Σήμερα: 26/07/2026

koinonia_koinonia_ftoxeia-pano.jpg

Σε επίπεδα – ρεκόρ βρίσκεται το χάσμα μεταξύ των φτωχών και των πλουσίων, όπως διαπιστώνει, σε έκθεσή του, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), ο οποίος και τοποθετεί την Ελλάδα μεταξύ των χωρών με τη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα ευρήματα του ΟΟΣΑ, οι «καρποί» της οικονομικής ανάκαμψης που σημειώνεται σε αρκετές χώρες δεν έχουν επιμερισθεί ομοιογενώς, καθώς τα νοικοκυριά υψηλότερου εισοδήματος είναι εκείνα που έχουν επωφεληθεί περισσότερο, σε σύγκριση με τα νοικοκυριά μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος. Παράλληλα, όπως παρατηρεί, η συνεχιζόμενη μακροπρόθεσμη ανεργία και ο χαμηλός ρυθμός αύξησης των μισθών επιβαρύνουν ιδιαίτερα τα φτωχότερα νοικοκυριά.

Ο ΟΟΣΑ, μετρώντας την εισοδηματική ανισότητα, καταλήγει στο συμπέρασμα πως τα τελευταία επτά χρόνια (από το 2007 έως το 2014), παραμένει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Χρησιμοποιώντας έναν δείκτη που με 0 βαθμολογείται μια χώρα, όπου όλοι απολαμβάνουν τα ίδια επίπεδα εισοδήματος και με 1 όταν “ένας” διαθέτει το μεγαλύτερο εισόδημα, προκύπτει η εξής λίστα:

Η Ελλάδα εμφανίζεται στη 10η θέση στην κατάταξη των χωρών με τη μεγαλύτερη εισοδηματική ανισότητα. Συγκεκριμένα, οι δέκα χώρες με τη μεγαλύτερη ανισότητα, σύμφωνα με την παραπάνω λίστα: Χιλή, Μεξικό, ΗΠΑ, Τουρκία, Ισραήλ, Εσθονία, Ηνωμένο Βασίλειο, Λετονία, Ισπανία, Ελλάδα.

Στις παρατηρήσεις του για την Ελλάδα, ο ΟΟΣΑ τη συμπεριλαμβάνει μεταξύ των χωρών, όπου οι μισθοί έχουν «πέσει», εξαιτίας της ύφεσης, την ώρα που η μακροπρόθεσμη ανεργία βρίσκεται στα ύψη.

πηγή:ergasianet.gr

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016 08:30

Η ΜΟΡΙΑ και η δική μας ΜΟΙΡΑ

Γράφτηκε από τον

prosfugeς1.jpg

Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε όλους όσους παριστάνουν  τον «έκπληκτο» ή/και τον «αγαναχτισμένο» για τα συμβαίνοντα στη Μόρια και σε άλλα κέντρα κράτησης προσφύγων, ας υπενθυμίσουμε τα λόγια του Γκαίτε, γραμμένα πάνω από 200 χρόνια νωρίτερα:

«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…».image

Ας φαντασθούμε αυτά τα λόγια γραμμένα σε ένα τοίχο απέξω από το Κέντρο Κράτησης στην Μόρια!

Τι περιμένει κανείς άραγε να ανθίσει σε αυτές τις ζώνες εξαθλίωσης και ταπείνωσης των ανθρώπων;

Άνθρωποι που ζουν σαν αρουραίοι, σε απόλυτη φτώχεια και απόγνωση, στιγματισμένοι, αποκλεισμένοι, με δολοφονημένη (από την Ευρώπη και την ελληνική κυβέρνηση) την ελπίδα μιας αξιοπρεπούς ζωής, συνωστισμένοι κατά χιλιάδες χωρίς στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής.

Άνθρωποι που αντιμετωπίζονται ως δύσοσμα απόβλητα προς προσωρινή απόκρυψη και τελικά προς απόθεση στη χωματερή του θανάτου. Έχουν να «διαλέξουν»: Ή θα σαπίσουν στα Κέντρα Κράτησης στην Ελλάδα ή θα πάνε δεμένοι στα σκλαβοπάζαρα που στήνει ο Ερντογάν, όπως ορίζει η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας ή θα επιστρέψουν στις εστίες πολέμου για να κομματιαστούν ήσυχα.

Ποιος θυμάται τους διθυράμβους για την παγκοσμιοποίηση που με τον αεικίνητο κινητήρα της «ελεύθερης αγοράς», θα καταργούσε σύνορα και  αποστάσεις;

Σήμερα ορθώνεται μπροστά μας όχι μόνο η γυμνή αλήθεια της παγκοσμιοποίησης της φτώχειας και της αρπαγής του πλούτου «χωρίς όρια και σύνορα» με κοινωνικό και στρατιωτικό πόλεμο διαρκείας, αλλά και η παράλληλη κατασκευή των γκέτο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Τα μεγαλύτερα χάσματα από ποτέ, χάσκουν μπροστά μας…

Ω τι φρίκη! Φωτιές, καταστροφές, βιαιοπραγίες, ακόμη και βιασμοί και θάνατοι… «Μα αυτοί δεν μπαίνουν σε σειρά με τίποτα, όχι μόνο είναι απολίτιστοι και καθυστερημένοι, μα είναι και αυτοκαταστροφικοί»

Βλέπεις, ξαφνικά οι λαμπεροί κόσμοι βρέθηκαν δίπλα δίπλα με τα απόβλητα  της φτώχειας και του πολέμου που κήρυξαν οι πρώτοι.

Διότι, καλοί οι πόλεμοι των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για τα πετρέλαια και τις σφαίρες επιρροής, αλλά αυτοί οι πρόσφυγες πολέμου που ξεριζώνουν, συνιστούν  «πρόβλημα διαχείρισης».

Οι φασίστες έχουν ευδιάκριτη όσο και αποκρουστική απάντηση: Εξόντωση των προσφύγων. Ο μισανθρωπισμός, απόρροια της αντιδραστικής ιδεολογίας τους, έρχεται να περιγελάσει τον ψευτο-πατριωτισμό που στηρίζεται στην αιμοτολογική εξέταση και να αποκαλύψει τη δουλικότητά τους προς την ιμπεριαλιστική πολιτική που ξεριζώνει ανθρώπους.

Η ΕΕ και οι κυβερνήσεις σε όλες τις χώρες της, υψώνουν τείχη, φτιάχνουν φράχτες, κατασκευάζουν κέντρα κράτησης. Ονειρεύονται ένα φασισμό χωρίς φασίστες…

Ας κοιτάξουμε και γύρω μας όμως.

Υπάρχουν οι χορτάτοι και βολεμένοι, που «κρατάνε τη μύτη τους». Δεν τους ενοχλεί η εγκληματικότητα, ούτε οι αρρώστιες που σε λίγο θα θερίζουν λόγω του συνωστισμού τόσων ανθρώπων σε άθλιες εγκαταστάσεις. Ονειρεύονται ίσως την «επιστροφή των κάστρων» και μια δική τους περιτοιχισμένη ζωή μέσα σε αυτά.

Υπάρχουν και  φτωχοί και στερημένοι, που όμως «δε θέλουν να ξέρουν». Προτιμούν να μη βλέπουν. Διότι οι φτωχοδιάβολοι Αφγανοί ή οι κυνηγημένοι Σύριοι της Μόριας ή της Χίου, αποτελούν τον άγγελο των κακών ειδήσεων, τη ζωντανή εικόνα του άμεσου κινδύνου για το ακόμη χειρότερο, φέρνουν πάνω τους τη μυρωδιά του θανάτου και εκπέμπουν τον απόηχο του πολέμου και της καταστροφής.

Και όμως, αυτοί  οι πρόσφυγες, δεν αποτελούν τίποτα άλλο παρά μια πρόδρομη δική μας εικόνα, μια αδυσώπητη προβολή της στο άμεσο απειλητικό  μέλλον. Σε μια άλλη στάθμη οπωσδήποτε, αλλά με παρόντα τα ίδια αβυσσαλέα χάσματα.

Ας μην αναζητήσουμε κρυμμένες πληροφορίες. Απλά ας ακούσουμε ένα Δελτίο Ειδήσεων, ειδικά της κυβερνητικής ΕΡΤ.

Να τι παρελαύνει: Επίδομα σίτισης, (πιθανή) διανομή κοινωνικού μερίσματος, επέκταση ελάχιστου κοινωνικού εισοδήματος, συσσίτια στα σχολεία, υπο-κατώτατος μισθός.

Τα παρουσιάζουν οι άθλιοι της κυβέρνησης ως «παροχές», πουλώντας ευαισθησία και ανακούφιση. Στην ουσία μονιμοποιούν, στερεώνουν και επεκτείνουν τις ζώνες μόνιμης φτώχειας, αναξιοπρέπειας και αποκλεισμού.

Κοντολογίς, αυτά ακριβώς είναι  τα δικά μας κέντρα αποκλεισμού, στιγματισμού και απομόνωσης!

Σύντομα θα διαμορφώσουν πιο ανοιχτά τη «χωροφυλακή» για την διατήρηση της τάξης μέσα σε αυτά τα κοινωνικά γκέτο που φτιάχνουν.

Διότι, καλή η ευελιξία της αγοράς, η ελευθερία απολύσεων και η διατήρηση ενός όλου και πιο πολυάριθμου εφεδρικού στρατού ανεργίας, αλλά αυτοί οι οργισμένοι άνεργοι είναι ένας μεγάλος  μπελάς.

Καλή η  διαρκής μετάγγιση εισοδήματος προς τους «άρχοντες» του κεφαλαίου, αλλά μέσα στους φτωχούς που πολλαπλασιάζονται, φωλιάζει το μίσος και αυτό δεν καταστέλλεται εσαεί με συσσίτια σούπας.

Καλή και χρήσιμη η ρατσιστική αντιμετώπιση της νεολαίας, η διαμόρφωση μιας γενιάς χωρίς δικαιώματα εργασιακά και άλλα, αλλά τι θα κάνουμε άραγε με το κύμα βουβής ή και βουερής κατά περιόδους εχθρότητας προς όσους θέλουν τη λοβοτομή τους;

Η φρίκη της Μόριας λοιπόν, δεν απέχει πολύ από τη Μοίρα των φτωχών και των ανέργων στην Ελλάδα.Ίσως ένα Τέταρτο Μνημόνιο που ετοιμάζει η κυβέρνηση και η τρόικα (πασπαλισμένο με δήθεν «ελάφρυνση» χρέους),  να τη γεφυρώσει απολύτως.

Το ζήτημα συνεπώς δεν είναι μόνο να ανοίξουμε μια αγκαλιά αλληλεγγύης για τους  «άλλους», αλλά να αντιληφθούμε πως αποτελούν ένα  πείραμα, ένα κομμάτι από το «εμείς».

Υπάρχει όμως και εκείνος ο υπόκωφος ήχος μιας κοινωνικής αντάρας που δεν αποτελεί αντίλαλο του παρελθόντος, αλλά αίτημα για ένα μέλλον ξεσηκωμού για ελευθερία, δικαιοσύνη, ειρήνη και ισότητα, που θα σαρώσει πολέμους και εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ας στήσουμε αυτί, ας στείλουμε τα σήματα…

πηγή: pandiera.gr

adedyapergia.jpg

ΧΩΡΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΑΝΟΙΓΕΙ ΝΕΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ

Από το πρωί βρίσκεται σε εξέλιξη η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ, της Πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας και άλλων συνδικαλιστικών Οργανώσεων καθώς και οι απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα.

Το βασικό αίτημα-σύνθημα στις απεργιακές συγκεντρώσεις της ΑΔΕΔΥ σε όλη τη χώρα ήταν να μην προωθηθεί το νέο μνημονιακό πακέτο σφαγιαστικών μέτρων σε βάρος των εργασιακών σχέσεων, των συντάξεων, των λαϊκών εισοδημάτων, της λαϊκής κατοικίας και της δημόσιας περιουσίας, το οποίο κυβέρνηση και δανειστές προετοιμάζουν στα πλαίσια της δεύτερης αξιολόγησης.

Επίσης στις ομιλίες που έγιναν και στα συνθήματα που ακούστηκαν στις απεργιακές συγκεντρώσεις ακούστηκαν τα ιδιαίτερα αιτήματα της ΑΔΕΔΥ για μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού κυρίως στις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, σταμάτημα των διαδικασιών αξιολόγησης, που περικόπτουν οργανικές θέσεις, κατάργηση της ενοικιαζόμενης εργασίας και όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης στο δημόσιο και στους ΟΤΑ, γενναία αύξηση των δαπανών σε παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση και δημόσιες επενδύσεις, κατάργηση των μνημονιακών νόμων, που μείωσαν μισθούς-συντάξεις-κοινωνικά επιδόματα, να μπει ένα τέλος στην φορολεηλασία των δημοσίων υπαλλήλων κλπ.

Στην απεργιακή συγκέντρωση στην Αθήνα, που πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κλαυθμώνος και στην πορεία που ακολούθησε προς την πλατεία Συντάγματος και τη Βουλή, συμμετείχαν χιλιάδες εργαζόμενοι και τον αγωνιστικό τόνο έδωσαν τα μπλοκ τωνεκπαιδευτικών, των ΟΤΑ και άλλων κλάδων του δημόσιου τομέα.

Στην συγκέντρωσητης Αθήνας παραβρέθηκαν πολλά στελέχη του πολιτικού συμβουλίου της ΛΑΕ με επικεφαλής τον Γραμματέα της Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Το ΠΑΜΕ, ως συνήθως, έκανε διαχωριστική και διαιρετική συγκέντρωση στηνΟμόνοια και πορεία στο Σύνταγμα.

Κύκλοι συνδικαλιστών, που αναφέρονται στη ΛΑ.Ε, δήλωσαν στην Iskra ότι θα πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ώστε η απεργία στις 8 Δεκέμβρη να μετατραπεί σε πανεργατική πανελλαδική με τη συμμετοχή των εργαζομένων του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και ότι θα πρέπει να πάρει, χαρακτήρα λαϊκού ξεσηκωμού με τη συμμετοχή εργαζομένων, συνταξιούχων, ανέργων, νέων, μικρομεσαίων επαγγελματιών, αγροτών και επιστημόνων.

Οι ίδιοι κύκλοι τόνισαν επίσης ότι οι ευθύνες των ηγεσιών συνδικαλιστικών φορέων αλλά και όσων αριστερών και αντιμνημονιακών συνδικαλιστικών και πολιτικών δυνάμεων δεν κινηθούν σε αυτή την ενωτική αγωνιστική κατεύθυνση, ώστε να αποτρέψουν την προωθούμενη από την κυβέρνηση και τους δανειστές νέα κοινωνική καταστροφή, θα είναι έναντι του λαού και κυρίως της νεολαίας ιστορικές και απαράγραπτες.

Ο Παναγ. Λαφαζάνης έκανε στα μέσα ενημέρωσης την παρακάτω δήλωση:

“Η κυβέρνηση σπρώχνει τη χώρα ολοταχώς και σε τέταρτο καταστροφικό μνημόνιο.

Αυτές τις ώρες όλοι οι μισθωτοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όλοι οι μικρομεσαίοι και επαγγελματίες, όλοι οι αγρότες πρέπει μαζί με όλες, χωρίς εξαίρεση, τις αριστερές, ριζοσπαστικές, πατριωτικές και δημοκρατικές αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις να συγκροτήσουμε ένα ενιαίο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο ανατροπής και ανασυγκρότησης για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, κυρίαρχη, χωρίς μνημόνια και λιτότητα, με ανάπτυξη και δικαιοσύνη.

Αυτό είναι ο μόνος δρόμος σωτηρίας και ελπίδας για τον τόπο και δεν μπορεί να υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν μια δημοκρατική αντιμνημονιακή πορεία να τορπιλίζουν αυτήν την ενωτική προοπτική”.

---000_adedylaf1

---000_adedylaf2

---000_adedylaf3

πηγή: iskra.gr

_17η_θέση_η_Ελλάδα_στην_αντιμετώπισης_της_κλιματικής_αλλαγής.jpg

Την 17η θέση ανάμεσα στις 28 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κατέλαβε η Ελλάδα στην εφαρμογή πολιτικών αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, παρουσιάζοντας βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, όπως έκαναν γνωστό το WWF Ελλάς και το ελληνικό γραφείο της Greenpeace, με βάση τα στοιχεία της διεθνούς αξιολόγησης Climate Change Performance Index 2016, που πραγματοποιεί ετησίως η οργάνωση Germanwatch, σε συνεργασία με το δίκτυο οργανώσεων Climate Actiοn Network (CAN).

Ωστόσο, όπως υπογραμμίζουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, «η ″βελτίωση″ αυτή δεν προέκυψε από αναπτυξιακές πολιτικές που μειώνουν τη χρήση ορυκτών καυσίμων, αλλά λόγω της επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας και της πτώσης ανταγωνιστικότητας του λιγνίτη».

«Η χώρα μας όχι μόνο έχει καταφέρει να αυξήσει το ανθρακικό της αποτύπωμα ανά μονάδα ΑΕΠ, αλλά επιμένει στην προώθηση μεγάλων έργων ορυκτών καυσίμων τα επόμενα χρόνια», επισημαίνουν.

Η συγκεκριμένη αξιολόγηση βαθμολογεί τις προσπάθειες ανάσχεσης της κλιματικής αλλαγής των 58 κρατών που ευθύνονται συνολικά για το 90% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από τον τομέα της ενέργειας.

Ειδικότερα, η φετινή επίδοση της χώρας μας παρουσιάζει βελτίωση σε σχέση με τα περσινά αποτελέσματα, καθώς η Ελλάδα κατατάσσεται φέτος στην 25η θέση παγκοσμίως, σε σχέση με την 33η πέρυσι, και στην 17η στην ΕΕ-28, σε σχέση με την και 23η το 2016.

«Τον πλέον σημαντικό ρόλο στα φετινά αποτελέσματα έχει διαδραματίσει η επιβράδυνση, λόγω κρίσης, των οικονομικών δραστηριοτήτων σε όλα τα επίπεδα, και όχι η συστηματική προσπάθεια περιορισμού του εθνικού ανθρακικού αποτυπώματος από την κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, η ύφεση είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της συνολικής παροχής πρωτογενούς ενέργειας κατά 21,5% στο διάστημα 2009 - 2014, ενώ ιδιαίτερα εμφανείς ήταν και οι επιπτώσεις της στους τομείς των οδικών μεταφορών και των κατοικιών, όπου η συνολική κατανάλωση ενέργειας μειώθηκε κατά 28,5%», τονίζουν οι οργανώσεις.

Και συνεχίζουν επισημαίνοντας ότι, «ενδεικτικό της απραξίας, σε επίπεδο εθνικής κλιματικής πολιτικής, είναι πως η Ελλάδα και η Εσθονία είναι οι 2 μόνες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν σημειώσει αύξηση της ενεργειακής τους έντασης από το 2009, ακόμα δηλαδή και μέσα στην περίοδο της ύφεσης».

Όσον αφορά τις ΑΠΕ, υπογραμμίζουν ότι, «παρά το αβέβαιο επενδυτικό κλίμα, οι καθαρές τεχνολογίες έχουν αυξήσει το μερίδιο τους σε σημαντικό ποσοστό - το 2014 η παραγωγή από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες ήταν σχεδόν τριπλάσια αυτής του 2009. Ταυτόχρονα, η μείωση της ανταγωνιστικότητας του λιγνίτη, λόγω της κακής ποιότητας του καυσίμου, της αύξησης του κόστους εξόρυξής του και των αυξημένων δαπανών αναβάθμισης και λειτουργίας των μονάδων της ΔΕΗ, είχε ως αποτέλεσμα τον δραστικό περιορισμό της χρήσης του. Έτσι, την περίοδο 2009 - 2014 η συμβολή του στην ηλεκτροπαραγωγή μειώθηκε κατά 24,5%».

«Εκτός από την κρίση, η Ελλάδα σημειώνει πρόοδο στις κλιματικές της επιδόσεις γιατί ο λιγνίτης χάνει συνεχώς έδαφος από τις ΑΠΕ, όχι γιατί η ΔΕΗ και η κυβέρνηση το επιλέγουν, αλλά γιατί η εποχή του εκ των πραγμάτων έχει παρέλθει, καθιστώντας τον μη ανταγωνιστικό. Η προσπάθεια αναβίωσης του λιγνίτη που επιχειρεί η ΔΕΗ, προγραμματίζοντας 2 νέες λιγνιτικές μονάδες και πασχίζοντας να δώσει παράταση ζωής στις παλιότερες, θα βλάψει όχι μόνο τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον και τους καταναλωτές, αλλά και την ίδια την επιχείρηση», δηλώνει σχετικά ο υπεύθυνος τομέα ενεργειακής και κλιματικής πολιτικής του WWF Ελλάς Νίκος Μάντζαρης.

«Απειλή μόνιμου οικονομικού μαρασμού»

Από την πλευρά του ο υπεύθυνος για θέματα ενέργειας και κλιματικών αλλαγών στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace Τάκης Γρηγορίου, αναφέρει: «Καθώς κορυφώνεται η παγκόσμια προσπάθεια για την έγκαιρη μετάβαση σε σύγχρονες και καθαρές πηγές ενέργειας, η ελληνική κυβέρνηση κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να παραμείνει η χώρα εγκλωβισμένη στο χθες. Τα σχέδια για βρώμικες και ξεπερασμένες τεχνολογικά λιγνιτικές μονάδες απειλούν με μόνιμο οικονομικό μαρασμό τη χώρα και συμβάλλουν στην μη αναστρέψιμη αντικατάσταση του ήπιου μεσογειακού κλίματος με αυτό της Βόρειας Αφρικής». Τονίζει μάλιστα, ότι «η άμεση ακύρωση όλων των νέων έργων ορυκτών καυσίμων και η αντικατάστασή τους με καθαρές και βιώσιμες επενδύσεις είναι πρωτίστως ζήτημα επιβίωσης για όλους μας».

Όσον αφορά τις σημαντικότερες διεθνείς εξελίξεις, όπως αυτές αποτυπώθηκαν στη φετινή έκθεση αυτές έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι αρκετές αναδυόμενες οικονομίες, όπως το Μαρόκο, η Ινδία, η Αργεντινή και η Βραζιλία, βελτίωσαν σημαντικά τις επιδόσεις τους.

Επίσης, η Γαλλία, η Σουηδία και το Ην. Βασίλειο συγκέντρωσαν τις υψηλότερες βαθμολογίες, ενώ στην τέταρτη θέση έρχεται η Κύπρος.

Στον αντίποδα του πίνακα βρίσκονται τρεις από τις μεγαλύτερες οικονομίες παγκοσμίως, ο Καναδάς (55ος), η Αυστραλία (57η) και η Ιαπωνία (60η).

Στις θετικές εξελίξεις της χρονιάς καταγράφεται, σύμφωνα πάντα με τις οργανώσεις, η ακύρωση κατασκευής 30 νέων εργοστασίων άνθρακα την περασμένη χρονιά στην Κίνα.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι, καθώς καμία χώρα δεν έχει λάβει μέτρα σύμφωνα με τον στόχο ανόδου της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 1,5 - 2° C, οι 3 πρώτες θέσεις της αξιολόγησης παραμένουν κενές για μια ακόμα χρονιά.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

nadaimper.jpg

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Πρόσφατα δημοσιεύθηκε δημοσκόπηση της Κάπα Research σχετικά με τη δημοτικότητα διαφόρων χωρών μεταξύ των Ελλήνων με επικέντρωση κυρίως στις ΗΠΑ. Οι απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα είναι αποκαλυπτικές. Η κυριότερη αφορά τη στάση του ελληνικού λαού απέναντι στις ΗΠΑ.

Ενώ το 2010 τα ποσοστά όσων δήλωναν φιλοαμερικανοί και όσων αντιαμερικανοί ήταν περίπου ίδια σε έξι χρόνια μέσα, τα χρόνια της κρίσης, η διαφορά εκτοξεύθηκε στα ύψη. Από 17% ο φιλοαμερικανισμός έφθασε στο 56%. Το στοιχείο αυτό, που καταδεικνύει την άμβλυνση των αντιαμερικανικών διαθέσεων του λαού και συνολικά των αντιιμπεριαλιστικών διαθέσεων, είναι πολύ μεγάλης σημασίας, αφού είναι σημαντικό στοιχείο της αριστερής, προοδευτικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής ταυτότητας του ελληνικού λαού.

Πολλοί και όχι μόνο από τον αστικό χώρο βάλθηκαν τις περασμένες δεκαετίες, την περίοδο μετά την 7χρονη δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι ο αντιαμερικανισμός και ο αντιιμπεριαλισμός δεν είναι στοιχεία προοδευτικά, δεν μπορούν να αποτελούν σημαντικά στοιχεία του αριστερού και κομμουνιστικού λόγου, είναι στοιχεία παρωχημένα και εκφράζουν άρνηση ή είναι ακόμη και αντιδραστικά. Παρόλα αυτά τα επόμενα χρόνια με τη δράση της κομμουνιστικής αριστεράς κυρίως το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα δυνάμωσε και έβαλε σε σημαντικό βαθμό τη σφραγίδα του στις εξελίξεις.

Για τη μεγάλη υποχώρηση των αντιαμερικανικών διαθέσεων οι αιτίες είναι πολλές και σχετίζονται αφενός μεν με τις αντικειμενικές εξελίξεις και αφετέρου με τις αδυναμίες και τα λάθη του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.

Καταρχήν απομακρυνόμαστε χρονικά από τα μεγάλα τραυματικά για τον ελληνικό λαό γεγονότα που επέδρασαν καταλυτικά στη συνείδηση του, από την επιβολή της 7χρονης δικτατορίας και την προδοσία της Κύπρου, στα οποία για ευθύνες των Αμερικανών ήταν τεράστιες. Μετέπειτα και ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης η αναζήτηση των αιτίων της και τα μνημόνια που υποτίθεται ήταν η θεραπεία της έστρεψαν τα πυρά του ελληνικού λαού εναντίον της ευρωζώνης και της ΕΕ και ιδιαίτερα εναντίον της Γερμανίας και της ιμπεριαλιστικής πολιτικής της για την μεγάλη ευθύνη τους στην κρίση στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της νότιας Ευρώπης. Επιπλέον μεγάλη συμβολή στην υπονόμευση του αντιαμερικανισμού και των αντιιμπεριαλιστικών αισθημάτων του λαού είχε η κυριαρχία της αστικής προπαγάνδας και η πολύχρονη συστηματική δράση της.

Είναι όμως μεγάλες οι ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του. Μετά τις εκλογές του 2012, την κατάρρευσή του ΠΑΣΟΚ και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση, προχώρησε σε μια ολόκληρη εκστρατεία διαμόρφωσης σχέσεων και συνεργασίας με τις ΗΠΑ και την κυβέρνηση Ομπάμα ως αντίβαρο, υποτίθεται, στη Γερμανία. Προφανής στόχος φυσικά ήταν η άμβλυνση του αντιαμερικανισμού, να ξεχαστούν τα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

Η δεξιά στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και η προετοιμασία για την ανάληψη της κυβέρνησης ήταν ασυμβίβαστη με τον ακραίο αντιαμερικανισμό του λαού. Κορυφαία στιγμή αυτής πορείας είναι η πρόσφατη επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα που μοιάζει με πλυντήριο τεραστίων διαστάσεων για το ξέπλυμα των αμερικανικών εγκλημάτων πολλών δεκαετιών εναντίον του ελληνικού λαού. Εκεί φάνηκε και η δουλικότητα του πολιτικού συστήματος και όλων των μηχανισμών του με κορυφαία τη συμπεριφορά των μεγάλων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η συμπεριφορά της πολιτικής ηγεσίας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης θύμισε μπανανία.

Παρά τις κολοσσιαίες ευθύνες του δεν ευθύνεται μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για την υποχώρηση των αντιαμερικανικών αισθημάτων. Το σύνολο της αριστεράς και ιδιαίτερα της κομμουνιστικής, γιατί εκεί υπάρχουν οι σοβαρές δυνατότητες, υποβάθμισε τον αντιιμπεριαλισμό και τον αντιαμερικανισμό σε σημείο απερίγραπτο. Αρκεί να συγκρίνει κανείς την τεράστια κινητοποίηση του λαού κατά την επίσκεψη Κλίντον το 1999 στην Αθήνα με τις άνευρες, άτολμες και άμαζες κινητοποιήσεις των προηγούμενων ημερών με την επίσκεψη Ομπάμα. Η διαφορά είναι χαώδης.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη τότε και Τσίπρα σήμερα απαγόρευσαν την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας, απαγόρευσαν τις διαδηλώσεις στις περιοχές που υπήρχε περίπτωση να ενοχληθεί ο πλανητάρχης με τις διαμαρτυρίες και τα αντιαμερικανικά συνθήματα, κινητοποίησαν τότε και σήμερα χιλιάδες και χιλιάδες αστυνομικούς, ελικόπτερα, αεροσκάφη και σκάφη του πολεμικού ναυτικού για να υποστηρίξουν το «φρούριο» και οπωσδήποτε δεν έλειψε η χρήση χημικών

Μόνο που τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων τότε και η μαχητικότητα τους οδήγησε να γίνει πεδίο μάχης η Αθήνα από το Θησείο, του Ψειρή, την πλατεία Καραϊσκάκη ως την Αλεξάνδρας και το Παγκράτι, ενώ σήμερα έπεσαν ελάχιστα χημικά για το λόγο ότι τα μεγάλα μπλοκ των διαδηλωτών ήταν πειθαρχημένα, ήσυχα και δεν πλησίασαν καν το Σύνταγμα.

Πέραν αυτού το αντιιμπεριαλιστικό και φιλειρηνικό κίνημα έχει σχεδόν διαλυθεί. Τα συνθήματα «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», «έξω οι βάσεις», «αποχώρηση από το ΝΑΤΟ», «έξοδος από την ΕΕ» τα ψάχνει κανείς στις διαδηλώσεις με το σταγονόμετρο. Σαν να μην υπάρχουν πλέον ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και οι μεγάλες συνέπειες τους, ούτε ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση. Ο αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία κοντεύει να πάει στα αζήτητα.

Ο αγώνας εναντίον του ιμπεριαλισμού και για την ανεξαρτησία της χώρας ήταν συστατικό στοιχείο του εργατικού και του λαϊκού κινήματος τις προηγούμενες δεκαετίες, πατούσε σταθερά στις εμπειρίες του λαού, διαμόρφωνε την ταυτότητα του, του έδινε δύναμη και προοπτική.

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων και για την προοπτική της χώρας δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τον αγώνα εναντίον του ιμπεριαλισμού σε κάθε μορφή του.

Προοπτική για το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα δεν υπάρχει χωρίς τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα.

Καιρός είναι ο αντιιμπεριαλισμός να πάρει τις θέση του στην πολιτική και τη δράση του κινήματος και της κομμουνιστικής αριστεράς.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016 11:59

Με έναν «κλικ» (δεν) θα σου πάρουν το σπίτι!

Γράφτηκε από τον

Plistiriasmoi-1.jpg

Κι από εκεί που οι πλειστηριασμοί …δεν γίνονται παρά μόνο για τους κατέχοντες, όπως έλεγε η κυβέρνηση, τώρα ετοιμάζονται οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, ώστε να αποφεύγονται οι κινητοποιήσεις και με ένα «κλικ» να σου παίρνουν το σπίτι. Η απάντηση παραμένει ίδια: Λαϊκοί αγώνες για να μη γίνονται πλειστηριασμοί. 

Στο σημερινό πρωτοσέλιδο της Realnews σημειώνεται:«ΔΝΤ και Κομισιόν  ζητούν να συμπεριληφθεί σχετική ρύθμιση στη λίστα με τα προαπαιτούμενα για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης». Οι δημοπρασίες «θα διενεργούνται μέσω ειδικής πλατφόρμας που θα σχεδιαστεί στα πρότυπα των αντίστοιχων του ΤΑΙΠΕΔ ή του Τειρεσία». Μάλιστα, «οι δανειστές πιέζουν να εκποιηθούν τα ακίνητα 12.000 οφειλετών έως το τέλος του 2017 και επιμένουν να επαναληφθούν οι πλειστηριασμοί που δεν έγιναν φέτος λόγω των κοινωνικών αντιδράσεων και της αποχής των συμβολαιογράφων», γράφει η εφημερίδα.

Σε δημοσίευμα της η Ημερησία έχει γράψει πως «οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, θα γίνονται χωρίς να απαιτείται η φυσική παρουσία των συμβολαιογράφων» και «στη διαδικασία θα μπορεί να συμμετέχει κάθε ενδιαφερόμενος και οι προσφορές από του πλειοδότες θα υποβάλλονται ηλεκτρονικά». Η ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί προβλέπονται «στις νέες διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν ενεργοποιηθεί». Οι λεπτομέρειες «καθορίζονται με προεδρικό διάταγμα, το οποίο θα έπρεπε να είχε εκδοθεί ύστερα από πρόταση του Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων μέχρι τον Ιούνιο του 2016».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα η κυβέρνηση, «βλέποντας τις εικόνες έντασης που επικρατούν κάθε εβδομάδα στα Ειρηνοδικεία αλλά και μπροστά στο κίνδυνο να απαξιωθεί το μέτρο των πλειστηριασμών, που έχουν σχεδόν «παγώσει» μετά και την αποχή των συμβολαιογράφων, επιταχύνει τις διαδικασίες για τη δημιουργία ηλεκτρονικής πλατφόρμας μέσω της οποίας θα διενεργούνται οι πλειστηριασμοί ακινήτων».

Φυσικά, τη «λύση αυτή προσυπογράφουν και οι τράπεζες, ενώ προς αυτή την κατεύθυνση πιέζουν εδώ και αρκετό καιρό οι δανειστές. Μάλιστα, το θέμα αυτό βρέθηκε ξανά στο τραπέζι των συζητήσεων στον πρώτο γύρο των διαπραγματεύσεων που είχε η ελληνική πλευρά με τους Θεσμούς στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης. Τη δημιουργία ηλεκτρονικής πλατφόρμας για τους πλειστηριασμούς ακινήτων προτείνει και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας».
 
ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

syntagma.jpg

ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΗ 2,5ΔΙΣ. ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΔΑΠΑΝΩΝ 1,5 ΔΙΣ  

ΝΕΕΣ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΥΨΟΥΣ 2 ΔΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2017  

«Φορτωμένος» με επιπρόσθετα βάρη για τους Έλληνες φορολογουμένους κατατέθηκε ο κρατικός προϋπολογισμός (ολόκληρη η εισηγητική έκθεση του προυπολιγσμού ΕΔΩ) για το 2017 στη Βουλή από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Γιώργο Χουλιαράκη και όχι από τον υπουργό, Ευκλείδη Τσακαλώτο.  

Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, η συζήτηση του νομοσχεδίου στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων θα ξεκινήσει την ερχόμενη Πέμπτη 24 Νοεμβρίου και θα διεξαχθεί σε τέσσερις συνεδριάσεις.  

Στην Ολομέλεια θα εισαχθεί την Τρίτη 5 Δεκεμβρίου, για να ψηφιστεί το Σάββατο 10 Δεκεμβρίου.  

Ο προϋπολογισμός προβλέπει νέα φορολογικά μέτρα τουλάχιστον 2,5 δισ. ευρώ και περικοπές κρατικών δαπανών 1,5 δισ. ευρώ.  

Σύμφωνα με πληροφορίες, και παρά τις ισχυρές επιφυλάξεις των δανειστών για τις αντοχές των πολιτών να πληρώνουν τα πολύ υψηλά φορολογικά και ασφαλιστικά βάρη που φέρνει ο νέος προϋπολογισμός, η κυβέρνηση υπερακοντίζει τους στόχους του Μνημονίου για πρωτογενές πλεόνασμα 1,75% του ΑΕΠ (3,05 δισ. ευρώ), αλλά και τις προ μηνός προβλέψεις της στο προσχέδιο που είχε καταθέσει ο υπουργός Οικονομικών στη Βουλή για πρωτογενές 1,8% του ΑΕΠ (3,15 δισ. ευρώ), ανεβάζοντας τον πήχη για πλεόνασμα στα 3,2 δισ. ευρώ το 2017.  

Ο στόχος για υψηλότερο πλεόνασμα στον προϋπολογισμό, τίθεται από το οικονομικό επιτελείο σαν ασφαλιστική δικλείδα για να μην χρειαστεί, υποτίθεται, να ενεργοποιηθεί ο «κόφτης» σε περίπτωση που η Eurostat αμφισβητήσει εκ των υστέρων το πρωτογενές πλεόνασμα, όπως συνέβη ήδη για το 2015 που το μείωσε από 0,7% που ανακοινώθηκε την άνοιξη, σε μόλις 0,2% τελικά.  

Για να τα επιτύχει αυτά, προβλέπει ανάπτυξη 2,7% το 2017, στόχος που χαρακτηρίζεται από τους οικονομικούς αναλυτές σαν υπερφιλόδοξος (πχ το ανεξάρτητο Δημοσιονομικό Συμβούλιο, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής κλπ.)  

Ο προϋπολογισμός έχει ως προβληματική βάση ότι το 2016 κλείνει με πρωτογενές πλεόνασμα σχεδόν 0,8% του ΑΕΠ, έναντι πρόβλεψης 0,6% στο προσχέδιο και έναντι δέσμευση για 0,5% του ΑΕΠ στο Μνημόνιο.  

Σύμφωνα με όσα θα περιλαμβάνονται στις σελίδες και τους πίνακες του νέου προϋπολογισμού, προβλέπεται αύξηση των φορολογικών εσόδων από τις εξής παρεμβάσεις:

- αναμόρφωση της φορολογίας εισοδήματος. Η νέα φορολογική κλίμακα που ισχύει από τα φετινά εισοδήματα με μειωμένο αφορολόγητο όριο, η αύξηση του συντελεστή φορολόγησης των μικρομεσαίων από το 26% στο 29% και οι αυξήσεις στην προκαταβολή φόρου πρόκειται να φέρουν πρόσθετα φορολογικά έσοδα ύψους 988 εκατ. ευρώ το 2017

- 736 εκατ. ευρώ επιπλέον πρόκειται να πληρώσουν οι φορολογούμενοι εντός του 2017 από την αύξηση του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ από το 23% και στο 24% καθώς και την κατάργηση των μειωμένων συντελεστών στα υπόλοιπα νησιά του Αιγαίου

- 422 εκατομμύρια ευρώ θα πληρώσουν περισσότερα οι φορολογούμενοι λόγω της αύξησης της φορολογίας των καυσίμων από την 1η Ιανουαρίου. Η λιανική τιμή της αμόλυβδης αυξάνεται κατά 3-4 λεπτά το λίτρο , του ντίζελ κατά 9-10 λεπτά και του υγραερίου κίνησης κατά 6-7 λεπτά

- 30 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν περισσότερα οι φορολογούμενοι από την αναμόρφωση τέλους ταξινόμησης οχημάτων

- 91 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν περισσότερα οι φορολογούμενοι από την αναμόρφωση στη φορολογία των εταιρικών αυτοκινήτων. Πλέον αυξάνεται το φορολογικό κόστος για τους εργαζόμενους που η επιχείρηση προσφέρει εταιρικό αυτοκίνητο. Το ποσό του ετήσιου κόστους χρήσης ενός εταιρικού ΙΧ που χρεώνεται ως εισόδημα στον χρήστη του αυξάνεται από το 30% στο 80%

- 54 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν επιπλέον οι φορολογούμενοι λόγω της επιβολής από την 1-1-2017 φόρου 5% στον μηνιαίο λογαριασμό σταθερής τηλεφωνίας και ίντερνετ

- 142 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν περισσότερα οι φορολογούμενοι λόγω της αύξησης του φόρου κατανάλωσης στα προϊόντα καπνού και στα υγρά πλήρωσης ηλεκτρονικών τσιγάρων από την Πρωτοχρονιά. Η τιμή του πακέτου αναμένεται να αυξηθεί περίπου κατά 0,5 ευρώ ενώ ο φόρος στα υγρά ηλεκτρονικού τσιγάρου ανέρχεται στο 1 ευρώ ανά 10 ml υγρού

- 19,3 εκατ. ευρώ θα πληρώσουν περισσότερα οι φορολογούμενοι από την αναμόρφωση της φορολογίας στα επενδυτικά οχήματα

- 25 εκατ. ευρώ είναι η επιβάρυνση για το 2017 των φορολογούμενων από το τέλος στη συνδρομητική τηλεόραση 10% που επιβλήθηκε από τον περασμένο Ιούνιο

- 62 εκατ. ευρώ θα επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι από την επιβολή φόρου 1 έως 4 ευρώ ανά κιλό στον καφέ, ανάλογα με το στάδιο της επεξεργασίας του

Τέλος, να σημειώσουμε ότι ο προϋπολογισμός του 2017 προβλέπει ιδιωτικοποίησεις μαμούθ, βλέπε ληστρικό ξεπούλημα δημόσιων επιχειρήσεων και ακινήτων φιλετών, ύψους 2δισ ευρώ, τα οποία θα κατευθυνθούν αποκλειστικά στην τσέπη των πιστωτών.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

_τη_νεοφιλελεύθερη_χρεοκοπία_στον_θρίαμβο_του_νεοσυντηρητισμού.jpg

Τελικά η παρατεταμένη εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού, τόσο από τα συντηρητικά πολιτικά κόμματα όσο και από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, εξάντλησε μετά από μια ολόκληρη εικοσιπενταετία τα όρια της νομιμοποίησής του...

(...)οδη­γώ­ντας το αστι­κό πο­λι­τι­κό δί­πο­λο (συ­ντη­ρη­τι­κοί – σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες) στη χρε­ο­κο­πία. 

Και αν οι συ­ντη­ρη­τι­κοί, ως γνή­σιοι εκ­φρα­στές της αστι­κής τάξης και των μι­κρο­α­στι­κών στρω­μά­των, ήταν αυτοί που εγκαι­νί­α­σαν τον κυ­βερ­νη­τι­κό νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό ( στην ελ­λη­νι­κή πε­ρί­πτω­ση η ΝΔ στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του 1990), στη συ­νέ­χεια δεν ήταν παρά τα σο­σια­λι­στι­κά κόμ­μα­τα που ανέ­λα­βαν να τον υπη­ρε­τή­σουν, αν και εκ­προ­σω­πού­σαν εκλο­γι­κά την πλειο­νό­τη­τα των ερ­γα­τι­κών, λαϊ­κών τά­ξε­ων (Ερ­γα­τι­κοί του Τ. Μπλερ, σο­σια­λι­στές του Φ. Ολάντ, σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες του ΠΑΣΟΚ κλπ.). Το απο­τέ­λε­σμα είναι μια απα­ξί­ω­ση και των δύο εκ­δο­χών της αστι­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πο­λι­τι­κής, πράγ­μα που πλέον γί­νε­ται ορατό σε πολ­λές κα­πι­τα­λι­στι­κές χώρες. Ωστό­σο το κυ­ρί­αρ­χο είναι ότι το αστι­κό μπλοκ εξου­σί­ας, πα­ρό­λη την συ­νε­χή εξου­θέ­νω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων από τον μα­κρο­χρό­νιο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, συ­νε­χί­ζει να δια­τη­ρεί την ισχύ του, ενώ οι σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις είναι αυτές που κα­τα­βα­ρα­θρώ­νο­νται (από το γαλ­λι­κό Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα μέχρι τους Δη­μο­κρα­τι­κούς των ΗΠΑ), αφή­νο­ντας ένα κενό εκ­προ­σώ­πη­σης των λαϊ­κών τά­ξε­ων που έχουν πλη­γεί από τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη διε­θνο­ποί­η­ση του κε­φα­λαί­ου.

Το κενό πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης των ερ­γα­ζο­μέ­νων τά­ξε­ων

          Είναι αυτή η δια­δρο­μή του αστι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος που οδή­γη­σε στη χρε­ο­κο­πία του μνη­μο­νια­κού πο­λι­τι­κού τόξου στην πε­ρί­ο­δο 2010 – 15 (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ), στην απα­ξί­ω­ση και κα­τάρ­ρευ­σή του, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα κενό εκ­προ­σώ­πη­σης που ήρθε να κα­τα­λά­βει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Εντού­τοις το γε­γο­νός ότι ο κυ­βερ­νη­τι­κός ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ «απο­ποι­ή­θη­κε» τον εαυτό του, το ότι με­τα­πή­δη­σε στο πεδίο της αστι­κής πο­λι­τι­κής, το ότι έγινε εκ­φρα­στής των μνη­μο­νί­ων, ακύ­ρω­σε αυτή τη μο­να­δι­κή ευ­και­ρία της Αρι­στε­ράς στο ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο. Έτσι, ακο­λου­θώ­ντας την ίδια πο­ρεία πα­ρα­φθο­ράς με την ελ­λη­νι­κή  σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τία, κα­τα­λή­γει ανα­πό­τρε­πτα στο ίδιο απο­τέ­λε­σμα: Να δη­μιουρ­γή­σει ένα πο­λυ­σή­μα­ντο κενό πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης του ερ­γα­ζό­με­νου και άνερ­γου πλη­θυ­σμού, εφό­σον η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή που εφαρ­μό­ζει συ­ντη­ρεί, ανα­πα­ρά­γει κι προ­κα­λεί νέα πλήγ­μα­τα στο κοι­νω­νι­κό σώμα.

          Βέ­βαια αυτό το κενό πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης πλη­βεια­κών λαϊ­κών στρω­μά­των δη­μιουρ­γεί­ται πα­ράλ­λη­λα με την έκλει­ψη και απο­ψί­λω­ση του ίδιου του ερ­γα­τι­κού συν­δι­κα­λι­στι­κού κι­νή­μα­τος, το οποίο δια­φο­ρε­τι­κά θα μπο­ρού­σε να συ­γκρα­τή­σει τα πράγ­μα­τα σε μια προ­ο­δευ­τι­κή αντί - νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κα­τεύ­θυν­ση. Ωστό­σο η υπο­χώ­ρη­σή και αδρα­νο­ποί­η­σή του, μαζί με την πο­ρεία της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ιτα­λι­κό Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα, ΠΑΣΟΚ κλπ.), κα­θι­στά το κενό πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης ακόμη πιο έντο­νο και έτσι ευά­λω­το σε νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­κές εκ­προ­σω­πή­σεις. Άλ­λω­στε η εκ­προ­σώ­πη­ση, του­λά­χι­στον στο εκλο­γι­κό επί­πε­δο, της ερ­γα­τι­κής τάξης δεν απο­τε­λεί προ­φα­νώς «μο­νο­πώ­λιο» της Αρι­στε­ράς, γιατί η τα­ξι­κή συ­νεί­δη­ση επι­κα­λύ­πτε­ται συ­νή­θως από την ιδε­ο­λο­γι­κή χει­ρα­γώ­γη­ση.

          Αν έτσι οι πο­λι­τι­κές της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης φτά­νουν στο ση­μείο να εξα­ντλούν τη νο­μι­μο­ποί­η­σή τους, αν οι δύο πόλοι της αστι­κής πο­λι­τι­κής εμ­φα­νί­ζο­νται πλέον χωρίς να μπο­ρούν να δώ­σουν ελ­πί­δα και διε­ξό­δους στον ερ­γα­ζό­με­νο κόσμο, κι’ ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο στους ανέρ­γους, τους ελα­στι­κά απα­σχο­λού­με­νους, στη νε­ο­λαία, κι’ αν η σύγ­χρο­νη Αρι­στε­ρά αδυ­να­τεί να προ­βάλ­λει στο προ­σκή­νιο ως το αντί­πα­λο δέος, κα­λύ­πτο­ντας ένα μέρος του κενού πο­λι­τι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης, «απο­ποιού­με­νη» τον εαυτό της (μνη­μο­νια­κή με­τάλ­λα­ξη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, «από­συρ­ση» του Μ. Σά­ντερς από την υπο­βο­λή ανε­ξάρ­τη­της υπο­ψη­φιό­τη­τας κ.ά.), τότε επό­με­νο είναι αυτό το κενό να επι­χει­ρεί­ται να κα­λυ­φθεί από τις ανα­δυό­με­νες ισχυ­ρές δυ­νά­μεις του ακραί­ου νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­σμού, της εθνι­κής ανα­δί­πλω­σης, της ξε­νο­φο­βί­ας, του κοι­νω­νι­κού συ­ντη­ρη­τι­σμού, των εθνι­κών νο­μι­σμά­των κ.ά. Δί­νουν μ’ άλλες λέ­ξεις μια διέ­ξο­δο στις μορ­φές της λαϊ­κής δυ­σπρα­γί­ας και εξα­θλί­ω­σης στην κα­τεύ­θυν­ση ανα­στύ­λω­σης της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, ενί­σχυ­σης της εθνι­κής βιο­μη­χα­νί­ας και πα­ρα­γω­γής, δα­σμο­λο­γι­κών φραγ­μών, «κά­θαρ­σης» των εθνι­κών πλη­θυ­σμών από τους «ξέ­νους», πλή­ρους ασυ­δο­σί­ας του κε­φα­λαί­ου, κα­τάρ­γη­σης των δη­μό­σιων κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών κλπ.

          Το φαι­νό­με­νο έτσι της κά­λυ­ψης του πο­λι­τι­κού κενού εκ­προ­σώ­πη­σης των πλητ­το­μέ­νων λαϊ­κών στρω­μά­των από τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή, από ακρο­δε­ξιούς σχη­μα­τι­σμούς τεί­νει να πάρει τη μορφή χιο­νο­στι­βά­δας και να ανα­δει­χθεί με αστι­κούς δη­μο­κρα­τι­κούς όρους, και όχι πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες: ΗΠΑ, Γαλ­λία, Γερ­μα­νία, Βρε­τα­νία, Αυ­στρία , χωρίς να απα­ριθ­μεί κα­νείς τις πολ­λα­πλές πε­ρι­πτώ­σεις της Ανα­το­λι­κής Ευ­ρώ­πης. Η ίδια η πο­λι­τι­κή ει­κό­να του κα­πι­τα­λι­στι­κού κό­σμου τεί­νει να αλ­λά­ξει δρα­στι­κά και με ρυθ­μούς επι­τα­χυ­νό­με­νους. Γι’ αυτό άλ­λω­στε και οι θε­σμοί ορ­γά­νω­σης και λει­τουρ­γί­ας της ευ­ρω­παϊ­κής κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης βλέ­πουν τη θέση τους να κλο­νί­ζε­ται, αντι­με­τω­πί­ζουν μια πο­ρεία απα­ξί­ω­σής τους, που είναι απόρ­ροια της απα­ξί­ω­σης και των δύο σχη­μα­τι­σμών του αστι­κού δι­πο­λι­σμού (συ­ντη­ρη­τι­κών και σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών), βρί­σκο­νται μπρο­στά σε απο­σχι­στι­κά και δια­λυ­τι­κά φαι­νό­με­να.

          Αυτός ο δε­ξιός νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­σμός, που εμ­φα­νί­ζε­ται μά­λι­στα ως «αντι­στυ­στη­μι­σμός», δίνει πραγ­μα­τι­κά διέ­ξο­δο στη λαϊκή από­γνω­ση και δυ­σπρα­γία, η οποία εντού­τοις διο­χε­τεύ­ε­ται σε μια βα­θειά κα­θε­στω­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Αν η κλα­σι­κή συ­ντη­ρη­τι­κή δια­χεί­ρι­ση του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού έχει προ­κα­λέ­σει φαι­νό­με­να ευ­ρύ­τα­της εξα­θλί­ω­σης, ανερ­γί­ας και κοι­νω­νι­κής απα­ξί­ω­σης, αν τα σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κά εγ­χει­ρή­μα­τα σε πολ­λές κυ­βερ­νή­σεις διέρ­ρη­ξαν τα σχε­τι­κά κοι­νω­νι­κά συμ­βό­λαια με τον κόσμο της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, τότε πραγ­μα­τι­κά βλέ­πει κα­νείς ότι η κά­λυ­ψη αυτού του πο­λι­τι­κού κενού δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται παρά από δυ­νά­μεις που συ­νι­στούν την πλέον ακραία εκ­δο­χή του κα­θε­στω­τι­σμού. Αυτές αξιο­ποιούν τις δυ­σμε­νέ­στα­τες επι­πτώ­σεις της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης και των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών (συ­ντη­ρη­τι­κών και σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κών), σε μια τρο­χιά που εντάσ­σε­ται στον πιο πλήρη συ­στη­μι­σμό. Και απέ­να­ντι σ’ αυτό το σκη­νι­κό, ποιά μπο­ρεί να είναι τα ορό­ση­μα μιας Αρι­στε­ράς που την δια­χω­ρί­ζουν με σα­φή­νεια και μπο­ρούν να την κα­τα­στή­σουν επαρ­κή να ανα­σχέ­σει αυτή την εκ­φυ­λι­στι­κή πο­ρεία για τα ερ­γα­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και τις λαϊ­κές ελευ­θε­ρί­ες;

          Προ­φα­νώς απα­ντή­σεις είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λο να δο­θούν όταν στην πλειο­νό­τη­τα των ανα­πτυγ­μέ­νων κα­πι­τα­λι­στι­κών χωρών, με εξαί­ρε­ση τις πε­ρι­πτώ­σεις της Ιβη­ρι­κής (όπου οι δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς δια­δρα­μα­τί­ζουν έναν σχε­τι­κά πρω­τα­γω­νι­στι­κό αντι­πο­λι­τευ­τι­κό ρόλο), το αρι­στε­ρό κί­νη­μα βρί­σκε­ται εκτός του κε­ντρι­κού πε­δί­ου αντι­πα­ρά­θε­σης του αστι­κού δι­πο­λι­σμού. Κι’ ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το λαϊκό ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα (με την εξαί­ρε­ση της γαλ­λι­κής πε­ρί­πτω­σης πρό­σφα­τα) αδυ­να­τεί να απα­ντή­σει στις προ­κλή­σεις, να προ­βά­λει στο προ­σκή­νιο, και εμ­φα­νί­ζε­ται ως εάν έχει «απο­συρ­θεί». Πα­ρό­λα αυτά είναι ανα­γκαία η ανα­φο­ρά σε ορι­σμέ­να πο­λι­τι­κά ορό­ση­μα, προ­κει­μέ­νου να μπο­ρεί να γίνει η αντι­πα­ρα­βο­λή με τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που προ­ά­γει ο νέος ακρο­δε­ξιός νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­σμός, στην κα­τεύ­θυν­ση της εξου­δε­τέ­ρω­σής του.

Η απά­ντη­ση μιας λαϊ­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής

          Α) Σ΄ ένα πρώτο επί­πε­δο κυ­ρί­αρ­χη θέση κα­τέ­χει για τις δυ­νά­μεις της άκρας δε­ξιάς η ανα­φο­ρά στις αντι­λή­ψεις για την υπε­ρά­σπι­ση της πα­τρί­δας, την εξύ­ψω­ση του έθνους, την γε­νι­κή συ­στρά­τευ­ση για την προ­α­γω­γή των συμ­φε­ρό­ντων τους, μέσα σε μια διε­θνή οι­κο­νο­μία που δια­τρέ­χε­ται από τον άκρα­το αντα­γω­νι­σμό και τις συν­θή­κες της πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης. Η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία είναι απλή, απλού­στε­ρη δεν γί­νε­ται: Εφό­σον οι δια­δι­κα­σί­ες διε­θνο­ποί­η­σης του κε­φα­λαί­ου και οι διε­θνείς εμπο­ρι­κές συμ­φω­νί­ες έχουν προ­κα­λέ­σει δυ­σμε­νείς κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις, τότε η διέ­ξο­δος από αυτές δεν είναι η αμ­φι­σβή­τη­ση των κυ­ρί­αρ­χων κα­πι­τα­λι­στι­κών πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων, αλλά η επι­στρο­φή στην «εθνι­κή οχύ­ρω­ση», που θα μπο­ρού­σε να δώσει σχε­τι­κές απα­ντή­σεις σε λαϊκά ζη­τή­μα­τα. Και μπο­ρεί οι ενο­ποι­η­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες σε σύ­νο­λα χωρών, όπως στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και στην Ευ­ρω­ζώ­νη, να απο­τε­λεί την κυ­ρί­αρ­χη πλευ­ρά της πο­λι­τι­κής των εθνι­κών αστι­κών τά­ξε­ων, εντού­τοις όμως έρ­χο­νται στο προ­σκή­νιο επι­μέ­ρους αστι­κές δυ­νά­μεις που θε­ω­ρούν ότι με την «εθνι­κή πε­ρι­χα­ρά­κω­ση» θα μπο­ρού­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα τον διε­θνή αντα­γω­νι­σμό (π.χ. επι­βο­λή δα­σμών στα κι­νε­ζι­κά προ­ϊ­ό­ντα που κα­τα­κλύ­ζουν τις αμε­ρι­κα­νι­κές αγο­ρές).

          Η ακραία νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­κή αυτή αντί­λη­ψη, ενώ προ­σφεύ­γει στην ανα­φο­ρά στην επι­δεί­νω­ση της κοι­νω­νι­κής θέσης των λαϊ­κών τά­ξε­ων, εντού­τοις λει­τουρ­γεί σε μια κα­τεύ­θυν­ση επι­βο­λής μιας δια­τα­ξι­κής και τε­λι­κά υπερ­τα­ξι­κής θε­ώ­ρη­σης των πραγ­μά­των. Η προ­σφυ­γή στην πα­τρί­δα εκ­φρά­ζει ακρι­βώς την επι­βο­λή αυτή της κα­θαί­ρε­σης των τα­ξι­κών αντα­γω­νι­σμών, και την σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση επι­βο­λή των αστι­κών συμ­φε­ρό­ντων ως συμ­φε­ρό­ντων όλου του ενο­ποι­η­μέ­νου έθνους. Γι’ αυτό και η πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς δεν μπο­ρεί παρά να στέ­κε­ται στον αντί­πο­δα ακρι­βώς αυτής της αντί­λη­ψης και πρα­κτι­κής: Ανά­δει­ξη της προ­τε­ραιό­τη­τας των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων των λαϊ­κών στρω­μά­των ένα­ντι των εθνι­κι­στι­κών επι­κλή­σε­ων, δια­μόρ­φω­ση όρων ερ­γα­τι­κής διε­θνι­στι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης ένα­ντι των επι­μέ­ρους πα­τριω­τι­σμών. Σε οποια­δή­πο­τε άλλη πε­ρί­πτω­ση, όπου εν­δε­χο­μέ­νως η Αρι­στε­ρά επι­χει­ρεί να μι­λή­σει με όρους εθνι­κούς και πα­τριω­τι­κούς, ου­σια­στι­κά πο­λι­τεύ­ε­ται στο γή­πε­δο της αντί­πα­λης ακραί­ας δε­ξιάς πα­ρά­τα­ξης, της οποί­ας η νο­μι­μο­ποί­η­ση ενι­σχύ­ε­ται κατ’ αυτό τον τρόπο.

          Θα αντι­τα­χθεί προ­φα­νώς η ακό­λου­θη έν­στα­ση: Εφό­σον η Αρι­στε­ρά υιο­θε­τεί την πο­λι­τι­κή του ερ­γα­τι­κού διε­θνι­στι­κού συ­ντο­νι­σμού, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει την εθνι­κι­στι­κή έξαρ­ση, τότε τι επι­διώ­κει: Την δια­τή­ρη­ση και επα­να­φο­ρά των όρων της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης διε­θνο­ποί­η­σης του κε­φα­λαί­ου (λ.χ. κοινό νό­μι­σμα, ελεύ­θε­ρες εμπο­ρι­κές ανταλ­λα­γές, απρό­σκο­πτη κί­νη­ση κε­φα­λαί­ων κλπ.); Κάθε άλλο παρά αυτό μπο­ρεί να συμ­βαί­νει: Η Αρι­στε­ρά ανα­δει­κνύ­ει τα αίτια της ανερ­γί­ας και της εξα­θλί­ω­σης ση­μα­ντι­κών τμη­μά­των των λαϊ­κών τά­ξε­ων, επι­κε­ντρώ­νε­ται δη­λα­δή στη λει­τουρ­γία των μη­χα­νι­σμών της κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης του κε­φα­λαί­ου, και επι­διώ­κει την κα­τί­σχυ­ση των ερ­γα­τι­κών τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων ένα­ντι των αστι­κών δυ­νά­με­ων της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης. Επι­ζη­τεί δη­λα­δή την επι­βο­λή της ει­σο­δη­μα­τι­κής ανα­δια­νο­μής, του γε­νι­κευ­μέ­νου ερ­γα­τι­κού ελέγ­χου, της θέσης σε κοι­νω­νι­κο­ποι­η­μέ­νη λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σε­ων που συ­νε­χώς εκ­κα­θα­ρί­ζει η κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση κλπ. Κατ’ αυτό τον τρόπο η ερ­γα­τι­κή τα­ξι­κό­τη­τα βρί­σκε­ται κυ­ριο­λε­κτι­κά στον αντί­πο­δα του ακρο­δε­ξιού εθνι­κό – πα­τριω­τι­σμού.

          Β) Σ΄ ένα δεύ­τε­ρο επί­πε­δο η ανά­δει­ξη και η επι­μο­νή στον ξε­νο­φο­βι­κό και ρα­τσι­στι­κό λόγο, οι μορ­φές σύγ­χρο­νης «εθνο­κά­θαρ­σης», η ύψωση «τει­χών» στους κάθε εί­δους με­τα­νά­στες, γί­νε­ται πραγ­μα­τι­κά για να επι­τευ­χθεί η «κα­θα­ρό­τη­τα» των εθνι­κών πλη­θυ­σμών, η αντι­με­τώ­πι­ση των «πα­ρα­βα­τι­κών» συ­μπε­ρι­φο­ρών των με­τα­να­στών, η προ­στα­σία των εθνι­κών φυ­λε­τι­κών χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών, ή απο­σκο­πεί σε επι­διώ­ξεις που είναι ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο επι­κίν­δυ­νες και εκ­με­ταλ­λευ­τι­κές; Σε καμία ανα­πτυγ­μέ­νη κα­πι­τα­λι­στι­κή κοι­νω­νία δεν υπήρ­ξε και ούτε μπο­ρεί να υπάρ­ξει «απο­στεί­ρω­ση» του κάθε φορά «πε­ριού­σιου» λαού, τα με­τα­να­στευ­τι­κά κύ­μα­τα συ­νε­χί­ζουν να λει­τουρ­γούν πα­ρό­λους τους θα­νά­σι­μους κιν­δύ­νους που εγκυ­μο­νούν οι δια­δρο­μές τους, και δύ­σκο­λα θα στα­μα­τή­σουν να εισ­ρέ­ουν, εφό­σον η από­γνω­ση και εξα­θλί­ω­ση στις λι­γό­τε­ρο ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες της Αφρι­κής, της Ασίας, της Αμε­ρι­κής, ωθούν τους αν­θρώ­πους στην ανα­ζή­τη­ση του πλέον στοι­χειω­δώς αν­θρω­πί­νου μέλ­λο­ντος.

          Στις ανα­πτυγ­μέ­νες κα­πι­τα­λι­στι­κές οι­κο­νο­μί­ες τα κύ­μα­τα ρα­τσι­σμού και ξε­νο­φο­βί­ας δεν απο­σκο­πούν τόσο στην «εκ­δί­ω­ξη» των κάθε εί­δους με­τα­να­στών, αλλά απε­να­ντί­ας στην δια­μόρ­φω­ση του κα­τάλ­λη­λου κλί­μα­τος τρο­μο­κρα­τί­ας, έτσι ώστε η πα­ρο­χή της ερ­γα­σί­ας τους να γί­νε­ται με τους πλέον ευ­τε­λείς όρους. Και επι­πρό­σθε­τα, αυτή η εντε­λώς απα­ξιω­μέ­νη απα­σχό­λη­ση, πα­ράλ­λη­λα με την λει­τουρ­γία του σχε­τι­κού υπερ­πλη­θυ­σμού των ανέρ­γων, να ασκούν τη με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή πίεση στην ενερ­γό μι­σθω­τή ερ­γα­σία, προ­κει­μέ­νου να απο­δε­χθεί την απο­ψί­λω­ση των ει­σο­δη­μά­των και δι­καιω­μά­των της. Ένα πο­λυ­πλη­θές πλέγ­μα μι­κρο­με­σαί­ων επι­χει­ρή­σε­ων, εν αντι­θέ­σει προς τις με­γά­λες κα­πι­τα­λι­στι­κές μο­νά­δες που βα­σί­ζο­νται κύρια στην εξα­γω­γή μορ­φών σχε­τι­κής υπε­ρα­ξί­ας, χρη­σι­μο­ποιεί την «μαύρη» ερ­γα­σία των με­τα­να­στών προ­κει­μέ­νου να στη­ρί­ξει την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής του δρα­στη­ριό­τη­τας. Γι’ αυ­τούς τους λό­γους η πο­λι­τι­κή της Αρι­στε­ράς σ’ αυτό το πεδίο, πέραν της ανά­δει­ξης του ζη­τή­μα­τος των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, χρειά­ζε­ται να επι­διώ­κει την ισό­τη­τα στις αμοι­βές, στα δι­καιώ­μα­τα, στις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας όλου του ερ­γα­ζό­με­νου κό­σμου, γε­γο­νός που προ­στα­τεύ­ει κατά τον πλέον απο­τε­λε­σμα­τι­κό τρόπο και το κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο της εθνι­κής μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας.

          Γ) Σ’ ένα τρίτο πεδίο, η σχε­τι­κή ενα­ντί­ω­ση του ακρο­δε­ξιού συ­ντη­ρη­τι­σμού στις δια­δι­κα­σί­ες κα­πι­τα­λι­στι­κής διε­θνο­ποί­η­σης, και η πρι­μο­δό­τη­ση της στή­ρι­ξης και ανά­πτυ­ξης των «εθνι­κών βιο­μη­χα­νιών», η από­σχι­ση από τις ευ­ρύ­τε­ρες οι­κο­νο­μι­κές ολο­κλη­ρώ­σεις, η επι­στρο­φή στα εθνι­κά νο­μί­σμα­τα, φα­ντά­ζουν από μια άποψη ανα­γκαία μέτρα απέ­να­ντι στην πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νη οι­κο­νο­μία. Βέ­βαια πα­ρό­λο που η πλειο­νό­τη­τα των ευ­ρω­παϊ­κών επι­χει­ρή­σε­ων υπο­στη­ρί­ζει σθε­να­ρά την έντα­ξη και λει­τουρ­γία στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και στην Ευ­ρω­ζώ­νη, εντού­τοις δεν μπο­ρεί παρά και τμή­μα­τα των επι­μέ­ρους εθνι­κών αστι­κών τά­ξε­ων να πρι­μο­δο­τούν τον «εθνι­κό» χα­ρα­κτή­ρα της κα­πι­τα­λι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, γιατί κατ’ αυτό τον τρόπο μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­σουν τον οξύ­τα­το διε­θνή αντα­γω­νι­σμό.

          Δυ­στυ­χώς μια τέ­τοια αντί­λη­ψη, του­λά­χι­στον από ποιο­τι­κή άποψη, χα­ρα­κτη­ρί­ζει οπτι­κές του ίδιου του αρι­στε­ρού κι­νή­μα­τος: Πρω­ταρ­χι­κή απο­χώ­ρη­ση από το κοινό νό­μι­σμα και την ευ­ρω­παϊ­κή ολο­κλή­ρω­ση, επεν­δυ­τι­κή στή­ρι­ξη της «εθνι­κής» ανά­πτυ­ξης του κα­πι­τα­λι­σμού, πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση. Εφό­σον επι­τευ­χθούν αυτοί οι στό­χοι σ’ ένα πε­ρι­βάλ­λον «εθνι­κής» ανε­ξαρ­τη­σί­ας, θα μπο­ρεί να ανα­δει­χθεί το πεδίο για την λήψη «φι­λο­λαϊ­κών» μέ­τρων, που να συ­μπλη­ρώ­νουν την αυ­το­δύ­να­μη κα­πι­τα­λι­στι­κή ανά­πτυ­ξη. Και στις δύο πε­ρι­πτώ­σεις ο «εθνι­κός» κα­πι­τα­λι­σμός τί­θε­ται κυ­ριο­λε­κτι­κά στο απυ­ρό­βλη­το: Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το σύν­θη­μα στην πρό­σφα­τη επέ­τειο του Πο­λυ­τε­χνεί­ου, από δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς: «Εμπρός λαέ σήκω και πο­λέ­μα, ΕΕ και ΔΝΤ σου πί­νου­νε το αίμα». Μέσα σ’ αυτό το συν­θη­μα­το­λο­γι­κό πλαί­σιο που βρί­σκε­ται ο ελ­λη­νι­κός κα­πι­τα­λι­σμός, η κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σής του, οι μα­ζι­κές εκ­κα­θα­ρί­σεις επι­χει­ρή­σε­ων, η κα­τα­κό­ρυ­φη απο­ψί­λω­ση μι­σθών και δι­καιω­μά­των, η υπερ­διό­γκω­ση της ανερ­γί­ας; Μα προ­φα­νώς τί­θε­ται στο απυ­ρό­βλη­το εφό­σον για τα δεινά της ελ­λη­νι­κής ερ­γα­τι­κής τάξης φταί­νε οι «ξένοι» επι­κυ­ρί­αρ­χοι, και έτσι η όποια «τα­ξι­κή» αντι­πα­ρά­θε­ση διε­ξά­γε­ται εκτός του πε­δί­ου των κα­πι­τα­λι­στι­κών πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων.

          Μ’ αυτά τα δε­δο­μέ­να η Αρι­στε­ρά δεν μπο­ρεί παρά να θέτει στο επί­κε­ντρό της την κα­πι­τα­λι­στι­κή κρίση και τους όρους ρι­ζο­σπα­στι­κής της υπέρ­βα­σης προς όφε­λος των δυ­νά­με­ων της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας και σε βάρος του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κε­φα­λαί­ου. Ως απόρ­ροια και μόνον μιας τέ­τοιας αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής πο­λι­τι­κής μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει κα­νείς κατά τρόπο ρη­ξι­κέ­λευ­θο και συ­γκρου­σια­κό τις επι­βο­λές και τις υπα­γο­ρεύ­σεις της ζώνης του ευρώ. Δια­φο­ρε­τι­κά τα όρια με­τα­ξύ της άκρας δε­ξιάς και Αρι­στε­ράς τεί­νουν να  εξα­φα­νι­στούν, και η εθνι­κό-πα­τριω­τι­κή και ανα­πτυ­ξιο­λο­γι­κή πο­λι­τι­κή δυ­νά­με­ων της  Αρι­στε­ράς να διευ­κο­λύ­νει τε­λι­κά αντι­κει­με­νι­κά (και ανε­ξαρ­τή­τως προ­θέ­σε­ων) την άνοδο και ενί­σχυ­ση των νε­ο­συ­ντη­ρη­τι­κών δυ­νά­με­ων.

          Δ) Τέλος, σ’ ένα τέ­ταρ­το επί­πε­δο, το κύμα της ακρο­δε­ξιάς σε Ευ­ρώ­πη και Αμε­ρι­κή, χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται από την επι­δί­ω­ξη κα­θαί­ρε­σης των δη­μό­σιων κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών, όπως και της φο­ρο­λο­γί­ας του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κε­φα­λαί­ου (υπο­τί­θε­ται εμπό­διου στην ανά­πτυ­ξη της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας): Μια τέ­τοια πο­λι­τι­κή στε­ρεί τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό από τα έσοδα φο­ρο­λό­γη­σης της κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας, επιρ­ρί­πτει ολό­κλη­ρο το βάρος της φο­ρο­δο­τι­κής ικα­νό­τη­τας στους ώμους του ερ­γα­ζό­με­νου λαού, και υπο­νο­μεύ­ει ανοι­χτά τη δυ­να­τό­τη­τα δια­σφά­λι­σης πόρων για τη λει­τουρ­γία της δη­μό­σιας υγεί­ας και εκ­παί­δευ­σης, για την κά­λυ­ψη της συ­ντα­ξιο­δο­τι­κής δα­πά­νης κλπ.

          Από αυτή την άποψη η πα­ρέμ­βα­ση της Αρι­στε­ράς είναι κε­φα­λαιώ­δους ση­μα­σί­ας, αν μη τι άλλο γιατί το κοι­νω­νι­κό κρά­τος πρό­νοιας υπήρ­ξε η ση­μα­ντι­κό­τε­ρη κα­τά­κτη­ση του λαϊ­κού κι­νή­μα­τος στην μέχρι σή­με­ρα πο­ρεία του. Και από αυτή την άποψη δεν μπο­ρεί να προ­βάλ­λο­νται «υβρι­δι­κές» και «ερ­μα­φρό­δι­τες» πο­λι­τι­κές, που επι­χει­ρούν να εντά­ξουν στα­δια­κά τις δη­μό­σιες κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες, με δια­δι­κα­σί­ες ΣΔΙΤ, στη σφαί­ρα επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου. Χρειά­στη­κε ο βρα­βευ­μέ­νος «Ντά­νιελ Μπλέ­ηκ» του Κεν Λό­ουτς για να υπεν­θυ­μί­σει για μια και­νού­ρια φορά την κα­τά­στα­ση ολο­κλη­ρω­τι­κής απο­διάρ­θρω­σης του κοι­νω­νι­κού κρά­τους πρό­νοιας της υπερ­συ­ντη­ρη­τι­κής Βρε­τα­νί­ας. Έτσι για να μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ένα πλή­ρες δί­κτυο δη­μό­σιων κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών, είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ανα­γκαία η δρα­στι­κή φο­ρο­λο­γία της κερ­δο­φο­ρί­ας του κε­φα­λαί­ου.

ΠΗΓΗ: rproject.gr

eka-ds.jpg

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ -ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ-ΠΑΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΔΟΤΟΥ ΔΣ

Εν κρυπτώ μάζωξη χωρίς πρακτικογράφο!

Σε μια παρωδία με «αριστερή» σφραγίδα εξελίχθηκε η παράσταση της συγκρότησης του δοτού προεδρείου του Εργατικού Κέντρου Αθήνας στις 14/11. Πρωτεργάτης υπήρξε η παράταξη της ΕΑΚ (που απαρτίζεται από στελέχη της ΛΑΕ και του ΣΥΡΙΖΑ και τον γυρολόγο Φωτόπουλο) που έβαλε πλάτη στο πρώτο εν κρυπτώ ΔΣ στην ιστορία του ΕΚΑ!

Το ΔΣ που ήταν προγραμματισμένο για τις 11πμ ακυρώθηκε από συνδικαλιστές και μέλη της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας και κατά την διάρκεια της παρέμβασης, στους  εργαζόμενους και συνδικαλιστές της ΑΤΕ έγινε προσπάθεια τραμπουκισμού από τον γνωστό Θέμη Γρηγοριάδη που εκτός από δοτός στο ΕΚΑ είναι και στην περιφέρεια Αττικής στην οποία αν και «στέλεχος» της ΛΑΕ ψηφίζει ό,τι προτείνει η Δούρου (τελευταίο του κατόρθωμα είναι η κριτική (!!!) ψήφος υπέρ των μεγαλοεργολάβων στην διαχείριση των απορριμάτων).

Παρότι οι δοτοί συνδικαλιστές των ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, Νέα Πορεία, ΕΑΚ-ΜΕΤΑ, ανακοίνωσαν την ακύρωση της σύγκλησης και έδιωξαν και τον πρακτικογράφο, κρύφτηκαν στα γραφεία τους και όταν έφυγαν οι εργαζόμενοι και οι συνδικαλιστές της ΑΤΕ, με παρασκηνιακές συνεννοήσεις επέστρεψαν και μυστικά μαζεύτηκαν στην αίθουσα συνεδριάσεων του ΔΣ.

Όλα έγιναν στη… ζούλα, καθώς στο ίδιο κτίριο παραβρίσκονταν τα δύο εκλεγμένα μέλη της παράταξης ΕΜΕΙΣ, τα οποία φυσικά δεν ενημέρωσαν παρά μόνο όταν το δοτό ΔΣ είχε ήδη ξεκινήσει. Πρώτα βέβαια έκαναν και μια τηλεφωνική έρευνα στο … αμαξοστάσιο του Πειραιά της ΕΘΕΛ για να μάθουν αν είχε προσέλθει για να αναλάβει εργασία ο Στ. Μανίκας, εκλεγμένος με την ΑΤΕ, ώστε ανενόχλητοι να «συγκροτηθούν» σε προεδρείο, χωρίς πρακτικά. (η παράταξη ΕΜΕΙΣ σωστά κατέγραψε δημόσια την συζήτηση απ την στιγμή που την ειδοποίησαν και την έχει ανεβάσει στο διαδίκτυο).

Μετά από όλα αυτά, η ΕΑΚ-ΜΕΤΑ ζητά και… «δημοκρατικό συνέδριο τώρα». Κι ας συναποφάσισαν οι συνδικαλιστές της με τις άλλες τρεις καθεστωτικές παρατάξεις αντικαταστατικό… μονοήμερο  «συνέδριο» (22 Ιανουαρίου 2017 και εκλογές 28-29/1) και ενώ χαρακτήρισαν έμμεσα νόθο το πρόσφατο 29ο συνέδριο, απ την άλλη όμως είχαν αποδεχθεί τη θέση του προέδρου και φυσικά νομιμοποίησαν την παρέμβαση της αστικής δικαιοσύνης στα εργατικά συνδικάτα.

Να σημειωθεί εδώ ότι η απόφαση για νέο συνέδριο ελήφθη με την κρίσιμη 16η ψήφο του «νέου» μέλους της διοίκησης που διόρισε το δικαστήριο, του Ν. Κούνιδα από το εργοδοτικό σωματείο της Άλφα Μπανκ, αντί του Σπ. Κοντομάρη, εκλεγμένου με την ΑΤΕ. Άξιος…

Μάλιστα οι τέσσερις παρατάξεις για να θολώσουν τα νερά είχαν προηγουμένως συμφωνήσει τη… συμμετοχή του ΕΚΑ στην διαδήλωση κατά  του Ομπάμα, με τις ψήφους των δεξιών συνδικαλιστών των ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία, αν και ουδείς τους παραβρέθηκε…

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016 10:33

«Ο Τσίπρας ξέπλυνε τις ΗΠΑ»

Γράφτηκε από τον

tsipras_obama.jpg

του Γ. Δελαστίκ

Σελίδα 1315 από 1527
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή