Στο 11,6% ανήλθε ο πληθωρισμός τον Ιούλιο, από 12,1% τον Ιούνιο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής σε διάστημα ενός έτους αυξήθηκαν οι τιμές στα εξής προϊόντα:

Ψωμί και δημητριακά 16,7%, κρέατα 16,7,8%, ψάρια 3,6%, γαλακτοκομικά και αβγά 16,4%, έλαια και λίπη 27,3%, λαχανικά 13,4%, ζάχαρη, σοκολάτες, γλυκά και  παγωτά 5%, καφές 11,4%, μεταλλικό νερό, αναψυκτικά και χυμοί φρούτων 3,5%, ηλεκτρισμός 55,8%, φυσικό αέριο 178,9%, καύσιμα και λιπαντικά 33%, μεταφορά επιβατών με αεροπλάνο 62,3%, μεταφορά επιβατών με πλοίο 25,4%, κινηματογράφοι-θέατρα 13,9% και ξενοδοχεία, μοτέλ, πανδοχεία 20%.

Επιπλέον, ετοιμάζονται νέες  ανατιμήσεις φωτιά από 8% έως 20% σε δεκάδες τρόφιμα και σε άλλα βασικά καταναλωτικά είδη. 

Οι πολυεθνικές όπως η Unilever, η Nestle, η Heineken, η Procter & Gamble κ.ά., έχοντας ήδη προχωρήσει σε ανατιμήσεις των προϊόντων τους, κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνο και  αναμένονται νέες αυξήσεις το επόμενο διάστημα.

Πηγή: imerodromos.gr

Μέσα στις μόλις 18 ώρες που κράτησε η πολύκροτη επίσκεψή της στην Ταϊβάν, η Νάνσι Πελόζι κατάφερε να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας στο πιο επικίνδυνο σημείο του πλανήτη, το πιο πιθανό να γίνει επίκεντρο πολεμικής σύγκρουσης Αμερικής – Κίνας. Πέρα από τις βιτριολικές, φραστικές επιθέσεις της εναντίον της Κίνας, αυτή καθ’ εαυτήν η επιλογή της να επισκεφθεί τη νήσο των 23 εκατομμυρίων κατοίκων, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 100 μιλίων από τις κινεζικές ακτές και θεωρείται από το Πεκίνο αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής επικράτειας, μεταφράστηκε ως ευθεία ενθάρρυνση των αποσχιστικών τάσεων.

Το πρώτο απτό αποτέλεσμα από την επίσκεψη της προέδρου της αμερικανικής Βουλής ήταν να τεθεί η Ταϊβάν σε καθεστώς στρατιωτικής περικύκλωσης. Την περασμένη Πέμπτη, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση της Πελόζι, η Κίνα ξεκίνησε πρωτοφανούς έκτασης στρατιωτικά γυμνάσια γύρω από την Ταϊβάν, που ισοδυναμούν με πλήρη αεροπορικό και ναυτικό αποκλεισμό και συνοδεύονται από εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων. Ουσιαστικά πρόκειται για γενική πρόβα πολέμου με στόχο την κατάληψη της νήσου, κάτι που προφανώς είχαν σχεδιάσει από καιρό τα στρατιωτικά επιτελεία του Πεκίνου. Η επίσκεψη της Πελόζι τους προσέφερε την ιδανική δικαιολογία για μια αποφασιστική επίδειξη ισχύος.

Τη διεθνή ανησυχία για τα μελλούμενα ενισχύουν οι νωπές μνήμες από την προηγούμενη μεγάλη κρίση στα Στενά της Ταϊβάν, που πυροδοτήθηκε από επίσκεψη του τότε προέδρου της Ταϊβάν, Λι Τενγκ Χούι, στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο Κορνέλ, το 1995. Θεωρώντας ότι πρόκειται για προάγγελο εγκατάλειψης της πολιτικής της «μιας Κίνας» και αναγνώρισης της Ταϊβάν ως ανεξάρτητου κράτους από τις ΗΠΑ, οι Κινέζοι απάντησαν με σειρά εκφοβιστικών ασκήσεων και εκτοξεύσεις πυραύλων επί σειρά μηνών. Η αλήθεια είναι ότι ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον δεν ήθελε να επισκεφθεί ο Λι τις ΗΠΑ για να μην ερεθίσει το Πεκίνο. Μάλιστα, ένα χρόνο νωρίτερα, τον είχε ταπεινώσει όταν το αεροπλάνο του έκανε στάση ανεφοδιασμού στη Χαβάη, αλλά οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να του δώσουν βίζα. Ωστόσο η Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου τα αντικινεζικά αισθήματα ήταν ισχυρότατα, ψήφισε υπέρ της χορήγησης βίζας στον Λι για την επίσκεψή του στο Κορνέλ με 396 ψήφους υπέρ, καμία κατά και 38 αποχές. Υστερα από αυτό, ο Κλίντον έδωσε το πράσινο φως για την επίσκεψη, τα γυμνάσια της Κίνας δημιούργησαν πολεμική ατμόσφαιρα και η Αμερική έφτασε στο χείλος του πολέμου με την Κίνα, καθώς έστειλε δύο αεροπλανοφόρα στα Στενά.

Από μια άποψη, η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται, καθώς και αυτή τη φορά ήταν το Κογκρέσο και η πρόεδρός του (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί σε Βουλή και Γερουσία στήριξαν την Πελόζι) που άναψαν τη φωτιά. Ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν και όλο το επιτελείο του, όπως και το Πεντάγωνο, ήταν εναντίον της επίσκεψης. Ο ίδιος ο Μπάιντεν δήλωσε ότι «ο στρατός πιστεύει ότι δεν είναι καλή ιδέα αυτή τη στιγμή». «Εντελώς ανεύθυνη» χαρακτήρισε την επίσκεψη Πελόζι από τις στήλες των New York Times ο πρώην σύμβουλος της Χίλαρι Κλίντον, Τόμας Φρίντμαν. «Ενας μόνο σπινθήρας μπορεί να μετατρέψει αυτή την εύφλεκτη κατάσταση σε στρατιωτική σύγκρουση, και η επίσκεψη της Νάνσι Πελόζι θα μπορούσε να είναι αυτός ο σπινθήρας», έγραψαν στην ίδια εφημερίδα δύο αναλυτές από το American Enterprise Institute και το German Marshall Fund, από τα πιο σοβαρά ινστιτούτα του αμερικανικού κατεστημένου. Κεντρικό στοιχείο στην επιχειρηματολογία τους ήταν ότι μια εξοργισμένη Κίνα μπορεί να στραφεί πιο αποφασιστικά στο πλευρό της Ρωσίας και να την εφοδιάσει με πολεμικό υλικό –κάτι που έχει αποφύγει να κάνει μέχρι τώρα– τη στιγμή που ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Τα κίνητρα

Επομένως, γιατί το έκανε η Πελόζι; Η εύκολη απάντηση είναι ότι ενόψει των εκλογών του φθινοπώρου για το Κογκρέσο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί διαγωνίζονται στο ποιος θα εμφανιστεί πιο αποφασιστικός έναντι της Κίνας. Ωστόσο, οι αποφασιστικοί παράγοντες μάλλον είναι βαθύτεροι. Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι ο Μπάιντεν ενοχλήθηκε από τη χρονική στιγμή της επίσκεψης, είναι ο ίδιος εκείνος που ύψωσε από την πρώτη στιγμή της προεδρίας του τη σημαία της αντικινεζικής σταυροφορίας, ρίχνοντας το σύνθημα «Δημοκρατία ή Απολυταρχισμός». Το διαβόητο σύμφωνο AUKUS, που εξόργισε και τους Γάλλους, έχει ως μοναδική αποστολή την αναχαίτιση της Κίνας στον Ινδοειρηνικό. Στην ορκωμοσία του Μπάιντεν παρέστη ο επιτετραμμένος της Ταϊβάν, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά από το 1978. Τον Απρίλιο, οι ΗΠΑ χαλάρωσαν τους περιορισμούς σε επαφές Αμερικανών επισήμων με αξιωματούχους της Ταϊβάν που ίσχυαν επί δεκαετίες, ενώ μέλη του Κογκρέσου πιέζουν για ανακήρυξη της Ταϊβάν σε «μείζονα σύμμαχο εκτός ΝΑΤΟ», με τελικό στόχο την επίσημη αναγνώρισή της.

Οι Ευρωπαίοι και οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας δεν εννοούν να συστρατευθούν σε αντικινεζικό μέτωπο με την Αμερική, καθώς οι επιπτώσεις της ρήξης με τη δεύτερη οικονομία του πλανήτη θα ήταν ολέθριες.

Βάσει αυτών, το Πεκίνο δικαιολογημένα σκέφτεται ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν σταδιακά ροκανίζει την πολιτική της «μιας Κίνας» και ότι είναι υποχρεωμένο να χαράξει με σαφήνεια τις κόκκινες γραμμές του πάνω στην άμμο προτού είναι αργά. Πλάι στη στρατιωτική πίεση διαρκείας, όπου θα ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος ανάφλεξης έστω από ατύχημα, είναι βέβαιο ότι θα χρησιμοποιήσει το χαρτί των οικονομικών κυρώσεων, κάτι που θα μπορούσε να έχει παγκόσμιες επιπτώσεις. Αρκεί να σκεφτούμε ότι τα Στενά της Ταϊβάν είναι ένας από τους κυριότερους διαύλους της διεθνούς ναυσιπλοΐας και ότι στα χυτήρια της νήσου κατασκευάζεται το 60% των τσιπ που χρησιμοποιεί όλος ο κόσμος για οποιαδήποτε συσκευή εφοδιασμένη με ηλεκτρονικά, από καφετιέρες μέχρι αυτοκίνητα και αεροπλάνα.

Αν κάτι πέτυχε η Πελόζι ήταν να κάνει κομμάτια και θρύψαλα το αντικινεζικό μέτωπο που πασχίζει να χτίσει ο Μπάιντεν. Η Ε.Ε. πήρε αποστάσεις από τις ΗΠΑ, τονίζοντας ότι μένει πιστή στη «μια Κίνα» αφού, ύστερα από το βαρύ τίμημα που πλήρωσε για τη συστράτευσή της στο Ουκρανικό, δεν εννοεί να γυρίσει την πλάτη στις κινεζικές επενδύσεις. Ακόμη και ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, την ημέρα που η Πελόζι βρισκόταν στην Ταϊπέι, έπλεκε το εγκώμιο της Κίνας για την ουδετερότητά της στον πόλεμο. Οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας που μετέχουν στο ASEAN εξέφρασαν την ανησυχία τους και ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας, Γιουν Σουκ Γιολ, αρνήθηκε να διακόψει τις διακοπές του για να συναντηθεί με την Πελόζι στη Σεούλ.

Μετά την κρίση του ’95-’96, οι αμερικανικές ελίτ στοχάστηκαν πόσο κοντά βρέθηκαν σε πόλεμο με την Κίνα και άλλαξαν γραμμή. Ο Κλίντον υποδέχτηκε τον Κινέζο ηγέτη Ζιανγκ Ζεμίν στη χώρα του το 1997 και, τρία χρόνια αργότερα, έδωσε το πράσινο φως για την ένταξη του ασιατικού γίγαντα στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Τότε η Κίνα δεν είχε κανένα αεροπλανοφόρο, σήμερα έχει τρία. Τότε το κινεζικό ΑΕΠ ήταν το ένα δέκατο του αμερικανικού, σήμερα είναι ισοδύναμο με τα τρία τέταρτα, ενώ η Κίνα μπορεί να τινάξει στον αέρα το δολάριο (με τεράστιο κόστος για την ίδια) καθώς κρατάει στα χέρια της ένα τρισ. αμερικανικού χρέους. Η απλή λογική λέει ότι για όλους αυτούς τους λόγους, μια σύγκρουση μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων θα έπρεπε να είναι αδιανόητη. Η αμείλικτη λογική της γεωπολιτικής, όμως, συχνά παρασύρει τις μεγάλες δυνάμεις στην τρελή της πορεία, σαν τους επιβάτες της κλινάμαξας που δεν ξυπνούν παρά τη στιγμή της σύγκρουσης.

Πηγή: kommon.gr

Χρειάστηκαν να περάσουν τρεις μέρες από τις παραιτήσεις-βόμβα του στενού του συμβούλου, Γρηγόρη Δημητριάδη και του διοικητή της ΕΥΠ Παναγιώτη Κοντολέοντα ώστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αποφασίσει να επιστρέψει από τις διακοπές του και να πάρει θέση στο καυτό θέμα του κυκλώματος υποκλοπών με παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων.

«Η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών υποτίμησε την πολιτική διάσταση της συγκεκριμένης υπόθεσης», τόνισε μεταξύ άλλων ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή της δήλωσής του για την υπόθεση της επισύνδεσης του κινητού τηλεφώνου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη. «Αυτό που έγινε ήταν λάθος, δεν το γνώριζα και δεν θα το επέτρεπα», υποστήριξε χωρίς ωστόσο να πείθει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επανέλαβε τον προσβλητικό ισχυρισμό ότι η παρακολούθηση ήταν «σύμφωνη με το γράμμα του νόμου», αλλά υποστήριξε αν το ήξερε «δεν θα το επέτρεπε ποτέ»!  Ουσιαστικά δηλαδή ο Κ. Μητσοτάκης παραδέχεται ότι η ΕΥΠ έχει τη δικαιοδοσία να παρακολουθεί ευρωβουλευτές και αρχηγούς κομμάτων χωρίς να ενημερώνει κανένα. Ακόμα και έτσι αν ήταν ως πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ είναι δική του αρμοδιότητα και η ευθύνη τον βαραίνει στο ακέραιο. Προσπαθώντας να χρυσώσει το χάπι ο Κ. Μητσοτάκης χαρακτήρισε την παρακολούθηση του Ν. Ανδρουλάκη «τυπικά επαρκή, αλλά πολιτικά μη αποδεκτή».

Στη συνέχεια επιχείρησε να ξεπλύνει την ΕΥΠ, αναφερόμενος στο δήθεν εθνικό της ρόλο στις «κρίσεις σε Αιγαίο και Έβρο», για να χαρακτηρίσει αμέσως μετά «ολίσθημα» την παρακολούθηση Ανδρουλάκη.

Πηγή: prin.gr

Η εξυγίανση των ισολογισμών τους, που μετά μια δεκαετία κρίσης και ανακεφαλαιοποιήσεων μείωσε τα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (ΝPEs), τις φέρνει όλο και πιο κοντά στον μέσο όρο της ευρωζώνης, δηλαδή το 3%-4% ● Οι τιτλοποιήσεις και οι άθλοι του... Ηρακλέους που απάλλαξαν τα πιστωτικά ιδρύματα, αλλά όχι και τους δανειολήπτες, από προβληματικά δάνεια άνω των 75 δισ. ● Το μεγάλο ερώτημα: Θα επιστρέψουν οι τράπεζες στην πιστωτική κανονικότητα και στον δανεισμό;

Τέσσερα χρόνια μετά το τέλος των μνημονίων (21/8/2018) και λίγες μέρες πριν από την προδιαγεγραμμένη λήξη της ενισχυμένης εποπτείας (20/8/2022) οι ελληνικές τράπεζες αφήνουν πίσω τους την κληρονομιά δεκαετούς κρίσης, καθώς πέτυχαν τον στόχο εξυγίανσης των ισολογισμών τους από τα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (ΝPEs) συγκλίνοντας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, δηλαδή το 3%-4%.

Ο στόχος επετεύχθη πριν από το τέλος του 2022 και πλέον, όπως αποτυπώνεται στα οικονομικά αποτελέσματα του εξαμήνου, ο δείκτης ΝPE διαμορφώνεται κατά μέσο όρο στο 6,8% για τις τέσσερις συστημικές τράπεζες.

Ωστόσο, τα προβληματικά δάνεια που έφυγαν από τα βιβλία των τραπεζών δεν εξαφανίστηκαν ως διά μαγείας από την πραγματική οικονομία, αλλά πέρασαν στην πλειονότητά τους σε άλλα χέρια, των funds κυρίως, μέσω των τιτλοποιήσεων του προγράμματος «Ηρακλής», και τα έχουν αναλάβει οι εταιρείες διαχείρισης δανείων και πιστώσεων (servicers).

Μέσω του «Ηρακλή» τιτλοποιήθηκαν και «έφυγαν» από τους ισολογισμούς περί τα 50 δισ. ευρώ, ενώ άλλα 25 δισ. ευρώ πέρασαν απευθείας σε funds μέσω πώλησης. Καθοριστικής σημασίας στο να μη δημιουργηθεί νέα γενιά προβληματικών δανείων την περίοδο της πανδημίας ήταν τα μέτρα στήριξης των δανειοληπτών (μορατόριουμ, Γέφυρα Ι και Γέφυρα ΙΙ, προγράμματα step up των τραπεζών), καθώς κράτησαν χιλιάδες δάνεια ενήμερα και πολύ λίγα μετά τη λήξη των μέτρων «κοκκίνισαν».

Ετσι, στα βιβλία των τραπεζών βρίσκονται πλέον 11 δισ. ευρώ ΝPEs, σχεδόν το 1/10 σε σχέση με τον Μάρτιο του 2016 όταν έσπασε το φράγμα των 100 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, φτάνοντας στο ιστορικά υψηλότερο επίπεδο (107 δισ. ευρώ).

Αλλά για τους δανειολήπτες πολύ λίγη σημασία έχει αν το δάνειό τους τιτλοποιήθηκε ή όχι, αν χρωστάνε στην τράπεζα από την οποία πήραν το δάνειο ή σε κάποιο fund/servicer, που έχει μεγαλύτερη ευελιξία διαχείρισης σε σχέση με την τράπεζα για μια σειρά από λόγους. Το χρέος παραμένει χρέος.

Από την άλλη πλευρά πρέπει να είναι σαφές ότι ο «Ηρακλής», το ελληνικό πρόγραμμα παροχής κρατικών εγγυήσεων (που δρομολογήθηκε και πήρε το πρώτο πράσινο φως από την Ε.Ε. την άνοιξη του 2018) δεν αποτελεί εργαλείο για τη μείωση του ιδιωτικού χρέους και προστασία των ευάλωτων δανειοληπτών.

Ωστόσο δεν πρέπει να υποτιμάται η σημασία της εξυγίανσης των τραπεζικών ισολογισμών, καθώς η δραστική μείωση των «κόκκινων» δανείων είναι από τις πλέον καθοριστικές παραμέτρους που εξετάζουν οι οίκοι αξιολόγησης όσο η χώρα κυνηγάει την επενδυτική βαθμίδα.

Διαδοχικές κρίσεις

Οσο κι αν «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται», μετά από μια δεκαετή κρίση χρέους, μια πανδημία -την οποία κρύβουν κάτω από την… ξαπλώστρα αλλά με την οποία δεν έχουμε ξεμπερδέψει-, μια ενεργειακή κρίση και όλα τα συμπαρομαρτούντα (πληθωρισμός, έκρηξη ακρίβειας), ο χειμώνας προβλέπεται… άγριος.

Προς το παρόν τα μηνύματα είναι ενθαρρυντικά: δεν υπάρχουν ενδείξεις αύξησης των προβληματικών δανείων. Σύμφωνα με πηγές της αγοράς, στα χαρτοφυλάκια των servicers το 70% των στεγαστικών δανείων (ρυθμισμένα) παραμένουν ενήμερα, ενώ για το υπόλοιπο 30% οι ρυθμίσεις «σκάνε». Γενικότερα, το ποσοστό των ρυθμισμένων που «χαλάνε» είναι πολύ μικρό και στην παρούσα φάση δεν εμπνέει ανησυχία. Οι servicers ρυθμίζουν σε μηναία βάση περί τα 500 εκατ. ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, τράπεζες και servicers βρίσκονται σε αυξημένη ετοιμότητα καθώς πυκνώνουν τα σύννεφα της αβεβαιότητας.

Το μεγάλο στοίχημα όμως, εν μέσω αυτής της εξαιρετικά δύσκολης συγκυρίας και αβεβαιότητας, είναι πότε θα χαλαρώσει η «θηλιά» για το σύνολο της οικονομίας, ώστε χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις να επιστρέψουν σε συνθήκες κανονικότητας, δηλαδή σε απολύτως διαχειρίσιμα επίπεδα τραπεζικού δανεισμού και γενικότερα ιδιωτικού χρέους. Αυτό θα επιτρέψει και στις τράπεζες να πετύχουν τον κεντρικό τους στόχο, που είναι η επιστροφή στην τραπεζική κανονικότητα μέσω της πιστωτικής επέκτασης, καθώς διευρύνεται η πελατειακή βάση που έχει πρόσβαση στον τραπεζικό δανεισμό.

Βέβαια η πορεία προς αυτή την κανονικότητα θα είναι για πολλούς επώδυνη, καθώς θα σηματοδοτήσει την απώλεια περιουσίας (Πτωχευτικός Κώδικας), αλλά και θα οδηγήσει σε σημαντικές ανακατατάξεις του επιχειρηματικού χάρτη.

Το χρονικό της κρίσης των τραπεζικών δανείων

Κάνοντας μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν, αξίζει να επισημανθούν τα εξής:

► Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια από 7,5% το 2007 (10,2 δισ. ευρώ) διαμορφώθηκαν σε 38% (80 δισ. ευρώ) το 2014 και συνέχισαν να αυξάνονται και το 2015.

► Το 2015 ο ορισμός των προβληματικών δανείων διευρύνθηκε και από τότε περιλαμβάνονται και τα δάνεια αβέβαιης είσπραξης. Ετσι περάσαμε από τα Μη Εξυπηρετούμενα Δάνεια (Νοn Performing Loans) στα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (Νοn Performing Exposures-NPEs). Ετσι, στο πρώτο τρίμηνο του 2015 τα NPEs αυξήθηκαν κατά 1% φτάνοντας το 40,8% στο σύνολο των δανείων, δηλαδή λίγο πάνω από τα 100 δισ. ευρώ. Σημειώνεται ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξήθηκαν από 7,7% το 2009 σε 33,8% το 2014 (€78,5 δισ.). Με αναγωγή λόγω του νέου διευρυμένου ορισμού που περιλαμβάνει τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια καθώς και τα δάνεια αβέβαιης είσπραξης (NPEs), το ποσό αυτό ανεβαίνει στα 97 δισ.

► Οι Ελληνες δεν έγιναν στρατηγικοί κακοπληρωτές από τη μια μέρα στην άλλη. Η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα στην Ε.Ε. που το ΑΠΕ της συρρικνώθηκε δραματικά -σχεδόν 25%- την περίοδο της 10ετούς κρίσης και η ανεργία άγγιξε το εφιαλτικό 30%, οδηγώντας σε έκρηξη των προβληματικών δανείων.

► Σε σχέση με τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και την αντιμετώπιση του προβλήματος των ΝPEs: Η ανακεφαλαιοποίηση το 2015, που μόνο αχρείαστη δεν ήταν (είχαν προηγηθεί αυτές του 2012-2013), συνδέθηκε για πρώτη φορά με τη διαμόρφωση ενός συνολικού πλαισίου διαχείρισης των NPEs, ώστε να εκμηδενιστεί η πιθανότητα να χρειαστεί μια νέα ανακεφαλαιοποίηση και μάλιστα με δυσμενέστερους όρους, καθώς από το 2016 ισχύει η οδηγία για το bail in, δηλαδή της διάσωσης τραπεζικού ιδρύματος εκ των έσω (κούρεμα μετόχων, ομολογιούχων, καταθετών υπό όρους). Ταυτόχρονα χαρακτηρίστηκε αναγκαίο η Τράπεζα της Ελλάδας και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να παρακολουθούν στενά την πορεία μείωσης των Μη Εξυπηρετούμενων Ανοιγμάτων.

► Καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση του προβλήματος μέσω ρυθμίσεων που προέβλεπαν και διαγραφές έπαιξε η υιοθέτηση από τις τράπεζες του Κώδικα Δεοντολογίας της Τραπέζης της Ελλάδος, ο οποίος ισχύει και για τους servicers. Πράγματι μετά το 2016 οι τράπεζες «ανέβασαν» ταχύτητες.

► Παρά τα όποια προβλήματα και τις στρεβλώσεις κατά την εφαρμογή του, ο νόμος Κατσέλη/Σταθάκη αντιμετώπισε σε σημαντικό βαθμό το πρόβλημα της υπερχρέωσης και διέσωσε την πρώτη κύρια κατοικία χιλιάδων δανειοληπτών.

πηγή: efsyn.gr

(φωτογραφία αρχείου)

Το «καλοκαίρι της δυσαρέσκειας» συνεχίζεται στη Βρετανία με τις απεργιακές κινητοποιήσεις από διάφορους κλάδους να συνεχίζονται, καθώς οι εργαζόμενοι απαιτούν αυξήσεις για να μπορέσουν να ανταποκριθούν στην εκτίναξη του κόστους ζωής.

Στη λίστα ήρθε να προστεθεί και η πολυήμερη απεργία που προκήρυξαν οι εργαζόμενοι στο κορυφαίο εμπορικό λιμάνι Φέλιξστοου, στις ακτές του Σάφολκ, που είναι το πιο πολυσύχναστο για τη διακίνηση μεγάλων κοντέινερ στη χώρα.

Συνολικά οκτώ(!) ημέρες θα διαρκέσει η απεργία που αποφάσισαν οι τουλάχιστον 1.900 εργαζόμενοι του λιμανιού, θέλοντας να δείξουν την αποφασιστικότητα τους για την αποδοχή των αιτημάτων τους που περιλαμβάνουν φυσικά αυξήσεις των μισθών.

Οι συνομιλίες που διεξάγονταν τις τελευταίες εβδομάδες δεν κατέληξαν σε συμφωνία, οπότε σε ψηφοφορία που διεξήχθη, το 92% των εργαζομένων ψήφισαν υπέρ της απεργίας.

Η εργοδοσία του Felixstowe Dock and Railway Company προσέφερε αυξήσεις ύψους 5%, που η ίδια χαρακτήρισε ως «δίκαιη προσφορά».

Το ράλι του πληθωρισμού

Με τον πληθωρισμό να αναμένεται να ξεπεράσει το 13% μέχρι τα τέλη της χρονιάς, όπως υποστήριξε στη νέα έκθεση της χθες η Τράπεζα της Αγγλίας, οι εργαζόμενοι δεν συμφώνησαν απαιτώντας αυξήσεις κοντά στα επίπεδα του πληθωρισμού, που τώρα κυμαίνεται στο 9,4%. Άλλωστε πέρυσι είχαν δείξει ευελιξία αποδεχόμενοι οριακή αύξηση κατά 1,4%.

Επίσης η εμπορευματική κίνηση έχει αυξηθεί κάθετα. «Πρόκειται για μια εξαιρετικά πλούσια εταιρεία που μπορεί άνετα να καλύψει αυξήσεις στους μισθούς. Αντιθέτως επέλεξε να προσφέρει σημαντικές αποζημιώσεις στους μετόχους ύψους 100 εκατ. στερλίνων» σχολίασε από την πλευρά του ο γενικός γραμματέας του συνδικάτου, Σάρον Γκράχαμ, καλώντας την εργοδοσία να έρθει σε συμβιβασμό.

Αναλυτές επισημαίνουν πως το πολυήμερο πάγωμα της δραστηριότητας σε ένα τόσο σημαντικό λιμάνι θα προκαλέσει αλυσίδα προβλημάτων, σε ένα διάστημα που τα εμπόδια στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα δεν έχουν ξεπεραστεί.

Υπολογίζεται πως το Φέλιξστοου ελέγχει περίπου το 48% της κίνησης container του βρετανικού εμπορίου.

πηγή: tvxs.gr

Ένα ιστορικό επιβατηγό πλοίο ηλικίας 100 ετών, το οποίο ήταν παροπλισμένο και εκτός λειτουργίας, ανατράπηκε στον ποταμό Columbia ενώ ήταν αγκυροβολημένο κοντά στην Astoria, την Πέμπτη.

Στο πλοίο δεν επέβαιναν άνθρωποι.

Η ακτοφυλακή των ΗΠΑ είπε ότι διεξάγεται έρευνα για τα αίτια της βύθισης.

Γύρω από το σημείο της βύθισης τοποθετήθηκε αντιρρυπαντικό φράγμα για να περιοριστεί η ρύπανση από την διαρροή πετρελαίου και να ελαχιστοποιήσει τις πιθανές επιπτώσεις μόλυνσης στο περιβάλλον, είπε ο Υπαξιωματικός της ακτοφυλακής Diolanda Caballero, ο οποίος πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει κάποια διαρροή πετρελαίου αυτήν τη στιγμή.

Οι φωτογραφίες που κοινοποιήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν το πλοίο να έχει μεγάλη δεξιά κλίση.

Η ποσότητα της διαρροής του πετρελαίου και η ποσότητα που βρίσκεται στο πλοίο είναι άγνωστη, είπε ο Caballero.

Η Ακτοφυλακή άνοιξε το Oil Liability Trust Fund για να προσλάβει την Global Diving and Salvage με σκοπό να βοηθήσει στην προσπάθεια καθαρισμού, η οποία αναμένεται να ξεκινήσει την Παρασκευή.

Κατασκευασμένο το 1924, το πλοίο Tourist No. 2 με το ξύλινο κύτος έχει μεταφέρει επιβάτες σε όλο τον Βορειοδυτικό Ειρηνικό και χρησιμοποιήθηκε ακόμη και από τον στρατό των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το ιστορικό σκάφος, το οποίο είναι καταχωρισμένο στο Ιστορικό Μητρώο της Ουάσιγκτον και στο Εθνικό Μητρώο Ιστορικών Τόπων, έχει υποστεί αρκετές ανακαινίσεις και ορισμένες αλλαγές ονόματος και ιδιοκτησίας όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτή τη στιγμή ανήκει στον Christian Lint και ήταν αγκυροβολημένο κοντά στην προβλήτα ανεφοδιασμού Wilcox στην Αστόρια για περίπου ένα χρόνο.

Σπάνιες φωτογραφίες από το εσωτερικό του πλοίου:

πηγή: e-nautilia.gr

Τι πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι άνδρες για τις συχνότερες παθήσεις που εκδηλώνουν οι βασικοί γεννητικοί αδένες τους. Γιατί είναι απαραίτητη η αυτοεξέταση των όρχεων σε όλες τις ηλικίες.

Οι όρχεις είναι δύο όργανα ωοειδούς σχήματος, που βρίσκονται εξωτερικά του σώματος, μέσα στο όσχεο (έναν «σάκο» από δέρμα). Αποτελούν τους βασικούς γεννητικούς αδένες του άντρα.

Οι όρχεις σπανίως βρίσκονται στο ίδιο ύψος και ακόμα σπανιότερα έχουν ακριβώς το ίδιο μέγεθος. Ωστόσο οι μικρές διαφορές μεγέθους και θέσης μεταξύ τους είναι στην πλειονότητα των περιπτώσεων φυσιολογικές.

Τι μπορεί να συμβαίνει, όμως, όταν οι όρχεις διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους; Ή όταν ο ένας όρχις μεγαλώνει ή μικραίνει ή αλλάζει θέση; Ποιες καταστάσεις προκαλούν αυτές τις αλλαγές και πώς πρέπει να αντιμετωπιστούν; Απαντήσεις σε αυτά και άλλα ερωτήματα δίνει η χειρουργός-ουρολόγος ανδρολόγος δρ Ματίνα Βλάχου, διευθύντρια ουρολόγος στο Metropolitan Hospital.

Όπως εξηγεί, οι συχνότερες καταστάσεις που μπορεί να επηρεάσουν το μέγεθος, τη θέση και την κινητικότητα του όρχεως είναι οι εξής:

Η οξεία επιδιδυμίτιδα

Είναι η φλεγμονή της επιδιδυμίδας, ενός μικρού οργάνου που βρίσκεται μέσα στο όσχεο, πίσω και πάνω αλλά σε επαφή με τους όρχεις.

Η επιδιδυμίτιδα οδηγεί σε επώδυνη διόγκωση της περιοχής του όρχεως. Μπορεί να συνοδευτεί από ενοχλήματα κατά την ούρηση, ερυθρότητα του δέρματος πάνω από τον διογκωμένο όρχι και πυρετό. Μερικές φορές ο πόνος αντανακλά χαμηλά στην κοιλιά. Συνήθως οφείλεται σε μικρόβιο ή κάκωση και απαιτεί φαρμακευτική αγωγή το ταχύτερο δυνατό.

Αν παραμεληθεί μπορεί να δημιουργηθεί βαρύτερη φλεγμονή με αποστήματα. Η κατάσταση αυτή χρειάζεται νοσοκομειακή αντιμετώπιση και συχνά επεμβατική θεραπεία. Ατελής θεραπεία της οξείας επιδιδυμίτιδας μπορεί να οδηγήσει σε υπογονιμότητα ή σε χρόνια επιδιδυμίτιδα.

Ο καρκίνος του όρχεως

Εμφανίζεται συχνότερα στις νεαρές ηλικίες (περίπου 14-35 ετών). Έχει υψηλά ποσοστά ίασης (φθάνουν στο 90%), αν ανευρεθεί στα αρχικά στάδια.

Οι όρχεις είναι όργανα που βρίσκονται εξωτερικά στο σώμα και δίνουν τη δυνατότητα της επιμελούς ψηλάφησης. Για τον λόγο αυτό πρέπει οι άντρες όλων των ηλικιών να προβαίνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε αυτοεξέταση των όρχεων.

Εάν κατά την αυτοεξέταση παρατηρήσουν οτιδήποτε ασυνήθιστο, πρέπει να απευθυνθούν στον ουρολόγο ιατρό, για να αξιολογηθεί το εύρημά τους.

Η υδροκήλη και οι κύστεις της επιδιδυμίδας

Είναι δύο καλοήθεις καταστάσεις, που εκδηλώνονται ως σταδιακή και ανώδυνη αύξηση του μεγέθους του ημιοσχέου. Διορθώνονται με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο, συνήθως με παραμονή λίγων ωρών στο νοσοκομείο.

Η υδροκήλη αφορά τη συγκέντρωση υγρού ανάμεσα στα περιβλήματα του όρχεως. Σε περίπτωση που η υδροκήλη και οι κύστεις είναι μικρού μεγέθους και δεν επηρεάζουν τη βιωσιμότητα του όρχεως, μπορούν απλώς να παρακολουθούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η συστροφή του όρχεως

Οι όρχεις «κρέμονται» στο όσχεο από έναν μίσχο που λέγεται σπερματικός τόνος. Όταν ο όρχις περιστραφεί γύρω από τον μίσχο του, διαταράσσεται η παροχή αίματος (ισχαιμία) και σταδιακά διογκώνεται ο αδένας.

Η διόγκωση συνοδεύεται από έντονο πόνο. Είναι επείγουσα κατάσταση και απαιτεί άμεση αντιμετώπιση για να μη νεκρωθεί ο όρχις.

Η συστροφή του όρχεως μπορεί να είναι τέλεια ή ατελής. Και στις δύο περιπτώσεις ο όρχις αλλάζει και τη θέση του, οπότε εντοπίζεται σε υψηλότερο σημείο από το συνηθισμένο. Συχνά αποκτά και οριζόντιο προσανατολισμό.

Η κιρσοκήλη

Είναι η φλεβική ανεπάρκεια της σπερματικής φλέβας. Χαρακτηρίζεται από την παρουσία κιρσών (διατεταμένων φλεβιδίων) γύρω από τον όρχι. Αρχικά, μπορεί να προκαλέσει την αίσθηση αύξησης του μεγέθους του ημιοσχέου. Αργότερα όμως, και ειδικά σε προχωρημένες περιπτώσεις, ο όρχις καταπονείται και ατροφεί με αποτέλεσμα να αποκτά μικρότερο μέγεθος.

Η κιρσοκήλη πρέπει να αξιολογείται σε τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε να αποκατασταθεί όταν απαιτηθεί. Και αυτό διότι μπορεί να οδηγήσει σε υπογονιμότητα και τελικά σε ατροφία του όρχεως.

Αντιμετωπίζεται συνήθως με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο (μικροχειρουργική αφαίρεση), που δεν απαιτεί διανυκτέρευση στο νοσοκομείο.

Οι τραυματισμοί των όρχεων και τα έμφρακτα

Οι όρχεις μπορεί να υποστούν τραυματισμούς και να δημιουργηθούν έμφρακτα, τα οποία προκαλούν μειωμένη οξυγόνωση (υποξία). Η υποξία οδηγεί σε ατροφία τμήματος του όρχεως, με αποτέλεσμα τη μείωση του μεγέθους του.

Ο ανελκόμενος όρχις

Πρόκειται για την περίπτωση που ο όρχις μετακινείται, για διάφορους λόγους, μεταξύ της φυσιολογικής θέσης του εντός του οσχέου και του βουβωνικού πόρου. Ενδεχομένως οφείλεται σε αυξημένο αντανακλαστικό του κρεμαστήρα μυός, ενώ  μειώνεται µε την αύξηση της τεστοστερόνης. Η μετακίνηση αυτή ενέχει δύο κινδύνους:

1. Την αυξημένη πιθανότητα συστροφής και καθήλωσης του όρχεως σε κάποιο σημείο της διαδρομής-κίνησης
2. Τη διαταραχή του μικροπεριβάλλοντος που είναι σημαντικό για την ανάπτυξη των σπερματοζωαρίων

Περιπτώσεις με έντονη συμπτωματολογία και επεισόδια ατελών συστροφών αντιμετωπίζονται με καθήλωση του όρχεως εντός του οσχέου. Πρόκειται για μια ελάχιστα επεμβατική τεχνική που απαιτεί νοσηλεία λίγων ωρών και σύντομη αποθεραπεία.

Απαιτείται επαγρύπνηση

Οι περισσότερες μεταβολές στη θέση και το μέγεθος που έχουν οι όρχεις, μπορούν να εντοπισθούν σχετικά εύκολα από τον ίδιο τον ασθενή, μέσω της τακτικής αυτοεξέτασης.

«Η επαγρύπνηση και η έγκαιρη διάγνωση επιτρέπουν την ίαση ακόμα και περίπλοκων καταστάσεων, όπως ο καρκίνος του όρχεως. Αποτρέπουν επίσης δυσμενείς εξελίξεις όπως η υπογονιμότητα», τονίζει η κυρία Βλάχου.

«Τα εξελιγμένα χειρουργικά μικροσκόπια, οι πηγές ραδιοσυχνοτήτων και η ελάχιστα επεμβατική χειρουργική επιτρέπουν την έγκαιρη και αποτελεσματική χειρουργική θεραπεία, όπου απαιτείται. Η αυτοεξέταση είναι εύκολη, είναι καλό να πραγματοποιείται τουλάχιστον μία φορά το μήνα και να αξιολογείται ουρολογικά», καταλήγει.

πηγή: iatropedia.gr

Με κινητοποίηση στην πύλη του εργοστασίου «Μαλαματίνα» στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης συνεχίζουν οι εργαζόμενοι της επιχείρησης τις 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες τους, ενάντια στις απολύσεις και τη βία και την τρομοκρατία.

Από το πρωί έξω από το εργοστάσιο πραγματοποιείται συγκέντρωση ενημέρωσης και έκφρασης ταξικής αλληλεγγύης με εκπροσώπους του οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος να είναι στο πλευρό των απεργών.

«Εργάτες ενωμένοι ποτέ αδικημένοι» φώναζαν οι απεργοί και κάτω από τη δυναμική τους κινητοποίηση, τα διευθυντικά στελέχη μαζί με λίγους απεργοσπάστες αποχώρησαν από την πύλη του εργοστασίου.

Στο πλευρό των απεργών βρίσκεται ο Λεωνίδας Στολτίδης, βουλευτής του ΚΚΕ.

πηγή: 902.gr

Η εμπορευματοποίηση της γης, η διαχρονική υποβάθμιση της αξίας του δάσους, η διάλυση της Δασικής Υπηρεσίας και η υποβάθμιση της Πυροσβεστικής, η κλιματική αλλαγή και η εγκατάλειψη της υπαίθρου, είναι κάποιες βασικές αιτίες για το διαρκές φούντωμα των πυρκαγιών.

Μέχρι τα τέλη Ιουλίου, ο φετινός απολογισμός των καμένων εκτάσεων από δασικές πυρκαγιές ξεπέρασε τα 170.000 στρέμματα, υπερβαίνοντας το σύνολο του 2020 (150.000 στρ.) Βεβαίως, την περσινή εφιαλτική χρονιά οι καμένες εκτάσεις είχαν φτάσει τα 1.300.000 στρέμματα, εκ των οποίων 510.000 στη Βόρεια Εύβοια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των δασικών, τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχουν καεί στην Ελλάδα πάνω από 10.000.000 στρέμματα. Ποιες είναι οι αιτίες;

1.Η κλιματική αλλαγή δημιουργεί ένα πιο εύφλεκτο περιβάλλον. Άνοδος θερμοκρασίας, πιο συχνές θερμές περίοδοι και πιο έντονοι καύσωνες, ξηρασία, καταιγίδες που δημιουργούν καύσιμη ύλη. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, στις 27 χώρες της ΕΕ, το πρώτο επτάμηνο του 2022, έχουν ήδη καεί περισσότερα στρέμματα από όλο το 2021. Οι τελευταίοι όμως που μπορούν να επικαλούνται την κλιματική αλλαγή είναι οι κυβερνώντες.

Καταρχάς, η κλιματική αλλαγή – κλιματική κρίση δεν είναι φυσικό φαινόμενο, ούτε γενικά «ανθρωπογενές», αλλά αποτέλεσμα της αδηφάγας καπιταλιστικής «ανάπτυξης», που κατακαίει τον πλανήτη. Στη συνέχεια, εφόσον είμαστε πλέον σε περιβάλλον κλιματικής απορρύθμισης, θα έπρεπε να λαμβάνονται ποιοτικά αυξημένα μέτρα. Τα μόνα μέτρα που παίρνουν ΕΕ και κυβερνήσεις είναι όσα δίνουν κέρδη στις πολυεθνικές μέσω «πράσινης μετάβασης». Το ποσοστό των κρατικών δαπανών για πυρόσβεση στην ΕΕ είναι καθηλωμένο στο 0,5% από το 2001!

2. Η πλήρης εμπορευματοποίηση του χώρου, η μετατροπή του σε πεδίο υποδοχής επενδύσεων για κερδοφορία, η καταστροφή/τεμαχισμός των δασών και των δασικών εκτάσεων για τουριστικές επενδύσεις, εξορύξεις, ΑΠΕ, οικοπεδοποίηση, για μεγάλα αλλά και μικρότερα συμφέροντα, δίνουν το κίνητρο για το έγκλημα των δασικών πυρκαγιών. Αποκαλυπτικό, από αυτή την άποψη, είναι και το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε την Πέμπτη, ένα ακόμα που κάνει αόρατη την όποια προστασία των «προστατευόμενων περιοχών» (όπως οι «Natura»). Δεν είναι τυχαίο πως ο διευθυντής για θέματα Επιχειρηματικού Περιβάλλοντος του ΣΕΒ, Μ. Μητσόπουλος, μίλησε στη βουλή για «εξαιρετικά σημαντικό νομοσχέδιο για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την ενεργειακή μετάβαση της χώρας».

3. Η εγκατάλειψη της υπαίθρου, το άδειασμα των χωριών, η παύση ήπιων παραδοσιακών εργασιών στα δάση συμβάλλουν στο να μετατρέπονται σε ωρολογιακή βόμβα, ενώ αφαιρεί δυναμικό από την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς. Πρόκειται για αποτέλεσμα της υδροκέφαλης καπιταλιστικής ανάπτυξης.

4. Το δάσος δεν είναι αυταξία στην αστική λογική, απεναντίας είναι εμπόδιο. Όπως και η Δασική Υπηρεσία. Με τη γνωστή του κυνικότητα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε σημειώσει το 2005: «Πριν από 25 χρόνια είχα πει ως υπουργός Συντονισμού, ότι η Ελλάς έχει δύο πληγές: τη Δασική Υπηρεσία και την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Δυστυχώς και μετά από 25 χρόνια πρέπει να ξαναπώ το ίδιο. Πρέπει να απελευθερωθεί η ελληνική γη όσο μπορούμε γρηγορότερα, γιατί αποτελεί τον μοχλό της ανάπτυξης».

Η Δασική Υπηρεσία σήμερα φυτοζωεί. Επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη της αφαίρεσαν τη δασοπυρόσβεση, δίνοντάς την στην Πυροσβεστική, η οποία όμως δεν επιχειρεί ουσιαστικά τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της φωτιάς, μέσα στα δάση και τις νυκτερινές ώρες. Η Δασική Υπηρεσία έχει χάσει, τα τελευταία 20 χρόνια, το 50% του προσωπικού της και το 80% των πόρων της. Παράδειγμα, στο δασαρχείο Σουφλίου (με εκτεταμένες δασικές εκτάσεις, όπου ανήκει και το πολύτιμο δάσος της Δαδιάς) υπηρετούν σήμερα μόλις 10 άτομα, όταν πριν από 20-30 χρόνια είχε δύναμη έως και 60 ατόμων, συν 100-120 εποχικούς κάθε καλοκαίρι.

5. Υπάρχει μια γενικότερη έκπτωση της προστασίας. Από τον Δεκέμβρη του 2021 καταργήθηκαν 23 Φορείς Διαχείρισης Περιοχών Natura και ενσωματώθηκαν σε ευρύτερες ζώνες, με πιο στενό κυβερνητικό-κρατικό έλεγχο. Περιορίστηκε ακόμα περισσότερο το ελάχιστο προσωπικό τους, ενώ χάνεται η συγκεκριμένη ευθύνη. Ο πρώην πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς, καθηγητής Κώστας Ποϊραζίδης, τόνισε πως δύο φράγματα μέσα στο δάσος είχαν ελάχιστο νερό, λόγω κακής διαχείρισης, με αποτέλεσμα να μην βοηθήσουν στην κατάσβεση της φωτιάς.

6. Η πρόληψη είναι τραγικά υποβαθμισμένη. Στην Πεντέλη, για παράδειγμα, δεν είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες καθαρισμού, λόγω καθυστέρησης εκταμίευσης των απαραίτητων κονδυλίων. Σε άλλες περιπτώσεις, τις απευθείας αναθέσεις καθαρισμού των δασών έχει αναλάβει το ΤΑΙΠΕΔ! Σύμφωνα με το WWF, την πενταετία 2016-2020 το 84% των κονδυλίων για τις δασικές πυρκαγιές στην Ελλάδα κατευθύνονται στην καταστολή και μόνο το 16% στην πρόληψη.

7. Εξαιρετικά αποδυναμωμένο είναι το Πυροσβεστικό Σώμα. Σήμερα υπηρετούν 14.616 πυροσβέστες, αλλά μόνιμοι είναι μόνο 9.189. Με πενταετείς συμβάσεις είναι 2.427, εποχικοί 2.500 αντίστοιχα, με 500 νέους «δασοκομάντος». Πάνω από 3.600 είναι οι κενές οργανικές θέσεις. Οι περσινές διαδηλώσεις για μονιμοποίηση αντιμετωπίστηκαν με ΜΑΤ και αύρες! Ταυτόχρονα, οι πυροσβέστες παραμένουν εκτός βαρέων και ανθυγιεινών, ενώ η εντατικοποίηση και το μόνιμο καθεστώς «επιφυλακής» τσακίζουν το προσωπικό, με μέσο όρο ηλικίας τα 47 χρόνια. Οχήματα και εγκαταστάσεις είναι γερασμένα και ακατάλληλα. Ταυτόχρονα, αν και οι φωτιές θέλουν συνολικό σχέδιο, τα περισσότερα κονδύλια τα τελευταία χρόνια δίνονται για πανάκριβα εναέρια μέσα (κυρίως για ενοικίαση). Το 2021 η Ελλάδα είχε τον μεγαλύτερο διαθέσιμο αριθμό εναέριων μέσων από ποτέ, αλλά κάηκαν 1,3 εκατομμύρια στρέμματα.

πηγή: prin.gr

Στη λίστα των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα για το 2022, η χώρα μας κατρακύλησε 38 θέσεις από πέρυσι και φιγουράρει πλέον στην 108η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες και στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης ● Στη μεθοδολογία της έρευνας έριξε τις ευθύνες για την κατάταξη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου ● Διεθνώς ρεζίλι από το Politico: Η Ελλάδα περιλαμβάνεται στη λίστα με χώρες που αύξησαν την περιοριστική νομοθεσία κατά δημοσιογράφων

Χτυπάει απανωτά ρεκόρ η χώρα μας στον δείκτη της ελευθερίας του Τύπου, πλέον βρίσκεται στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. Κάθε χρόνο και χειρότερα. Στην ανανεωμένη λίστα των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, για το 2022, η Ελλάδα κατρακύλησε 38 θέσεις στην κατάταξη και φιγουράρει πλέον στην 108η θέση παγκοσμίως, ανάμεσα σε 180 χώρες. Κάθε 9-10 ημέρες πέφταμε και μία θέση, κάθε εβδομάδα σχεδόν! Κόλαφος, ποιος Όρμπαν τώρα και ποια Ουγγαρία, η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη πήρε τα σκήπτρα. Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ωραίο; Ότι τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ «έθαψαν» την είδηση, επιβεβαιώνοντας 100% τα συμπεράσματα των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα. Όπως την επιβεβαίωσε και η στάση του ΑΠΕ-ΜΠΕ επίσης, που «λογόκρινε» την έκθεση. Με αυτά και με αυτά, δεν αποκλείεται χθες να πέσαμε κι άλλο στην κατάταξη, ευτυχώς να λέμε που η έκθεση κυκλοφόρησε το πρωί, ειδάλλως αν έβγαινε απόγευμα, μπορεί να ήμασταν και στην 110η θέση ή ακόμα πιο κάτω. Ελεύθερη πτώση. Στη συνολική αξιολόγηση, η Ελλάδα είναι 128η στον δείκτη ασφάλειας, 113η στον οικονομικό δείκτη, 103η στον κοινωνικό δείκτη, 72η στον πολιτικό δείκτη και 70ή στον νομικό δείκτη.

Η έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα έρχεται να προστεθεί στην έκθεση με τον τίτλο «Ελέγχοντας το μήνυμα: Οι προκλήσεις της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας στην Ελλάδα», στην οποία κατέληξαν προ μηνός έξι διεθνείς οργανώσεις. Την έκθεση παρουσίασε το Media Freedom Rapid Response (MFRR), το οποίο λειτουργεί υπό την ηγεσία του Ευρωπαϊκού Κέντρου για την Ελευθερία του Τύπου και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ECPMF). «Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Αντιμέτωποι με προκλήσεις ως προς τον πλουραλισμό των μέσων και την προσωπική τους ασφάλεια, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ αντιμετωπίζουν προβλήματα», έλεγε στην «Εφ.Συν.» ο Λόρενς Ούτινγκ, Senior Advocacy Officer του Ευρωπαϊκού Κέντρου για τον Τύπο και την Ελευθερία των ΜΜΕ. Και συνέχιζε: «Αποτέλεσμα αυτής της κρίσης είναι οι ειδήσεις που θεωρούνται άβολες ή μη κολακευτικές για την κυβέρνηση, να μη δημοσιεύονται σε πολλά μέσα». Ο,τι δηλαδή συνέβη και χθες με την έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, με την υποβάθμιση έως εξαφάνισης της είδησης από τα ΜΜΕ. Και μην ξεχνάμε και τη δήλωση της Ευρωπαίας επιτρόπου Βέρα Γιούροβα για τη (μη) προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος στο ελληνικό δίκαιο. «Η Επιτροπή προετοιμάζει μια πρωτοβουλία για την προστασία των δημοσιογράφων και των υπερασπιστών των δικαιωμάτων από καταχρηστικές αγωγές και θα προτείνει έναν ευρωπαϊκό νόμο για την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, για τη διασφάλιση της ελευθεροτυπίας στην Ε.Ε.», είπε μεταξύ άλλων.

Για το θέμα ρωτήθηκε χθες, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου. Τι απάντησε; Έκανε παρατηρήσεις στους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα! «Η συγκεκριμένη έκθεση έχει μια δική της μεθοδολογία, διαπίστωσα ότι μέρος της μεθοδολογίας είναι να αξιολογεί υποθέσεις που ελέγχονται ακόμη από την ελληνική Δικαιοσύνη και είναι ακόμη ανοιχτές υποθέσεις. Θεωρούμε ότι δεν είναι σωστό να συμπεριλαμβάνει στην αξιολόγησή της, και μάλιστα επιβαρυντικά, θέματα που ελέγχει η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη χωρίς να έχει καταλήξει ο έλεγχος αυτός. Όπως επίσης, θέματα συνεπειών της πανδημίας στην ελευθερία του Τύπου», δήλωσε ανερυθρίαστα ο κ. Οικονόμου. Πρόσθεσε επίσης πως «όποιος ζήσει ελάχιστες μέρες στην Ελλάδα, αντιλαμβάνεται τον πλουραλισμό και την πολυφωνία» και ότι «η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου», αλλά την ώρα που το έλεγε τον έπιασε ένας μικρός βήχας, πήγε να πνιγεί ο άνθρωπος. Τυχαίο. Αργότερα βέβαια έβγαλε ανακοίνωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου. Διαβάστε ένα απόσπασμα και προσπαθήστε να μη γελάσετε: «Ο πλουραλισμός και η εγκυρότητα στην ενημέρωση αποτελούν θεμέλιο λίθο κάθε ευνομούμενης πολιτείας και της κυβέρνησής μας. Μένοντας σταθερά προσηλωμένοι στις δημοκρατικές αρχές της διαφάνειας, του εποικοδομητικού διαλόγου, της αντικειμενικότητας και του πλουραλισμού, η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνει πρωτοβουλίες, τόσο σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και σε εθνικό επίπεδο, με γνώμονα την προάσπιση και προαγωγή του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, που αποτελεί κορυφαία πολιτική προτεραιότητα». Παραδόξως πώς, η ΕΣΗΕΑ το πέρασε ξώφαλτσα το θέμα! «Στην Ελλάδα, επιβάλλεται επαγρύπνηση και μέτρα θωράκισης της ελευθερίας του Τύπου, μετά και την ετήσια έκθεση του δείκτη ελευθερίας του Τύπου από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα και τη θέση της χώρας στην παγκόσμια κατάταξη», ανέφερε στην ανακοίνωσή της χωρίς πολλές πολλές λεπτομέρειες.

Το Politico πάντως μας έκανε διεθνώς ρεζίλι. «Η Ελλάδα περιλαμβάνεται στη λίστα με χώρες όπως η Σλοβενία, η Πολωνία και η Ουγγαρία, που αύξησαν την περιοριστική νομοθεσία κατά δημοσιογράφων», έγραψε. Τόνισε δε ότι «στην Ελλάδα οι αρχές απέτυχαν να εξιχνιάσουν τη δολοφονία του αστυνομικού ρεπόρτερ Γιώργου Καραϊβάζ, που εκτελέστηκε έξω από το σπίτι του στην Αθήνα, τον Απρίλιο του 2021».

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ θέλησε να επικυρώσει τα αποτελέσματα της έρευνας

Αρχικά τσιμουδιά για την Ελλάδα και μετά «κόψιμο»

Το καλύτερο πάντως το έκανε το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων που παρουσίασε μεν την έκθεση των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα, αλλά απέκρυψε ότι η Ελλάδα κατρακύλησε 38 θέσεις στην κατάταξη για την Ελευθερία του Τύπου! Υπενθυμίζουμε πως το Πρακτορείο υπάγεται απευθείας στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Χθες το πρωί, λοιπόν, το ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 11 και 12 ακριβώς, ανέβασε το εξής: «Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα: Το “ενημερωτικό χάος” και η παραπληροφόρηση οξύνουν τις διεθνείς εντάσεις και τον διχασμό των κοινωνιών». Πιο γενικό πεθαίνεις. Και μας έλεγε τι συμβαίνει, μεταξύ άλλων, στην Κίνα και τη Ρωσία. Γράφει για τη Ρωσία: «Σύμφωνα με τους RSF, η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πόλωσης αυτής, καθώς “ένας πόλεμος προπαγάνδας είχε προηγηθεί της αποστολής των στρατευμάτων της Μόσχας στο ουκρανικό έδαφος”. Η Ρωσία βρίσκεται στην 155η θέση της κατάταξης των RSF».

Γράφει και για την Κίνα: «Αντίστοιχα η Κίνα (175η στην κατάταξη) “χρησιμοποιεί το νομοθετικό της οπλοστάσιο για να περιορίσει τους πολίτες της και να τους αποκόψει από τον υπόλοιπο κόσμο, κυρίως στο Χονγκ Κονγκ”, το οποίο έπεσε στην 148η θέση από την 80ή που ήταν πέρυσι».

Για την Ελλάδα, όμως, τσιμουδιά. Ούτε για την πτώση των 38 θέσεων, ούτε για την τελευταία θέση στην Ευρώπη. Έγραφε το ΑΠΕ-ΜΠΕ για τη Μιανμάρ, το Τουρκμενιστάν, το Ιράν, την Ερυθραία, τη Βόρεια Κορέα, τη Νορβηγία, τη Δανία, τη Σουηδία, τη Μολδαβία, τη Βουλγαρία κ.ά. αλλά δεν έγραφε για την Ελλάδα! Μαγικό, έτσι; Καταπληκτικό; Περιμένετε, έχει κι άλλο. Μετά την κατακραυγή, το Πρακτορείο «κατέβασε» την είδηση, εξαφανίζοντας το τηλεγράφημα! Όσο κι αν ψάχναμε στο site του, δεν το βρίσκαμε. Απευθυνθήκαμε στο Πρακτορείο και μας είπαν ότι δεν το βρίσκουμε, όχι γιατί το κατέβασαν, αλλά επειδή δεν το ανέβασαν ποτέ! Το έστειλαν, λέει, μόνο στους συνδρομητές τους. Καταλάβατε, λοιπόν, γιατί κατρακυλάμε στην κατάταξη για την Ελευθερία του Τύπου;

«Μακρύς ο κατάλογος των προβλημάτων ως προς την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα»

Η «Εφ.Συν.» έθεσε υπόψη των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα τη χθεσινή απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, σχετικά με την κατρακύλα της χώρας στον ετήσιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου, ζητώντας το σχόλιο του διεθνούς οργανισμού. Μεταφέρουμε ολόκληρη την απάντηση του Pavol Szalai, επικεφαλής του Γραφείου Ε.Ε./Βαλκανίων των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα.

«Η σύγκριση μεταξύ του Παγκόσμιου Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου του 2022 και του 2021 πρέπει να γίνει με προσοχή, δεδομένης της νέας αναβαθμισμένης μεθοδολογίας. Είναι επίσης αλήθεια ότι η Ελλάδα έπεσε εξαιτίας της ανόδου άλλων χωρών. Ωστόσο, η νέα κατάταξη της Ελλάδας ως η τελευταία χώρα της Ε.Ε. στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από μεθοδολογικές αλλαγές ή την ανακατάταξη άλλων χωρών.

Σήμερα η Ελλάδα παρουσιάζει ζητήματα ως προς την ελευθερία του Τύπου, που εντοπίζονται και αλλού στην Ευρώπη. Η σοβαρότερη επίθεση στην ελευθερία του Τύπου που συνέβη το 2021 είναι η δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ, η οποία σηματοδότησε την επιστροφή των δολοφονιών δημοσιογράφων στην Ε.Ε. πέρσι. Δεν είμαι σίγουρος αν η κυβέρνηση αναφέρεται στη δολοφονία ως «ανοιχτή υπόθεση που ελέγχεται από την ελληνική δικαιοσύνη», αλλά αν είναι πράγματι έτσι, τότε ναι, είχε αντίκτυπο στην κατάταξη της Ελλάδας. Οι δολοφονίες και οι επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων είναι ένας από τους πέντε δείκτες ελευθερίας του Τύπου, είναι αυτός της «ασφάλειας των δημοσιογράφων». Η δολοφονία ενός δημοσιογράφου είναι μια ακραία μορφή λογοκρισίας, η οποία απειλεί και άλλους δημοσιογράφους μέσω της επίδρασης της αυτολογοκρισίας.

Είναι λυπηρό το γεγονός ότι, παρά τις υποσχέσεις της κυβέρνησης για γρήγορη διαλεύκανση της υπόθεσης, η έρευνα φαίνεται να έχει μπλοκαριστεί και επιπλέον στερείται ακόμη και της ελάχιστης διαφάνειας, κάτι που αντίκειται στις συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, από τον Σεπτέμβριο του 2021. Η πρόοδος των ερευνών και η διαφάνεια θα διασφάλιζαν στους Έλληνες δημοσιογράφους ότι υπάρχει καλή θέληση των Αρχών να τους προστατεύσουν, να εντοπίσουν και να καταδικάσουν τον δράστη.

Όμως, ο κατάλογος των προβλημάτων ως προς την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα είναι δυστυχώς πολύ μακρύς: απειλές σε δημοσιογράφους από το οργανωμένο έγκλημα, παρακολούθηση δημοσιογράφων, αδιαφανής και άδικη κατανομή των δημόσιων πόρων στα ΜΜΕ, νομοθεσία που ποινικοποιεί τη διάδοση ψευδών ειδήσεων, αστυνομική βία και αυθαίρετες συλλήψεις δημοσιογράφων, επιθέσεις κατά δημοσιογράφων και ΜΜΕ που θεωρούνται υποστηρικτικά προς την κυβέρνηση, έλλειψη ανεξαρτησίας στα δημόσια ΜΜΕ, λεκτικές επιθέσεις και καταχρηστικές μηνύσεις.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανικανότητα των ελληνικών αρχών να προστατεύουν τους δημοσιογράφους, αλλά και αυτό που φαίνεται ως εσκεμμένη βούλησή τους: η καταστολή της ελευθερίας του Τύπου. Γι’ αυτό η κατάσταση στην Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί με την Ουγγαρία του Βίκτορ Ορμπαν.

Εκτιμώ το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί απαραίτητο να διαβεβαιώσει το διεθνές κοινό σχετικά με την ελευθερία του Τύπου στη χώρα. Χρειαζόμαστε, ωστόσο, αποδείξεις και πράξεις προς αυτή την κατεύθυνση. Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε περαιτέρω τα θέματα με τις εθνικές αρχές στην Ελλάδα και τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε., με στόχο την εξεύρεση λύσεων για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα, βάσει της διεθνούς εμπειρίας των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα».

Ο κ. Οικονόμου μάλλον κάνει λίγο λάθος στην κρίση του

Συγγνώμη, αλλά είναι αστείο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να κρίνει τη μεθοδολογία των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα και να τη βγάζει περίπου άχρηστη. Στην πραγματικότητα είναι τραγικό. Παρατηρώντας την επιτροπή εμπειρογνωμόνων που έκανε την έρευνα, βλέπουμε να συμμετέχει ένας «διευθυντής συγκριτικής έρευνας στο Τμήμα Επικοινωνιακών Μελετών και Έρευνας Μέσων στο Πανεπιστήμιο Ludwig Maximilian του Μονάχου», ένας «ανώτερος ερευνητικός συνεργάτης και πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου Reuters για τη Μελέτη της Δημοσιογραφίας», μια «καθηγήτρια στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και Διαχείρισης Μέσων στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι», μια «δημοσιογράφος, επικεφαλής έρευνας και αξιολόγησης στην Deutsche Welle Akademie και συγγραφέας του βιβλίου “Μέτρηση της παγκόσμιας ελευθερίας των μέσων ενημέρωσης”» και άλλοι. Εντάξει, μπορεί να μη φτάνουν στο επίπεδο του κ. Γιάννη Οικονόμου, αλλά δεν μπορεί αυτοί οι άνθρωποι με τους τόσους τίτλους να είναι άσχετοι, όλο και κάτι θα αξίζουν, δεν νομίζω πως είναι του πεταματού.

Στο σάιτ των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα μάλιστα παρουσιάζουν αναλυτικά τη μεθοδολογία που ακολουθούν. Λένε, για παράδειγμα, για τη βαθμολογία των χωρών, ότι βασίζεται σε «έναν ποσοτικό πίνακα καταχρήσεων σε βάρος δημοσιογράφων», αλλά και σε «μια ποιοτική ανάλυση της κατάστασης, με βάση τις απαντήσεις ειδικών για την ελευθερία του Τύπου (δημοσιογράφων, ερευνητών, ακαδημαϊκών και υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων)». Ως κριτήρια αξιολόγησης βάζουν πέντε δείκτες «που αντικατοπτρίζουν την κατάσταση της ελευθερίας του Τύπου σε όλη της την πολυπλοκότητα: πολιτικό πλαίσιο, νομικό πλαίσιο, οικονομικό πλαίσιο, κοινωνικοπολιτισμικό πλαίσιο και ασφάλεια». Στο πολιτικό πλαίσιο, λόγου χάριν, κάνουν 33 ερωτήσεις για τον βαθμό υποστήριξης και σεβασμού της αυτονομίας των μέσων ενημέρωσης, για τον βαθμό υποστήριξης των ΜΜΕ στον ρόλο τους να υποχρεώνουν τους πολιτικούς και την κυβέρνηση να λογοδοτούν κ.ά.

Έχω την αίσθηση πως οι άνθρωποι κάνουν πολύ σοβαρή δουλειά και μάλλον ο κ. Οικονόμου κάνει λίγο λάθος στην κρίση του.

πηγή: efsyn.gr