεις στάθηκε η πρωτοφανής απόφαση του υπουργείου Υγείας να ανασταλούν οι εφημερίες στο νοσοκομείο με στόχο τη μετατροπή του σε mega εμβολιαστικό.

Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου αποφάσισαν να προκηρύξουν 24ωρη απεργία την Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου (συμπεριλαμβανομένης της λειτουργίας του εμβολιαστικού κέντρου) ζητώντας:

  • Να συνεχισθεί απρόσκοπτα η συμμετοχή του Νοσοκομείου μας στο πρόγραμμα εφημεριών του Λεκανοπεδίου Αττικής, δηλαδή καθημερινές εφημερίες 08:00-14:30 και 24ωρη εφημερία κάθε Δευτέρα, Πέμπτη και δεύτερη Κυριακή του μήνα.
  • Να συνεχισθεί η λειτουργία του εμβολιαστικού κέντρου με ενδεχόμενη αύξηση των εμβολιαστικών γραμμών στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

Νωρίτερα, την πολύτιμη προσφορά του «Παίδων Πεντέλης» τόνισε ο γενικός γραμματέας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος, Πάνος Παπανικολάου, χαρακτηρίζοντας έγκλημα την αναστολή λειτουργίας του.

Το πρωί της Τετάρτης (12/01) η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας, Μίνα Γκάγκα, μιλώντας στην ΕΡΤ, υποστήριξε πως το «Παίδων Πεντέλης» θα συνεχίσει κανονικά την πρωινή του λειτουργία, πως θα εξυπηρετεί και τακτικά περιστατικά και στα εξωτερικά ιατρεία, αλλά δήλωσε πως για έξι εβδομάδες δεν θα λειτουργεί Δευτέρα και Πέμπτη βράδυ. Η ίδια είχε διαβεβαιώσει προχθές πως το νοσοκομείο θα εξακολουθήσει να λειτουργεί πλήρως, αλλά χθες ο υπουργός  είπε πως το νοσοκομείο να παραμένει εκτός εφημεριών.

Σημειώνεται ότι, εκτός από τις 24ωρες εφημερίες, το «Παίδων Πεντέλης» εφημερεύει και καθημερινά μέχρι το μεσημέρι, εξυπηρετώντας εκατοντάδες παιδιατρικά περιστατικά και συνολικά χιλιάδες κάθε μήνα.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

kerameos.jpg

Το έχω πει πολλές φορές, όσο υπάρχουν παιδιά που σκέφτονται ελεύθερα και διεκδικούν δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτα.

Απέναντι στην ανικανότητα της κυβέρνησης ύψωσε ανάστημα ένας 15χρονος μαθητής από την Πάτρα, ζητώντας η κυβέρνηση να λάβει ουσιαστικά μέτρα για την προστασία της δημόσιας Υγείας. Ο 15χρονος Π., που έστειλε την επιστολή του μέσω του tempo24.news, φοιτά στο Γυμνάσιο και στην επιστολή του τονίζει ότι είναι αδύνατο να τηρούνται τα υγειονομικά πρωτόκολλα, ζητώντας την κατάργηση του μέτρου 50%+1.

Αναλυτικά ολόκληρη η επιστολή που έστειλε ο 15χρονος στην υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νίκη Κεραμέως: «Θα ήθελα να σας εκφράσω την δυσαρέσκεια και την ανησυχία μου σε ότι αφορά το άνοιγμα των σχολείων, είμαι μαθητής της Τρίτης Γυμνασίου και φοιτώ σε ένα από τα Γυμνάσια της Πάτρας. Αρχικά, θα ήθελα να αναφέρω πως το αυξημένο testing στα σχολεία δεν πρόκειται να αποδώσει, γιατί οι μαθητές, στην πλειοψηφία τους δεν διενεργούν το self-test και δηλώνουν ψευδή αποτελέσματα στην πλατφόρμα, έχοντας σαν αποτέλεσμα μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί να μην έχουν σωστή εικόνα για το επιδημιολογικό φορτίο στις σχολικές μονάδες.

 Ωστόσο, θα ήθελα να τονίσω πως τα υγειονομικά πρωτόκολλα δε τηρούνται σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, από μαθητές αλλά και από εκπαιδευτικούς. Πιο συγκεκριμένα οι χώροι δεν απολυμαίνονται και αερίζονται τακτικά και η μη χρήση της μάσκας από το προσωπικό του σχολείου και τους μαθητές. Αξίζει να σημειωθεί πως το πρωτόκολλο για το κλείσιμο του τμήματος λόγω κρουσμάτων COVID-19 (50%+1) θεωρώ ότι δεν μπορεί να προστατεύσει τους μαθητές και θα έπρεπε σίγουρα να μειωθεί το ποσοστό που θα κλείνει το τμήμα, για την καλύτερη και την ασφαλέστερη λειτουργία του σχολείου.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα που πρέπει να συζητηθεί είναι ότι: όταν βρεθεί κρούσμα σε μία τάξη, οι εμβολιασμένοι δικαιούνται μόνο self-test, σε αντίθεση με τους ανεμβολίαστους που δικαιούνται και rapid, κάτι που είναι απαράδεκτο, γιατί τα self-test δεν δείχνουν το ίδιο αποτέλεσμα με το rapid test, και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για μαθητές και εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα για όσους συγκατοικούν με ομάδες υψηλού κινδύνου.

Θεωρώ, ότι το σημαντικότερο μέτρο που θα έπρεπε να ληφθεί για την αποφυγή μόλυνσης με τον ιό, είναι o χωρισμός των τμημάτων. Είναι απαράδεκτο, σε περίοδο COVID 19, μέσα σε μία τάξη να είναι 26-27 παιδιά. Αυτό έχει ως συνέπεια να ευκολότερη μετάδοση του ιού. Αν σε μία τάξη, με καλό αερισμό, υπάρχουν 15-16 παιδία και τηρείται η απόσταση των 2 μέτρων, η μετάδοση του ιού θα μειωθεί σημαντικά.

ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ

Να μειωθεί ο αριθμός των μαθητών στους 15-16 ανά τμήμα

Να γίνονται δωρεάν όλα τα απαραίτητα Rapid τεστ για όλους, εμβολιασμένοι είτε όχι

Να χορηγηθούν δωρεάν ασφαλή μέσα προφύλαξης (χειρουργικές μάσκες, FFP2, αντισηπτικά ) και να εξοπλιστούν τα σχολεία με συσκευές καθαρισμού και ανανέωσης του αέρα

Να τροποποιηθεί η απόφαση που προβλέπει την νόσηση του 50% + 1 των μαθητών/τριων για να ανασταλεί η λειτουργία ενός τμήματος

Να ληφθούν μέτρα αποφυγής του συνωστισμού των μαθητών στα μέσα μαζικής μεταφοράς

Αναμένω την απάντηση σας

Μαθητής Γυμνασίου Πατρών

ΠΗΓΗ: documentonews.gr

youtube.jpg

Περισσότεροι από 80 οργανισμοί fact checking από όλο τον κόσμο χαρακτήρισαν το YouTube ως μία από τις μεγαλύτερες πηγές διαδικτυακής παραπληροφόρησης και μετάδοσης λάθος πληροφοριών παγκοσμίως, ζητώντας από την πλατφόρμα να κάνει περισσότερα για την αντιμετώπιση του φαινομένου δημιουργώντας έναν οδικό χάρτη με παρεμβάσεις, σε συνεργασία με ανεξάρτητους, μη κομματικούς οργανισμούς επαλήθευσης δεδομένων. 

Σε ανοιχτή επιστολή προς τη Διευθύνουσα Σύμβουλο του YouTube, Σούζαν Γουοτζίσκι, η ομάδα τονίζει πως τα υφιστάμενα μέτρα του για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης «αποδεικνύονται ανεπαρκή» και προτείνει μία σειρά από βήματα με στόχο να βελτιωθεί η κατάσταση, όπως η μείωση της δυνατότητας όσων παραπληροφορούν να δημιουργούν έσοδα από το περιεχόμενό τους στην πλατφόρμα, η αδιαφάνεια των αλγορίθμων με τους λογαριασμούς «κατ' εξακολούθηση παραβατών» ή τα μη αγγλόφωνα βίντεο που βρίσκονται τακτικά «υπό τα ραντάρ» του ιστοτόπου.

«Το YouTube επιτρέπει στην πλατφόρμα του να μετατρέπεται σε όπλο από αδίστακτους για να χειραγωγούν και να εκμεταλλεύονται άλλους, να οργανώνουν και να συγκεντρώνουν χρήματα» αναφέρουν, όπως επίσης ότι καθημερινά διαπιστώνεται πως η δημοφιλής πλατφόρμα αποτελεί έναν «από τους κύριους φορείς διαδικτυακής παραπληροφόρησης στον κόσμο».

Η έκκληση δημοσιεύτηκε σήμερα εν μέσω αυξανόμενων ανησυχιών για παραπληροφόρηση στο διαδίκτυο, ειδικά σε σχέση με εκλογές και την πανδημία. Βίντεο και ντοκιμαντέρ υποστηρικτών θεωριών συνωμοσίας ή χρηστών που προωθούν ψεύτικες θεραπείες έχουν συγκεντρώσει εκατομμύρια θεάσεις στον ιστότοπο, ο οποίος ανήκει, όπως και η Google, στον όμιλο Alphabet.  Το YouTube πάντως έχει αντιμετωπίσει λιγότερη κριτική σε σχέση με τον άλλο τεχνολογικό γίγαντα, τη Facebook (πλέον τμήμα της μητρικής εταιρείας Meta) που είχε λάβει παρόμοια επιστολή το 2016.

Μέλη αρκετών από τις οργανώσεις που υπογράφουν δήλωσαν στους δημοσιογράφους πως είχαν πραγματοποιήσει πολλές συναντήσεις με εκπροσώπους της YouTube και της Google ώστε να συζητήσουν τη συνεργασία τους για την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης, σημειώνοντας ότι οι δεσμεύσεις της εταιρείας εξακολουθούν να είναι ανεπαρκείς.

«Τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν αλλάζει» είπε η Κρίστινα Ταρδάγιλα, ιδρύτρια της βραζιλιάνικης οργάνωσης «Agencia Lupa». «Νομίζω ότι η τεράστια διαφορά εδώ... είναι ότι ήρθε η ώρα να πιέσουμε πραγματικά πολύ το YouTube» πρόσθεσε ο Κάρλος Ερνάντεθ Ετσεβαρία από τη μη κερδοσκοπική Maldita.

Απαντώντας μέσω δήλωσης στο CNN Business, η εκπρόσωπος του YouTube, Έλενα Ερνάντες, χαρακτήρισε το 
fact checking «κρίσιμο εργαλείο» αλλά και ως «ένα κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου παζλ για την αντιμετώπιση διάδοσης της παραπληροφόρησης». «Έχουμε επενδύσει πολλά σε πολιτικές και προϊόντα σε όλες τις χώρες που δραστηριοποιούμαστε για να συνδέσουμε τους ανθρώπους με έγκυρο περιεχόμενο και να αφαιρέσουμε βίντεο που παραβιάζουν τους κανόνες» ανέφερε για να υποστηρίξει ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος.

Ωστόσο, η ομάδα των οργανισμών τονίζει την ανάγκη το YouTube να δημιουργήσει ένα πιο σαφές και συνεπές σύστημα για τη συνεργασία με ομάδες fact checking. Και καλεί το YouTube να γνωστοποιήσει την πολιτική του σε ό,τι αφορά την εποπτεία του φαινομένου δημοσιεύοντας επίσης το πώς χρησιμοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη και τα σχετικά δεδομένα.

Οι οργανώσεις που υπογράφουν την επιστολή βρίσκονται σε τουλάχιστον 46 χώρες και μεταξύ άλλων είναι οι εξής: FactCheck.org , Africa Check, Rappler, India's Factly?, Colombiacheck και The Washington Post Fact-checker.

 πηγη: efsyn.gr

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2022 07:08

Αφιέρωμα: 20 χρόνια στο Ευρώ

Γράφτηκε από τον

2022-01-13_100930.jpg

Το αφιέρωμα της Εργατικής Αριστεράς (φ. 477) στα 20 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Γράφουν οι: Στάθης Κουβελάκης, Γιάννης Μηλιός, Αντώνης Νταβανέλος.

Η εμπέ­δω­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού

Του Αντώ­νη Ντα­βα­νέ­λου

Η  αστι­κή τάξη στην Ελ­λά­δα στα 200 χρό­νια της κυ­ριαρ­χί­ας στο ανε­ξάρ­τη­το κρά­τος της, ανέ­πτυ­ξε ως «υψηλή τέχνη» την επι­δε­ξιό­τη­τα της συ­νερ­γα­σί­ας με τις Με­γά­λες Δυ­νά­μεις. Ανα­λαμ­βά­νο­ντας τη συ­στη­μα­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη των συμ­φε­ρό­ντων τους στην πε­ριο­χή, αλλά και διεκ­δι­κώ­ντας πα­ράλ­λη­λα την τα­χύ­τε­ρη εφι­κτή δική της (κα­πι­τα­λι­στι­κή) ανά­πτυ­ξη. Ανα­δεί­χτη­κε έτσι ως ο πιο έμπι­στος local partner της Δύσης στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο μετά τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, αλλά και ως ο πιο δυ­να­μι­κός κα­πι­τα­λι­σμός στα Βαλ­κά­νια, όπως σωστά προ­έ­βλε­πε ο Πα­ντε­λής Που­λιό­που­λος κατά τη με­γά­λη «στρα­τη­γι­κή» συ­ζή­τη­ση της κομ­μου­νι­στι­κής Αρι­στε­ράς στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1930 («Δη­μο­κρα­τι­κή ή σο­σια­λι­στι­κή επα­νά­στα­ση στην Ελ­λά­δα;»).

Πριν από 20 χρό­νια ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός συ­γκέ­ντρω­σε την προ­σο­χή του σε μια κομ­βι­κή επι­λο­γή: στη διεκ­δί­κη­ση της συμ­με­το­χής του στο κλει­στό κλαμπ της Ευ­ρω­ζώ­νης, των πιο ανα­πτυγ­μέ­νων ευ­ρω­παϊ­κών χωρών.

Ένα κοι­νω­νι­κο-πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα

Από την αρχή ήταν σαφές ότι το ευρώ δεν ήταν «απλώς» ένα κοινό νό­μι­σμα, αλλά ένα κοι­νω­νι­κό-πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα, όπως και μια «σι­δε­ρέ­νια» συμ­φω­νία για την επι­βο­λή του. Ήταν η εμπέ­δω­ση της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης επι­θε­τι­κό­τη­τας του κε­φα­λαί­ου. Με βα­σι­κό στόχο τη δρα­στι­κή διά­βρω­ση των ερ­γα­τι­κών κα­τα­κτή­σε­ων κατά την προη­γού­με­νη μακρά πε­ρί­ο­δο στην Ευ­ρώ­πη (μετά το 1945 και κυ­ρί­ως μετά το 1968…) και κατά συ­νέ­πεια τη βελ­τί­ω­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων της Ευ­ρω­ζώ­νης στο διε­θνή στίβο. Ασφα­λώς, τα υπο­σχό­με­να οφέλη από τη συμ­με­το­χή στην Ευ­ρω­ζώ­νη ήταν ανι­σο­με­ρή (όπως πάντα στην ιστο­ρία του κα­πι­τα­λι­σμού). Όμως ταυ­τό­χρο­να ήταν συν­δυα­σμέ­να: Δεν υπήρ­χε άλλη στρα­τη­γι­κή τα­χύ­τε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης. Το απο­δει­κνύ­ει η θρη­σκευ­τι­κή προ­σή­λω­ση στο Ευρώ όλων των με­ρί­δων των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών αλλά και οι με­τέ­πει­τα «διευ­ρύν­σεις» της Ευ­ρω­ζώ­νης, που έγι­ναν με την οι­κειο­θε­λή προ­σπά­θεια των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων 9 νέων χω­ρών-με­λών.

Στην Ελ­λά­δα αυτή η προ­σπά­θεια της αστι­κής τάξης, που βα­φτί­στη­κε ως «εθνι­κός στό­χος», δεν υπήρ­ξε κα­θό­λου εύ­κο­λη. Το πρώτο κύμα των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη είχε ανα­τρα­πεί από τη συ­στη­μα­τι­κή αντί­στα­ση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος. Χρειά­στη­κε η προ­σαρ­μο­γή της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, με την πο­λι­τι­κή του «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» του Κώστα Ση­μί­τη, για να τε­θούν τα θε­μέ­λια της επι­κρά­τη­σης των αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων που σή­με­ρα βα­ραί­νουν πάνω στη ζωή της ερ­γα­τι­κής τάξης και των ευ­ρύ­τε­ρων λαϊ­κών μαζών.

Η αρ­χι­κή υπό­σχε­ση των οπα­δών του ευρώ προ­έ­βλε­πε μια διαρ­κή πο­ρεία «ανά­πτυ­ξης», που στη συ­νέ­χεια τα οφέλη της θα δια­χέ­ο­νταν, τάχα, ανα­λο­γι­κά «προς τα κάτω», σε μια στα­θε­ρή βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών ζωής της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι το δεύ­τε­ρο σκέ­λος αυτής της υπό­σχε­σης ήταν απο­λύ­τως ψευ­δές: το με­ρί­διο των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων, ως πο­σο­στό «συμ­με­το­χής» στο ΑΕΠ, έχει μειω­θεί δρα­μα­τι­κά, ενώ έχει αυ­ξη­θεί το με­ρί­διο των κερ­δών της «επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας».

Δη­λα­δή έχει αυ­ξη­θεί το πο­σο­στό εκ­με­τάλ­λευ­σης της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας. Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της «σύ­γκλι­σης», όπως τε­λι­κά τη βιώ­νει η ερ­γα­τι­κή τάξη και οι φτω­χοί στα πεδία των μι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων, στις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις και στις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες.

Τα πράγ­μα­τα είναι πιο πε­ρί­πλο­κα στο πρώτο σκέ­λος της υπό­σχε­σης. Ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός, μέσω της συμ­με­το­χής στο ευρώ, άλ­λα­ξε. Κλά­δοι πα­ρα­γω­γής που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νταν από τη μα­ζι­κή ερ­γα­σία (κλω­στο­ϋ­φα­ντουρ­γία, ηλε­κτρι­κές συ­σκευ­ές, αμα­ξώ­μα­τα κ.ο.κ.) με­τα­κό­μι­σαν σε χώρες με φτη­νό­τε­ρα με­ρο­κά­μα­τα ή πα­ρήκ­μα­σαν. Όμως η ση­μα­ντι­κή ανά­πτυ­ξη του τομέα των υπη­ρε­σιών είναι συν­δε­δε­μέ­νη με ανά­πτυ­ξη άλλων κλά­δων πα­ρα­γω­γής. Οι εξα­γω­γές των Ελ­λή­νων κα­πι­τα­λι­στών δί­νουν μια σαφή ει­κό­να: Προ­ϊ­ό­ντα δι­ύ­λι­σης πε­τρε­λαί­ου, φάρ­μα­κα χη­μι­κά και χρώ­μα­τα, με­ταλ­λι­κές κα­τα­σκευ­ές, βιο­μη­χα­νι­κά επε­ξερ­γα­σμέ­να τρό­φι­μα, «εμπι­στευ­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα» (εξαρ­τή­μα­τα ερ­γα­λειο­μη­χα­νών και οπλι­κών συ­στη­μά­των) κ.ο.κ. Με την ανά­πτυ­ξη των logistics και των διε­θνών αλυ­σί­δων πα­ρα­γω­γής και εφο­δια­σμού, ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός είναι στε­νό­τε­ρα συν­δε­δε­μέ­νος σή­με­ρα με το «κέ­ντρο» του διε­θνούς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού.

Κρίση

Σή­με­ρα γνω­ρί­ζου­με ότι η συμ­με­το­χή στο ανα­πτυγ­μέ­νο κλαμπ της Ευ­ρω­ζώ­νης κάθε άλλο παρά απέ­κλειε το εν­δε­χό­με­νο των κρί­σε­ων. Η κρίση του 2010 χτύ­πη­σε ιδιαί­τε­ρα σκλη­ρά τον ελ­λη­νι­κό κα­πι­τα­λι­σμό και τον υπο­χρέ­ω­σε σε υπο­χω­ρή­σεις και ανα­δι­πλώ­σεις. Όμως αυτές οι «απώ­λειες» δεν απο­δει­κνύ­ουν μια κά­ποια γε­νι­κή «κα­θυ­στέ­ρη­ση». Άλ­λω­στε η κρίση που άρ­χι­σε το 2007-08 αφο­ρού­σε το πα­γκό­σμιο «κέ­ντρο» του κα­πι­τα­λι­σμού, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ια­πω­νία κ.ο.κ., και όχι μια κά­ποια υπο­α­νά­πτυ­κτη «πε­ρι­φέ­ρεια».

Μπρο­στά σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, οι αντι­δρα­στι­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην Ευ­ρω­ζώ­νη γε­νι­κεύ­ο­νται, δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται στο οι­κο­νο­μι­κό-κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα. Σή­με­ρα οι ελευ­θε­ρί­ες και τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα έχουν γίνει ανέκ­δο­το σε χώρες όπως η Γαλ­λία, η Ιτα­λία κλπ που είχαν μα­κρές σχε­τι­κές πα­ρα­δό­σεις. Ο ρα­τσι­σμός έχει γίνει κα­θο­ρι­στι­κή πτυχή της ευ­ρω­παϊ­κής πο­λι­τι­κής. Ο σε­ξι­σμός κα­θο­δη­γεί αντι­δρα­στι­κές ανα­τρο­πές σε πλα­τιά κλί­μα­κα. Οι δυ­νά­μεις της ακρο­δε­ξιάς ενι­σχύ­ο­νται πα­ντού. Αυτός ο άνε­μος αντι­δρα­στι­κής αντε­πί­θε­σης είναι άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νος με την κομ­βι­κή πρό­θε­ση του κε­φα­λαί­ου σε ευ­ρω­παϊ­κή κλί­μα­κα να δια­τη­ρή­σει αμεί­ω­τη την επι­θε­τι­κό­τη­τά του σε βάρος των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας.

Πα­ρό­λα αυτά, είναι πλέον σαφές ότι βα­δί­ζου­με προς μια νέα βαθιά κρίση, πι­θα­νό­τα­τα από το 2023. Η ΕΕ θω­ρα­κί­ζε­ται μπρο­στά σε αυτή την προ­ο­πτι­κή, προ­σπα­θώ­ντας να δια­τη­ρή­σει τις θέ­σεις της μέσα στον ευ­ρύ­τε­ρο αντα­γω­νι­σμό και ει­δι­κό­τε­ρα τη σύ­γκρου­ση με­τα­ξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Η ανα­βάθ­μι­ση του ευ­ρω­παϊ­κού μι­λι­τα­ρι­σμού, με πρω­το­πό­ρο το ρόλο του γαλ­λι­κού κρά­τους, δεί­χνει την πρό­θε­ση του ευ­ρω­παϊ­κού ιμπε­ρια­λι­σμού να αγω­νι­στεί σκλη­ρά για κάθε σπι­θα­μή της διε­θνούς επιρ­ρο­ής του.

Μπρο­στά σε αυτές τις ζο­φε­ρές προ­ο­πτι­κές, οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις στην Ευ­ρώ­πη δεν κα­θο­ρί­ζο­νται σή­με­ρα από την αυ­το­πε­ποί­θη­ση που είχαν 20 χρό­νια πριν. Τμή­μα­τά τους μπαί­νουν στους «πει­ρα­σμούς» των προ­στα­τευ­τι­κών πο­λι­τι­κών (όπως οι ΗΠΑ επί Τραμπ), δη­λα­δή στην προ­τε­ραιό­τη­τα του «ο σώζων εαυτό σω­θή­το». Όμως αυτά δεν είναι κυ­ρί­αρ­χα. Τα 20 χρό­νια ευ­ρω­παϊ­κής «ολο­κλή­ρω­σης» έχουν χτί­σει αλ­λη­λο­δια­πλο­κές και συν­δέ­σεις που δεν είναι εύ­κο­λο να υπο­τι­μη­θούν. Η κυ­ρί­αρ­χη τάση είναι ότι θα δώ­σουν την επό­με­νη μάχη μέσα από τις πραγ­μα­τι­κό­τη­τες που έχει δια­μορ­φώ­σει η εποχή του ευρώ.

Απα­ντή­σεις της Αρι­στε­ράς

Οι βα­ριές συ­νέ­πειες της παν­δη­μί­ας έχουν ανα­δεί­ξει τον επεί­γο­ντα χα­ρα­κτή­ρα της ανα­τρο­πής των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών, δη­λα­δή των συ­γκε­κρι­μέ­νων πο­λι­τι­κών με τις οποί­ες δρουν οι κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις διε­θνώς. Η ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία του 2015 έχει απο­δεί­ξει ότι η εκ­πλή­ρω­ση του κα­θή­κο­ντος αυτού δεν είναι εφι­κτή αν δεν συν­δυα­στεί με την έξοδο από το ευρώ, μια ρι­ζο­σπα­στι­κή πο­λι­τι­κή σύ­γκρου­σης με την Ευ­ρω­ζώ­νη και την ΕΕ. Αυτή η πο­λι­τι­κή δεν είναι δυ­να­τόν να εμπνέ­ε­ται από το ιστο­ρι­κό πα­ρελ­θόν και να επι­χει­ρεί να «συμ­βου­λεύ­σει» τους κα­πι­τα­λι­στές για μια κά­ποια υπο­θε­τι­κή τα­χύ­τε­ρη και ασφα­λέ­στε­ρη (κα­πι­τα­λι­στι­κή) ανά­πτυ­ξη. Κα­νείς δεν δι­καιού­ται να υπο­βαθ­μί­ζει το γε­γο­νός ότι ακόμα και χώρες και λαοί που πά­λε­ψαν με το όπλο στο χέρι για εθνι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, λαϊκή κυ­ριαρ­χία και αυ­τό­κε­ντρη ανά­πτ­ξη (όπως η Κίνα και το Βιετ­νάμ), υπο­χρε­ώ­θη­καν κατά τις προη­γού­με­νες δε­κα­ε­τί­ες σε δρα­μα­τι­κές «στρο­φές», και σή­με­ρα έχουν πλή­ρως αφο­μοιω­θεί στις δια­δι­κα­σί­ες της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης κα­πι­τα­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης.

Από τη σκο­πιά της ερ­γα­τι­κής τάξης και των λαϊ­κών μαζών, τα άμεσα κα­θή­κο­ντα της ανα­τρο­πής του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού είναι πλέον άρ­ρη­κτα δε­μέ­να με την πο­λι­τι­κή αμ­φι­σβή­τη­σης/σύ­γκρου­σης απέ­να­ντι στις ιδρυ­τι­κές/ταυ­το­τι­κές Συν­θή­κες που κα­θο­ρί­ζουν τα δεσμά του ευρώ και της ΕΕ. Και μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή δεν είναι δυ­να­τόν να ξε­δι­πλω­θεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά παρά μόνο αν κα­θο­δη­γεί­ται από μια σκλη­ρή αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή και τη διεκ­δί­κη­ση της σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης της ερ­γα­τι­κής τάξης. Όλοι οι αντι­κει­με­νι­κοί πα­ρά­γο­ντες που απο­τε­λούν προ­ϋ­πο­θέ­σεις γι’ αυτό το ιστο­ρι­κό βήμα έχουν υπε­ρω­ρι­μά­σει. Η κρί­σι­μη κα­θυ­στέ­ρη­ση αφορά τον υπο­κει­με­νι­κό πα­ρά­γο­ντα: τόσο ως προς τη δια­μόρ­φω­ση των ανα­γκαί­ων πο­λι­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων και κομ­μά­των της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, όσο και ως προς το «μπό­λια­σμα» των συ­γκε­κρι­μέ­νων αγώ­νων των ερ­γα­τών και της νε­ο­λαί­ας με αυτή την ανα­ντι­κα­τά­στα­τη πλέον στρα­τη­γι­κή προ­ο­πτι­κή.

Η όξυν­ση της εκ­με­τάλ­λευ­σης και της κα­τα­πί­ε­σης εγκυ­μο­νεί πε­ρί­ο­δο ανα­τρο­πών. Όπως πάντα, αυτές θα αρ­χί­ζουν σε εθνι­κό επί­πε­δο, σπά­ζο­ντας τους κάθε φορά «αδύ­να­μους κρί­κους», αλλά η στα­θε­ρή νίκη τους θα μπο­ρεί να δια­σφα­λι­στεί μόνο μέσω της επέ­κτα­σής τους στο διε­θνι­κό πεδίο. Αυτό είναι το νόημα της ιστο­ρι­κής πε­ριό­δου που άνοι­ξε στην Ευ­ρώ­πη με τη θε­σμο­θέ­τη­ση του ευρώ.   

 

Ευρώ, ο ελέ­φα­ντας στο δω­μά­τιο της Αρι­στε­ράς

Του Στάθη Κου­βε­λά­κη

Το ευρώ απο­τε­λεί, μαζί με το Ευ­ρω­παϊ­κό Δι­κα­στή­ριο, τον ένα από τους δύο κα­θαυ­τό υπε­ρε­θνι­κούς πυ­λώ­νες του υβρι­δι­κού οι­κο­δο­μή­μα­τος που λέ­γε­ται Ευ­ρω­παϊ­κή Ενωση (ΕΕ). Θε­μέ­λιο της ΕΕ πα­ρα­μέ­νει μια σειρά δια­κρα­τι­κών συν­θη­κών με τε­λι­κό στόχο ωστό­σο μια μορφή μιας «ολό­ε­να στε­νό­τε­ρης ένω­σης των ευ­ρω­παϊ­κών λαών», σύμ­φω­να με τις ασα­φείς αλλά φι­λό­δο­ξες δια­τυ­πώ­σεις της ιδρυ­τι­κής συν­θή­κης της Ρώμης (1957). Οι δύο αυτοί θε­σμοί παί­ζουν κε­ντρι­κό ρόλο στις δύο απο­φα­στι­σι­κές λει­τουρ­γί­ες της «ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης»: την κα­το­χύ­ρω­ση της «ενιαί­ας αγο­ράς» ως χώρος «ελεύ­θε­ρου αντα­γω­νι­σμού» σύμ­φω­να με την αρχή των «τεσ­σά­ρων ελευ­θε­ριών» (ελεύ­θε­ρης κυ­κλο­φο­ρί­ας κε­φα­λαί­ων, προ­σώ­πων, υπη­ρε­σιών και προ­ϊ­ό­ντων) και την προ­τε­ραιό­τη­τα της ευ­ρω­παϊ­κής νο­μο­θε­σί­ας ένα­ντι την εθνι­κής, ει­δι­κό­τε­ρα σε ζη­τή­μα­τα που άπτο­νται των απο­κλει­στι­κών αρ­μο­διο­τή­των της ΕΕ – καρ­διά των οποί­ων είναι ακρι­βώς τα ζη­τή­μα­τα του αντα­γω­νι­σμού και της νο­μι­σμα­τι­κής πο­λι­τι­κής.

Η θε­σμι­κή υπό­στα­ση του ευρώ, το ευ­ρω­σύ­στη­μα με επί­κε­ντρο την ΕΚΤ της Φραν­κφούρ­της, υλο­ποιεί ένα από τα αγα­πη­μέ­να δόγ­μα­τα του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, την ανά­θε­ση βα­σι­κών όψεων της κρα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας σε «ανε­ξάρ­τη­τες αρχές», επί του προ­κει­μέ­νου, σε ανε­ξάρ­τη­τες κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες, τόσο σε εθνι­κό όσο και σε υπε­ρε­θνι­κό επί­πε­δο. Η «ανε­ξαρ­τη­σία» αυτή  ση­μαί­νει απλά ότι ο εν λόγω θε­σμός δεν λο­γο­δο­τεί σε κά­νε­να και θω­ρα­κί­ζε­ται έτσι ένα­ντι όποιας λαϊ­κής πί­ε­σης. Αντί­θε­τα, με μόνη ρητή απο­στο­λή την δια­τή­ρη­ση του πλη­θω­ρι­σμού στο 2%, η ΕΚΤ δια­πλέ­κε­ται στενά με τις απαι­τή­σεις της χρη­μα­τι­στι­κού κε­φα­λαί­ου. Δεν είναι τυ­χαίο εξ’άλ­λου αν η έδρα της βρί­σκε­ται σε ένα από τα κύρια ευ­ρω­παϊ­κά του κέ­ντρα.

Το ευρώ ως συ­μπύ­κνω­ση των κα­πι­τα­λι­στι­κών σχέ­σε­ων

Το ευρώ απο­τε­λεί κε­ντρι­κής ση­μα­σία ερ­γα­λείο για τις κα­πι­τα­λι­στι­κές τά­ξεις της Ευ­ρώ­πης σε τρία επί­πε­δα – που αντι­στοι­χούν στους βα­σι­κούς νό­μους κί­νη­σης του ισχύ­ο­ντος τρό­που πα­ρα­γω­γής:

1. ως μέσο εκ­πει­θάρ­χη­σης της ερ­γα­σί­ας καθώς με­τα­θέ­τει εξ’ο­λο­κλή­ρου το βάρος του εν­δο­κε­φα­λαια­κού αντα­γω­νι­σμού στο ερ­γα­τι­κό κό­στος (δλδ στους μι­σθούς, άμε­σους και έμ­με­σους) κα­θι­στώ­ντας αδύ­να­τη κάθε νο­μι­σμα­τι­κή υπο­τί­μη­ση σε εθνι­κό επί­πε­δο.

2. ως μέσο ανα­διά­τα­ξης των όρων του αντα­γω­νι­σμού με­τα­ξύ των εθνι­κών κε­φα­λαί­ων προς όφε­λος των χωρών με χα­μη­λό πλη­θω­ρι­σμό (και αντί­στοι­χη συ­γκρά­τη­ση του ερ­γα­τι­κού κό­στους), που συσ­σω­ρεύ­ουν πλε­ο­νά­σμα­τα στα ισο­ζύ­για εμπο­ρι­κών ανταλ­λα­γών και πλη­ρω­μών, και σε βάρος των χωρών με υψη­λό­τε­ρο πλη­θω­ρι­σμό, που υπο­λεί­πο­νται σε αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και τεί­νουν να συσ­σω­ρεύ­ουν ελ­λεί­μα­τα.

3. ως «πα­γκό­σμιο χρήμα», δλδ ως νό­μι­σμα ικα­νού να αντα­γω­νι­στεί το δο­λά­ριο ως μέσο πλη­ρω­μής και απο­τα­μί­ευ­σης σε διε­θνές επί­πε­δο και να διευ­κο­λύ­νει την επέ­κτα­ση των ευ­ρω­παϊ­κών κε­φα­λαί­ων ανά τον κόσμο.

Η τε­λευ­ταία λει­τουρ­γία προ­ϋ­πο­θέ­τει ότι το ευρώ είναι αξιό­πι­στο στη διε­θνή σκα­κιέ­ρα ως «ισχυ­ρό νό­μι­σμα», ενώ δεν απο­τε­λεί νό­μι­σμα μιας κρα­τι­κής οντό­τη­τας, σε αντί­θε­ση με όλα τα ιστο­ρι­κά προη­γού­με­να (αγ­γλι­κή λίρα, δο­λά­ριο ΗΠΑ). Αυτή η έλ­λει­ψη το κα­θι­στά δο­μι­κά ευά­λω­το: παρά την διεύ­ρυ­νη­ση της πα­ρέμ­βα­σής μετά από τις κρί­σεις της τε­λευ­ταί­ας δε­κα­ε­τί­ας, η ΕΚΤ απέ­χει πολύ από το να δια­θέ­τει το οπλο­στά­σιο της αμε­ρι­κά­νι­κης Fed και την στή­ρι­ξη ενός κρά­τους με τις αντί­στοι­χες δυ­να­τό­τη­τες δα­νει­σμού και με­τα­φο­ράς πόρων στο εσω­τε­ρι­κό του.

Γι αυ­τούς τους λό­γους, η αξιο­πι­στία του ευρώ εδρά­ζε­ται  απο­φα­σι­στι­κά στην αυ­στη­ρή νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ορ­θο­δο­ξία της συ­νο­λι­κής του αρ­χι­τε­κτο­νι­κής: «ανε­ξάρ­τη­τη» ΕΚΤ με αντι­πλη­θω­ρι­στι­κή απο­στο­λή, σφι­χτή δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή όπως την ορί­ζουν τα γνω­στά «κρι­τή­ρια του Μά­α­στρι­χτ» και το όλο πλέγ­μα ολό­ε­να αυ­ξη­μέ­νης επι­τή­ρη­σης που έχουν προ­σθέ­σει οι δια­δο­χι­κές συν­θή­κες (Six Pack, Two Pack, Δη­μο­σιο­μι­κό σύμ­φω­νο, Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας).>>

Για τις ευ­ρω­παϊ­κές κα­πι­τα­λι­στι­κές τά­ξεις, το ευρώ απο­τε­λεί αναμ­φι­σβή­τη­τα συλ­λο­γι­κή επι­τυ­χία ως προς την πρώτη και την τρίτη λει­τουρ­γία. Η δεύ­τε­ρη όμως απε­τέ­λε­σε και απο­τε­λεί πηγή αντι­φά­σε­ων και κρα­δα­σμών καθώς διευ­ρύ­νει προ­ϋ­πάρ­χου­σες απο­κλί­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της ευ­ρω­ζώ­νης, και δη­μιουρ­γεί νέες.

Με­γά­λος κερ­δι­σμέ­νος το γερ­μα­νι­κό κε­φά­λαιο, που κα­τά­φε­ρε να κα­θη­λώ­σει το ερ­γα­τι­κό κό­στος σε βάθος χρό­νου και να συ­γκρα­τή­σει τον πλη­θω­ρι­σμό, κερ­δί­ζο­ντας σε αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα και τούτο χωρίς να βα­σί­ζε­ται σε υπε­ρο­χή με όρους αύ­ξη­σης της πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τας ή των επεν­δύ­σε­ων. Η γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία εντός ΕΕ εκ­φρά­ζε­ται με τα τε­ρά­στια πλε­ο­νά­σμα­τα, την διείσ­δυ­ση του γερ­μα­νι­κού κε­φα­λαί­ου στην κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη (που απο­τε­λεί πλέον προ­έ­κτα­ση της γερ­μα­νι­κής πα­ρα­γω­γι­κής μη­χα­νής), την εξα­γω­γι­κή δυ­να­τό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας και την ταυ­τό­χρο­νη δια­τή­ρη­ση μιας ισχυ­ρής βιο­μη­χα­νι­κής υπο­δο­μής.

Αντί­θε­τα χα­μέ­νοι του ευρώ είναι, με ση­μα­ντι­κές δια­βαθ­μί­σεις, οι υπό­λοι­πες με­γά­λες οι­κο­νο­μί­ες (Γαλ­λία και Ιτα­λία), και, προ­πά­ντων οι «πε­ρι­φέ­ρειες» της Νό­τιας Ευ­ρώ­πης, με βα­ρύ­τε­ρα λα­βω­μέ­νη την Ελ­λά­δα, και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο της Ανα­το­λι­κής, που απο­τε­λούν κυ­ρί­ως πηγές εξα­γω­γής φθη­νής ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης προς το ευ­ρω­παϊ­κό κέ­ντρο.

Η στιγ­μή της αλή­θειας για το ευρώ... και την Αρι­στε­ρά

Η «με­γά­λη κρίση» του 2010-2015 έθεσε σε δο­κι­μα­σία τα θε­μέ­λια του ευρώ, με αιχμή την ελ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση. Ταυ­τό­χρο­να ανέ­δει­ξε την κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή του λει­τουρ­γία ενός θε­σμού που ως τότε δρού­σε δια­κρι­τι­κά, υπό την κά­λυ­ψη του λα­βυ­ριν­θώ­δους ευ­ρω­παϊ­κού οι­κο­δο­μή­μα­τος. Ακο­λου­θώ­ντας την ρήση του Καρλ Σμιτ ότι «κυ­ρί­αρ­χος είναι αυτός που απο­φα­σί­ζει στην/επί της κα­τά­στα­ση(ς) έκτα­κτης ανά­γκης», ο τότε επι­κε­φα­λής της ΕΚΤ Μάριο Ντρά­γκι ανα­δεί­χθη­κε διπλά κυ­ρί­αρ­χος: αφε­νός όταν, τον Φε­βρουά­ριο του 2015, απο­φά­σι­σε να υπο­βάλ­λει στο μαρ­τύ­ριο της στα­γό­νας το ήδη υπό κα­τάρ­ρευ­ση ελ­λη­νι­κό τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα, αφε­τέ­ρου, όταν, τον Ιού­λιο της ίδιας χρο­νιάς, προ­έ­βη στην γνω­στή δή­λω­ση ότι «η ΕΚΤ θα κάνει ότι χρεια­στεί (whatever it takes) για να δια­τη­ρή­σει το ευρώ». Με όρους Που­λαν­τζά, η ΕΚΤ απέ­δει­ξε, δια προ­σώ­που Ντρά­γκι, ότι σε συν­θή­κες οξυ­μέ­νης κρί­σης μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως το «πο­λι­τι­κό κόμμα» των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων, στις οποί­ες συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται βε­βαί­ως και η ελ­λη­νι­κή.

Η ιστο­ρι­κή νίκη που πέ­τυ­χε τότε η ΕΚΤ, και γε­νι­κό­τε­ρα η ΕΕ, οφεί­λε­ται ως γνω­στόν στην εκ­κω­φα­ντι­κή απου­σία ενός στρα­τη­γι­κού σχέ­διου αντι­με­τώ­πι­σης αυτής της (απο­λύ­τως προ­βλέ­ψι­μης) επι­θε­τι­κής κί­νη­σης από την πλευ­ρά της ηγε­σί­ας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ενός σχε­δί­ου που όπως διαρ­κώς (όσο και μα­ταί­ως) ζη­τού­σε μια υπο­λο­γί­σι­μη μειο­ψη­φία του κόμ­μα­τος έπρε­πε να είχε συ­ζη­τη­θεί ανοι­χτά ενώ­πιον του κόμ­μα­τος και της κοι­νω­νί­ας έτσι ώστε να μπο­ρεί να υπο­λο­γί­ζει στην λαϊκή απο­δο­χή και αυ­τε­νέρ­γεια. Ενός σχε­δί­ου που δεν μπο­ρού­σε να μην συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει το σε­νά­ριο απο­χώ­ρη­σης από την ευ­ρω­ζώ­νη, σε συν­δυα­σμό με άλλα έκτα­κτα μέτρα – αρ­χί­ζο­ντας από την δια­κο­πή απο­πλη­ρω­μής του χρέ­ους και την άμεση εφαρ­μο­γή ορι­σμέ­νων εμ­βλη­μα­τι­κών μέ­τρων από όσα προ­έ­βλε­πε το πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ενα σχέ­διο που, με δυό λόγια, θα όριζε ένα εναλ­λα­κτι­κό «ότι χρειά­ζε­ται»/ whatever it takes απέ­ντα­ντι στην επί­θε­ση του αντί­πα­λου.

Αντί αυτού, στο όνομα ενός ανεύ­ρε­του «έντι­μου συμ­βι­βα­σμού», εί­χα­με την επαί­σχυ­ντη συμ­φω­νία της 20ης Φε­βρουα­ρί­ου (με υπο­γρα­φή Γιάνη Βα­ρου­φά­κη) που έδενε χει­ρο­πό­δα­ρα την τότε κυ­βέρ­νη­ση, την κα­τά­σχε­ση των απο­θε­μα­τι­κών των δη­μό­σιων ορ­γα­νι­σμών για την απο­πλη­ρω­μή των δό­σε­ων στο ΔΝΤ και, τέλος, την πλήρη πα­ρά­δο­ση του Ιου­λί­ου, μια βδο­μά­δα ακρι­βώς μετά από ένα δη­μο­ψή­φι­σμα που συ­γκλό­νι­σε την Ευ­ρώ­πη – και πιο πέρα.

Η συ­νέ­χεια είναι γνω­στή, και οι συ­νέ­πειές της εκτεί­νο­νται πολύ πέραν της Ελ­λά­δας.

Η κα­θί­ζη­ση των δυ­νά­με­ων της ευ­ρω­παϊ­κής αρι­στε­ράς που ανα­δεί­χτη­καν σε εκεί­νη την συ­γκυ­ρία ως φο­ρείς εφι­κτής ανα­τρο­πής του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου «σι­δε­ρέ­νιου κλου­βιού» (Πο­δέ­μος, Κόρ­μπυν) οφεί­λε­ται σε κα­θο­ρι­στι­κό βαθμό στην αδυ­να­μία, ή μάλ­λον την άρ­νη­σή τους, να δια­μορ­φώ­σουν μια δυ­να­τό­τη­τα ρήξης από τα αρι­στε­ρά με την ΕΕ, και η συ­να­κό­λου­θη εκ­χώ­ρη­ση του αντι-ΕΕ λόγου σε αντι­δρα­στι­κές δυ­νά­μεις.

Η τραυ­μα­τι­κή ελ­λη­νι­κή εμπει­ρία απο­τε­λεί σή­με­ρα αντι­κεί­με­νο συ­νο­λι­κής απώ­θη­σης για μια ευ­ρω­παϊ­κή αρι­στε­ρά που με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις εμ­μέ­νει τους σε μια προ­σέγ­γι­ση που δο­κι­μά­στη­κε και κα­τέρ­ρευ­σε, τον «αρι­στε­ρό ευ­ρω­παϊ­σμό», την πίστη στην δυ­να­τό­τη­τα εφαρ­μο­γής εναλ­λα­κτι­κών πο­λι­τι­κών (ακόμη και στην ήπια εκ­δο­χή του «προ­γράμ­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ) εντός του υπάρ­χο­ντος πλαι­σί­ου ή/και με­ταρ­ρύθ­μι­σής του επί το προ­ο­δευ­τι­κό­τε­ρον, όταν ως δια μα­γεί­ας, θα ανα­τρα­πούν ταυ­τό­χρο­να οι συ­σχε­τι­σμοί σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο.

Οι βα­θύ­τε­ροι λόγοι αυτής εμ­μο­νής χρειά­ζο­νται βε­βαί­ως πε­ραι­τέ­ρω διε­ρεύ­νη­ση, πόσω μάλ­λον όταν απο­δει­κνύ­ο­νται τόσο γε­νι­κευ­μέ­νοι και αν­θε­κτι­κοί. Αυτό που είναι σαφές είναι όσο κυ­ριαρ­χούν, η υπα­γω­γή της Αρι­στε­ράς στο συλ­λο­γι­κό στρα­τη­γι­κό σχέ­διο των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων θα συ­νε­χί­ζε­ται, με ασφα­λή κα­τά­λη­ξη την ήδη δια­φαι­νό­με­νη ορι­στι­κή της πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­ση.

Το ευρώ και η (μη) κρίση χρέ­ους

Του Γιάν­νη Μη­λιού

Μετά τις βου­λευ­τι­κές εκλο­γές του 2009, σε μια συ­γκυ­ρία πα­γκό­σμιας χρη­μα­το­πι­στω­τι­κής κρί­σης, αυ­ξή­θη­καν ρα­γδαία το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα και χρέος όλων των ανα­πτυγ­μέ­νων χωρών. Στην Ελ­λά­δα, μέχρι το ξέ­σπα­σμα της πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης του 2007-08, το δη­μό­σιο χρέος ως πο­σο­στό του ΑΕΠ πα­ρέ­με­νε στα­θε­ρό γύρω στο 100%, αλλά το 2009 το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα έφθα­σε στο -15,4% και το χρέος στο 126,8% του ΑΕΠ. Στη συ­γκυ­ρία αυτή, καθώς οι αρχές της ΕΕ και της ΕΚΤ δια­κή­ρυσ­σαν ότι «δεν προ­βλέ­πε­ται» από τις ευ­ρω­παϊ­κές Συν­θή­κες η «διά­σω­ση οποιασ­δή­πο­τε χώρας» (no bail-out clause), η κυ­βέρ­νη­ση του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου προ­χώ­ρη­σε σε κι­νή­σεις που πε­ριέ­γρα­φαν αλλά και προ­ω­θού­σαν τις ευ­ρω­παϊ­κές πο­λι­τι­κές λι­τό­τη­τας: Συ­νέ­κρι­νε την κα­τά­στα­ση των δη­μό­σιων οι­κο­νο­μι­κών με εκεί­νην του Τι­τα­νι­κού, και την ερ­μή­νευ­σε ως απο­τέ­λε­σμα της γε­νι­κευ­μέ­νης «δια­φθο­ράς» στην οποία συμ­με­τέ­χουν όχι μόνο οι κυ­βερ­νή­σεις ή οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δη­μό­σιο, αλλά ευ­ρύ­τε­ρα ο ελ­λη­νι­κός πλη­θυ­σμός. Το απο­τέ­λε­σμα υπήρ­ξε η εκτί­να­ξη των επι­το­κί­ων δα­νει­σμού και η ανα­γκα­στι­κή προ­σφυ­γή του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου σε «θε­σμι­κό δα­νει­σμό», που συ­νο­δευό­ταν από τα πε­ρί­φη­μα «Μνη­μό­νια δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής». Τα Μνη­μό­νια ήταν η στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή της ελ­λη­νι­κής άρ­χου­σας τάξης, όπως και των αστι­κών τά­ξε­ων των άλλων ευ­ρω­παϊ­κών χωρών: εξα­σφά­λι­ζαν την ανα­δια­νο­μή ει­σο­δή­μα­τος, ισχύ­ος και πλού­του υπέρ του κε­φα­λαί­ου και εις βάρος της ερ­γα­σί­ας – η οποία επω­μί­στη­κε το κό­στος της κρί­σης.

Ο λόγος περί δια­φθο­ράς, συλ­λο­γι­κής ενο­χής και (μη) ενά­ρε­της οι­κο­νο­μι­κής δια­χεί­ρι­σης κα­τά­φε­ρε να επι­κρα­τή­σει διε­θνώς, πεί­θο­ντας πα­ράλ­λη­λα σχε­δόν όλο το πο­λι­τι­κό φάσμα ότι, ανε­ξαρ­τή­τως του ποιος έφερε την κύρια ευ­θύ­νη, το «πρό­βλη­μα» ήταν πρω­τί­στως το ύψος του χρέ­ους κα­θαυ­τό. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι ο Τσί­πρας πε­ριέ­γρα­ψε στις 24/10/2012 την Ελ­λά­δα σαν «αποι­κία χρέ­ους», ενώ ο Βα­ρου­φά­κης μι­λά­ει ακόμα και σή­με­ρα για «χρε­ο­δου­λο­πα­ροι­κία».

Η από­το­μη αύ­ξη­ση των δη­μο­σί­ων ελ­λειμ­μά­των σε συ­γκυ­ρί­ες οι­κο­νο­μι­κών κρί­σε­ων απο­τε­λεί εντού­τοις αυ­το­φυ­ές απο­τέ­λε­σμα της κρί­σης κα­θαυ­τής, η οποία αφε­νός μειώ­νει τα δη­μό­σια έσοδα (μεί­ω­ση ει­σο­δη­μά­των, υπο­χώ­ρη­ση κα­τα­νά­λω­σης με συ­νέ­πεια τη μεί­ω­ση των φο­ρο­λο­γι­κών εσό­δων) και αφε­τέ­ρου εκτι­νάσ­σει τις δα­πά­νες (για τη «διά­σω­ση» τρα­πε­ζών και άλλων επι­χει­ρή­σε­ων, για επι­δό­μα­τα ανερ­γί­ας κλπ.). 

Σύμ­φω­να με στοι­χεία του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου (ΙΜF, World Economic Outlook, October 2009, σ. 191) το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα αυ­ξή­θη­κε με­τα­ξύ 2007 και 2009: στις ΗΠΑ από -2,7% σε -12,9% του ΑΕΠ· στην Ευ­ρω­ζώ­νη από -0,6% σε -6,2% του ΑΕΠ· στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο από -2,6% σε -11,6% του ΑΕΠ· στην Ια­πω­νία από -2,5% σε -10,5% του ΑΕΠ. Αντί­στοι­χα, το δη­μό­σιο χρέος ως πο­σο­στό του ΑΕΠ αυ­ξή­θη­κε με­τα­ξύ 2007 και 2009: στις ΗΠΑ από 62,1% σε 84,3%· στην Ευ­ρω­ζώ­νη από 65,9% σε 79%· στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο από 49,3% σε 68,5%· στην Ια­πω­νία από 187,7% σε 217,6%.

Όμως και με την οι­κο­νο­μι­κή ύφεση που προ­κά­λε­σαν τα πε­ριο­ρι­στι­κά μέτρα για τον έλεγ­χο της παν­δη­μί­ας COVID-19 το 2020, τα απο­τε­λέ­σμα­τα στα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά ήταν αντί­στοι­χα. Τα σχε­τι­κά στοι­χεία του ΔΝΤ (ΙΜF, World Economic Outlook, October 2021, σ. 123) έχουν ως εξής: Το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα αυ­ξή­θη­κε με­τα­ξύ 2019 και 2020 στις ΗΠΑ από -5,7% σε -14,9% του ΑΕΠ· στην Ευ­ρω­ζώ­νη από -0,6% σε -7,2% του ΑΕΠ· στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο από -2,3% σε -12,5% του ΑΕΠ· στην Ια­πω­νία από -3,1% σε -10,3% του ΑΕΠ. Αντί­στοι­χα, το δη­μό­σιο χρέος ως πο­σο­στό του ΑΕΠ αυ­ξή­θη­κε με­τα­ξύ 2019 και 2020: στις ΗΠΑ από 108,5% σε 133,9%· στην Ευ­ρω­ζώ­νη από 83,7% σε 97,5%· στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο από 85,2% σε 104,5%· στην Ια­πω­νία από 235,4% σε 254,1%. Στην Ελ­λά­δα το δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα δια­μορ­φώ­θη­κε το 2020 στο -9,7% και το δη­μό­σιο χρέος στο  205,6% του ΑΕΠ.

Το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο έλ­λειμ­μα και χρέος του 2009, συ­γκρι­νό­με­να με τα ση­με­ρι­νά με­γέ­θη, όχι μόνο της Ελ­λά­δας αλλά πολ­λών ανα­πτυγ­μέ­νων χωρών, δεν ήταν κα­θαυ­τά «δρα­μα­τι­κά» (οι ΗΠΑ, η Ια­πω­νία, βλ. πα­ρα­πά­νω, αλλά, π.χ., και η Ιτα­λία με 155,5% του ΑΕΠ δη­μό­σιο χρέος, έχουν σή­με­ρα συ­γκρί­σι­μα ή ψη­λό­τε­ρα επί­πε­δα δη­μό­σιου ελ­λείμ­μα­τος και χρέ­ους από την Ελ­λά­δα του 2009). Όμως σή­με­ρα δεν υπάρ­χει «κρίση χρέ­ους»!

Αντί­θε­τα με το πα­ρελ­θόν, στην κρίση του 2020 η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα (ΕΚΤ) υιο­θέ­τη­σε ένα τε­ρά­στιο πρό­γραμ­μα αγο­ράς κρα­τι­κών και ιδιω­τι­κών τί­τλων (Pandemic Emergency Purchase Programme) ύψους 1,85 τρις ευρώ. Το απο­τέ­λε­σμα είναι να δια­τη­ρεί­ται το χα­μη­λό επί­πε­δο των επι­το­κί­ων σε ολό­κλη­ρη την Ευ­ρω­ζώ­νη. Υπό τα ση­με­ρι­νά, λοι­πόν, δε­δο­μέ­να (χρέ­ους, ελ­λείμ­μα­τος κλπ.) το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο δα­νεί­ζε­ται από τις «αγο­ρές» με ονο­μα­στι­κό επι­τό­κιο 1,2-1,4% (Δε­κέμ­βριος 2021, δε­κα­ε­τές ομό­λο­γο), όταν ο πλη­θω­ρι­σμός στην Ελ­λά­δα τρέ­χει με 4,3%, με πρό­βλε­ψη στα­θε­ρο­ποί­η­σης με­σο­πρό­θε­σμα στο 2,8%. Δη­λα­δή οι «αγο­ρές» δα­νεί­ζουν το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο με αρ­νη­τι­κό πραγ­μα­τι­κό επι­τό­κιο.

Εκεί­νο που δια­φο­ρο­ποιεί τη συ­γκυ­ρία του 2009-2010 από τη ση­με­ρι­νή δεν είναι ούτε «το ευρώ», ούτε το ύψος του χρέ­ους. Είναι η δια­φο­ρά στις πο­λι­τι­κές.

Βέ­βαια, η επι­στρο­φή μετά το 2023 στις προ της παν­δη­μί­ας πο­λι­τι­κές κάθε άλλο παρά απί­θα­νη είναι. Διότι το ζή­τη­μα αλ­λα­γής πο­λι­τι­κής δεν είναι ούτε θέμα «τε­χνι­κό», ούτε θέμα «Βορρά και Νότου» ή «εκ­χώ­ρη­σης της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας» στο «διευ­θυ­ντή­ριο των Βρυ­ξελ­λών», «στη Γερ­μα­νία» κ.ο.κ. Είναι ζή­τη­μα συ­σχε­τι­σμού των τα­ξι­κών δυ­νά­με­ων, πρώτα και κύρια στο εσω­τε­ρι­κό της (κάθε) χώρας. Επο­μέ­νως, όταν η αβε­βαιό­τη­τα και το «ρίσκο» (δη­λα­δή ο εν­δε­χό­με­νος «πο­λι­τι­κός κίν­δυ­νος» για τις κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις) από την κρίση του κο­ρο­νοϊ­ού υπο­χω­ρή­σουν, οι αστι­κές κυ­βερ­νή­σεις θα επι­χει­ρή­σουν εν­δε­χο­μέ­νως να επα­να­φέ­ρουν τη στρα­τη­γι­κή της «δη­μο­σιο­νο­μι­κής πει­θαρ­χί­ας», που δια­σφα­λί­ζει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα τα συμ­φέ­ρο­ντα του κε­φα­λαί­ου. Εκτός κι αν βρε­θούν και πάλι μπρο­στά σε πο­λι­τι­κό κίν­δυ­νο, τη φορά αυτή με τη μορφή του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος.

πηγη:  rproject.gr

 

Σελίδα 462 από 1527
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή