Πυκνώνουν τα σύννεφα πάνω από την ευρωζώνη.

Στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2003 έχει πέσει το ευρώ, με την ισοτιμία του έναντι του δολαρίου να κυμαίνεται στο 1,046 και την Deutsche Bank να προβλέπει ότι θα κατρακυλήσει στο 0,95 μέσα στο 2017.

Από μόνη της, η ισοτιμία του νομίσματος δεν λέει και πολλά πράγματα, μάλιστα η πτώση του ευρώ θα μπορούσε να έχει και θετικές συνέπειες, τουλάχιστον για ορισμένες χώρες και κοινωνικές τάξεις: ενίσχυση των εξαγωγών, ενθάρρυνση στην υποκατάσταση εισαγωγών από εγχώρια προϊόντα, τόνωση του πληθωρισμού σε μια ευρωζώνη που υποφέρει από αποπληθωρισμό και “απεργία” επενδύσεων, αύξηση του εξωτερικού τουρισμού. Αρκετούς από αυτούς τους στόχους, άλλωστε, επεδίωκε και το περίφημο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE) της ΕΚΤ υπό τον Μάριο Ντράγκι.

Ωστόσο η πτωτική πορεία του ευρώ δεν οφείλεται κυρίως στη βούληση και τις πρωτοβουλίες των κυρίαρχων της ευρωζώνης. Είναι πασίγνωστο ότι το χρήμα που έριξε στην αγορά ο Ντράγκι απέτυχε να αναζωογονήσει την αναιμική οικονομική ανάπτυξη και ότι κατά κύριο λόγο εξαντλήθηκε στο να βοηθήσει τις τράπεζες να κλείσουν κάποιες από τις μαύρες τρύπες τους.

Ο πιο άμεσος παράγοντας που ωθεί προς τα κάτω το ευρώ είναι η άνοδος του δολαρίου λόγω της δυναμικότερης ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας σε σύγκριση με εκείνη της ευρωζώνης. Η προοπτική δημοσιονομικής χαλάρωσης στις ΗΠΑ με τα μεγάλα επενδυτικά προγράμματα που έχει εξαγγείλει ο Τραμπ στους τομείς των υποδομών δημιουργεί προσδοκίες για περαιτέρω άνοιγμα της ψαλίδας. Η εντελώς φυσιολογική, υπό αυτές τις συνθήκες, απόφαση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ να αυξήσει τα επιτόκια κατά 0,25% (άλλες τρεις αυξήσεις επιτοκίων αναμένονται εντός του 2017) έκανε ακόμη πιο ελκυστικό το δολάριο.

Οι εξελίξεις αυτές τροφοδοτούν το ήδη ισχυρό κύμα μετανάστευσης κεφαλαίων από τις χώρες της ευρωζώνης προς τις ΗΠΑ και άλλους διεθνείς προορισμούς. Από το Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2016, οι εκροές από την ευρωζώνη ξεπέρασαν το μισό τρισ ευρώ (για την ακρίβεια, υπολογίζονται σε 526,8 δισ ευρώ). Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, το συνολικό δημόσιο χρέος της Ελλάδας είναι, με τον τελευταίο υπολογισμό που έχουμε υπ’ όψη μας, 323,7 δισ ευρώ.

Η πίεση πάνω στο ευρώ αυξάνεται από τις εντεινόμενες οικονομικές και πολιτικές αβεβαιότητες για το μέλλον της ευρωζώνης. Βασική πηγή αβεβαιότητας, μετά και το ΟΧΙ στο πρόσφατο δημοψήφισμα, είναι η Ιταλία με το εξαιρετικά εύθραυστο τραπεζικό της σύστημα. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η ανακεφαλαιοποίηση της Monte dei Paschi φαινόταν να οδηγείται σε αποτυχία. Αν συμβεί αυτό, θα αναγκάσει το ιταλικό κράτος να τη διασώσει με χρήματα των φορολογουμένων και με κούρεμα των επενδύσεων των ομολογιούχων, κάτι που θα δώσει τροφή στο Κίνημα των Πέντε Αστέρων και άλλες αντι-ΕΕ δυνάμεις εν όψει των εκλογών που δεν θα αργήσουν. Η νέα υποτροπή του ελληνικού προβλήματος επιτείνει τις αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα της ευρωζώνης με τη μορφή που την ξέρουμε.

Σ’αυτό το φόντο έρχονται σε πρώτο πλάνο οι αρνητικές επιπτώσεις από τη διολίσθηση του ευρώ: επιτάχυνση της εκροής κεφαλαίων, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει τραπεζικές κρίσεις, επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις που εισάγουν εμπορεύματα και υπηρεσίες και κυρίως κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, πιο ακριβό πετρέλαιο, βενζίνη και φυσικό αέριο, μεγαλύτερη οικονομιική αιμορραγία για τις οικογένειες που έχουν παιδιά στο εξωτερικό και πάει λέγοντας.

Περιττό να πούμε ότι η καθημαγμένη στα Μνημόνια Ελλάδα είναι καταδικασμένη να δέχεται τις χειρότερες επιπτώσεις, χωρίς να εισπράττει σχεδόν τίποτα το θετικό, είτε με “σκληρό”, είτε με “μαλακό” ευρώ. Και η κατάσταση αυτή θα διαιωνίζεται όσο η χώρα μας δεν δραπετεύει από τη νομισματική φυλακή μιας ευρωζώνης, η οποία εμφανίζεται περισσότερο από κάθε άλλη φορά θνησιγενής.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μέχρι το τέλος του αιώνα μας, μεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη, μπορεί να έρθουν αντιμέτωπες με την άνοδο της στάθμης των ωκεανών και των θαλασσών για ακόμη και πάνω από δυο μέτρα, σύμφωνα με μια νέα διεθνή επιστημονική έρευνα.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι, μέχρι το 2050, η στάθμη των θαλασσών του πλανήτη θα ανέβει , κατά μέσω όρο, για περίπου 20 εκατοστά.

Αν όμως, η άνοδος της θερμοκρασίας ξεφύγει και φτάσει τους 5 βαθμούς Κελσίου έως το 2100, τότε η άνοδος των υδάτων θα φτάσει, κατά μέσο όρο, τα 90 εκατοστά. Όμως, στο μέλλον, σε αρκετές παράκτιες πόλεις η άνοδος των νερών μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 1,8 μέτρα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σβετλάνα Γεβρέγιεβα του Εθνικού Ωκεανογραφικού Κέντρου της Βρετανίας στο Λίβερπουλ, χρησιμοποιώντας υπολογιστές προχώρησαν σε εκτιμήσεις για την επίπτωση της αύξησης της θερμοκρασίας στην άνοδο των υδάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, συμπεριλαμβάνοντας 136 παράκτιες πόλεις.

Σύμφωνα βέβαια με τα στοιχεία της μελέτης, αν οι κλιματικές εξελίξεις και οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις τους επιδεινωθούν ως το 2050, αρκετές από τις ταχέως αναπτυσσόμενες πόλεις θα έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους για να αντιδράσουν στην επικίνδυνη άνοδο των υδάτων.

Ωστόσο, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι, αν δεν «φρεναριστεί» η αύξηση της θερμοκρασίας μετά το 2050, τότε η στάθμη των υδάτων θα εμφανίσει άνοδο με ρυθμό ταχύτερο (πάνω από ένα εκατοστό ανά έτος) από κάθε άλλη εποχή στη διάρκεια του ανθρώπινου πολιτισμού, δηλαδή από την απαρχή της Εποχής του Χαλκού.

Στα άσχημα «σενάρια» της κλιματικής αλλαγής για τη συγκεκριμένη εποχή, η νέα έρευνα προβλέπει ότι, η Νέα Υόρκη μπορεί να αντιμετωπίσει άνοδο της στάθμης των υδάτων κατά 1,09 έως 2,24 μέτρα, η Νέα Ορεάνη 0,88 έως 2,01 μέτρα, το Λονδίνο 0,75 έως 1,82 μέτρα, το Αμβούργο 0,95 έως 1,95 μέτρα, η Μανίλα 0,92 έως 1,99 μέτρα, το Χονγκ Κονγκ 0,90 έως 1,90 μέτρα κ.α.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Του Γιώργου Πετρόπουλου.

Τους τελευταίους μήνες δύο ζητήματα προτάσσονται με την μορφή συνθημάτων, τα οποία, όμως, συμπυκνώνουν την, υποτιθέμενη, οικονομική και πολιτική προοπτική της χώρας. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι βρισκόμαστε σε πορεία εξόδου από την κρίση. Η αντιπολίτευση- συμπεριλαμβανομένης και της Αριστεράς σε όλες της τις αποχρώσεις- ότι οδεύουμε σε ένα τέταρτο μνημόνιο. Και οι δύο ισχυρισμοί είναι λανθασμένοι, εντελώς αβέβαιοι και μακριά από την ουσία του προβλήματος τη ελληνικής κρίσης.

Για ποια έξοδο από την κρίση γίνεται λόγος;

Όταν η κυβέρνηση κάνει λόγο για έξοδο από την κρίση δεν αναφέρεται σε τίποτε άλλο από την αποκατάσταση της δυνατότητας της Ελλάδας να μπορεί να δανείζεται ομαλά από τις διεθνείς αγορές χρήματος. Να επιστρέψει δηλαδή εκεί ακριβώς που βρισκόταν στην περίοδο πριν από το 2009- 2010. Με την διαφορά, πως αυτή η επαναφορά θα γίνει με μία χώρα στο εσωτερικό της οποίας έχει ρημαχτεί ο εθνικός της πλούτος μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, έχει επαναρυθμιστεί η αγορά εργασίας με μεσαιωνικούς όρους υπέρ του κεφαλαίου, οι μισθοί και οι συντάξεις έχουν συμπιεστεί κάτω από το όριο της φτώχειας, η ανεργία αγκαλιάζει περί το 1,5 πρώην εργαζόμενους, η εργατική τάξη έχει συντριβεί ως τάξη καθώς ούτε πολιτική ούτε συνδικαλιστική εκπροσώπηση διαθέτει.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση- ιδιαίτερα μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης και μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό- έχουν περιγράψει τον οδικό χάρτη «εξόδου» από την κρίση μέσα από τα παρακάτω βήματα: α) Ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης το συντομότερο δυνατό, β) υιοθέτηση και ενεργοποίηση από τους δανειστές των βραχυπρόθεσμων μέτρων διευθέτησης του ελληνικού χρέους, γ) ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ώστε να αυξηθεί, κυρίως, η ρευστότητα των τραπεζών δ) έξοδος της Ελλάδας στις αγορές χρήματος για δανεισμό κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2017. Αν αυτά τα βήματα ολοκληρωθούν με επιτυχία και η χώρα αποκτήσει σταθερότητα και μακροπρόθεσμη δυνατότητα να δανείζεται από τις αγορές δεν θα έχει την ανάγκη να προσφύγει σε νέο κρατικό δανεισμό, σε νέο δηλαδή χρηματοδοτικό πρόγραμμα, άρα σε νέο μνημόνιο. Συνεπώς, μας λένε, θα έχουμε βγει από την κρίση και σιγά- σιγά θα επανέλθει η κανονικότητα στην οικονομία και στην κοινωνία.

Ασφαλώς δεν λένε την αλήθεια. Κι αυτό γιατί το σχέδιο που παρουσιάζουν δεν συνιστά έξοδο από την κρίση, δεν συνιστά αντιμετώπιση των αιτιών που την προκάλεσαν αλλά αποκατάσταση της δυνατότητας της χώρας να δανείζεται από τις αγορές με χαμηλά επιτόκια, δηλαδή επιστροφή ξανά στο σημείο που βρισκόμασταν πριν από τα μνημόνια. Η αντιμετώπιση όμως της κρίσης και των αιτιών που την προκάλεσαν είναι ένα εντελώς διαφορετικό και φυσικά πολύ πιο δύσκολο ζήτημα.

Αξίζει, επίσης, να υπογραμμίσουμε πως αυτό το σχέδιο εξόδου από την κρίση δεν είναι κάτι που εμπνεύστηκε η σημερινή κυβέρνηση. Υπήρχε από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκαν στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας τα μνημόνια. Τα μνημόνια δεν ήρθαν για να απαλλάξουν την Ελλάδα από τα χρέη και να αποκαταστήσουν τις οικονομικές- παραγωγικές δυνατότητες που έχει σε ένα διαφορετικό, πιο λειτουργικό και πιο αποτελεσματικό περιβάλλον. Ήρθαν σε μια στιγμή που ήταν αδύνατη η χρηματοδότηση της οικονομίας με δανεισμό από τις διεθνείς αγορές χρήματος. Αποκατέστησαν αυτή την αδυναμία αντικαθιστώντας αυτόν τον δανεισμό με χρηματοδοτικά πακέτα, με δανεισμό δηλαδή από τις χώρες μέλη της ΕΕ, την ΕΚΤ, τον ESM και το ΔΝΤ. Έτσι ελέγχθηκε μια ανοικτή χρεοκοπία της χώρας με αντάλλαγμα την λεηλασία της ελληνικής οικονομία και του ελληνικού λαού από τους δανειστές και με την υπόσχεση για το μέλλον της αποκατάσταση της δανειοληπτικής μας ικανότητας στις αγορές χρήματος.

Στην πραγματικότητα αυτό που ονομάζουν έξοδος από την κρίση δεν είναι τίποτε άλλο από την επαναφορά στον φαύλο κύκλο του χρέους, με μια ελληνική οικονομία και κοινωνία απείρως πιο ευάλωτες στην δράση του ξένου κεφαλαίου, απ’ ότι ήταν στα χρόνια προ της κρίσης, πριν δηλαδή από το 2009.

Υπάρχει ενδεχόμενο τέταρτου μνημονίου;

Η αντιπολίτευση- και οι δυνάμεις της Αριστεράς όλων των αποχρώσεων- συχνά πυκνά επισείει τον κίνδυνο ενός τέταρτου μνημονίου. Ειδικά η Αριστερά που ευαγγελίζεται ότι κινείται στον αντικαπιταλιστικό χώρο θα έπρεπε να μελετάει περισσότερο την πραγματικότητα αντί να παίζει με τους μπαμπούλες. Ο πραγματικός μπαμπούλας είναι εδώ. Δεν χρειάζεται να ψάχνει νέους.

Τι σημαίνει ένα νέο μνημόνιο; Αν με τον όριο «μνημόνιο» εννοούμε αυτό που ξέρουμε από τον Μάιο του 2010, τότε μιλάμε για ένα νέο- τέταρτο στη σειρά- χρηματοδοτικό πρόγραμμά από τους δανειστές. Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο; Αν και είναι λιγότερο πιθανό από κάθε άλλη φορά, κανείς δεν μπορεί να το αποκλείσει τελεσίδικα. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο όμως δεν είναι του παρόντος. Θα προκύψει- εφόσον προκύψει- το 2018 όταν θα λήξει το τρίτο μνημόνιο. Για να υπάρξει, όμως, ανάγκη για τέταρτο χρηματοδοτικό πακέτο θα πρέπει να αποτύχουν όλα τα βήματα που περιγράψαμε πιο πάνω και κυρίως να καταστεί αδύνατη η έξοδος της χώρας, για δανεισμό, στις διεθνείς αγορές χρήματος. Σε μια τέτοια προοπτική- που κανείς δεν μπορεί να την προβλέψει σήμερα- χρειάζεται επίσης μια ακόμα βασική προϋπόθεση: Οι δανειστές, δηλαδή οι χώρες της Ε.Ε., η ΕΚΤ, ο ESM και το ΔΝΤ, να θέλουν και να μπορούν να δανείσουν την Ελλάδα. Ποιος μπορεί να πει σήμερα ότι θέλουν, ότι θα θέλουν κι ότι θα μπορούν το 2018; Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα θέλουν καθώς έχουν πολλά δικά τους εσωτερικά ζητήματα να αντιμετωπίσουν και η Ελλάδα δεν μπορεί να βρίσκεται στο διηνεκές υπό το καθεστώς ενός χρηματοδοτικό προγράμματος. Το πιο πιθανό είναι, επίσης, ότι δεν θα μπορούν αν λάβουμε υπόψη το τέλμα στο οποίο βρίσκεται η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη ειδικά μετά το Brexit και τις διαστάσεις που λαμβάνει η κρίση στον ευρωπαϊκό νότο με αιχμή, επί του παρόντος, την Ιταλία.

Αν με τον όρο «μνημόνιο» εννοούμε τον ασφυκτικό έλεγχο, κυρίως των ευρωπαίων, πάνω στην ελληνική πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή αυτός είναι ήδη θεσμοθετημένος και υπαρκτός εδώ και χρόνια. Υπενθυμίζουμε τα παρακάτω:

Πρώτο, η Ελλάδα έχει υπογράψει τη «Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση», η οποία ισχύει από την 1η Ιανουαρίου του 2013. Σύμφωνα με το άρθρο 4 της συνθήκης τα κράτη- μέλη της Ευρωζώνης με χρέος μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ, όπως η Ελλάδα, οφείλουν να μειώνουν το χρέος τους, κάθε χρόνο κατά 1/20. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα υποχρεούται να έχει υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα για πολλές ακόμη δεκαετίες, ώστε να χρησιμοποιεί μέρος του, για τη μείωση του χρέους. Διαφορετικά, οποιοδήποτε κράτος- μέλος της Ευρωζώνης και η Κομισιόν, μπορούν να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο θα επιβάλλει κυρώσεις στην Ελλάδα, ίσες με το 0,1% του ΑΕΠ της.

Δεύτερο, ο ευρωπαϊκός κανονισμός 472/2013 ορίζει ότι τα κράτη που έχουν δανειστεί από τους μηχανισμούς στήριξης θα βρίσκονται σε ενισχυμένη εποπτεία, μέχρι να αποπληρώσουν το 75% των δανείων τους. Αυτό σημαίνει ότι θα έρχονται στην Ελλάδα «τακτικές αποστολές επιθεώρησης» από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Κομισιόν, που θα αξιολογούν την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση της χώρας. Έχει άραγε καμία σημασία αν η τρόικα αλλάξει όνομα;

Αντί επιλόγου

Εν κατακλείδι, μια Αριστερά που θέλει να είναι σοβαρή δεν μπορεί να ασκείται σε πολιτικό συνδικαλισμό φοιτητικού αμφιθεάτρου. Οφείλει να μελετάει την πραγματικότητα και να διαμορφώνει πολιτική με βάση αυτό που υπάρχει κι αυτό που έρχεται. Μια σοβαρή Αριστερά δεν μπορεί να είναι μόνο αντικαπιταλιστική γιατί σε μια χώρα που το κουμάντο το έχει το ξένο κεφάλαιο δεν λέει τίποτα να χτυπάς τον εγχώριο συνεργάτη του- το μέρος δηλαδή παραγνωρίζοντας το όλον. Μια σοβαρή Αριστερά οφείλει να είναι αντιιμπεριαλιστική- αντιμονοπωλιακή. Μια τέτοια Αριστερά οφείλει από τώρα να θέτει τις σωστές διαστάσεις του προβλήματος της ελληνικής κρίσης στο φόντο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Από την αρχή αυτή η κρίση- όπως όλες οι κρίσεις στην εποχή του ιμπεριαλισμού- πάει να ξεπεραστεί με όρους ταξικής πάλης. Είναι το μόνο εργαλείο που έχει ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο καθώς δεν διαθέτει άλλο ανώτερο στάδιο κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης και ανάπτυξης. Που σημαίνει πως η κρίση ξεπερνιέται με καταστροφή κεφαλαίου- πρώτα και κύρια με καταστροφή μεταβλητού κεφαλαίου, δηλαδή της εργατικής δύναμης-, έτσι ώστε το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής να φέρει σε ομαλή λειτουργία όλους τους όρους και τις προϋποθέσεις που το οδήγησαν στην κρίση. Δεν έχει άλλη διέξοδο πέρα από αυτόν τον φαύλο κύκλο.

Με τα σημερινά δεδομένα- κι εφόσον δεν αποκατασταθεί για την Ελλάδα ο φαύλος κύκλος του χρέους- είναι πάρα πολύ πιθανό η χώρα, το 2018 να οδηγηθεί στην ανοικτή χρεοκοπία που μπορεί να είναι ελεγχόμενη μέσω ενός ελεγχόμενου Grexit ή και ανεξέλεγκτη. Στην περίπτωση της ελεγχόμενης χρεοκοπίας ο ελληνικός λαός θα πληρώσει πολύ ακριβά μια εγγυημένη από τους δανειστές στάση πληρωμών. Στην περίπτωση της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί καθώς εναλλακτική λύση από τ’ αριστερά δεν υπάρχει. Μια σοβαρή Αριστερά οφείλει να δει το πρόβλημα κατάματα και να αναλάβει τις ευθύνες της αντί να στρουθοκαμηλίζει και να καταγγέλλει ανέξοδα.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Νίκος Στραβελάκης

Η δημοσίευση των θέσεων του ΚΚΕ για το 20^ο συνέδριο αποτέλεσαν αφορμή για την αναζήτηση των θεωρητικών αναφορών του κόμματος σχετικά με την καπιταλιστική κρίση. Συγκεκριμένα, στο κείμενο των θέσεων  εντύπωση μου προκάλεσε το ακόλουθο απόσπασμα για την Ελληνική και παγκόσμια κρίση (σελ. 6):

«Η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία διατρέχεται από την εξής αντίφαση: Από τη μια η τάση για επέκταση του κεφαλαίου (τόσο με τη μορφή Άμεσων Ξένων Επενδύσεων όσο και με την κίνηση του χρηματικού κεφαλαίου) ενισχύει το διεθνή συγχρονισμό της περιοδικής εκδήλωσης της κρίσης υπερ-συσσώρευσης κεφαλαίου, ενώ από την άλλη τα διαφορετικά ανταγωνιστικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των επιμέρους αστικών κρατών εμποδίζουν την από κοινού διαχείριση της απαξίωσης κεφαλαίου»

Το κείμενο είναι ιδιαιτέρως προβληματικό από μαρξιστική σκοπιά. Θεωρεί ότι η καπιταλιστική κρίση δεν έχει να κάνει με την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Στο Μάρξ δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν άμεσες επενδύσεις, όπως ισχυρίζεται το απόσπασμα, την ίδια ώρα που οι αποδόσεις (το ποσοστό κέρδους) του κεφαλαίου έχουν πέσει κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο. Αυτή είναι άλλωστε η πραγματικότητα όλων των καπιταλιστικών κρίσεων οι επενδύσεις εξαφανίζονται απουσία προσδοκιών απόδοσης. Αντίστοιχα και η κίνηση του χρηματικού κεφαλαίου δεν είναι ανεξάρτητη από την καπιταλιστική κερδοφορία αντίθετα με τα όσα πρεσβεύει το απόσπασμα των «Θέσεων».

Αν το ποσοστό κέρδους δεν είναι η αιτία, που οφείλεται λοιπόν η κρίση σύμφωνα με το απόσπασμα; Μα στην «υπερ-συσσώρευση κεφαλαίου» δηλαδή στην επέκταση της μεγέθυνσης πέρα από τις εισοδηματικές δυνατότητες της κοινωνίας και σε κάποια συνακόλουθη πτώση των τιμών, στο πλαίσιο του άναρχου χαρακτήρα της παραγωγής στον καπιταλισμό. Βέβαια αυτό δεν είναι θεωρία κρίσης αλλά θεωρία πιθανότητας εμφάνισης κρίσης. Επιπλέον, αυτή η θεώρηση δεν έχει σχέση με τις διακυμάνσεις που ο Μάρξ χαρακτήριζε κρίσεις. Ο Μάρξ όταν μιλούσε για καπιταλιστική κρίση αναφερόταν σε μεγάλες διακυμάνσεις στη συσσώρευση κεφαλαίου όπως οι κρίσεις του 19^ου αιώνα όταν ο μαζί με τον  Έγκελς βγήκαν για πρώτη φορά στο δρόμο για να ανατρέψουν το καπιταλισμό. Τέτοιες κρίσεις είχαμε και τον 20^ο αιώνα την κρίση του 29 και  την κρίση του 70, ενώ από το 2008 ζούμε τη πρώτη μεγάλη κρίση το νέο αιώνα. Αντίθετα, αυτό που περιγράφει το απόσπασμα των θέσεων του ΚΚΕ ως κρίση είναι αυτό που ονομάζουμε δεκαετή κύκλο και έχει να κάνει με τη σχέση του ύψους του κεφαλαίου και της αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, μια δευτερεύουσα διακύμανση στη δυναμική του συστήματος.

Η κατηγοριοποίηση της τρέχουσας καπιταλιστικής κρίσης ως «δεκαετή κύκλο» έχει σημαντικά αναλυτικά προβλήματα. Το πρώτο ότι κρίσεις αυτής της μορφής δεν είναι κατ’ ανάγκη παγκόσμιες όπως η τρέχουσα μεγάλη ύφεση. Αυτό επιχειρείται να απαντηθεί στο απόσπασμα των θέσεων με την αναφορά στο «διεθνή συγχρονισμό» των άμεσων ξένων επενδύσεων. Είναι  ένας  αντιφατικός ισχυρισμός, διότι από τη μια η αναρχία της παραγωγής παρουσιάζεται ως βασικό συστατικό της εμφάνισης κρίσεων και από την άλλη οι επενδύσεις που δημιουργούν την κρίση εμφανίζονται «συγχρονισμένα».

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η καθοδική φάση δεκαετών διακυμάνσεων έχει πολύ σύντομη διάρκεια (ένα δύο χρόνια). Τόσο περίπου χρειάζεται για την αποκατάσταση της ζήτησης και ίσως κάποια περιορισμένη απαξίωση αδύναμου κεφαλαίου στο πλαίσιό τους. Οι «θέσεις» επιχειρούν να ξεπεράσουν το σκόπελο θεωρώντας ότι τα «ανταγωνιστικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των επιμέρους αστικών κρατών εμποδίζουν την από κοινού διαχείριση της απαξίωσης κεφαλαίου» παρατείνοντας την ύφεση. Εδώ πλέον η λογική αντίφαση γίνεται εκρηκτική. Η άναρχη καπιταλιστική παραγωγή όχι μόνο απαιτεί «συγχρονισμό» επενδύσεων για να προκαλέσει την εμφάνιση κρίσης αλλά και «από κοινού» διαχείριση της απαξίωσης κεφαλαίου ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη για το ξεπέρασμά της. Με άλλα λόγια η επιστροφή σε συνθήκες κανονικής συσσώρευσης προϋποθέτει ή την υποχώρηση των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ή υποταγή όλων των χωρών σε κάποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο.

Εύλογα γεννάται το ερώτημα υπάρχει κάποια βιβλιογραφική αναφορά και θεμελίωση πίσω από αυτή την ιδιαίτερη αλλά και προβληματική θεωρία που θεωρεί συλλήβδην όλες τις διακυμάνσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης κρίσεις; Την απάντηση μου την έδωσε ο Θανάσης Μανιάτης στη διάρκεια ιδιωτικής συζήτησης. Μου επεσήμανε ότι η Σύγχρονη Εποχή επανεξέδωσε πρόσφατα το βιβλίο πολιτικής οικονομίας κάποιου Λουίς Σεγκάλ το οποίο είχε εκδοθεί για πρώτη φορά στα Ελληνικά το 1946. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου δεν κατόρθωσα να βρω βιογραφικά στοιχεία για το συγγραφέα το μόνο σημείο που βρήκα να αναφέρεται βιβλιογραφικά είναι σε ένα άρθρο του Αλτουσέρ του 1953.

Σε κάθε περίπτωση,  στο Κεφάλαιο 10 του βιβλίου είναι αφιερωμένο στη θεωρία των κρίσεων και συμφωνεί σε σημαντικό βαθμό με τη θεώρηση του ΚΚΕ. Ο συγγραφέας πιστεύει ότι ο Marx με τον όρο κρίση εννοεί εξίσου τον πενταετή και δεκαετή κύκλο καθώς και μακροχρόνιες διακυμάνσεις. Χαρακτηριστικά, αναφέρει συλλήβδην ως «κρίσεις [το] 1907, 1913, 1921 και 1929-1935» (Λ.Σεγκάλ κεφ. 10). Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί που γνωρίζουν ότι το 1907 υπήρξε κάποια διακύμανση των καπιταλιστικών οικονομιών, ενώ είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν ελάχιστοι που δε γνωρίζουν ότι το 1929 ξέσπασε η «μεγάλη ύφεση».

Το τσουβάλιασμα των καπιταλιστικών κρίσεων με δευτερεύουσες διακυμάνσεις όπως ο πενταετής[1] ή δεκαετής κύκλος δεν είναι τυχαία, είναι αναλυτική αδυναμία του σχήματος του Σεγκάλ. Ο Σεγκάλ, ακολουθώντας τον Otto Bauer, χωρίς να τον αναφέρει, θεωρεί, λανθασμένα, ότι η μείωση του ποσοστού κέρδους, ως αποτέλεσμα της ανόδου της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, δεν επηρεάζει τη μάζα των κερδών. Δηλαδή, μπορεί τα κέρδη να αυξάνουν παρόλο που το ποσοστό κέρδους πέφτει. Φαίνεται να αγνοεί ότι σε σχήματα διευρυμένης αναπαραγωγής το μειούμενο ποσοστό κέρδους οδηγεί μακροπρόθεσμα σε κατάρρευση της κερδοφορίας παρόλο που βραχυχρόνια τα κέρδη μπορεί να αυξάνουν. Αυτή είναι και η μεγάλη συνεισφορά του Henryk Grossman που απέδειξε το σφάλμα στη συλλογιστική του Bauer απλά επεκτείνοντας τις προσομοιώσεις του σε περισσότερες παραγωγικές περιόδους.

Ο Σεγκάλ όμως αναγνωρίζει ότι η δυναμική του καπιταλισμού συνεπάγεται αυξανόμενη οργανική σύνθεση κεφαλαίου, αποτέλεσμα της αντίθεσης κεφάλαιο εργασία και συνακόλουθα μείωση του ποσοστού κέρδους, πώς τα συνδυάζει με τη θεωρία των κρίσεων; Καταφεύγει πάλι στον Otto Bauer (χωρίς να τον αναφέρει) που θεωρεί ότι η αυξημένη οργανική σύνθεση κεφαλαίου συνεπάγεται τη δυσανάλογη επέκταση του τομέα Ι (παραγωγή μέσων παραγωγής) έναντι του τομέα ΙΙ (παραγωγή μέσων κατανάλωσης). Όμως παρόλο που η ανάγκη για περισσότερα μηχανήματα ανά μονάδα παραγόμενου προϊόντος οδηγεί σε μεγαλύτερη επέκταση του τομέα Ι τούτο δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκη «δυσανάλογη» επέκταση. Με άλλα λόγια η ανάπτυξη των δύο τομέων μπορεί να είναι αναλογική. Στο σημείο αυτό ο Σεγκάλ εγκαταλείπει το Bauer, που θεωρεί ότι η αναρχία της παραγωγής είναι η υποτιθέμενη αιτία της δυσανάλογης μεγέθυνσης του τομέα Ι και εισάγει ένα επιχείρημα υποκατανάλωσης. Ο περιορισμός του μεριδίου των μισθών και η σχετική ή και απόλυτη φτωχοποίηση της εργατικής τάξης, αποτέλεσμα της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους, περιορίζει την επέκταση του τομέα ΙΙ σε σχέση με τον τομέα Ι. Έτσι εμφανίζονται απούλητα εμπορεύματα στον τομέα ΙΙ που περιορίζουν τη ζήτησή του για τα μηχανήματα του τομέα Ι και το σύστημα οδηγείται σε κρίση.

Ο Σεγκάλ κάνει ένα από τα βασικότερα και συχνότερα σφάλματα των θεωριών υποκατανάλωσης. Θεωρεί  «… ότι τελικά τα μέσα παραγωγής χρησιμεύουν για την παραγωγή ειδών κατανάλωσης» (Σεγκάλ κεφ. 10). Δηλαδή η παραγωγή του τομέα Ι χρησιμεύει ως εισροή στον τομέα ΙΙ. Όμως αυτό σημαίνει ότι το σύνολο της παραγωγής του τομέα ΙΙ πρέπει να καλύψει την ανάλωση κεφαλαίου και τις δαπάνες του τομέα Ι. Με άλλα λόγια οι εργάτες του των τομέων Ι και ΙΙ θα ξοδέψουν τους μισθούς τους για αγορά μέσων κατανάλωσης (τομέας ΙΙ) αλλά επειδή υπάρχει εκμετάλλευση το τμήμα που αντιπροσωπεύει την απλήρωτη εργασία, δηλαδή τα κέρδη (των τομέων Ι +ΙΙ) θα πρέπει να καλυφθεί από την κατανάλωση των καπιταλιστών αυτών των τομέων (Shaikh 1978). Αν οι καπιταλιστές καταναλώσουν το σύνολο των κερδών τους τότε θα έχουμε ισορροπία χωρίς μεγέθυνση, αν αποταμιεύσουν τμήμα του ώστε να επενδύσουν και να έχουμε μεγέθυνση τότε περιορίζεται η ζήτηση για καταναλωτικά προϊόντα (τομέας ΙΙ) και το σύστημα οδηγείται σε κρίση. Γι’ αυτό και στα υποδείγματα υποκατανάλωσης η μεγέθυνση έρχεται απ’ έξω. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το υπόδειγμα της Λούξεμπουργκ όπου η μεγέθυνση έρχεται από τη ζήτηση μη καπιταλιστικών περιοχών. Για το Σεγκάλ βέβαια και για το ΚΚΕ στο βαθμό που ακολουθεί αυτό το υπόδειγμα, αυτό σημαίνει ότι τα συμπεράσματά του αντιφάσκουν μεταξύ τους. Συγκεκριμένα,  ή η παραγωγή μέσων παραγωγής δεν αποτελεί αποκλειστικά εισροή στην παραγωγή μέσων κατανάλωσης οπότε, στο σχήμα του Σεγκάλ, έχουμε ένα σύστημα που μεγεθύνεται αλλά δεν παράγει κρίσεις ή ισχύει το επιχείρημα της υποκατανάλωσης και έχουμε κρίσεις σε συνθήκες στασιμότητας. Στην τελευταία περίπτωση, αυτό σημαίνει ότι το επιχείρημα περί αυξανόμενης οργανικής σύνθεσης κεφαλαίου και συνακόλουθα δυσανάλογης μεγέθυνσης των τομέων Ι και ΙΙ πάει περίπατο.

Η λανθασμένη αυτή ανάλυση δεν είναι απλά ένα οικονομικό ζήτημα έχει και πολιτικές συνέπειες. Θεωρώντας όλες τις διακυμάνσεις κρίση καθιστά την κρίση ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Όμως δεν είναι έτσι, οι μεγάλες καπιταλιστικές κρίσεις ενέχουν ποιοτικά στοιχεία που σημαδεύουν θετικά ή αρνητικά  εποχές ολόκληρες. Οι μεγάλες κρίσεις του πρώτου μισού του 19^ου αιώνα έβγαλαν τον Μάρξ και τον Έγκελς στο δρόμο και γέννησαν τον επιστημονικό σοσιαλισμό. Η μακρά κρίση (1870-1893) γέννησε στην αρχής της την Κομμούνα και στο τέλος της τα μεγάλα εργατικά κόμματα και μετά τη διάσπαση της 2^ης διεθνούς το κομμουνιστικό κίνημα, η κρίση του 29 γέννησε το φασισμό, ένα πόλεμο και το κράτος πρόνοιας, η κρίση του 70 το νεοφιλελευθερισμό τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, την επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και την διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Η σημερινή μεγάλη ύφεση πάρα την πρωτοφανή κοινωνικοποίηση ιδιωτικών ζημιών που τη συνοδεύει είναι ήδη στο όγδοο χρόνο της, πέρα από το παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, δοκιμάζει υπερεθνικές ενώσεις όπως η ΕΕ και αστικά κοινοβουλευτικά συστήματα αιώνων όπως το Βρετανικό με το BREXIT και το Αμερικανικό με την εκλογή  Τράμπ ενώ περιθωριοποιεί τον Ευρωπαϊκό νότο και επιτίθεται σε όποια εργασιακά δικαιώματα έχουν απομείνει. Το κομμουνιστικό κίνημα λοιπόν πρέπει να μπορεί να εκτιμήσεις τέτοιες συνθήκες ώστε να είναι ικανό να καθορίσει τις εξελίξεις.

Αντίθετα η συλλογιστική ότι όλες οι διακυμάνσεις είναι κρίσεις οδηγεί στο ακόλουθο συμπέρασμα: «[Η] η ανάπτυξη του καπιταλισμού οδηγεί σε τέτοια όξυνση των αντιθέσεων, που κάνει την επανάσταση δυνατή και αναπόφευκτη ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι κρίση υπερπαραγωγής». (Σεγκάλ Κεφ. 10). Με άλλα λόγια θεωρείται ότι το σύστημα είναι εξίσου ισχυρό τόσο σε συνθήκες κανονικής συσσώρευσης όσο και σε συνθήκες κρίσης. Αυτό βέβαια θα ήταν σωστό αν θεωρήσουμε ότι κάθε κρίση είναι κρίση «υπερπαραγωγής». Όμως η καπιταλιστική κρίση δεν είναι απλά κρίση υπερπαραγωγής είναι κρίση κερδοφορίας που κτυπά στην καρδιά του συστήματος αναδεικνύοντας τις αντιφάσεις του κινήτρου του κέρδους ως μηχανισμού μεγέθυνσης.

Σε αυτό το πνεύμα, αντί επιλόγου και με το βλέμμα στραμμένο στη δυνατότητα ανασύνταξης του κομμουνιστικού κινήματος στο πλαίσιο της τρέχουσας μεγάλης ύφεσης θα ήθελα να παραθέσω τα λόγια του Henryk Grossman από τη δεκαετία του 30

«Τι ήταν το 1929 για τις ΗΠΑ και το 1931 για τη Γερμανία και την Αγγλία αν όχι μια κατάρρευση κολοσσιαίων διαστάσεων; Η εργατική τάξη δεν ήταν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο. Δεν είχε ένα Λένιν που ανάμενε και εργαζόταν στην πορεία προς τέτοιες στιγμές. Αντίθετα άκουγε για δεκαετίες το Hilferding και την Helen Bower να τη διαβεβαιώνουν ότι η οικονομική κατάρρευση του καπιταλισμού ήταν αδύνατη. Αυτή η σύγχυση στις γραμμές της εργατικής τάξης έδωσε τη δυνατότητα στη κυρίαρχη τάξη να ξεπεράσει τον πανικό και να επιβιώσει από την οικονομική κατάρρευση.»

Ελπίζω αυτή η διαφορετική θεώρηση να βοηθήσει την εξαγωγή παραγωγικών πολιτικών συμπερασμάτων από το σύνολο της κομμουνιστικής αριστεράς που τόση ανάγκη έχει το κίνημα.

[1] Ο πενταετής κύκλος αφορά αποκλίσεις ανάμεσα στη συνολική προσφορά και τη συνολική ζήτηση και οφείλεται σε επέκταση και αντίστοιχα συρρίκνωση της τραπεζικής πίστης. Ο δεκαετής κύκλος όπως προαναφέραμε οφείλεται στη συσχέτιση του ύψους με την αξιοποίηση του παραγωγικού δυναμικού. Διακυμάνσεις αυτής της μορφής εμφανίζονται ανεξάρτητα από το ύψος και τη δυναμική του ποσοστού κέρδους.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

Το απόγευμα της 26 Δεκεμβρίου του 1991 υποστέλλεται, από το Κρεμλίνο, η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο και το αστέρι. Στη θέση της υψώνεται η τρικολόρε προεπαναστατική.

«…Η υποστολή της σφράγισε με δραματικό και ταυτόχρονα συμβολικό τρόπο το τέλος της 74χρονης πορείας του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους. Για μια στιγμή οι δείχτες των ρολογιών έμειναν ακίνητοι, σημαδεύοντας την κρίσιμη στιγμή. Οι καρδιές πολλών εκατομμυρίων εργατών σ’ όλο τον κόσμο σταμάτησαν να χτυπούν, αναμετρώντας το μέγεθος των απωλειών» (Ριζοσπάστης 28 Δεκέμβρη 1991).

Η Σοβιετική Ένωση, το πρώτο Σοσιαλιστικό κράτος στον κόσμο, παύει να υπάρχει.

Έχει συντελεστεί η «μεγαλύτερη γεωπολιτική καταστροφή του 20^ου αιώνα». Η πολυεθνική χώρα των Λένιν – Στάλιν διαλύεται στα εξ ων, με αγώνες και θυσίες, συνετέθη. Το Κόμμα των Μπολσεβίκων και αργότερα Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) κηρύσσεται παράνομο.

Η πρώτη Σοσιαλιστική χώρα στον κόσμο πρόλαβε στην 74χρονη πορεία της να καταστήσει αυτονόητη πραγματικότητα τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων όλου του κόσμου και να κατανικήσει το τέρας του φασισμού. Να εμπνεύσει με τις κατακτήσεις της εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλον τον κόσμο. Κατακτήσεις που δεν αναιρούνται, σε καμία περίπτωση, με την πτώση του Σοσιαλισμού και την διάλυση της ΕΣΔΔ

Ο πρωτεργάτης αυτής της καταστροφής και τελευταίος πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στο τελευταίο του τηλεοπτικό διάγγελμα, πριν παραιτηθεί, δηλώνει:

«Ζούμε πλέον σε έναν καινούριο κόσμο. Μπαίνει τέλος στον Ψυχρό Πόλεμο και στην κούρσα εξοπλισμών, καθώς και στην παράλογη στρατιωτικοποίηση της χώρας, που έχει ισοπεδώσει την οικονομία μας, τη δημόσια στάση μας και την ηθική μας. Η απειλή του πυρηνικού πολέμου έχει απομακρυνθεί».

Χιλιόμετρα νοτιότερα, μερικά χρόνια αργότερα, ο πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης απηύθυνε το ερώτημα:

«Υπάρχει έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος στη Γη που να πιστεύει ότι θα μπορούσε να κάνει (όσα κάνει) ο ιμπεριαλισμός σήμερα, αν δεν είχε διαλυθεί η Σοβιετική Ένωση; Οι λαοί βλέπουν, ήδη, τα αποτελέσματα: Ο καπιταλισμός, καθημερινά, όλο και περισσότερο δείχνει το χειρότερο πρόσωπό του: Το αντικοινωνικό, ληστρικό και απάνθρωπο. Οι επιτυχίες του, φυσικά, παράγουν πλούτο, αλλά τον σωρεύουν στους λίγους και η ζωή των εργαζομένων χειροτερεύει. Όσο για τις δημοκρατικές ελευθερίες, συνεχώς ροκανίζονται και λιμάρονται…».

Αλήθεια, είκοσι πέντε χρόνια μετά, τι λέτε να ισχύει, από τις δύο δηλώσεις;

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. αυτοσχεδιάζει υπό το κράτος του πανικού – Στον αέρα παραμένει η 2η αξιολόγηση και η συμμετοχή του ΔΝΤ

Μετά από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις που άρχισαν τη Δευτέρα και ολοκληρώθηκαν το πρωί της Τετάρτης, τα μέλη της Ε.Ε. συμφώνησαν ότι από το ερχόμενο έτος 44 είδη θα αλιεύονται με βάση το μέγιστο βιώσιμο επίπεδο που συμβαδίζει με την προστασία του πληθυσμού τους.

Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου του 2016 δόθηκαν στη δημοσιοτητα οι ΘΕΣΕΙΣ της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20 Συνέδριο. Την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη η «Ανακοίνωση της Επιτροπής Δημόσιου Διαλόγου μπροστά στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ». Στην ανακοίνωση αυτή υπάρχουν δύο σημαντικές αλλαγές σε σχέση με το πως διεξήχθη ο προσυνεδριακός διάλογος σε όλα τα προηγούμενα συνέδρια του κόμματος

Η πρώτη αλλαγή αφορά στο μέγεθος των κειμένων. Σε όλους τους προηγούμενους προσυνεδριακούς διαλόγους ο συμμετέχων ή η συμμετέχουσα είχαν την δυνατότητα να επιλέξουν αν το κείμενο τους θα δημοσιευόταν στον Ριζοσπάστη ή στην ΚΟΜΕΠ καθώς το όριο λέξεων για την κομματική εφημερίδα ήταν μικρότερο από αυτό των κειμένων που θα δημοσιευόταν στο θερωρητικοπολιτικό περιοδικό του κόμματος. Πάντα υπήρχε η πρόβλεψη ώστε τα κείμενα που θα δημοσιεύονταν στην ΚΟΜΕΠ να είναι διπλάσια ή υπερδιπλάσια σε λέξεις από αυτά που προορίζονταν για δημοσίευση στον Ριζοσπάστη.

Αυτή τη φορά επικράτησε η πλήρη ισοπέδωση. «Καθένας και καθεμιά, που θέλει να συμβάλει στο διάλογο, μπορεί να στείλει ένα σημείωμα για τις Θέσεις με ανώτατο όριο έκτασης του κειμένου τις 1.000 λέξεις. Ο καταμερισμός των κειμένων διαλόγου στον «Ριζοσπάστη» ή στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ) θα γίνεται με ευθύνη της Επιτροπής, συνυπολογίζοντας τη χρονική διάρκεια της προσυνεδριακής περιόδου και τις δυνατότητες των δύο έντυπων οργάνων της ΚΕ του Κόμματος για την κάλυψη του Προσυνεδριακού Διαλόγου», λέει η ανακοίνωση της Επιτροπής για τον διάλογο ενόψει του 20^ου Συνεδρίου.

Τι σημαίνει αυτό; α) Όλα τα κείμενα είτε δημοσιευτούν στην ΚΟΜΕΠ είτε στον Ριζοσπάστη έχουν το ίδιο μέγεθος. Συνεπώς κάποιος που θέλει να πει πέντε πράγματα παραπάνω δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. β) Δεν επιλέγει ο συμμετέχων ή η συμμετέχουσα στο διάλογο το μέσο στο οποίο θα δημοσιευτεί το κείμενό τους Αυτό θα το αποφασίζει η Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου. Για να κατανοήσει ο αναγνώστης βαθύτερα αυτή την αλλαγή αξίζει να αναφέρουμε ένα στοιχείο από τους παλιότερους προσυνεδριακούς διαλόγους. Στο παρελθόν, πολλά κομματικά μέλη και φίλοι του κόμματος επέλεγαν- γράφοντας πιο μικρά κείμενα- την δημοσίευση στον Ριζοσπάστη λόγω της μεγαλύτερης κυκλοφορίας που έχει σε σχέση με την ΚΟΜΕΠ. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο η γνώμη τους να φτάσει όσο πιο πλατιά γίνεται. Τώρα, το πόσο πλατιά θα φτάσει η γνώμη κάποιου θα το αποφασίζει η Επιτροπή Προσυνεδριακού διαλόγου, δηλαδή η κομματική ηγεσία. γ) Στην ανακοίνωσή της, η Επιτροπή Προσυνεδριακού διαλόγου μας λέει ότι για την δημοσίευση των κειμένων θα συνυπολογίζει «τις δυνατότητες των δύο έντυπων οργάνων της ΚΕ του Κόμματος για την κάλυψη του Προσυνεδριακού Διαλόγου». Δηλαδή, επικαλούμενη αυτές τις δυνατότητες μπορεί και να μην δημοσιεύσει κείμενα που θα λάβει παρά το γεγονός ότι αυτά θα πληρούν τις προϋποθέσεις της δημοσίευσης που η ίδια έθεσε!!!

Η δεύτερη αλλαγή αφορά στο ποιοι έχουν το δικαίωμα να πάρουν μέρος στο διάλογο. Στο παρελθόν μπορούσε να λάβει μέρος ο οποιοσδήποτε τηρούσε τους στοιχειώδεις όρους (όριο λέξεων, τα κείμενα να μην περιέχουν ύβρεις κλπ. Τώρα αυτό δεν ισχύει. Λέει η ανακοίνωση της Επιτροπής: «Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα όλα τα παρακάτω στοιχεία του συγγραφέα: Ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, Κομματική ή ΚΝίτικη Οργάνωση που ανήκει ή που έχει επαφές, αν πρόκειται για φίλο του ΚΚΕ. Τα στοιχεία αυτά είναι προϋπόθεση για τη δημοσίευση του κειμένου».

Τι σημαίνει αυτό; Αν κάποιος δεν έχει επαφή με μια κομματική ή κνίτικη οργάνωση (πράγμα που σημαίνει ότι αυτή η οργάνωση θα ρωτηθεί και θα επιβεβαιώσει την επαφή) δεν μπορεί να συμμετέχει στο διάλογο. Επίσης δεν θα μπορεί να συμμετέχει στο διάλογο ο οποιοσδήποτε δεν είναι με το ΚΚΕ αλλά ενδιαφέρεται για το τί λέει και τί κάνει το ΚΚΕ.

Εν κατακλείδι, ο διάλογος για τις θέσεις εν όψει του 20^ου Συνεδρίου είναι ένας απόλυτα ελεγχόμενος διάλογος από την ηγεσία. Θα συμμετέχουν σε αυτόν εκείνοι τους οποίους θα εγκρίνει η ηγεσία και θα δημοσιευτούν μόνο τα κείμενα που η ηγεσία θέλει- ανεξαρτήτως αν περιέχουν ή δεν περιέχουν κριτική. Πρόκειται με άλλα λόγια για έναν στημένο και απόλυτα ελεγχόμενο διάλογο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ηγετικής ομάδας του κόμματος. Αυτό θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό υπό την προϋπόθεση ότι θα δεχτούμε πως αυτή η ηγεσία έχει το αλάθητο και είναι υπεράνω κριτικής ή η μόνη που δικαιούται να αξιολογήσει την κριτική, να την αποδεχτεί ή να την απορρίψει. Αλλά τότε τα μέλη και οι φίλοι του κόμματος τι ρόλο παίζουν; Ο προσυνεδριακός διάλογος γιατί να γίνεται; Κι εντέλει γιατί να γίνεται και το συνέδριο; Ας λάβουμε μια απόφαση ότι εκείνοι που κουμαντάρουν το κόμμα είναι τέλειοι, ας τους αναγνωρίσουμε το αλάθητο του Πάπα και ας τους αφήσουμε εφ' όρου ζωής το κουμάντο. Έχει καμία σχέση αυτό το πράγμα με το Μαρξιστικό- Λενινιστικό κόμμα νέου τύπου;

Οι κομμουνιστές εντός και εκτός του κόμματος γνωρίζουν ότι η ηγεσία του και κυρίως η ηγετική ομάδα αντιμετωπίζουν τον προσυνεδριακό διάλογο όχι ως δυνατότητα για την ολοκληρωμένη και ορθή επεξεργασία της πολιτικής του κόμματος και για την εδραίωση της ενότητας του, αλλά ως σοβαρό πρόβλημα και αναζητούσε τρόπους να απαλλαγεί από αυτό.

Ο λόγος είναι ότι θεωρούν τις διαφορετικές, ακόμη και τις απλά κριτικές απόψεις ως πρόβλημα και ο προσυνεδριακός  διάλογος ήταν η μοναδική περίπτωση που «νόμιμα», καταστατικά μπορούσαν να εκφραστούν δημόσια.

Αυτός είναι ο λόγος που τα τελευταία συνέδρια ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος συρρικνώνεται, μπαίνει σε στενά καλούπια, μειώνεται ο χρόνος διεξαγωγής του, ώσπου να καταργηθεί εντελώς.

Τι ίσχυε στο παρελθόν

Για να έχουν όλοι γνώση του τι ίσχυε στους προηγούμενους προσυνεδριακούς διαλόγους και τι ισχύει τώρα παραθέτουμε όλες τις ανακοινώσεις της Επιτροπής Προσυνεδριακού διαλόγου για όλα τα συνέδρια της Μεταπολίτευσης.

10ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1978)

Ο προσυνεδριακός διάλογος για το 10^ο Συνέδριο άρχισε με απόφαση της ΚΕ. Την παραθέτουμε όπως δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη:

«ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ 10ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Με τη δημοσίευσή τους αρχίζει ή προσυνεδριακή συζήτηση

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Συνήλθε Ολομέλεια τής ΚΕ του ΚΚΕ, που εξέτασε την πορεία προετοιμασίας του 10ου Συνεδρίου του Κόμματος και αποφάσισε να δώσει στη δημοσιότητα την Κυριακή, 8 του Γενάρη, τις «Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 10ο Συνέδριο του Κόμματος».

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας προχωρεί σταθερά πηρός το 10ο Συνέδριό του, που θα διεξαχθεί, όπως έχει αποφασιστεί, στις 15-20 του Μάη 1978 και θα αποτελέσει, αναμφισβήτητα, σταθμό στην ανοδική πορεία του Κόμματος, σοβαρό γεγονός για όλο το δημοκρατικό κίνημα και για την πολιτική ζωή τής χώρας μας. 0ι «Θέσεις της ΚΕ για το 10 Συνέδριο», που δίνονται στη δημοσιότητα, σημειώνουν ένα σημαντικό βήμα στην όλη δουλιά για την προετοιμασία και τη διεξαγωγή του 10ου Συνέδριου.

Οι «Θέσεις της ΚΕ για το 10ο Συνέδριο» κάνουν εκτίμηση των εξελίξεων που μεσολάβησαν από το 9ο Συνέδριο του Κόμματος, καθώς και της σημερινής κατάστασης. Εξετάζουν κριτικά τη δράση του Κόμματος στο διάστημα αυτό. Επεξεργάζονται τη στρατηγική και ταχτική του ΚΚΕ στον αγώνα για την αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή δημοκρατία, τη δημοκρατία του λαού, στην πάλη για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Φωτίζουν πολιτικά, Ιδεολογικά και οργανωτικά προβλήματα του Κόμματος και του λαϊκού κινήματος, καθώς και βασικά προβλήματα του λαού και της χώρας.

Με τη δημοσίευση των θέσεων ανοίγει η προσυνεδριακή συζήτηση, που θα διαρκέσει από τίς 15 Γενάρη ως τις 30 Απρίλη 1978. Η συζήτηση αυτή θα γίνει και εσωκομματικά, στις συνελεύσεις και συνδιασκέψεις, και δημόσια στον κομματικό Τύπο, και σε πλατιές συγκεντρώσεις.

Ή ΚΕ τονίζει τη μεγάλη σημασία που έχει για την επιτυχία του Συνεδρίου η συλλογική και πλατιά διεξαγωγή της προσυνεδριακής συζήτησης. Βασικό καθήκον των Κομματικών Οργανώσεων είναι να οργανώσουν καλά τη μελέτη και την κατανόηση των θέσεων, την ανάλυση και τη συζήτησή τους. Ή ΚΕ καλεί όλα τα μέλη και τα στελέχη, τους οπαδούς και φίλους του ΚΚΕ και της KNΕ να συμβάλουν, με τις γνώμες, τις σκέψεις, τις κριτικές παρατηρήσεις, τις προτάσεις τους, στην παραπέρα επεξεργασία, τη μελέτη και το φώτισμα θεμάτων των θέσεων, στην προσυνεδριακή συζήτηση.

Καλεί όλους τούς κομμουνιστές και τις κομουνίστριες, τους Κνίτες και τις Κνίτισσες να εκλαϊκεύσουν τα βασικά σημεία των θέσεων και να τα συζητήσουν με τους εργάτες, με τους εργαζόμενους, μ’ όλους τούς αριστερούς και προοδευτικούς ανθρώπους. Εξοπλισμένοι, με τίς θέσεις, να δουλέψουν πιο εντατικά για την παραπέρα συσπείρωση, γύρω από τη γραμμή του Κόμματος, των δυνάμεων της Αριστεράς.

Η συζήτηση των θέσεων πρέπει να γίνεται σέ σύνδεση με τις ανάγκες και τα προβλήματα του λαϊκού κινήματος, σε σύνδεση με τους αγώνες του λαού για τα καθημερινά του ζητήματα, την πάλη του για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, την οικονομική ανακούφιση των εργαζομένων, με την πείρα που αποχτιέται μέσα στην καθημερινή αυτή πάλη. Η ΚΕ καλεί όλους τούς κομμουνιστές και τους Κνίτες να ανεβάσουν, μέσα στην προσυνεδριακή συζήτηση και την όλη δουλιά της προετοιμασίας του Συνεδρίου, ακόμα πιο πολύ τη δημιουργική πρωτοβουλία, το πνεύμα του ενθουσιασμού, την ευγενική άμιλλα, την ευθύνη και την αγωνιστική τους δράση. Να αναπτύξουν ακόμα πιο πολύ τη συλλογικότητα και τη δημοκρατία στο Κόμμα.

Ας κάνουμε όλη την προσυνεδριακή δουλιά και τη σύγκληση του 10ου Συνεδρίου σημαντικό κίνητρο για την πιο πλατιά ανάπτυξη των δεσμών του Κόμματος με την εργατική τάξη και όλο το λαό, για το ολόπλευρο δυνάμωμά του, βασική προϋπόθεση για την παραπέρα συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δημοκρατικών δυνάμεων, για την ανάπτυξη της πάλης του λαού για την εθνική ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό».

11^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1982)

Στο 11^Ο Συνέδριο, για πρώτη φορά, ο διάλογος οργανώθηκε με ευθύνη Προσυνεδριακής Επιτροπής Διαλόγου. Παραθέτουμε τον Ριζοσπάστη με την σχετική ανακοίνωση:

«Ανοίγει η δημόσια προσυνεδριακή συζήτηση

Από την Επιτροπή της δημόσιας προσυνεδριακής συζήτησης πάνω στις Θέσεις της Κ.Ε.  εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Μετά τη δημοσίευση τον Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 11ο Συνέδριό του ανοίγει η δημόσια συζήτησή τους στα έντυπα του Κόμματος.

Καλούνται το μέλη, οι οπαδοί, οι φίλοι του ΚΚΕ και της KNΕ, αλλά και κάθε οπαδός της αλλαγής, κάθε εργαζόμενος, κάθε δημοκράτης, να πάρουν δραστήριο μέρος στη συζήτηση αυτή με άρθρα, σημειώματα ή γράμματα. Να συμβάλουν με τις γνώμες, τον προβληματισμό τους, την πείρα τους στον πλουτισμό των Θέσεων, στην προώθηση της πάλης για την ειρήνη, για την πραγματική αλλαγή, για τη δημοκρατία του λαού και το σοσιαλισμό.

Για να διευκολυνθεί η συζήτηση από τα κεντρικά έντυπα του Κόμματος, η αρμόδια επιτροπή παρακαλεί να παρθούν υπόψη τα παρακάτω:

Τα κείμενα που προορίζονται για τη δημόσια συζήτηση, μπορεί να δίνονται στις τοπικές οργανώσεις του ΚΚΕ, ή να στέλνονται στη έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ (ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ 16, ΑΘΗΝΑ) Με την ένδειξη «Για την Επιτροπή της προσυνεδριακής συζήτησης».

Σε κάθε κείμενο πρέπει να αναγράφεται καθαρά το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του αποστολέα του. Αν κάποιος θέλει για δικούς του λόγους, να δημοσιευθεί το γραπτό του με ψευδώνυμο πρέπει να το συνοδεύει με τα πραγματικά του στοιχεία κα να ζητά να δημοσιευτεί με ψευδώνυμο.

Διευκρινίζεται ότι κείμενα ανώνυμα δεν πρόκειται να δημοσιευτούν.

Όλα τα κείμενα να μην είναι μεγάλα σε όγκο. Να είναι ευανάγνωστα, γραμμένα μόνο στη μια σελίδα της κόλλας και σε ύφος που να ταιριάζει στα έντυπα του ΚΚΕ.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ»

12^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1987)

Παραθέτουμε τον Ριζοσπάστη με την ανακοίνωση της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου:

«Η δημόσια συζήτηση πάνω στις θέσεις για το 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ

Ανακοίνωση της Επιτροπής Δημόσιας Προσυνεδριακής Συζήτησης

Από την Επιτροπή Δημόσιας Προσυνεδριακής Συζήτησης πάνω στις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 12ο Συνέδριο δόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Με τη δημοσίευση των θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ για το 12ο Συνέδριο του Κόμματος, ταυτόχρονα με την εσωκομματική συζήτηση, ανοίγει και η δημόσια συζήτηση των Θέσεων, από τα έντυπα του Κόμματος, το «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» και την ΚΟΜΕΠ (Κομμουνιστική Επιθεώρηση).

Το ΚΚΕ δίνει μεγάλη σημασία στη δημόσια συζήτησή. Επιδιώκει να είναι η συζήτηση αυτή όσο το δυνατόν πιο πλατιά, πιο ζωντανή, γόνιμη και εποικοδομητική.

Η Επιτροπή καλεί τα μέλη και τα στελέχη, τους οπαδούς και τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, τους αγωνιστές της Αριστερός και της προόδου, κάθε εργαζόμενο να πάρουν μέρος στη δημόσια συζήτηση. Να συμβάλλουν με την πείρα, τις γνώσεις, τις σκέψεις, τις προτάσεις και την κριτική τους στον πλουτισμό των Θέσεων. Να δόσουν γενικότερα τη συνεισφορά τους στον προβληματισμό του Κόμματος και της Αριστερός συνολικά. Για διέξοδο από τη σημερινή κατάσταση. Για την αλλαγή με κατεύθυνση το σοσιαλισμό.

Για την καλύτερη διεξαγωγή της συζήτησης, η Επιτροπή παρακαλεί να πορθούν υπόψη τα παρακάτω:

1.            Τα άρθρα και τα σημειώματα, που θα σταλούν για δημοσίευση να είναι όσο γίνεται σύντομα και περιεκτικά και όχι πολύ εκτεταμένα. Για το «Ριζοσπάστη», να μην ξεπερνούν τις 2 σελίδες γραφομηχανής και για την ΚΟΜΕΠ τις 8.

2.            Τα κείμενα να στέλνονται είτε κατευθείαν στην έδρα της ΚΕ του ΚΚΕ (Λεωφόρος Ηρακλείου 145, Περισσός, Αθήνα), είτε μέσω των τοπικών οργανώσεων του Κόμματος. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση να αναγράφεται στο φάκελο η ένδειξη: «Για την Επιτροπή Δημόσιας Προσυνεδριακής Συζήτησης».

3.            Σε κάθε κείμενο, που προορίζεται για δημοσίευση, να αναγράφονται καθαρά το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του αποστολέα καθώς και ο αριθμός τηλεφώνου, αν υπάρχει. Σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να δημοσιευθεί το γραπτό του χωρίς το όνομά του, να αναγράψει τα στοιχεία του και να ζητάει να μην δημοσιευτούν. Ανώνυμα γραπτά που θα έρχονται στην Επιτροπή δεν θα δημοσιευτούν.

4.            Τα κείμενα να είναι ευανάγνωστα, γραμμένα μόνο στη μία σελίδα της κόλλας. Αν είναι δυνατό, δακτυλογραφημένα και σε περισσότερα αντίτυπα.

5.            Γραπτά που θα φτάσουν στην Επιτροπή μετά την 1 Μάη 1987 δεν θα είναι δυνατό να δημοσιευτούν.

Τέλος, πράγμα άλλωστε αυτονόητο, όλα τα κείμενα που θα σταλούν στην Επιτροπή, είτε δημοσιευτούν, είτε όχι, θα τεθούν στη διάθεση των συνέδρων για να πορθούν υπόψη.

Αθήνα 10 Φλεβάρη 1987 Η Επιτροπή Δημόσιας Προσυνεδριακής Συζήτησης»

13^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1991)

Παραθέτουμε τον Ριζοσπάστη με την ανακοίνωση της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου:

«Άρχισε ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος

Ανακοίνωση της Επιτροπής που εκλέχτηκε από την ΚΕ για τη διεξαγωγή του

Με τη δημοσίευση των θέσεων της ΚΕ για το 13ο Συνέδριο αρχίζει ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος. Σχετική ανακοίνωση έδυσε χτες στη δημοσιότητα η Επιτροπή δημόσιου προσυνεδριακού διαλόγου για το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που εκλέχτηκε το περασμένο Σάββατο από την Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής.

Η ανακοίνωση είναι η ακόλουθη:

Ι. Με τη δημοσίευση των θέσεων της "ΚΕ για το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ αρχίζει ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος από τα έντυπα του Κόμματος, «Ριζοσπάστη» και «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ). Ο διάλογος θα γίνει και πάνω στα σχέδια της Προγραμματικής Διακήρυξης και του νέου Καταστατικού, που θα δημοσιευτούν αργότερα

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κόμμα ας ανοίγει ένα δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο. Τον καθιέρωσε ακόμα πριν τη νομιμοποίησή του, όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν και τον επανέλαβε, σε μεγαλύτερη έκταση, και με θετικά αποτελέσματα στα Συνέδριά του, 10ο, 11ο και 12ο. Απέδειξε έτσι, και μ’ αυτό τον τρόπο, το δημοκρατικό του χαρακτήρα και τη μεγάλη σημασία που δίνει στις σκέψεις, τις γνώμες, τις προτάσεις, τις κριτικές παρατηρήσεις και τους προβληματισμούς των μελών και οπαδών του Κόμματος και της ΚΝΕ, των αγωνιστών της Αριστεράς και της προόδου, των εργαζομένων και επιστημόνων, ανθρώπων των γραμμάτων και του πολιτισμού για τον πλουτισμό των προσυνεδριακών θέσεων και την καλύτερη επεξεργασία και χάραξη της πολιτικής του, της στρατηγικής και τακτικής του, των στόχων και των καθηκόντων του.

Ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος για το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ αποκτά ξεχωριστή σημασία γιατί γίνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση για το Κόμμα και για ολόκληρο το παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Βρισκόμαστε μπροστά σε πρωτόγνωρα προβλήματα και σε μια πρωτοφανή πρόκληση: Να εκτιμήσουμε την πορεία, τη δράση και τη στάση μας. Να βγάλουμε σωστά διδάγματα και συμπεράσματα από τις συγκλονιστικές εξελίξεις στις χώρες τής Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης. Να δούμε τις αλλαγές που έγιναν στον κόσμο και να προχωρήσουμε σε νέες επεξεργασίες. Να ανανεώσουμε και να εκσυγχρονίσουμε το Κόμμα για ν’ ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες και στις νέες απαιτήσεις.

Φυσικό είναι να υπάρχουν στο Κόμμα διαφορετικές απόψεις, γνώμες και εκτιμήσεις. Αυτό καθαυτό το φαινόμενο δεν είναι αρνητικό και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παρεξηγηθεί, να παρερμηνευθεί και πολύ περισσότερο να οδηγήσει σε οξύτητες και απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Επιβάλλεται, μαζί με την ειλικρίνεια, την αλήθεια, το θάρρος και τη θεμελίωση των εκτιμήσεων, των κριτικών παρατηρήσεων και επιχειρημάτων, να επικρατήσει ο αμοιβαίος σεβασμός, η νηφαλιότητα, το ήθος του κομμουνιστή, το υψηλό αίσθημα ευθύνης και η κοινή φροντίδα για τη διατήρηση και την ενίσχυση της ενότητας του Κόμματος.

Με την πεποίθεση ότι όλοι μας έχουμε επίγνωση της σοβαρότητας της κατάστασης, των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε και του σημαντικού και ιδιαίτερου ρολού που καλείται να παίξει το 13ο Συνέδριό μας.

Η επιτροπή ΚΑΛΕΙ τα μέλη και τα στελέχη, τους οπαδούς και τους φίλους του Κόμματός και της ΚΝΕ, τους αγωνιστές της Αριστεράς και της προόδου, τους εργαζόμενους να πάρουν μέρος στον προσυνεδριακό διάλογο και να συμβάλλουν με την πείρα και τις γνώσεις τους, τις προτάσεις και την κριτική τους, στη βελτίωση και τον πλουτισμό των θέσεων, στην επιτυχία του 13ου Συνεδρίου.

Για να βγει το Κόμμα μας ισχυρό, σύγχρονο και συσπειρωμένο, ικανό ν’ ανταποκριθεί στις νέες, πολύ διαφορετικές από πριν, συνθήκες και στις πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις. Για να συμβάλλει πιο αποτελεσματικά και πιο αποφασιστικά στην ενίσχυση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, στην αναβάθμιση του ρόλου του στην πολιτική ζωή της χώρας. Για να μπει φραγμός στη νεοφιλελεύθερη συντηρητική πολιτική της ΝΔ, καθώς και στη διπολική στρατηγική του ΠΑΣΟΚ και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για εναλλακτική λύση σε προοδευτική κατεύθυνση.

ΙΙ. Για την ομαλή, χωρίς προσκόμματα και παρερμηνείες, διεξαγωγή του δημόσιου διαλόγου, η Επιτροπή έχει αποφασίσει τα παρακάτω:

1.            Τα άρθρα και τα σημειώματα που θα σταλούν για δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη» να μην ξεπερνούν τις 5 σελίδες γραφομηχανής των 30 γραμμών και στην ΚΟΜΕΠ τις 10 σελίδες.

2.            Τα κείμενα να είναι ευανάγνωστα, γραμμένα στη μια σελίδα (όχι και στην πίσω) και, αν είναι δυνατό, δακτυλογραφημένα.

3.            Σε κάθε κείμενο να αναγράφονται καθαρά το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του αποστολέα, καθώς και ο αριθμός του τηλεφώνου, αν υπάρχει.

Σε περίπτωση που κάποιος θέλει να δημοσιευτεί το γραπτό του χωρίς το όνομά του, να αναγράφει τα στοιχεία του και να ζητάει να μην δημοσιευτούν. Ανώνυμα γραπτά δεν θα δημοσιευτούν, θα αποκλείονται από τη δημοσίευση και γραπτά με υβριστικό περιεχόμενο.

4.            Τα κείμενα να στέλνονται είτε κατευθείαν στην έδρα της ΚΕ του ΚΕΕ (Λεωφόρος Ηρακλείου 145, 142 31 ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ), είτε μέσω των τοπικών οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση στο φάκελο να αναγράφεται: «Για την Επιτροπή δημόσιου προσυνεδριακού διαλόγου».

5.            Όλα τα κείμενα που θα σταλούν για τον προσυνεδριακό διάλογο θα τεθούν στη διάθεση των συνέδρων».

14^Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1991)

Παραθέτουμε τον Ριζοσπάστη με την ανακοίνωση της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου:

«Αρχίζει ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος

Με ανακοίνωσή της η Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου καλεί τα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ να συμβάλουν με τη συμμετοχή τους στη βελτίωση των «Θέσεων» της ΚΕ για το 14ο Συνέδριο

«Είναι φανερό ότι επιβάλλεται ν’ αναπτυχθεί ένας πολύπλευρος, βαθύς και ουσιαστικός προσυνεδριακός διάλογος, που ν' αποτελέσει σημαντική συμβολή στην επεξεργασία των θεμάτων που θ’ απασχολήσουν το Συνέδριο και την επίτευξη των στόχων του», τονίζεται σε ανακοίνωση της Επιτροπής Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου. Η Επιτροπή καλεί τα μέλη, τα στελέχη και τους φίλους του ΚΚΕ να πάρουν δραστήρια μέρος στον προσυνεδριακό διάλογο. Ολόκληρη η ανακοίνωση έχει ως

«Με τη δημοσίευση των θέσεων της ΚΕ για το 14ο Συνέδριο του ΚΚΕ αρχίζει από τα έντυπα του Κόμματος, «Ριζοσπάστη» και «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος.

Ο διάλογος αυτός, που δεν γίνεται πρώτη φορά από το ΚΚΕ αλλά έχει γίνει πια κανόνας και παράδοση και αποτελεί χειροπιαστή απόδειξη του δημοκρατισμού του, αποκτάει ιδιαίτερο και ξεχωριστή σημασία. Κι αυτό γιατί το 14ο Συνέδριο συνέρχεται σε μια αρκετά κρίσιμη για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και το Κόμμα μας κατάσταση, ύστερα κι από τις συγκλονιστικές εξελίξεις στη Σοβιετική Ένωση και το νέο κύμα αντικομμουνιστικής υστερίας που ξέσπασε. Γιατί έχει σαν βασικό στόχο του ν’ αντιμετωπίσει την εσωκομματική κρίση, να προωθήσει την ανασυγκρότησή των κομματικών δυνάμεων, ν’ αποκαταστήσει την ιδεολογική ενότητα, να ενισχύσει ακόμα πιο πολύ τα θεμελιακά χαρακτηριστικά του κόμματός σαν συνειδητής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης που αγωνίζεται για τα συμφέροντα όλων των εργαζομένων και τις ανάγκες της κοινωνίας και της κοινωνικής εξέλιξης. Για να παραμείνει το ΚΚΕ, Κόμμα σύγχρονο, μαχητικό, λαϊκό, πατριωτικό και διεθνιστικό. Για ν’ αναπτύξει και να ενισχύσει τους ακατάλυτους δεσμούς του με την εργατική τάξη, τους άλλους εργαζόμενους, με τη νεολαία.

Το 14ο Συνέδριο θα εξετάσει, επίσης, όπως αναφέρεται στις Θέσεις, την κρίσιμη κατάσταση της χώρας μας και θα επεξεργαστεί τους άμεσους στόχους του Κόμματος για μια πολίτικη διεξόδου και ανάπτυξής για τη συγκρότηση ενός ισχυρού κοινωνικού και πολίτικου μετώπου πάλης των εργαζόμενων. Για να πρωτοστατήσει στους μαζικούς λαϊκούς αγώνες που θα βάλουν φραγμό στην αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για μια πολιτική διεξόδου και ανάπτυξης σε όφελος των εργαζομένων και του τόπου.

Είναι, συνεπώς, φανερό ότι επιβάλλεται ν’ αναπτυχθεί ένας πολύπλευρος, βαθύς και ουσιαστικός προσυνεδριακός διάλογος που ν’ αποτελέσει σημαντική συμβολή στην επεξεργασία των θεμάτων που θ’ απασχολήσουν το Συνέδριο και στην επίτευξη των στόχων του.

Η Επιτροπή καλεί τα στελέχη, τα μέλη, τους οπαδούς και τους φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ να πάρουν δραστήρια μέρος στο δημόσιο προσυνεδριακό διάλογο, συγκεντρώνοντας την προσοχή τους στα κύρια ζητήματα του Συνεδρίου και συμβάλλοντας με την πείρα και τις γνώμες τους, τις προτάσεις και την κριτική τους στη βελτίωση των θέσεων της ΚΕ, στην επιτυχία του 14ου Συνεδρίου.

Για την ομαλή και γόνιμη διεξαγωγή του προσυνεδριακού διαλόγου η Επιτροπή έχει καταλήξει στα παρακάτω:

1. Τα άρθρα και τα σημειώματα που θα σταλούν για δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη» δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 4 σελίδες των 30 γραμμών γραφομηχανής και για την ΚΟΜΕΠ τις 8 σελίδες.

2. Τα κείμενα να είναι ευανάγνωστα, γραμμένα στη μια σελίδα (όχι και στην πίσω) και αν υπάρχει δυνατότητα δακτυλογραφημένα.

3. Ν' αναγράφονται καθαρά το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του αποστολέα, καθώς και ο αριθμός τηλεφώνου, αν υπάρχει.

Αν κάποιος θέλει να μη δημοσιευτεί το όνομά του ν’ αναγράφει τα στοιχεία του και να ζητάει να μη δημοσιευτούν.

4.            Κείμενα ανώνυμα ή με υβριστικό περιεχόμενο, με ανεπίτρεπτους χαρακτηρισμούς και προσωπικές επιθέσεις δεν θα δημοσιεύονται.

5.            Τα σημειώματα και τα άρθρα να στέλνονται είτε κατ’ ευθείαν στην έδρα της ΚΕ: Λεωφόρος Ηρακλείου 145, 14231, είτε μέσω των τοπικών οργανώσεων του Κόμματος και της ΚΝΕ και να σημειώνεται: Για την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου.

6. Όλα τα κείμενα που θα σταλούν στην Επιτροπή, είτε δημοσιευθούν είτε όχι, θα τεθούν στη διάθεση των συνέδρων».

Από το 15^ο ως το 19^ο Συνέδριο οι ανακοινώσεις της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου υπάρχουν και στην ηλεκτρονική έκδοση του Ριζοσπάστη. Παραθέτουμε το κείμενο και τα σχετικά links:

15^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (1996)

«Αρχίζει ο δημόσιος προσυνεδριακός διάλογος

Ανακοίνωση της Επιτροπής Προσυνεδριακού Διαλόγου

Η Επιτροπή για το Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο ενημερώνει τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, καθώς και όσους θέλουν να πάρουν μέρος με γραπτά σημειώματα στη δημόσια συζήτηση των προσυνεδριακών κειμένων του 15ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, για τα εξής ζητήματα:

1. Ο διάλογος θα διεξαχθεί από τις σελίδες του "Ριζοσπάστη" και της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΚΟΜΕΠ).

2. Θα αρχίσει στις 28 Γενάρη και θα τελειώσει στις 12 Μάη 1996.

3. Η Επιτροπή Διαλόγου θα παραλαμβάνει κείμενα για δημοσίευση: στο "Ριζοσπάστη" μέχρι 30 Απρίλη 1996,στην ΚΟΜΕΠ μέχρι 29 Φλεβάρη 1996 (έκτακτη έκδοση).

4. Καθένας ή καθεμιά που θέλει να συμβάλει στη συζήτηση, μπορεί να στείλει μέχρι τρία (3) σημειώματα χωριστά.Ενα για το Σχέδιο Προγράμματος, ένα για τις Θέσεις της ΚΕ και ένα για το Σχέδιο Καταστατικού. Ανώτατο όριο έκτασης των κειμένων είναι:

Για το "Ριζοσπάστη" 3 δακτυλογραφημένες σελίδες ή χίλιες διακόσιες (1200) λέξεις για το Σχέδιο Προγράμματος. 2 σελίδες ή οκτακόσιες (800) λέξεις για τις Θέσεις της ΚΕ. 1 σελίδα ή τετρακόσιες (400) λέξεις για το Σχέδιο Καταστατικού.

Για την ΚΟΜΕΠ το όριο είναι 5 σελίδες ή δύο χιλιάδες (2000) λέξεις, 3 σελίδες ή χίλιες διακόσιες (1200) λέξεις και 2 σελίδες ή οκτακόσιες (800) λέξεις,αντίστοιχα.

5. Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα το όνομα, τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του συντρόφου ή της συντρόφισσας που συμμετέχει στο διάλογο, προκειμένου η Επιτροπή να μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του.

6. Τα κείμενα πρέπει να στέλνονται στη διεύθυνση: Λεωφόρος Ηρακλείου 124, ΤΚ 142-31 με την ένδειξη "Για την Επιτροπή του Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου".

7. Σημειώματα που τυχόν έρθουν στην Επιτροπή είτε ανώνυμα, είτε εκπρόθεσμα, είτε ξεπερνούν το μέγεθος που έχει προσδιοριστεί, δε θα δημοσιευτούν. Θα τεθούν όμως κι αυτά υπόψη των αντιπροσώπων του 15ου Συνεδρίου»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3621600

16^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (2000)

«Aνακοίνωση της Επιτροπής για το Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο

Η Επιτροπή για το Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο του 16ου Συνεδρίου του ΚΚΕ ενημερώνει τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους και τις φίλες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, καθώς και όσους θέλουν να πάρουν μέρος στη δημόσια συζήτηση με βάση τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, για τα εξής ζητήματα:

1. Ο διάλογος θα διεξαχθεί από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΟΜΕΠ). Θα αρχίσει με τη δημοσίευση των Θέσεων και θα τελειώσει στις 10 Δεκέμβρη 2000.

2. Η Επιτροπή Διαλόγου θα παραλαμβάνει κείμενα για δημοσίευση, στο «Ριζοσπάστη», μέχρι 30 Νοέμβρη και στην ΚΟΜΕΠ μέχρι 30 Οκτώβρη 2000.

3. Καθένας και καθεμιά που θέλει να συμβάλει στο διάλογο, μπορεί να στείλει ένα σημείωμα, για το ένα από τα δύο έντυπα, με ανώτατο όριο έκτασης: Για το «Ριζοσπάστη» μέχρι χίλιες διακόσιες (1.200) λέξεις και για την ΚΟΜΕΠ μέχρι δύο χιλιάδες (2.000) λέξεις.

4. Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του συντρόφου ή της συντρόφισσας, του φίλου ή της φίλης που συμμετέχει στο διάλογο, προκειμένου η Επιτροπή να έχει τη δυνατότητα της επικοινωνίας μαζί του.

5. Τα κείμενα πρέπει να στέλνονται στη διεύθυνση: Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, Λεωφόρος Ηρακλείου 145, ΤΚ 14231 και να έχουν την ένδειξη: «Για την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου».

6. Σημειώματα που τυχόν έρθουν στην Επιτροπή, είτε ανώνυμα, είτε εκπρόθεσμα, είτε ξεπερνούν το μέγεθος που έχει προσδιοριστεί, δε θα δημοσιευτούν. Θα τεθούν όμως και αυτά υπόψη των αντιπροσώπων του 16ου Συνεδρίου.

Η Επιτροπή

Σεπτέμβρης 2000»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=443807

17^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ( 2005)

«Ανακοίνωση της Επιτροπής για τον προσυνεδριακό διάλογο του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ

Η Επιτροπή για το Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΕ ενημερώνει τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, καθώς και όσους θέλουν να πάρουν μέρος στη δημόσια συζήτηση, με βάση τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ, για τα εξής ζητήματα:

1. Ο διάλογος θα διεξαχθεί από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΟΜΕΠ). Θα αρχίσει με τη δημοσίευση των Θέσεων και θα τελειώσει στις 31 Γενάρη 2005.

2. Η Επιτροπή Διαλόγου θα παραλαμβάνει κείμενα για δημοσίευση, στο «Ριζοσπάστη», μέχρι 20 Γενάρη 2005 και στην ΚΟΜΕΠ, μέχρι 20 Δεκέμβρη 2004.

3. Καθένας και καθεμιά, που θέλει να συμβάλει στο διάλογο, μπορεί να στείλει ένα σημείωμα με ανώτατο όριο έκτασης: Για το «Ριζοσπάστη» μέχρι χίλιες διακόσιες (1.200) λέξεις ή για την ΚΟΜΕΠ, μέχρι δύο χιλιάδες (2.000) λέξεις.

4. Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του συντρόφου ή της συντρόφισσας, του φίλου ή της φίλης, που συμμετέχει στο διάλογο, προκειμένου η Επιτροπή να έχει τη δυνατότητα της επικοινωνίας μαζί τους.

5. Τα κείμενα πρέπει να στέλνονται στη διεύθυνση: Κεντρική Επιτροπή ΚΚΕ, Λεωφόρος Ηρακλείου 145, Τ.Κ. 14231 και να έχουν την ένδειξη: «Για την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου».

6. Σημειώματα που τυχόν έρθουν στην Επιτροπή είτε ανώνυμα, είτε εκπρόθεσμα, είτε ξεπερνούν το μέγεθος που έχει προσδιοριστεί, δε θα δημοσιευτούν. Θα τεθούν, όμως, υπόψη των αντιπροσώπων του 17ου Συνεδρίου.

Αθήνα 17.10.2004

Η Επιτροπή Διαλόγου»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=2539835

18^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (2009)

«Ανακοίνωση της Επιτροπής για το δημόσιο διάλογο του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ

Η Επιτροπή για το Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ ενημερώνει τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, όσους θέλουν να πάρουν μέρος στη δημόσια συζήτηση, με βάση τις Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ στο ένα ή και στα δύο θέματα του 18ου Συνεδρίου, για τα εξής ζητήματα:

1. Ο διάλογος θα διεξαχθεί στα δύο θέματα του Συνεδρίου (1ο θέμα: Απολογισμός από το 17ο Συνέδριο και καθήκοντα του Κόμματος έως το 19ο Συνέδριο, 2ο θέμα: Θέσεις για το σοσιαλισμό) από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη» και της «Κομμουνιστικής Επιθεώρησης» (ΚΟΜΕΠ) και θα αρχίσει με τη δημοσίευση των Θέσεων της ΚΕ.

2. Η Επιτροπή Διαλόγου θα παραλαμβάνει κείμενα για δημοσίευση στο «Ριζοσπάστη», μέχρι 15 Γενάρη 2009 για το 1ο θέμα και μέχρι 20 Γενάρη 2009 για το 2ο θέμα. Για δημοσίευση στην ΚΟΜΕΠ, μέχρι 15 Δεκέμβρη 2008 και για τα δύο θέματα.

3. Καθένας και καθεμιά, που θέλει να συμβάλει στο διάλογο, μπορεί να στείλει ένα σημείωμα για κάθε θέμα του συνεδρίου. Ανώτατο όριο έκτασης για το 1ο θέμα: Για το «Ριζοσπάστη», μέχρι οκτακόσιες (800) λέξεις ή για την ΚΟΜΕΠ, μέχρι χίλιες τριακόσιες (1.300) λέξεις. Ανώτατο όριο έκτασης για το 2ο θέμα: Για το «Ριζοσπάστη» μέχρι χίλιες διακόσιες (1.200) λέξεις ή για την ΚΟΜΕΠ μέχρι δύο χιλιάδες (2.000) λέξεις.

4. Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα το ονοματεπώνυμο, τη διεύθυνση και το τηλέφωνο του συντρόφου ή της συντρόφισσας, του φίλου ή της φίλης, που συμμετέχει στο διάλογο, προκειμένου η Επιτροπή να έχει τη δυνατότητα της επικοινωνίας μαζί του.

5. Τα κείμενα πρέπει να στέλνονται ταχυδρομικώς στη διεύθυνση: Κεντρική Επιτροπή ΚΚΕ, Λεωφόρος Ηρακλείου 145, Τ.Κ. 14231 και να έχουν την ένδειξη: «Για την Επιτροπή Προσυνεδριακού Διαλόγου», είτε μέσω των Κομματικών Οργανώσεων του ΚΚΕ. Για τη διευκόλυνση της δουλειάς της Επιτροπής παρακαλούμε τους συμμετέχοντες στο διάλογο, όσοι έχουν τη δυνατότητα, να στέλνουν το κείμενό τους και σε ηλεκτρονική μορφή με δισκέτα.

6. Σημειώματα που τυχόν έρθουν στην Επιτροπή είτε εκπρόθεσμα είτε ξεπερνούν την έκταση που έχει προσδιοριστεί, δε θα δημοσιευτούν. Θα τεθούν, όμως, υπόψη των αντιπροσώπων του 18ου Συνεδρίου. Επίσης, δε θα δημοσιευτούν κείμενα ανώνυμα, με ελλιπή στοιχεία, είτε με περιεχόμενο εκτός των θεμάτων του δημόσιου διαλόγου.

Αθήνα 05.10.2008

Η Επιτροπή Δημόσιου Διαλόγου»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=4751910

19^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ (2013)

«Ανακοίνωση της Επιτροπής Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου

Για τις Θέσεις και το Σχέδιο Καταστατικού που δημοσίευσε η ΚΕ μπροστά στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ

Η Επιτροπή Δημόσιου Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ απευθύνεται στους συντρόφους και τις συντρόφισσες, τους φίλους και συμπορευόμενους με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, σε όσους εκτιμούν το ρόλο του ΚΚΕ στο κίνημα και θέλουν να πάρουν μέρος στη δημόσια συζήτηση, με γραπτό κείμενο στον «Ριζοσπάστη» ή στην ΚΟΜΕΠ, για τις Θέσεις της ΚΕ στον Απολογισμό της δουλειάς του Κόμματος από το προηγούμενο Συνέδριο, στο Σχέδιο Προγράμματος και στο Σχέδιο Καταστατικού και τους ενημερώνει για τις εξής προϋποθέσεις συμμετοχής στο Δημόσιο Διάλογο:

1. Ο διάλογος αφορά τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο, (Εξελίξεις, Απολογισμός από το 18ο Συνέδριο και καθήκοντα του Κόμματος έως το 20ό Συνέδριο, Σχέδιο Προγράμματος του ΚΚΕ) και το Σχέδιο Καταστατικού του ΚΚΕ που προτείνει η ΚΕ. Τα κείμενα διαλόγου θα δημοσιευθούν στον «Ριζοσπάστη» και την «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» (ΚΟΜΕΠ).

2. Η Επιτροπή Διαλόγου θα παραλαμβάνει κείμενα για τις Θέσεις και το Καταστατικό, για δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη», μέχρι 15 Μάρτη 2013. Επίσης θα παραλαμβάνει κείμενα μόνο για τις Θέσεις για δημοσίευση στην ΚΟΜΕΠ, μέχρι 15 Φλεβάρη 2013.

3. Καθένας και καθεμιά, που θέλει να συμβάλει στο διάλογο, μπορεί να στείλει ένα σημείωμα για τις Θέσεις, εναλλακτικά για δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη», στην ΚΟΜΕΠ και ένα κείμενο για το Καταστατικό μόνο στον «Ριζοσπάστη». Ανώτατο όριο έκτασης κειμένου για τις Θέσεις στον «Ριζοσπάστη» είναι οι χίλιες (1.000) λέξεις (περιλαμβάνονται και τα άρθρα) ή για την ΚΟΜΕΠ μέχρι δύο χιλιάδες (2.000) λέξεις. Ανώτατο όριο έκτασης κειμένου για το Καταστατικό για δημοσίευση στον «Ριζοσπάστη» μέχρι πεντακόσιες (500) λέξεις.

4. Κάθε κείμενο πρέπει να έχει απαραίτητα όλα τα παρακάτω στοιχεία του συγγραφέα: ονοματεπώνυμο, διεύθυνση , τηλέφωνο, κομματική ή κνίτικη οργάνωση που ανήκει. Τα στοιχεία αυτά είναι προϋπόθεση για τη δημοσίευση του κειμένου. Αποκλείονται από τη δημοσίευση κείμενα που είναι εκτός των θεμάτων διαλόγου, με αναφορές σε πρόσωπα και υβριστικούς χαρακτηρισμούς, εχθρικά προς την ιδεολογία και το χαρακτήρα του ΚΚΕ. Σημειώματα που τυχόν έρθουν στην Επιτροπή είτε εκπρόθεσμα είτε ξεπερνούν την έκταση που έχει προσδιοριστεί, δε θα δημοσιευτούν, θα τεθούν όμως υπόψη των αντιπροσώπων του 19ου Συνεδρίου.

5. Τα κείμενα μπορούν να στέλνονται:

α) Ηλεκτρονικά στη διεύθυνση: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., με ένδειξη «Για την Επιτροπή Δημόσιου Διαλόγου».

β) Ταχυδρομικώς στη διεύθυνση: Κεντρική Επιτροπή ΚΚΕ, Λεωφόρος Ηρακλείου 145, Τ.Κ. 14231 και να έχουν την ένδειξη: «Για την Επιτροπή Δημόσιου Διαλόγου».

γ) Μέσω των Κομματικών Οργανώσεων του ΚΚΕ.

Στις περιπτώσεις αποστολής ταχυδρομικώς ή μέσω Οργανώσεων, παρακαλούμε τους συμμετέχοντες στο Διάλογο, όσους έχουν τη δυνατότητα, να διευκολύνουν τη δουλειά της Επιτροπής στέλνοντας το κείμενο και σε ηλεκτρονική μορφή.

Οι συμμετέχοντες στο διάλογο μπορούν να απευθύνονται στην Επιτροπή Δημόσίιυ Διαλόγου στο τηλέφωνο επικοινωνίας: 210.2592.425.

Η Επιτροπή Δημόσιου Διαλόγου της ΚΕ του ΚΚΕ»

http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7189838

πηγή: ergatikosagwnas.gr

Από την Πρωτοχρονιά, τίθεται σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος Κατρούγκαλου, που προβλέπει δραματικές μειώσεις στις εθνικές συντάξεις που ξεκινούν από 10% και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις θα φθάνουν έως και το 30% για εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι θα καταθέσουν αίτηση συνταξιοδότησης εντός του νέου έτους.

Ειδικότερα, με το νέο καθεστώς στο ασφαλιστικό σύστημα, όσοι αποχωρήσουν από τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα θα λάβουν ως κύρια σύνταξη το άθροισμα δύο ποσών: Της εθνικής σύνταξης, που ορίστηκε στα 384 ευρώ για 20ετή ασφάλιση και πάνω (μειώνεται κατά 2% για κάθε έτος που υπολείπεται μέχρι την 15ετία) και της ανταποδοτικής σύνταξης, που υπολογίζεται με βάση τον μέσο όρο των αποδοχών από το 2002 και μετά και νέους χαμηλότερους συντελεστές αναπλήρωσης.

Ειδικότερα:

Για 15 έτη ασφάλισης, το πλήρες ποσό της εθνικής σύνταξης είναι 345,60 ευρώ

Για 16 έτη ασφάλισης, 353,28 ευρώ

Για 17 έτη ασφάλισης, 360,96 ευρώ

Για 18 έτη ασφάλισης, 368,64 ευρώ

Για 19 έτη ασφάλισης, 376,32 ευρώ και

Από 20 έτη ασφάλισης και άνω 384,00 ευρώ

Σημειώνεται ότι σε περίπτωση που ο ασφαλισμένος δεν έχει συμπληρώσει τουλάχιστον 20 έτη ασφάλισης και επίσης δεν συμπληρώνει ακέραιο έτος ασφάλισης, ως εθνική σύνταξη λαμβάνεται το ποσό που αντιστοιχεί στα ακέραια έτη και για τους λοιπούς μήνες ή και ημέρες ασφάλισης λαμβάνει αναλογία.

Ως αποτέλεσμα, η εθνική σύνταξη σε μερικές περιπτώσεις ασφαλισμένων θα μπορούσε να φτάσει μόλις στα 151 ευρώ! Πιο συγκεκριμένα, το ποσό αυτό θα αντιστοιχούσε σε ασφαλισμένο με 25 έτη διαμονής στην Ελλάδα, με θεμελιωμένο δικαίωμα σε μειωμένη σύνταξη γήρατος (15 έτη ασφάλισης και συμπληρωμένο το 62ο έτος της ηλικίας). Ο εν λόγω ασφαλισμένος (έχοντας καταθέσει τα δικαιολογητικά του για σύνταξη μετά τις 12/5/2016) θα λάβει ως εθνική σύνταξη το ποσό των 151,20 ευρώ αντί για 345 ευρώ, τα οποία θα ελάμβανε αν έβγαινε στη σύνταξη στα 67 έτη του.

Και αυτό διότι 345,60 ευρώ είναι το ποσό της εθνικής σύνταξης που αντιστοιχεί στα 15 έτη ασφάλισης και δεδομένου ότι ο ασφαλισμένος είχε 25 έτη διαμονής στην Ελλάδα το εν λόγω ποσό θα μειωθεί κατά 15/40 (ήτοι 216 ευρώ) και κατόπιν 30% περαιτέρω μείωση (5 έτη νωρίτερα συνταξιοδότηση από το πλήρες όριο ηλικίας), δηλαδή 151,20 ευρώ.

Τις μεγαλύτερες απώλειες αναμένεται να καταγράψουν δημόσιοι υπάλληλοι και εργαζόμενοι σε ΔΕΚΟ - τράπεζες που φεύγουν με περισσότερα από 25 χρόνια ασφάλισης και οι ελεύθεροι επαγγελματίες (ΟΑΕΕ) με εισφορές σε υψηλές κατηγορίες που φεύγουν με 35ετία και άνω (απώλειες 5%-20%)

Οι περικοπές στις συνταξιοδοτικές παροχές, που ξεκίνησαν το 2016 και θα κορυφωθούν το 2017, περιγράφονται από το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων ως εξής:

Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017 θα επαναϋπολογιστούν 2,6 εκατομμύρια κύριες συντάξεις για να προκύψει η «προσωπική διαφορά», δηλαδή η διαφορά μεταξύ του παλαιού και του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων (την οποία προτείνει για κατάργηση το ΔΝΤ). Η «προσωπική διαφορά» θα συνεχίζει να καταβάλλεται στους παλαιούς συνταξιούχους, ωστόσο είναι το τμήμα των συντάξεων που θα περικοπεί πρώτο, εφόσον ενεργοποιηθεί ο κόφτης που έχει ήδη θεσμοθετηθεί.

Έρχεται αύξηση κόστους εξαγοράς πλασματικών ετών. Από 1-1-2017 εφαρμόζεται η νομοθεσία του ΕΦΚΑ και αυξάνεται το κόστος εξαγοράς των πλασματικών ετών για τους δημοσίους υπαλλήλους. Από 1-1-2017 το κόστος εξαγοράς θα είναι και για το Δημόσιο στο 20% επί των συντάξιμων αποδοχών, αντί του 6,67%.

Δημιουργείται από 1-1-2017 ο ΕΦΚΑ (Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης) με ελλείμματα-μαμούθ. Στο Υπερταμείο εντάσσονται από την 1η Ιανουαρίου 2017 3,5 εκατ. ασφαλισμένοι και 2,6 εκατ. συνταξιούχοι. Ωστόσο το Ταμείο θα εμφανίσει έλλειμμα 2,9 δισ. ευρώ, το οποίο θα μειωθεί 1,1 δισ. ευρώ ύστερα από πρόσθετες «διορθωτικές» ενέσεις ρευστότητας από τον κρατικό προϋπολογισμό της τάξης του 1,7 δισ. ευρώ. Μάλιστα, και για το 2017 το υπουργείο Εργασίας και η διοίκηση του ΕΦΚΑ προεξοφλούν ότι θα χρησιμοποιηθεί και ο μικρός κουμπαράς του ΑΚΑΓΕ, με τουλάχιστον 350 εκατ. ευρώ.

Από 1.1.2017 έρχεται νέο «κούρεμα» στους 250.000 δικαιούχους του ΕΚΑΣ, καθώς ξεκινά η δεύτερη φάση της σταδιακής κατάργησης του επιδόματος. Το υπουργείο Εργασίας έχει δεσμευτεί ότι η εξοικονόμηση της δαπάνης θα γίνει μέσω της μείωσης των ποσών που θα χορηγηθούν και όχι μέσω της μείωσης του αριθμού των δικαιούχων. Αυτό σημαίνει ότι για να βγει ο λογαριασμός θα πρέπει τα επιδόματα να περικοπούν ως 40%. Δηλαδή το επίδομα των 230 θα μειωθεί στα 138 ευρώ.

Συνεχίζεται η μεγάλη αφαίμαξη στις επικουρικές συντάξεις. Εγινε ήδη η περικοπή έως 50% στις επικουρικές 260.000 συνταξιούχων. Για το νέο έτος οι δικαιούχοι επικουρικών συντάξεων θα χάσουν επιπλέον 233,9 εκατ. ευρώ. Οι νέες συντάξεις που καταβάλλονται από τον περασμένο Μάιο είναι μειωμένες έως 30%.

Νέοι συνταξιούχοι χηρείας: Η εξοικονόμηση φτάνει σωρευτικά τη διετία 2016-2017 στα 58,7 εκατ. ευρώ σε δημόσιο (20,1 εκατ.) και ιδιωτικό τομέα (38,6 εκατ.).

Η εφαρμογή του νέου πλαφόν στις υψηλές συντάξεις (άνω των 2.000 ευρώ μεικτά για μια κύρια σύνταξη και 3.000 για άθροισμα συντάξεων) θα αποφέρει το 2017 43,1 εκατ. από τον ιδιωτικό τομέα και 89,3 εκατ. από τον δημόσιο.

Τραπεζοϋπάλληλοι με προσυνταξιοδοτικό καθεστώς θα υποστούν περικοπές της παροχής ως 21% (χαμηλότεροι συντελεστές υπολογισμού).

Εισφορές. Με την αύξηση των κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη από 4% σε 6% επί των κύριων συντάξεων και από 0% σε 6% επί των επικουρικών, επήλθε αντίστοιχη μείωση των παροχών για το σύνολο των συνταξιούχων. Με αυτόν τον τρόπο αφαιρέθηκαν 459 εκατ. ευρώ το 2015 και 850 εκατ. ευρώ το 2016, που θα συνεχιστεί το 2017

Σημειώνεται ότι εκκρεμεί υπουργική εγκύκλιος για την εθνική σύνταξη για όσους ασφαλισμένους έχουν παράλληλη ασφάλιση.

πηγή: enikonomia.gr