Τζώτζης Βασίλης

Αν θέλαμε να δώσουμε ένα γενικό τίτλο των θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20^ο Συνέδριο, αυτός θα μπορούσε να είναι: «Με τις νέες αποφάσεις πάμε καλά. Αλλά και όπου ΔΕΝ πάμε, είναι επειδή αυτές ΔΕΝ έχουν αφομοιωθεί». Στο κείμενο που ακολουθεί θα σταχυολογηθούν κάποιες βασικές σκέψεις πάνω στις θέσεις της ΚΕ. Ο καλοπροαίρετος αναγνώστης θα διαπιστώσει πως αυτές απορρέουν από το γενικό πνεύμα των θέσεων. Ακριβώς και γι’ αυτό το λόγο ΔΕΝ θα υπάρξουν αποσπάσματα προς επαλήθευση των γραφομένων.

Τέλος το κείμενο θα κρατήσει τους όρους του προσυνεδριακού διαλόγου, ο οποίος θα διεξαχθεί στα κομματικά έντυπα, ενώ ΔΕΝ κατευθύνεται εκεί. Έτσι το κείμενο θα έχει ,αναγκαστικά, έναν πυκνό και τηλεγραφικό χαρακτήρα. Το ίσο δικαίωμα στο Δημόσιο διάλογο ΔΕΝ είναι καλό να παραβιάζεται από κανέναν και για οποιοδήποτε λόγο. Αποτελεί απόδειξη πολιτικού ελλείματος και αδυναμία ιεράρχησης του βασικού από το δευτερεύον, κείμενα – παρεμβάσεις συντρόφων τα οποία προσεγγίζουν σε έκταση τις θέσεις των κεντρικών οργάνων…

Σε κάθε περίπτωση όσοι τα προηγούμενα χρόνια περάσαμε από το ΚΚΕ και τέτοιες μέρες ζούσαμε σε συνεδριακούς ρυθμούς, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά καλή επιτυχία. Τα συνέδρια του ΚΚΕ, είναι πάντα ορόσημα για την πορεία του συνόλου της αριστεράς ,και όχι μόνο, της χώρας μας.

***

Μια επικίνδυνη απόσπαση ή ακόμα και απόσταση

Το σύνολο των θέσεων διαπερνάται από ένα διακηρυκτικό ύφος του στυλ «το ΚΚΕ κατανοεί το ζήτημα με αυτό τον τρόπο». Πολύ περισσότερο η ΚΕ θέτει ως μόνιμο και επιτακτικό καθήκον για την κομματική βάση να αφομοιώσει τις σωστές ,κατά κανόνα, και επαληθευμένες κατευθύνσεις σε πρόγραμμα, κίνημα κλπ. Με αυτό τον τρόπο εξαφανίζονται οι καθοδηγητικές ευθύνες για αυτή την κατάσταση, στο βαθμό που υπάρχει. Είναι ένας έξυπνος τρόπος να αποκηρυχτούν οι ευθύνες της ΚΕ για τις έμπρακτες απολήξεις αυτής της γραμμής που ,ηθελημένα ή άθελα, οδηγούν σε ωμό οικονομισμό και φυγή στο Σοσιαλιστικό απώτερο μέλλον.

Αλήθεια πως τα ανώτερα όργανα κατακτούν αυτό την ποιοτική ,και όχι ποσοτική, διαφορά; ΔΕΝ προβληματίζεται η ΚΕ για την πιθανότητα ύπαρξης «υλικής βάσης» για αυτή την ψαλίδα; ΔΕΝ μπορεί να είναι αποτέλεσμα της ήρεμης 40χρονης κοινοβουλευτικής πορείας, των βουλευτικών αποζημιώσεων, της απόσπασης από την παραγωγή, τα επαγγελματικά στελέχη κλπ; Σε περίοδο όξυνσης των κοινωνικών αντιφάσεων και βαθέματος της καπιταλιστικής κρίσης η διεύρυνση της απόστασης μεταξύ επιτελικής/εκτελεστικής εργασίας, χειρωνακτικής/πνευματικής δουλειάς, ικανότητας παρακολούθησης των εξελίξεων κ.α., αποτελεί επικίνδυνο φαινόμενο για κάθε επαναστατικό κόμμα. Πόσο δε μάλλον την ώρα που αναμένονται μεγάλες καμπές και αναταράξεις στον ταξικό αγώνα.

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο

Εδώ τα πράγματα γίνονται εξόφθαλμα! Στο κείμενο υπάρχει πλήρης απουσία αναφορών για την εργατική τάξη, όπως αυτή συγκροτείται στη δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα. Οι αναφορές του 20^ου συνεδρίου για την εργατική τάξη θα μπορούσαν να «ταιριάζουν γάντι» στο εργατικό κίνημα της δεκαετίας του ’30. Εργατική τάξη σημαίνει τραγιάσκα, ρεμπέτικο και χειρωνακτική εργασία!! Όσο για τη λανθάνουσα επεξεργασία ότι αυτές οι παραδοχές απορρέουν από τα καθήκοντα της πρωτοπορίας σε στιγμές κλονισμού της αστικής εξουσίας και εξέγερσης ,στα αποφασιστικά σημεία της ταξικής σύγκρουσης, να πούμε πως και έτσι είναι πάλι ελλειμματική…

Κριτική στα σημεία

Συνήθως τα συνέδρια αποτελούν μια αφορμή για βάθεμα και τεκμηρίωση των αναλύσεων, διαπιστώσεων κλπ. Αντίθετα στις θέσεις κριτικής της ΚΕ προς τις άλλες δυνάμεις έχουμε ένα χυδαίο τσουβάλιασμα των πάντων με όχημα τον ευρωσκεπτικισμό, από ακροδεξιές/φασιστικές δυνάμεις (δεξιός ευρωσκεπτικισμός) έως της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (αριστερός ευρωσκεπτικισμός).

Στην ίδια λογική έχουμε ταύτιση της γραμμής συγκέντρωσης δυνάμεων με τη μορφή προγράμματος ,μεταβατικό, με το γνωστό κυβερνητισμό και τις εμμονές σε κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος.  Αδυναμία εξαγωγής συμπερασμάτων ,σε θεωρητικό & πρακτικό επίπεδο, από την «εισβολή» μαζών ,υπό αστική & μικροαστική ηγεμονία, στο προσκήνιο της ταξικής πάλης. Π.χ. αγανακτισμένοι, Occupy wall street, κ.α. Υποτίμηση της αξίας όξυνσης στο πολιτικό σκηνικό -π.χ. Δημοψήφισμα- με απαντήσεις σε κορυφαία ερωτήματα -ΕΥΡΩ & ΕΕ-, ως πάλη από τα πριν χαμένη εντός του αστικού συστήματος. Άρνηση της απλής παραδοχής ότι ο λαός θα αξιοποιεί τους αστικούς κλυδωνισμούς για να διευρύνει το όποιο ρήγμα, με μια αφήγηση κάποιας «καθαρής γραμμής» με όρους χημικής καθαρότητας. Στατική θεώρηση της εποχής, όσο και «εξωραϊσμό» του πολέμου, ο οποίος ΔΕΝ θα επιταχύνει απλά τις εξελίξεις -διευρύνοντας τις δυνατότητες- , αλλά θα τις στρέψει υποχρεωτικά σε ριζοσπαστική κατεύθυνση.

Ένα ηχηρό χαστούκι, πραγματικό μάθημα

Παρ’ όλα αυτά το ΚΚΕ δίνει μαθήματα σε ελευθεριακές απόψεις ,οι οποίες υπάρχουν κυρίως στο χώρο μας, για τη σύνδεση της κομματικής ανάπτυξης με την αλλαγή των συσχετισμών σε όλα τα επίπεδα ,συνδικαλιστικό – πολιτικό – ιδεολογικό, για τη σύνδεση αντικειμενικού – υποκειμενικού, για τη σημασία της πάλης σε μη επαναστατικές συνθήκες. Η διαφωνία με τη γραμμή/πρακτική εδώ ΔΕΝ παίζει κανένα ρόλο. Η ορθή μεθοδολογία και η έμφαση στη διαπάλη των ιδεών ,εντός και εκτός οργάνωσης, παίζουν τον αποφασιστικό ρόλο. Στην ίδια κατεύθυνση η επικέντρωση στις Κομματικές Οργανώσεις Βάσεις ως «κύτταρα» διεξαγωγής αυτής της πάλης, ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΟΛΩΝ μετώπων ή πρωτοβουλιών, ατέρμονων συζητήσεων σε νεκρές σελίδες χαρτί με τη «ρόδα να γυρίζει στον αέρα».

Η επαφή με τις ευρύτερες μάζες ,ορθά επισημαίνεται, πως μπορεί να γίνει ΜΟΝΑΧΑ με όχημα την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και το ΠΟΛΙΤΙΚΟ της κίνημα! Ας θυμηθούμε την πλημμυρίδα των μικροαστικών ιδεών στις πλατείες των αγανακτισμένων, ποιο άλλο θα μπορούσε να ήταν το όχημα για τον όποιο ,σοβαρό, επηρεασμό αυτού του κόσμου;

Π.χ.  είναι τελείως διαφορετικό να λες «είμαι ο Βασίλης και είμαι καλά, είμαι μέλος του ΝΑΡ και ήρθα να σας πω την αλήθεια», από το να οργανώνεις/κατευθύνεις την πολιτική δράση, ώστε να ακουστεί την κρίσιμη στιγμή «είμαι ο πρόεδρος της εργοστασιακής επιτροπής του τάδε εργοστασίου, κλιμακώστε την πάλη σας! Εμείς παράγουμε τα πάντα, σε περίπτωση «black out» έχουμε τις δυνατότητες να συνεχίσουμε την παραγωγή και να νικήσουμε!»

Αυτή η πάλη ΔΕΝ μπορεί να αντιμετωπίζει την Εργατική τάξη στη σφαίρα της κυκλοφορίας, ούτε ως γραμμική συνέχεια της εκλογικής στήριξης στη Σοσιαλδημοκρατία! Αυτή η πάλη θα διεξαχθεί «έξω και απέναντι» σε ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, στην οργάνωση αποκλειστικά της τάξης για να πουλήσει «ακριβότερα» το εμπόρευμα εργατική δύναμη!

Τζώτζης Βασίλης

Ξάνθη 10/1/2017

Υ.Γ. Σε μια επόμενη παρέμβαση με αφορμή ΚΑΙ το διάλογο για το 4^ο συνέδριο της νΚΑ, ΟΣΟ και τα σημειώματα του σ. Π.Μ. για το τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς θα ασχοληθούμε με το ζήτημα υποκειμενικών VS αντικειμενικών δυνατοτήτων!

πηγη: pandiera.gr

Ένα παγόβουνο που καλύπτει μια επιφάνεια 5.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων (σχεδόν η έκταση του Μπαλί στην Ινδονησία) ενδέχεται σύντομα να αποκολληθεί από την κρηπίδα πάγου της δυτικής Ανταρκτικής, όπως προειδοποιούν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Σουόνσι (Βρετανία).

«Ένα παγόβουνο, που ενδεχομένως είναι ένα από τα 10 μεγαλύτερα που έχουν ποτέ εντοπιστεί, ετοιμάζεται να αποσπασθεί από την Ανταρκτική» επισημαίνουν οι επιστήμονες σε ένα δελτίο τύπου.

H κρηπίδα πάγου (γνωστή και ως "Larsen C") είναι 85 φορές μεγαλύτερη από το Μανχάταν, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της ηπείρου και το πάχος της φθάνει τα 350 μέτρα.

Εδώ και χρόνια, οι επιστήμονες παρατηρούν τη ρωγμή που έχει σχηματιστεί σε αυτήν την περιοχή και που πλέον υπερβαίνει σε μήκος τα 150 χιλιόμετρα.

Όμως «τον Δεκέμβριο αυτή η ρωγμή επεκτάθηκε κατά 18 χιλιόμετρα και δεν απομένουν παρά περίπου 20 χιλιόμετρα προτού να μην αποτελεί πλέον τμήμα της κρηπίδας πάγου».

«Θα ένιωθα έκπληξη στην περίπτωση που αυτό δεν αποκολληθεί τους επόμενους μήνες» είπε ο Άντριαν Λάκμαν, ένας από τους ερευνητές, σε ένα δελτίο τύπου, κάνοντας λόγο για «ένα τεράστιο γεωγραφικό συμβάν που θα αλλάξει το τοπίο» αυτής της περιοχής.

Η εκρηκτική εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία εμποδίζει οποιαδήποτε βιώσιμη λύση.

Δύο ημέρες πριν το ραντεβού της Γενεύης, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό βρίσκονται επί ξυρού ακμής. Όπως αναγνώρισε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, στη χθεσινή συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στη Νέα Υόρκη, δεν επετεύχθη η παραμικρή προσέγγιση. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αμφίβολη παρέμενε ακόμη και η μετάβαση των Τσίπρα και Ερντογάν στη Γενεύη, ενώ η Αθήνα είχε αποκλείσει εκ των προτέρων συνάντηση των δύο ανδρών.

Με αυτά τα δεδομένα, οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης εμφανίζονται θνησιγενείς προτού καν ξεκινήσουν. Η τεχνητή αισιοδοξία που είχε καλλιεργηθεί από κύκλους της Λευκωσίας, της Αθήνας και ξένων δυνάμεων για την προσέγγιση Αναστασιάδη- Ακιντζί, διαψεύσθηκε από τις εξελίξεις. Ο βασικός παράγοντας που οδηγεί, κατά τα φαινόμενα, σε αδιέξοδο είναι η άρνηση της Άγκυρας να συζητήσει τα θεμελιώδη ζητήματα σχετικά με την κατάργηση του καθεστώτος των εγγυήσεων και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. Αν υπήρχε στοιχειώδης ρεαλισμός, Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε εξ αρχής να εκτιμήσουν ότι παρόμοιες, στρατηγικής σημασίας υποχωρήσεις από την πλευρά της Τουρκίας ήταν όνειρα θερινής νυκτός, τουλάχιστον στη δεδομένη συγκυρία.

Την ίδια εβδομάδα που θα πραγματοποιούνται στη Γενεύη οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, στην Άγκυρα η τουρκική Εθνοσυνέλευση θα συζητά τη συνταγματική μεταρρύθμιση που επιθυμεί διακαώς ο Ερντογάν, προκειμένου να θεσπιστεί προεδρικό σύστημα, που θα νομιμοποιεί τις υπερεξουσίες του. Πρόκειται για τον κορυφαίο πολιτικό στόχο του Ερντογάν, τον οποίο ο ισλαμιστής πολιτικός επιδιώκει με επιμονή στα 14 χρόνια από την άνοδο του κόμματός του, ΑΚΡ, στην εξουσία. Για να τον πετύχει, έχει οικοδομήσει μια επικίνδυνη, αντιδραστική συμμαχία του ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ (Γκρίζοι Λύκοι) πάνω σε υπερεθνικιστική βάση. Ενδεχόμενες, σημαντικές υποχωρήσεις του στο Κυπριακό τη δεδομένη στιγμή θα έθεταν σε κίνδυνο αυτή τη συμμαχία και, μαζί μ’ αυτήν, το όνειρο της ζωής του προέδρου- σουλτάνου.

Πολύ περισσότερο που εδώ και μήνες η Τουρκία ζει σε ατμόσφαιρα εθνικιστικής ψύχωσης, που καλλιεργείται μεν από το ΑΚΡ, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (με την Κεμαλική αντιπολίτευση του CHP συχνά να πλειοδοτεί σε ρεβανσιστικές διακηρύξεις για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου) με εξαίρεση το αριστερό, φιλοκουρδικό HDP, που τελεί υπό διωγμόν, και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Η ατμόσφαιρα αυτή, πέραν των εσωτερικών σκοπιμοτήτων, απηχεί τους φόβους μεγάλου μέρους του τουρκικού κατεστημένου ότι οι ανακατατάξεις που έχουν δρομολογηθεί στη Συρία και το Ιράκ από τους Δυτικούς συμμάχους τους ενδέχεται να ζημιώσουν την Τουρκία, πρωτίστως στο καυτό, κουρδικό μέτωπο. Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, το οποίο στη συνείδηση της πλειονότητας των Τούρκων ενθαρρύνθηκε από τις ΗΠΑ, ήρθε να ενισχύσει τον πληγωμένο, τουρκικό εθνικισμό.

Χαρακτηριστικές του κλίματος που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις Τουρκίας- ΗΠΑ ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας Φικρί Ιζίκ, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνησή του είναι πιθανό να απαγορεύσει στο ΝΑΤΟ να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη βάση του Ιντσιρλίκ για επιχειρήσεις στη Συρία. Μάλιστα, ο Ιζίκ έφτασε να θέσει, για πρώτη φορά, σε αμφισβήτηση ακόμη και αυτή τη συμμαχική σχέση της χώρας του με το ΝΑΤΟ. Δικαιολογώντας τις απειλητικές δηλώσεις του, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στο συροκουρδικό κόμμα PYD όπλα, τα οποία φτάνουν στο ΡΚΚ, που διεξάγει φονικές τρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Τουρκία. Επιπλέον, εξέφρασε την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι οι Αμερικανοί αρνούνται να ενισχύσουν με αεροπορικές επιδρομές τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στο συριακό Βορρά και ιδίως στο Αλ Μπαμπ, όπου οι Τούρκοι συναντούν πεισματική αντίσταση από το Ισλαμικό Κράτος.

Βεβαίως, θα ήταν πολύ πρόωρο να εικάσει κανείς ότι η Τουρκία έχει μπει σε μη αναστρέψιμη πορεία ρήξης με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση Ερντογάν- Γιλντιρίμ θα ρίξει όλη την ευθύνη για τα υπάρχοντα προβλήματα στη διοίκηση Ομπάμα, ελπίζοντας ότι η προεδρία Τραμπ θα ακολουθήσει μια πιο ευνοϊκή, για τα τουρκικά συμφέροντα πολιτική στην περιοχή. Άλλωστε οι Ρεπουμπλικανοί είχαν λιγότερη ανάγκη, παραδοσιακά, να ντύνουν την εξωτερική τους πολιτική με φιοριτούρες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντονότερη τάση να στηρίζονται στις παραδοσιακές χώρες- προγεφυρώματα στη Μέση Ανατολή, όπως το Ισραήλ, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

Σε κάθε περίπτωση, η εκρηκτική κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας και οι αβεβαιότητες της εποχής Τραμπ στις ΗΠΑ καθιστούν τη σημερινή συγκυρία εντελώς απρόσφορη για στρατηγικές επανατοποθετήσεις στα καίρια προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού. Βραχυπρόθεσμα, αυτό είναι ίσως το λιγότερο κακό για τους λαούς της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας- η αναβολή της λύσης είναι καλύτερη από μια ΝΑΤΟϊκή λύση, που θα εμπεριείχε τον σπόρο της μελλοντικής σύγκρουσης. Μεσοπρόθεσμα, μόνο η συνεννόηση, η αλληλεγγύη και η κοινή δράση των φιλειρηνικών, αντιιμπεριαλιστικών, διεθνιστικών δυνάμεων των τριών χωρών μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα, που δηλητηριάζουν τη συμβίωσή τους και διατηρούν ενεργό το ηφαίστειο των εθνικιστικών συγκρούσεων.

ΑΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

Σε ένα είδος «ιστορικού», στην πραγματικότητα ανιστόρητου, «συμβιβασμού», το δεξιό ΔΗΣΥ του Ν. Αναστασιάδη και το αριστερό ΑΚΕΛ του Άντρου Κυπριανού έχουν συμπήξει στην πράξη κοινό μέτωπο εναντίον όλων των άλλων κομμάτων και απόψεων στην Κύπρο και στην Ελλάδα κάτω από μια νέα εκδοχή του παλιού σχεδίου Ανάν.

Χωρίς, φυσικά, να υπερασπιζόμαστε τα άλλα κόμματα της Κύπρου, θεωρούμε ότι το ετερόκλητο αυτό κυπριακό μέτωπο ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ, το οποίο ακολουθούν, με επιμέρους διαφορές, όλα τα μνημονιακά κόμματα της Ελλάδας, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τη ΝΔ, είναι ένα μέτωπο για μια «λύση» στην Κύπρο που δεν θα είναι βιώσιμη και κυρίως δεν θα διασφαλίζει την Κύπρο ως ενιαίο, κυρίαρχο και ανεξάρτητο ομόσπονδο κράτος, χωρίς ξένες βάσεις και στρατούς και με λειτουργική αποτελεσματικότητα.

Κ.Μ

Κοινό μέτωπο ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ απέναντι στις άλλες φωνές στην Κύπρο

Οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Κύπρου, του κεντροδεξιού Δημοκρατικού Συναγερμού και του αριστερού Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) επέκριναν τα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, γιατί ακόμη και τις παραμονές της διάσκεψης της Γενεύης επιδίδονται σε πολεμική εναντίον του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου είπε ότι οι πολιτικές δυνάμεις με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα, όσο πλησιάζουν καθοριστικές εξελίξεις στο Κυπριακό.

«Ακόμα και την καλύτερη λύση να πετύχουμε, αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν πρόκειται να την αποδεχθούν», είπε ο κ. Νεοφύτου, επισημαίνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις προσφέρουν την καλύτερη προοπτική για λύση του Κυπριακού.

Διερωτήθηκε τι θα πράξουν τα πέντε κόμματα του Κέντρου, εάν στις 12 Ιανουαρίου, ο κ. Αναστασιάδης πετύχει στις συνομιλίες κατάργηση του συστήματος Εγγυήσεως του 1960.

«Είναι καιρός να σταματήσουν να κάνουν μαθήματα πατριωτισμού στους άλλους», είπε ο κ. Νεοφύτου.

Ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού επανέλαβε την έκκλησή του για μορατόριουμ δηλώσεων ώστε να μη προκληθεί βλάβη στη διαδικασία της Γενεύης, ενώ σημείωσε ότι θέση του κόμματός του είναι πως όσα λιγότερο λέγονται δημοσίως αυτή την περίοδο τόσο το καλύτερο είναι για το εθνικό πρόβλημα.

«Δυστυχώς κάποια κόμματα δεν βάζουν πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον αλλά τις κομματικές σκοπιμότητες» ανέφερε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Διονύσης Ελευθεράτος

Περί ”σιγουριάς”, τραπεζών, βαγονιών και ζουρλομανδύα

Να λοιπόν τα «μεγάλα οράματα» του σύγχρονου «success story», για το πρώιμο (ή και όχι) 2017: Πρώτο, να ολοκληρωθεί «όσο το δυνατόν συντομότερα» κι αυτή η «αξιολόγηση». Το «πάση θυσία» δεν λέγεται, αλλά και γιατί να ειπωθεί; Ανήκει στην κατηγορία των ευκόλως εννοούμενων που παραλείπονται. Όταν, άλλωστε, επέλθουν και οι επόμενες περικοπές, όλο και κάποια λεκτική πιρουέτα θα αναλάβει – πάλι- να υποτιμήσει τη νοημοσύνη του κόσμου, περίπου όσο υποβαθμίζει και τη ζωή του ο «ευρω- μονόδρομος». Αφ’ ης στιγμής αποδείχθηκε, λχ, ότι υπάρχει και «13^η σύνταξη εφάπαξ καταβαλλόμενη», αλλά – ω του θαύματος-  παραμένουσα «σύνταξη», τίποτε δεν αποκλείεται (να ακουστεί).

Δεύτερο όραμα: Να «αποκατασταθεί η οικονομική σταθερότητα». Ναι, ντε, αυτή που υποτίθεται πως θα την είχαμε δεδομένη στην τσέπη μας (διότι οτιδήποτε στρογγυλοκάθεται σε τσέπη σχεδόν άδεια, «βρίσκει» χώρο, στερεώνεται καλά και δεν πετάγεται έξω), από τον «δύσκολο συμβιβασμό» της 12^ης Ιουλίου 2015 και εντεύθεν. Ναι, μωρέ, αυτή που κατά έναν περίεργο τρόπο αίρεται πριν από κάθε «αξιολόγηση», μολονότι παραμένει ακλόνητο το «στάτους» της πλήρους κυβερνητικής υποταγής στα κανιβαλικά «θέλω» των δανειστών.

Τρίτο όραμα: Ως αποτέλεσμα της «άρσης της αβεβαιότητας» νούμερο (τάδε- χάσαμε τον λογαριασμό), να εισέλθουμε  επιτέλους στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι και να ανασάνουν οι τράπεζές «μας»… Πώς το λέγαμε παλιά, στις ταινίες; «Εδώ ήλθαμε πάμε να φύγουμε…».

Άντε, λοιπόν, φτου κι από την αρχή. Νυν υπέρ πάντων το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για να έχουν τουλάχιστον μια κάποια σιγουριά οι καταθέτες. Για να ζούμε με την ελπίδα ότι μπορεί οι τράπεζες να «δώσουν ρευστότητα στην «πραγματική οικονομία». Για να έχουν κάποια υπόσταση ως «συναλλασσόμενοι» και «πελάτες» των τραπεζών, εάν βεβαίως δεν χρωστούν σε αυτές, όσοι νιώθουν ευτελισμένοι ως εργαζόμενοι, ως αναζητούντες εργασία, ως συνταξιούχοι ή ως παραζαλισμένοι, οι οποίοι μαδούν τη μαργαρίτα για να μαντέψουν: Θα λάβουν άραγε ποτέ σύνταξη, κάτι που να της μοιάζει,  ή θα αρκεστούν σε κάποιο επίδομα νεκρικής τελετής, το οποίο δεν αποκλείεται να βαπτιστεί ως αντικατάσταση της… 12^ης και 13^ης ;

Σε ένα ερώτημα, όμως, αποφεύγουν να απαντήσουν όσοι έμαθαν να σκέφτονται όπως ο… Γ. Στουρνάρας: Πώς διάολο θα μπορούσε στ’αλήθεια να ορθοποδήσει πραγματικά ένα τραπεζικό σύστημα, ήδη εξουθενωμένο. υπό συνθήκες διαρκώς επεκτεινόμενης ένδειας, άρα και αδυναμίας του κόσμου να αποταμιεύσει;

Υποτίθεται πως τα «capital control» χαλάρωσαν, υποτίθεται πως κάποια «σιγουριά» έχει επέλθει (ναι, είπαμε, αυτή που…ξαναφεύγει στις παραμονές  κάθε «αξιολόγησης»), αλλά οι ιδιωτικές καταθέσεις δεν αυξήθηκαν από το τέλος του 2015 έως το τέλος του 2016 παρά μόνο κατά 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ, Από τα 123,4 έφθασαν στα  127 δισεκατομμύρια. Τον Σεπτέμβριο του 2009, δηλαδή προ μνημονίων, ήταν 237, 8 δισεκατομμύρια…

Το χρήμα απλώς ανακυκλώνεται. Οι καταθέτες το αποσύρουν από τις τράπεζες για να διεκπεραιώσουν τις συναλλαγές τους και κατόπιν οι επιχειρήσεις το καταθέτουν εκ νέου, ως «νέο» χρήμα. Έτερον ουδέν, ή, άντε, σχεδόν ουδέν. Πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά;  Κουράστηκε ο κόσμος να ακούει εκκλήσεις για επανατοποθέτηση του χρήματος στις τράπεζες, λες και είναι πχ λίγοι όσοι έχουν ήδη ξοδέψει σημαντικό τμήμα των «έτοιμων» για να ζήσουν.

Στεκόμαστε λίγο παραπάνω στον τομέα των τραπεζών, επειδή θέλουμε να δείξουμε πως ούτε αυτός ξεφεύγει από τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο, για να θυμηθούμε την παλιά ρήση του Μπέρναρντ Μάλαμουντ, δεν υπάρχει σωστός σταθμός, εάν έχεις μπει σε λάθος τρένο.  Όπως δεν  υπάρχει σοφή κίνηση, εάν αυτή σε διατηρεί στην κινούμενη άμμο.

Η ιδέα πως αν υποβαθμίσουμε κι άλλο τη ζωή μας κάτι θα έχουμε να κερδίσουμε τουλάχιστον ως… πελάτες των τραπεζών, δεν είναι λιγότερο εξωφρενική από όσες έχουμε έως τώρα ακούσει: Ότι κι από μέτρα ύφεσης μπορεί «να πάρει εμπρός η οικονομία», ότι η λιτότητα ίσως και να σώσει το ασφαλιστικό σύστημα (!), ότι, ότι, ότι.

Υπάρχει τέταρτο όραμα; Ω, ναι. Να αναχθεί σε συγκροτημένη επιστήμη – πολιτική, επικοινωνιακή, ή ό,τι άλλο νομίζετε- η θεωρία του Ευκλείδη Τσακαλώτου για τον «ζουρλομανδύα». Δηλαδή, για το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο είναι αρκούντως παρανοϊκό όταν ο υπουργός  αρθρογραφεί στο Open Democracy, αλλά ικανό να οδηγήσει σε «ανάκαμψη» ή τουλάχιστον να μην την αποτρέψει, οσάκις ο ίδιος άνθρωπος «επιχειρηματολογεί» ενώπιον εγχώριου ακροατηρίου, υπέρ της ανάγκης να επιδειχθεί υπομονή και πίστη στο φως που κάποια στιγμή «θα φανεί στην άκρη του τούνελ»…

Αν μη τι άλλο, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εξέθεσε την μνημονιακή «αντιπολίτευση» που ειρωνεύεται την κυβέρνηση πως «κάθεται σούζα» όταν δίνει αναφορά στους «έξω» και «λεονταρίζει», στα καθ’ ημάς. Τώρα που ο Ευκλείδης «έβγαλε» όλη του την καταπιεσμένη αριστεροσύνη μιλώντας σε ένα διεθνές δίκτυο, η χλευάζουσα διαπλοκή ας καταπιεί τη γλώσσα της. Μην το υποτιμάτε, ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κυβερνητική «επιτυχία» σε όλο το 2017…

* ΠΗΓΗ: Εφημερίδα “Πριν”

Εναλλακτικά σενάρια επιβολής νέων δημοσιονομικών μέτρων για την περίοδο 2019-2020 εξετάζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να γεφυρώσει το «χάσμα» που τη χωρίζει αυτή τη στιγμή από τους δανειστές και να κλείσει το συντομότερο δυνατό τις εκκρεμότητες της δεύτερης αξιολόγησης της πορείας υλοποίησης του Μνημονίου με μια νέα συμφωνία η οποία θα περιλαμβάνει και την κατάθεση του νέου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής.

Τα σενάρια που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη μείωση του αφορολογήτου ορίου των μισθωτών, των συνταξιούχων και των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών, την περαιτέρω περικοπή των συντάξεων και μια νέα αύξηση συντελεστών ΦΠΑ.

Οι υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους επεξεργάζονται σενάρια μείωσης του αφορολογήτου ορίου όχι στις 5.000 ευρώ όπως ζητάει το ΔΝΤ αλλά σε υψηλότερα επίπεδα. Ταυτόχρονα ξεκινά ένας γύρος πολιτικής διαπραγμάτευσης που σφραγίζεται με τις συναντήσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου με τον Μισέλ Σαπέν αλλά και τον Πιερ Μοσκοβισί.

Σύμφωνα με πληροφορίες δεν αποκλείεται πλέον το ενδεχόμενο το οικονομικό επιτελείο να αποδεχθεί νέα μέτρα για τη διετία 2019-2020, όχι όμως στο ύψος των 4,5 δισ. ευρώ που ζητά το ΔΝΤ αλλά στα επίπεδα των 2 με 2,5 δισ. ευρώ προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση και να μπει η χώρα τον Απρίλιο στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η εξοικονόμηση των 2 με 2,5 δισ. ευρώ για τη διετία 2019-2020 εξετάζεται να προκύψει από την εφαρμογή των ακόλουθων μέτρων:Μείωση του αφορολόγητου ορίου εισοδήματος των μισθωτών, των συνταξιούχων και των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών κοντά στα 7.000 ευρώ από τα επίπεδα των 8.636 έως 9.545 ευρώ που βρίσκεται σήμερα. Ειδικότερα εξετάζεται σενάριο που προβλέπει την περικοπή του αφορολόγητου ορίου για τους άγαμους χωρίς παιδιά μισθωτούς, συνταξιούχους και κατά κύριο επάγγελμα αγρότες από τα 8.636 ευρώ στα 6.818 ευρώ, μέσω της μείωσης της έκπτωσης φόρου από το επίπεδο των 1.900 ευρώ στο επίπεδο των 1.500 ευρώ. Από κει και πέρα για όσους βαρύνονται με ένα ή περισσότερα εξαρτώμενα μέλη, το αφορολόγητο θα κλιμακώνεται σε λίγο πιο υψηλά επίπεδα και συγκεκριμένα μεταξύ 7.000 και 8.500 ευρώ.

Σε μια τέτοια περίπτωση ακόμη και οι χαμηλόμισθοι που λαμβάνουν καθαρά ποσά της τάξης των 500 ευρώ το μήνα, καθώς επίσης και δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι με μηνιαίες αποδοχές ύψους τουλάχιστον 584 ευρώ, θα κληθούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος.

Οι περισσότεροι δε από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες με ετήσια εισοδήματα άνω των 7.000 ευρώ θα χρεωθούν σε ετήσια βάση με επιπλέον φόρο εισοδήματος ύψους 400 ευρώ έκαστος.

Αύξηση του μεσαίου συντελεστή ΦΠΑ από το 13% στο 14% ή ακόμη και στο 15%. Τυχόν εφαρμογή του μέτρου αυτού θα έχει ως συνέπεια να σημειωθούν ανατιμήσεις σε βασικά είδη διατροφής.

Ψαλίδισμα της «προσωπικής διαφοράς» στις κύριες συντάξεις με έμφαση στις υψηλότερες.

Τα εναλλακτικά σενάρια που εξετάζονται από το οικονομικό επιτελείο περιλαμβάνουν είτε και τα τρία παραπάνω μέτρα μαζί είτε τουλάχιστον δύο από τα τρία με περισσότερα πιθανά τη μείωση του αφορολογήτου και την αύξηση του μεσαίου συντελεστή ΦΠΑ.

Η περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» των κύριων συντάξεων, έστω και μερική, συγκεντρώνει πολύ λιγότερες πιθανότητες.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 4308 Β/30-12-2016) τροποποίηση της υπ’ αριθμ 3636/04/15/13-05-2015 απόφασης σχετικά με την αντικατάσταση πτυχίου Ναυκλήρου (MANILA 2010) που αφορά όσους δεν είχαν τις προϋποθέσεις σύμφωνα με την αρχική απόφαση (αριθμ 3636/04/15/13-05-2015). Η τροποποίηση έχει ως ακολούθως:

« Οι κατέχοντες πτυχίο Ναυκλήρου οι οποίοι δεν έχουν θαλάσσια υπηρεσία καταστρώματος 12 μηνών κατά την τελευταία πενταετία πριν την 01-01-2012, αποκτούν το προβλεπόμενο από το άρθρο 9 του πδ 141/2014 πτυχίο Ναυκλήρου εφόσον, επιπρόσθετα των ως άνω αναφερομένων δικαιολογητικών, ολοκληρώσουν επιτυχώς τις ειδικές εξετάσεις στην ΑΕΝ/ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ασπροπύργου, ως αυτές προβλέπονται από το Παράρτημα 3 της αριθμ. Μ 2115.1/2/1992/06-07-1992 υπουργικής απόφασης «Κύρωση του Κανονισμού Εκπαίδευσης του Ειδικού Τμήματος υποψηφίων Πλοιάρχων Γ' τάξεως» (Β' 508), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, σε ύλη που θα καθοριστεί με Απόφαση ΥΝΑΝΠ/ΑΛΣ/ΕΛ.ΑΚΤ/ΔΕΚΝ Α' σε θεματικές ενότητες που προσιδιάζουν στην Τάξη και Κατηγορία του Κατάλληλου Πιστοποιητικού που κατέχουν».

Οι θάνατοι προσφύγων και μεταναστών σε όλο τον κόσμο κατέγραψαν πρωτοφανές ρεκόρ το 2016 καθώς 7.495 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, αριθμός κατά το ένα τρίτο υψηλότερος από το 2015, με την μεγαλύτερη πλειοψηφία των θανάτων να καταγράφεται στην Μεσόγειο, ανακοίνωσε χθες ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ).

Στη γειτονιά μας δηλαδή στη Συρία  οι Ρώσοι, με τα πιστά στρατεύματα  στον πρόεδρο Άσαντ, με τους Ιρανούς συμμάχους τους  και την φιλοϊρανική Χετζμπολάχ του Λιβάνου, απελευθέρωσαν το Χαλέπι.

Με αυτόν τον τρόπο  επισφραγίζεται μια Ρωσική στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική νίκη  χαμηλού οικονομικού κόστους και τεράστιας στρατηγικής σημασίας  για τα εθνικά τους συμφέροντα. 

Όλοι πρέπει να θυμούνται ότι πριν από περίπου πέντε χρόνια μια  αλυσίδα  "χρωματιστών επαναστάσεων" επεκτείνονταν από την Μέση Ανατολή στη Βόρια Αφρική.

Οι βίαιες λαϊκές εξεγέρσεις ξεσπούσαν σχεδόν  ταυτόχρονα  σε Συρία ,Αίγυπτο, Λιβύη και  Τυνήσια με πρόθεση και αίτημα  των εξεγειρόμενων την  ανατροπή των διεφθαρμένων τυραννικών καθεστώτων που τους κυβερνούσαν.

Σε Αίγυπτο, Λιβύη και Τυνησία ο στόχος των εξεγερμένων και των υποστηρικτών τους επέτυχαν τις προσδοκώμενες ανατροπές .Αντίθετα στη Συρία  η αλυσίδα των "χρωματιστών επαναστάσεων" έσπασε.

Τι σημαίνει αυτό το σπάσιμο της αλυσίδας;

Σε παλαιότερο άρθρο  μου είχα αναφερθεί στον αγώνα δρόμου που έχουν επιδοθεί οι υπερδυνάμεις ΗΠΑ και ΡΩΣΙΑ  στον σχεδιασμό, την υλοποίηση  και τον έλεγχο των  μοντέρνων δρόμων μεταφοράς ενέργειας  και τροφοδοσίας  της ΕΥΡΩΠΗΣ με καύσιμα  μέσω των γνωστών σε όλους "αγωγών μεταφοράς φυσικού αερίου και πετρελαίου".

Είναι  αγωγοί  ζωτικής σημασίας για την οικονομία  των ανεπτυγμένων χωρών στις συνθήκες της διαιωνιζόμενης οικονομικής κρίσης και της ανάγκης για βελτίωση της κερδοφορίας των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων.

Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και ο αγώνας των υπερδυνάμεων για τον έλεγχο της Συρίας.

Κατά τους αμερικανικούς σχεδιασμούς  η διαφαινόμενη επιδίωξη τους ήταν ο ολικός ή μερικός έλεγχος από αυτούς  των εδαφών  της Συρίας ,όπου, μέσα από μια επιθυμητή από αυτούς  σύσταση ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους  με εδάφη που κατέχουν σήμερα το Ιράκ, η Συρία και η Τουρκία  θα τους επέτρεπε την διέλευση  αγωγού μεταφοράς  του Αραβικού πετρελαίου στην Ευρώπη.

Αυτό το σχέδιο θα λειτουργούσε σε συνδυασμό με τον σε φάση  υλοποίησης Αζέρικο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου, από την περιοχή της Κασπίας μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη.

Η υλοποίηση  αυτού  του σχεδιασμού θα απέτρεπε  την σημερινή Ρωσική μονοπωλιακή τροφοδοσία της ΕΕ με φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Ένα μεγαλόπνοο σχέδιο που για την υλοποίηση του υπήρχαν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες.

Μεγαλόπνοο διότι με την υλοποίηση του θα περνούσαν  κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των ΗΠΑ:

1)  Οι πετρελαϊκές  πηγές ενέργειας  και το δίκτυο αγωγών μεταφοράς και διανομής πετρελαίου  από την Αραβική χερσόνησο στην ΕΕ.

2) Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της Αζαρίας στην Κασπία θάλασσα και ο αγωγός της μεταφοράς του φυσικού της αερίου για τροφοδοσία της αγοράς της  ΕΕ μέσω Τουρκίας.

3)  Η  πετρελαιοπαραγωγός  Λιβύη, με ότι σημαίνει αυτό.

4) Η Αίγυπτος με την τεράστιας στρατηγικής σημασίας  θαλάσσια λεωφόρο της  διώρυγας του Σουέζ. Του θαλάσσιου δηλαδή δρόμου μέσω του οποίου διακινείται σε ετήσια βάση, κολοσσιαίος όγκος εμπορικών και βιομηχανικών  αγαθών από και προς την Ευρώπη .

Αρχικά η εφαρμογή του σχεδίου, απέδωσε σχετικά εύκολα, κάποιους πρώτους καρπούς σε Αίγυπτο, Λιβύη και Τυνησία.

Στη Συρία όμως για κάποια φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους γεγονότα, δεν πραγματοποιήθηκε η ποθητή ανατροπή του Άσαντ και αυτό σηματοδότησε την απαρχή των μέχρι σήμερα γνωστών σε όλους εξελίξεων στη Συρία.

Ας προσπαθήσουμε να ιχνηλατήσουμε τα φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους γεγονότα.

1.     Η κατάρριψη του Ρωσικού πολεμικού αεροσκάφους από αντίστοιχο Τουρκικό.

2.     Το αποτυχημένο  στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία.

3.     Μπαράζ βομβιστικών επιθέσεων σε διάφορες Τουρκικές πόλεις.

4.     Η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα. (19 ΔΕΚ)

5.     Η πραγματοποίηση συνόδου υπουργών εξωτερικών Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας με θέμα την επίλυση του Συριακού.

Κατά την διάρκεια επιθετικής αεροπορικής επιχείρησης επί Συριακού εδάφους και ευρισκόμενο μέσα  στον εναέριο χώρο της Συρίας, ρωσικό βομβαρδιστικό καταρρίπτεται , από Τουρκικό μαχητικό F-16  το οποίο είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο Ιντσιρλίκ.

Το αεροδρόμιο του Ιντσιρλίκ δεν είναι απλά ένα τυχαίο στρατιωτικό αεροδρόμιο αλλά μια τεράστιας σημασίας για την Μ. Ανατολή αεροπορική βάση του ΝΑΤΟ και κατ’ επέκταση των αμερικανών.

 Σε αυτό σταθμεύουν Τουρκικές, Νατοϊκές και αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις και πυρηνικά όπλα, έτοιμα να εμπλακούν ανά πάσα στιγμή σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Μ . Ανατολή. Είναι με λίγα λόγια ένα προωθημένο πανίσχυρο νατοϊκό οχυρό στα νοτιανατολικά  σύνορα της Τουρκίας υψηλής αξίας.

Μετά την αποτυχία του Τουρκικού στρατιωτικού πραξικοπήματος και με αφορμή  τον νυχτερινό βομβαρδισμό της προεδρικής κατοικίας στην Άγκυρα, με εντολή Ερντογάν, η αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ τίθεται σε αστυνομική  πολιορκία. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται  αριθμός πραξικοπηματιών μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν σαν πραξικοπηματίας και ο τούρκος διοικητής της βάσης καθώς και ο πιλότος  του F-16  που κατέρριψε το ρώσικο βομβαρδιστικό.

 Με λίγα λόγια η πανίσχυρη νατοϊκή βάση και η διοίκηση του Ιντσιρλίκ έπαιξε σε δυο σοβαρά  επεισόδια για την Τουρκική εθνική ασφάλεια  κεντρικό και κυρίαρχο  ρόλο. Αξίζει δε να υπογραμμιστεί ότι και στα δυο επεισόδια, τα ίδια πρόσωπα έπαιξαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Έτσι ενώ αρχικά η ρωσική ρητορική έριχνε αποκλειστικά ευθύνες στην τουρκική πλευρά, προϊόντος του χρόνου, άρχισε περιέργως να αποδέχεται τις  τουρκικές δικαιολογίες και σταδιακά να εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία.

Εδώ απαιτείται μια διευκρινιστική παρένθεση. Η Τουρκία από την αρχή της Συριακής κρίσης εκδήλωνε,  την αντίθεση της και την δυσφορία της , στην αμερικανική πρόθεση δημιουργίας Κουρδικού κράτους στα σύνορα της.

Μια πολιτική θέση, την οποία σε κάθε ευκαιρία τόνιζε και υπογράμμιζε με κάθε τρόπο σε όλους τους  συνομιλητές της, προκαλώντας την δυσφορία της Ουάσινγκτον. Η οποία με τη σειρά της  και με τον τρόπο της  έδειχνε τον "σωστό δρόμο".

 Αντίθετα η Τουρκία αντί να βαδίζει στον υποδεικνυόμενο  “σωστό δρόμο" προσπάθησε μέσα από διπλωματικές προσεγγίσεις να βρει υποστηριχτές σε χώρες της ΕΕ και στη Ρωσία και με αυτόν τον τρόπο να εναντιώνεται στους σχεδιασμούς και κατ’ επέκταση στα εθνικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Ξαφνικά πυκνώνει ένα μπαράζ  αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων μέσα στην τουρκική επικράτεια που κατά τις τουρκικές αρχές τις προκαλούν κούρδοι.

Την 19η Δεκεμβρίου ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα πέφτει νεκρός από τα πυρά ενός νεαρού αστυνομικού των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας. Ο αστυνομικός μάλιστα είχε λάβει μέρος 8 φόρες σαν προσωπικό αστυνομικής προστασίας του προέδρου Ερντογάν.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη, γίνεται μια ημέρα πριν από την πραγματοποίηση μιας σημαντικής συνόδου, των υπουργών εξωτερικών Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας με θέμα την επίλυση του Συριακού.

Μετά από αυτή την σύντομη παρουσίαση των παραπάνω φαινομενικά άσχετων συμβάντων  γεννιέται ένα  ερώτημα. Τελικά τι συμβαίνει στην Τουρκία του Ερντογάν;

Για να μπορέσουμε να δούμε όσο πιο καθαρά  την  εικόνα της κατάστασης θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από συνωμοσιολογικές αναφορές.

 Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ με μεγάλη στρατηγική σημασία  για αυτό.

Το πάνω χέρι στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ το έχουν οι ΗΠΑ με την κατοχή των κλειδιών της συμμαχίας, που δεν είναι άλλο από το μοναδικό τους δικαίωμα, να αποφασίζουν αποκλειστικά και μόνον αυτοί, αν απαιτηθεί, για χρήση πυρηνικών όπλων που διαθέτει η συμμαχία.

Στη σύγκρουση της  Συρίας αντικρουόμενα συμφέροντα είχαν ΗΠΑ και ΡΩΣΙΑ.

Απώλεια και της Σύριας για τους Ρώσους θα ισοδυναμούσε με τον ασφυκτικό αποκλεισμό τους από τα δρώμενα της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.

Απώλεια της Συρίας για τους αμερικάνους   ισοδυναμεί με απώλεια της δυνατότητας να κατασκευάσουν αγωγό μεταφοράς αραβικού πετρελαίου στην Ευρώπη.

Στη Συριακή σύγκρουση η οποία είναι αλληλένδετη με τα γεγονότα της Ουκρανίας και την  προσπάθεια των ΗΠΑ να περιορίσουν τους Ρώσους στα φυσικά τους σύνορα, η Τουρκία του Ερντογάν  πρόβαλε  ισχυρές αντιρρήσεις στον αμερικανικό σχεδιασμό για δημιουργία Κουρδικού κράτους στα σύνορα της.

Προέβαλε δε αυτές τις αντιρρήσεις  λόγω της ύπαρξης ισχυρής κουρδικής πλειοψηφίας στις νοτιοανατολικές της  επαρχίες και του φόβου απόσχισης τους.

Τα προαναφερθέντα φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους συμβάντα που έχουν διαδραματιστεί υποδηλώνουν μυστικές προσεγγίσεις Τουρκίας και Ρωσίας και σχεδιαζόμενες συνεργασίες άγνωστου επιπέδου.

Η συμμετοχή όμως του Ιρανικού παράγοντα (στενού σύμμαχου της Ρωσίας και ορκισμένου εχθρού των ΗΠΑ) μας επιτρέπει την βάσιμη υπόθεση ότι υπάρχει πρώιμο στάδιο συνεργασίας και αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των τριών.

Σήμερα μάλιστα ο φιλοκυβερνητικός τύπος στην Τουρκία  προβάλει ως τελεσίδικη μια  συνολική συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στην Συρία  η οποία θα επικυρωθεί στην σύσκεψη της πρωτεύουσας του Καζακστάν, Αστάνα.

Η Τουρκία του Ερντογαν, βέβαια,  δεν είναι το Ιράν του Αγιατολαχ Χομεϊνί.

Πρόκειται για μια χώρα βαθιά διχασμένη  οικονομικά, ιδεολογικά και πολιτικά.

Ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται να ισορροπεί κινούμενος χωρίς δίχτυ ασφαλείας. 

Αν, προχωρήσει αυτή η αφύσικη, κατά τους αμερικανούς,  τριμερής  συνεργασία, εκτοπίζονται από την Μ. Ανατολή.

Εκτοπίζονται διότι ο φυσικός γεωγραφικός όγκος Ιράν και Τουρκίας θα τους απομακρύνει από τα πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που βρίσκονται σε χώρες της Κασπίας θάλασσας. Δηλαδή από περιοχές πολύ κοντά  στα νότια σύνορα της σημερινής Ρωσίας.

Αν λοιπόν τα πράγματα συνεχίσουν να εξελίσσονται προς αυτή την κατεύθυνση  μπορεί να γίνουμε θεατές και ηθοποιοί ενός αιματηρού έργου.  

Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ σε λίγες μέρες θα κληθεί να πάρει θέση. Είτε  συνεχίζοντας την  ψυχροπολεμική ρητορική και ακολουθητέα πρακτική Ομπάμα, είτε συμβιβαζόμενος με τους Ρώσους  και αποδεχόμενος μια νέα μοιρασιά.

Η Ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι πριν από μερικές δεκαετίες η Τουρκία και το Ιράν (του Σάχη)  υπό την αμερικανική επιρροή αποτελούσαν το ανάχωμα και το φόβητρο της Ρωσίας.

Αυτό και αν θα είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Lupo di mare

Πηγή: kommon.gr

Π.Μ./Ο τίτλος «κοινωνική πολιτική αλα Μαφία» θα μπορούσε μια χαρά να αποδώσει την ουσία της κυβερνητικής πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (όπως φυσικά και των προηγούμενων από ΝΔ/ΠΑΣΟΚ).

Ας το δούμε συγκεκριμένα για το 2016.

Η κυβέρνηση, «έδωσε» στους συνταξιούχους ένα μέρος από το αυξημένο πλεόνασμα που προέκυψε από την εκτέλεση του Προϋπολογισμού. «Μία και μόνη φορά», καθώς ο Τσακαλώτος ρητά δήλωσε ότι «δε θα το ξανακάνοουμε». Μίλησαν για συνολικό ποσό ύψους 617 εκατομμύρια.

Που τα βρήκαν αυτά (και ακόμη περισσότερα!) χρήματα;

Πρώτα η γενική εικόνα.

Τα καθαρά έσοδα του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν κατά το διάστημα Ιαν – Νοε 2016 σε €47,9 δισ. παρουσιάζοντας αύξηση κατά €1,5 δισ.

Κατά το ίδιο διάστημα, οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού ανήλθαν στα €45,9 δισ., μειωμένες κατά €2,4 δισ. περίπου έναντι του στόχου (€48,3 δισ.).

Πολύ νοικοκυρεμένο το πράγμα: Εισπράττουμε όλο και περισσότερα, ξοδεύουμε όλο και λιγότερα. Μπράβο στα παιδιά…

Ας σκαλίσουμε την εσωτερική εικόνα της «επιτυχίας».

Πως και από πού εισπράττονται περισσότερα;

Από τον επισυναπτόμενο πίνακα φαίνεται ότι η αύξηση των εσόδων, κατά βάση προκύπτει από την αύξηση του ΦΠΑ (+1,4 δις), το φόρο εισοδήματος (+1,2 δις),  τον ΕΝΦΙΑ (+0,5 δις). Στη συντριπτική πλειοψηφία πρόκειται για μετάγγιση εργατικού λαϊκού εισοδήματος προς το κράτος.

Πως ξοδεύονται λιγότερα;

Από τον ίδιο πίνακα φαίνεται πως η εξοικονόμηση προκύπτει κυρίως από μείωση κόστους μισθοδοσίας δημοσίων υπαλλήλων (-252 εκατ), μείωση συντάξεων (-262 εκατ.) και μείωση δημοσίων επενδύσεων (-220 εκατ.)

Κοντολογίς: Οι κυβερνήσεις πουλάνε κοινωνική πολιτική μοιράζοντας στους πολύ φτωχούς ένα μέρος όσων έκλεψαν από τους φτωχούς.

Δηλαδή:

Και αρπάζουν με τη βία και προσβάλουν με την ελεημοσύνη.

Κάτι σαν την κοινωνική πολιτική της Μαφίας, μέσω της οποίας οικοδομούσε (και οικοδομεί) κοινωνικά δίκτυα υποστήριξης.

Συνεπώς,  η εκάστοτε κυβέρνηση είναι περίπου το ίδιο με τη Μαφία;

Όχι φυσικά!

Η Μαφία δρα παράνομα, με παράνομη άσκηση βίας,  με ρίσκο και κίνδυνο να πάνε κάποιοι φυλακή ή να χάσουν το κεφάλι τους.

Η κυβέρνηση δρα νόμιμα, με νόμιμο και αποκλειστικό δικαίωμα βίας (πχ κατάσχεση λογαριασμών, πλειστηριασμός σπιτιών, καταστολή), χωρίς ρίσκο, με Υψηλή Προστασία από την Πύλη (δηλαδή την ΕΕ). Κίνδυνοι δεν υπάρχουν για κανένα, αντίθετα φτιάχνονται βιογραφικά πολιτικής καριέρας.

πηγή: pandiera.gr