του Θανάση Σκαμνάκη

Όταν στεκόμαστε και παρατηρούμε το τοπίο και τον κόσμο, βλέπουμε ό,τι τα μάτι και οι καιρικές συνθήκες μας επιτρέπουν. Αλήθεια είναι μόνο ό,τι βλέπεις. Οι άνθρωποι έκαναν πολλές παροιμίες γι’ αυτό. Κι ας έχει διαψευστεί πάλι και πάλι, η συνείδηση είναι τόσο βαθειά ώστε ακόμη κι εκείνοι που ξέρουν πως τίποτα δεν μένει ανάλλαχτο δεν μπορούν να ξεφύγουν από το άγχος του ασάλευτου, της μονιμότητας. Μερικές φορές και την επιθυμία, προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα, να μην ταράξει τίποτα τη ζωή τους.

Μόνο στο βάθος του χρόνου αισθάνεσαι πως κάτι γίνεται, ας πούμε ο θάνατος, ανυποχώρητος και αναπότρεπτος. Ό,τι όμως συντελείται αδιόρατα, αλλαγές και εκπλήξεις, δεν τα υπολογίζουμε. Ο κόσμος είναι ίδιος, δεν αλλάζει ποτέ. 

Τώρα, πως μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο τόσο πεπεισμένο πως η πραγματικότητα είναι αυτό που βλέπει, ότι συντελούνται ανακατατάξεις, κυοφορούνται αλλαγές, ό,τι βλέπει σήμερα δεν είναι ίδιο με εκείνο που θα βλέπει αύριο, κι ας φαίνεται το ίδιο, και πως εκείνα τα αραιά σύννεφα στο βάθος δεν είναι περαστικές κυρίες με κρινολίνα αλλά καταιγίδες που ωριμάζουν – που μπορεί και να εκτονωθούν πριν μας αγγίξουν, αλλά μπορεί και όχι;  

Θέλω να πω, εν τέλει, πως εκείνο που θεωρείται αιώνιο σαρώνεται σε μια στιγμή, εκείνο που θεωρείται αμετακίνητο καταρρέει. Και στο ερώτημα, τι μπορούμε να κάνουμε, απάντηση δεν είναι το ανασήκωμα των ώμων, αλλά το σήκωμα των μανικιών. 

Έτσι λοιπόν εκείνο το ακίνητο τοπίο ξαφνικά καταρρέει. Μια κρίση, ένας πόλεμος, μια ταραχή, δείχνει πως ο βασιλιά δεν είναι μόνο γυμνός αλλά και ανασφαλής. Πολεμικές θωρακίσεις, πλήθος αυλικών, πιστοί υπήκοοι, μοσχαναθρεμένοι γόνοι, ηχηρές προπαγανδίσεις, δεν αρκούν.  

Ο κόσμος μας δεν είναι ακίνητος. Ό,τι τώρα φαίνεται αιώνιο και ακατάβλητο είναι μοιραίο να καταρρεύσει. Κάτι σαν γραφτό; Μπορεί όχι ακριβώς. Δεν είναι των θεών η βούληση και το σχέδιο. «Όσα η Μοίρα έκλωσε στη γέννα του, την ώρα που τον έφερε η μάνα του στον κόσμο» που λέει κι η Ήρα για τον Αχιλλέα, στο Υ της Ιλιάδας. 

Είναι η ίδια η φύση. Των πραγμάτων και των γεγονότων. Και του καπιταλισμού βεβαίως!..

Εκείνοι που προφητεύουν επερχόμενες ημέρες υποφέρουν από την περιφρόνηση των γύρω, εκείνων που κοιτάζουν και βλέπουν ασάλευτο τον ορίζοντα. Όσοι μιλούν για τις αναταράξεις που ακούγονται από το εξασκημένο αυτί, αποδοκιμάζονται γιατί δεν ακούνε φυσιολογικά. Εκείνοι που εξεγείρονται στην καθημερινή βία και αναισθησία, χλευάζονται γιατί είναι υπερβολικά ευαίσθητοι και, γι’ αυτό, απροσάρμοστοι. Κι όσοι επιμένουν να λένε πως οι αντιθέσεις δεν επιδέχονται τακτοποίησης, αλλά προετοιμάζουν ανατροπές, κερδίζουν μεν συμπάθειες, αλλά όχι υποστήριξη, γιατί «δεν γίνεται τίποτα».

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά δεν είναι μόνο πως μερικές φορές  έρχονται τα προφητευόμενα γεγονότα, αλλά και πως όταν έρχονται οι παρατηρητές και επαναπαυμένοι, ακόμη και τότε, δεν απευθύνουν το δίκιο σε εκείνους που το έχουν, αλλά εξακολουθούν να δικαιώνονται, πως κι αν αλλάζει εκείνοι δεν έχουν τίποτα να πουν και κυρίως να κάνουν.        

Που πάει να πει πως οι καιροί της αφασίας και της αποχής «γεννάνε δίκαιο» που λένε οι νομικοί, κάνουν τους ανθρώπους όχι απλώς μόνους, αλλά και άμαθους, άβουλους, μοιραίους. Κι όμως χωρίς αυτούς δεν έγινε τίποτα ποτέ στην ιστορία. Κι αυτή η ίδια ιστορία συνεχίζεται. Σαν φαύλος κύκλος που ψάχνει το σημείο της διάρρηξης του.

Το στέρεο οικοδόμημα είναι σαθρό, ό,τι φαντάζει αιώνιο είναι πρόσκαιρο, οι ισχυροί καταρρέουν.

Δείτε πως «ξαφνικά» ο κόσμος έγινε άνω κάτω. Τα σταθερά σημεία γίνονται ασταθή, οι μόνιμες αναφορές γίνονται προσωρινές, το τι θα ακολουθήσει άδηλο. Κι εκείνοι που τώρα ποζάρουν ως νικητές, της μιας ή της άλλης πλευράς, εκείνοι που κατακτούν δυο μέτρα έδαφος κι εκείνοι που κατακλύζουν τα μυαλά μας σε απευθείας μεταδόσεις, που μολύνουν τα νερά και τη ψυχή μας, δεν έχουν καμία βεβαιότητα για τη νίκη τους. Είναι τόσο εύθραυστοι. Αρκεί ένας επόμενος άνεμος.

Και κυρίως η πεποίθηση πως αυτά πρέπει και μπορούν ν’ αλλάξουν. Όχι μόνο γιατί το θέλουμε αλλά· και γι’ αυτό.  

Κι όμως, ο κόσμος αλλάζει,  Κεμάλ. 

πηγη: kommon.gr

Γιώργος Κρεασίδης

▸ «Θετική ατζέντα» βαπτίζουν το κυνήγι «τρομοκρατών» και μεταναστών

Αιφνιδίασε η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ταγίπ Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη την προηγούμενη Κυριακή, η οποία χωρίς να έχει άμεσα και χειροπιαστά αποτελέσματα, ανέδειξε μερικές πλευρές της πραγματικότητας που υποτιμούνται συχνά. Η κίνηση αυτή εντάσσεται καταρχήν στη βούληση των ΗΠΑ να χαμηλώσει η ένταση στη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ, αλλά και να μπουν επί τάπητος οι ενεργειακοί δρόμοι που θα βάλουν στη γωνία τη Ρωσία.

Σημαντικό ρόλο στις επιλογές του Ερντογάν έχει η προσπάθεια να κλείσει τα ανοιχτά μέτωπα με τις γειτονικές χώρες, εμφανίζοντας παράλληλα την Τουρκία σαν φορέα γεωπολιτικής ισορροπίας, παράλληλα με την εσωτερική σταθερότητα που επιχειρείται να επιβληθεί με το καθεστώς αυταρχισμού. Τη Δεύτερα συναντήθηκε με τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς, ενώ είχε προηγηθεί στις 9 Μαρτίου η επίσκεψη του ισραηλινού προέδρου Ιτσχάγκη Χέρτσογκ. Είχαν προηγηθεί 12 χρόνια διακοπής των διπλωματικών σχέσεων, ύστερα από την αιματηρή επίθεση του Ισραήλ το 2010 σε διεθνή ύδατα στο τουρκικό πλοίο «Μαβί Μαρμαρά», που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη Γάζα. Την επομένη πραγματοποιήθηκε η συμβολική αν και άκαρπη συνάντηση των υπουργών εξωτερικών Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ και Ουκρανίας Ντιμίτρι Κουλέμπα στην Αττάλεια.
Η ελληνική κυβέρνηση εξασφαλίζει μια ύφεση στα ελληνοτουρκικά, σε μια περίοδο που η κοινωνική κρίση οξύνεται από το κύμα ακρίβειας, η διαχείριση της πανδημίας έχει αποτύχει και οι συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία δεν έχουν φανεί σε όλη τους τη διάσταση. Φυσικά το χαμήλωμα των τόνων δε σημαίνει κανενός είδους υποχώρηση ή αναπροσαρμογή στο κολοσσιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, ούτε θα σταματήσει η αγορά των Ραφάλ. Εξάλλου όπως ακριβώς και στις φάσεις της έντασης του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού, έτσι και η λογική της συνεκμετάλλευσης από τις αστικές τάξεις ταυτίζεται με την αντιλαϊκή πολιτική, την καθοριστική παρουσία του ιμπεριαλισμού και τα υπερκέρδη για τις πολυεθνικές, ειδικά της ενέργειας.

Συνεργασία για τη ΝΑΤΟϊκή συνοχή, συνέχεια της πολεμικής προετοιμασίας με άλλα μέσα

Ασφαλώς στο τραπέζι μπαίνουν και οι βλέψεις της Τουρκίας να γίνει ακόμα μεγαλύτερο σταυροδρόμι των αγωγών φυσικού αερίου. Όμως στην ΕΕ, όσο και αν πονάει το θέμα της πρόσβασης σε φτηνή ενέργεια, η ιδέα του αποκλειστικού προμηθευτή δεν ακούγεται καθόλου ελκυστική, ειδικά με το κόστος της ρήξης με τη Ρωσία. Σε αυτό το κλίμα, αναβαθμίζεται η προοπτική ανάδειξης σε ρόλο εναλλακτικού ενεργειακού κόμβου της Αιγύπτου, με τις αναπτυγμένες υποδομές για την υγροποίηση του φυσικού αερίου που μπορεί να μεταφερθεί με πλοία, προοπτική που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους Έλληνες εφοπλιστές. Δεν αποκλείεται και η λύση της μεταφοράς από την Αίγυπτο ηλεκτρικού ρεύματος από φυσικό αέριο ή φωτοβολταϊκά, αλλά παραμένει για τις κυβερνήσεις το αγκάθι χάραξης των ΑΟΖ. Στο πλαίσιο αυτό, ο αγωγός Eastmed, με το τεράστιο οικονομικό κόστος, έχει εγκαταλειφθεί σαν ιδέα.

Οι εξελίξεις δεν δείχνουν μόνο ότι η όξυνση του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού δεν είναι μονόδρομος για το κεφάλαιο στις δυο πλευρές του Αιγαίου αλλά, όταν τα ίδια συμφέροντα το κρίνουν σκόπιμο, μπορεί να εναλλάσσεται με τη ρητορική της συνεργασίας. Δείχνουν, επίσης, ότι η αδιέξοδη στρατηγική της απόλυτης πρόσδεσης στο άρμα του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των συμμάχων δεν θα κάνει την ελληνική άρχουσα τάξη πανίσχυρη με νατοϊκές πλάτες και θα απομονώσει την τουρκική. Για τις ΗΠΑ, παρά τις αντιπαραθέσεις, η Τουρκία παραμένει αναντικατάστατος νατοϊκός εταίρος, ενώ η ουκρανική κρίση επιτάχυνε την επαναπροσέγγιση.

πηγη: prin.gr

Εκτόξευση στη τιμή του ψωμιού αναμένεται να δούμε τους επόμενους λόγω των ελλείψεων στις πρώτες ύλες και στις αυξήσεις στην ηλεκτρική ενέργεια.

Οι εκτιμήσεις των επιχειρηματιών του κλάδου της αρτοποιίας μόνος ως εφιαλτικές θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν με τη φρατζόλα που κοστίζει σήμερα κατά βάση 80 λεπτά να αναμένεται να εκτοξευτεί.

Ο πρόεδρος του σωματείου Αρτοποιών Μαγνησίας κ. Κωνσταντίνος Τσουράπας μιλώντας σε τοπικό κανάλι εκτίμησε πως ενδέχεται να δούμε προς το τέλος αυτής της εβδομάδας ή την επόμενη αυξήσεις στη φρατζόλα.

«Θα ανέβουν κι άλλο οι τιμές. Δεν μιλάμε για 10 με 20 λεπτά», λέει χαρακτηριστικά και εκφράζει φόβους ότι μπορεί να δούμε το ψωμί να ξεπερνά ακόμα και το 1,5 ευρώ.

Τονίζει δε πως οι αυξήσεις που καταγράφονται στις πρώτες ύλες είναι αδύνατον να απορροφηθούν και κάνει λόγο για τεράστιες ελλείψεις στην αγορά.

«Υπάρχει τεράστια έλλειψη στο μαλακό σιτάρι και δεν μπορούμε να παρασκευάσουμε αρτοποιήματα», προσθέτει. «Ήδη ένας μύλος στην περιοχή έχει κλείσει καθώς δεν είχε υλικά» επισήμανε.

πηγη: documentonews.gr

Επιβεβαιώνονται οι σοβαρές καταγγελίες του Ιταλικού Συνδικάτου USB για μεταφορά όπλων στην Ουκρανία με προκάλυμμα τις αποστολές «ανθρωπιστικής βοήθειας».  Σε νέα ανακοίνωσή..

Επιβεβαιώνονται οι σοβαρές καταγγελίες του Ιταλικού Συνδικάτου USB για μεταφορά όπλων στην Ουκρανία με προκάλυμμα τις αποστολές «ανθρωπιστικής βοήθειας». 

Σε νέα ανακοίνωσή του το Συνδικάτο USB σημειώνει ότι επιβεβαιώθηκαν από Ιταλούς αξιωματούχους οι καταγγελίες των εργαζομένων ότι πραγματοποιούνταν αποστολές όπλων μέσω φορτίων «ανθρωπιστικής βοήθειας» και καλεί σε συλλαλητήριο το Σαββάτο 19 Μάρτη στο αεροδρόμιο της Πίζας. 

Συγκεκριμένα η USB σημειώνει:

«Ο Marco Carrai,  πρόεδρος της “TOSCANA AIRPORTS” (Αεροδρόμια Τοσκάνης), δήλωσε στον Τύπο ότι δεν θα γίνεται πλέον μεταφορά όπλων από το αεροδρόμιο “G. Galilei”. 

Ο στρατηγός Paolo Figliuolo, του Comando Operativodi Vertice Interforze (COVI), για το θέμα εμπορίας όπλων ανέφερε επίσης στον εθνικό Τύπο για την άρνηση των εργαζομένων να φορτώσουν τα όπλα σε πολιτικό φορτηγό αεροπλάνο: “…Κάποιοι χειριστές απλώς επισήμαναν ότι δεν είχαν τα απαραίτητα για να πραγματοποιήσουν τη φόρτωση ειδικών υλικών, δείχνοντας την ανάγκη για συγκεκριμένες εξουσιοδοτήσεις, άλλο προσωπικό. Τα υλικά ήταν μέρος της στρατιωτικής υποστήριξης για την Ουκρανία που αποφασίστηκε από το κοινοβούλιο, που περίμεναν να φορτωθούν σε μια πολιτική πτήση εξουσιοδοτημένη για τη μεταφορά αυτού του τύπου εμπορευμάτων”. Είναι ένα φορτίο B-737 που ανήκει σε αεροπορική εταιρεία εξουσιοδοτημένη από το ΝΑΤΟ να μεταφέρει πολεμικό υλικό. “Η δραστηριότητα -καταλήγει το COVI– πραγματοποιήθηκε στο χώρο του πολιτικού αεροδρομίου “Galilei”, αντί, όπως συμβαίνει συνήθως, σε χώρους στάθμευσης στρατιωτικών αεροδρομίων, λόγω της εξαιρετικής και ταυτόχρονης μεταφορικής δραστηριότητας που απαιτείται από την τρέχουσα κατάσταση”.

Ενόψει αυτών των παραδοχών, τα ερωτήματα είναι πολλά, μερικά από τα οποία είναι:

1. Έτσι σκοπεύουν η κυβέρνηση Ντράγκι και οι τοπικές αρχές να υπερασπιστούν την ειρήνη και να κρατήσουν ανοιχτούς τους διαύλους της διπλωματίας; 

2. Πληροφορούμαστε ότι οι πτήσεις από το αεροδρόμιο “G. Galilei” είναι πολύ περισσότερες από αυτές που έχουν δηλώσει το COVI και ο Carrai. Τι λένε το COVI και το αεροδρόμιο της Τοσκάνης για το ουκρανικό “Antonov UR – 82029” που προσγειώθηκε το περασμένο Σάββατο στις 12/3 στο “Galilei” και αναχώρησε νωρίς το πρωί στις 13/3;

3. Τι λένε οι δημόσιες αρχές που συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο των αεροδρομίων της Τοσκάνης (η Περιφέρεια της Τοσκάνης, ο Δήμος της Πίζας) για αυτήν τη διακίνηση όπλων σε πολιτικά αεροσκάφη που όφειλαν να χρησιμοποιηθούν για τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας;

4. Πώς είναι δυνατόν μια δομή του υπουργείου Άμυνας να ζητά από εργαζόμενους, που αγνοούν το προς διακίνηση φορτίο και που δεν έχουν καμία αρμοδιότητα να διακινούν όπλα και εκρηκτικά, να κάνουν αυτή την επιχείρηση;

5. Ποιοι είναι οι κίνδυνοι που διατρέχουν το προσωπικό του πολιτικού αεροδρομίου “G. Galilei”, οι ταξιδιώτες και οι κάτοικοι της Πίζας εξαιτίας αυτής της παράνομης διακίνησης όπλων και εκρηκτικών;

6. Είναι αυτός ο τρόπος για να επανεκκινήσει η δραστηριότητα και η εικόνα ενός αεροδρομίου που έχει αποδυναμωθεί από την πανδημία των τελευταίων ετών;

Ερωτήματα στα οποία θα προστεθούν και άλλα τις επόμενες ημέρες, στα οποία ως συνδικάτο θα αξιολογήσουμε όλους τους τρόπους διασφάλισης της ασφάλειας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των ταξιδιωτών και των κατοίκων κοντά  στον χώρο του αεροδρομίου.

Παραμένουμε σοκαρισμένοι και οργισμένοι με μια απόφαση που πάρθηκε και συγκαλύφθηκε από τη στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας και από την “Toscana Airports” και αποκαλύφθηκε μόνο χάρη στην κοινωνική συνείδηση των εργαζομένων που αρνήθηκαν να φορτώσουν όπλα στο αεροπλάνο.

Ενάντια στην κυνική απόφαση να κρύψουμε τις πτήσεις του θανάτου υπό την κάλυψη της “ανθρωπιστικής βοήθειας” θα κινητοποιηθούμε το Σάββατο 19 Μαρτίου με το συλλαλητήριο “Από την Τοσκάνη γέφυρες ειρήνης όχι πτήσεις πολέμου”».

πηγη: imerodromos.gr

Ενημερώθηκε, απογευματινές ώρες σήμερα, η Λιμενική Αρχή Αργοσαρωνικού από τον Πλοίαρχο του Ε/Γ-Υ/Γ ''ΦΛΑΪΝΓΚ ΝΤΟΛΦΙΝ ΒΕΝΟΥΣ Ι'' Ν.Π. 8037, ότι το πλοίο παρουσίασε βλάβη στη δεξιά κύρια μηχανή, ενώ εκτελούσε δρομολόγιο από τον λιμένα Πειραιά προς τον λιμένα ν. Αίγινας, με δεκαεπτά (17) επιβάτες.

Το Ε/Γ-Υ/Γ πλοίο επέστρεψε και κατέπλευσε με ασφάλεια στον λιμένα Πειραιά, ενώ οι επιβάτες του πρόκειται να εξυπηρετηθούν με μέριμνα της εταιρείας.

Από το Λιμενικό Φυλάκιο Αργοσαρωνικού απαγορεύτηκε ο απόπλους του ''ΦΛΑΪΝΓΚ ΝΤΟΛΦΙΝ ΒΕΝΟΥΣ Ι'' μέχρι την αποκατάσταση της βλάβης και την προσκόμιση βεβαιωτικού διατήρησης κλάσης από τον νηογνώμονα που το παρακολουθεί.

πηγη: epoli.gr

Του Βασίλη Αγγελόπουλου
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εξαιρετικά περιορισμένη είναι η βοήθεια που έχουν προσφέρει ως τώρα οι 485 δικηγόροι και λογιστές που έχουν ενταχθεί στη διαδικασία της απονομής των συντάξεων, με αποτέλεσμα οι εκκρεμότητες να παραμένουν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τετράμηνο που οι επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα συμμετέχουν ενεργά στη συνολική προσπάθεια που καταβάλλεται έχουν εκδοθεί λιγότερα από 50 προσχέδια συνταξιοδοτικών αποφάσεων. Ακόμα χειρότερα, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Ν», η συντριπτική πλειονότητα εξ αυτών, δηλαδή τα 38, είχαν λάθη.

Επίσης, το ίδιο χρονικό διάστημα ανέρχονται σε μόλις 380 οι συνταξιοδοτικοί φάκελοι που έχουν αναλάβει να διεκπεραιώσουν οι δικηγόροι και οι λογιστές.

Η ΠΟΣΕ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων (ΠΟΣΕ) του ΕΦΚΑ έδωσε με τη σειρά της στη δημοσιότητα στοιχεία που δείχνουν το μέγεθος του προβλήματος.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι για το τρίμηνο Νοέμβριος 2021-Ιανουάριος 2022 έχουν εκδοθεί από τους υπαλλήλους του ΕΦΚΑ 105.000κύριες και επικουρικές συντάξεις (οριστικές και προσωρινές). Μάλιστα, η ποσόστωση των απονομών είναι μία προσωρινή για κάθε πέντε περίπου οριστικές συντάξεις.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η «Ν», μόνο τον Νοέμβριο του 2021 εκδόθηκαν από τους υπαλλήλους του ΕΦΚΑ 25.000 οριστικές συνταξιοδοτικές αποφάσεις και 4.900 προσωρινές.

Τα λάθη που έχουν εντοπιστεί στους φακέλους που έχουν αναλάβει και έχουν διεκπεραιώσει έως τώρα οι δικηγόροι και οι λο-γιστές έχουν ως αποτέλεσμα να καθυστερεί ακόμα περισσότερο η διαδικασία μείωσης των εκκρεμοτήτων που υπάρχουν (83.000 ληξιπρόθεσμες και 33.000 αιτήσεις εντός τριμήνου, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του συστήματος Άτλας). Άλλωστε, για να διορθωθούν τα όποια λάθη, καλούνται οι υπάλληλοι του ΕΦΚΑ να κάνουν τον απαραίτητο επανέ-
λεγχο. Μόνο έτσι θα περιοριστεί το ενδεχόμενο να χορηγηθεί λάθος ποσό σύνταξης σε ασφαλισμένους- υποψήφιους συνταξιούχους. Σε μια τέτοια περίπτωση, εάν το ποσό είναι χαμηλότερο από αυτό που θα έπρεπε, είναι πιθανό ο δικαιούχος να κινηθεί νομικά σε βάρος του Φορέα.

Στο ενδεχόμενο όμως που η τελική σύνταξη είναι υψηλότερη από την ορθή, τότε ο ΕΦΚΑ θα πρέπει να αναζητήσει το επιπλέον ποσό για να επιστραφεί στο Ταμείο και μάλιστα με τον ανάλογο τόκο.

Είναι προφανές ότι σε μια τέτοια περίπτωση, ο μόνος που δεν ευθύνεται είναι ο τελικός δικαιούχος - συνταξιούχος, που θα υποστεί όμως και την ανάλογη επιβάρυνση.

Τις πιο απλές υποθέσεις

Όλα αυτά, ενώ οι πιστοποιημένοι δικηγόροι και λογιστές έχουν αναλάβει, εκ του νόμου, μόνο τις πιο απλές συνταξιοδοτικές υπο-
θέσεις, για να διεκπεραιώσουν.

Έτσι εξηγείται, μάλλον, γιατί ακόμα δεν έχει καταστεί εφικτό από τον ΕΦΚΑ να τελειώσουν οι εκκρεμότητες για απονομή συντάξε-
ων που χρονολογούνται πριν από το 2019.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, υπάρχουν ακόμα περίπου 4.000 τέτοιες «δύσκολες» υποθέσεις που δεν έχουν ολο-
κληρωθεί, με τις 1.000 εξ αυτών να εκκρεμούν τουλάχιστον μια τετραετία, αφού η αίτηση απονομής σύνταξης έχει υποβληθεί πριν από το 2018.

Όλα αυτά, ενώ η δέσμευση που είχε δοθεί προς τους θεσμούς είναι ότι με αυτές τις «παλιές» συνταξιοδοτικές υποθέσεις θα είχε ξεμπερδέψει ο ΕΦΚΑ το αργότερο μέχρι τα τέλη του Φεβρουαρίου.

πηγη: naftemporiki.gr

Ανακοίνωση της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

1. Δεν ήταν δυνατόν να προκαλέσει καμιά έκπληξη η στάση του συνόλου του ΣΥΡΙΖΑ (όλες οι τάσεις είναι σύμφωνες χωρίς την ελάχιστη διαφοροποίηση) σε σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη ρωσική στρατιωτική εισβολή του Πούτιν. Δεν προκαλεί παρά πικρά χαμόγελα για την διαμαρτυρία των μελών του ΣΥΡΙΖΑ μόνο στην Ρωσική πρεσβεία γιατί σε αυτά τα κόμματα εξουσίας δεν επιτρέπονται (και δεν επιτρέπουν τα ίδια, γιατί αλλιώς δεν θα είναι κόμματα εξουσίας, αλλά κόμματα ανατροπής) οι ίσες αποστάσεις, αλλά οι καθαρές επιλογές.
Η επιλογή έγινε εδώ και αρκετά χρόνια και αφορούσε την πρόσδεσή του στον  αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, με τον φερετζέ του ΝΑΤΟ.  Πρόσδεση που έγινε ποικιλοτρόπως, που πέρασε από εξετάσεις, που την ζήλεψε ακόμα και η κατεξοχήν ευρωατλαντική ΝΔ. Στον καιρό των μνημονίων πρόβαλε τον μύθο του καλού και πιο ανεκτικού (αμερικάνικου) ΔΝΤ, σε αντίθεση με  τη σκληρή ΕΚΤ και το ευρωεπιτελείο. Όταν ήταν  κυβέρνηση, και λίγες μέρες μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ το 2017, αφού πρώτα ανακοινώθηκε από τον Τράμπ η συμφωνία ανακατασκευής των F-16, ανακοινώθηκε η δημιουργία της  δεύτερης μετά τη Σούδα στρατιωτικής βάσης των Αμερικανών στην Αλεξανδρούπολη. Η «Σούδα του Βορρά» δημιουργήθηκε για να είναι σε θέση οι Αμερικάνοι να ελέγχουν-αστυνομεύουν Ρωσία, Βαλκάνια, Αιγαίο κ.α. Μάλιστα τότε ο Πρέσβης των ΗΠΑ Τ. Πάιατ  είχε δηλώσει  χαρούμενος ότι «οι σχέσεις Ελλάδος – ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ πιο ισχυρές. Θα συνεχίσουν να ενδυναμώνονται. Πρόκειται για σχέσεις δυνατές και με βάθος χρόνου».
Γρήγορα ακολούθησε η απέλαση των Ρώσων διπλωματών με την κατηγορία δραστηριοποίησης τους στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.

2. Η αμερικάνικη πρεσβεία η «γιάφκα των τρομοκρατών» είχε ήδη από το 2014 επιβάλλει και οι Τσίπρας – Δραγασάκης είχαν αποδεχθεί, το σεβασμό στον αμερικανοδυτικό προσανατολισμό της χώρας, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 όπου ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε νικητής.
Αυτός ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνδυασμό με το αριστερό του προσωπείο είχαν σαν αποτέλεσμα να αμβλυνθεί το αντιαμερικάνικο μαζικό λαϊκό αίσθημα και συνείδηση του ελληνικού λαού, που είχε οικοδομηθεί από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Όχι αδίκως, μιας και ο ελληνικός λαός πίστωνε στους «φονιάδες των λαών», τα Μακρονήσια, την δολοφονία Μπελογιάννη και χιλιάδων κομμουνιστών, το Κυπριακό και την  τούρκικη εισβολή και κατοχή, τη χούντα, την διάλυση της γειτονικής Γιουγκοσλαβίας και την  επικίνδυνη έξαρση των εθνικισμών στην Βαλκανική…

3. Και επί ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα μας έπαιζε το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου και του πρόθυμου σε όλες τις επιταγές και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων ΗΠΑ – Γερμανών – Γάλλων, γιατί επί χρόνια έχει προσανατολιστεί σε αυτούς τους «προστάτες». Το είδος της «προστασίας» που παρείχαν, έχει αποδειχθεί στο παρελθόν κατά επανάληψη (Κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ). Την πολιτική «του ανήκομεν στη δύση» την έχουν βαφτίσει «πολιτική συμμαχιών», μολονότι έχει διαψευστεί πολλές φορές (γιατί πολύ απλά δεν υπάρχουν φιλελληνικές πολιτικές παρά μόνο συμφέροντα και πολιτικές εξυπηρέτησης τους). Αυτήν την πολιτική της υποτέλειας και της εξάρτησης, η «για πρώτη φορά Αριστερά», τη συνέχισε και την βάθυνε περισσότερο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε και θεσμοποίησε τον ευρωατλαντικό προσανατολισμό χωρίς αντίκρισμα για τη χώρα, καθώς ο φιλοαμερικανισμός γιγαντώθηκε, μαζί με τις αυταπάτες για την αμερικανική τάχα δυσαρέσκεια προς την Τουρκία, για την Ελλάδα – ενεργειακό κόμβο, ή για την αναβάθμιση επειδή παριστάνουμε το καλό παιδί των ΗΠΑ. Αυτή δεν ήταν μια αναγκαστική επιλογή λόγω δυσμενών συσχετισμών, αλλά για μια συνειδητή κατεύθυνση και πολιτική επιλογή, την ώρα που οι αντιθέσεις και οι ανακατατάξεις στην περιοχή δίνουν δυνατότητες για πολυδιάστατη και πιο ανεξάρτητη πολιτική.

4. Φυσικό αποτέλεσμα των ανωτέρω έρχονται οι τοποθετήσεις του Τσίπρα, οι κορώνες του Ν. Ηλιόπουλου ως εκπροσώπου τύπου, οι δηλώσεις πίστης του Δ. Παπαδημούλη, η συμπεριφορά του συνόλου ΣΥΡΙΖΑ. Αφού σπεύσει να καταδικάσει τον Πούτιν και τους Ρώσους, όχι απλά δεν προτεραιοποιεί, αλλά ούτε καν αναφέρεται στον βασικό αναμοχλευτή, στον εμπρηστή του πολέμου, στον επιτιθέμενο αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Μάλιστα, βασιλικότερος του βασιλέα, ζητά σκληρές κυρώσεις για τους Ρώσους ολιγάρχες, ταυτιζόμενος με την πολιτική των κυρώσεων και της τιμωρίας των Ρώσων και του αντιρωσικού μακαρθισμού. Η επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά, η στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας, το πραξικόπημα του Μεϊντάν, θεωρούνται καλώς καμωμένα.
Δεν ορθώνεται η παραμικρή κριτική στη χρόνια επιχείρηση των ΗΠΑ να δημιουργήσουν κλοιό γύρω από τον βασικό στρατιωτικό ανταγωνιστή και αντίπαλο του ΝΑΤΟ, επιχείρηση που προκάλεσε τον πόλεμο, και απειλεί σήμερα με δραματικότερη κλιμάκωση τους λαούς και τις χώρες.

5. Ένα πλήθος πολιτικών, διπλωματών, ακαδημαϊκών, εκπροσώπων της ρεάλ πολιτίκ και των διπλωματικών λύσεων, στις ίδιες τις ΗΠΑ, αναγνωρίζουν ότι οι Αμερικάνοι ήταν που άναψαν το φυτίλι του πολέμου, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ότι δεν βλέπει και δεν ακούει. Δεν είδε και δεν άκουσε την αθέτηση της συμφωνίας του Μινσκ εκ μέρους της Ουκρανίας και της Δύσης, δεν είδε και δεν άκουσε τους διωγμούς και την τρομοκράτηση των Ρωσικών και ρωσόφωνων πληθυσμών της Ουκρανίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη μετατροπή της Ουκρανίας σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ και προβοκάτορα έναντι της Ρωσίας, δεν είδε και δεν άκουσε τη δικαίωση των Ναζί από το καθεστώς του Κιέβου και την έκρηξη της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
Στα καθ’ ημάς, προβάλλεται ως επιτυχία «ειρήνης» η Νατοϊκής έμπνευσης συμφωνία των Πρεσπών, που επέβαλε λύση στο ονοματολογικό, με στόχο να ισχυροποιηθεί άμεσα η Νατοϊκή παρουσία στα Βαλκάνια. Λύση που συνέχισε το δρόμο για τη μαζική ένταξη κρατών της Νότιας Βαλκανικής στον ευρωατλαντικό άξονα, την ασφυκτική πίεση στη Σερβία, την περαιτέρω περικύκλωση της Ρωσίας. Αυτά δεν συνιστούν ειρήνη, αλλά περαιτέρω κλιμάκωση, στρατιωτικοποίηση, πολεμικό κίνδυνο.

6. Είναι φυσιολογική αντίδραση του εκλογικού σώματος (η οποία εκφράζεται και δημοσκοπικά), η πίστη ότι δεν υπάρχουν σοβαρές στρατηγικές διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Κάποιοι σπεύδουν να θριαμβολογήσουν, προπαγανδίζοντας μάλιστα ότι δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Κάθε δικαίωμα σε καυτό έχει δώσει η καθόλου τυχαία αντιπολιτευτική αφωνία -και στην πραγματικότητα συμφωνία- του ΣΥΡΙΖΑ, με τη ΝΔ να διαχειρίζεται τη λευκή επιταγή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Από τον επιζήμιο για τη χώρα ευρωατλαντικό προσανατολισμό, την εφαρμογή των μνημονίων, την ιδιωτικοποίηση της ενέργειας και των κοινωνικών αγαθών, την ακρίβεια και τη φορολογία, οι διαφορές αφορούν τις αποχρώσεις αλλά όχι τις στρατηγικές επιλογές.
Αυτά τα ζητήματα γίνονται αντιληπτά, έστω σε χοντρές γραμμές και διαισθητικά από τον ελληνικό λαό, και για αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να μην απειλείται σοβαρά μετά από τρία χρόνια ακραίας νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης. Στους βασικούς άξονες της πολιτικής της ΝΔ, που είναι και οι στρατηγικές επιλογές της άρχουσας τάξης, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά συμφωνεί, αλλά τις έχει υπηρετήσει στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν.

πηγη: antapocrisis.gr

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

«…Διαμαρτύρομαι ενάντια στον πόλεμο και εκείνους που τον κήρυξαν και τον καθοδηγούν ενάντια στις καπιταλιστικές πολιτικές που τον γέννησαν,  ενάντια στους καπιταλιστικούς στόχους που επιδιώκει,  ενάντια στις σχεδιασμένες προσαρτήσεις,  ενάντια στην παραβίαση της ουδετερότητας του Βελγίου και του Λουξεμβούργου, ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία και ενάντια στη συνεχή περιφρόνηση των κοινωνικών και πολιτικών ευθυνών από μέρους της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης.

Για τους λόγους αυτούς καταψηφίζω τις αιτηθείσες πολεμικές πιστώσεις…»

Karl Liebknecht, Ράιχσταγκ 2 Δεκεμβρίου, 1914.  

Έχουν περάσει δυο μόλις  εβδομάδες από τότε.

Από την Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου, την ημέρα  που ο σημερινός καγκελάριος της Γερμανίας με το ημίωρο διάγγελμα του εξήγγειλε στην ουσία την αλλαγή στη φορά εξέλιξης της νεότερης ευρωπαϊκής – και όχι μόνον -  Ιστορίας.

 «Η 24η Φεβρουαρίου 2022 (σ.σ. η μέρα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία), υπογράμμιζε ο μέχρι πρότινος «κύριος βαρεμάρα», κατά το Spiegel,  είναι σημείο καμπής στην ιστορία της ηπείρου μας… Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή… Και αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα δεν είναι ίδιος με τον κόσμο που γνωρίζαμε».

Στη συνέχεια εξήγγειλε κατακλυσμιαίες αλλαγές στην «αμυντική» και εξωτερική πολιτικής της ενιαίας από καιρό Γερμανίας.

Αλλαγές βάθους, αλλαγές προοπτικής που ξεπερνούν το σήμερα, παρόλο που το συνταρακτικό παρόν είναι ο πυροκροτητής τους.

Ο  καγκελάριος μιλώντας στη γερμανική Βουλή, στην πρώτη συνεδρίαση της στη «νέα εποχή» στην οποία η ειρήνη δεν φαίνεται πλέον αυτονόητη στην Ευρώπη, εξήγγειλε:

1. Οι γερμανικές ένοπλες δυνάμεις πρέπει να αντανακλούν «το μέγεθος και τη σημασία» της χώρας!
2. Η Γερμανία θα αυξήσει σε περισσότερο από 2% του ΑΕΠ τις αμυντικές της δαπάνες, θα επενδύσει επιπλέον 100 δισ. ευρώ στις ένοπλες δυνάμεις της και θα στείλει εκατοντάδες αντιαρματικά όπλα και πυραύλους Stinger στην Ουκρανία.
3. ¨Όπως η Γαλλία ματαίωσε το θάψιμο των γερασμένων πυρηνικών εργοστασίων της και εξήγγειλε τη δημιουργία άλλων οχτώ, έτσι και η Γερμανία εξήγγειλε την «αναγκαστική» παράταση της ζωής των πυρηνικών της εργοστασίων.
4. Η χώρα θα τερματίσει την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο (πάνω από το 50% των εισαγωγών της). Γι αυτό επισπεύδει την κατασκευή δύο τερματικών σταθμών για την εισαγωγή υγροποιημένου φυσικού αερίου προκειμένου να αναπληρώσει το ενεργειακό κενό που θα δημιουργηθεί από το πάγωμα των ρωσικών εισαγωγών φυσικού αερίου.

Για να μη μείνει μάλιστα καμιά αμφιβολία περί των (δίχως περιορισμούς) ορίων δράσης των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων ο Σολτς επανέλαβε πως η Γερμανία χρειάζεται «αεροπλάνα που πετούν, πλοία που πλέουν και στρατιώτες ιδανικά εξοπλισμένους για της αποστολές τους», εν ολίγοις στρατό παγκόσμιων διαδρομών, επιδρομών και επεμβάσεων.

Οι στόχοι αυτοί αποκαλύπτουν και το βάθος των πολιτικών αναπροσαρμογών.

Γι αυτό και οι διεθνείς συμφωνίες του Πότσδαμ σπρώχτηκαν βαθύτερα, εκεί που από καιρό είχαν πεταχτεί, στα σκουπίδια της ιστορίας (Η Γερμανία. παρά τις συμφωνίες, είχε μορφές στρατιωτικής εμπλοκής εκτός των συνόρων της στις πρόσφατες πολεμικές συρράξεις σε Αφγανιστάν, Συρία κ.α.). Να θυμηθούμε πως σε αυτήν την τελευταία διάσκεψη των επικεφαλής των τριών μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων - ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Μεγάλης Βρετανίας- αποφασίστηκε ότι η Γερμανία εφεξής θα ήταν αποστρατικοποιημένη.

Ποιος θυμάται τώρα πλέον τέτοιες «λεπτομέρειες»…

Η γερμανική εγκράτεια στον στρατιωτικό τομέα λαμβάνει τέλος.

Το «δόγμα» ότι η γερμανική εξωτερική πολιτική εστιάζει αποκλειστικά στη διπλωματία και αφήνει τη στρατιωτική δράση σε χώρες με λιγότερο βεβαρημένο ιστορικό παρελθόν, δεν ισχύει πλέον.

Οι νέοι οικονομικοί, στρατιωτικοί και πολιτικοί συσχετισμοί είναι αυτοί που καθορίζουν στάσεις και συμπεριφορές.

 Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η αλλαγή του αμυντικού δόγματος της Γερμανίας και οι επιχειρούμενες αλλαγές,  στο βαθμό που θα πραγματοποιηθούν, θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της Ευρώπης και του κόσμου. 

Δεν πέρασαν λοιπόν πάνω από δυο εβδομάδες από την ομιλία του Σολτς και η Γερμανίδα υπουργός του πολέμου, η υπουργός Άμυνας Κριστίν Λάμπρεχτ, ανήγγειλε, στις 14 του Φλεβάρη, την αγορά δεκάδων πολεμικών αεροπλάνων.

Όχι από οπουδήποτε, από τις ΗΠΑ, όχι οτιδήποτε, αεροπλάνα F-35, αεροπλάνα αόρατα στο πέταγμα τους, τελευταίας τεχνολογίας και δυσφάνταστων πολεμικών δυνατοτήτων.  .

Αεροπλάνα όχι στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα πλαίσια της αυτοτελούς εξοπλιστικής πολιτικής και παρουσίας της Γερμανίας εντός του αμερικάνικου ΝΑΤΟ..

«Τα F-35 προσφέρουν μοναδικά πλεονεκτήματα διασύνδεσης με τους συμμάχους μας στο NATO» ανέφερε στη ψύχρα  η Λάμπρεχτ.

Αν ο στόχος της Γερμανίας ήταν να ενισχύσει την ΕΕ, η συνεργασία με τη Γαλλία είναι καθοριστικής σημασίας, ο  Σολτς όμως σχεδόν  παρέλειψε να τον αναφέρει.

Η Γερμανία μετατοπίζεται έτι περαιτέρω, η Γερμανία μετατοπίζεται προς τις ΗΠΑ.

Για να φωτιστεί το μέγεθος της αλλαγής, αυτή η Zeitenwende (Καμπή του χρόνου) που λένε η Γερμανοί, αρκεί να θυμηθούμε πως ακόμη και μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, την εποχή της επανένωσης των δύο Γερμανιών, το Βερολίνο είχε μειώσει τον αριθμό των στρατιωτών της από 500.000, σε 200.000 και είχε καθηλώσει  τις αμυντικές  δαπάνες (2,4% στη Δ. Γερμανία μέχρι το 1989).

 Η Γερμανία, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε αποκτήσει ισχυρή πολεμική βιομηχανία αλλά δεν απέκτησε ποτέ ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

Με την τωρινή εξέλιξη η Γερμανία, προς  ιδιαίτερη ικανοποίηση των ΗΠΑ, αποκτά και ισχυρό στρατό και ισχυρή πολεμική βιομηχανία.

Η δυσφορία που εξέφραζαν οι ΗΠΑ λόγω των χαμηλών γερμανικών «αμυντικών» (διάβαζε νατοϊκών) δαπανών  δεν έχει πλέον βάση.

Ανάλογη ικανοποίηση νοιώθει και το στρατιωτικοβιομηχανικό  σύμπλεγμα.

Είναι χαρακτηριστικός ο σχολιασμός  που εξέφρασε ο Tyson Barker, ο επικεφαλής τεχνολογίας και διεθνών σχέσεων στο Γερμανικό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων: «Το να απορροφήσεις 100 δισ. ευρώ στην άμυνα σε ένα χρόνο είναι σαν να πίνεις νερό από αντλία της πυροσβεστικής».

Ειδικά στο θέμα της Ουκρανίας θάταν ίσως περιττό να υπενθυμίσουμε πως το 2014, και σε αντίθεση με ό,τι τώρα συμβαίνει, η Γερμανία προσπαθούσε να κρατήσει ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με τη Ρωσία. Γι αυτό και ενήργησε ως μεσάζοντας  μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, με τη συνδρομή της Γαλλίας  για να επιτευχθούν οι «παραβιασμένες» πλέον συμφωνίες του Μινσκ.

Τώρα οι ίδιες οι εξαγγελίες του καγκελάριου επιδρούν καθοριστικά στις ρωσογερμανικές σχέσεις όπως αυτές εγκαινιάστηκαν από την Ostpolitik, την πολιτική δηλαδή επαναπροσέγγισης με τις χώρες στα ανατολικά της. Σχέσεις που φέρουν ισχυρό ιστορικό φορτίο, 2 και πάνω εκατομμύρια Ρώσοι  έχασαν τη ζωή τους στον Α΄ Παγκόσμιο και πάνω από 20 εκατομμύρια πολίτες της ΕΣΣΔ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (σε όλους συμπεριλαμβάνονται και Ουκρανοί).

Καταθλιπτική ομοφωνία

Τη σύγχρονη αυτή νεοϊμπεριαλιστική πολιτική υποστηρίζουν το SPD, που έχει κατηγορηθεί ως ιδιαίτερα φιλορωσικό, το FDP που είναι λάτρης της δημοσιονομικής τακτοποίησης και οι Πράσινοι που παραδοσιακά παρουσιάζονται ως πασιφιστές και εναντιώνονται στις εξαγωγές όπλων. «Ίσως τούτη τη μέρα, η Γερμανία να αφήνει πίσω της μια μορφή ξεχωριστών και μοναδικών περιορισμών στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας» αποσαφηνίζει η Annalena Baerbock, η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών και μέλος των Πρασίνων.

«Πολύ σπάνια ακούγονται τέτοιες φιλοφρονήσεις από τα έδρανα της αντιπολίτευσης», σημειώνει η Deutche Welle για τις υπογραμμίσεις του επικεφαλής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος (CDU) Φρίντριχ Μερτς που συνεχάρη τον καγκελάριο για τις «εξαιρετικές προγραμματικές δηλώσεις»..

Άκρα του τάφου κραυγή λοιπόν, καταθλιπτική ομοφωνία!

Κάτι ανάλογο είχε να συμβεί από το 1914, τότε που ο Καρλ Λίμπκνεχτ, μόνος του στο Ράιχσταγκ, καταψήφιζε τις πολεμικές δαπάνες του πολέμου των 20 εκατομμυρίων νεκρών, .

Ιδιαίτερες ανησυχίες προκαλεί το γεγονός πως η όλη εξέλιξη συμβαίνει σε ένα γενικότερο πολιτικό περιβάλλον εντός της Γερμανίας του οποίου η δυναμική δεν προμηνύει τίποτα καλό.

Να θυμηθούμε πως σε αυτή τη χώρα το 1968, μόλις δυο δεκάδες χρόνια από τη λήξη του ΒΙ παγκοσμίου πολέμου, του πολέμου – θάνατος και φρίκη, το ναζιστικό NPD έφτασε στο ποσοστό του 9,8% στις εκλογές του κρατιδίου Βάδης – Βυτεμβέργης, και οι Δυτικογερμανοί νεοναζί είχαν ήδη εισέλθει στα κοινοβούλια επτά ομοσπονδιακών κρατιδίων!

Αλλά τότε προκάλεσαν Ιδιαίτερη αίσθηση οι εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές με συνθήματα "Για την ελευθερία και τη Δημοκρατία", "Ποτέ πια Χίτλερ", «εναντίον του πολέμου, υπέρ της ειρήνης» και  η συνταρακτική εμφάνιση πρώην κρατουμένων των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης με τις στολές φυλακισμένων και τα πλακάτ που ανέγραφαν τους παλιούς αριθμούς που είχαν ως κρατούμενοι με ανάλογα συνθήματα.

Τώρα όμως το  εθνικοσοσιαλιστικό AfD, που  ιδρύθηκε μόλις το 2013, συγκεντρώνει διψήφια ποσοστά  και στην πρώτη, ενδεικτική δημοσκόπηση, ένα εκπληκτικό 78% των Γερμανών στηρίζουν τις εξαγωγές όπλων και την επένδυση στις ένοπλες δυνάμεις!

Κάτι θα ήξερε αυτός ο Τόμας Μαν που αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ μόλις ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, και υπήρξε από τους λίγους αυτοεξόριστους  που επέκριναν ανοιχτά τον ναζισμό.

Η ιστορία εμφανίζεται λοιπόν ξανά αλλά με αποκρουστικά ρούχα και πολεμικές πανοπλίες! Όσο κι αν κρατάμε την αναπνοή μας ελπίζοντας να τελειώσει σύντομα ο εφιάλτης στην Ουκρανία,  οι καιροί γίνονται ολοένα δυσκολότεροι από «τότε» καθώς δρουν οι κληρονομημένες αντιθέσεις και οι νέες που παροξύνονται.

Επομένως οι προσπάθειες στην άσκηση εργατικής πολιτικής οφείλουν να είναι ανάλογες!

Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους στην γερμανική πρωτεύουσα, για να διαδηλώσουν την αλληλεγγύη τους προς τους Ουκρανούς. Ήταν η μεγαλύτερη μαζική κινητοποίηση που έχει πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια στη γερμανική πρωτεύουσα.

Δεν μπορεί, ανάμεσα τους θάταν και αυτοί που γνωρίζουν την ανάγκη ενός σύγχρονου εργατικού κινήματος με τα ανάλογα κόμματα και πολιτικά μέτωπα.

Η Γερμανία δεν είναι μόνο η Γερμανία των μονοπωλίων και των Ναζί, είναι και η Γερμανία των χιλιάδων φυλακισμένων γερμανών κομμουνιστών, των χιλιάδων αγωνιζόμενων μεταρρυθμιστών, της Ρόζας και του Μπρεχτ, των σύγχρονων μειοψηφικών προσπαθειών που τραβούν το νήμα της Ιστορίας. 

πηγη: kommon.gr